Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஒரு நாடு மேன்மையுற அந்நாட்டு மக்கள் புலனொழுக்கம் மிக்கவர்களாய் இருத்தல் இன்றியமையாதது என்பதைக் காப்பியத்தின் தொடக்கத்திலேயே வலியுறுத்திய கம்பர், அடுத்து அந்நாட்டை ஆளுகின்ற மன்னன் எவ்வாறிருக்கவேண்டும் என்பதையும் கோசலநாட்டு மன்னனான தயரதனை வைத்து விளக்குகின்றார்.

தாய்ஒக்கும் அன்பில் தவம் ஒக்கும் நலம் பயப்பில்
சேய்ஒக்கும் முன்நின்று ஒரு செல்கதி உய்க்கும் நீரால்
நோய்ஒக்கும் என்னின் மருந்துஒக்கும் நுணங்கு கேள்வி
ஆயப்புகுங்கால் அறிவுஒக்கும் எவர்க்கும் அன்னான். (கம்ப: அரசியற் படலம் – 171)

தயரதன் குடிமக்களிடம் அன்புகாட்டுவதில் தாயைப் போன்றவன். மக்களுக்கு வேண்டிய நன்மைகளையெல்லாம் அளிப்பதில் தவம் போன்றவன் என்று அவன் பண்புகளை விவரிக்கத் தொடங்குகின்றார் கம்பர்.

தவத்தைச் செய்வோரின் நோக்கமே ஏதேனுமொன்றைப் பெறவேண்டும் என்பதே. அதனால்தான் வள்ளுவப் பேராசானும்,

”வேண்டிய வேண்டியாங் கெய்தலால் செய்தவம்
ஈண்டு முயலப் படும்” (265) என்று அதன் இயல்பை விளம்புவார்.

தயரதனும் வேண்டியதைத் தரும் தவத்தை ஒத்தவனாக மக்களுக்கு விளங்கியிருக்கின்றான். அடுத்து அவன் சேயைப் போன்றவன் என்கிறார் கம்பர். மக்கள் பிள்ளைகளைப் பெறுவதன் நோக்கம், தமக்குத் துன்பம்வந்த காலத்தில் அவர்கள் உதவுவார்கள்; முதுமைக் காலத்தில் அவர்கள் தம்மை அரவணைப்பார்கள் என்பதே!

சிதலை தினப்பட்ட ஆல மரத்தை
மதலையாய் மற்றதன் வீழுன்றி யாங்குக்
குதலைமை தந்தைகண் தோன்றில்தான் பெற்ற
புதல்வன் மறைப்பக் கெடும். (நாலடி – 197)

கறையான்களால் அரிக்கப்பட்ட (முதிய) ஆலமரத்தை அதன் விழுது வீழாது தாங்குவதுபோல், முதுமைவந்து குதலைமை தோன்றிவிட்ட தந்தையைப் புதல்வன் தாங்கினால் தந்தையின் துயரம் மறையும் என்று நாலடியார் அறிவுறுத்தியிருப்பது ஈண்டு எண்ணிப்பார்க்கத் தக்கது.

அப்படிப்பட்ட நன்மகனாய்த் தயரதனும் தன் நாட்டு மக்களுக்கு, குறிப்பாக முதியவர்களுக்கு இருந்திருக்கின்றான்.

அடுத்து, மக்களுக்கு ஏதேனும் நோய் எனில் அதனைத் தீர்க்கும் மருந்தாகத் தயரதன் இருந்தான் என்கிறார் கம்பர். எனவே மக்களுக்குச் சங்கடங்கள் நேரும் காலத்தில் ஓர் அரசனானவன் அதற்குத் தீர்வாக இருக்கவேண்டுமே தவிர தானே சங்கடத்தைத் தருபவனாக – சிக்கல்களை உருவாக்குபவனாக இருக்கக்கூடாது என்பதையும் இதன்மூலம் நாம் உய்த்துணரமுடிகின்றது. இதனை இந்நாளைய ஆட்சியாளர்களும் உளங்கொள வேண்டும். அதுபோல் அரசனென்பவன் நுண்ணிய ஆராய்ச்சிகளில் ஈடுபடுவோர்க்கு உதவும் அறிவுபோன்றிருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தையும் முன்வைக்கின்றார் கவிச்சக்கரவர்த்தி.

எனவே, அரசப்பதவி என்பது மரபுவழியாக வருவது; அப்பதவியில் அமர்வதற்கு அரசமரபில் உதித்தவனாக இருத்தலே போதுமானது என்ற நடைமுறை விதிகளைத் தாண்டி, அரசனென்பவன் அப்பதவியை வகித்தற்குரிய தகுதியும் திறனும் படைத்தவனாகவும், மக்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்றுத்தரக்கூடிய அனைத்து உயர்குணங்களும் கொண்டவனாகவும் இருக்கவேண்டியதன் கட்டாயத்தைச் சூரியகுலத் தோன்றலான தயரதன்வழி நமக்கு அறியத்தருகின்றார் கம்பர்.

நாட்டு மக்களைத் தயரதன் எப்படிப் பாதுகாத்தான் என்பதை இன்னொரு பாடலின் வழியாக நமக்குத் தெளிவாக்குகின்றது இராமகாதை.

வயிரம் முதலிய அணிகலன்களை அணிந்தவனும், சிங்கம்போன்ற ஆற்றலுடையவனுமான தயரதன், மன்னுயிர் அனைத்தையும் தன்னுயிர்போல் காத்துவரும் இயல்பினைக் கொண்டிருத்தலால், குற்றமற்ற இவ்வுலகின்கண் உள்ள இயங்குகின்ற, இயங்காது நிலையாயிருக்கின்ற அனைத்து உயிர்களும் உறைகின்ற உடம்பாயினான் என்கிறது இப்பாடல்.

வயிரவான் பூண்அணி மடங்கல் மொய்ம்பினான்
உயிர்எலாம் தன்உயிர் ஒக்க ஓம்பலால்
செயிர்இலா உலகினில் சென்று நின்றுவாழ்
உயிர்எலாம் உறைவதுஓர் உடம்பு ஆயினான். (கம்ப: அரசியற் படலம் – 177)

இங்கே அரசனை உயிர்களுக்கு உடம்பு போன்றவன் எனும் கம்பரின் சிந்தனை அதுவரைத் தமிழ்ப்புலவோர் சொல்லாத புதுமையான ஒன்று. ஆம்! ”மக்களுக்கு உணவாகும் நெல்லோ நீரோ அவர்கட்கு உயிராகா; அகன்ற உலகத்தையும் அதன்கண் வாழுகின்ற மக்களையும் காக்கின்ற அரசனே அவர்கட்கு உயிர்போன்றவன். எனவே அதனை உணர்ந்து அதற்குத்தக்க வகையில் நடத்தல் வேந்தற்குக் கடன்” என்கிறது மோசிகீரனாரின் புறநானூற்றுப் பாடல்.

நெல்லு முயிரன்றே நீரு முயிரன்றே
மன்ன னுயிர்த்தே மலர்தலை யுலகம்
அதனால் யானுயி ரென்ப தறிகை
வேன்மிகு தானை வேந்தற்குக் கடனே.  (புறம் – 184)

ஆனால் கம்பரோ அரசனே நாட்டுக்கு உயிர்போன்றவன் என்ற சங்கச் சிந்தனையை மறுக்கின்றார். நாட்டிலே மக்களே முதன்மையானவர்கள்; நாட்டுக்கு உயிர்போன்றவர்கள். அந்த உயிர்களைப் பாதுகாக்கின்ற உடல்போன்று – கவசம்போன்று இருப்பதுதான் ஒரு நல்ல அரசனுக்கு அழகு என்ற மாற்றுச்சிந்தனைக்கு அவர் தோற்றுவாய் செய்திருப்பது, மக்களை முதன்மைப்படுத்தும் மக்களாட்சித் தத்துவத்தில் அவருக்கிருந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றது. அவ்வகையில் கி.பி. 9 அல்லது 12ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவராகக் கருதப்படும் கம்பர் மக்களாட்சி குறித்து அப்போதே சிந்தித்த முன்னோடிச் சிந்தனையாளராகக் காட்சியளிக்கின்றார்.

