Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

படக்கவிதைப் போட்டி (145)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

பிரேம்நாத் திருமலைசாமி எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (27.01.2018) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

January 22, 2018
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 20

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவன் பரத்தையின் மனையிலேயே தங்கிவிட்டதனால் தலைவிகொண்ட வருத்தத்தையும் வேதனையையும் கண்ட தோழி தலைவனின் கூடா ஒழுக்கத்தைத் தலைவியிடம் கடிந்துபேசத் தொடங்கினாள்.

”அழகு மனைவியும் அருமைப் புதல்வனும் அகத்திருக்க, அவர்கள்பால் அன்போ அக்கறையோ சிறிதுமின்றி ஒரு குடும்பத் தலைவன் மனையறம் மறந்து புறத்தொழுக்கம் மேற்கொள்ளும் செயலின் திறத்தை எப்படிப் புகழ்வதென்றே தெரியவில்லை” என்றாள் வஞ்சப் புகழ்ச்சியாய்! அவள் முகம் சினத்தில் சிவந்திருந்தது.

இதே தலைவனின் குணநலன்களைப் புகழ்ந்து, இவனுக்காகப் பரிந்துபேசி இவனைக் காதலிக்க வைத்த அருமைத் தோழி இன்று கடுஞ்சினத்தோடு தலைவன் குறித்துக் கொடுஞ்சொற்கள் கூறியது கூரிய முள்ளெனத் தலைவியின் உள்ளத்தில் பாய்ந்தது. எனினும் அதனைச் சமாளித்துக்கொண்டு தோழியைச் சமாதானப்படுத்த முற்பட்ட தலைவி,

தோழி! சமீபத்தில் குழவியீன்ற பெரிய கொம்பையுடைய
பெண்ணெருமையானது, உழவனால் கட்டப்பட்ட தன்னுடைய இளங்கன்றிடமிருந்து அகலாமல் பக்கத்திலுள்ள பசிய பயிர்களை மேய்வதற்கு இடமாகிய ஊரினனான நம் தலைவனின் திருமனையில் வாழ்கின்ற, வயதில் முதிய பெண்டிராகிய, நமக்குச் செய்யவேண்டிய கடமைகள் எத்தனையோ இருக்க, அவனோடு ஊடியிருக்கும் இவ்வேளையில் அவனைப் பற்றிக் குறைகூறிக்கொண்டிருப்பதால் என்ன பயன் விளையப்போகின்றது?” என்றாள்.

இதுமற் றெவனோ தோழி துனியிடை
இன்ன ரென்னும் இன்னாக் கிளவி
இருமருப் பெருமை யீன்றணிக் காரான்
உழவன் யாத்த குழவியின் அகலாது
பாஅற் பைம்பயிர் ஆரும் ஊரன்
திருமனைப் பலகடம் பூண்ட
பெருமுது பெண்டிரே மாகிய நமக்கே. (குறுந்: 181 – கிளிமங்கலங்கிழார்/ கிள்ளி கிழார்)

நடக்கக்கூடாதது நடந்துவிட்டது. எனினும் அதுபற்றியே பேசி இனி ஆகப்போவதென்ன…? நமக்கிருக்கும் வேறு வேலைகளைப் பார்ப்போம் என்று சொல்வதன் வாயிலாகத் தான் ஒன்றும் தலைவனின் அன்புக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருக்கவில்லை என்பதைப் புலப்படுத்த முற்படும் தலைவி, நாம் பிள்ளைபெற்று வயதில் மூத்தவராய் ஆகிவிட்டோம்; அதற்கேற்ற வகையில் பக்குவத்தோடு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் கூறியிருப்பது அவளுடைய மனமுதிர்ச்சியின் வெளிப்பாட்டைக் காட்டுகின்றது எனலாம்.

வாழ்வில் ஏற்படும் வலிகளும் துன்பங்களும் மனிதர்களுக்குப் பல பாடங்களைக் கற்பிப்பத்தோடு பக்குவத்தையும் கற்றுக்கொடுத்துவிடுகின்றது என்பதற்குத் தலைவியின் மொழிகள் தக்கதோர் சான்று.

மாதங்கள் சில சென்றன. பரத்தையுடனான வாழ்வில் தலைவனுக்கு நாட்டம் குறையலாயிற்று. மனையாளுடனும் மலர்க்கண் புதல்வனுடனும் தன் மனையின்கண் மீண்டும் மகிழ்ந்துவாழ விரும்பினான்.

ஆயினும் மனை மறந்து, தலைவி தனைத் துறந்து போற்றாவொழுக்கம் புரிந்த தன்னைத் தலைவி மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்வாளோ மாட்டாளோ என்னும் ஐயம் உள்ளத்துள் ஊடாடியதால் தானே நேரடியாகச் சென்று தலைவியைக் காண நாணினான். ’வாயிலாக’ வேறுயாரையேனும் தலைவிபால் அனுப்ப வேண்டும் என்று சிந்தித்தான். அவ்வாறே தானறிந்த பாணன் ஒருவனைத் தலைவியிடம் தூதனுப்பினான்.

இவ்விடத்தில் வாயில்கள் குறித்துச் சில வார்த்தைகள் கூற விழைகின்றேன்.

வாயில்கள் என்போர் தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் ஊடல் ஏற்பட்டுப் பிரிவு நேர்ந்திருக்கும் காலத்து, அவர்களை மீண்டும் இணைத்துவைக்கத் தூதுசெல்லும் மக்களாவர்.

தோழி தாயே பார்ப்பான் பாங்கன்
பாணன் பாட்டி யிளையர் விருந்தினர்
கூத்தர் விறலியர் அறிவர் கண்டோர்
யாத்த சிறப்பின் வாயில்க ளென்ப. (தொல். பொருள். கற்பியல். 52)

எனும் தொல்காப்பிய நூற்பா கற்புக்காலத்துத் (திருமணத்துக்குப் பின்) தலைவன் தலைவியரிடையே தூதாகச் சென்று அவர்களிடையே உள்ள ஊடலைத் தீர்ப்பவர்கள் யாவர் எனும் பட்டியலை நமக்கு அறியத் தருகின்றது.

தலைவியின் தோழி, செவிலி/நற்றாய், தலைவனின் உடனிருந்து அவனை நெறிப்படுத்தும் நூல் வல்லோனாகிய பார்ப்பான், தலைவனின் தோழனாகிய பாங்கன், பண்ணில் வல்லவனாகிய பாணன், பாடினி (பாட்டி என்பது பண்ணொடு பாடும் மகளிரைக் குறிக்கும்), இளையோர், புதியவர்களாகிய விருந்தினர், கூத்தர், விறல்பட ஆடும் நாடக மடந்தையராகிய விறலியர், அறிவிற்சிறந்தோர்/கணிவர், பரத்தையர் பிரிவின்கண் தலைவன் தலைவியரைக் கண்டோர் ஆகிய பன்னிருவரும் தலைவன் தலைவியர்க்கிடையே தூதுசெல்லும் வாயில்களாகும் தகுதியுடையோர் என்கின்றது தொல்காப்பியம்.

தலைவன் அனுப்பிய பாணன் தலைவியின் இல்லம்வந்து நின்றான். வாயிலில் நிழலாடுவது கண்டு உள்ளிருந்து வெளியே வந்தாள் தோழி. அவளைப் பின்தொடர்ந்து தலைவியும் வந்தாள். தலைவியிடம் நேரடியாகப் பேசத் தயங்கிய பாணன், தோழியிடம் தலைவனின் கல்யாண குணங்களைப் (!) புகழத் தொடங்கினான்.

”தலைவன் யாருக்கும் தீங்கு நினையாத உத்தமன்; இனியவே பேசும் நன்மொழியன். அவன் இம்மைச் செய்தன யானறி நல்வினைகளே. ஆதலால் அறியாமல் அவன் செய்த பிழையை மறந்து அவனை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் தலைவிக்கு நலம் பயக்கும்” என்று கூறினான்.

தோழியின் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது.

யாரினும் இனியன் பேரன் பினனே
உள்ளூர்க் குரீஇத் துள்ளுநடைச் சேவல்
சூன்முதிர் பேடைக் கீனில் இழைஇயர்
தேம்பொதிக் கொண்ட தீங்கழைக் கரும்பின்
நாறா வெண்பூக் கொழுதும்
யாணர் ஊரன் பாணன் வாயே. (குறுந்: 85 – வடமவண்ணக்கன் தாமோதரனார்)

பாண! ஊரிலிருக்கும் குருவியின் துள்ளிய நடையுடைய ஆண்பறவையானது கருத்தரித்திருக்கும் தன் பெண்குருவி முட்டையீனுதற்கு ஏற்ற இல்லம் அமைத்தற்கு வேண்டி, தேன்பொதிந்த இனியகோலையுடைய கரும்பின் மணமற்ற வெண்பூவைக் கோதியெடுக்கும், புதுவருவாயை உடைய ஊருக்குத் தலைவன், உன் சொல்லளவில் மட்டுமே அனைவரினும் இனியன்; தலைவியின்மாட்டுப் பேரன்புடையன். ஆனால் உண்மையில் அவன் அங்ஙனம் இலன்!” என்றாள் சீற்றத்தோடு.

கரும்பின் வெண்முகைகளைப் பிரித்து அறிவிற்சிறந்த துக்கணங்குருவியானது செய்த கூட்டினைப் பற்றி நற்றிணையும் வியந்து பேசுவது இப்பாடலோடு வைத்தெண்ணத் தக்கது.

………….கரும்பின்
வேல்போல் வெண்முகை பிரியத் தீண்டி
முதுக்குறைக் குரீஇ முயன்றுசெய் குடம்பை… (நற்: 366: 7-9)

தோழியின் சீற்றமொழி கேட்ட பாணனின் முகம் பேயறைந்ததுபோல் மாற்றம் கண்டது. இனி இவர்களிடம் தன் பசப்பு மொழிகள் பயன்படா என்றுணர்ந்த அவன் அங்கிருந்து விரைந்து நடையைக் கட்டினான். தலைவனிடம் நடந்தவற்றை விவரித்தான்.

பிறரை நம்பிப் பயனில்லை என்றுணர்ந்த தலைவன், தானே சென்று தலைவியின் பிணக்கைத் தீர்ப்பதே சிறந்தது என்ற முடிவோடு தன் இல்லம் நோக்கிச் சென்றான்.

வழக்கம்போல் தோழியே எதிர்ப்பட்டாள் முதலில். தலைவன் அவளைக் கண்டு நட்போடு புன்னகைத்தான். தோழி அதனைக் காணாதவள்போல் வேறுபக்கம் பார்த்தாள்.

”நீங்கள் அனைவரும் நலந்தானே?” என்று பேச்சைத் தொடங்கினான் தலைவன்.

“எங்கள் நலத்திற்கு என்ன குறை?” என்றாள் தோழி வெடுக்கென்று.

”புரிகிறது…என்மீது உங்களுக்கெல்லாம் கடுங்கோபம்; அதனால்தான் வார்த்தைகளிலும் அனல் பறக்கிறது” என்றான் தலைவன் செயற்கையான புன்னகை ஒன்றை வரவழைத்துக்கொண்டு!

”ஐயா! உங்களுக்குப் பழைய நிகழ்வுகளெல்லாம் மறந்தேபோய்விட்டது. அவற்றைச் சற்றே நினைவுடுத்த விரும்புகின்றேன்” என்றாள் தோழி.

அடுத்து அவள் என்ன சொல்லப் போகிறாளோ என்ற அச்சத்தோடும் மருட்சியோடும் அவளை நோக்கிக் கொண்டிருந்தான் தலைவன்.

[தொடரும்]

January 19, 2018
படக்கவிதைப் போட்டி 143-இன் முடிவுகள்

**வல்லமை வாசகர்கள் படைப்பாளிகள் அனைவர்க்கும் எங்கள் இனிய பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்!**

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கடற்கரையோரம் அக்கறையோடு மணல்வீடு கட்டும் மழலையரை அழகிய புகைப்படமாக்கியிருக்கின்றார் திரு. வெங்கட் சிவா. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவரும் என் நன்றிக்குரியவர்கள்.

”ஓடி விளையாடு பாப்பா – நீ
ஓய்ந்திருக்க லாகாது பாப்பா” என்றான் மகாகவி.

விளையாட்டு, குழந்தைகளின் உடலுக்கு உரம் சேர்க்கும். உளத்துக்கு வளம் சேர்க்கும். ஆதலால் பிள்ளைகளைப் பள்ளிப் படிப்புக்குள் முடக்கிப் போடாமல் துள்ளித் திரியவும் அனுமதிப்பதே நன்று!

புகைப்படத்திற்குத் தம் கற்பனையால் மெருகூட்ட வருகின்றார்கள் கவிஞர் பெருமக்கள். அவர்களுக்கு நல்வரவு சொல்வோம்!

*****

கருவிலிருக்கும் குழந்தைக்கும் கல்விபுகட்டும் மடமையை, அன்னை மொழியை மறந்து அந்நிய மொழிக்குச் சாமரம் வீசும் பாமரத்தனத்தைச் சாடும் கவிஞர் ஆ. செந்தில் குமார், பிள்ளைகளின் பாடச்சுமை குறைப்போம்; நற்சிந்தனைகளால் அவர்தம் உளம் நிறைப்போம் என்று பொன்மொழி பகர்கின்றார்.

அகவைக்குரிய கல்வியளிப்போம்! அன்னை மொழியைக் காப்போம்!!

நீலக் கடலோரம்
நிலமகளின் மடிதவழும்
பொன்னிற மணற்பரப்பில்
பொங்கிவரும் பூரிப்பில்
பள்ளி விடுமுறையில்
பக்கத்துக் கடற்கரையில்
புத்தகப் பொதிதுறந்து
பாடத்தின் சுமைமறந்து
மனவழுத்தம் நீங்கும்படி
மனதினிக்க விளையாடி
பொழுதைக் கழிக்கின்ற
பாலகரின் இனிக்கின்ற
உளக் களிப்பினூடே
உலகத்தைச் சிந்திப்போம்!

இந்தத் தலைமுறையின்
இளம் பிஞ்சுகளின்
சின்னஞ் சிறுமுகத்தில்
சிங்காரத் திருமுகத்தில்
இம்மி அளவேனும்
இருக்கிறதா பூரிப்பு?
கருவிலிருக்கும் குழந்தைக்கும்
கல்வி புகட்டுகின்ற
கலிகால உலகமிது!
தன்னிகர் இல்லாத
தாய்மொழியைப் புறக்கணித்து
அலங்கார மொழியாக
ஆங்கிலத்தைத் தலையில்வைத்து
வியப்புடன் கொண்டாடும்
விந்தை உலகமிது!

