Tag: க.பாலசுப்பிரமணியன்

க. பாலசுப்பிரமணியன்

“மல்லிகைப்பூ என்ன விலை?”  என்று வடக்கு மாசி வீதி விநாயகர் கோவிலுக்கு எதிர் நடைபாதையில் அமர்ந்திருந்த பூக்காரியிடம் சம்பந்தம் கேட்டார்.

” நூறு பத்து ரூபா ” என்று அவள் சொன்னதும் அவருக்குத்  தூக்கி வாரிப் போட்டது.

“என்ன யானை விலை சொல்லறே?”

“சந்தையிலே பூ கிடையாது சார். அதுவும் இன்னிக்கி வெள்ளிக்கு கிழமை.. டிமாண்ட் அதிகம். ” என்று ஆங்கிலம் கலந்த தமிழில் அவள் சொன்னதும் நல்ல விவரம் தெரிந்தவள் என்று அவருக்கு புரிந்தது.

அவன் நினைவு பின்னோக்கிச் சென்றது.

சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே மதுரையில் தினம் அம்மன் சன்னதி அருகில் உள்ள மொத்த வியாபார பூக்கடைக்குச் சென்று பூ வாங்கி வந்ததும், அதை சிறிது நேரம் தொடுத்து விற்பதற்காகத் தன் தாயாரிடம் கொடுத்ததும் அவர் நினைவுக்கு வந்தது..

எட்டாவது வகுப்பு படிக்கும் பொழுது ஒரு நாள் வடக்கு வெளிவீதியில் உள்ள தன் பள்ளிக்குத் தாமதமாகச் சென்றதும் “ஏண்டா லேட்?” என்று ஆசிரியர் கேட்ட பொழுது “சார், அவன் பூத்தொடுக்கறதிலே நேரத்தை மறந்திருப்பான் சார்…” என்று சக மாணவன் கிண்டலடிக்க அனைவரும் சிரித்ததும் அவருக்கு நினைவில் வந்தது.

அது மட்டுமா? தினம் சில மல்லிகைப் பூக்களையும் அதோடு ஒரு மரிக்கொழுந்தையும் தான் நோட்டுக்குள் வைத்து அடுத்த நாள் அதை முகர்ந்து பார்க்கும் பொழுது கிடைத்த ஆனந்தமும் ஞாபகத்தில் இருந்தது.

சம்பந்தம் ஒரு ஏழைக்கு குடும்பத்தில் மதுரையில் பிறந்தவர். அவர் தந்தை மணிநகரத்தில் ஓர் மோட்டார் ரிப்பேர் செய்யும் கடையில் மெக்கானிக்காக இருந்தார், தாயார். வீட்டைக் கவனித்த படியே மாலையில் பூ வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்தார். பத்தாம் வகுப்புவரை இவர் படிப்பு முடிந்தவுடன் அங்குள்ள ஒரு கூட்டுறவு வங்கியில் உதவியாளராகச் சேர்ந்த அவர் முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஒரு மேலாளர் பதவிவரை உயர்ந்து ஓய்வு பெற்றார்.

பக்கத்திலிருந்தவர் பூக்காரியிடம் பேச்சுக்கு கொடுக்க, சம்பந்தம் ” அஞ்சு நூறு குடும்மா ” என்று ஒரு ஐமபத்து ரூபாய் நோட்டை நீட்டினார். அப்படியே அந்தப் பூவை நேரு ஆலால சுந்தர விநாயகர் கோவிலில் கொடுத்து வேண்டி நின்றார்.

“பிள்ளையாரப்பா. பிறந்ததிலேந்து அறுபது வருடமா உன்னோட நிழலிலே இந்த ஊரிலேயே வாழ்ந்தாச்சு.. இப்போ இந்த மண்ணை விட்டு போக வெச்சுட்டியே… எப்படி நித்தம் உன்னைக் காணாமல் இருப்பேன்?” என்று கண்களில் வந்த நீரை துடைத்துக்கொண்டே நின்றபோது விநாயகர் சிலையிலிருந்து விழுந்த ஒரு மலர் அவருக்கு கிடைத்த ஆசியாக மனத்தைத் தேற்றிக் கொண்டார்.

கோடை மழைக்கு அடிப்போட்டு வானம் கருத்துக் கொண்டு வந்தது.. மணி ஐந்து. வீட்டுக்குச் சென்று எல்லாப் பொருட்களையும் எடுத்துக் கொண்டு பாண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ் வண்டியைப் பிடிக்க வேண்டும் என்ற நினைப்பு அவரை துரிதப் படுத்தியது.

மதுரை இரயில்வே ஸ்டேஷனில் மழை பெய்துகொண்டு இருந்தது. பல இரயில்கள் தாமதமாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தன. மழை ஈரத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்காக பயணிகள் கிடைத்த இடத்தில் கும்பலாக அமர்ந்திருந்தனர்.

