Tag: க.பாலசுப்பிரமணியன்

க. பாலசுப்பிரமணியன்

பள்ளியின் முதல் படிகள்

மழலைகள் தங்கள் பள்ளி வாழ்க்கையை எப்போது ஆரம்பிக்கவேண்டும்? எத்தனை ஆண்டுகள் தங்கள் வீட்டில் அம்மா, அப்பாவுடனோ அல்லது தாத்தா பாட்டிகளுடனோ இருந்து வாழ்க்கை முறைகளை கற்றுக்கொள்ளவேண்டும்?

உலகமே தாயையே முதல் ஆசானாகக் கருதுகிறது. அது முற்றிலும் உண்மை. வீடுதான் குழந்தையின் முதல் பள்ளிக்கூடம். ஒரு நாற்பது, ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னே குழந்தைகள் ஐந்து அல்லது ஆறு ஆண்டுகள் வரை வீட்டிலேயே இருந்து தங்கள் கற்றலை மறைமுகமாகவும் பழக்கங்கள் மூலமாகவும்  (  Indirect & Informal  Learning ) கற்றுக் கொண்டு வந்தனர். பள்ளிகளுக்குச் செல்லும் முன் வாழ்க்கை முறைகளைப் பற்றிய சிறிதளவு அறிவு அவர்களுக்கு இருந்தது. அவர்களின் அறிவு மட்டுமின்றி அவர்களுடைய உணர்வு நிலையம் (Emotional Status) ஓரளவு பக்குவப் பட்டிருந்தது.

காலங்களின் தேவைகளுக்கும் சமூகச் சிந்தனைகளின் மாற்றங்களாலும் இன்று குழந்தைகள் மழலையர் பள்ளிகளில்   இரண்டாவது ஆண்டு முடிவடைந்த உடனே சேர்க்கப்பட்டு விடுகின்றனர். . இந்தத் தருணத்தில் குழந்தைகள் உடலாலும் உள்ளத்தாலும் உணர்வுகளாலும் முழுமையான நேரடிக் கற்றலுக்குத் தயாரான நிலையில் இல்லை. கற்றல் என்ற செயல் இயற்கையாக இல்லாமல் குழந்தையின் மூளையில் திணிக்கப் படுகின்றது .

எவ்வாறு திருமணமான ஒரு பெண்ணுக்கு  தன்னுடைய கணவன் வீட்டிற்குச் செல்லும் பொழுது ஒரு தவிப்பான மனநிலை இருக்கின்றதோ அதே போன்று தான் புதிதாகப் பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தையின்  மனநிலையும் !

புதிதாகப் பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தையின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்? எந்த மாதிரியான உணர்வுகள் இருக்கும்? பொதுவாகக் கீழ்கண்ட உணர்வுகளை சொல்லலாம்.

1.அச்சம் 2. தயக்கம் 3. பாதுகாப்பின்மை    4. ஆச்சரியம்    5. புதுமை

6, சந்தேகம் ‘ 7. நம்பிக்கையின்மை 8. திருப்தியின்மை  9. உடல்சோர்வு 10.  ஆர்வம்

எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் மேற்கண்ட எல்லா உணர்வுகளும் இருப்பதில்லை. ஆனால் எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் இவற்றில் சில  உணர்வுகள் நிச்சயமாக இருக்க வாய்ப்புண்டு. அது குழந்தைகளின் வீட்டுச் சூழ்நிலை, சமூகச் சூழ்நிலை, பொருளாதாரச் சூழ்நிலை மற்றும் பெற்றோர் அல்லது குடும்பத்தினரின் அன்பு மற்றும் ஈடுபாடு ஆகியவற்றால் உருவாக்கப்படுகின்றது.

குழந்தைகளுக்கு பள்ளி செல்லும் போது மேற்கண்ட உணர்வுகள் ஏற்படக் காரணம் என்ன? அவற்றின் தாக்கம் எப்படிக் குழந்தையை பாதிக்கின்றது?