அகவைக்குரிய அளவின்றி
அதிகளவு சுமையேற்றி
பயிற்றுவிக்கும் கல்வியினால்
பள்ளிக் குழந்தைகளும்
சிறகொடிந்த கிளியாகி
சிரிப்பறியா விலங்காகி
பெற்றோரின் ஆசிரியரின்
பேராசைக்கு உட்பட்டு
வதைக்கு ஆட்பட்டு
வாடிப்போய் நிற்கின்றார்!
அன்னைமொழி கொண்டு
ஆங்கிலமொழி களைந்து
அகிலத்தில் கோலோச்சும்
அயல்நாடுக ளேராளம்!

இதையே மனதிற்கொண்டு
இனியேனும் குழந்தைகளைப்
பாடாய்ப் படுத்தாமல்
படிப்பின் சுமைக்குறைத்து
பக்குவப்பட்ட நிலையுடனே
பரந்த மனதுடனே
நீதிநெறிகள் புகட்டி
நற்பண்பு பலகொண்ட
நல்ல குழந்தைகளை
நாளைய தலைமுறையை
ஒழுக்கத்தில் சிறக்கும்படி
ஒற்றுமை பேணும்படி
உருவாக்கி உலகுக்களிப்போம்!
உன்னத நிலையடைவோம்!

*****

”மின்னல்போல் மறையும் நீர்க்குமிழி வாழ்க்கையில் யார்க்கும் இன்னல் இழைக்காது அன்பைத் தேடு அறிவை நாடு” என்று மழலையரை அழகாய் வழிநடத்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

தேடு தேடு…

சின்னப் பிள்ளைகள் மணலினிலே
சிதறிய காசைத் தேடுதல்போல்,
மின்னல் போலே மறைந்துவிடும்
மிகவும் சிறிய வாழ்வினிலே,
இன்னல் எவர்க்கும் செய்யாமல்
இணைந்தே ஒன்றாய் வாழந்திடவே,
அன்பைத் தேடு மனிதரிடம்
அறிவைத் தேடிடு அகிலத்திலே…!

*****

”எட்டுமறிவை இளமையில் இழந்தால் நட்டம் பலவுண்டு தம்பிகளா! கட்டும் மணல்வீடு கடலலை வந்தால் கரைந்தோடிப் போய்விடும் நம்புங்கடா” என்று வெள்ளத்தால் அழியாத கல்வியின் சிறப்பைத் தன் கவிதையில் அழகாய்ச் செப்புகின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

சின்னப் பசங்களா என்ன பண்றீங்கடா
இன்னும் பள்ளிக் கூடம் போகலையா
மண்ணைக் குமிச்சிப் பொய்மாளிகை கட்டவா
எண்ணி இருக்கீங்க வாண்டுகளா!

கட்டிடும் வீட்டைக் கடலலை வந்து
கரைச்சிக் கொண்டோடிடும் தம்பிகளா
கற்குமறிவை அழித்திட எந்தக்
கடலலையாலும் முடியாதடா!

எட்டுமறிவை இளமை இழந்திடில்
நட்டம் பலவுண்டு நம்புங்கடா.
விட்டு விட்டாலெங்கள் கல்வியை வீணில்
விலைகொடுத்தாலும் கிடைக்காதடா!

மண்ணைக் குவித்துப் பல் மாளிகை கட்டினும்
வாழப் பொருந்துமோ வாண்டுகளா
உண்ணவுணவும் உறையுளும் சேர்த்திட
எண்ணத்தைக் கல்வியில் வையுங்கடா

கற்பனைகூட்டிக் கடற்கரை மீதில் மண்
கட்டிடம் கட்டுதல் இன்பமடா
சொற்பமும் கல்வியில் அக்கறை யின்றியே
சோம்பிடிலோ வரும் துன்பமடா

கைப்பணி, சித்திரம், சிற்பமென்றே பல்
கலைகள் பழகவும் வேண்டுமடா
கற்பதிலும் நம் கவனமிருந்திடில்
அற்புதமாகிடும் வாழ்க்கையடா

எப்படியாச்சும் உம் கல்விக்கு முன்னிடம்
என்றும் கொடுங்களெம் தம்பிகளா
அப்புறம் ஓய்வில் அனைவரும் சேர்ந்து
அடியுங்கள் லூட்டி அஃதின்பமடா.

*****

மண்ணிலே கட்டும் வீட்டைப் போல் மண்ணுலக மாந்தரும் வேந்தரும் கட்டும் எண்ணிலா மனக்கோட்டைகளும் நிலைப்பதில்லை எனும் வாழ்வியல் உண்மையைத் தன் சந்தக் கவியில் சத்தமாய்ச் சொல்லியிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

மண் வீடு..! மனக்கோட்டை..!

மண்ணில் உழலுகின்ற பல்லுயிரிலே…மனிதர்களுக்குள்…
……….மனதிலாசை பேராசை இல்லாதவர் உண்டோசொல்.?.
மண்ணில் பிறந்தவரெலாம் பாவச்செயல் செய்தாலும்…
……….மேலுலகுநரகுக்குச் செல்லாரெனச் சொல்ல முடியுமா.?.
மண்ணில் பிறந்தமனித வுயிரொன்று இந்நிமிடம்வரை...
……….மனதாலும் பாவம்செய்விலார் யாரெனக் கூறுவாயா.?.
அண்டக் கோள்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டால்…
……….உண்டிதான் கிடைக்குமா.? உலகம்தான் செழிக்குமா.?.
.
மண்ணுலகை ஆட்சிசெய்த மன்னனின் மனதிலெழும்…
……….நல்லெண்ணம் எல்லாவற்றும் வெல்வதில்லையே ஏன்.?.
மண்ணுலகு வாழ்வே நிரந்தரமென நிலையாய்நம்பும்…
……….மாந்தர்களும் இவ்வுலகில் இல்லாமல் இல்லையேஏன்.?.
பண்டுநாம் உணர்ந்தபல அனுபவங்களே நம்வாழ்வில்…
……….பயன்கொடுக்கும்!எண்ணிநாம் செயல்படும் தருணமிது.!.
மண்ணிலே மணல்வீடு கட்டியழிக்கும் செய்கைபோல…
……….மனக்கோட்டை கட்டிநிறைவிலா வாழ்ந்திடல் தகுமோ.?

*****

மணல்வீடு கட்டும் மழலையரைக் கண்ட கவிகள், அருவியாய் அருந்தமிழ்க் கவிதைகளைக் கொட்டிச் சென்றிருக்கின்றனர். பாராட்டுக்கள் அவர்களுக்கு!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…

விளையாட்டுப் பருவம்

இறைவன் வழங்கிய பிள்ளைப் பருவம்!
கவலைகள் தெரியாத இனிய பருவம்!
துள்ளித் திரிந்த இனிய தருணம்!
விளையாடி மகிழ்ந்த வசந்த காலம்!
மணலில் வீடு கட்டி மகிழ்ந்திருந்தோம்!
கண்ணாமூச்சி விளையாடிக் களித்திருந்தோம்!
இன்னும் எத்தனை எத்தனை விளையாட்டு!
ஓடிப் பிடிக்கும் விளையாட்டு!
கபடி விளையாட்டு!
பச்சைக் குதிரை தாண்டும் விளையாட்டு!
கிளித்தட்டு விளையாட்டு!
கல்லா, மண்ணா விளையாட்டு!
பாடம் படித்த நேரம் குறைவு!
விளையாடி மகிழ்ந்தது மனத்திற்கு நிறைவு!
இன்றோ அசையாத பதுமைகளாய்ப் பிள்ளைகள்!
பாதி நேரம் தொலைக்காட்சி!
மீதி நேரம் கையில் அலைபேசி!
நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் யோசி!
ஆடாத மயிலைக் கண்டதுண்டா!
பாடாத குயிலைப் பார்த்ததுண்டா!
விளையாடாத பிள்ளைப் பருவமுண்டா!
நீ ஒன்று சேர்ந்து விளையாடு!
மனம் மகிழ்ந்து கொண்டாடு!

”பாடாத தேனீக்கள் உலவாத் தென்றல்
பசியாத நல்வயிறு பார்த்ததுண்டோ?” என்பார் பாவேந்தர். அவ்வரிசையில்,

”ஆடாத மயிலைக் கண்டதுண்டா?
பாடாத குயிலைப் பார்த்ததுண்டா?
விளையாடாப் பிள்ளைப் பருவமுண்டா?” என்று கேள்விக்கணை தொடுக்கின்றது இக்கவிதை. ”மனமினிக்கும் மழலைப் பருவம் மகிழ்ந்து விளையாடவே! தொலைக்காட்சியில் தொலையவோ, அலைபேசியோடு அலையவோ அன்று!” என்பதை நச்சென்று சொல்லியிருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை மெச்சுகின்றேன். அவரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

January 15, 2018
படக்கவிதைப் போட்டி (144)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

லோகேஷ்வரன் ராஜேந்திரன் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (20.01.2018) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

January 15, 2018
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 19

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவனின் வரவை மகிழ்ச்சியின் வரவாகவே தலைவி எண்ணி மகிழ்ந்தாள். அவனை இன்முகத்தோடு வரவேற்று அறுசுவை உண்டியிட்டாள்.

தான் வருமட்டும் தலைவிக்குத் துணையாயிருந்து அவளை ஆற்றியமைக்காகத் தோழியை வெகுவாய்ப் போற்றினான் தலைவன்.

தோழியோ முறுவலித்தவாறே, ”ஐய! தலைவியை ஆற்றுவித்த பெருமை என்னைச் சாராது; அதனை ஒரு காக்கைக்குச் சாற்றுதலே முறை” என்றாள் பொடிவைத்து!

தலைவன் வியந்து, ”அப்படியா? அது எப்படி?” என்றான்.

”ஆம், சின்னாட்களுக்குமுன் நம் வீட்டு வாயிற்பக்கம் ஒரு காக்கை வந்தமர்ந்தது. கா…கா என்று வெகுநேரம் கரைந்துவிட்டுச் சென்றது. இதோ… நீங்களும் வீடுவந்து சேர்ந்துவிட்டீர்கள்!

உம் பிரிவால் தோள்நெகிழ்ந்து வாடியிருந்த என்னருமைத் தோழிக்கு நும் நல்வரவை முன்கூட்டியே அறிவித்த அந்தக் காக்கைக்குப் பலியாக, திண்ணிய தேரையுடைய வள்ளலான நள்ளியின் கானகத்தில் வாழும் இடையரின் பலபசுக்கள் பயந்த நெய்யுடன், தொண்டி எனும் ஊரில் நன்கு விளைந்த வெண்ணெல்லரிசியால் சமைத்து வெம்மையுற்ற சோற்றை ஏழுகலங்களில் ஏந்திக் கொடுத்தாலும் அது குறைவே” என்றாள். (காக்கைக்கு இடும் உணவைப் பலி என்று கூறல் மரபு.)

காக்கையைச் சிறப்பித்துப் பாடல் பாடியமையால் நச்செள்ளையார் எனும் பெயரிய இப்புலவர் ’காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார்’ எனும் அடையோடு சிறப்பிக்கப்படுகின்றார்.

திண்தேர் நள்ளி கானத் தண்டர்
பல்லா பயந்த நெய்யின் தொண்டி
முழுதுடன் விளைந்த வெண்ணெல் வெஞ்சோறு
எழுகலத் தேந்தினுஞ் சிறிதென் தோழி
பெருந்தோள் நெகிழ்த்த செல்லற்கு
விருந்துவரக் கரைந்த காக்கையது பலியே. (குறுந்: 210 – காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார்)

காகத்தைப் புகழ்ந்த தோழியின் நன்மொழியை இரசித்துச் சிரித்தான் தலைவன்.

”குற்றமற்ற சிறகுடைய காக்கையே! தலைவனோடு உடன்போக்கு மேற்கொண்ட என் மகள் திரும்பிவந்தால் இறைச்சியொடு கலந்த சோற்றை உனக்குப் பொற்கலத்தில் தருவேன்; அவர்கள் வரவுக்காக நீ கரைவாயாக!” என்று மகட்போக்கிய தாயொருத்தி, காக்கையிடம் வேண்டும் ஐங்குறுநூற்றுப் பாடலை மேற்கண்ட குறுந்தொகைப் பாடலோடு நாம் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

மறுவில் தூவிச் சிறுகருங் காக்கை
அன்புடை மரபின்நின் கிளையோடு ஆரப்
பச்சூன் பெய்த பைந்நிண வல்சி
பொலம்புனை கலத்தில் தருகுவென் மாதோ
வெம்சின விறல்வேல் காளையொடு
அம்சில் ஓதியை வரக்கரைந் தீமே. (ஐங்: 391 – ஓதலாந்தையார்)

காகம் கரைந்தால் வீட்டுக்கு விருந்தினர் வருவர் எனும் நம்பிக்கை பன்னெடுங் காலமாகவே தமிழரிடம் இருந்துவரும் தொல்நம்பிக்கை என்பதை இப்பாடற்செய்திகள் நமக்குத் தெள்ளிதின் உணர்த்துகின்றன.

தலைவனைக் காணாது தலைவிகொண்ட பிரிவெனும் தாகத்தைத் தணித்த காகத்தை நாமும் கொண்டாடுவோம்.

தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிந்ததால் சிலகாலம் தடைப்பட்டிருந்த தலைவன் தலைவியரின் இல்லறம் மீண்டும் இனிதே தொடங்கிற்று.

செய்வினை முற்றுவித்த செம்மல் உள்ளத்தொடு தலைவியை விரும்பிப் பொருந்திய தலைவன், ”குறிய காம்பையுடைய குவளையின் அலர்ந்த செவ்வியை உடைய மலர் மணக்கின்ற தலைவியின் நல்ல மெல்லிய கூந்தலெனும் பாயலின்கண்ணே யாம் இருந்தோம்; பெரிய மேகமே! தங்கிய இருள்கெடும்படி மின்னி, குளிர்ந்த நின் துளிகளுள் இனியவற்றைச் சிதறி, குறுந்தடியால் அடிக்கப்படும் முரசைப்போல் முறையாய் முழங்கி, பன்முறை இடித்து மழைபெய்து வாழ்வாயாக!” என்று வானை வாழ்த்தினான்.

