Category: நுண்கலைகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கண்ணைப்பறிக்கும் வண்ண வளையல்களின் அணிவகுப்பை நிழற்படக் கருவியில் எழிலாய்க் கொண்டுவந்திருப்பவர் திரு. மோகன்தாஸ்.  இதனை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இருவருக்கும் என் நன்றியறிதல் உரித்தாகின்றது.

”மங்கல அணியாம் வளையலைக் கண்டால்
திங்களைக் கண்ட அல்லியாய்
நங்கையர் முகமும் மலரும்!”

வண்ண வளையல்கள் குறித்த நம் கவிஞர்களின் எண்ணவோட்டத்தையும் அவர்தம் கவிதைகள்வழி கண்டுவருவோம்!

”கல்லுடைக்கும் பெண்ணெனக்குக் கல்லுவளை சரிப்படுமா? இடுப்பொடிய நானுழைத்தால் அல்லவோ என் வீட்டினிலே அடுப்பெரியும்!” என்று வருந்தும் ஏழைக் கர்ப்பிணியின் வேதனையை மனந்தொடும் வகையில் பாவில் பதிவாக்கியிருக்கிறார் திரு. சித்திரவேலு கருணானந்தராஜா.

ஓர் ஏழையின் குமுறல்

கைநிறையப் போடக்
கலர்கலராக் குவிச்சிருக்கு
பைநிறையப் பணமிருந்தாப்
பார்த்துப் பார்த்து வாங்கிக்கலாம்.
ஏழைக நம்பளுக்கு
எதுக்கிந்த வளையலெல்லாம்
வாழ வழியில்லையாம்
வளையலொரு கேடா
புதுப் புள்ளத்தாச்சிக்குப்
போடுவாங்க வளைகாப்பு
எட்டு மாதப் புள்ளத்தாச்சி
எம் பொழைப்பு கல்லுடைப்பு

கல்லுடைக்கும் கைக்கு
காப்பு சரிவருமா?

நாட்கூலி வாங்கி நானூத்தும் கஞ்சிலதான்
ஆத்தா மனம் மகிழும் அவவயிறும் குளிரும்
சீக்காளி எம்புருசன் செதைஞ்சு கெடக்கையில
காப்பு வந்து என்னோட கையிலதான் ஏறிடுமா
வாணா எனக்கிந்த வளைகாப்பு ஆசையெல்லாம்
வீணாச் செலவழிச்சு வீம்பு பண்ண ஏலாது.

*****

”வளைந்து பருக்கும் வயிற்றின் இரகசியம் சொல்லுமிந்த வளை! கருவின் உயிரும் கேட்டு மகிழுமே வளையல் எழுப்பும் இன்னிசை!” என்று வளைகாப்பின் மகத்துவத்தைச் சகத்துக்கு உணர்த்துகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

வளைகாப்பு:

குலங்கள் தழைக்கக் குடும்பம் மகிழ
பலவிதப் பண்டிகைப் பெரிதாய் உண்டு

நலமுடன் வாழவும் நித்தமும் ஒன்றாய்
விலகா வண்ணம் வருமாம் அழகாய்

விளைந்த நல்திரு விழவில் அணியும்
வளையல் தந்த வகைதான் வளைகாப்பு

பிரிவினை அகற்றப் பாடம் சொன்னது
பிரியாது சேர்ந்தே பெண்ணொடு பழகும்

வட்ட வடிவம் வண்ணத் தோற்றம்
எட்ட விரட்டும் எதிர்வினை ஒழிய

வளைந்து பருக்கும் வயிற்றின் ரகசியம்
வளையலின் மூலம் வருகின்ற உண்மை

சங்கத் தமிழில் சதங்கையும் வளையலும்
பொங்கு தமிழாலே புகழுற்ற வரலாறு

கருவின் உயிரும் கேட்கும் இசையை
ஒருவித வளையல் ஒலியும் சுகம்தான்

மனைவி ஆனதும் மங்கை யர்க்கொரு
வினைகள் வராது வளையல் காப்பது

“வளைகாப்பு”

திளைத்து மகிழத் தருமாம்
வளையல் சத்தம்.! வருவதும் மங்கலமே.!

*****

நற்கவிதைகள் புனைந்த கவிஞர்கட்கு என் வாழ்த்தும் பாராட்டும்!

 இனி, இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

பேரழகு!

தங்க வளையல் போட்டால்தான்
தனியே வந்திடும் மதிப்பென்றே
அங்கம் முழுதும் தங்கமாக்க
ஆசைப் பட்டிடும் அணங்குகளே,
தங்கம் தராத அழகினையே
தந்திடும் சாதா வளையல்களே,
தங்கிடும் எளிமையும் அடக்கமதுவும்
தானே கொணரும் பேரழகே…!

தங்கத்தின்மீது எப்போதும் அளவற்ற மோகம் நம் நங்கையர்க்கு. தம் செல்வச்செழிப்பைப் பறைசாற்ற, தங்க வளையல்களை முழங்கைவரை அடுக்கிக்கொண்டுவரும் அணங்குகள் ஏராளம்! ஏராளம்! எனினும், தங்கத்தினும் வனிதையர் அங்கத்துக்கு அதிக அழகைக் கூட்டுவது, அவர்களைப் பொலிவாய்க் காட்டுவது இங்கே குவிந்திருக்கும் சாதா வளையல்களே என்று தோதாய் உரைக்கும் இக்கவிதையின் படைப்பாளி திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திருமிகு. அனுபாலா எடுத்த இந்த நிழற்படத்தைத் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு அளித்திருக்கின்றார். இவ்விருவருக்கும் என் நன்றி!