சம்பந்தம் தன் மனைவி மங்களத்துடன் அங்குள்ள பெஞ்சில் அமர்ந்தார். அவரிடம் மூன்று பெட்டிகளும் இரண்டு பெரிய பைகளும் இருந்தன.. ஊரில் உள்ள வீட்டைக் காலி செய்து வீட்டுக் கிளம்புவதென்றால் சும்மாவா? அவர் மனம் மிகவும் கனத்திருந்தது.

சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் இருந்த ஊரை வீட்டுக் கிளம்புவதை நினைத்து வலி. வேறென்ன செய்ய? அவருடைய ஒரே மகன், சென்னையில் வேலை கிடைத்த பின்னே  அங்கேயே தங்கிவிட்டான். “என்ன இருந்தாலும் சென்னை சென்னைதான் அப்பா. அங்கே இருக்கிற வாழ்க்கை இங்கே கிடைக்குமா?” என வேண்டாத விதண்டாவாதம் பேசி அவரை ஒத்துக்கொள்ள  வைத்தான்.

திருமணம் ஆன பிறகு அங்கேயே ஒரு வீடு வாங்கிவிட்டு வாழ்க்கை பயணத்தைக் தொடங்கிவிட்டான். தந்தையும் தாயையும் ஊரைக் காலிசெய்து கொண்டு வரச் சொல்லி கட்டாயப் படுத்த இவரும் வேறு வழியின்றி ஒத்துக்கொள்ள வேண்டியதாதாயிற்று,

ஆழ்ந்த சிந்தனையிலிருந்த அவரை இழுத்தது ஒரு பெண் குரல்.. “என்ன சார்.. நல்ல இருக்கீங்களா.. எத்தனை வருஷம் ஆச்சு உங்களை பார்த்து?…எங்கே ஊருக்கா?”

ஒரு நிமிடம் அவளைக் கூர்ந்து கவனித்த அவர் சற்று அதிர்ந்து விட்டார். இவள் எங்கே வந்தாள்? அதுவும் இந்த நேரத்தில்?  ஒரு நிமிடம் தன் மனைவி மங்களத்தை உற்று நோக்கினார். அவள் கவனம் வேறு எங்கோ இருந்தது அவருக்கு  அமைதி அளித்தது.

மீண்டும் அவர் மலரும் நினைவுகளில்..

தினம் காலையில் குளித்து திருநீறு பூசி மீனாட்சி அம்மன் கோயிலை வலம் வந்து வரும் பாதையில் வடக்கு மாசி வீதியில் விநாயகரையும் கண்ணனையும் தரிசனம் செய்து வருவது அவர் வழக்கம்.

மாலையில் வேலையிலிருந்து திரும்பும் பொழுது டவுன் ஹால் ரோடில்  மனைவிக்காக இரண்டு முழம் மதுரை மல்லிகையும் அருகிலுள்ள பட்சணக் கடையிலிருந்து ஏதாவது தின்பண்டமும் வாங்கிவருவதும் அவர் அன்றாடப் பழக்கம். திருமணம் ஆனது முதலே மனைவி மங்களம் ஒரு சந்தேகப் பிராணி.

கோவிலுக்குப் போகும் பொழுதுகூட “என்னங்க, இப்படி வேகமாகப் போனா, நான் என்று நினைத்துக்கொண்டு வேற யாராவது பெண்ணோட கையைப் பிடித்துக்கொண்டு போயிடப் போறீங்க.. ” என்று சொல்வாள்

“மங்களம், கல்யாணம் ஆகி பத்து வருடம் ஆச்சு, பையன் பெரியவனாகி விட்டான். இனிமே ஏதுக்கு இந்தமாதிரி நினைப்பெல்லாம்?” என்று பதிலளித்தார்.

“அப்படி இல்லீங்க.. எந்தப் புற்றிலே எந்த பாம்பு இருக்கோ.. கவனமாக இருப்பது நல்லது இல்லியா?” அவர் பதில் சொல்லவில்லை.

அப்படித்தான். ஒரு நாள்..தமுக்கம் மைதானத்தில் நடக்கும் சித்திரை பொருட்காட்சிக்கு சென்றபொழுது டிக்கெட் வாங்க இவர் முன்னே செல்ல, அங்கே பெண்டிர் கூட்டம் அதிகமாக இருக்க, “கொஞ்சம் இப்படி வாரீங்களா.. கொஞ்சம் ஓரமா நில்லுங்க.. நான் போய் டிக்கெட் வாங்கறேன். அங்க போய் யார் மேலயாவது இடித்து வம்பை விலைக்கு வாங்கவா?”  பதில் சொல்லாமல் அவர் பின் வாங்கிக் கொண்டார். மங்களத்தின் இந்த சந்தேகம் அவளிடம் ஊறிப்போயிருந்ததால் அவருக்கு அதைக்கேட்டு பழக்கமாகி விட்டது.