இல்லறம் நடாத்துதற்கு வேண்டிய பொருள் கைவந்தமையால் இனி அறஞ்செய்தற்குத் தடையில்லை. தலைவியைச் சேர்ந்தமையால் இன்பத்துக்கும் குறைவில்லை. ஆதலால் உளம் நிறைவுற்ற தலைவன் அம் மூன்றும் நடத்தற்கு ஏதுவாகிய வானை வாழ்த்துகின்றான்.

தாழிருள் துமிய மின்னித் தண்ணென
வீழுறை இனிய சிதறி ஊழிற்
கடிப்பிகு முரசின் முழங்கி இடித்திடித்துப்
பெய்தினி வாழியோ பெருவான் யாமே
செய்வினை முடித்த செம்மல் உள்ளமோடு
இவளின் மேவின மாகிக் குவளைக்
குறுந்தாள் நாள்மலர் நாறும்
நறுமென் கூந்தல் மெல்லணை யேமே. (குறுந்: 270 – பாண்டியன் பன்னாடு தந்தான்)

தலைவியின் கூந்தல் மணம் குவளைமலரின் மணத்தை யொத்தது என்பதைப் பிறிதொரு தலைவனும் ஒரு குறுந்தொகைப் பாடலில் கூறக் காண்கிறோம்.

குவளை நாறுங் குவையிருங் கூந்தல்“ (குறுந். 300:1)

இவற்றை நோக்குகையில் அற்றைப் புலவரில் நக்கீரர் தவிர்ந்த மற்றையோர் பெண்களின் கூந்தலுக்கு இயற்கையிலேயே மணமுண்டு எனும் கருத்துடையோராய் இருந்திருப்பரோ என்று எண்ணத் தோன்றுகின்றது.

மனையறத்தின் நற்பயனாய்ப் பெறற்கரிய பேறாகிய மக்கட்பேற்றினைத் தலைவி பெற்றாள். இன்பப் புதையலாய்க் கிடைத்த மகவினைத் தலைவனும் தலைவியும் ஊச்சிமோந்து கொண்டாடினர்.

அக்குழந்தை, இட்டும் தொட்டும் கவ்வியும் துழந்தும் நெய்சோற்றை உண்ணும் அழகினைக் கண்கள் விரிய, சிந்தை நிறையப் பார்த்திருந்தனர்.

குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து அதனைக் கவனிக்கவேண்டிய பெரும்பொறுப்பும் பணியும் தலைவிக்கு வாய்த்தது. அப்பணியிலேயே மூழ்கித் திளைத்த அவளுக்குத் தலைவனுடனான இன்ப வாழ்வில் நாட்டம் குறைந்தது. குழந்தையைக் கண்ணும் கருத்துமாய்ப் பராமரிப்பதிலும் பேணுவதிலுமே கழிபேருவகை கொண்டாள்.

தலைவனும் புதல்வன்பேரில் அன்பும் பாசமும் கொண்டவன்தான் என்றாலும் தலைவியைப்போல் எப்போதும் குழந்தையுடனேயே இருக்கவேண்டிய அவசியமும் தேவையும் அவனுக்கு இருக்கவில்லை. ஆதலால் வீட்டைவிட்டு வெளியிடங்களில் சுற்றிவரலானான்.

விழாக்கள், ஆடல் பாடல் நிகழ்வுகள் என்று ஒவ்வொரு நாளும் புலன்களுக்கு இன்பம்தரும் வகையில் பொழுதைக் கழித்துவந்தான். விரைவிலேயே அவ்வூரின்கண் வாழ்ந்துவந்த பரத்தை ஒருத்தியோடு அவனுக்குத் தொடர்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. அவளுடனேயே அல்லும் பகலும் காலம் கழிக்கத் தொடங்கியவன், தன் மனை மறந்து, விடுதல் அறியா விருப்பினனாக, அவளுடன் அவள் மனையிலேயே தங்கிவிட்டான்.

தலைவனின் கூடா ஒழுக்கம் தலைவிக்குத் தெரிந்தது. வேதனையின் வெம்மையில் அவள் உள்ளம் எரிந்தது.

தன் கணவனைப் பரத்தையொருத்திக் கண்ணியமின்றிக் கவர்ந்துகொண்டாளே என்று தோழியிடம் கூறி வருந்தினாள் அவள். தலைவி தன்னை பழித்துரைப்பதும், புறங்கூறுவதும் அந்தப் பரத்தையின் காதுக்கும் எட்டியது.

வெகுண்டாள் அவள்!

“தலைவி தன் அறியாமையின் காரணமாய் என்னை வெறுக்கும் வகையில் தலைவன் மகிழ்தற்குரியவளாய் யான் இருப்பேனாயின், திரண்ட கொம்பையுடைய வாளைமீனின் கருமுதிர்ந்த பெட்டையானது கொத்தினையுடைய தேமாவின் உதிர்ந்த இனிய கனியைக் கவ்வுதற்கு இடமாகிய மிகப் பழைய வேளிருடைய குன்றூர்க்குக் கிழக்கேயுள்ள குளிர்ந்த பெருங்கடல் எம்மை வருத்துவதாக” என்று ஆவேசத்தோடு சூளுரைத்தாள்.

கணைக்கோட்டு வாளைக் கமஞ்சூல் மடநாகு
துணர்த்தேக் கொக்கின் தீம்பழங் கதூஉம்
தொன்றுமுதிர் வேளிர் குன்றூர்க் குணாது
தண்பெரும் பவ்வம் அணங்குக தோழி
மனையோள் மடமையிற் புலக்கும்
அனையே மகிழ்நற்கியா மாயின மெனினே. (குறுந்: 164 – மாங்குடி மருதன்)

தலைவனின் காதற் பரத்தை சொல்லுகின்ற செய்தியின் உள்ளுறை இதுதான்:

மனையிலேயே உறையும் தலைவி வீட்டுக்கு வெளியில் நடப்பவற்றை அறியாதவளாய் இருக்கின்றாள். அதனால்தான் வாளையின் பெட்டை எவ்வித முயற்சியுமின்றி மாங்கனியைப் பெற்றதுபோல் யான் தலைவனை அடைய எவ்வித முயற்சியும் செய்யாதபோதும் அவனாகவே வலியவந்து என்னைப் பற்றிக்கொண்டதை அவள் அறியவில்லை. ஆகவே என்மீது பழியில்லை; என்னைத் தூற்றுவதும் முறையில்லை” என்கிறாள்.

”யாருக்குமே தீங்கு நினையாத நல்லுளம் படைத்தவர் யாம்” என்றுதான் மானுடர் அனைவரும் தம்மைப் பற்றி உயர்வாக எண்ணிக் கொள்கின்றனர். காதற் பரத்தை மட்டும் அதற்கு விதிவிலக்கா என்ன?

[தொடரும்]

January 13, 2018
படக்கவிதைப் போட்டி (143)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

வெங்கட் சிவா எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (13.01.2018) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

January 8, 2018
படக்கவிதைப் போட்டி 142-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

புதிதாய் மன்றல்கண்ட மணமக்களை மாலையும் கழுத்துமாய்ப் படமெடுத்து வந்திருக்கின்றார் திருமிகு. அனிதா சத்யம். பூமாலை சூடிநிற்கும் இவர்களுக்குப் பாமாலை சூட்டுவதும் பொருத்தமே என்று இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் பாசத்தோடு தெரிவுசெய்து தந்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன்.

நாணத்தோடு திரும்பிநிற்கும் மனையாட்டியைக் கண்டு மணவாளனின் முகத்தில் வெற்றிப்புன்னகை அரும்பிநிற்கக் காண்கிறோம்.

கவிஞர்கள் தம் கைவரிசையைக் காட்டத் தோதான புகைப்படமிது என்றே எண்ணுகின்றேன். அவர்களைக் கவிபாட அன்போடு அழைக்கின்றேன்!

*****

”ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து வாழுங்கள்; உறவென்றும் பட்டுப்போகாது! பெண்ணே…! கணவனைக் கண்ணாய்க் கொண்டு உலகைக் கண்டால் உன் வாழ்வு சிறக்கும்!” என்று இணையருக்கு இல்லற சூக்குமத்தைப் பாட்டினிலே குழைத்துத் தந்திருக்கின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

திருமணம்

வாழ்க்கை துணை நலம் நாடி, திருமண கோலத்துடன் காட்சியளிக்கின்றாய்
திருமணம் என்பது, இருமனங்கள் கொண்ட ஒருமனம் என உணர்வாய்
திருமணத்தில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சி, இல்லறத்தில் இன்பமுடன் ஈடுபடுவாய்
இனி எச்செயலையும் இருவரின் தீர்மானத்தில் நடத்திக் காட்டிடுவாய்!
மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்திடும் வரமே!
நீ மாண்புறுவதும், பெருமையடைவதும் அவள் வந்த நேரமே!
திருமதி ஒரு வெகுமதி என்று அழைப்பது வழக்கம்
அவள் பெயரை செல்லமாக அழைப்பதே பழக்கம்!
புகைப்படத்திற்காக இன்முகம் காட்டி சிரிக்கின்றீர்கள்
இல்லற வாழ்க்கையில் சிரிப்பு என்பது சில காலமே என உணருங்கள்!
ஒருவர்க்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து வாழ்வதே சிறந்ததாகும்
இருப்பதைக் கொண்டு மனநிறைவுடன் வாழ்வதே மிக நன்மையாகும்.
காலங்களும், கோலங்களும், உலகில் என்றும் மாறும்
கணவன், மனைவி உறவே என்றும் நிலைத்து வாழும்!!
மலர்போன்று மலர்கின்ற மனம் வேண்டும் நற்பெண்ணே,
மண்வாசனை மாறாத குணம் வேண்டும் மணப்பெண்ணே!
பிறந்த வீட்டின் குலம் காக்க வேண்டும் ,
புகுந்த வீட்டின் நலம் காக்க வேண்டும்
கணவன் என்றாலே, கண்ணைப் போன்றவனாகும்,
அவன் வழியே உலகை காண்பவள் மனைவியாகும்!
அன்பும், அறனும் உடைத்தாயின், இல்வாழ்க்கை
பண்பும், பயனும் அது என்பது வள்ளுவர் வாக்கு.

*****

”மண்ணின் மணத்தோடு நிகழும் மணமிதில் ஒப்பனையும் இல்லை; தப்பெதுவும் இல்லை” என்று நிறைந்த மனத்தோடு மணமக்களை வாழ்த்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மண்ணின் மணம்…

ஒப்பனை காட்டும் முகங்களில்லை
ஒப்புக் காகச் சிரிக்கவில்லை,
தப்பிலாக் கிராமக் காதலிலே
தழைத்த திந்தத் திருமணமே,
செப்பிட வார்த்தை ஏதுமில்லை
சொந்த மண்ணின் நாணமிது,
இப்படித் தொடங்கிடும் மணவாழ்வில்
இனிதே வாழ்க மணமக்களே…!

*****

”கணவனைக் காணவும் நாணிநிற்கும் இந்நங்கையும் நம்பியும் ஈழமும் தமிழும்போல் நெடிதுநாள் இனிதுவாழ்க!” என்று வாழ்த்துகின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

மணமக்களுக்கு வாழ்த்து

நாணமும் பயிர்ப்பும் கொண்டு
நங்கைதன் முகந் திருப்பிக்
காணவும் கூசுகின்றாள்
கமராவைப் பக்கல் நிற்கும்
ஆணவன் சிரிப்பினூடு
அணைத்திட அவளைத் தன்னோ(டு)
ஏனடி வெட்கமென்று இழுப்பது
இனிய காட்சி.

வாழ்வினிலிணைந்த இந்த
மணமக்கள் நீடு வாழி
தோழமை குலையா தென்றும்
துயர்படா தினிது வாழி
ஊழ்வினையுருத்து வந்து
உயர்வினைத் தடுத்திட்டாலும்
ஈழமும் தமிழும் போலும்
இணைபிரியாது வாழி

தம்பதிகாள்!
அன்புக்கினிய தம்பதியாய்
அறிவும் திருவும் ஒரு சேர
இன்பத்தமிழே மூச்சாக
என்றும் வாழ்க இனிதாக!

*****

”மணமகனே! உனைக்கரம் பிடித்த இப்பெண்மணியே இனி உன் கண்மணி; மலரும் மணமுமாய், உடலும் உயிருமாய், குயிலும் குரலுமாய், அகந்தையை நீக்கி அன்பைத் தேக்கி நீவிர் நீடுவாழ்க!” என மணவாழ்த்துக் கூறுகின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

உறவின் உன்னதம்:

இரு மனம் இணையும் திருமணம் !
ஊர் கூடி வாழ்த்தும் திருமணம்!
உறவின் பாலம் திருமணம்!
அழகுக் கோலம் திருமணம்!
வெட்கம் கலந்த சிரிப்புடனே மங்கை நல்லாள்!
ஆனந்தம் பொங்கும் முகத்துடனே மாப்பிள்ளை!
அகம் மகிழ்ந்து வாழ்த்துகிறோம்!
இல்லறம் சிறக்க வாழ்த்துகிறோம்!
உன்னைக் கரம் பிடித்தாள் இந்தப் பெண்மணி!
இனி இவள்தான் உந்தன் கண்ணின் மணி!
மலராய் அவள் இருக்க! நறுமணமாய் நீ இரு!
உடலாய் அவள் இருக்க! உயிராய் நீ இரு!
பயிராய் அவள் இருக்க!மழையாய் நீ இரு!
நிலவாய் அவள் இருக்க!வானாய் நீ இரு!
பாட்டாய் அவள் இருக்க! பொருளாய் நீ இரு!
குயிலாய் அவள் இருக்க! குரலாய் நீ இரு!
தெய்வமாய் அவள் இருக்க! கோவிலாய் நீ இரு!
உனக்காக அவள் விட்டது ஏராளம்!
தாய்,தந்தை விட்டு வந்தாள்!
வீட்டை விட்டு வந்தாள்!
தன்னை தொலைத்து விட்டு உன்னோடு
சேர வந்தாள்!
அவளுக்காய் நீயும் விடு:
உன் ஆணவத்தை!
உன் அகந்தையை!
விட்டு விடாதே:
உன் அன்பை!
உன் பண்பை!
உன் பரிவை!
உன் உயிரெனும் மேலான மனைவி எனும்
மங்கை நல்லாளை!!!!