”தொழுத கையராய் அழுத கண்ணராய் நிற்கும் அடியார்முன் ஆண்டவனும் நெகிழ்ந்திடுவான் உளம்!”

இந்தப் படத்தினைக் காண்கையில் உம் உளத்தில் ஊறும் உணர்ச்சிகளைத் திரட்டிக் கவிதையாய்ப் படைத்திட கவிவலவர்களைக் கரங்கூப்பி அழைக்கின்றேன்.

*****

”உள்ளத்தில் உறைந்திருக்கும் பரம்பொருளை வெளியில் தேடுவதில் பொருளில்லை. ஆகவே தேடுவோம் அவனை உள்முகமாய்” என்று உண்மை உரைக்கின்றார் ஆ. செந்தில் குமார்.

கடவுளை சற்றே சிந்திப்போம்!

இந்த
உடலே திருக்கோயில்!
உள்ளமே கருவறை! – அதில்
உறைபவனே இறைவன்!
உரைத்தாரன்றே திருமூலர்…

இந்த
உடலைப் பேணாமல்
உள்ளத்தைக் காணாமல்
உலகில் எங்கெங்கோ தேடினாலும்
உட்பொருள் கிடைப்பானா?

அந்த
கோயிலின் புறத்தே
கோவணத்திற்கும் வழியின்றி
கோடி மக்கள் பசித்திருக்கக்
கோயிலின் அகத்தே உண்டியலில்
கோடி கோடியாய்க் கொட்டினாலும்
கொலுவிருக்கும் குலசாமி அருளுமா?

அந்த
கடவுளைச் சற்றே சிந்திப்போம்!
கடவுள் அதன் உட்பொருள்
கட உள் என்பதாகும்!
கண்களை மூடி மனதினுள்ளே
கடந்து போவோம்!
கடவுள் அங்கே இருப்பானே!

அந்த
உள்ளத்தின் உள் உறைபவன்தான்
எங்கெங்கும் நீக்கமற நிறைந்துளான்!
கண்ணைத் திறந்து காண்பவை எல்லாம்
அவனின்றி வேறேது??

*****

”நெஞ்சம் மகிழ நிறைந்திருக்கும் பிள்ளையார், நாம் தஞ்சம் அடைந்திடத் தாயாக வந்திடுவார்” என்று விநாயகரைத் தன் கவிதையின் நாயகராக்கிப் போற்றுகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

சாலை விநாயகர்..!

நெஞ்சம் மகிழவே
……….நிறைந்ததொரு பிள்ளையார்
தஞ்சம் அடைந்திடவும்
……….தாயாக வந்திடுவார்
எஞ்சிய சாலையும்
……….எங்கேயும் இல்லையே
விஞ்சியே நிற்கும்
……….வரையில்லா எண்ணிக்கை
மஞ்சளும் குங்குமமும்
……….மக்களும் கொண்டுபோய்ப்
பஞ்சமிலாது பூசிடுவார்
……….பட்டிதொட்டி யெங்குமாய்
அஞ்சுவிரல் ஐந்தும்
……….இரண்டாகச் சேர்த்துயர
அஞ்சனக் கண்மூடி
……….அங்கே தொழுதிடுவார்

*****

”கூட்டுக் குடும்பமெல்லாம் சீட்டுக்கட்டாய்ச் சிதறிவிட, கும்பிட ஆளின்றிக் குலதெய்வமும் தனிமையில் வாடுதே” என்று வருந்திப் பாடுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

தனிமையில்…

குடும்ப மெல்லாம் சேர்ந்திருக்க
கூட்டுச் சேர்ந்து கும்பிட்டார்,
குடும்ப நலனைக் காக்குமென்றே
குலத்தின் தெய்வம் என்றுரைத்தார்,
அடுத்து வந்த காலத்திலே
அவரவர் பணியில் சென்றுவிட்டார்,
கொடுத்து வந்த குலதெய்வமும்
கொடிய தனிமையில் வாடிடுதே…!

*****

நல்ல கவிதைகளை நயமுடன் படைத்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டு!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

கடவுளைக் காணலாம்!

இருகரம் கூப்பி இறைவனை வணங்கும் மனிதா!
பணிந்தே இறைவனை வேண்டும் வரம் யாதோ மனிதா!
மாட மாளிகை வேண்டி நின்றாயோ மனிதா!
பொன்னும், பொருளும் யாசித்தாயோ மனிதா!
பட்டம் பதவி கேட்டு நின்றாயோ மனிதா!
உன் குடும்பம் நலமுடன் வாழ வணங்கி நின்றாயோ மனிதா!
ஏழை, எளியோர்க்கு உதவாமல், இறைவனை வேண்டிப் பலனில்லை!
அன்னை, தந்தையைப் பேணாமல் ஆலயம் செல்வதில் பலனில்லை!
பாவத்தினால் வந்த பணத்தினிலே
இறைவனுக்குப் பங்கு கொடுப்பதும் பலனில்லை!
உழைப்பவரின் ஊதியம் குறைத்துத்
திருப்பணி செய்வதில் பலனில்லை!
எளியவரை மகிழ வைத்து இறைவனைக் காணலாம்!
கடுஞ்சொல் தவிர்த்தால் கடவுளைக் காணலாம்!
ஆசை துறந்தால் ஆண்டவனை அடையலாம்!
பிறர்கென வாழ்ந்தால் கடவுளாய் வாழலாம்!