மக்களைத் தாயாகவும் சேயாகவும் காத்துவந்த தயரத மன்னனுக்கு நெடுங்காலம் மக்கட்பேறில்லை. தவமாய்த் தவமிருந்து அவன்பெற்ற புதல்வர்கள் இராமன், இலக்குவன், பரதன், சத்துருக்கனன் ஆகிய நால்வர்.

தம்முடைய காப்பியத்தில் பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பாடல்களை எழுதிக் குவித்திருக்கும் கம்பர், தயரதனின் பிள்ளைகளைப் போற்றிப் பிள்ளைத்தமிழ்ப் பாடல்கள் சிலவேனும் பாடியிருந்தால் காப்பியச்சுவை மேலும் கூடியிருக்கும். ஏனோ அவர் அதைச் செய்யவில்லை. தம்முடைய மகன் அம்பிகாபதியை அகாலத்தில் பறிகொடுத்த துக்கமே கம்பரைப் பிள்ளைத்தமிழ் பாடவியலாத மனநிலைக்குத் தள்ளிவிட்டது என்பர் சிலர். அதன் உண்மைத்தன்மையை அறியக்கூடவில்லை!

தயரதப் புதல்வர்கள் நால்வருமே குணத்திலும் வீரத்திலும் மேம்பட்டவர்களாக இருந்தனர். அதிலும் மூத்தவனான இராமன் மக்கள் கொண்டாடும் கல்யாண குணங்கள் பலவும் கொண்டவனாய்த் திகழ்ந்தான்.

ஒருநாள் தயரதனின் அவைக்கு வந்த விசுவாமித்திர முனிவர்,

”தயரதா! காட்டில் நான் செய்யவிருக்கும் தவ வேள்விக்கு அரக்கர்கள் பெரும் இடையூறு செய்யக் காத்திருக்கின்றார்கள். அவர்களிடமிருந்து என் வேள்வியைக் காத்துத்தர நின் புதல்வர்களில் கரிய செம்மல் ஒருவனைத் தருதி!” என்று கேட்கின்றார். கரியசெம்மல் என்றதுமே அவர் இராமனைத்தான் கேட்கிறார் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட தயரதன் பெருங் கலக்கம் அடைகின்றான்.

அப்போது அவனடைந்த துயரத்தை,

எண்இலா அருந் தவத்தோன் இயம்பிய சொல்
   மருமத்தின் எறிவேல் பாய்ந்த
புண்ணில் ஆம்பெரும் புழையில் கனல் நுழைந்தா
   லெனச் செவியில் புகுதலோடும்
உள்நிலாவிய துயரம் பிடித்து உந்த
   ஆர்உயிர் நின்று ஊசலாட
கண்இலான் பெற்று இழந்தான் என உழந்தான்
   கடுந் துயரம் கால வேலான்.  (கம்ப: கையடைப் படலம் – 328) 

என்கிறார் கம்பர்.

எண்ணருந் தவங்களை மேற்கொண்டவரான விசுவாமித்திரர் சொன்ன இந்தச் சொற்களானது, மார்பின்மேல் எறிந்த வேல்பாய்ந்த புண்ணாகிய புழையிலே, கனன்று கொண்டிருக்கும் தீ நுழைந்தது போலத் தயரதன் காதுகளில் புகுந்தது. அப்போது அவன் உள்ளத்திலே நிலைத்திருந்த துயரமானது உயிரை வெளியே தள்ள, அவனுடைய ஆருயிர் ஊசலாட, கண்கள் இல்லாதவன் அதனைப் பெற்றுப் பின்னர் இழந்தான் எனக் கூறும்படித் தயரத வேந்தன் கடுமையான துன்பத்தினால் வருந்தினான் என்பது கம்பர் தீ(கா)ட்டும் தயரதனின் உளச்சித்திரம்.

இங்கே இரண்டு உவமைகளைக் கையாளுகின்றார் கம்பர். வேல்பாய்ந்து குழியாகிப்போன புண்ணிலே தீ நுழைந்தது போல என்பது அவற்றில் முதலாவது. நாம் இக்காலத்தில் ”வெந்த புண்ணில் வேல்பாய்ந்தது போல” என்று சொல்வதைத்தான் ”வேல்பாய்ந்த புண்ணிலே தீ நுழைந்தது போல” என்று மாற்றிச் சொல்லியிருக்கின்றார் கம்பர் எனக் கொள்ளலாம்.

அடுத்து, ”கண் இலான் பெற்றிழந்தான்” எனும் அரிய உவமை. கண்கள் இல்லாதவன் காலம் முழுவதுமே கண்ணில்லாமல் – பார்வையில்லாமல் இருந்துவிட்டால் பார்வையின் பயன் என்னவென்றே அவன் அறியாதிருந்துவிடுவான். ஆனால், அவனுக்கு இடையில் கண்பார்வை கிடைத்துவிட்டால் அவன் அந்தப் பார்வையின் துணையோடு பல்வேறு நற்காட்சிகளைக் காணும் பேறுபெற்றுப் பார்வையின் அருமையை அறிந்தவனாகிவிடுகின்றான். அந்தச் சமயத்தில் திடீரென்று மீண்டும் அவன் பார்வை பறிக்கப்படுவதென்பது எத்தகைய கொடுமை?

அதுபோல்தான் நெடுங்காலம் மகப்பேறின்றி வாடிய தயரதன், பின்னர்ப் புதல்வர்களைப் பெற்று, இப்போது மீண்டும் முனிவரால் அவர்களை இழந்துவிடுவோமோ என்று அஞ்சிய நிலை இருந்தது என்கிறார் உவமைகளைப் படைப்பதில் ஒப்பற்றவரான கம்பநாடர்.

அந்த வேதனையோடு முனிவரை நோக்கிய தயரதன், ”ஐயா! இராமன் சிறுவன்! அரக்கரை அழிக்கும் பணியோ பெரிது; அத்தோடு கடிது. ஆதலால் அப்பணியை முடித்துத்தர நானே வருகின்றேன்” என்கிறான். முனிவர் அதற்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. சீற்றத்தோடு தம் ஆசனத்திலிருந்து எழுகின்றார். அப்போது தயரதனைச் சமாதானப்படுத்தி இராமனை விசுவாமித்திர முனிவரோடு அனுப்பிவைக்க உடன்படச் செய்கின்றார் தயரதனின் குலகுருவும் ஆசானுமான வசிட்டர்.

அதைத்தொடர்ந்து இராமனும் அவனைப் பிரியாத இளவலான இலக்குவனும் விசுவாமித்திர முனிவரோடு காட்டுக்குப் புறப்படுகின்றனர் தயரதன் சம்மதத்தோடு!

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவைகம்பன்  அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மானுடம் வெல்லவேண்டுமாயின் அது புலனொழுக்கத்தைக் கைக்கொள்ளவேண்டுமென்று விரும்பிய கம்பநாடர், தம் காப்பியத்தின் தொடக்கமாக அமைந்த பால காண்டத்தின் முதற்படலமான ஆற்றுப் படலத்திலேயே கோசலநாட்டு மக்களின் ஒழுக்கத்தைப் பற்றித்தான் பேசுகின்றார்.