*****

அல்லி விழிதனில் அஞ்சனமிட்டு, கல் வளையல்களும் காற்சிலம்புகளும் கவிபாட, எதிர்காலம் குறித்த எண்ணவோட்டத்தில் இடையிடும் நாணம் தடைபோட, தலைகுனிந்து நிற்கும் தாமரையை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றார் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமார்.

நாணத்தில் நான்!!

அந்நாளிற்காக!!
செம்மண்ணில் கால்பழுக்க
கருவேல முள்குத்தி
அரப்பிலைகளைத் தேடி
அங்கிருந்த கருஞ்சீகயைச் சேர்த்து
ஆசையாய் அரைத்து வைத்தேன்!!
கொட்டைப்பாக்குடன்
சிறுதுளி மோர் சேர்த்து
மருதாணி இலைகளை
மையாய் அரைத்தெடுத்தேன்!!
கல்வளையல்களும்
கண்டாங்கிச் சேலையும்
கள்வா நீ வாங்கி வரக்
காத்திருந்தேன்!!!
உன் முற்றம் எம்மொழி சிறக்க
ஆயிரம் முத்துடைய
காற்சிலம்பைக் கண்டெடுத்தேன்!!
மும்மாதமும் மூன்று நாட்களைப்போல்
உருண்டோடின!!

தைத்திருநாளில்
மேகக்கண்ணி இருள்தனைஅப்பி
சூரியனார் மலைமுகடுகளில்
கம்பீரமாய் எட்டிப்பார்க்க
குளிர்க்குப் பச்சைக்கம்பளம் போர்த்திய
கைத்தமலை நடுவனிலே
பாங்காய்ப் பனையோலைப்பின்னிப்
பக்குவத்தோடு பச்சைமேடையமைத்துப்
பம்பையும் மேளமும்சூழ
பட்டாடை கட்டி
செஞ்சந்தனத் திலகமிட்டு
மகிழம்பூ குங்குமத்தோடு
மிடுக்காய் நீயும்!!
அல்லிவிழிதனில் அஞ்சனமிட்டு
உள்ளங்கை சிவக்கச்
செங்காந்தள் மலர்சூடி
கல்வளையல்களோடும்
காற்சிலம்புகலோடும்
உன் விழிப்பார்வைக்காக
நாணத்தில் நான்!!

நீ கட்டிய மஞ்சக்கொம்போடு
முவ்வேழு வருடங்கழித்து
பல்போன கிழடுகளாய்ப்
பிள்ளைகளோடும்
பேரப்பிள்ளைகளோடும்
கொஞ்சிவிளையாடும் தருணத்தில்
நீ அளிக்கும் கள்ளமுத்தத்தில்
செம்மேனி சிவந்து
நினைக்குமட்டும்
இக்கணமே!!!

நாணத்தில் நான்!!!

*****

மணக்கோலத்தில் மாப்பிள்ளை, பெண்ணைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் தங்கள் மனம்போட்ட கோலத்தைக் காலத்தால் அழியாக் கவிதைகளாக்கித் தந்திருக்கும் கவிவலவர்களுக்கு என் நன்றியும் பாராட்டும்!

இனி, இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

எளிய திருமணம்

எளிய முறையில் இங்கொரு திருமணம்! – உளக்
களிப்பில் குறைவிலா அழகிய திருமணம்!
பகட்டு என்பது சிறிதும் இல்லை!
திகட்டும் மகிழ்வில் குறைவேதும் இல்லை!

சாரட்டு வண்டியில் பூட்டிய குதிரை
சரிகைப் பட்டு ஏதும் இல்லை! – மலர்த்
தோரணம் ஏதும் தொங்க வில்லை!
காரணம் இல்லாத் துள்ளிசை இல்லை!

அதிர்வேட்டு ஏதும் முழங்க வில்லை!
சதிராட்டம் ஏதும் நடக்க வில்லை!
உணவுப் பொருட்கள் வீணடிப்பு இல்லை!
கனவுலகம் போன்ற அலங்காரம் இல்லை!

பொன் வைரம் சீர்வரிசை யெல்லாம்
கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாய்க் காட்சிப் படுத்தி
வண்டி வண்டியாய்க் கொட்டிக் கொடுத்தும்
வாங்கிட முடியுமா வாழ்வின் நிறைவை?

திருமணம் என்ற பெயராலே அனைவரும்
தேவையற்ற செலவைத் தவிர்த்திடுவோம்!
வாழ்க்கைக்காகப் பணம்தேடி நம்
வாழ்வு தொலைவதை உணர்ந்திடுவோம்!

சிக்கன வாழ்வைக் கடைப்பிடிப்போம்!
சிக்கலற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்திடுவோம்!
பொருள்சார் வாழ்வில் நிறைவைத் தருவது
பொதுவாய்ச் சிக்கனம் என்ற மந்திரமே!

மணவாழ்க்கையின் வெற்றி, பணம் சார்ந்ததில்லை; அது மணமக்கள் மனம் சார்ந்தது! ஆம், செல்வம் என்பது சிந்தையின் நிறைவே!

திருமணம் என்ற பெயரால் மக்கள் செய்யும் தேவையற்ற ஆடம்பரங்களைத் தவிர்த்து, எளிமையாய் மணமுடித்து இனிமையாய் வாழ்வதே உண்மையில் பொருளுள்ள வாழ்க்கை. அவ்வாறு எளிமையாய் மணம்புரிந்து களிப்போடு இல்லறத்தில் இணைந்திருக்கும் மணமக்களின் உயர்வையும், அவ் எளிய திருமணத்தின் ஏற்றத்தையும் சிறப்பாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. ஆ. செந்தில் குமாரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

January 8, 2018
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 18

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவனைப் பிரிந்த தலைவியின் துயர் எல்லை கடந்ததாயிற்று. ஆகவே கலங்கிச் சோர்வதும் அருகிருந்த அருமைத் தோழியிடம் புலம்பித் தீர்ப்பதுமாகவே அவளுடைய பொழுதுகள் கழிவதாயின.

”தோழி! பகல் நீங்க, முல்லைக்கொடிகள் மலர, சூரியனது வெம்மை தணிந்த செயலறுதற்குரிய மாலைக் காலத்தை இராப்பொழுதின் எல்லையாக எண்ணி நீந்தினோமானாலும் அதைத் தொடர்ந்துவரும் இரவெனும் வெள்ளம் கடலைவிடப் பெரியதாயிருக்கின்றதே…அதனை நீந்திக் கடப்பது எவ்வாறு?” என்று வருந்தினாள் அவள்.

எல்லை கழிய முல்லை மலர
கதிர்சினந் தணிந்த கையறு மாலையும்
இரவரம் பாக நீந்தினம் ஆயின்
எவன்கொல் வாழி தோழி
கங்குல் வெள்ளம் கடலினும் பெரிதே! (குறுந்: 387 – கங்குல்வெள்ளத்தார்)

பசிய கால்களையுடைய கொக்கின் புல்லிய புறத்தைப் போல் ஆழமான நீர்நிலையில் வளர்ந்த ஆம்பலின் மலர்களும் கூம்பின; இதோ மாலைக்காலம் வந்துவிட்டது. அது வாழ்க! அது தனியாகவா வந்தது? அதனைத் தொடர்ந்து கங்குலும் வருமே… என் செய்வேன்?! என்று தலைவி பொழுதுகண்டு இரங்கும் மற்றொரு குறுந்தொகைப் பாடலும் இதே கருத்தை நவிலக் காணலாம்.

பைங்காற் கொக்கின் புன்புறத் தன்ன
குண்டுநீ ராம்பலுங் கூம்பின இனியே
வந்தன்று வாழியோ மாலை
ஒருதான் அன்றே கங்குலு முடைத்தே. (குறுந்: 122 – ஓரம்போகியார்)

கொக்கின் தோற்றம் ஆம்பல் மலரை ஒத்திருத்தலைக்
குறுந்தொகைப் பாடல் 117-உம், ”மாரி ஆம்பல் அன்ன கொக்கின்…” என்று சுட்டிச் செல்கின்றது. இயற்கை யைக் கூர்ந்துநோக்கி ஒன்றோடொன்றை ஒப்புமைப்படுத்தும் அன்றைய புலவோரின் திறன் சங்கப் பாடல்கள் பலவற்றிலும் சிறப்பாய் வெளிப்படுகின்றது.

இரவின் வரவை எண்ணிக் கழிவிரக்கம் கொண்ட தலைவியின் துயர்நிலை தோழியின் உளத்தையும் வாட்டியது. யாது சொல்லியேனும் இப்பாவையைத் தேற்றுதலே இப்போதைய தேவை என்பதைத் தெற்றென உணர்ந்த தோழி தலைவியின் தலையை ஆதுரத்தோடு கோதி,

”தோழி! ஒன்றோடொன்று உராய்ந்து ஒலிக்கின்ற மூங்கில்கள் ஓங்கி வளர்ந்த உயர்ந்த மலைப் பக்கத்தில், புலி தனக்குரிய உணவைத் திணித்துவைத்திருந்த புலால் நாற்றம் வீசும் கற்குகையினிடத்து, வழிச் செல்லும் மனிதர் தங்கும், சிகரங்கள் உயர்ந்த விளக்கத்தை உடைய மலைகளைக் கடந்துசென்ற தலைவர் நின் துயரைக் கேளா நிலையில் இருக்கின்றார்; அவர்மட்டும் கேட்டாராயின் சிறந்த பொருள் (தனைவிட்டு) நீங்குவதாக இருப்பினும், நெகிழ்ந்த நூலால் கட்டிய மலர் மாலைகள் சேர்ந்த படுக்கையினிடத்தே இருந்து வருந்தி நினது பேரழகு நீங்கிய இத்துயரமானது கெடும்படித் தாமதியாது வந்திருப்பார்!” என்றாள்.

கேளா ராகுவர் தோழி கேட்பின்
விழுமிது கழிவ தாயினு நெகிழ்நூற்
பூச்சேர் அணையிற் பெருங்கவின் தொலைந்தநின்
நாள்துயர் கெடப்பின் நீடலர் மாதோ
ஒலிகழை நிவந்த வோங்குமலைச் சாரற்
புலிபுகா வுறுத்த புலவுநாறு கல்லளை
ஆறுசெல் மாக்கள் சேக்கும்
கோடுயர் பிறங்கல் மலையிறந் தோரே. (குறுந்: 253 – பூங்கண்ணன்)

பிரிந்துசென்ற தலைவனையும் பழிக்காது, அவன் பிரிவாற்றாமையால் வாடும் தலைவிக்கும் இதமளிக்கும் வகையில் பதமாய்ப் பேசும் தோழியின் பேச்சுக்கலை நச்சவும் மெச்சவும் உகந்ததாய் இருக்கின்றது.

தாம் தேடிச்சென்ற அரும்பொருளைத் தேடித் தொகுக்க முடியாவிட்டாலும் நின் துயரறிந்தால் தலைவர் உடனே வந்துவிடுவார் என்று தலைவியைத் தேற்றும் தோழியை நற்றிணையிலும் காணமுடிகின்றது.
அரும்பொருள் முடியா தாயினும் வருவர் (நற்: 208)

ஈதொப்ப, ”நின் அருந்துயர் அறிந்தால் நந்தன் என்பான் (நந்த குலத்தைச் சேர்ந்த மன்னன்) தொகுத்து வைத்த செல்வத்தையே எய்துவதாயினும் தலைவர் அங்கே தங்கமாட்டார், விரைந்து வந்துறுவார் உனைக் காண!” என்று தலைவன் பிரிவால் வாடும் தலைவியைப் பரிவொடு தேற்றும் தோழி அகநானூற்றிலும் காணக் கிடைக்கின்றாள்.

…நந்தன் வெறுக்கை எய்தினும் மற்றவண்
தங்கலர் வாழி தோழி… (அகம்: 251)

தோழியின் இடைவிடாத் தேறுதல் மொழிகளால் ஒருவாறு ஆறுதல் அடைந்தாள் தலைவி.

பொருள்தேட வேற்றுப்புலம் சென்ற தலைவன், தான் தேடவேண்டிய பொருளைத் தேடினான். கார்காலத்தில் வினைமுற்றித் திரும்புவதாய்ச் சொல்லிச் சென்றோம்; இப்போது கார்கழிந்து கூதிரும் வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்த அவனுள்ளம் தலைவியை உடனே காணவேண்டும் எனும் வேணவா கொண்டது. இதுகாறும் பதுங்கியிருந்த காதல் உணர்வு வீறுகொண்டெழுந்தது!

”அசைகின்ற மூங்கிலை யொத்த அழகினையும், பருத்த தோளையும், பெரிய அமர்த்தலையுடைய கண்ணையும் பெற்ற தலைவி இருந்த ஊரானது நெடுந்தூரத்தின்கண் அடைதற்கரிய இடத்தில் உள்ளது. எனது நெஞ்சமோ ஈரம் உண்டாகிய செவ்வியையும், பசிய புனத்தையுமுடைய
வனாய் ஒற்றை ஏரை மட்டுமே வைத்திருக்கும் உழவனைப்போல் அவளைக் காணுதற்குப் பெரிதும் விரைகின்றது” என்று தன்னுள் கூறி வருந்தினான்.

ஓரேருழவன், ஈரம் வீணாகாமல் உழுதற்கு விரைதலைப் போல என் நெஞ்சமும் தலைவியை உரிய பருவத்தே கண்டு அளவளாவ விரைகின்றதென்கிறான் தலைவன்.

பல ஏருடையவன் சிறிது சோம்பியிருப்பினும் ஏவலாளர் உதவிகொண்டு குறுகிய காலத்தில் நிலத்தை உழுதுவிடக் கூடும்; ஆனால் ஓரேருழவனோ அவ்வொரே ஏரைக் கொண்டு ஈரம் வீண்படாமல் உழவேண்டிய கட்டாயத்தினை உடையவனாயிருப்பதால் விரைவானாகலின் அவனை ஈண்டுத் தனக்கு உவமை கூறினான் தலைவன்.