அப்படித்தான் ஒரு நாள். மீனாட்சி தரிசனம் செய்து விட்டு டவுன் ஹால் ரோடு வழியாக வரும் பொழுது அங்கிருந்த பூக்காரியிடம் “ஒரு இருப்பது ரூபாக்கி பூக்குடும்மா ” என்ற அவர் சொல்ல  “என்ன சார் விசேஷம் இன்னிக்கி? எப்போதும் பத்து ரூபாய்க்கு வாங்குவே ?  பையன் நல்ல இருக்கானா சார்? எட்டாம் கிளாஸ் பாஸ்  பண்ணிட்டானா சார்?” என்று அவள் கேட்க மங்களம் தன்  கணவரைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். இது ஒரு எரிமலையாக வெடிக்கும் என்பது அவருக்குத் தெரியாது.

அன்று மாலை அவர் வீட்டில் தனியாக இருந்தபொழுது அவள் “என்ன இருந்தாலும் அந்த பூக்காரிக்கு வாய்க்கொழுப்பு”  அவர் பதில் சொல்லவில்லை.

“தினம் அவள்கிட்டே தான் பூ வாங்குவீங்களா?” அவர் மறுக்க வில்லை. “உங்க சரித்திரம் முழுக்கச் சொல்றாளே? பையன் எட்டாம் கிளாஸ் படிக்கற வரைக்கும் தெரிஞ்சுருக்கே?” இப்பவும் அவர் பதில் சொல்லவில்லை.

“ஏங்க நான் கேட்டுக்கிட்டே இருக்கேன்” என்று அவள் சொல்ல..பொறுமை இழக்காமல் அவர் “மங்களம்..ஒரு நாள் பையனோட கோவிலிருந்து வரப்போ மழை பெய்தது என்று அந்தத் துணிக்கடையோரம் ஒதுங்கினேன். இவளும் அங்கே தான் இருந்தாள். அப்போதான் பையனைப் பற்றிக்கேட்டாள் .. சொன்னேன். ” என்றவர், நிறுத்தாமல்..”பாவம்.. அவளுக்கு ஒரே பொண்ணு. ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கிறாளாம். புருஷன் இவளை விட்டுட்டு வேற யாரோடயோ ஓடிட்டானாம்.. கஷ்டப்படறேன்னு அழுதா.. “

“ஓஹோ, அதுதான் உருகிட்டீங்களாக்கும் ” என்று அவள் சொல்ல, சம்பந்தம் மனம் உடைந்து கண்டிக்க, வார்த்தைகள் தடித்து ஒரு வாரம் இருவரும் பேசிக்கொள்ள வில்லை

அன்று முதல் வேலையிலிருந்து திரும்பும் போது மல்லிகைப் பூ வாங்கி வரும் பழக்கம் நின்றது.. சில முறை மங்களம் “பூ வாங்கலீங்களா” என்று கேட்கும் பொழுது “வாசலில் வரும் வாங்கிக்கொள்” என்று சொல்லிவிடுவார். அவர் மனதில் அந்த மல்லிகைப்பூ படுத்திய காயம் அப்படி..

“என்ன சார்.. ஏதோ நினைப்பில்…” அந்த ரயில் நிலையத்தில் அருகில் அமர்ந்த அந்தப் பெண்மணி கேட்க “இவள் அந்தப் பூக்காரி” என்ற உணர்வு அவருக்கு வந்தது.. மங்களம் சற்றே திரும்பிப் பார்த்தாள் ..”நல்லா இருக்கீங்களா அம்மா… அய்யாவைப் பார்த்து எத்தனையோ வருஷம் ஆச்சு.. அப்போல்லாம் தினம் என்கிட்ட மல்லிகைப்பூ வாங்கிண்டு போவாரு.. என் பொண்ணு பள்ளிக்கூட பீஸ் கட்ட அம்பது ரூபா பணம் கூட குடுத்தாரு… நல்ல மனுஷன் . . நான் மெட்ராஸ் போறேன். பொண்ணு அங்கே கல்யாணம் ஆகி மாப்பிளையோட இருக்கா. அவங்களுக்கும் சொந்தம் ஏதும் கிடையாது.. அம்மா.. நீ ஏன் தனியா இன்னும் வியாபாரம் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கே.. இங்கே வந்துடுன்னு சொல்லிச்சு.. அதான்.. ” என்று சொன்னவள், தன் பையைத் திறந்து மல்லிகைப் பூ பந்து ஒன்றை எடுத்து மங்களத்தின் கையில் கொடுத்து “வச்சிக்கம்மா.. ஏதோ கொடுக்கணும்னு தோணிச்சு.. எங்கே இருந்தாலும் நல்லா இருங்க..”

மங்களம் தன் கணவரின்  முகத்தைப் பார்த்தாள் ..

அவர் மதுரை மல்லிகையின் வாசத்தைத் தன் மனதில் முகர்ந்து கொண்டிருந்தார்.