”மனிதா! இருகரம் கூப்பி இறையிடம் வேண்டுவதென்ன? பொன்னும் பொருளுமா? பட்டமும் பதவியுமா? தன்னலமே என்றும் குறியா யில்லாமல் பிறர் நலமும் நாடு; துன்ப வித்தான ஆசையைத் துறந்து ஆண்டவனைத் தேடு” என்று நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் வரிகளைத் தாங்கிநிற்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

முக்காடிட்டு முகம் மறைத்தபடி அக்கறையோடு அலைபேசியில் உலவிக்கொண்டிருக்கும் பாவையைத் புகைப்படமெடுத்து வந்திருப்பவர் திருமதி. கீதா மதிவாணன். ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமதி. இராமலக்ஷ்மி. புகைப்படக் கலைஞருக்கும் அதனைச் சுவைபடத் தேர்ந்தெடுத்த தெரிவாளருக்கும் எம் நன்றி!

அலைபேசியின் பிடியில் அகிலமே சிக்குண்டிருக்கும் இத்தொழில்நுட்ப யுகத்தில், மெய்ந்நிகர் உலகே மெய்யான உலகாகிப் போனதால், கண்டம் தாண்டி வாழ்வோரே அண்டைவீட்டார் ஆனார்கள்; நாடுகடந்து வாழ்வோரே உளம்நாடு(ம்) நட்பும் ஆனார்கள். வீடுதேடிவந்த உண்மை உறவுகளெல்லாம் காணாமல் போனார்கள்!

கவிஞர்களே! கண்ணுக்கு விருந்தளிக்கும் இவ் வண்ணப்படத்துக்கு உங்கள் எண்ணங்கள்வழி உயிரூட்டுங்கள்! ஒளி கூட்டுங்கள்!

*****

இணைய உலகில் இன்புற்றலைந்து, இச்சைப் பேச்சுக்களில் இதயம் பறிகொடுத்து, அகமும் முகமும் சேர்ந்தழியும் இளைய தலைமுறையினருக்காக இரங்குகின்றார் திருமிகு. கீதமஞ்சரி.

இன்றைய வாழ்வின் இதம் மறந்து
நாளைய வாழ்வின் தேடல் மறந்து
உறக்கம் தவிர்த்து ஊண் மறந்து
உறவு தவிர்த்து உலகம் மறந்து
விழிவிலகாது கைக்கருவி பதித்து
விரல்களால் திரைநகர்த்தி ரசித்து
இரவும் பகலும் இடையறாது திரிந்து
இணைய உலாக்களில் இன்புற்றலைந்து
புனைந்த பெயர்களில் கதைகளில் மகிழ்ந்து
பூச்சுகளில் மெய்வண்ணம் மறைத்து
இங்கொரு முகம் அங்கொரு முகம் காட்டி
இச்சைப்பேச்சுகளில் இதயம் பறிகொடுத்து
நச்சுநாவின் தீண்டலுக்கு இரையாகி
நலமழித்து குணமழித்து பொழுதழித்து
முகமும் சேர்த்தழிக்கும் தலைமுறை முடக்கம்.

*****

”பலனேதுமில்லாப் புலனம் உன்னைப் படுகுழியில் தள்ளும்; கலகங்கள் செய்யும்; உபயோகமில்லா இதனை ஒதுக்குதலே நன்று” என்று இப்பெண்ணுக்குப் பொன்னான கருத்துக்களைப்  புகல்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

புலனத்தால் பயனில்லை

அலங்காரம் செய்து கொண்டு
……….ஆருக்கும் தெரியா வண்ணம்
புலனத்துள் முகத்தைப் புதைத்துப்
……….பொழுதுகளை இழந்த பெண்ணே.!
சலனமேதும் இல்லா மலேயே
……….சத்தமின்றிச் செய்வ தென்ன
பலனேதும் இல்லாப் புலனம்
……….படுகுழியில் தள்ளும் உன்னை.!

உலகத்தில் எல்லா இடமும்
……….ஓரிடத்தை விடாது சுற்றி
கலகத்தைச் செய்து குழப்பம்
……….கண்டபடி உண்டு செய்யும்.!
இலகுவாக இதிலே இருந்து
……….இட்டபடி விலக முடியா
உலகறிவு பெறவும் இதிலே
……….ஒன்றுக்கும் உபயோ கமிலை.!

இடித்துரைத்தும் கேட்கா வயது
……….இந்தநிலை தவிர்க்க வேண்டும்.!
துடிக்கின்ற இளம் பருவம்
……….துள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்.!
படிக்கின்ற வயதில் திருட்டுப்
……….புத்திகூட வேணாம் பெண்ணே.!
படிக்காத பொழுதில் காதல்
……….பக்கத்தில் நெருங்க விடாதே.!

*****

இந்த மிடுக்கலைப்பேசி, ஒற்றைச் சொடுக்கில் கற்றைத் தகவல்கள் கொட்டும்; கம்பி வடமின்றி மன்பதையைக் கட்டும். இணையத்தொடர்பின்றி அது முடக்கம் கண்டால் மாந்தக்கூட்டமும் வாட்டம் கொண்டிடுதே என்று வியக்கின்றார் திரு. ஆ. செந்தில்குமார்.

மிடுக்கலைப்பேசியின் மிடுக்கான வளர்ச்சியும்.. மெய்ம்மறக்கும் உலகமும்..