ஆடமை புரையும் வனப்பின் பணைத்தோள்
பேரமர்க் கண்ணி யிருந்த வூரே
நெடுஞ்சேண் ஆரிடை யதுவே நெஞ்சே
ஈரம் பட்ட செவ்விப் பைம்புனத்து
ஓரே ருழவன் போலப்
பெருவிதுப்பு உற்றன்றால் நோகோ யானே. (குறுந்: 131 – ஓரேருழவனார்)

வினைமுற்றித் திரும்பும் வேளையில், நாணொடு செறிந்த கற்பினையும், ஒளிபொருந்திய நுதலையும், இன்மொழிகளையும் உடைய மெல்லியலாளைக் காணத் தன்னைக் காட்டிலும் விரையும் தன்னெஞ்சை நமக்குத் திறந்துகாட்டுகின்றான் மற்றொரு தலைவன் அகநானூற்றில்!

எம்மினும் விரைந்துவல் லெய்திப் பன்மாண்
……..நாணொடு மிடைந்த கற்பின் வாள்நுதல்
அந்தீங் கிளவிக் குறுமகள்
மென்றோள் பெறநசைஇச் சென்ற என் நெஞ்சே. (அகம்: 9)

தேடிய தனத்தோடும், காதல் மனைவியைக் காணத் துடிக்கும் மனத்தோடும் தேரில் அமர்ந்திருக்கும் தலைவனின் உள்ளத்துணர்வைத் துல்லியமாய் உய்த்துணர்ந்த, தலைவனின் நெடுநாளைய தோழனான, தேர்ப்பாகன், குறுக்குவழியில் விரைந்து செலுத்தினான் தேரை. அதனால் விரைந்து இல்லத்தை அடைந்த தலைவன், தேர்வலவனின் சாதுரியத்தைத் தேர்ந்த சொற்களால் பாராட்டத் தொடங்கினான்…

”நெடுந்தூரமாகிய வழியைக் கடந்து செல்வோமாயின் துன்பமின்றி பெருந்தோளையுடைய தலைவியின் காமநோயைக் களையமாட்டேமென்று நன்குணர்ந்து, நன்மையை விரும்பிய மனத்தையுடையவனாகி, பருக்கையையுடைய மேட்டு நிலம் உடையும்படிக் குதிரையை ஏவிக் கரம்பை நிலத்திலே புதிய குறுக்குவழியை உண்டாக்கிய தேர்ப்பாகனே! நோயினால் வருந்தி உறையும் தலைவியை இறந்துபடாமல்தருதற்குக் காரணமாயினமையின் இன்றைக்கு நீ தேரையா தந்தனை? இல்லை… என் தலைவியையே (உயிரொடு) தந்தனை!” என்று கூறித் தேர்வலவனை ஆரத் தழுவினான் தலைவன்.

சேயாறு செல்லா மாயின் இடரின்று
களைகலங் காமம் பெருந்தோட் கென்று
நன்றுபுரிந் தெண்ணிய மனத்தை யாகி
முரம்புகண் ணுடைய ஏகிக் கரம்பைப்
புதுவழிப் படுத்த மதியுடை வலவோய்
இன்று தந்தனை தேரோ
நோயுழந்து உறைவியை நல்க லானே. (குறுந்: 400 – பேயனார்)

”தலைவியின் துயர் உன்னால் நலிந்தது” எனும் தலைவனின் பாராட்டைப் பெற்ற தேர்ப்பாகனின் முகத்தில் பெருமிதம் பூத்துப் பொலிந்தது!

[தொடரும்]

January 5, 2018
படக்கவிதைப் போட்டி 141-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வல்லமை வாசகர்கள், படைப்பாளிகள் அனைவருக்கும் இனிய ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்!

மஞ்சுசூழ் நீர்நிலையில் தந்தங்களைப் பாகன் வருடிக்கொடுக்க, குளித்துக் களிக்கின்றதோ இந்தக் களிறு? கண்கவர் காட்சியிதனைத் தன் புகைப்படக்கருவியில் பதிவாக்கி வந்திருக்கும் திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும், போட்டிக்கு இதனைத் தேர்வுசெய்து தந்த வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நனிநன்றியைக் கனிவோடு தெரிவிக்கின்றேன்.

மதங்கொண்டால் ஊரையே நடுங்கவைக்கும் கொல்களிறு, பாகனிடம் பச்சைக் குழந்தைபோலச் சாதுவாய்ப் பழகுவதைப் பார்க்கையில்,

”பெரும! ஊரில் உள்ள சிறுவர்கள் தனது வெண்மையான தந்தத்தைக் கழுவுதற்கு நீர்த்துறையில் பொறுமையாக அமர்ந்திருக்கும் பெருங்களிற்றைப் போல நீ (புலவர்களாகிய) எமக்கு இனியவன்; ஆனால், உன் பகைவர்க்கு, நெருங்குதற்கு அரிய மதங்கொண்ட யானையைப் போல் இன்னாதவன்” எனும் சங்கப்புலவர் ஔவையின் புறப்பாடல் நினைவுக்கு வருகின்றது.

ஊர்க்குறு மாக்கள் வெண்கோடு கழாஅலின்,
நீர்த்துறை படியும் பெருங்களிறு போல
இனியை பெரும எமக்கே; மற்றதன்
துன்னருங் கடாஅம் போல
இன்னாய் பெருமநின் ஒன்னா தோர்க்கே. (புறம்: 94)

இனி கவிதைகளுக்குச் செல்வோம்!

*****

”பருத்த யானை தன் திறன்உணராது பாகனுக்கடங்கிச் சேவகம் செய்வதுபோல், மாந்தரும் தம் ஆற்றல் அறியாது அயலானிடம் அஞ்சி அஞ்சிச் சாவது வேதனைக்குரியது” என்று விளம்புகின்றார் திரு. ஆ. செந்தில் குமார்.

யானைப் பாகனும் யானையும்…

மரகதப் பச்சைக் கம்பளம் போன்று
மரங்க ளடர்ந்து மலை காட்சியளிக்க
பளிங்கு நீரை மிகுதியாய்க் கொண்ட
பரந்தத் தடாகம் அதனடியை வருட
பாகனொருவன் தான் அழைத்து வந்த
பருத்த யானையின் தந்தத்தைப் பிடித்து
பரிவுடன் அதையே நீராட்டி மகிழ்ந்தான்!

கார்மேகம் போன்ற கரிய உருவமும்
குறுகுறு வெனவே விழிக்கும் கண்களும்
தூரிகைப் போன்றொரு சிறிய வாலும்
கூரிய வெள்ளைத் தந்தங்க ளிரண்டும்
தூணினைப் போன்று கால்கள் நான்கும்
தன் சிறப்பெனக் கருதும் தும்பிக்கையோடு
தண்ணீரில் அமர்ந்து யானை இருந்தது!

கனிவுடன் உணவை யானைக் களித்து
கடின வேலைகள் பலவும் சொல்லி
அங்குசம் ஒன்றின் துணைக் கொண்டு
ஆனைப் பாகன் அதைப் பயிற்றுவிப்பான்!
தன்வாயால் பாகன் கட்டளை இடவே
தன்வலிமை என்ன வென்பதை மறந்து – அதை
தலையாயச் செயலெனச் செய்து வாழும்!

மானிடர் பலரும் இவ்வானையைப் போன்று
மூளையின் ஆற்றலை அறவே மறந்து
தன் தோள்களின் வலியை உணர மறந்து
தன்னை விடவும் ஆற்றல் குறைந்த
அயலான் ஒருவன் பாதம் பணிந்து
அஞ்சி அஞ்சி வாழ்வைக் கழித்து
அடிமைச் சேவகம் செய்து மறைவர்!!!

*****

”வலிமிகு யானை தன் ஆற்றல் மறந்து இரந்துண்டு வாழும் நிலையடையச்செய்த பாகனின் செயல் மனம் நோகச்செய்வது” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

பிச்சையெடுக்க விட்டவன்…

தும்பிக் கையினை நம்பிநல்ல
துணிச்சல் கொண்ட யானையது
வம்பே யின்றிச் சுதந்திரமாய்
வலமாய் வந்ததைப் பிடித்தேதான்,
தந்த மதனின் வலிமையையும்
தானே மறக்கப் பழக்கியதைச்
சொந்த நலனில் இரந்திடவே
செய்து விட்டான் மனிதனவனே…!

*****

”கணபதிக்கு முகம் தந்தவன்; கடின உழைப்புக்கு இலக்கணம் ஆனவன்; சைவ உணவின் மகத்துவத்தைச் சகத்துக்குச் சாற்றியவன்; பாரதக் கதை மாற்றிய அஸ்வத்தாமன்; பார்ப்பவர் வியந்திடும் கம்பீர உருவுடையான்” என்று யானையின் பீடுதனைப் பாடுபொருளாக்கியிருக்கின்றார் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம்.

கம்பீரத்தின் வீழ்ச்சி

கணபதிக்கு முகம் தந்த அன்பின் விளக்கம் நீ!
இந்திரனுக்கு பெருமை சேர்த்த ஐராவதம் நீ!
கடின உழைப்பிற்கு இலக்கணம் ஆனாய் நீ!
ஆலய வாசலின் அனைவரையும் வரவேற்கும் அன்புத் தோழன் நீ!
போரில் முன் நின்று சண்டையிடும் இணையில்லா வீரன் நீ!
நீ நடந்து வரும் அழகை வர்ணிக்க வார்த்தையில்லை !
உனைப் பார்த்து மகிழாத பிள்ளை யாருமில்லை!
உருவத்தால் மட்டுமில்லை! பாசத்திலும் பெரியவன் நீ!

குழந்தையை தாய் சுமக்கும் காலமோ பத்து மாதம்!
உன் குட்டியை நீ சுமப்பாய் இரு பத்து இரண்டு மாதம்!
கூட்டமாய் வாழும் கொள்கை உடையவன் நீ!
பெண் யானைக்கு மட்டும் தான் தலைமைப் பதவி!
மனித இனத்தில் மட்டுமல்ல !யானை இனத்திலும்
பொறுப்பானவர்கள் பெண்களே! எனவே இப்பதவி!
உனைப் பற்றிச் சொல்ல எத்தனை செய்திகள்!
உன் நினைவாற்றல் அரியது!
மோப்ப சக்தியால் நீர் நிலைகளை அறியும் அற்புத ஆற்றல்
வியப்புக்குரியது!
சைவ உணவின் சக்தியை உலகிற்கு உணர்த்தியது!
உனக்கோ பல பெயர்கள்!
வேழம், வாரணம், மாதங்கம், களபம்
குஞ்சரம், மதகயம். போதகம்
எண்திசை காக்கும் அஷ்ட திக் கஜங்கள் ஆனாய்!
அஸ்வத்தாமாவாய் நீ வந்து பாரதக் கதை மாற்றினாய்!
அளப்பரிய ஆற்றல் இருந்தாலும், அங்குசத்திற்கு அடி பணிவாய்!
அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் என்பதை அழகாய்ப் புரிய வைத்தாய்!
பாகன் கட்டளைக்கு அடி பணிந்து, வேலை பல விரைந்து முடித்திடுவாய்!
நீர் நிலையைப் பார்த்து விட்டால் குளித்து மகிழ்ந்திடுவாய்!
தும்பிக்கையில் நீர் எடுத்து உன் மேல் ஊற்றிடுவாய்!

நின்றபடி தூங்கிடுவாய்!
யானைக்கு மொழி உண்டாம்! ஆய்வில் கண்ட உண்மை!
பிளிறல் கேட்கையிலே ஏதோ புரிகிறது!
ஆண் யானைகள் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே வருகிறது!
தந்ததத்தை எடுப்பதற்கு, யானைகளை கொல்கின்ற
அவலம் நெருப்பாய் சுடுகிறது!
கம்பீரமாய் வலம் தந்த யானை கனவாய்க் போகலாமா!

*****

ஆகம சாத்திரத்தில் தடம்பதித்தாய்; ஆலய சிற்பத்திலும் இடம்பிடித்தாய்; வாகனமாய்க் கடவுளுக்கு ஆனாய்; பாகனின் பாகுமொழிகளுக்குப் பணிந்தாய்; சண்டை மட்டுமன்று சர்க்கஸும் நீயின்றிச் சிறக்காது” என்று யானையின் அருஞ்சேவைகளைக் கோவையாக்கியிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

யானை வரும் முன்னே..அதன் பெருமை வரும் பின்னே.!

கோட்பாடு கொண்ட பாலூட்டும் பாசக்குடும்பம்..
……….கோட்டுக்காக வேட்டைக் கிரையாகுமோர்க் களிறு.!
வேட்டஞ் செய்மனிதரும் போற்றும் வகையில்நீ..
……….வேகமின்றி நிதானமாய் அற்புதச் செயல்புரிவாய்.!
ஆட் கொண்டானுனை வாகனமாய் இறைவனும்..
……….அறிவிற் சிறந்து விலங்கில்நீ வேறுபட்டதாலே.!
காட்சிப் பொருளாய் இன்றும்நீ காண்பதற்கரிய..
……….கண்ணுக்கு விருந்தளிப்பாய் சிலையாய் உயிராய்.!.

.ஆகம சாத்திரத்தில் ஆனையும் ஓரங்கமாகும்..
……….ஆலய சிற்பங்களில் சிந்தனைக்கு விருந்தாகும்.!
ஏகபோகம் எல்லாம் அனுபவிக்கும் ராஜாவும்தன்..
……….எதிர்பகை வெல்வானுன் படைத் துணைகொண்டு.!
மேகவாகனுன் கரியநிறத்தை வெள்ளை யாக்கி..
……….மேல்சவாரி செய்ததால் மேலுலகத்திலும் புகழ்.!
தேகப்பயிற்சி இலாமலே திரண்ட உடலமைப்பும்..
……….திகைக்கும் திறன்மிகு உன்தும்பிக்கை அதிசயம்.!.
..
வாகனமாய்க் கடவுளுக்குப் பணி செய்வாய்..
……….வேழமுக வினையகனாக வடிவ மெடுப்பாய்.!
ஊகத்துடன் பாகனின் சைகையறிந்து செயலை..
……….உறுதியுடன் செய்வாய்!ஒன்றாகக் கூடிவாழ்வாய்.!
பாகனிடம் பரிவுண்டு! ஆனால் மதம்பிடித்தால்..
……….பந்தாடி பரலோகம் அனுப்பிடுவாய் அறியாது.!
சோகத்தை நிகழ்த்துகின்ற இச்செயலாலே உன்..
……….சாதனைக்கு இழுக்காக இதுவொரு பங்கம்தான்.!.