முதலாவதாக இடமாற்றம். (Change of Place) அறிந்த, பழகிய இடத்தை விட்டுத்  தெரியாத, புதிய, பழக்கமில்லாத இடத்திற்குச் செல்லும் பொழுது அது அச்சத்தையும் ஒரு பாதுகாப்பில்லாத உணர்வையும் ஏற்படுத்துகின்றது. (Moving from known to the unknown)

இரண்டாவது காரணம் – ஒரு கட்டுப்பாடு இல்லாத சூழ்நிலையிலிருந்து கட்டுப்பாடு உள்ள சூழ்நிலைக்கு  ( from freedom to order ) குழந்தைகள் செல்கின்றன. இது ஒரு வரவேற்கத்தக்க கருத்து இல்லை. வீட்டில் இருக்கும் பொழுது அந்தக் குழந்தை எந்த விதமான உடை வேண்டுமானாலும் அணிந்து கொள்ளலாம். எங்கு வேண்டுமானாலும் படுத்துப் புரளலாம். என்ன விதமான ஒலியோ அல்லது சப்தமோ செய்யலாம். அதன் நகர்வுகளுக்கு பூரண சுதந்திரம் உண்டு.. ஆனால் பள்ளிக்குச் சென்றவுடன் இந்த சுதந்திரம் அனைத்தும் பறிபோகின்றது.

ஆகவே குழந்தைகளுக்கு ஒருவிதமான தயக்கம் மற்றும் திருப்தியின்மையும் ஏற்படுத்துகின்றது. இந்த நிலைமையை சமாளிப்பது எப்படி? இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலிருந்து எப்படி வெளி வரலாம் என்ற எண்ணங்கள் அந்தக் குழந்தையின் மனத்தில் உருவாகின்றன.

மூன்றாவது காரணம்  ( A sense of suspicion )- பார்க்கின்ற மனிதர்களும் சூழ்நிலையும் புதிதானது. இங்கு நான் பார்க்கும் மனிதர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள்? அன்புடன் இருப்பார்களா ? இவர்களால் எனக்கு என்ன பாதிப்பு ஏற்படும்? என் வயதில் இங்கே இருக்கின்ற எல்லோரும் என்னைப் போன்றவர்கள்தானா? அவர்களால் என்னுடைய தனித்துவத்திற்கு என்ன பாதிப்பு ஏற்படும்? இவர்களோடு நான் சரிசமமமாக விளையாடலாமா? என்னைப் பற்றி இவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? – என்ற பல ஐயப்பாடுகள் அந்தக் குழந்தைகளின் மனதில் ஏற்படுகின்றன..

மேலும் என்ன என்ன பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன என்பதைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.

தொடரும். …….

 க. பாலசுபிரமணியன்

ஒரு குழந்தையின் நடைப்பயணம்

 தவழுகின்ற குழந்தை ஓரிரு மாதங்களிலேயே உட்காரவும், பின்பு சுவர்களையோ அல்லது மற்ற பொருள்களையோ பிடித்துக் கொண்டு நிற்கவோ ஆரம்பிக்கிறது. இந்தச் செயல்கள் குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சியில் முக்கியமான பங்கு வகிக்கின்றன.. உடல் உறுப்புக்களின் அசைவிற்கும் (Motor Movements) அவற்றின் ஒருங்கிணைப்பிற்க்கும் இவை ஆதாரமாக அமைகின்றன. இப்படிப்பட்ட அசைவுகளின் தாக்கங்களைப் பற்றிய  கருத்துக்களை Kinesology என்ற தலைப்பின் கீழ் ஆராய்ச்சி செய்து வருகின்றனர்.

ஏதாவது ஒன்றைப்பிடித்துக்கொண்டு நிற்க முயற்சிக்கும் பொழுது அந்தக் குழந்தை மற்றவர்களைப் பார்த்துக் கற்றுக் கொள்ளும் முயற்சிக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாகத் தெரிகின்றது. உள்ளத்தில் ஏற்படும் உந்துதல் அந்தச் செயலுக்குத் தேவையான சக்தியையும் தன்னுணர்வையும் அள்ளித் தருகின்றது. ஆகவே குழந்தைகள் இந்த முயற்சியில் ஈடுபடும் பொழுது பெற்றோர்கள் அருகில் இருந்து இந்த முயற்சிகளைப் பாராட்டவும் ஊக்குவிக்கவும் வேண்டும், அது குழந்தையின் தன்னம்பிக்கையையும் துணிச்சலான போக்கையும் வளர்க்கும்.