ஆசலம் புரி ஐம் பொறி வாளியும்
காசு அலம்பும் முலையவர் கண் எனும்
பூசல் அம்பும் நெறியின் புறம் செலாக்
கோசலம் புனை ஆற்று அணி கூறுவாம் (கம்ப: ஆற்றுப்படலம் – 12)

பொதுவாக மனிதர்களைத் தம் ஒழுக்கத்திலிருந்து விலகச் செய்யும் ஐம்பொறிகள் எனும் அம்புகளும், பெண்களின் கண்களாகிய அம்புகளும் ஒழுக்கநெறியினின்று விலகிச் செல்லாத கோசல நாட்டை அணிசெய்கின்ற சரயு என்ற ஆற்றின் அழகினை நான் இப்போது கூறுகின்றேன் என்று ஆரம்பிக்கும் கம்பர், ஆற்று வருணனையைச் சாற்றுவதற்கு முன்பாகவே கோசல நாட்டு மக்களின் நல்லொழுக்கத்தைப் பேசுவதைக் காண்கையில் நிலவளத்தைவிடவும், நீர்வளத்தைவிடவும் மக்களின் குற்றமற்ற மனவளத்தையே பெரிதும் போற்றும் பெற்றியுடையவராய் அவர் திகழ்ந்தார் என்பது புலனாகின்றது.

இவ்விடத்தில் பாட்டரசி ஔவையின் சங்கப் பாடலொன்றை நாம் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

நாடா கொன்றோ காடா கொன்றோ
அவலா கொன்றோ மிசையா கொன்றோ
எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்
அவ்வழி நல்லை வாழிய நிலனே. (புறம்: 187– ஔவையார்)

”நிலமே நீ ஓரிடத்தில் நாடாகவும், மற்றோர் இடத்தில் காடாகவும், வேறோர் இடத்தில் கடலாகவும், பிறிதோர் இடத்தில் மலையாகவும் தோற்றமளிக்கின்றாய். ஆனால் நிலஅமைப்பின் அடிப்படையிலா நீ பெருமை பெறுகின்றாய்? இல்லை! எந்நிலத்து ஆடவர் நல்லவரோ அவ்விடத்தில் நீயும் சிறப்படைந்துவிடுகின்றாய்” என்கிறார்.

பாட்டரசி, ஆடவரின் ஒழுக்கத்தாலேயே நிலம் சிறக்கும் என்று செப்ப, கவிச்சக்கரவர்த்தியோ இன்னும் ஒருபடி மேலேபோய் எங்கே ஆடவர் பெண்டிர் இருதிறத்தாரும் புலனொழுக்கத்தில் சிறந்திருக்கின்றனரோ அந்நிலமே சிறக்கும் என்றுரைத்து நிலத்தைச் சிறப்படையச் செய்வதில் பெண்டிருக்கும் பங்குண்டு என்பதைத் தெளிவுபடுத்திவிடுகின்றார்.

அடுத்து, கோசலத்தை அணிசெய்யும் மாசற்ற சரயு எனும் ஆற்றின் தன்மை குறித்துப் பேசத் தொடங்குகின்றார்.

இரவிதன் குலத்து எண்ணில் பல் வேந்தர்தம்
பரவுநல் ஒழுக்கின் படிப் பூண்டது
சரயு என்பது தாய் முலை அன்னது இவ்
உரவுநீர் நிலத்து ஓங்கும் உயிர்க்கு எலாம்.  (கம்ப: ஆற்றுப்படலம் – 23)

சூரிய குலத்தை ஆண்ட வேந்தர்கள் கணக்கற்றோர். அவர்கள் அனைவரிடமும் காணப்பட்ட பொதுப்பண்பு, உலகம் போற்றும் ஒழுக்கநலம் வாய்ந்தோராய் அவர்கள் அனைவருமே விளங்கியமையாகும். அவர்களைப் போன்றே போற்றத்தக்க நல்லொழுக்கினை மேற்கொண்ட சரயுவானது, கோசல நாட்டின் உயிரினங்கள் அனைத்திற்கும் பாலூட்டி வளர்க்கின்ற தாயின் முலைபோன்றதாகும். தாய்முலையானது பால்சுரந்து குழந்தைகளைப் பேணிவளர்ப்பது போன்றே சரயுவும் நீர்சுரந்து கோசல மக்களைப் புரக்கின்றது என்பது கம்பர் காட்டும் உவமை.

ஒழுக்கு என்ற சொல் இங்கே இருவேறு பொருளில் கையாளப்பட்டிருக்கின்றது. அரசர்களுக்கு அஃது இடையறாத ஒழுக்கப் பண்பையும், ஆற்றுக்கு இடையறவுபடா நீர் ஒழுக்கினையும் குறிப்பதாக அமைகின்றது.

கம்பரைப் பொறுத்தவரை அவர் தமிழகத்தைத் தாண்டி வேறெங்கும் சென்றதாகத் தகவல்கள் இல்லை. அவர் பார்த்ததெல்லாம் சோழநாட்டையும் அதனை வளப்படுத்தி, சாலி நெல்லின் சிறைகொள் வேலி ஆயிரம் விளையவைத்த, காவிரியையும்தான்! எனவே சரயுவின் இயல்புகளாகக் கம்பராமாயணத்தில் அவர் குறிப்பிடுவதெல்லாம் ’வான்பொய்ப்பினும் தான்பொய்யா மலைத்தலைய கடற்காவிரி’யின் இயல்புகளாக அவர் கண்டவற்றைத்தாம்!

சரயுவை எப்படித் தாய்முலைக்குக் கம்பர் ஒப்பிடுகின்றாரோ அதுபோன்றே ’ஈன்றணிமை தீர்ந்த குழந்தையைத் தாய்முலைப்பால் காப்பதுபோல் தன்னுடைய நீர்வளத்தால் சோழநாட்டைக் காக்கின்றது காவிரி’ என்று காவிரியைத் தம் புறநானூற்றுப் பாடலில் போற்றுகின்றார் புலவர் கோவூர்கிழார்.

புனிறுதீர் குழவிக்கு இலிற்றுமுலை போலச்
சுரந்த காவிரி மரங்கொல் மலிநீர்
மன்பதை புரக்கும் நன்னாட்டுப் பொருநன்… (புறம் 68 – கோவூர் கிழார்)

எனவே கம்பரின் சரயு குறித்த கற்பனைக்குக் கோவூர் கிழாரின் இந்தப் பாடலடிகள் அடிப்படையாக அமைந்திருக்கக்கூடும்.

நாட்டு வளத்தைப்பற்றிப் பேசுமிடத்து மீண்டும் கோசலநாட்டு மக்களின் பண்பு நலன்களைப் பரக்கப் பேசுகின்றார் கம்பர்.

கோசல நாட்டில் வறுமையில்லாததால் அங்கே வள்ளன்மைக்கு வேலையில்லை; அங்குள்ளவர்களிடையே பகைமை இல்லாத காரணத்தால் வலிமையானவர் யார் எனும் ஆராய்ச்சிக்கு வழியில்லை. கோசலத்தில் அனைவருமே உண்மைவிளம்பிகளாய், அரிச்சந்திரனின் வாரிசுகளாய் விளங்கியமையால் உண்மைக்கென்று தனித்த மதிப்பில்லை. அம்மட்டோ? அங்குள்ளோர் அனைவரும் கல்வி கேள்விகளில் மிக்கோராய்த் திகழ்ந்தமையால் அறியாமைக்கும் இடமில்லாமற் போய்விட்டது என்பது கம்பர் தீட்டும் கோசலத்தின் கவினார் சித்திரம்.