ஒற்றைச்சொடுக்கில் கற்றைத் தகவல்கள் நம் கண்முன் கொணர்ந்திடுமே…
சுற்றும் முற்றும் பார்க்காத பயனாளி இதனுள் ஐக்கியமே…

திரட்டுகள் அனைத்தையும் புரட்டிப் பார்க்க உதவிடும் ஓர் கருவி…
அறிவை வளர்க்கும் விருப்பத் தேர்வுகள் கொண்டது இக்கருவி…

தம்படம் எடுத்து தம்பட்டம் அடிக்க வாய்ப்புகள் கொடுத்திடுமே…
கம்பி வடமின்றி நம்மை இணைக்கும் மாபெரும் தொழில்நுட்பமே…

தடங்காட்டி அமைப்பு நாட்காட்டி வசதி அனைத்தும் உள்ளடக்கம்…
தொடுதிரை வடிவில் தொடர்புகள் அனைத்தும் இதனுள் அடக்கம்…

வெள்ளோட்டம் மூலம் வசதிகள் அனைத்தையும் கற்றுத் தந்திடுமே…
வேண்டிய செயலியைப் பதிவிறக்கம் செய்து நிறுவிக் கொள்ளலாமே…

இணையத்தின் வழியே உலகைப் பிணைக்கும் வல்லமை இதற்குண்டு…
தனதெனக் கொண்ட தக்கதோருலகை அவரவர்க்குத் தந்திடும் ஆற்றலுண்டு…

பல்லூடகச் செய்திகள் படசெய்திகள் அனைத்தையும் புலனத்தில் பகிரலாமே…
எல்லை கடந்த வானத்தளவு தகவல்கள் அனைத்தும் சேமித்து வைக்கலாமே…

இயங்கலை சற்றே முடங்கிப் போனால் உலகு நின்றது போலாகிடுமே…
இளைஞரின் மனதெல்லாம் முடக்கலையாகி துன்பத்தில் ஆழ்ந்திடுமே…

படித்தவர் பாமரர் இளையோர் முதியோர் அனைவரும் மயங்கிடுவர்…
நடுத்தர ஏழை செல்வந்த ரனைவரும் இதை உயர்வாய்க் கருதிடுவர்…

மூன்றாம் நான்காம் தலைமுறை கடந்து மிடுக்காய் வளர்ந்ததுவே..
மிடுக்கலைப்பேசியில் கட்டுண்ட உலகம் அதில் மூழ்கிப் போனதுவே…!

*****

புகுந்தவீட்டைப் பிறந்தவீடாய் எண்ணி, அங்குள்ள மனிதர்களைத் தன் சுற்றமாய்ப் பேணி, சற்றே இளைப்பாற ஓய்ந்திருக்கும் இக்காரிகைக்கு, அவளுக்கான தருணங்களை அளிப்பதிந்தக் கைப்பேசிதான் என்கிறார் முனைவர் இராஜலட்சுமி இராகுல்.

எனக்கான தருணங்கள்

கரம் பிடித்த நிமிடம் முதல்
உயிரே உன் துணைவி யாக;
கரு வினிலே சுமக்கா விடினும்
உன் அன்னையை என் தாயாக;
கல்வி கேள்வி நல்கா விடினும்
உன் தந்தையை என் தகப்பனாக;
ஒரு வயிற்றில் பிறக்கா விடினும்
உன் சகோதரியை என் தங்கையாக;
மைத்துனன் கொழுந்தன் மாமன் மாமி
தமையன் தமைக்கை மற்றும் மருகன்
என் றுன்னுற வினரனை வரையும்
யென்னுறவாய் நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டு ;
உன் இல்லத்தில் உன் இடத்தை
நிரப் பிடும் நற்பணி யேற்றேன் !!!

என்ன வனே யென்னை யீன்ற
அன்னை தந்தை இரு வருடன்;
தன் னலம் சிறிதும் இன்றி
எம் நன்மை பேணும் தோழியுடன்;
கன்னம் தொட்டு என்னைக் கொஞ்சும்
அண்ணன் தம்பி அனைவருடன்;
ஆசை யுடன் சில நொடிகள்
உரை யாடக் கூடு மென்னில்….

நீயாக நான்மாறி நானாற்றும் பணிஓய்ந்து
அவரவர் தேவைகளை மருமகளாய்ப் பூர்த்திசெய்து
உறவினர் குழுமியுள்ள உன்னகத்தின் புறம்வந்து
நானாக நானிருக்கும் எனக்கான தருணங்கள் !!!

*****

கைப்பேசியின் மகத்துவத்தை, அதனால் சகத்துக்கு விளையும் ஆபத்துக்களை என்று அதன் இருவேறு பக்கங்களையும் சரியாய் அடையாளப்படுத்தியிருக்கும் கவிஞர்பெருமக்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

ஏந்திழையே! எதனை ஏந்தியபடி அமர்ந்திருக்கிறாய்?
ஆயிழையே! ஆராய்ச்சி செய்வது எதனை?
முழுச் சுதந்திரம் கொண்டவளோ, முக்காடிட்டவளோ?
அத்துணைப் பேர் கையிலும் ஆன்ட்ராய்ட்!
ஆன்ட்ராய்டோ, ஆப்பிளோ, கையும்,கண்ணும்
கணினியில், உள்ளங்கையில் உலகு அடக்கினையோ?
ஓய்வுப்பொழுது ஆய்வுப் பொழுதாய் ஆனதோ??
வண்ண உடைக்குள் வசீகரம் மறைத்த
வனிதையே, வானளந்தனையோ, கடல் தாண்டிச்
சென்ற கணவனுக்குக் கடிதம் எழுதினையோ?
அன்புள்ள தேவதையே, அகிலம் எட்டிப் பார்!
வண்ணத்தால் வசீகரித்தாய், எண்ணத்தாலும்
ஏற்றம் பெற்றிடு, கணக்குச் செய்தனையோ?
கணக்காய்ச் செய்தனையோ? அன்பு
பொழிந்தனையோ?ஆன்ட்ராய்டில்
மொழிந்தனையோ? மாடப்புறாவே,
மயக்கும் பேரெழிலே, மஞ்சள் வண்ணத்
தாரகையே, மண்ணுலகிற்கு இறங்கி வா
பொன்னுலகில் பூத்துக் கிடந்தது போதும்
என்னுலகு சேர், ஏற்றமாய் வாழ்வோம் வா!

