Month: September 2016

தமிழ்த்தேனீ

வழக்கம் போல் வினாயகர் சதுர்த்தி விழா கொண்டாட கடைத்தெருவுக்குப் போய் வினாயகர் வாங்கி வரவேண்டும்.. நடந்து போய் வாங்கிக் கொண்டு அதி ஜாக்கிரதையாக நடந்து வரவேண்டும். கடைத்தெருவுக்கு போய் வினாயகர் வாங்கி வரவேண்டுமென்றால் ஒரு மணைப்பலகை வேண்டும் அதிலே களிமண்ணால் செய்த வினயாகரை வாங்கி வைத்துக் கொண்டு அந்த வினாயகர் கீழே விழுந்துவிடாதபடி பத்திரமாக எடுத்துக் கொண்டு வரவேண்டும். அப்போது சாலையில் வரும் பாதசாரிகள், வாகனங்கள் எதன் மேலும் படாதவாறு கொண்டு வரவேண்டும்.

கிட்டத்தட்ட கோயிலிலே பெருமாள் தாயார் ஏளப்பண்ணுபவர்கள் எவ்வளவு ஜாக்கிரதையாக பெருமாளுக்கும் தாயாருக்கும் எந்த ஒரு அதிர்ச்சியும் இல்லாமல் அவர்களுடைய ஆடை அணிகலன்கள் ஆபரணங்கள் மாலை போன்றவை கீழே விழாமலும் அசங்காமலும் அழகாக ஏளப்பணுகிறார்களோ அப்படி மிக பக்தியோடு பிள்ளையாரை ஒரு மணைப் பலகையில் வைத்துக்கொண்டு ஏளப்பண்ணிக் கொன்டு வரவேண்டும்.

கடைத் தெருவுக்குப் போய் முதலில் வினாயகரை வாங்கக் கூடாது, முதலில் அவருக்கு மஞ்சள் குங்குமம் அவருக்கு அணிவிக்கும் எருக்கம் பூ மாலை, தென்னை ஓலையில் செய்த தோரணங்கள் . குடை, அவர் கண்ணில் பொருத்த குந்துமணி, , அதன் பிறகு அவருக்கு நிவேதனம் செய்ய விளாம்பழம், வாழைப்பழம், கொய்யாப்பழம், போன்ற பழவகைகள், அரிசிபொறி கடலை வாழை இலை போன்ற எல்லாவற்றையும் வாங்கிவிட்டு எல்லாவற்றையும் பத்திரமாக வைத்துக் கொன்டு அதன் பின்னர் வினாயகரை வாங்கி மணைப்பலகையில் வைத்து கூடவே கொஞ்சம் களிமண் வாங்கி வினாயகரை மணைப் பலகையோடு நான்கு புறமும் வைத்து வினாயகர் நர்த்தன வினாயகராய் ஆடாதாவாறு பொருத்திக் கொண்டுதான் பத்திரமாக வீட்டுக்கு கூட்டிவரவேண்டும் வினாயகரை.

எல்லாம் வினாயகன் அருளால் வெற்றிகரமாக ஆயிற்று. வீட்டிற்கு கூட்டிக்கொண்டு வந்து அதி ஜாக்கிரதையாக வாங்கிய பொருட்களை மனைவியிடம் கொடுத்துவிட்டு மிக கவனத்தோடு கிழக்கு பக்கம் பார்த்து மணைப்பலகையோடு வினாயகரை ஏளப்பண்ணி ஆயிற்று

அதற்குள்ளாக குளித்துவிட்டு பூஜைக்கு வேண்டிய நிவேதனங்கள் புஷ்பம் தேங்காய் போன்ற எல்லாவற்றையும் தயார் செய்து பூஜைக்கு தயார் நிலையில் இருந்தாள் துணைவியார்
சரி சீக்கிரம் வினாயகரை தயார் செய்யுங்கள் பூஜைக்கு என்றாள் சகதர்மிணி

என்னாது வினாயகரை பூஜைக்கு ரெடி பண்ணனுமா ! எப்போ எப்பிடி பூஜை பண்ணாலும் அவர் ஏத்துக்குவாரே அவரை எதுக்கு தயார் பண்ணனும் என்றேன் நான்.