பொதுவாக குழந்தைகள் நிற்கும்பொழுதோ அல்லது நடக்கும் பொழுதோ பெற்றோர்கள் தங்கள் பயத்தையோ அல்லது அச்சத்தையோ வெளிப்படுத்தக் கூடாது. அது குழந்தையின் முயற்சிகளுக்கும் வளர்ச்சிக்கும் தடையாக இருக்கும். மாறாக அருகில் இருந்து அவர்களுடைய   செயல்களுக்கு உறுதுணையாக இருத்தல் வேண்டும்.

மனிதர்களைத் தவிர மற்ற இனங்களில் ஒரு கன்று பிறந்தவுடன் சில நிமிடங்களிலேயே தங்கள் கால்களில் நிற்கவும் நடக்கவும் ஆரம்பித்து விடுகின்றது. மனித இனத்தில் குழந்தை பிறந்து கிட்டத்தட்ட பத்து மாதங்களுக்கு[ பின் தான் நடைபயணம் தொடங்குகின்றது. மேலும் ஒரு குழந்தையை நாம் கைகளால் பிடித்தோ அல்லது கூட நடத்தி வந்தோ  நடப்பதற்க்கான பயிற்சியை அளிக்கின்றோம்.

ஆகவே பயிற்சி(Training) என்பது மனித இனத்தின் வளர்ச்சியிலும் கற்றலிலும் ஒரு முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றது. கற்றலில் பயிற்சியினால் சில நன்மைகளும் உண்டு சில கெடுதல்களும் உண்டு. இவற்றை நாம் பின் கண்டு அறியலாம்.

அமெரிக்காவிலுள்ள குழந்தை மனநல ஆராய்ச்சியாளர்கள் இந்த நேரத்தில் குழந்தைகளுக்கு கொடுக்கப்படும் நடை வண்டிகளை பற்றி மாறுபட்ட கருத்துக்களைத் தெரிவித்துள்ளனர். இவை குழந்தைகளின் தன்னம்பிக்கையை வளர்ப்பதற்குத் தடையாக இருக்கும் என்றும், பிற்காலங்களில் தங்களுடைய எல்லா விதமான முயற்சிகளுக்கும் ஒரு உதவியையும் எதிர்பார்ப்பையும் உண்டுபண்ணும் என்றும் கருத்து தெரிவித்து இருக்கின்றனர். ஆகவே, ஒரு குழந்தை நடைப்பயணத்தை ஆரம்பிக்கும் பொழுது பெற்றோர்கள் அந்தக் கற்றலை தன்னம்பிக்கையையும் துணிச்சலையும் பயமின்மையும் வளர்க்கின்ற  செயலாகக் கருதி துணை புரிதல் அவசியம்.

நடைப் பயிற்சி ஆராம்பிக்கும் தருவாயில் குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சியின் வேகம் அதிகமாக இருப்பதாக வல்லுனர்கள் கூறுகின்றனர். இதனால் இரத்த ஓட்டம், தசைகளின் வளர்ச்சி மற்றும் அறிதல், புரிதல் வேட்டைகளுக்கான உந்துதல் ஆகியவை  அதிகரிக்கின்றன. குழந்தை ஓரிடத்திலிருந்து இன்னொரு இடம் சென்று பொருள்களைத்  தேடவும் அதனால் ஏற்படும் மகிழ்வையும் துயரத்தையும் வெளிப்படுத்த ஆரம்பிக்கின்றது. மூளையின் ஒரு பகுதியில் இருக்கின்ற மகிழ்வு நிலையமும்( Pleasure Center) மற்றும் துயர நிலையமும் ( Pain Center)தங்களுடைய உணர்வுகளை சற்றே துரிதமாக வெளிப்படுத்தத் துவங்குகின்றன. இந்த நிலையில் பெற்றோர்கள் குழநதைகளின் நகர்வுகள், நடைப் பயிற்சியின் தாக்கங்கள், மற்றும் அவர்கள் வெளிப்படுத்தும் உணர்வுகள் ஆகியவற்றை உன்னிப்பாக கவனித்து பேணுதல் அவசியமாகிறது.