”முக்காடிட்டு முகம் மறைத்த பெண்ணே! இந்தக் கைப்பேசி உன் ஓய்வுப் பொழுதை ஆய்வுப்பொழுதாய் மாற்றியதோ? வானை அளக்கலாம்; இதன்மூலம் வம்பும் அளக்கலாம். பொன்னுலகில் பூத்திருக்கும் புதுநிலவே! மண்ணுலகிற்கு இறங்கி வா! ஏற்றத்தோடு வாழ்வோம் வா!” என்று மெய்ந்நிகர் உலகில் சஞ்சரிக்கும் பெண்ணை மெய்யுலகுக்குக் கைநீட்டி அழைக்கும் இக்கவிதையை யாத்த திருமிகு. முருகேஸ்வரி ராஜவேலை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கரத்தில் நீரெடுத்துச் சிரத்தையொடு வானரத்துக்கு ஊட்டும் மனித மாண்பைப் படமெடுத்து வந்திருப்பவர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமதி. இராமலக்ஷ்மி.  இவ்விரு பெண்மணிகளுக்கும் என் நன்றி!

மன்னுயிர்கள் அனைத்தும் இன்பமாய் வாழ்வதற்கென்றே படைக்கப்பட்டது இப்புவி! இதில் கவிக்குலங்களும் விலக்காமோ? ஆதலால், ஒருவரை ஒருவர் அடுதலும் தொலைதலும் விடுத்து, ஆருயிர்க்கெல்லாம் அன்பு செயல் வேண்டும்!

இந்நிழற்படத்திற்குப் பொருத்தமாய்க் கவியெழுதக் கவிஞர்கள் எழுக! கவிமழை பொழிக! என வாழ்த்தி அமைகின்றேன்!

*****

கானம் அழிந்ததால் அங்கு  மகிழ்வோடு வாழ்ந்த வானரங்கள் உணவுதேடி ஊரைநாடி வருகின்றன; இதனைத் தவிர்க்க, பல்லுயிர் ஓம்பும் பண்புகொண்ட மானுடன், காடுகளை அழியாது காக்கவேண்டும். கானுயிர்களின் வாட்டத்தைப் போக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றார் திரு. ஆ. செந்தில்குமார்.

பல்லுயிரும் இன்புறத்தக்க பூவுலகம் படைத்திடுவோம்…
பண்டு ஓர் காலத்தில்… வண்டு உலாவும் சோலையில்…
கண்டு மாந்தர் மகிழ்ந்திட்டார்… மனிதன் போன்ற குரங்கினை…
இன்று உள்ள நிலையிலே… கானம் யாவும் அழிந்ததால்…
உண்டு வயிற்றை நிரப்பவே… அது ஊரைநாடி வருகுதே…!

வானரத்தைக் கண்டதும்… மனம் மகிழ்ந்திடும் மாந்தரும்…
மன முவந்து உணவினை… அதற் களித்து களித்திட்டார்…
அன்பு மிக்க இச்செயல்… அதன் இயல்புகளைக் குலைத்திடும்…
என்பதை உணர்ந்து நாம்… இயற்கைச் சூழல் பேணுவோம்…!

மனிதன் என்ற பிறவியே… பரிணாம வளர்ச்சியின் உச்சமாம்…
ஆன போதும் இவ்வுலகமே… அனைத் துயிர்க்கும் சொந்தமாம்…
வன உயிரினங்கள் வாழவோர்… உரிய சூழல் செய்குவோம்…
காணம் போன்று கானத்தைப்… போற்ற நாமும் கற்றிடுவோம்…!

*****

”குரங்கைக் குறைவாய் எண்ணாதே மனிதா! அதற்கு(ம்) உணவளித்து உயர்வாய் இராமனாய்!” என்று தன் கவிவழியாய்ப் புவிக்கு மொழிகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

குறைவில்லை…

குரங்கி லிருந்து பிறந்ததாகக்
கூறிக் கொள்ளும் மானிடனே,
குரங்கைக் குறைவாய் எண்ணாதே
குட்டியை வயிற்றில் கொள்வதைப்பார்,
குரங்குச் சேட்டை பண்ணாமல்
குரங்கைத் துணையாய்க் கொண்டிடவே
குரங்குப் படைக்கும் உணவளித்துக்
கொள்வாய் உயர்வு இராமனாகவே…!

*****

வானரத்தைப் போற்றித் தேனான பாக்கள் தந்த பாவலர்க்கு என் பாராட்டு!

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

படைப்பின் அதிசயம்..!

உலகம் முழுதும் உயிர்கள் படைத்தான்
உலகில் முதலாம் ஒருவனே இறைவன்.!

அண்டவுயிர்க் கெல்லாம் அறிவைக் கொடுத்து
ஆண்டுகள் பலவும் ஆயுளாய்க் கொடுத்தான்.!

இயற்கை நமக்களித்த இன்ப வாழ்க்கை
செயற்கை கலந்திடாது செலவழிக்கப் பழகு.!

எத்தனை உயிர்கள் எண்ணிலா உயிர்கள்
அத்தனும் கொடுத்தான் ஆசை கொண்டே.!

அன்புடன் நடக்க அனைத்து உயிரிடம்
அன்பாய்ப் பழகும் அரிய பிறவியாம்.!

அதுதான் மனிதப் பிறவி
இதுவே நமக்கு ஈடிலா அருளே.!