லோகத்தை இரட்சிக்கும் பரந்தாமனும் உன்மீது..
……….லாவகமாய்ப் பவனிவந் தவனியைக் காப்பான்.!
சாகசத்தில் சர்க்கஸில் சறுக்கி விளையாடினும்..
……….சற்றுதுள்ளிக் குதிக்கத் தெரியாத அப்பாவியாம்.!
பாகனின் அரையடி அங்குசமுனை அடக்கும்..
……….படுத்து எழுந்திருப்பதற்கு படுங்கஷ்ட மதிகம்.!
வாகாக வளைத்துதன் தும்பிக்கைக் கொண்டுனை..
……….வணங்கும் பக்தருக்கு ஆசிர்வாதம் செய்வாய்.!

*****

களிற்றின் நிறைகுறைகளைக் கருத்தொடு தம் கவிதையில் பொதிந்து தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்குப் பாராட்டுக்கள்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தேர்வாகியிருக்கும் கவிதை இது!

காக்கக் காக்க களிற்றினந் தன்னை…

”சிங்க மராட்டியரின் கவிதை கொண்டு
சேரத்துத் தந்தங்கள் பரிசளிப்போம்”
என்று அருங் கவிஞன் எங்களது பாரதியின்
தங்கத் தமிழ் வாய் தவறி உரைத்ததனால்
ஆத்திரத்தை யானை அவன்மீது காட்டியதோ!

என்று மனங்கலங்கி-

அழிகின்ற ஆனைகள் மேல்
அனுதாபம் காட்டாத
பழிவந்து சேராமல்,
பாரதியென் சொற்குருவின்
ஓடித் தவறிவிட்ட ஓர்கவிதைக் கீடாக

ஓர் கால்-

”ஈழத்து வேழநிரை பல பிடித்தே
ஏற்றன்பு செய்பவர்க்கே அனுப்பி வைப்போம்
பாழும் பணத்தினுக்காய் அவற்றைக் கொன்றே
பல்லைப் பிடுங்கி விற்கும் கொடுமை செய்யோம்”

என்று கவி பாடிட வே என்னை மனம் தூண்டியது.

இங்கே
நல்ல பெறுமதி என்றுள்ளூர எண்ணி
பல்லைத் தடவும் பாகனிடம்
கொல்ல நினையாதே என்னையென்று
சொல்லத் தெரியா, வாய்
இல்லா மிருகம்
மெல்லத் தன் கை கூப்பி
வேண்டுகிறகிற காட்சியிதா?
அல்லாவிடிற் தன் அழகு மிகு தந்தத்தை
பாலிஷ் செய்கின்ற பாகன் மேல் அன்பு வைத்து
கையுயுாத்தி நன்றிதனைக் காட்டுகிற காட்சியதா!

எப்படியா யிருந்தாலும் –

காட்டில் சுதந்திரமாய்க் கட்டற்று வாழ்கின்ற
ஆனைகளைப் பிடித்து அங்குசத்தாற் குத்தி
வேதனைக்கு உள்ளாக்கி வேலை பல வாங்கி
பாதகங்கள் செய்யாதீர் பாவமந்த ஜன்மங்கள்!

”சேரத்துத் தந்தங்கள் பரிசளிப்போம் என்று வெள்ளந்தியாய்ச் சொன்னதற்கா எங்கள் செந்தமிழ்ப் புலவனின் ஆருயிரை நீ கவர்ந்திட்டாய்?” என்று ஆனையை ஆற்றாமையோடு கேட்கும் கவிஞர், ” ”பல்லைத் தடவும் பாகனிடம் என்னைக் கொல்ல நினையாதே என்று களிறு கைகூப்பும் காட்சியோ இஃது? என்று கேட்பதும், களிறுகளும் நம் சொந்தங்களே! தந்தங்களுக்காக அவற்றைக் கொன்றழிக்கும் பாவத்தைச் செய்யாதீர் மானுடரே!” என்று முடித்திருப்பதும் சிறப்பு.

சிந்தனைக்கு விருந்தாகும் நற்கவிதை படைத்தமைக்காக, திரு. எஸ். கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

January 2, 2018
படக்கவிதைப் போட்டி (142)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

அனிதா சத்யம் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (06.01.2018) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

January 1, 2018
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 17

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மறுநாட் காலை தோழியும் தலைவியும் கண்விழித்துப் பார்த்தபோது வீட்டில் தலைவனைக் காணவில்லை. அதிர்ந்த அவர்கள் வீட்டுக்கு வெளியேவந்து பார்த்தனர். தலைவனின் தேரையும் காணவில்லை. தான் விரும்பியபடியே பொருள்தேடச் சென்றுவிட்டான் அவன் என்பதை அறிந்து இருவரும் ஏமாற்றத்தோடு வீட்டுக்குள் வந்தனர். அப்போது சாளரத்தின் ஓரமாய் ஓர் ஓலை நறுக்கைக் கண்டனர்.

”அன்புக் கண்மணி! பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை என்பதை நீ அறியாதவள் அல்லள்! கார்காலம் வருவதற்குள் மீண்டிடுவேன் பொருளோடு! அருமைத் தோழி! இயலுமாயின் தலைவியொடு உறை; நான் திரும்பி வரும்வரை!” என்று அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

தலைவனின் செயலறிந்து ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்டாள் தலைவி.

தன்னைத் தேற்றிக்கொள்ள அவள் எவ்வளவோ முயன்றும் அம்முயற்சியில் தோற்றுத்தான் போனாள். கணவனைப் பிரிந்த ஏக்கத்தால் அவள் தூக்கம் கெட்டது; துக்கம் தீயாய்ச் சுட்டது! கடத்தற்கரிய துன்ப வெள்ளத்தில் அவள் நீந்திக்கொண்டிருந்த வேளையில், அருமைத் தோழி அருகிருந்தது அவளுக்குப் பெரும் ஆறுதலளித்தது. அவளிடம் தன் வேதனையை மனந்திறந்து வெளிப்படுத்தலானாள்…

“வைகல் வைகல் வைகவும் வாரார்
எல்லா வெல்லை எல்லையுந் தோன்றார்
யாண்டுளர் கொல்லோ தோழி யீண்டிவர்
சொல்லிய பருவமோ விதுவே பல்லூழ்
புன்புறப் பெடையொடு பயிரி யின்புற
இமைக்கண் ஏதா கின்றோ ஞெமைத்தலை
ஊனசைஇ யொருபருந் திருக்கும்
வானுயர் பிறங்கன் மலையிறந் தோரே. (குறுந்: 285 – பூதத்தேவன்)

”தோழி! இனிய ஆண் புறாவானது புல்லிய புறத்தை உடைய பெண் புறாவைப் பலமுறையழைத்து, இமைப்பொழுதில் எத்தகைய இன்பத்தை உடையதாக ஆகின்றது! அவை இங்ஙனம் மகிழ்ந்திருப்பவும், ஞெமை மரத்தின் உச்சியில் இறந்தோரது தசையை விரும்பி, ஒற்றைப் பருந்து இருக்கின்ற, வானளவும் உயர்ந்த விளக்கத்தை உடைய மலையைக் கடந்து சென்ற நம் தலைவர், நாள் தோறும் விடியற் காலம் நீங்கிப் பகல் வரவும் அப்பகல் காலத்தில் வந்திலர்; எல்லாப் பகலின் எல்லையாகிய இரவிலும் மீண்டு வந்து தோன்றார்; எங்கே இருக்கின்றாரோ? இங்கே அவர் மீண்டு வருவேன் என்று சொல்லிய பருவம் இதுவே” என்றாள் வேதனையோடு.

தலைவன் கூறிச் சென்ற கார்ப் பருவம் அண்மித்து விட்டதை எண்ணித் தலைவி கவன்று வேறுபட்டாள். அப்பொழுது தோழி, “தலைவர் விரைவில் மீண்டு வருவார்; நீ ஆற்றியிரு” என்று வற்புறுத்தினாள். அது கேட்ட தலைவி “ஒவ்வொரு நாளும் பகலிலும் இரவிலும் அவர் வரவை எதிர்பார்த்து நிற்கின்றேன். இரவு வந்தால் விடிந்தால் வருவர் என்று எண்ணுவேன்; ஆயினும் விடிந்த பின் அவர் வந்திலர்; அது கண்டு பகல் கழிந்தால் தோன்றுவர் என எண்ணுவேன்; அப்பொழுதும் வந்திலர்” என்று தன் ஆற்றாமையை இப்பாடலில் வெளிப்படுத்துகின்றாள்.

சின்னாட்கள் சென்றன. கார்காலம் தொடங்கியது.

கார் வந்துவிட்டது; தலைவனின் தேர் இன்னும் வரவில்லையே என்று வெதும்பிய தலைவியின் விழிகளில் நீர் திரண்டது. கொல்லைப்புறம் சென்றாள். அங்கே அவள் ஆசையாய் வளர்த்திருந்த முல்லைக்கொடி பூத்திருந்தது.

தலைவி முல்லைப் பூவையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அதுகண்ட தோழி அவள் தோளைத் தொட்டாள். உடனே தலைவி, “பார்த்தாயா தோழி! இளமையின் அருமையை எண்ணிப்பாராமல், பொருளைவிரும்பி என்னைப் பிரிந்துசென்ற தலைவர் இன்னும் இவ்விடம் வந்து சேரவில்லை. எவ்விடத்து உள்ளாரோ… தெரியவில்லையே என்று நான் எண்ணியிருப்ப, நறிய தண்ணிய கார்காலமானது, மழையால் பாதுகாக்கப்பெற்ற பூங்கொடி முல்லையின் தொக்கமுகைகளையே தன் பற்களாகக் கொண்டு “உன் தலைவன் இன்னும் சொன்னபடி இல்லம் திரும்பவில்லையா?” என்று என்னைக் கேலிசெய்வதுபோல் நகைக்கிறது” என்றாள் நாத்தழுதழுக்க.

இளமை பாரார் வளநசைஇச் சென்றோர்
இவணும் வாரார் எவண ரோவெனப்
பெயல்புறந் தந்த பூங்கொடி முல்லைத்
தொகுமுகை இலங்கெயி றாக
நகுமே தோழி நறுந்தண் காரே. (குறுந்: 126 – ஒக்கூர் மாசாத்தியார்)

இதே பொருள்பட வினைமுற்றி மீளும் தலைவன் முல்லைக்கொடியைக் காட்டிடையே கண்டு வினவும் பாடலொன்றும் குறுந்தொகை 162இல் காணக் கிடைக்கின்றது. தலைவன் தலைவி இருவருக்குமே முல்லையின் முகைகள் தமைப்பார்த்து நகைப்பதுபோலவே தோன்றுவது வியப்புக்குரிய உளவொற்றுமையே!

கார்புறந் தந்த நீருடை வியன்புலத்துப்
பலர்புகு தரூஉம் புல்லென் மாலை
முல்லை வாழியோ முல்லை நீநின்
சிறுவெண் முகையின் முறுவல் கொண்டனை
நகுவை போலக் காட்டல்
தகுமோ மற்றிது தமியோர் மாட்டே. (குறுந்: 162 – கருவூர்ப் பவுத்திரன்)

”…முகைவாய் திறந்த நகைவாய் முல்லை” எனும் (அகம்: 244) பாடல் அடியும் இங்கே ஒப்புநோக்கத் தக்கதே.

கொல்லைப்புறம் அகன்று வாசல் திண்ணையில் வந்தமர்ந்தாள் தலைவி. அப்போது சடசடவென்ற சத்தத்துடன் கார்காலத் தலைப்பெயல் (முதல் மழை) தொடங்கியது.

கானிடை நின்றிருந்த கவின் மயில்கள் வான்மழைக்கேற்பத் தம் தோகையை விரித்து ஆடத் தொடங்கின. வெளிப்புற நிகழ்வுகள் அனைத்துமே தலைவியின் அகவாட்டத்தை அதிகப்படுத்திவருவதனைக் கண்டாள் தோழி. இனியும் வாளாவிருத்தல் முறையன்று என்று முடிவுசெய்தவளாய்,

”கண்ணே! சென்ற கார்காலத்தில் பெய்யாது எஞ்சியிருந்த பழைய நீரை, புதிய நீரைக் கொள்ளும் பொருட்டுச் சொரிகின்ற, அயன்மை உடைய மேகத்தினது ஓசையைக் கேட்டு, கரிய மயிற்கூட்டங்கள் கார்ப்பருவத்துக்குரிய மழை பெய்தது என்று தவறாக எண்ணி, அம் மழைக்கு எதிரே ஆடுதலைச் செய்தன; பிடாச்செடிகளும் மலர்ந்தன. அவை நம்மைப்போல் ஆறறிவு படைத்தவை அல்லவே. அதனால் இவ்வுண்மையை உணராத அறியாமை உடையன. இது மெய்யான கார்காலம் அன்று! ஆதலால் நீ கவலை ஒழி” என்றாள்.

மடவ வாழி மஞ்ஞை மாயினம்
கால மாரி பெய்தென அதனெதிர்
ஆலலு மாலின பிடவும் பூத்தன
காரன்று இகுளை தீர்கநின் படரே
கழிந்த மாரிக் கொழிந்த பழநீர்
புதுநீர் கொளீஇய வுகுத்தரும்
நொதுமல் வானத்து முழங்குகுரல் கேட்டே (குறுந்: 251 – இடைக்காடனார்)

இஃது உண்மையான கார்காலந்தான் என்பது தோழிக்கும் தெரியும். எனினும் தலைவியின் மனத்துக்குச் சமாதானம் தரும்வகையில் ஏதேனும் உரைத்து, அவள் துயரைச் சிறுபொழுதேனும் ஆற்றக்கூடுமானால் நன்றாயிருக்குமே எனும் அவளின் நல்லெண்ணத்தின் வெளிப்பாடே இப்பொய்யுரை.

இதனைப் பொய்யுரை என்று கூறுவதுகூடப் பொருத்தமானதன்று.

ஆம்,
பொய்ம்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த
நன்மை பயக்கு மெனின். (குறள்: 292) என்று பொய்யில் புலவரே கூறியிருக்க, தலைவியின் நன்மை கருதித் தோழியுரைத்த பொய்யை ’வாய்மை’ என்றே நாமும் நவில்வோம்.