குழந்தைகள் நடைப்பயணத்தை ஆரம்பிக்கும் நேரங்களில் அவர்களை வெறும் கால்களில் நடக்கச் செய்தல் அவசியம். குழந்தைகளுக்கு காலணிகளை (shoes) அணிவித்தலை நிபுணர்கள் எதிர்க்கின்றனர். அவர்களுடைய கால்கள் தரையில் படும் பொழுது ஏற்படுகின்ற அழுத்தங்களால் இரத்த ஓட்டம் சிறப்பாக இருப்பதற்கும் மற்றும் இரண்டு கால்களுக்கும் இடையில் நகர்வின் சமன்பாடுகள் ஏற்படுவதற்கும், இரு கால்களில் நின்று சமநிலையான தன்மையைப் பெறுவதற்கும் அது தேவைப்படுகின்றது. சில நேரங்களில் காலணிகளை அழுத்தமாக அணிவிக்கும் பொழுது கால் வளர்ச்சிக்கு மட்டுமின்றி அதன் தாக்கம் மூளையின் வளர்ச்சிக்கும் ஏற்படுவதாகக் கருதுகின்றனர்.

நடக்க ஆரம்பித்து விட்ட குழந்தை இனி பள்ளிக்குப் போகவேண்டாமா?

அடுத்த இதழில் பள்ளிக்கு குழந்தையை வரவேற்போம் !

தொடரும் ..

க. பாலசுப்பிரமணியன்

கண்ணோடு கண் நோக்கின்…

குழந்தையின் வளர்ச்சியின் படிக்கட்டுக்களில் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு “கண்ணோடு கண் நோக்குதல் “. இதைப் பற்றி நாம் குழந்தை பிறந்த சில வாரங்களில் ஏற்படும் வளர்ச்சியின் போது அறிந்தோம்..ஆனால் ஒரு குழந்தை ஐந்து அல்லது ஆறு மாதங்கள் ஆகிய பின் இதே நிகழ்வினால்  வேறு பல தாக்கங்கள்  ஏற்படுகின்றன.

தன் தாயின் கண்களோடு உறவாடும் குழந்தை அந்தத் தாயின் உணர்வு நிலைகளை எளிதாகப் புரிந்துகொள்கின்றது. அதே போல் மற்றவர்கள் நோக்கும் பொழுதும் அவர்களின் கண்பார்வையின் பொருளை அறிந்து கொள்ள முற்படுகின்றது. சில நேரங்களில் மற்றவர்களின் பார்வை பயத்தை தூண்டுவதாகவோ அல்லது ஏதாவது அச்சத்தை எற்படுத்துவதையோ குழந்தை உணர்கின்றது. உடனே அதன் கண் விழிகள் தாமாகவே கீழ்நோக்கிச் செல்கின்றன. அதே போல் மற்றவர்களுடைய பார்வை ஒரு ஐயப்பாட்டை ஏற்படுத்துவதாக இருந்தால் விழிகள் மேல்நோக்கியோ அல்லது சுழன்றோ தங்களுடைய உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.  “கண்ணோடு கண்” நோக்கும் பொழுது மற்றவர்களிடமிருந்து தமக்கு பாதுகாப்புக்கான உத்திரவாதம் கிடைக்கிறதா என்று உணருகின்றது.  அந்த நேரங்களில் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக அழுதோ அல்லது மறுப்பைத் தெரிவித்தோ உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகின்றது.