குரங்கு முதல் குதிரைபோலப் பலவாக
இரக்கமிகு ஜீவியை இவ்வுலகில் காணலாம்.!

அப்பன் உதவுவார் அம்மா காப்பாளென…
எப்பவுமே இவ்வுயிர் என்றும் வாழ்வதில்லை.!

சனனம் முதற்கொண்டு சாவு வரையில்
தனக்குதவி தன்கையில் தானென அறியும்.!

மனிதன் போலிதற்கு மனமாசு இல்லை
தனித்தன்மை கொண்டு தானாக வாழ்ந்திடும்.!

விலங்கின வாழ்வை வைத்து மனிதனும்
உலகில் தெரிந்துலவ எத்துணையோ உளது.!

பரந்தமனம் படைத்த பகவனுமே
மரணத்தால் மனத்தை அறிய வைத்தானே.!

இயற்கை நமக்களித்த இன்பவாழ்வில் செயற்கைக் கலப்பைத் தவிர்த்து, மன மாசில்லாது, தன் கையே தனக்குதவி என வாழ்வும் விலங்குகள்போல் மனிதனும் புனிதனாய் வாழ வேண்டும் எனச் சாற்றியிருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் போற்றுகின்றேன். இக்கவிதையே அல்லாது மந்தியையும் மனிதனின் புந்தியையும் (புத்தி) ஒப்பிட்டும், மந்தியினத்தையும் அதனைத் தோழனாய் ஏற்ற சுந்தர ராமனை ஏத்தியும் மற்றுமிரு வெண்பாக்களை இயற்றியுள்ள அவருடைய கவி ஆர்வத்தையும் பாராட்டுகின்றேன். 

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

அழகு உடையணிந்து ஆடிமுன் நின்று புன்னகைக்கும் மழலையைத் தன் நிழற்படத்தில் பதிவாக்கியிருப்பவர் திருமதி. பவளசங்கரி அவர்கள். இதனை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தந்திருப்பவர் திருமதி. இராமலக்ஷ்மி அவர்கள். பெண்மணிகள் இருவரும் என் நன்றிக்கு உரியோர்.

கவலை வலையில் சிக்கிக்கொள்ளாது, களிப்போடு வாழ்வைக் கழிக்கும் இனிய பருவம் கனிமழலைப் பருவமே. அப்பருவம் கடந்துவிட்டால் வாழ்வின் சுமைகளும் ஆற்றவேண்டிய கடமைகளும் நமை நிம்மதியாய் இமைமூட விடுவதில்லை; சிரித்து மகிழவும் அனுமதிப்பதில்லை. 

கள்ளமற்ற உள்ளத்தோடு வெள்ளைச் சிரிப்பை உதிர்த்துநிற்கும் இம்மழலையைப் பாட கவிஞர்களை அன்புபாராட்டி அழைக்கின்றேன்!

*****

கிள்ளைமொழிகள் பகன்றும், தொல்லையின்றித் திரிந்தும் மகிழ்ந்த அக்காலத்தை – பொற்காலத்தை இந்நிழற்படம் கதைகளாய் நினைவூட்டுவதைத் தன் கவிதையில் காட்சிப்படுத்தியிருக்கின்றார் திரு. ஆ. செந்தில்குமார்.

நிழற்படம் சொல்லும் கதைகள்…!

துள்ளித் திரிந்த கதைகளைச் சொல்லும்…
துடிப்புடன் இருந்த காலத்தைச் சொல்லும்…!
எள்ளி நகைத்த உலகைச் சொல்லும்…
ஏதும் அறியா வயதைச் சொல்லும்…!

வெள்ளி முளைத்தநம் வாழ்வைச் சொல்லும்…
வெதும்பி வாடிய தருணத்தைச் சொல்லும்…!
அள்ளித் தந்த கருணையைச் சொல்லும்…
ஆறுதல் அளித்த நட்பைச் சொல்லும்…!

கொள்ளை கொண்ட மனதைச் சொல்லும்…
கொடுத்து வைத்த நிகழ்வைச் சொல்லும்…!
பிள்ளைப் பருவத்து நினைவைச் சொல்லும்…
படிப்பை முடித்துப் பறந்ததைச் சொல்லும்…!

எல்லையே வானமாய் இருந்ததைச் சொல்லும்…
எதிலும் நிறைவை உணர்ந்ததைச் சொல்லும்…!
கிள்ளை மொழிகள் பகன்றதைச் சொல்லும்…
கனவைச் சுமந்த இதயத்தைச் சொல்லும்…!

தொல்லைகள் இல்லா நிலையைச் சொல்லும்…
துன்பத்தில் மீண்ட அமைதியைச் சொல்லும்…!
நல்லவை மனதில் நிலைக்கச் சொல்லும்…
நிம்மதி அனைத்தையும் நிழலாய்ச் சொல்லும்…!

*****

அன்னை செய்த சிங்காரத்தில் சித்திரப் பதுமையாய்க் காட்சியளிக்கும் பெண் குழந்தையையும், அதன் தாயையும் போற்றி விருத்தம் பாடியுள்ளார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

உன்னைப் பெற்ற அன்னைக்குப் பெருமை..!

(பெண் குழந்தைக்கு அலங்காரம் செய்து பார்த்த அன்னையைப் புகழும் விதத்தில் ஓர் அறுசீர் விருத்தம்)

தினமும்தான் உனக்குத் தின்ன
……….தின்பண்டம் தந்தாள் அம்மா..!
கனவில்நீ வருவாய் என்றே
……….கனவுலகில் கழிப்பாள் காலம்..!
சினமில்லா அன்னை உன்னைச்
……….சிங்காரம் செய்ய வந்தாள்..!
மனமார வாழ்த்தும் அன்னை
……….மங்கைநீயும் மகிழ வேணும்..!