க. பாலசுப்பிரமணியன்

“ஆறு மணி ஆச்சு, சீக்கிரம் எழுந்திரும்மா. வெள்ளிக்கிழமையும் அதுவுமா, காலையிலே எந்திருதோம்மா, குளிச்சோம்மான்னு இல்லாம, இப்படியா தூங்கிக்கொண்டு….” பதஞ்சலி தன்னுடைய கோபத்தை வெளிக்காட்டுவதைக்கண்ட அவர் மனைவி பார்வதி..”கொஞ்சம் கேளுங்கோ.. அவ ராத்திரி ரொம்ப நேரம் படிச்சுக்கொண்டிருந்தா.. தூங்கினா தூங்கிட்டுப்போறா கொஞ்ச நேரம் ” தன் மகள் ஜெயந்திக்கு வக்காளத்து வாங்கிக்கொண்டு வர…

ஜெயந்தி தன்னுடைய தூக்கத்திலே ஒரு புன்முறுவலுடன் ” அப்பா.. வாசல்ல யாரோ கதவைத் தட்டுகிறார்கள் பாருங்கோ” என்று சொல்ல, கதவைத் திறந்து பார்த்து விட்டு “ஒருத்தருமில்லை. இந்தக் காலையிலே யார் நம்ம வீட்டுக்கு வரப்போறா ” என்கிறார்.

பதஞ்சலி ஒரு சாதாரண நல்ல மனிதர். கும்பகோணத்தில் மூதாதையர் காலம் முதல் குடியிருப்பு. சிறு வயது முதலே அருகில் உள்ள விநாயகர் கோவிலில் வேலை. அந்த விநாயகர்தான் அவருக்குத் துணை.

காலை ஆறு மணி முதல் பகல் பதினொன்று வரை கோவிலில் இருப்பார். பின் மதியம் வீட்டில் உணவு அருந்தி விட்டு சிறிய தூக்கம். மீண்டும் மாலை நாலரை முதல் இரவு ஒன்பது வரை கோவிலே கதி .. பார்வதி காலையிலே குளித்துவிட்டு கோவிலுக்கு நைவேத்தியத்திற்கு ஏதாவது பண்ணிக் கொடுப்பார். அதே போல் மாலையிலும்…

அவர்களுக்கு ஒரே மகள்.. ஜெயந்தி ..பத்தொன்பது வயது.. அருகிலுள்ள பெண்கள் கல்லூரியில் பட்டப் படிப்பு ..இரண்டாவது வருடம்… ஆங்கில இலக்கியத்தில் பட்டப் படிப்பு.  அவளுக்கு ஆசை அதிகம்.. தூக்கத்தில் எங்கெங்கெல்லாம் அவள் உலா போவாள் என்று அவளுக்கே தெரியாது.

“அப்பா… சரியாய் பாருங்கோ வாசலிலே யாரோ நிக்கறா.. “

பதஞ்சலி மீண்டும் கதவைத் திறக்க… “ஹல்லோ .. மிஸ்டர். பதன்..எலி ..வீடு இதுதானே” .

அதிசயமாக அந்த உருவத்தைப் பார்த்தவர் “பதன் எலி இல்லை.. நான் பதஞ்சலி..” என்று திருத்த.. “சாரி.. ” என்று வந்தவர் தன்னுடைய தவறைத் திருத்திக்கொள்ள ..

பதஞ்சலி வந்தவரைக் கூர்ந்து கவனிக்கிறார்.. ஒல்லியான தேகம். சுமார் 5 அடி 9 அங்குலம் உயரம். சிவப்பும் வெள்ளையும் கலந்த ஒரு வண்ணம்.. தலைமுடி மஞ்சளும் வெள்ளையும் கலந்தது போன்ற தோற்றம்..

பல கிழிசல் துணிகளை எடுத்துத் தைத்தது போல் பல வண்ணங்களுடய ஒரு சட்டை.. நீலத்தில் ஒரு ஜீன்ஸ் பாண்ட் .. அதிலும் சில ஓட்டைகள்.. தலையில் கருநிறத்தில் ஒரு நீளமான தொப்பி..கையில் ஒரு நீளக் கம்பு.. (வாக்கிங் ஸ்டிக் போல).. மொத்தத்தில் பதஞ்சலிக்கு அவருடைய ஊர் குடுகுடுப்பாண்டி புதிய வேடம் புனைந்து  வந்தது போலிருந்தது…

“இவரைப் பார்த்தால் நம்ம ஊர்க்காரர் மாதிரித் தெரியலேயே.. இங்கிலாந்தா.. அமெரிக்காவா ..இல்லை.. வேறே ஏதாவது நாடா… ” பதஞ்சலியால் ஊகிக்க முடியவில்லை.

“நான்.. போ… ” என்று சொல்லிக்கொண்டே தான் கையை அவரிடம் குலுக்குவதற்காகக் கொடுக்க, தயங்கிய பதஞ்சலி “நமஸ்காரம் ..” என்று கைகுவிக்க, ” நான்.. போ.. டிப்ஸ் .. லண்டனிலேந்து ” அவன் சொன்னது, ஏதோ உருகிய உலோகம் தரையில் விழும் போது போடும் சத்தத்தைப் போல் அவர் காதில் விழுந்தது..