வண்மை இல்லை ஓர் வறுமை இன்மையால்
திண்மை இல்லை ஓர் செறுநர் இன்மையால்
உண்மை இல்லை பொய் உரை இலாமையால்
வெண்மை இல்லை பல் கேள்வி மேவலால். (கம்ப: நாட்டுப்படலம் – 84)

”எல்லாரும் எல்லாமும் பெறவேண்டும்; இங்கு இல்லாமை இல்லாத நிலை வேண்டும்’ எனும் சமதர்மச் சமுதாயத்தை தம் பாடலில் படைத்துக் காட்டியிருக்கின்றார் கம்பர்.

கிபி 15/16 ஆம் நூற்றாண்டில் இங்கிலாந்தில் வாழ்ந்த தத்துவவியல் அறிஞரும், மனிதநேயவாதியுமான தாமஸ் மூர் (Thomas More) தம்முடைய உட்டோப்பியா (Utopia) நூலில் கட்டமைத்த, 19ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த பாட்டாளி மக்களின் பிதாமகரான கார்ல்மார்க்ஸ் கனவுகண்ட, ஏற்றத்தாழ்வற்ற ஓர் உயர்ந்த சமூகத்தை, 12ஆம் நூற்றாண்டிலேயே தம் காப்பியத்தில் காணச்செய்திருக்கும் கம்பநாடரைப் பொதுவுடைமைச் சித்தாந்தத்தின் முன்னோடி என்று நாம் பெருமையோடு கருதலாம்.

கோசல மக்களின் மேன்மைப் பண்புகளை மேலும் சில பாடல்களிலும்  விதந்தோதுகின்றார் கம்பர். அவற்றுள் ஒன்று!

கூற்றம் இல்லை ஓர் குற்றம் இல்லாமையால்
சீற்றம் இல்லை தம் சிந்தனையின் செம்மையால்
ஆற்ற நல் அறம் அல்லது இல்லாமையால்
ஏற்றம் அல்லது இழிதகவு இல்லையே. (கம்ப: நாட்டுப்படலம் – 70)

கோசல நாட்டில் குற்றங்களே நிகழாமையால் கூற்றுவனுக்கு அங்கே வேலையில்லை என்கிறார் கம்பர். அப்படியானால் கோசலத்தில் யாருமே இறக்கவில்லை என்று பொருளா?

அப்படியில்லை! மண்ணில் பிறந்தவர்கள் அனைவரும் ஒருநாள் இறந்துதான் ஆகவேண்டும். எனவே கூற்றமில்லை என்பதைக் கோசலமக்கள் மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு வாழ்ந்தார்கள் என்று பொருள்கொள்ளாமல், மக்கள் குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடாமையால் சமூகக் குற்றங்களினால் நிகழும் கொடூரக் கொலைகள், அகால மரணங்கள் கோசலத்தில் இல்லை என்றே நாம் பொருள்கொள்ள வேண்டும். மக்களின் சிந்தனை செம்மையாக இருந்தமையால் யார்மீதும் யாருக்கும் சீற்றமோ சினமோ இல்லை. நல்லறங்களைத் தவிர பொல்லாச் செயல்களில் மக்கள் ஈடுபடாமையால் கோசலத்தில் ஏற்றமிருந்ததே தவிர இழிவில்லை என்பது கம்பரின் வாய்மொழி.

இப்படியோர் பண்பட்ட மக்கட் சமுதாயம் எங்கிருந்தாலும் அந்த நாடு நலமும் வளமும் பெற்றுச் சிறப்பதில் வியப்பில்லைதானே?

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவைகம்பன்  அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தமிழில் இயற்றப்பட்ட ஒப்பற்ற பெருங்காப்பியமாகவும் பேரிலக்கியமாகவும் திகழ்வது கம்பராமாயணம்.

“யாமறிந்த புலவரிலே கம்பனைப் போல்
வள்ளுவர்போல் இளங்கோவைப் போல்
பூமிதனில் யாங்கணுமே பிறந்ததில்லை
உண்மை வெறும் புகழ்ச்சி யில்லை” என்று மகாகவி பாரதியால் போற்றிக் கொண்டாடப்பட்ட புலவர்கள் வரிசையில் முதலிடத்தைப் பிடித்த கம்பரால் எழுதப்பட்ட காப்பியம் இது.

கம்பராமாயணம் ஒரு முதனூலன்று; வடமொழியில் இயற்றப்பட்ட, ஆதி காவியம் என்று அழைக்கப்படுகின்ற, வால்மீகி இராமாயணத்தை அடியொற்றி எழுதப்பட்ட ஒரு வழிநூலாகும்.

தேவபாடையின் இக் கதை செய்தவர்
மூவர் ஆனவர் தம்முளும் முந்திய
நாவினான் உரையின்படி நான் தமிழ்ப்
பாவினால் இது உணர்த்திய பண்புஅரோ. (பாயிரம் – 10)

தேவ பாடை(பாஷை) என்றழைக்கப்படும் சமஸ்கிருதத்தில் இராமன் கதையைச் செய்தவர்கள் வால்மீகி, வசிட்டர், போதாயனர் எனும் மூவர். இவர்களுள் முந்தியவரான வால்மீகி தம் நாவால் உரைத்தவண்ணமே தமிழ்ப்பாவில் நான் இக்கதையை அமைத்துள்ளேன் என்று கம்பரே தம் பாயிரத்தில் இக்கருத்தை உறுதிசெய்திருக்கக் காண்கின்றோம்.

வழிநூலாக இருப்பினும் வால்மீகி இராமாயணத்தின் மொழிபெயர்ப்பாகத் தம் காப்பியத்தைக் கம்பர் படைக்கவில்லை என்பதையும் நாம் அறிந்துகொள்ளவேண்டும். வால்மீகி தம்முடைய இராமாயணத்தில் விரிவாகப் பேசிய சில கருத்துக்களைச் சுருக்கமாகவும், சுருக்கமாகப் பேசிய கருத்துக்களை விரிவாகவும் கம்பராமாயணம் பேசுகின்றது.

வால்மீகி இராமாயணத்தில் காணப்படாத இரணியன் வதைப்படலம், மாயா சனகப் படலம் ஆகியவை கம்பராமாயணத்தில் புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. 176 பாடல்களைக் கொண்ட இரணியன் வதைப்படலம் ஒரு தனிக் காப்பியம் என்றெண்ணத்தக்க வகையில் பொலிவோடும் வலிவோடும் கம்பரால் படைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனைக் காப்பியத்துள் அமைந்த குறுங்காப்பியம் என்றே போற்றுகின்றார்கள் பல்கலைச் செல்வர் தெ.பொ. மீனாட்சிசுந்தரனாரும், கம்பரை மேனாட்டுக் கவிவலாருடன் ஒப்பிட்டு மகிழ்ந்த கம்பர் திறனாய்வாளரான வ.வே.சு. ஐயரும்!

வால்மீகியின் காவியத்தில் இராமன் சனகரின் அரண்மனையில் இருந்த அரன் வில்லை (சிவ தனுசு) வளைத்துச் சீதையை மணந்துகொண்டான் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.  பண்டைய மன்றல் முறைகளாகக் குறிப்பிடப்படும் பிரமம், பிரசாபத்தியம், ஆரிடம், தெய்வம், கந்தருவம், ஆசுரம், இராக்கதம், பைசாசம் எனும் எட்டனுள் இஃது ஆசுர மணத்தைச் சேர்ந்தது. ஆசுர மணத்தைப் பொறுத்தவரை அதில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் மன ஒப்புதல் இருக்கவேண்டுமென்ற அவசியமில்லை. வில்லை வளைத்து நாணேற்றுபவர் எவரும் அப்பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம்; கிழவனாக இருந்தாலும்!