கண்ணாடி முன்னே நின்று
……….கண்ணழகு..காட்டும் கண்ணே..!
பெண்களானால் அழகு சேரும்
……….பட்டாடை கூட்டும் மேலும்..!
வண்ணமிகும் அழகு நீலம்
……….எண்ணமிகும் அம்மா பார்த்தால்..!
கண்களையே இமைகள் காக்கும்
……….காவலாளி போன்ற அம்மா..!

*****

நல்ல கவிதைகளை நயம்பட உரைத்திருக்கும் கவிஞர்களுக்குப் பாராட்டு. (கவிதைகளின் வரத்து இவ்வாரம் குறைந்துபோயிருக்கிறது. வரும் வாரங்களில் மீண்டும் மிகும் என்று நம்புகின்றேன்.)

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தெரிவாகியிருப்பது…

பிள்ளையாய்…

பிள்ளைநிலா கறைபடவில்லை,
பிள்ளை மனதில்
மனிதகுல மாசு ஒட்டுவதில்லை..

பிஞ்சு நெஞ்சில்
இன்னும்
வஞ்சம் கலந்திடவில்லை..

முகம்போல
அகமும் அழுக்காகவில்லை,
கண்ணாடியில் தெரியும்
முக அழகைவிடத்
தெரியாத
அக அழகு
இன்னும்
அதிகமானது..

மனிதனே நீயும்
பிள்ளையாய் இரு-
உள்ளத்தில்…!

”முகம்போலவே அகமும் களங்கமின்றி விளங்கும் இப்பிள்ளைபோல் மனிதர்கள் அனைவரும் வாழ்ந்திருந்தால் இந்த உலகம்தான் எத்துணை அழகாக இருக்கும்!” எனும் நற்சிந்தனையை நம்முள் விதைக்கும் கவிதையைப் படைத்திருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திருமிகு. நித்தி ஆனந்தின் கைவண்ணத்தில் உருவான புகைப்படம் இது. இதனைப் ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு அளித்திருக்கிறார் திருமதி. இராமலக்ஷ்மி. இவ்விருவருக்கும் என் நன்றி உரித்தாகின்றது.

படத்தில் அம்மையார் மிகுந்த அர்ப்பணிப்போடு பானம் ஆற்றுவதுகூட ஒரு தியானம் போலவே இருக்கக் காண்கிறேன்.

இனி அம்மையின் செயலைத் தமக்கே உரித்தான அழகுத்தமிழ் நடையில் செம்மையாய் வர்ணிக்கக் கவிஞர்கள் அணிவகுக்கிறார்கள்!

******

”எதிர்பார்ப்பில்லாமல் அனைவருக்கும் உழைக்கும் இந்தப் பெண்மணியல்லவோ கண்கண்ட கடவுள்“ என்று போற்றுகிறார் திருமதி. துளசி அருள்மோகன். 

தன் பசி நினையாமல் தேநீருடன்
இந்த பாச பெண்மணி இவ்வளவு மகிழ்ச்சியுடன் காத்திருப்பது
தன் கணருக்காகவோ
பிள்ளைக்காகவோ
பேரக்குழந்தைக்காகவோ
பாவம் இந்த பெண்மணியின் பசி தீர்க்க இவர்களில் யார் வருவார்?
எந்த எதிர்பார்ப்புமில்லா
பெண்ணே நீயே கடவுள்!

*****

”கோடி கொடுத்தாலும் கிட்டாத தாயன்பை மறவாதே; அன்னையைத் துறவாதே!” என்று நல்லுரை நவில்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

உண்மை தெய்வம்…

சூடாய்க் கொடுத்தால் சுடுமெனவே
சுவையாய்க் காய்ச்சி ஆறவைத்து,
தேடிப் பிள்ளை குடித்திடவே
தேனீர் தந்திடும் தாய்மறவேல்,
கோடி கொடுத்தும் கிடைக்காதே
கொட்டிக் கொடுக்கும் தாயன்பே,
வாட மட்டும் விட்டிடாதே
உண்மை தெய்வம் தாயவளே…!

*****

”தன் பசிமறந்து, அன்பைக் கலந்து உறவுகளுக்காக உற்சாக பானம் ஆற்றும் அன்னைக்கு மாற்று அகிலத்தில் இல்லை!” என்று வியக்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

தன் மகனுக்கோ, கணவனுக்கோ
தேநீர் ஆற்றும் பெண்மணியே!

வாய்பொறுக்கும் சூட்டிற்குக் குடிக்க ஆற்றுகின்றாய்
உன் தாகத்தை மறந்து குடும்பத்திற்காகப் பணிசெய்கின்றாய்!

கொடுத்திடும் உன் தாயன்பிற்கு ஈடு இணையில்லை
உன் அருமை அறியாத மனிதனும் பெருமையடைவதில்லை!

இன்முகம் காட்டி, பாசத்தைத் தேநீரில் கலந்து, மகிழ்ந்து
கொடுப்பதற்காக எதிர்நோக்கும் குடும்பப் பெண்மணியே!

களைப்புடன் வீடு திரும்புவனுக்கோ இது உற்சாக பானம்
உன் கையால் கொடுப்பது அன்பும், பாசமும் கலந்த உறவாகும்!