போதும் அசடு வழியாதீங்க வினாயகருக்கு நெற்றிக்கு இட்டு எருக்கம் பூ மாலை போட்டு குடையை அவருக்கு பின்னாலே வெச்சு பூணூல் அணிவிச்சு எல்லாம் செஞ்சு தயார் பண்ணுங்க .அதுக்கு முன்னாடி களிமண்ணுலே வாங்கிண்டு வந்திருக்கற பிள்ளையாருக்கு அந்தக் குந்து மணி குடுத்திருக்கானே அதை சரியா வெச்சு கண்ணு பொருத்துங்க, என்றாள் அவள்

ஓ நீ அதைச் சொன்னியா என்று வழிந்தபடி சரி சரி என்று வினாயகரை தயார் செய்யத் தொடங்கினேன், முதலில் கண்ணைப் பொருத்திவிடலாம் என்று வினாயகா எல்லோருடைய அறிவுக்கண்ணையும் திறக்கறவன் நீ உனக்கு கண்ணு பொருத்தணும் நான், அதுக்கு நீதான் முகத்தை அசைக்காம காட்டணும் என்றேன் .

ஏனோ தெரியவில்லை யசோதை கிருஷ்ணனுக்கு ரசித்து ரசித்து அலங்காரம் செய்வாளாம். வேண்டுமென்றே கண்ணுக்கு மையெழுதும் போது நெற்றிக்கு திலகமிடும்போது சற்றே அசைத்துவிடுவானாம் குறும்புக்கார கிருஷ்ணன் மறுபடியும் இடுவாளாம் யசோதா அது நினைவுக்கு வந்தது

மிகக் கவனமாக ஒரே நேர்க் கோட்டிலே வினாயக்னின் தும்பிக்கையின் இரு பக்கமும் நெற்றியின் இருபக்கமும் மிகச் சரியாக இருக்கும்படி குந்து மணியின் சிகப்பு பாகத்தை கண்களின் உள்ளே பொருத்தி க்ருப்பு பாகத்தை வெளியே இருக்குமாறு பொருத்தி தூரத்திலே சென்று அவர் பார்க்கும் பார்வையில் மாறுபாடு உள்ளதா என்று பார்த்துவிட்டு சரியாக இருக்கிறது என்று மனத் திருப்தியுடன் எருக்கம் பூ மாலையை எடுத்து அவருக்கு சார்த்திவிட்டு. நானே என்னை ஒரு முறை பார்த்துக்கொண்டு எந்தப் பக்கமாக பூணூல் இருக்கவேண்டும் என்று சரிபார்த்துக் கொண்டு நல்ல நூல் எடுத்து மூன்று இழையாக திரித்து அதை பூணுலாக்கி ப்ரும்ம முடிச்சு இடது தோளின் மேல் இருக்க வேண்டும் வலது புறமாக கிழே வரவேண்டும் பூணூல் என்று சரிபார்த்துக்கொண்டு அதையும் அவருக்கு சார்த்திவிட்டு சரி அவருக்கு நெற்றியிலே திருமண் ஶ்ரீசுவர்ணம் இடவேண்டுமே நம்முடைய வைஷ்ணவர்களின் வழக்கப்படி என்று திருமண் ஶ்ரீசுவர்ணப் பெட்டியைத் திறந்து நெற்றியிலே திருமண்ணால் இரு பக்கமும் கோடு போட்டு கீழே நெற்றியின் மூலாதாரப் பகுதிக்கு கீழே அந்த இரு கோடுகளையும் இணைத்து நடுவிலே ஶ்ரீசுவர்ணக் கோடு வரைந்து ஆஹா எல்லா அலங்காரமும் பண்ணியாச்சு சரியா இருக்கா பாரு என்றேன்

நன்னா இருக்கு ஆனா நாம வடகலை ஆனா திருமண் யூ மாதிரி வராமே ஒய் மாதிரி கீழே நீட்டிண்டு இருக்கே பரவாயில்லையா என்றாள்

ஆமா பிள்ளையார் வடகலையா தென்கலையா அப்போதுதான் எனக்கே சந்தேகம் வந்தது.

சரி எதுக்கும் இருக்கட்டும் என்று அந்த நாமத்துக்கு கீழே விபூதியையும் பூசி ஒரு குங்குமப் பொட்டும் வைத்து வினாயகரை தும்பிக்கையாழ்வாராகவும் வினாயகனாகவும் விக்னேஷ்வரனாகவும் மூல முதல்வனாகவும் வேத வியாசர் சொல்லச்சொல்ல தன் தந்தத்தையே எழுத்தாணியாக்கி மஹாபாரதம் எழுதிய வினாயகரை பூஜை செய்யத் தொடங்கினோம்