அவனை உள்ளே வரச்சொல்லலாமா இல்லை வெளியிலிருந்தே கைகழுவி விடலாமா என்று அவர் யோசிக்கும் தருவாயில், ஒரு வெளிநாட்டுக்காரனை வாசலில் கண்ட ஆனந்தத்தில் பார்வதி   “ஏன்னா, வந்தவாளை உள்ளே வரச்சொல்லுங்கோ ..” என்று ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப்போட அவர் முழிக்கிறார்.

போ-டிப்ஸ் அடுத்த வார்த்தைக்கு காத்துக்கொண்டிராமல் “ஜெயந்தி எங்கே?” என்று ஆங்கிலத்தில் கேட்டதும் பதஞ்சலிக்கு தூக்கிவாரிப் போடுகிறது.

“இவனுக்கு ஜெயந்தியை  எப்படித் தெரியும்? ” என்றும் சந்தேகம் எழுந்தது.

“ஏண்டி.. சீக்கிரம் எழுந்திரு.. உன்னைப் பார்க்க வெளி நாட்டுலேந்து யாரோ வந்திருக்கா .. முகத்தைக் கழுவிண்டு ஓடி வா…” ஏதோ பெண் பார்க்க தான் மகளை தயார் படுத்தவது போன்ற ஒரு உணர்வு அவளுக்கு.

ஜெயந்தி கண்ணாடி முன் நின்றுகொண்டு தான் முகத்தையும் புடவையையும் ஒருமுறை சரி செய்து கொண்டாள். கருப்பு மையிடும் பென்சிலைக்கொண்டு தான் புருவத்தையும் சற்றே சரிசெய்து கொண்டு, அம்மா தயாராக வைத்திருந்த காப்பி டம்பளரை எடுத்துக்கொண்டு போவின் முன்னே “காப்பி” என்று சொல்லிக்கொண்டே நீட்டினாள்.

“ஹாய் பேபி,  எப்படி இருக்கே?” என்று ஆங்கிலத்தில் கூறிக்கொண்டே தான் கையை அவளிடம் நீட்டினான். ஜெயந்தியும் ஒரு முறை தன் அப்பாவைப் பார்த்துக்கொண்டே கைகுலுக்குவதற்க்காக கையை முன் நீட்டினாள்.

“கண்றாவி .. கண்றாவி ” என்று மனதுக்குள்ளே உறுமிக்கொண்டே பதஞ்சலி தன்னுடைய பெண்ணின் தைரியத்தைக் கண்டு சற்றே வியந்தார். “பரவாயில்லே.. படிக்க வைத்ததுக்கு நல்ல தைரியம் வந்திருக்கு.. எல்லாரையும் சமாளிக்கறாளே” என்ற பெருமிதம் பார்வதிக்கு..

“தாங்க்ஸ் ஜெயந்தி.. காபி இஸ் வெரி நைஸ்..  ” என்று பாராட்டிக்கொண்டே தன் அருகில் இருந்த மோடாவை இழுத்துப் போட்டு ” ப்ளீஸ் .. உட்காருங்க…” என்று சொல்ல ஜெயந்தி மோடாவில் அமர பதஞ்சலிக்குக் கோபம் உச்சந்தலையைத் தொட்டது..

ஜெயந்தியை இவனுக்கு எப்படித் தெரியும்? இவர்கள் முன்னதாக சந்த்தித்திருக்கிறார்களா? சாத்தியமில்லையே .. என நினைத்த பதஞ்சலியின் மனம் பல வேறு கோணங்களில் சிந்திக்க .ஆரம்பித்தது.

ஒருவேளை.. போன வருடம் லீவுக்கு சென்னையில் தான் மச்சினன் வீட்டுக்கு சென்று இருந்தபோது பழக்கம் ஏற்பட்டிருக்குமோ என்ற ஐயமும் ஏற்பட்டது.. “இருக்கலாம். மச்சினனும் காதல் கல்யாணம் தானே.. “ அவன் மனசு எப்படி இருந்திருக்கும்? ஜெயந்தியை வைத்து அவன் தன்னை பழி வாங்குகிறானோ என்றும் நினைத்தார்.

“டார்லிங்.. லேடி பிரௌன், லார்ட் பிரௌன் ரெண்டு பெரும் உன்னை ரொம்ப விசாரிச்சாங்க..உன்னுடைய சிரிப்பை எப்போதும் பாராட்டுவாங்க.. :” என்று போ ஆங்கிலத்தில் சொல்ல, “தாங்க்ஸ்” என்று ஜெயந்தி பதில் கொடுத்ததை பார்த்த அவருக்கு முதலில் எப்படி அவனை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றுவது என்ற சிந்தனை தோன்றியது..