தமிழ் அகப்பொருள் மரபில் திளைத்தவரான கம்பருக்கு இம்மணமுறையில் உடன்பாடில்லை. எனவேதான் மணத்துக்கு முன்பே இராமனும் சீதையும் ஒருவரை ஒருவர் கண்டு காதல் கொண்டனர் எனும் அமைப்பில் கதையை மாற்றுகின்றார். மிதிலையின் அரசவீதியில் முனிவரோடும் இளவல் இலக்குவனோடும் நடந்துவருகின்ற இராமனைக் கன்னிமாடத்தில் நின்றிருக்கும் சீதை குனிந்து காண்கின்றாள். மேலே நிமிர்ந்துபார்க்கும் இராமனும் அவளை நோக்குகின்றாள். அப்போது நிகழ்ந்த இரசவாதத்தைத் தம் கவிதையில் ஓவியமாய்த் தீட்டி நம் உள்ளத்தில் பதித்துவிடுகின்றார் கம்பநாடர்.

எண்ணரு நலத்தினாள் இனையள் நின்றுழி
கண்ணொடு கண்ணிணை கவ்வி ஒன்றையொன்று
உண்ணவும் நிலைபெறாது உணர்வும் ஒன்றிட
அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள். (கம்பராமாயணம்: மிதிலைக் காட்சிப் படலம் – 598)

இவ்வாறே நிறைகுணங்களின் உறைவிடமாய் விளங்கிய கேகயன் மட மானான கைகேயியின் தூயசிந்தை திரிந்தமைக்குத் தீய மந்தரையின் சூழ்ச்சியை மட்டும் காரணமாய்க் காட்டாமல், அரக்கர் பாவத்தையும் அல்லவர்செய் அறத்தையும் கூடுதல் காரணங்களாய்க் காட்டுவதும், இராவணன் சீதையைத் தொட்டுத் தூக்கிச்சென்றான் என்று மொழியாது, அவள் வசித்துவந்த பர்ணசாலையோடு பெயர்த்தெடுத்துச் சென்றான் என்று புனைந்திருப்பதும் வான்மீகத்திலிருந்து கம்பர் மாறுபடும் இடங்களாகும்.

மூலநூலான வால்மீகி இராமாயணத்தில் இடம்பெற்றுள்ள சனகர், விசுவாமித்திரர், அசமஞ்சன், கங்கை போன்றோரின் வரலாறுகளைக் கம்பர் தம் காப்பியத்தில் பாடாமல் நீக்கியுள்ளார். வான்மீகத்தில் மிக விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ள சம்பராசுரப் போரை, அது கூனி கைகேயி விவாதத்தின் ஓட்டத்தைத் தடைப்படுத்தும் என்று கருதி, ஒரே ஒரு பாடலில் சுருங்கக் கூறி முடித்துவிடுகின்றார் கம்பர்.

நாடி ஒன்று உனக்கு உரைசெய்வென்
     நளிர் மணி நகையாய்
தோடு இவர்ந்த தார்ச் சம்பரன்
     தொலைவுற்ற வேலை
ஆடல் வென்றியான் அருளிய வரம்
     அவை இரண்டும்
கோடி என்றனள் உள்ளமும்
     கோடிய கொடியாள். (கம்பராமாயணம்: மந்தரை சூழ்ச்சிப்படலம் – 1576)

இவ்வாறு மூலநூலினும் விஞ்சிய பல்வேறு சிறப்புக்களைக் கொண்டதாய், காலத்தால் அழியாத புத்தாக்கப் படைப்பாய் (recreation) கம்பரால் உருவாக்கப்பட்டுள்ள இராமனின் கதைக்குக் கம்பர் தேர்ந்தெடுத்த பெயர் ’இராமாவதாரம்’ என்பதாகும். இதனைக் காப்பியத்தின் பாயிரச் செய்யுள் பகர்கின்றது.

நடையின்நின்று உயர் நாயகன் தோற்றத்தின்
இடை நிகழ்ந்த இராமாவதாரப் பேர்த்
தொடை நிரம்பிய தோம்அறு மாக்கதை
சடையன் வெண்ணெய்நல் லூர்வயின் தந்ததே (கம்பராமாயணம்: பாயிரம் – 11) ஆனால் கம்பராமாயணம் என்ற பெயரே கால ஓட்டத்தில் நிலைத்துவிட்டது.

அளப்பரிய கவியாற்றலும் வியத்தகு சிந்தனைத் திறனும் வாய்க்கப்பெற்ற கம்பர் புதிதாகவே ஒரு நூலைப் படைத்திருக்கலாமே? எதற்காக வால்மீகி வடமொழியில் எழுதிய இராமனின் வரலாற்றைத் தூசுதட்டியெடுத்துத் தமிழில் மீட்டுருவாக்கம் செய்யவேண்டும் என்றொரு வினாவும் இத்தருணத்தில் நமக்கு எழுதல் இயல்பே.

ஒரு சமுதாயம் சிறந்துவிளங்க வேண்டுமானால் அதற்கு முதன்மையான தேவை அங்குவாழும் மக்களின் புலனொழுக்கமே என்று கருதிய கம்பர், இன்றியமையா மக்கட் பண்பாகிய அப்புலனொழுக்கம் வழுவி நடப்பவர் எதிர்கொள்ளும் தீங்குகளையும் அவர்கள் பெறும் தண்டனைகளையும் விளக்கமாக அறிந்தால் இச்சமுதாயம் நன்னெறியில் நின்றொழுகும் என்று திண்ணமாய் நம்பினார். அக்கருத்தை விளக்குதற்குப் புதிதாகத் தாம் ஒரு கதையை உருவாக்குவதைவிடவும், தமிழ்மக்களிடம் ஏற்கனவே நன்கு அறிமுகமாகியிருந்த – அவர்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்றிருந்த, நடையில் நின்றுயர் நாயகனான, இராமனின் கதை பயன்படும் என்றெண்ணியே அதனை மீட்டுருவாக்கம் செய்யும் முயற்சியில் அவர் இறங்கியிருக்க வேண்டும் என்பது கம்பரில் தோய்ந்து, கம்பராமாயணத்தைத் தீர ஆய்ந்தவரான பேராசிரியர் அ.ச. ஞானசம்பந்தன் அவர்களின் கருத்தாகும்.

புலனொழுக்கத்தை வலியுறுத்துவதோடல்லாமல், அறம் வெல்லும், பாவம் தோற்கும் என்பதையும் இக்காப்பியம் விளக்குகின்றது. இவையன்றி, இன்னும் எத்தனையோ அறக்கருத்துக்களையும் வாழ்வியல் விழுமியங்களையும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போதெல்லாம் நமக்கு விண்டுரைக்கும் பணியையும் கம்பரின் காப்பியம் குறைவறச் செய்திருக்கின்றது.

பால காண்டம், அயோத்தியா காண்டம், ஆரண்ய காண்டம், கிட்கிந்தா காண்டம், சுந்தர காண்டம், யுத்த காண்டம் எனும் ஆறு காண்டங்களைக் கொண்ட இக்காப்பியத்தில், சென்னை கம்பன்கழகப் பதிப்பின்படி 10368 பாடல்கள் உள்ளன.