தோழியின் சாதுரியமொழி கேட்ட தலைவி அவள் கரத்தைப் பற்றி மீண்டும் கொல்லைப்புறம் அழைத்துப் போனாள். அங்கே கொன்றையும் குருந்தும் அரும்பு கட்டியிருப்பதைத் தோழிக்குச் சுட்டிக்காட்டி,

”செல்வர்வீட்டுச் சிறு பிள்ளைகளுடைய சிறிய அடியின்கண் விளங்கும் தவளையின் வாய்போன்ற வாயுடைய பொன்னாற் செய்யப்பட்ட கிண்கிணிக் காசையொத்த பேரரும்பை வெளிப்படுத்தும் கொன்றையும் குருந்தும் (காற்றில்) சுழலும், மிக்க தண்மையையுடைய பருவத்தையும் கார் காலமன்று என்று நீ கூறுவாயாயின் பின் இங்ஙனம் தோன்றுவது கனவோ என்று யான் உன்னைக் கேட்பேன்…பதில் கூறுவாயாக” என்றாள்.

செல்வச் சிறாஅர் சீறடிப் பொலிந்த
தவளை வாய பொலஞ்செய் கிண்கிணிக்
காசி னன்ன போதீன் கொன்றை
குருந்தோ டலம்வரும் பெருந்தண் காலையும்
காரன் றென்றி யாயிற்
கனவோ மற்றிது வினவுவல் யானே. (குறுந்: 148 – இளங்கீரந்தையார்)

தன் சாதுரியம் தலைவியிடம் எடுபடாமல் போனதை அறிந்து பேச்சிழந்து நின்றாள் தோழி.

[தொடரும்]

December 29, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி (141)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணன் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (30.12.2017) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

December 25, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி 140-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மீன்வலை தைக்கும் மீனவ நண்பர்களைக் கலைநயத்துடன் படம்பிடித்து வந்திருக்கின்றார் திரு. லோகேஸ். இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்தவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் நன்றியுடையேன்!

தரைமேல் பிறந்து தண்ணீரில் பிழைக்கும் பரதவர் (மீனவர்) வாழ்க்கை நிலையில்லாததாகவும் இரங்கத்தக்கதாகவுமே இருந்திருக்கின்றது அன்று. நெய்தல் நிலத்தின் உரிப்பொருளாகத் தமிழ் இரங்கலைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் அக்காரணம் பற்றித்தான். ஆனால் தொழில்நுட்பமும் அறிவியலும் போட்டிபோட்டு வளர்ந்திருக்கும் இன்றைய சூழலிலும் அந்த அவலநிலை தொடர்வது நெஞ்சில் வேதனையைப் படரச்செய்கின்றது.

வலையொடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் பரதவர் வாழ்வு குறித்துப் பாடக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களை வரவேற்போம்!

*****

அலையோடு விளையாடி வலையோடு போராடும் வலைஞரின் வாழ்வைக் கலப்படமின்றி படம்பிடிக்கும் ஒரு கவிதை, தமிழக மீனவன் இந்திய மீனவனாய் அடையாளப்படுத்தப்படும் நாளே அவன் களையிழந்த வாழ்வின் களையெடுத்து, அவனையும் ஒரு மனிதனாய்த் தலையெடுக்க வைக்கும்நாள் எனும் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தும் மற்றொரு கவிதை என இரு அழகிய கவிதைகளைப் படைத்தளித்திருக்கின்றார் திரு. ஆ. செந்தில்குமார்.

வலைஞரின் வாழ்க்கை
மீன்பிடி வலைதன்னில் முந்தினத்தில் ஏற்பட்ட
முக்கியப் பழுதுகளை முத்தாய்ப்பாய் சரிசெய்து
பாய்மரச்சீலை விரித்து பக்குவமாய் வடம்பிடித்து
கடலோடு உறவாடி அலையோடு விளையாடி
காற்றோடு கவிபாடி வலையோடு போராடி
கட்டுமரத் தொட்டிலையே கடலலைகள் தாலாட்ட…

நெகிழியிழைப் படகோடு நெஞ்சமெல்லாம் நிறைவோடு
தோணிகளின் துணையோடு தோழர்களின் படையோடு
வள்ளங்கள் மரக்கலங்கள் விசைப்படகின் இசைவுடனே
எங்கும் நிறைந்திருக்கும் எல்லையில்லாப் பெருங்கடலில் சங்கும் முத்துச்சிப்பியும் அரியபலவும் மீனுங்கொணர
வலைஞர் விரைந்திடுவர் வான்குலவும் கடலாட…

ஆழ்கடலில் வலைவிரித்து அகப்பட்ட மீனையெல்லாம்
அயர்ச்சியென்றும் இல்லாமல் முயற்சிக்கிழுக்கு நேராமல்
மழையென்றும் வெயிலென்றும் புயலென்றும் பாராமல்
முறையாகப் பாதுகாத்து முனைப்புடனே கரைசேர்த்து
காத்திருக்கும் வணிகரின் கூடையெல்லாம் மீன்நிரம்ப – எதிர்
பார்த்திருக்கும் மக்களின் பசிபோக்க முனைந்திடுவர்…

இளைப்பாற வலையுலர்த்த உதவிற்ற கச்சத்தீவை
இந்திய அரசாங்கம் இலங்கைக்கு அளித்ததனால்
தமிழக மீனவர்கள் பரிதவித்து நிற்கின்றார்
தரங்கெட்ட சிங்களனும் செய்நன்றி மறந்துவிட்டுத்
தமிழனின் வலையறுத்துச் சிறைப்பிடித்து மகிழ்கின்றான் – இதைத்
தட்டிக்கேட்க நாதியற்றுத் தமிழன்தன்னுயிரைக் கொடுக்கின்றான்…

*****
மீனவன்
இன்று
கடந்துவந்த பாதையின் கசப்பான நினைவுகளோடு
மீன்பிடித் தடைக்காலம் நீங்குமுன்னே
பழுதுப்பட்ட வலைகளைச் சரிசெய்தான்
எதிர்வரும் பருவத்தை மனதிற்கொண்டு…

அலை மோதும் கடலினிலே
வலை வீசும் மீனவனின் – உயிருக்
குலை வைக்கும் போராட்டம்
மலை போல ஏராளம் – அதை
சிலை போல தாங்கி – நிதம்
நிலை குலையாது இருந்திடுவான்…

[…]

அன்று
காற்றழுத்தத் தாழ்வுநிலையின் சீற்றம் தாளாமல்
சிதைவுற்ற வலையோடு மீனின்றிக் கரைசேர்ந்தான்…
இழையோடும் சோகத்தால்
களை இழந்து காணப்பட்டான்…

நெகிழி இழை கொண்டு
நேர்த்தியுடன் பின்னப் பட்ட
பெரிய வலை எடுத்து
புறப்பட்டான் ஆழ் கடலுக்கு…மீனோடு வரும்
மணாளனை எதிர்நோக்கி
மனையாள் காத்தி ருந்தாள்
அன்று
[…]
இனிவரும் காலங்களில்
தமிழக மீனவன் சுடப்பட்டான்
தமிழக மீனவன் சிறைப்பட்டான்
என்று செய்திசொல்லும் நிலைமாறி
இந்திய மீனவன் சுடப்பட்டான்
இந்திய மீனவன் சிறைப்பட்டான்
என்று சொல்லிடும் நிலைவேண்டும்…
அப்போதேனும் கன்னடர்க்கும் காசுமீரிக்கும்
மத்திய அரசுக்கும் மளையாளிக்கும் – நெஞ்சில்
சற்றேனும் ஈரம் பிறக்கும்….!

*****

”வாழ்வாதாரமாகும் வலையே மீனவர்க்குக் கவலை எனும் சேதாரத்தையும் தருகின்றது. கவலையில்லா வாழ்வை மீனவர்க்கு வலை கொண்டுவருவது எந்நாளோ? என்று வினா எழுப்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

(க)வலையா…

வலை,
வாழ்வாதாரமாகிறது
மீனவர்களுக்கு..

சிலநேரம் அது
கவலையைக் கொண்டுவருகிறதே-
கடலில் மீன்பிடிக்கச் சென்றால்..

மீன் கிடைக்கவில்லை என்பது
சிறு கவலை,
மீனவனே கிடைக்கவில்லை என்பது
மீளமுடியாக் கவலை..

கவலையேயில்லா வாழ்வைக்
கொண்டுவருமா வலை-
காத்திருப்போம்…!

*****

மீன்களோடும் விண்மீன்களோடும் நடுக்கடலில் உறவாடி, மாதம்பாதி மண்ணிலும் மீதம்பாதித் தோணியிலும் வாழ்க்கையைக் கடத்தி விடியலைத் தேடும் மீனவ நண்பர்கள் வாழ்க்கையைப் பாங்காய்ப் படம்பிடித்திருக்கிறார் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமார்.

விடியலை நோக்கி!!!

கட்டுமரங்கட்டி
கவனத்தோடு வலைபின்னிச்
சொந்தங்களுக்குப்
பிரியா விடையளித்து
நடுக்கடல் நோக்கி…!!
பகலெல்லாம் பாடுபட்டு
இரவெல்லாம் கண்விழித்து
மாதம்பாதி மண்ணிலும்
மீதம்பாதித் தோணியிலும்
அப்பா வருவார் என்று மகளும்
ஐயா வருவார் என்று மகனும்
ஆசையாய் மலர்சூடி
அத்தான் வருவார் என்று என்னவளும்
அன்புடன் தமையாளும்
பிரார்த்தனையோடு பெற்றோரும்
எனக்காக!!
என் பாதச்சுவடுகளுக்காக!!
வழியின் மேல் விழி வைத்து!!
வழியின் மேல் விழி வைத்து…
உப்புக்காற்றில் கரைந்து
எம்மக்கள் நினைவுகளோடு
கட்டுமரத்தில் அயர்ந்து
வயிற்று பிழைப்பிற்காக
ஆயிரம் ஆயிரம்
மீன்களோடும் விண்மீன்களோடும்
நடுக்கடலில்…!!
காற்றோடு கவிபாடி
வலையோடு விளையாடி
சிற்றுயிர் கொய்து
பாவஞ்சுமந்த மனதுடன்
கரையை நோக்கிக்
கட்டுமரத்தில் நான்!!
வழிபுரளாமல்
எல்லை தாண்டாமல்
பெருங்கவனத்துடன்
அலைகளோடு புரண்டு
சுடுமணலில் கால்பதிக்க
ஓடத்துடன் ஓடி
இரண்டாஞ்சாமத்தில் கிழியோடு
கட்டுமரத்தில்!!
சின்னஞ்சிறு ஆசைகளை
சுமந்து…!!!

மீனவனாய்!!

விடியலை நோக்கி!!

*****

அலை குதிரைகளில் சவாரி செய்யும் சமுத்திர ராசனின் செல்லப்பிள்ளைகளாம் மீனவ நண்பர்களின் வலையில் மீன் சிக்கினால் வீட்டில் உலை கொதிக்கும்; இல்லையேல் வயிற்றுத் தீயால் அவர் உடல்கொதிக்கும் என்று உணர்வுபூர்வமாய்க் கவி வடித்திருக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

கண்ணீர்க் கடல்:

அலை குதிரைகளில் சவாரி செய்யும் மன்னர்கள்!
சமுத்திர ராசனின் செல்லப் பிள்ளைகள்!
ஆழ்கடல் பயணம் அனுதினம் போய் வரும்
மீனவ நண்பர்கள்!
உயிரைப் பணயம் வைத்து, மீன்களை நமக்குத்
தரும் கர்ம வீரர்கள்!
வலையில் மீன்கள் சிக்கினால் தான்!
மீனவன் வீட்டில் உலை கொதிக்கும்!
மீன் கிடைக்காத நாட்களிலே!
பசிக் கொடுமையினால் உடல் கொதிக்கும்!
கிழிந்த வலையில் மீன் சிக்காது!
மீனவன் வாழ்வில் என்றும் மகிழ்விருக்காது!
கடலருகில் வலை போட்டால் மீன் கிடைக்காது!
ஆழ்கடல் சென்றாலோ உயிருக்கு
உத்தரவாதம் இருக்காது!
கடல்நீர் ஏன் உப்பென்று காரணம்
இன்று தான் புரிந்தது!
மீனவப் பெண்டிர் வடித்த கண்ணீர் தான்
கடல் நீரை உப்பாய் மாற்றியது!!!
கிழிந்த வலையைத் எளிதாய்த் தைத்து விடலாம்!
தொலைந்த இவர்கள் வாழ்வை
நாம் முயன்றால் தேடிக் கொடுத்து விடலாம்!

*****

ஆழிசூழ் உலகாம் நெய்தல் திணையின் பிள்ளைகள், புயலுக்கும் மழைக்கும் அந்நியரின் கொலைவெறிக்கும் ஆட்பட்டுக் கதறும் அவலத்தை உளம்தொடும் பாவாக்கியிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

கடலோடியின் கதறல்..!

கடலால் சூழ்ந்திடும் மண்ணுலகம் இருப்பதாலே..
……….கடல்சார்ந்து வாழ்வதுதான் கடலோடியின் நிலை.!
அடலேறுபோல உடலுறுதி கொண்டவரே யாயினும்..
…….அலைநடுவே ஆபத்துடன் கழிப்பதேயம் வாழ்வு.!
இடர்ப்படும் துன்பமும் தொல்லையுமெம்
உடன்பிறப்பு..……….இல்வாழ்வில் இன்பமென்றால்
யாருக்கும் தெரியாது.!கடலுக்கும் கரைக்குமுள்ள
தூரத்தாலே எங்களது..……….உடலுக்கும்
உயிருக்குமொரு உத்திர வாதமில்லை.!.
.
வலைவீசி மீனுக்காகக் காத்திருக்கும் வேளையில்..
…….வஞ்சகர்கள் வீசும் வலையிலும்யாம்
வீழ்வதுண்டு.!அலைமேலேறித் தாவும்
பெருந்திமிங்கிலம் போல்..……….ஆயிரமைல்
வேகத்தில் வருமன்னியப் படையது.!வலையறுக்கும்!
படகுடைக்கும்! பகை விலக்கியாம்..
…….தொலைதூரம் சென்றால்?எல்லை
தாண்டினாயென..கொலையும் செய்வார்! கொடும்
பாவியரப்போது..……….அலைதான் எங்களுக்கெலாம்
ஆறுதல் சொல்லும்.!.
.
காற்றுக்கென்ன வேலி? கடலுக்கென்ன மூடி?எனக்..
…….கருத்துக் கவிபுனைந்தான் கவியரசு
கண்ணதாசன்.!காற்றுடனும் அலையுடனும் போராடி
உறவாடும்..……….கண்ணீரும் கடல்நீரும்
வற்றாதென்பது இயற்கை.!காற்றழுத்தம் வரும்
போதலையின் சீற்றத்தால்..……….காய்ந்த கருவாடு
போலநாளும் கரைசேருவோம்.!மாற்றுவழி
வாழவொரு வழியில்லை ஆற்றாதழுத..
…….மனதைக் கல்லாக்கி தேற்றியும்யாம் வாழுகிறோம்.!