“ஏம்மா. ஜெயந்தி.. காலையிலே அவர்  டிபன் ஏதாவது சாப்பிடுவாரா.. தேங்காய் சட்னி அரைக்கட்டுமா” என்று பார்வதி சொன்னவுடன் பதஞ்சலி அவளை முறைத்துப் பார்த்தார்.  கொஞ்சம் விட்டால் இவனை வீட்டோடு மாப்பிளையாக ஆக்கிக் கொண்டு விடுவாளோ என்ற பயமும் ஏற்பட்டது.

” ஞாபகம் இருக்கா ஜெயந்தி… லண்டன் ஹைட் பார்க்கல நாம ரெண்டு பெரும் கைகோர்த்துக்கொண்டு போகும் பொழுது எப்படி எல்லோரும் நம்மையே பார்ப்பார்கள் என்று.. அப்புறம் தேம்ஸ் நதிக்கரையோரம்…   .”

ஜெயந்தி மனத்திற்குள் சிரித்த்துக்கொண்டாள்..

“நாசமாய் போச்சு… இவன் என்ன என்னலாமோ சொல்றானே.. இந்தப் பெண்ணும் எல்லாத்துக்கும் பூம் பூம் மாடு மாதிரி தலையாட்டிக்கொண்டு இருக்காளே…என்ன நடக்கறதுன்னு ஒண்ணுமே புரியலியே..” என்று பதஞ்சலியின் மனம் படபடத்தது…

“சீக்கிரம் படிப்பை முடித்து விட்டு வா. உன்னை மறுபடியும் லண்டனுக்கு அழைத்துக்கொண்டு போகணும். ” என்று போ சொன்னபோது பதஞ்சலிக்கு கொஞ்சம் தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது..

“சார்… உங்களுக்கு என்ன வேணும்.. நீங்க யாருன்னே எங்களுக்குத் தெரியாது.. என்ன வேணும் சொல்லுங்கோ..எங்களுக்கு வேற வேலை நிறைய இருக்கு… ” பதஞ்சலி படபடவெனப் பேசினார்.

“ஐ வாண்ட் ஜெயந்தி… எனக்கு ஜெயந்தி வேணும்.. அவளை நான் லண்டனுக்கு அழைத்துக் கொண்டு போகணும் “

பதஞ்சலி ஜெயந்தியின் முகத்தை சற்றே கூர்ந்து நோக்கினார். அவள் மௌனம் அவருக்கு சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது.

பார்வதியோ தன் பெண்ணின் பிரசவத்திற்கு லண்டன் போனால் எப்படி இருக்கும் என்ற கனவில் இறங்கிவிட்டாள்

“”பகவானே.. ஜகத்பாலகா ..இது என்ன சோதனை…” என்று நொந்து கொண்டே பதஞ்சலி குளியலறையை நோக்கி சென்றார்.. “முழுகிடறேன்.. தலை முழுகிடறேன் ..” என்று சொல்லிக்கொண்டே அண்டாவிலிருந்து நாலு சொம்பு தண்ணீரை மட மடவென்று தலையில் கொட்டிக்கொண்டவர்..அப்படியே ஒரு சொம்பு தண்ணீரை ஜெயந்தி தலையில் கொட்டிவிட…

“அப்பா… அப்பா… தலையிலே தண்ணி கொட்டாதீங்கோ.. ” என்று அலறிக்கொண்டே எழுந்த ஜெயந்தி

“போ.. போ டிப்ஸ் எங்கே.? போயிட்டாரா.. நீங்க அவரை விரட்டிட்டேளா? லண்டனுக்கே திரும்பிட்டாரா? ” என்று கேட்டாள்.

“போ.. வாவது.. வாவாவது .. ஏதாவது கனவு கண்டாயா?” என்று பார்வதி தன் மகளை உலுக்கிவிட…

“என்னடி கனவு?… நல்லதா?.. பொல்லாததா?… காலையிலே கனவு கண்டால் பலிக்கும்னு சொல்லுவாங்களே.. என்னடி கனவு கண்டே ?” என்று தந்தை அங்கலாய்க்க ..

படுக்கையை விட்டு எழுந்த ஜெயந்தியின் உடலிலிருந்து அவள் முந்திய இரவு படித்துக் கொண்டிருந்த ஆங்கில பாடப் புத்தகம் கீழே விழ…

“பரவாயில்லே.. மேடம்.. ஆலிவர் கோல்ட்ஸ்மித்தோட “போ-டிப்ஸ் ” பாடத்தை நல்லாவே  நடத்தினாங்க ” என்று அவள் மனம் சூளுரை சொல்ல…

அவள் கண்கள் வாசலை நோக்கி ஓடின.. ஒரு வேளை போ-டிப்ஸ் வெளியே வந்து நிற்பானோ என்ற சந்தேகத்தில்..!!

க. பாலசுப்பிரமணியன்

அவள் ஒரு காவியமா?  குறுநாவலா?  சிறுகதையா? … யாருக்குத் தெரியும் ?