செப் 5: ஆசிரியர் தினம்

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரியில் முதல் நாள், முதலாம் வகுப்பில் உள்ளே போய் நுழைந்த நேரம் நடுங்க ஆரம்பித்த காலும் கையும் நிற்கவில்லை. படபடப்பு மிகுந்து கொட்டிய வியர்வை கொட்டியபடியே. எத்தனை எத்தனை ஒத்திகை, எத்தனை முறை படித்துப் படித்து மனப்பாடம் ஆகியிருந்த சைக்காலஜி பாடம் ஒற்றைச் சொல் ஒழுங்காக வாயில் வரவேண்டுமே…ஹுஹும்…எதிரே தன்னைவிட வயது அதிகமான மாணவர்கள் (அதாவது ஆசிரியர்களாகப் போகிறவர்கள்!)….எப்படித்தான் நாற்பது நிமிடங்கள் ஓடி முடிந்ததோ தெரியாது, மணியடிக்கக் காத்திருந்தது மாதிரி அந்த ஆசிரியர் நேரே ஓட்டமும் நடையுமாக கல்லூரி முதல்வர் முன்பாகச் சென்று, தான் இந்த வேலைக்கு லாயக்கில்லை, ராஜினாமா செய்துவிடுகிறேன் என்று தட்டுத் தடுமாறிச் சொல்லியும் விடுகிறார். அந்த முதல்வரோ கனிவான புன்னகை பூத்து, இதற்கெல்லாம்போய் யாராவது வேலையை விடுவார்களா….உங்கள் நடுக்கத்தை நீங்கள் துணிச்சலாக வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்கிறார்…

பயத்தைப் போய் எப்படி துணிச்சலாக வெளிப்படுத்துவது? முதல்வர் விளக்குகிறார்: “நடுக்கத்தை மறைக்க மறைக்க இன்னும் பதட்டம் கூடுமே தவிரக் குறையாது…உங்களுக்கு இருக்கும் பதட்டத்தை சாதாரணமாக வெளிப்படுத்தியபடி உங்கள் வேலையைத் தொடருங்கள், தன்னைப்போல உங்கள் வேலையில் சிறப்பாக இயங்க ஆரம்பித்து விடுவீர்கள்…

மைசூர் பல்கலையின் புகழ்மிக்க பேராசிரியராகத் திகழ்ந்து ஓய்வு பெற்றபின்னும் 85 வயதிலும் நகைச்சுவை உணர்வு குன்றாமல் எழுதவும், வழிகாட்டியாக இருக்கவும் செயகிற பேராசிரியர் தண்டபாணி அவர்களது புத்தகம் ஒன்றில்தான் இந்த சுயவிமர்சனக் குறிப்பு பதிவாகி இருக்கிறது.

பழைய துணுக்கு ஒன்று உண்டு! முதன் முதலாக அறுவை சிகிச்சை செய்து கொள்ள இருப்பதால், பயந்து நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும் நோயாளியைப் பார்த்து, நர்ஸ் சொல்வார்: டாக்டருக்குக் கூட இதுதான் அவர் செய்யப் போற முதல் ஆபரேஷன், அவர் பயப்படுறாரா பார்த்தீங்களா ?”

ஆசிரியரும், மாணவரும் முதன்முறை சந்திக்கும் புள்ளிகள் வெவ்வேறு அனுபவங்களைக் கொண்டிருப்பவை. பல ஆசிரியர்களை எதிர்கொண்ட மாணவர்முன் பழுத்த அனுபவம் கொண்டிருக்கும் ஆசிரியர் நிற்பதன் அனுபவங்களும் வித்தியாசமானவை.

நடுக்கங்களோடு பழகும் கால்களுக்கு வகுப்பறை ஒரு புதிர் நிறைந்த புல்வெளி போன்றது. அடர்ந்த காடாகவும் கூட உருப்பெறுகிறது சமயங்களில்! வகுப்பறையில் – உலகில் இன்னும் பிறக்காத விலங்குகளின் குரல்களைக் கூட ஒலிக்கச் செய்யும் ஆற்றலைப் பெற்றிருக்கும் மாணவர்கள் எல்லாக் காலங்களிலும் இருக்கவே செய்கின்றனர். ஆனால் மாணவர் இதயங்களைக் கவ்விப் பிடிக்கும் ஆசிரியர்கள், ஆசிரியர் மனத்தில் இடம்பிடித்துவிடும் மாணவர்கள் சமூகத்தின் வெளிச்சத்தைக் கூட்டுகின்றனர்.

பேரா. ச மாடசாமி அவர்களது “போயிட்டு வாங்க சார்” (குட் பை மிஸ்டர் சிப்ஸ் ஆங்கில நூலின் நுணுக்கமான தமிழ் வடிவம்) நூலின் நாயகரான ஆசிரியர் சிப்ஸ், முதுமையிலும் தான் பணியாற்றிய பள்ளிக்கூடத்தின் எதிரே இருக்கும் வீட்டில் குடியிருந்தபடி அடுத்தடுத்த இளம்பிராய மாணவர்களோடு நட்பு பூண்டு அன்பு கொண்டாடி நிறைவாழ்க்கை வாழ்ந்து மறைகிறார். அவர் மிகத் திறமையான ஆசிரியரோ, சாகசம் நிறைந்தவரோ அல்ல, மாணவரை நேசித்த இதயம் அவருடையது என்று வருணிப்பார் பேரா மாடசாமி!