கம்பர், தமிழ்க்கடலின் ஆழத்தைக் கண்டுணர்ந்த அறிஞர்; முத்தமிழ்த் துறையின் முறைபோகிய வித்தகக் கவிஞர்; தமிழ் மரபுகளில் ஊறித் திளைத்த நற்றமிழர். தம் பேரிலக்கியத்தில் இராமனைக் குறிப்பதற்கு அவர் பயன்படுத்தியிருக்கும், ”தென்சொல் கடந்தான் வடசொல் கலைக்கு எல்லை தேர்ந்தான்” (கம்பராமாயணம்: நகர்நீங்கு படலம்-1741) என்ற சொற்கள் தென்மொழியாம் தமிழிலும் வடமொழியிலும் பெரும்புலமை பெற்றிருந்த கம்பருக்கும் பொருந்துவனவாகவே உள்ளன.

இத்தகு பேராற்றலும் பெரும்புலமையும் வாய்ந்த கம்பரின் கவிதை வாரிதியாம் கம்பராமாயணம் தமிழுக்குத் தகைசால் அணியாய்த் திகழ்கின்றதெனில் மிகையில்லை. இவ்வாரிதியில் அள்ள அள்ளக் குறையாத முத்தான கருத்துக்கள் வித்தாரமாய்க் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அவற்றில் சிலவற்றையேனும் நாம் அறிந்துகொள்வது தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கு நன்மை பயக்குமென நம்புகின்றேன்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
2. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
3. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கனடாவின் பிரின்ஸ் எட்வர்ட் தீவில் (Prince Edward Island) ஜான் போப் (John Pope), காத்ரீன் அக்ளோ (Catherine Uglow) இணையருக்கு மகனாக 1820ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 24ஆம் நாள் பிறந்தவர் ஜார்ஜ் அக்ளோ போப் (George Uglow Pope) என்ற இயற்பெயர் கொண்ட ஜி.யூ.போப். அவர் குழந்தையாக இருந்தபோதே அவருடைய குடும்பம் இங்கிலாந்துக்குக் குடிபெயர்ந்தது. அங்குள்ள ஹாக்ஸ்டன் (Hoxton) கல்லூரியில் பயின்ற பிறகு, 1839-ஆவது ஆண்டு தமது 19ஆவது வயதில் கிறித்தவ மதபோதகராகத் தூத்துக்குடிக்கு அருகேயுள்ள சாயர்புரத்துக்கு வந்தார் போப்.  

சாமுவெல் சாயர் எனும் போர்த்துகீசியக் கிறித்தவரது பொருளுதவியால் வாங்கப்பட்ட நிலத்தில் அமைக்கப்பட்ட ஊர் ஆதலின் அதற்குச் சாயர்புரம் என்ற பெயர் ஏற்பட்டதாகத் தெரிகின்றது.

கப்பலில் பயணம் செய்த காலத்திலேயே தமிழைக் கற்றிருந்த போப், சாயர்புரம் வந்தபிறகு ஆரியங்காவுப் பிள்ளை, இராமானுஜக் கவிராயர் போன்றோரிடம் தமிழ் இலக்கண, இலக்கியங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தார். தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம் போன்ற மொழிகளிலும் தம் புலமையை வளர்த்துக்கொண்டார்.

சாயர்புரத்தில் இருந்த சிறுவர்கள் நன்கு கல்வி பயிலவேண்டும், பல்துறை அறிவும் பெறவேண்டும் என விரும்பிய ஜி.யூ.போப், அவர்களுக்கென்று ஒரு கல்லூரியை அங்கே அமைத்தார். அதிலே சிறந்த ஆசிரியர்களை நியமித்து எல்லாப் பாடங்களையும் மாணவர்கள் கற்க ஏற்பாடு செய்தார். எல்லாக் கலைகளும் அங்கே போதிக்கப்பட்டதுடன், தமிழ், இலத்தீன், ஹீப்ரு, கிரேக்கம் முதலிய மொழிப்பாடங்களையும் மாணவர்கள் தினமும் கற்றனர். இவையல்லாமல் தர்க்கம், கணிதம், தத்துவம் போன்ற பாடங்களும் மாணவர்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டன. இவ்வளவையும் சொல்லிக்கொடுப்பதற்குப் பகல்பொழுது போதாமையால் இரவு நேரங்களிலும் வகுப்புகள் தொடர்ந்தன.

அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமுதமும் நஞ்சாகிவிடுவதைப் போல் அளவுக்கு அதிகமான பாடச் சுமையால் மாணவர்கள் திணறிப்போனார்கள். விளைவு? சொல்லாமல் கொள்ளாமல் ஒவ்வொருவராகக் கல்லூரியைவிட்டு வெளியேறத் தொடங்கினர். இதனால் போப்பும் ஊக்கம் குன்றியவராய்ச் சிலகாலம் வெளிநாட்டுக்கு இளைப்பாறச் சென்றார்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப்பின் மீண்டும் தமிழகம் திரும்பியவர், தஞ்சை, நீலகிரி, கர்நாடகாவிலுள்ள பெங்களூரு போன்ற பல பகுதிகளில் நெடுங்காலம் தொண்டு புரிந்தார். நீலகிரியிலுள்ள ஊட்டியில் பத்தாண்டுகள் பள்ளியொன்றை நடத்திய போப், அம்மலையில் வாழ்ந்துவந்த தோடர் இனத்தவரோடு நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். தோடர்களின் மொழியில் பாட்டோ வசனமோ ஏதுமில்லை என்பதைக் கண்டறிந்த அவர், அம்மொழியை ஆராய்ந்து அதன் இலக்கணம் குறித்து நூல் எழுதினார்.

தமிழிலுள்ள நீதிநூல்களின்பால் ஜி.யூ.போப்பின் கவனம் சென்றது. பள்ளிச் சிறுவர் முதல் பக்குவமடைந்த பெரியோர் வரை அனைத்து வயதினருக்கும் ஏற்றவகையில் பல்வேறு நீதிநூல்கள் தமிழில் நிறைந்திருப்பது கண்டு வியந்த அவர், அவற்றை ஊன்றிக் கற்கலானார். ”நாலும் இரண்டும் சொல்லுக்குறுதி” என்ற ஆன்றோர் மொழியறிந்த அவர், திருக்குறளையும் நாலடியாரையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கும் அரும்பணியை மேற்கொள்ளலானார்.

ஜி.யூ.போப் காலத்துக்கு முன்பே திருக்குறள் சில மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தது. 1730ஆம் ஆண்டு கான்ஸ்டான்டைன் ஜோசப் பெஸ்கி (Constantine Joseph Beschi) எனும் இயற்பெயர் கொண்டிருந்த வீரமாமுனிவர் திருக்குறளின் அறத்துப்பாலையும் பொருட்பாலையும் இலத்தீனில் மொழிபெயர்த்திருந்தார். காமத்துப்பாலை மொழிபெயர்ப்பது கிறித்தவப் பாதிரிமார்களின் தவவொழுக்கத்துக்கு ஏற்றதன்று எனக்கருதியவர் அதனை மொழிபெயர்க்காது விடுத்தார்.