காலையிலே கதிரவனின் முதல் கதிர் வெளிவரும் போது மலர்களுக்கு ஏற்படும் மகிழ்ச்சிபோல அவள் வார்டுக்குள் “குட் மார்னிங் ” என்று சொல்லிக்கொண்டு வரும்பொழுது அந்த வார்டு பூத்து மலரும்..

“;ஹாய்… சௌ…” காயத்ரி அவளுக்கு பதில் சொல்லி இருவரும் தங்கள் வலது கைகளால் ஒருவரை ஒருவர் தட்டிக்கொள்ள… படுக்கையில் இருந்துகொண்டும் பாதி எழுந்துகொண்டும் இருக்கின்ற நோயாளிகள் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை…

” என்ன பாட்டி… நல்லா தூங்கினீங்களா ? ராத்திரி தூங்கறத்துக்கு மாத்திரை தந்தாங்களா? இப்போ வலி எப்படி இருக்கு?” சௌதாமினியின் கேள்விக்கணைகளை வழக்கம்போல் எதிர்பார்த்த பாட்டி “பரவாயில்லை கண்ணா. உன்னை பார்த்ததுமே பாதி வலி போயிடுத்து… ” என்று சொல்ல அவள் முகத்தில் ஒரு சிரிப்புக் கீறல் ..

சௌதாமினி ஒரு செவிலி.. அந்த ஆஸ்பத்திரியில் ஐந்து ஆண்டுகளாக வேலை பார்த்து வருகிறாள். அவளுக்கு சொந்த ஊர் திருச்சூர் அருகில் உள்ள ஒரு கிராமம்.

குரலில் பணிவு.. முகத்தில் அமைதி.. பழகுவதில் கனிவு…ஒரு சகோதரியாக.. ஒரு தாயாக.. ஒரு தோழியாக.. ஒரு தேர்ந்த செவிலியாக… மற்றவர்கள் மனநிலை அறிந்து பழகும் பெண்…

“என்ன  சார் காலையிலே உடம்பெல்லாம் துடைத்து விட்டார்களா? தூக்க கலக்கமெல்லாம் போயிடுத்தா?  சங்கரைக் கூப்பிடவா? கொஞ்சம் நடக்கிறீங்களா?”  பாஸ்கரனுக்கு ஒரு புதிய சக்தி வந்தது போன்ற உணர்வு.. “தாங்க்ஸ்,  சிஸ்டர். எல்லாம் கரெக்ட்டா நடக்குது…”

சித்ரா பௌர்ணமியன்று கள்ளழகர் ஒவ்வொரு மண்டபமாக அமர்ந்து மரியாதைப்பெற்று வருவதுபோல், இவளும் ஒவ்வொரு படுக்கை அருகிலும் சென்று இனித்துப் பேசி அவர்களின் மனத்திற்கு மருந்து கொடுத்து வருவது ஒரு கண்கொள்ளாக் காட்சி…

” என்ன .சார்.. கொஞ்ச நேரத்திலே டிஃபின் வந்துடும். ரெடியாயிட்டீங்களா?” என அந்த முதியவரிடம் கேட்க, அவர் முகம் சுளிப்பதுகண்டு “என்ன,,, இன்னிக்கும் அதே இட்லியான்னு கேட்கறீங்களா?” என்று அவர் பாவனையின் உள்ளர்த்தத்தை புரிந்துகொண்டு கேட்க, அவர் தலை அசைக்கிறார்…

“கொஞ்சம் இருங்க.. கேன்டீன்ல சொல்லி மீன்குழம்பும் சிக்கன் பிரியாணியும் கொண்டு வர சொல்றேன்.. அப்போதான் இங்கேயே இன்னொரு வாரம் தங்கலாம்..” என கிண்டலடிக்க அந்த வார்டே சிரிக்கின்றது..

“இந்தாங்க உங்க மாத்திரை..” என்று காலை தலையணை மேலே வைத்துப் படுத்திருக்கும் அந்த இளைஞரிடம் கொடுக்க..”நாலுதான் சார்…காலையிலே நாலுதான்… மீதி பதினாறு பின்னாலே தொடரும்…” மலையாள உச்சரிப்பில் அவள் பேசும் தமிழும் கேட்பதற்கு இனியதாகவே இருக்கும்.

“பாட்டி.. என்ன சாப்பிடலை.. எல்லாம் அப்படியே இருக்கு ..””வேண்டாம்மா .. பிடிக்கலை..”

“இல்லை. சாப்பிடணும்.. கொஞ்சம் எனக்காக…” கையில் உணவை எடுத்து ஊட்டுகின்றாள். “வேண்டாம்மா..”

“ஒருவாய்.. உங்க பெண்ணுக்காக..”

சிரித்துக்கொண்டே அந்தக் கிழவி.. “உன்னை மாதிரி ஒரு பொண்ணு வீட்டில இருந்தால் போதும்  நாட்டில முதியோர் இல்லமே இருக்காது. ” சௌதாமினி சிரித்துக் கொண்டே “பாட்டி.. நல்லா பேசறீங்க..” என்று பதிலளிக்கிறாள்.