தேவகோட்டையில் அரசு உதவி பெறும் ஓர் எளிய நடுநிலைப் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் சொக்கலிங்கம், ஓயாமல் மாணவ, மாணவியரது திறமைகளை மாவட்ட அளவிலும், மாநில அளவிலும் வெளிப்படவைத்து ஊடகங்களிலும் புகைப்படங்களை மின்னவைத்து சாதாரண வீட்டுப் பிள்ளைகளின் இல்லங்களில் பேரானந்தக் களிப்பை சாத்தியமாக்கி வருகிறார்.

சென்னையில் கடந்த ஆண்டின் பெருமழை வெள்ளத்தில் தங்களது பாடப்புத்தகங்களோடு எதிர்காலக் கனவுகளையும் தொலைத்துவிட்டதாகக் குமுறிய மாணவர் உள்ளங்களில் நம்பிக்கை ஒளியை ஏற்றிவைத்து புத்தகங்களும் கொடுத்து, சிறந்த மதிப்பெண்கள் பெற்று பிளஸ் 2வில் தேர்ச்சி பெறச் செய்த ஆசிரியைகளை மாநகராட்சி மாணவியர் மறவாமல் குறிப்பிட்டுப் பெருமிதம் கொண்டனர்.

டாஸ்மாக் கடைகளில் சீருடையோடு போய் நிற்கும் மாணவர் புகைப்படங்கள் நம்மை உலுக்கத்தான் செய்கின்றன. ஆனால்,எண்ணற்ற ஆசிரியர்கள், இப்படிப் பல தவறான வழிகளில் நடக்கும் தங்கள் மாணவரோடு மல்லுக்கட்டிப் போராடி அவர்களை அன்பால் வென்றெடுத்து நல்வழிப்படுத்தும் பலநூறு நிகழ்வுகள் ஊடகங்களில் பேசப்படுவதில்லை.

கேலிச்சித்திரங்களின் கருப்பொருளாகவும், வேடிக்கை காட்சிப் பொருளாகவும் ஆசிரியர்களைப் படைக்கும் “ரசனை” மிகுந்த திரைப்படங்களைப்பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். மாறிக் கொண்டிருக்கும் சமூகத்தின் பாதிப்பும், பிரதிபலிப்பும் பள்ளிக்கூடத்திலும், கல்லூரியிலும் இருக்கத்தானே செய்யும்! ஆனால், ஆசிரியரைக் கொண்டாடும் சமூகத்தில் ஆசிரியர்கள் மேலும் உன்னதமாகவே நிலவுவார்கள்.

ஆசிரியர் தினம், உள்ளபடியே மாணவர்களைக் கொண்டாடும் நாள்தான்! மாணவர்களற்ற உலகில் ஆசிரியரை யார் கொண்டாட முடியும்? அதேபோல், பெற்றோர்க்கும் கூட, ஆசிரியர் தினம் அவர்களது வாழ்க்கையின் கடந்த காலத்தையும், நிகழ் காலத்தையும்-ஏன் எதிர்காலத்தையும் இன்பமாகக் காணும் ஓர் அனுபவத்தை ஊற்றெடுக்க வைக்கும் நாள்! எல்லோருக்குமான கொண்டாட்ட தினம்தான் ஆசிரியர் தினம்.

அண்மையில் தமது எண்பத்தைந்து வயதில் ஒரு சிறிய எலும்புமுறிவு ஏற்பட்ட விஷயத்தை நகைச்சுவை ததும்ப ஒரு கட்டுரையாக ஆங்கில இந்து நாளிதழில் எழுதி இருந்தார் பேரா தண்டபாணி. அதை வாசித்துவிட்டு அவரோடு ஏற்படுத்திக் கொண்ட நட்பில் அவர் அனுப்பிக் கொடுத்த அவரது புத்தகத்தில், தம்மோடு வம்புக்கு இறங்கிய – சமாளிக்க முடியாமல் திண்டாட வைத்த மாணவர்களுக்குத் தான் நன்றி சொல்லி இருக்கிறார். அவர்கள்தான் தமக்கு வகுப்பறை பட்டறையில் முதல் பயிற்சி அளித்தவர்கள் என்ற அழகான குறிப்போடு!

அதனால் தான் ஆசிரியர்கள் கொண்டாடப்பட வேண்டியவர்கள்!

***************