பிரெஞ்சு மொழியில், ஈ.எஸ். ஏரியல் (E.S. Ariel) என்பவரால் திருக்குறளின் ஒரு பகுதி 1848இல் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. கார்ல் கிரால் (Karl Graul) என்பவர் 1856ஆம் ஆண்டு திருக்குறளை ஜெர்மன் மொழியில் முற்றாக மொழிபெயர்த்திருந்தார். பிரான்சிஸ் ஒயிட் எல்லிஸ் (Francis Whyte Ellis) எனும் ஆங்கிலேயர் திருக்குறளின் பதின்மூன்று அதிகாரங்களை மட்டும் மொழிபெயர்த்திருந்தார். ட்ரூ (William Henry Drew) எனும் ஆங்கிலப் பாதிரியார் அறத்துப்பாலிலும் பொருட்பாலிலுமாகச் சேர்த்து  63 அதிகாரங்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்ததோடு விட்டிருந்தார். இந்நிலையில் திருக்குறளை முற்றும் ஆய்ந்து அதனை முழுமையாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த பெருமைக்குரியவர் ஜி.யூ.போப்பே ஆவார். ’The sacred kural of Tiruvalluva Nayanar’ என்ற தலைப்பில் 1886ஆம் ஆண்டு வெளியீடு கண்ட போப்பின் திருக்குறள் 436 பக்கங்களைக் கொண்டது.

திருக்குறளை மொழிபெயர்க்கும்போது அதில் வள்ளுவர் குறிப்பிடும் கருத்துக்களில் சில ஏசுநாதரின் இயல்பை விளக்கும் கருத்துக்களாகப் போப்புக்குத் தோன்றின.

சான்றாக,
”ஒறுத்தார்க்கு ஒருநாளை இன்பம் பொறுத்தார்க்கு
பொன்றும் துணையும் புகழ்” (குறள்: 156)

என்ற குறளைப் படித்தபோது, தீயவர்கள் பலர் ஏசுநாதரைத் துன்புறுத்தினார்கள்; கழியால் அடித்தார்கள்; காறி உமிழ்ந்தார்கள். அதனால் அவர்கள் பெற்ற இன்பமோ ஒருநாள் இன்பமே. ஆனால் அச்சிறுமைகளையெல்லாம் பொறுத்திருந்த ஏசுநாதருக்குக் கிடைத்த புகழோ வையமுள்ள அளவும் வாழும் அழியாப் புகழ் என்று எண்ணினார். 

மற்றொரு குறளில்,

”இன்னாசெய் தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண
நன்னயம் செய்து விடல்” (குறள்: 314) என்று வள்ளுவர் கூறியிருப்பதைக் கண்ட போப், தம்மை இரும்பு ஆணிகளால் கைகளிலும் கால்களிலும் அறைந்து பொறுக்கமுடியாத துயர்விளைவித்த கொடியவர்களிடங்கூட ஏசுநாதர் சினங்கொள்ளவில்லை. மாறாக, அவர்கள் செய்யும் தீமையை மன்னித்து அருளவே பரலோகப் பிதாவிடம் வேண்டினார். அவ்வகையில் வள்ளுவரின் கருத்து, ஏசுநாதரின் வாழ்க்கையை அப்படியே பிரதிபலிக்கின்றது என்று கருதினார். திருவள்ளுவர் மயிலாப்பூரில் வாழ்ந்தபோது அங்குவந்த ஏசுவின் சீடர்களான புனித தாமஸ் (Saint Thomas the Apostle) முதலியோர் செய்த போதனைகளைக் கேட்டுவிட்டே இந்தக் குறட்பாக்களை வள்ளுவர் இயற்றியிருக்கவேண்டும் எனும் பொருள்பட இக்குறட்பாக்களுக்கு விளக்கம் எழுதியிருக்கின்றார்.

இங்கே நாம் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சிறந்த வாழ்வியல் விழுமியங்களையும் அறக்கோட்பாடுகளையும் வலியுறுத்துகின்ற வளமான இலக்கியச் செல்வங்கள் பல செம்மொழியாம் தமிழில் கிறிஸ்து பிறப்பதற்குப் பல்லாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே நம்மிடமிருக்கின்றன. எனவே ஏசுநாதரின் வாழ்க்கையையும் மலைப்பொழிவுகளையும் (The Sermon on the Mount) அவர் சீடர்கள் வாயிலாக அறிந்தே வள்ளுவனார் இவைபோன்ற குறட்பாக்களை யாத்தார் என்று ஜி.யூ.போப் உரைப்பது அவருடைய கிறித்தவ மதப் பற்றின் காரணமாகவே என்பது சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை.

ஜி.யூ.போப், வள்ளுவரை தாமசின் சீடராகக் கருதி மகிழும் அதே வேளையில், கமில் சுவலபெல் (Kamil Václav Zvelebil) எனும் செக் (Czech) நாட்டுப் பன்மொழி அறிஞர், திருக்குறளில் பேசப்படும் கொல்லாமை, புலால்மறுத்தல் முதலிய கருத்துக்களை நோக்குகையில் இந்நூல் கிறித்தவ மத அறக்கருத்துக்களைவிட சமணக் கருத்துக்களுக்கே அதிக நெருக்கமாயிருப்பதுபோல் தோன்றுகின்றது என்கிறார்.

தம்முடைய திருக்குறள் மொழிபெயரப்பைத் தொடர்ந்து 1893ஆம் ஆண்டு நாலடியாரை ’The Naladiyar Four hundred quatrains in Tamil’ என்ற பெயரில் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டார் ஜி.யூ.போப். அந்நூலின் ஆராய்ச்சி முன்னுரையில், இந்நூல் சமண முனிவர்களால் எழுதப்பட்டது என்பதையும், இதற்கு ’வேளாண் வேதம்’ எனும் மற்றொரு பெயர் இருப்பதையும் குறிப்பிடும் போப், பல நல்ல வாழ்வியல் விழுமியங்களை அழகிய உவமைகளோடும் அரிய உண்மைகளோடும் இந்நூல் விளக்குகின்றது என்பதைப் புலப்படுத்துகின்றார்.

இந்நூலில் காணப்படும் சிறந்த செய்யுட்களில் ஒன்றாகக்

”கல்வி கரையில கற்பவர் நாள்சில
மெல்ல நினைக்கின் பிணிபல தெள்ளிதின்
ஆராய்ந்து அமைவுடைய கற்பவே நீரொழியப்
பாலுண் குருகின் தெரிந்து” (நாலடி – 135) என்பதைக் குறிப்பிடுகின்றார்.

அத்தோடு நில்லாமல், இந்நூலின் இலக்கண அமைப்பையும் ஆராய்ந்து இதிலுள்ள நானூறு செய்யுட்களில் 300 செய்யுட்கள் நேரிசை வெண்பாவிலும், மீதமுள்ள 100 செய்யுட்கள் இன்னிசை வெண்பாவிலும் இயற்றப்பட்டுள்ளன என்பதையும் வெண்பாவிற்கான அசை, சீர், தளை ஆகியன குறித்தும் அவற்றை அலகிட்டு அறிவது எப்படி என்பது குறித்தும் மிக விரிவாக விளக்கியிருப்பதைக் காணும்போது தமிழிலக்கியத்தில் மட்டுமல்லாது இலக்கணத்திலும் போப்புக்கு இருந்த ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டையும் புலமையையும் நாம் அறியமுடிகின்றது.

ஜி.யூ.போப் ஆற்றியிருக்கும் தமிழ்த் தொண்டுகளின் முடிமணியாகக் கருதப்படுவது அவருடைய  திருவாசக மொழிபெயர்ப்பே ஆகும். ’திருவாசகத்திற்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்திற்கும் உருகார்’ என்பது திருவாசகத்திற்கான தனிச்சிறப்பு. அத் திருவாசகம் போப்பையும் ஈர்த்ததில் வியப்பேதுமில்லை.

ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழத்தில் அவர் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த காலமது. அப்போது அவருடைய வயது 77. திருவாசகத்திலுள்ள 658 பாடல்களையும் ஆராய்ந்த போப், அதன் பக்திச்சுவையில் பெரிதும் ஈடுபட்டு அதனை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கியிருந்தார். ஒருநாள் மாலைவேளை  தம்மோடு பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த நண்பரிடம் திருவாசகப் பாடல்களின் சிறப்பைக் குறித்துப் போப் தெரிவித்தபோது, கண்டிப்பாக இந்த நூலை நீங்கள் முழுமையாக மொழிபெயர்க்க வேண்டும் என்று அந்த நண்பர்  கூறியிருக்கின்றார்.

”இந்த முதிர்ந்த வயதில் என்னால் அப்பணியை முழுமையாக முடிக்க இயலுமா தெரியவில்லையே நண்பரே! நான் சாகாவரம் பெற்றவனில்லையே!”  என்று வருந்திக்கூறிய போப்பை நோக்கிய அந்த நண்பர், ”அறிஞரே! ஒரு பெரிய வேலையைத் தொடங்கி நடத்துவதுதான் நெடுங்காலம் வாழ்வதற்குரிய ஒரே வழி! அவ்வேலை முடியுமளவும் உயிர் இருந்தே தீரும்!” என்று உறுதிபடக் கூறியிருக்கின்றார்.

அவருடைய வாக்கையே வேத வாக்காக ஏற்றுக்கொண்ட போப், மூப்பின் காரணமாகத் தம்முடல் தளர்வுறும்போதெல்லாம் நண்பரின் மொழியை நினைந்து ஊக்கமும் உற்சாகமும் பெற்று மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபடலானார். தம்முடைய 80ஆவது பிறந்தநாளன்று திருவாசகத்தை வெற்றிகரமாக அச்சிட்டு வெளிப்படுத்தினார் என்பதை அறியும்போது நாம் மகிழ்ச்சியும் நெகிழ்ச்சியும் ஒருங்கே அடைகின்றோம்.

மிகச் சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பாக ஜி.யூ.போப்பின் திருவாசக மொழிபெயர்ப்பு  அமைந்திருக்கின்றது என்பதில் ஐயமில்லை. எனினும், மாணிக்கவாசகர் தம் பாடல்களில் மிகவும் சாமானிய மானுடனின் பலவீனமான மனநிலையில் தம்மை வைத்துக்கொண்டு, வெளிப்படுத்தியிருக்கும் அனுபவங்கள் சிலவற்றை மாணிக்கவாசகரின் சொந்த அனுபவங்களாகவே கருதி ஜி.யூ.போப் மொழிபெயர்த்திருப்பது சற்று நெருடலை ஏற்படுத்தவே செய்கின்றது.

தமிழ்ச் சமூகத்தைச் சார்ந்த அருளாளர்களின் இயல்பை, அவர்களின் பாடல்களில் பொதிருந்திருக்கும் ஆழ்ந்த உட்பொருளை அயல்நாட்டைச் சார்ந்த ஒருவர் சிற்சில இடங்களில் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமற் போனதில் குற்றமொன்றுமில்லை. ஆதலால் போப்பின் திருவாசக உரையில் காணப்படும் இவைபோன்ற சிறிய குறைபாடுகளை நாம் பெரிதுபடுத்தத் தேவையில்லை. மற்றபடி இதைவிடச் சிறந்தவகையில் திருவாசகத்தை ஆங்கிலேயர் ஒருவர் மொழிபெயர்க்க இயலாது என்றே கூறலாம்.  

திருவாசகத்தின்மீது தீராக் காதல் கொண்டுவிட்ட போப், தமிழகத்தில் யாருக்குக் கடிதம் எழுதினாலும் திருவாசகப் பாடலொன்றை எழுதியபின்பே கடிதத்தைத் தொடங்குவதைத் தம் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார் என்றும் அவ்வாறு ஒருமுறை அவர் தம் நண்பருக்குக் கடிதம் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது தாம் எழுதிய திருவாசகப் பாடலின் கருத்திலே உள்ளம் உருகிக் கண்ணீர் பெருக்கிவிட, அக்கண்ணீர்த்துளிகள் கடிதத்தில் விழுந்துவிட்டதாகவும் எனினும்  அக்கடிதத்தைக் கசக்கி எறிய  மனமற்றவராய் அதனை அப்படியே தம் நண்பருக்கு அனுப்பினார் என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. இந்த நிகழ்ச்சியைக் குறிப்பிடும் பலரும் அஃது எந்தத் திருவாசகப் பாடல் என்பதைக் குறிப்பிடுவதில்லை. இக்கருத்து உண்மையா இல்லையா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுவதற்கு நமக்கு வேறு சான்றுகளும் கிட்டவில்லை. எனவே இதன் நம்பகத்தன்மை கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது.

ஜி.யூ.போப்பின் பிற தமிழ்ப் பணிகளில் குறிப்பிடத்தக்கவை:  புறப்பொருள் வெண்பா மாலை, புறநானூறு ஆகியவற்றைப் பதிப்பித்தமை, தமிழ் இலக்கணத்தை ’Elementary Tamil Grammar’ என்ற பெயரில் 3 பாகங்களாக எழுதியமை, தமிழ் அறிஞர்கள், தமிழ்த் துறவிகள் போன்றோர் குறித்த நூல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தமை போன்றவை.

தமிழுக்குச் சிறந்த தொண்டாற்றிய ஜி.யூ.போப் 1908ஆம் ஆண்டு தம்முடைய 88ஆம் அகவையில் மறைந்தார். இங்கிலாந்தின் மத்திய ஆக்ஸ்போர்டு பகுதியில் உள்ள செயின்ட் செபல்கர் தோட்டத்தில் (St Sepulchre’s Cemetery) அவருடைய கல்லறை உள்ளது.

தாம் இறந்தபிறகு தம்முடைய கல்லறையில் ”நான் ஒரு தமிழ் மாணவன்” என்று பொறிக்கப்பட வேண்டும் என ஆசைப்பட்டிருக்கின்றார் போப். அதற்கு ஆதாரமாக, ”Whenever I die, a student of Tamil will be inscribed on my monument” என்று, ஜி.யூ.போப், ”சித்தாந்த தீபிகை” எனும் திங்களிதழின் ஆசிரியரான  நல்லசாமிப் பிள்ளை என்பவருக்கு, 1900ஆவது ஆண்டு அக்டோபர் 20ஆம் தேதி, எழுதிய கடிதம் திகழ்கின்றது. ஆனால் அவருடைய ஆசை நிறைவேறவில்லை.

அதனால் என்ன?

ஜி.யூ.போப் தமிழுக்கு ஆற்றியிருக்கும் அளப்பரிய பணிகளுக்காகவும் அருந்தமிழ் நூல்கள் மூன்றனை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கும் பெருஞ்சாதனைக்காகவும் அவருடைய பெயரைத் தமிழ்மக்கள் தம் நெஞ்சில் எழுதிவைத்து என்றும் போற்றுவர்!

**********************************

கட்டுரைக்கு உதவியவை

1. https://en.wikipedia.org/wiki/George_Uglow_Pope

2. கிருஸ்தவத் தமிழ்த்தொண்டர் – ரா.பி. சேதுப்பிள்ளை, பி.ஏ., பி.எல்., எஸ்.ஆர். சுப்பிரமணியப் பிள்ளை பப்ளிஷர்ஸ், திருநெல்வேலி.

3. https://archive.org/details/tiruvalluvanayan00tiruuoft

4. https://archive.org/details/Naladiyar/page/n13/mode/2up

5.. https://archive.org/details/tiruvacagamorsac00maniuoft/page/xxiv/mode/2up