*****

சொந்தங்களின் ஆதரவின்றி, கல்வியின் துணையின்றி, காப்பியாற்றியபடி தன்னைத்தானே தேற்றிக்கொள்ளும் முதுமையை உருக்கமாய்ப் படம்பிடித்திருக்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

இளமையில் கல்

பெற்ற மகனும்
……….பிரிந்து விட்டான்
உற்ற மகளும்
……….ஓடியே விட்டாள்
பற்றி ருப்போர்
……….பக்கத்தில் இல்லை
ஆற்றுப் படுத்த
……….அண்டியவர் இல்லை
எத்தனை துன்பம்
……….இடறிவிட்டது
கத்தினால் என்ன
……….குழப்பம் தீர்ந்ததா
என்னைப் போல
……….எவரும் இராதீர்.!
முன்பேநீ யோசி
……….முடிவிலே சுகமே.!

சிறிய வயதில்
……….சிறிதளவுக் கல்வி
அறிவு பெற்றிடும்
……….ஆவலெனக் கில்லை
முதிய வயதிலும்
……….முடியாத போதிலும்
புதிதாய் யோசித்துப்
……….பயனும் இல்லை
இளமையில் கற்பது
……….இயலாது போன(அ)து
அளவிலாத துன்பம்
……….அள்ளிக் கொடுத்தது
மூப்பு வந்தபோது
……….முக்கி முனகியிப்போ
காப்பியாற்றி வாழ்வைக்
……….கழிப்பதென் தொழிலே

*****

மென்மலர்க் கைகள் கொண்ட பெண்மை ஆயினும், இன்முகத்தோடு செய்யும் வினைகள் அகிலத்தை வெல்லும் ஆற்றல் வாய்ந்தவை என விளம்புகின்றார் திரு. ஆ. செந்தில் குமார்.

இன்முகத்தோடு செய்யும் வினைகள்… !

இன் முகத்தோடு செய்யும் வினைகள்…
இதயம் மகிழச் செய்யும் வினைகள்…
பன்முகத் திறமைகள் பளிச்சிடும் வினைகள்…
பலன்கள் பலவும் அளித்திடும் பாரீர்…!

மென் மலரொத்த கைகளே எனினும்…
மெல்லிய தேகம் கொண்டவ ரெனினும்…
அன்பைப் பொழியும் உள்ள மதற்கு…
அகிலத்தை வெல்லும் ஆற்றல் காணீர்…!

தேனீ ராற்றும் செயலே ஆயினும்…
தெய்வம் தொழுதிடும் செயலே ஆயினும்…
ஒன்றிடும் மனமது இருந்து விட்டாலே…
ஒளியாய்த் திகழ்ந்திடும் வாழ்வை உணர்வீர்…!

கண்மூடித் தனமாய் செய்யும் வினைகள்…
கடமை கருதிச் செய்யும் வினைகள்…
நன்மையை என்றும் தந்திடா வினைகள்…
நமக் குதவாது நினைவிற் கொள்வீர்…!

*****

பானம் ஆற்றும் பெண்மையின் சிறப்பைத் தம் கானத்தில் விளங்கச் சொல்லியிருக்கும் வித்தகக் கவிஞர்களைப் பாராட்டி மகிழ்கின்றேன்.

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

அருமை மகளாகப் பூமியில பிறந்தேனே!
அப்பா மடிமேலே அரசாட்சி செஞ்சேனே!
தரைமேல நான் நடந்தா என் பாதம் நோகுமுன்னு தோளிலே சுமந்தாரு!
பதினெட்டு வயசினிலே வாழ்க்கைப்பட்டு வந்தேனே!
அப்பாவின் சொத்தெல்லாம் சீர் தனமா கொண்டு வந்தேன்!
என்னைத் தொலைச்சுப்புட்டு, கணவனைத் தேடி வந்தேன்!
என் புருசன் அழகில சுந்தரன்தான்! அறிவில சூரியன்தான்!
அம்மா பேச்சத் தட்டாத உத்தமந்தான்!
அம்மாவின் பேச்சக் கேட்டு என்ன அழவச்ச ஆம்பளதான்!
மாமியார் பதவி வந்தா மனசு கெட்டுப் போயிருமா?!
மருமகளும் பொண்ணு என்னும் உண்மை மறந்திருமா?!
மாமியார் கொடுமைய. அப்பா பாத்தாரு! வாய்விட்டு அழுதாரு!
மனுசியா நடத்தச் சொல்லி மாமியாரக் கேட்டாரு! கை கூப்பி நின்னாரு!
மாமியார் மகராசி இரக்கம் காட்டலையே!
தாலி தந்த. மகராசன் தயவு செய்யலையே!
போதும் இந்த வாழ்க்கையின்னு நானே முடிவு செஞ்சேன்!
அப்பா கண் தொடச்சு, அவரோட நான் நடந்தேன்!
வருசம் பல போச்சு! வாழ்க்கையும் தொலைஞ்சாச்சு!
சூடான காபித்தண்ணி ஆத்துனா ஆறிடுமே!
சூடான நிகழ்வுகளை காலம் தான் ஆற்றிடுமே!
உள்ளுக்குள் அழுதாலும், வெளியில சிரிக்கின்றேன்!
அம்மா சொல் கேட்டு, மனைவியை வதைக்காதே!
மனைவி சொல் கேட்டு மாதாவை ஒதுக்காதே!
இரு கண்ணில் ஒரு கண்ணை குருடாக்க நினைக்காதே!
குருடாகப் போகாதே!

மாமியார்க் கொடுமையால் மணமிழந்த தன் மணவாழ்க்கையைக் காப்பியாற்றிக்கொண்டே மனத்தில் அசைபோடும் பெண்மணியாய் இந்த அம்மையாரை அடையாளப்படுத்தி, அவர் வாழ்வின் அவலநிகழ்வுகளைத் தன் கவிதையில் சிறுகதையாய் ஓடவிட்டிருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.