அந்த அறையின் நடுவில் போடப்பட்ட மேசைமீது நோயாளிகள் சம்பந்தப்பட்ட உள்ளீட்டுக்களை பதிவு செய்துகொண்டிருந்த சௌதாமினி திடீரென்று திரும்பி “டேய், லூசு..” என்று சற்று தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த இளைஞனைப் பார்த்து அழைக்க நான் சற்று வியந்தேன்..

இது என்ன விளையாட்டா? நட்பின் பரிமாணமா? அந்த இளைஞன் இவளை பார்த்து தன் ஆள்காட்டிவிரலால் ஜாடை காட்டி “கொன்னுடுவேன்” என்று சிரித்துக்கொண்டு  செல்கிறான்.

சிறிதுநேரம் கழித்து என்னை நோக்கி வந்த சௌதாமினியிடம் ” அவர் யார்” எனக்கேட்டேன். ” டாக்டர் சார்.”

“அவரைப் போய் லூசுன்னு சொல்றீங்க..”

“பிரண்ட் சார்.  எங்க ஊர் பையன். “

“இருந்தாலும் எல்லார் முன்னாலேயும் அவரைப் போய் லூசுன்னு சொன்னா, அவங்க என்ன நினைப்பாங்க .”

சௌதாமினியின் தலையும் கண்களும் கீழே விழுந்தன.. ” சாரி சார் ..அவர் தப்பா நினைக்க மாட்டார்..”

“இல்லேம்மா.. அவர் தப்பா நினைக்கவிட்டாலும் மற்றவர்கள் அவரை மதிப்பார்களா?”

அவள் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் தான் தவறை உணர்ந்து விட்டாள் எனப் புரிந்தது.

“என்னம்மா.. நர்சிங் படிச்சிருக்கய்யா “

“ஆமாம் சார். M  Sc நர்சிங்.. “

“எப்படிம்மா எல்லாரோடையும் இவ்வளவு அன்பா நட்போட இருக்க முடியறது?” அவள் பதில் சொல்லவில்லை..

“திருமணம் ஆயிடுத்தா?”

சிரித்துக்கொண்டே  “இரண்டு  பெண்கள்.. முதல் பெண் ஐந்தாம் வகுப்பு ரெண்டாவது பெண் மூன்றாம் வகுப்பு…”

” உங்கள் கணவர்…?”

தான் விழிகளை சற்றே மேல்தூக்கி இதெல்லாம் உங்களுக்குத் தேவையா என்று கேட்பதுபோல் வைத்துக்கொண்டு..

“நீங்க எங்க அப்பா மாதிரி. அதனாலே சொல்றேன்… நான் சிங்கிள் .. நான் ஷிப்ட்ல வேலைக்கு வந்ததாலே என் கணவரும் ஷிப்ட்ல குடும்பம் வைத்துக்கொண்டார்.  அதனாலே பிரிந்து விட்டோம். மூன்று வருஷம் ஆச்சு.”

என் கண்களின் ஓரத்தில் கசிந்த நீரை அவள் பார்க்கத் தவறவில்லை.

“ரொம்ப உணர்ச்சி வசப்படாதீங்க சார். இதெல்லாம் வாழ்க்கையிலே யதார்த்தம். ஒரு பெரியவர் சொல்லிருக்கார்.. Life is a  Challenge – Meet it ; Life is a game – play it “..

ஏதோ அழைப்பு வர அவள் அந்த இடத்திலிருந்து சென்று விட்டாள் .

சில மணி நேரம் கழித்து தூங்கி கொண்டிருந்த என்னை எழுப்பி “சார்.. டூட்டி நேரம் முடிந்து போச்சு. நான் கிளம்பறேன்.. நாளைக்கு நான் வரும்போது நீங்கள் டிஸ்சார்ஜ் ஆகி வீட்டுக்கு போயிருப்பீங்க.. நான் சொன்னதை மறந்துடாதீங்க…”

அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன். “அதான் சார்.. Life is a  Challenge – Meet it ; Life is a game – play it “..

“வீட்டில எல்லாரையும் கேட்டதாக சொல்லுங்க.. கொஞ்சம் சிரித்துக்கொண்டே இருங்க.. இப்படி உம்முன்னு இருக்காதீங்க…”

அவள் அந்த வார்டை விட்டு கிளம்ப எல்லாருடைய கண்களும் அவள் சென்ற பாதையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

வீட்டுக்கு வந்ததும் வரவேற்பு அறையில் இருந்த கீதோபதேசம் படத்தைப் பார்த்தேன்… “கண்ணன் முகத்தைப் பார்த்தால் சௌதாமினி முகம் மாதிரியே இருக்கில்ல?” என் மனம் எழுப்பிய கேள்விக்கு பதில் கிடைக்கவில்லை.