மற்றவர்களுடைய கண்களைப் படிக்கும் குழந்தை – கோபமுள்ள முகங்கள், மலர்ந்த முகங்கள், துயரமான முகங்கள் மற்றும் ஏளனம், வீராப்பு போன்ற உணர்வுகளைக் காட்டும்  முகங்களை அடையாளம் கண்டு கொள்கின்றது. அந்தக் குழந்தைக்கு இந்த உணர்வுகளைப் பற்றி ஏதும் தெரியாமலிருந்தாலும் அந்த உணர்வுகள் தனக்கு ஒரு  சாதகமான சூழ்நிலையை  (Comfort  zone )உருவாக்கவில்லை என்பதை மட்டும் புரிந்துகொள்கின்றது.

கண்ணோடு கண் நோக்கும் இந்தச் செயல் மூளையில்  அறிதல், புரிதல் ஆகிய நிகழ்வுகளுக்கு அடிவாரமாக அமைகின்றன. மற்றும் ஒரு குழந்தையின் உணர்வு நிலைகளை (emotional status) பாதுகாக்கவும் உறுதிப்படுத்தவும் உதவுகின்றன. ஆகவே பெற்றோர்கள் குழந்தைகள் தங்களோடும் மற்றவர்களோடும் உறவாடும் பொழுது அவற்றை உன்னிப்பாக கவனிக்க வேண்டும்.

மேலும் மொழி வளர்ச்சிக்கும், உச்சரிப்புகளின் மேன்மைக்கும், உடல் மொழிகளை பக்குவப்படுத்துவதற்க்கும் இந்த கண்ணோடு-கண் நோக்கும் (eye-eye coordination) செயல் மிக்க பயனுள்ளதாக அமைகின்றது. குழந்தை பருவத்தில் இதை நாம் முகம் படித்தல் (face reading ) என்று சொல்லலாம் .

“கண்ணோடு கண் நோக்குதல்” உளவியல் கருத்துகளின்படி ஒருவருடய கவனம் (attention) மற்றும் ஈடுபாடுகளை (Focus) வளர்க்க உதவுகின்றது., மேலும் மற்றவர்களுடைய  கருத்துக்களை ஊர்ந்து ஆழமமாக கேட்பதற்கும் (Listening Skills ) அறிவதற்கும் (cognition) இந்த நிகழ்வு  முதல் படியாக இருக்கின்றது.

பின் காலங்களில் வளர்ச்சியின் மேல்படிகளில் நிற்கும்பொழுது இந்தக் கற்றல் மற்றவர்களை புரிந்து கொள்ளவும், (understanding behaviours) எடை போடவும், (evaluate) மற்றவர்களோடு தக்க முறையில் உறவாடவும் ( Relationship management ) உதவுகின்றது.

மூளை வளர்ச்சி பற்றி ஆராயும் வல்லுனர்கள் எவ்வாறு இந்த நிகழ்வின் தாக்கம் கண்ணாடி  நியூரான்களின் மேல் (Mirror Neurons ) ஏற்படுகின்றது என்பதைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்துள்ளனர். மூளை வளர்ச்சியில் சில குறைபாடுகள்  ஏற்படும் பொழுது இந்த “கண்ணோடு கண் நோக்கும் செயல் ” பாதிக்கப் படுகின்றது, அதன் காரணமாக வளர்ச்சியின் சில வடிவங்கள் அதிகமாக பாதிக்கப் படுகின்றன.

டேனியல் கோல்மான் என்ற அறிஞர் தன்னுடைய “Social intelligence” என்ற புத்தகத்தில் ஒரு மனிதனுடைய சமூக புத்திகூர்மைக்கு “கண்ணோடு கண் நோக்கும் ” செயலின் முக்கியத்துவத்தை விளக்குகின்றார். ஒரு சமூகத்தில் நாம் வாழும் பொழுதும் மற்றவர்களோடு பேசும் பொழுதும் நாம் அவர்களுடைய கண்களிலிருந்து பலவற்றைப் புரிந்து கொள்கின்றோம். “வாய் பேசாததையெல்லாம் கண் பேசியது ” என்று சொல்கின்றோம். ஆகவே குழந்தையின் வளர்ச்சிப் பருவத்தில்  “கண்ணோடு கண் நோக்கும்” செயலை நாம் “கண்ணாக” கவனிப்போம்.

தொடரும்…..