*****

சமீபத்தில் ’ஒக்கி’ புயலில் சிக்கி, விக்கிநிற்கும் குமரி மாவட்ட மீனவரின் அவல வாழ்வியல் நிகழ்வுகள் கவிஞர்கள் அனைவரின் கவிதைகளிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கக் காண்கிறேன். காலத்துக்கேற்ற வகையில் கவிவடித்திருக்கும் உங்களுக்கு என் உளங்கனிந்த பாராட்டு!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

வலைப்பதிவு

தண்ணீரில் நித்தமும் நீந்திச் செல்லும் என்னால்
கண்ணீரில் நிற்க முடியாது தத்தளிக்கிறேன்

பெற்ற மகனையும் கட்டிய கணவனையும்
பேரலை வந்து அள்ளிச்சென்றதெனக் கேட்டு
பேரதிர்ச்சியில் கதறி அழும் பந்தங்களின் கண்ணீரில்

அப்பா எப்போது வருவார்; முத்தம் தருவார்;
அள்ளி அணைத்து அழகிய புத்தாடை வாங்கித் தருவார் என
ஆயிரம் கனவுகளுடன் ஏங்கிக் கிடக்கும்
அல்லி மலர்களின் கண்ணீரில் –

தத்தளிக்கிறேன்.. தவிக்கிறேன்..
கரைபுரண்டோடும் வெள்ளத்தில் நீந்தி மகிழும் என்னால்
கவலையில் ஊற்றெடுக்கும் இக் கண்ணீரில் நொடி கூட நிற்க முடியவில்லை..

நானே வருகிறேன் தலைவா.. எனை நம்பி வாழ்வை நடத்தும் என் தலைவா..
காலங்காலமாக உனக்காய் மீன்களை பிடித்துத் தரும் என்னால்,
காப்பாற்ற ஆளில்லாமல் பரிதவிக்கும் உனை
காக்க முடியாதென்று நினைத்தாயோ?!
எவரும் வேண்டாம் என் வேந்தனே..
இதோ நான் வருகிறேன்..
உனைக் காப்பாற்றிக் கரை சேர்க்க..
உற்றவரிடம் உனைக்கொண்டு சேர்க்க…!

கடலன்னை புயலாய்ச் சீற்றங்கொண்டால் தன் பிள்ளைகளென்றும் பாராமல் பரதவரையும் பந்தாடிவிடுகின்றாள். அவளின் அடாத செயல்கண்டு துடிதுடித்து நிற்கும் பரதவர் வடிக்கும் கண்ணீர், உயிரற்ற மீன்வலையையும் உயிர்கொண்டு உதவச் செய்திடும் ஆற்றலுடையது எனும் புதிய சிந்தனையைத் தன் பாட்டில் பதியமிட்டிருக்கும் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்ந்தெடுத்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

December 25, 2017
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 16

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவன் மீண்டும் பொருள்தேடுவதற்காகத் தன்னைப் பிரிந்துசெல்ல விழைகின்றான் எனும் உண்மை புலப்படவே தலைவியின் மனத்தில் மீண்டும் கவலை வலை பின்னலாயிற்று.

பொருளின்றி இனி நெடுங்காலம் வளமாய் வாழவியலாது எனும் எண்ணம் தலைவனின் உள்ளத்தை அலைக்கழித்துக்கொண்டிருந்தது.

அவ்வேளையில் தலைவிபேணும் இல்லறத்தை அருகிருந்து காண வந்திருந்தாள் அவள் ஆருயிர்த்தோழி. கவலையினால் இருண்டிருந்த தலைவி முகம் தோழியின் வரவுகண்டு சற்றே மலர்ந்தது. விரைந்து வாயிலுக்குச் சென்று அவளைக் கட்டியணைத்து அகத்தினுள் அழைத்துவந்தாள்.

வீட்டினுள் வந்த தோழி, தலைவனைக் கண்டு நலம் விசாரித்தாள். தலைவனும் அவளை முகமலர்ச்சியோடு வரவேற்றான்.

பிறகு தலைவி தோழியை அழைத்துக்கொண்டு அடுக்களைப் பக்கம் சென்றாள். “எப்படிப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது உன் மணவாழ்க்கை?” என்று மெதுவாக ஆரம்பித்தாள் தோழி.

“நன்றாகத்தான் போய்க்கொண்டிருக்கின்றது….ஆனால்…” என்று தலைவி இழுக்கவும், ”ஆனால் என்ன?” என்றாள் தோழி தலைவியின் முகத்தைக் கூர்ந்துநோக்கியபடி.

”ஒன்றுமில்லை…” என்று தலைவி மழுப்பவே, ”ஒன்றுமில்லை என்று நீ சொல்லும் தோரணையே ஏதோ இருக்கின்றது என்பதைக் காட்டிக்கொடுக்கிறதே…என்னிடம் எதற்கு மறைக்கவேண்டும்? நடந்ததைச் சொல்!” என்று தூண்டினாள் தோழி.

”காலத்தில் பெய்தலை உடைய மழை பெய்யாதுநீங்கிய தனிமைமிகு பாலைநிலத்தில், கவைத்த முள்ளினையுடைய கள்ளியின் காய் வெடிக்கும்போது விடும் கடிய ஒலியானது, நெருங்கிய மென்சிறகுகளையுடைய ஆணும் பெண்ணுமாகிய சோடிப் புறாக்களை நீங்கசெய்கின்ற அருவழிகள் கடத்தற்கரியனவென்று கருதாமல் பொருளீட்டும் பொருட்டுத் தலைவர் நமைத்துறந்து பிரிவாராயின் இவ்வுலகத்தில் நிச்சயமாகச் செல்வமே உறுதிப் பொருளாவது; அருள் தன்னை ஏற்பார் யாருமற்ற அநாதையானது” என்றாள் தலைவி; அவள் கண்களில் நீர் துளிர்த்தது.

பெயன்மழை துறந்த புலம்புறு கடத்துக்
கவைமுட் கள்ளிக் காய்விடு கடுநொடி
துதைமென் தூவித் துணைப்புற விரிக்கும்
அத்தம் அரிய என்னார் நத்துறந்து
பொருள்வயிற் பிரிவா ராயினிவ் வுலகத்துப்
பொருளே மன்ற பொருளே
அருளே மன்ற ஆருமில் லதுவே. (குறுந்: 174 – வெண்பூதியார்)

இதே பொருளமைந்த மற்றொரு பாடலும் தலைவி கூற்றாகக் குறுந்தொகையில் இடம்பெற்றிருப்பது ஈண்டு ஒப்புநோக்கத்தக்கது.

அருளும் அன்பும் நீக்கித் துணைதுறந்து
பொருள்வயிற் பிரிவோர் உரவோ ராயின்
உரவோர் உரவோர் ஆக
மடவ மாக மடந்தை நாமே. (குறுந்: 20 – கோப்பெருஞ்சோழன்)

பாண்டிநாட்டுப் புலவர் பிசிராந்தையாரோடு (முகத்துக்கு முகம்) பாராமலேயே அகநட்பு பாராட்டிய சோழமன்னன் கோப்பெருஞ்சோழன், அரச புலவனாகவும் திகழ்ந்துள்ளமையை இப்பாலைப் பாடல் புலப்படுத்துகின்றது. இப்பாடலேயன்றி, மருதத்திணையில் ஒரு பாடல் #53, குறிஞ்சித் திணையில் ஒரு பாடல் #129, மற்றொரு பாலைப் பாடல் #147 என 4 பாடல்கள் கோப்பெருஞ்சோழனின் பெயரால் குறுந்தொகையில் காணக்கிடைப்பது சோழனின் கவிபாடும் திறமைக்குத் தக்க சான்றுகளாகும்.

ஈதொப்ப,

”…அருளி லாளர் பொருள்வயி னகல
எவ்வந் தாங்கிய இடும்பை நெஞ்சத்து
யானெவன் உளனோ தோழி….” (அகம்: 305) எனும் பாடலும் தலைவனின் அருளற்ற பொருள்வயிற் பிரிவை எண்ணித் தலைவி தோழியிடம் கவலும் பாடலே.

சரி… தலைவி தோழி உரையாடலை விட்ட இடத்திலிருந்து நாம் தொடர்ந்து செவிமடுப்போம் வாருங்கள்!

தலைவன் மீண்டும் பொருள்தேடச்செல்ல உத்தேசித்துள்ளான் என்பதைத் தலைவி வாயிலாய் அறிந்த தோழி,

”பெண்ணே! ஆடவர்க்கு வினைதான் உயிர் என்று சொல்லத் தொடங்கவும், எங்கே தலைவன் பொருள்தேடிப் போவதை இவள் நியாயப்படுத்த முனைகிறாளோ என்று ஐயுற்ற தலைவி அவளை அச்சத்தோடு நோக்க, அவள் மனத்தைப் படித்தறிந்த தோழி, ஆனால் தம்இல்லம் கடவாது மனையுறைகின்ற மகளிர்க்கோ அந்த ஆடவர்தானே உயிர்? இதனை நம்மிடம் சொன்னவரே தலைவர்தான். அப்படியிருக்க உடலாகிய உனைநீங்கி உயிராகிய அவர் எங்ஙனம் பிரிவார்? ஒருநாளும் பிரியார்!” என்றுகூறித் தலைவியின் விழிநீரை வழித்தெறிந்தாள்.

வினையே ஆடவர்க் குயிரே வாணுதல்
மனையுறை மகளிர்க்கு ஆடவர் உயிரென
நமக்குரைத் தோருந் தாமே
அழாஅல் தோழி அழுங்குவர் செலவே. (குறுந்: 135 – பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோ)

”தலைவிமீது கொண்ட காதல்நீங்கி நான் பொருளைநாடிப் பிரிவது அவள் சாதலுக்கு வழிவகுக்கும்” என்று தலைவன் தன் நெஞ்சுக்கு உரைப்பதுபோன்ற ஓர் அகப்பாடலும் இங்கே எண்ணிப்பார்க்க ஏற்றது.

….நோங்கொல் அளியள் தானே யாக்கைக்கு
உயிரியைந் தன்ன நட்பின் அவ்வுயிர்
வாழ்தல் அன்ன காதல்
சாதல் அன்ன பிரிவரி யோளே. (அகம்: 339 – நரைமுடி நெட்டையர்/நிறைமுடி நெட்டையார்)

ஆக, தான் பிரிவதால் தலைவியின் உடலும் உயிரும் கெடும் என்பது தலைவனுக்குத் தெரியாமலில்லை. அது தெரிந்தபின்னும் அவன் துணிந்தே அவளைப் பிரிந்துசெல்கின்றான் என்பதை அறிக.

தலைவிக்கு ஆறுதல்மொழி பகர்ந்து அவளைத் தேற்றிய தோழி, தலைவனின் உளக்குறிப்பை உய்த்துணர அவனிருக்கும் அறைநோக்கிச் சென்றாள்.

அங்கே அலைபாயும் மனத்தோடு குறுக்கும் நெடுக்கும் உலவிக்கொண்டிருந்த தலைவன் தோழியைக் கண்டதும், நடைபயில்வதை நிறுத்திவிட்டு அவளை வரவேற்றான்.

தலைவனின் முகத்தை உற்றுநோக்கிய தோழி அதில் தெரிந்த சிந்தனைக் கோடுகளை கவனித்தாள்.

துணிவை வரவழைத்துக்கொண்டு ”ஐய! உம்மையே காப்பாக எண்ணித்தானே என்னருமைத் தோழியை இல்லறம்பேண உம்மோடு அனுப்பி வைத்தேன். நீர் இப்போது அவளைப் பிரிந்து மீண்டும் பொருள்தேட விழைவதாய் அறிகின்றேன். அது மெய்தானா?” என்றாள்.

தலையசைப்பில் தன் ஆமோதிப்பைத் தெரிவித்தான் தலைவன்.

அதுகண்ட தோழி, “கண்ணியை அணிந்த கொம்பையும், தன்னினத் தலைமையும் உடைய நல்ல மலை எருதானது, செவ்விய தண்டுகளையுடைய அறுகின் நீண்ட கொத்தைக் கடித்துத் தின்னும் மடப்பம் பொருந்திய கண்ணையுடைய மலைப் பசுவைப் பார்த்துப் பெருமூச்சுவிட்டு, புல்லிய அடியையுடைய உகாஅய் மரத்தின் வரி நிழலில் தங்குகின்ற கடத்தற்கரிய இன்னா அருஞ்சுரத்தை இனிய துணைவியை நீத்துக் கடத்தல் உமக்கு இனிமையுடைத்தோ பெரும?” என்றாள் அகவருத்தம் முகத்தில் தோன்ற.

கண்ணி மருப்பின் அண்ணல் நல்லேறு
செங்கோற் பதவின் வார்குரல் கறிக்கும்
மடக்கண் வரையா நோக்கி வெய்துற்றுப்
புல்லரை யுகாஅய் வரிநிழல் வதியும்
இன்னா அருஞ்சுரம் இறத்தல்
இனிதோ பெரும இன்துணைப் பிரிந்தே. (குறுந்: 363 – செல்லூர்க் கொற்றன்)

தோழியின் கேள்விக்குப் பதிலேதும் அளிக்கவில்லை அந்தப் பெருமான்.

[தொடரும்]

December 20, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி 139இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பூனையும் குழந்தையும் கொஞ்சிமகிழும் அழகுக்காட்சி நெஞ்சைக் கவர்கின்றது. இந்த அரிய காட்சியை அற்புதமாகப் படம்பிடித்துவந்திருக்கும் திரு. எஸ்.எம்.கே.வுக்கும், இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் பரிந்துரைத்திருக்கும் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றி.

உறவுகளையும் நட்பையும் தகுதி அடிப்படையில் தெரிவு செய்யும் பெரியோர் மத்தியில், உயிர்களிடத்தில் பேதமின்றிப் பரிவுகாட்டும் கள்ளமற்ற வெள்ளை மனம் பிள்ளைகளுடையது!

பாலுளம் படைத்த அப்பிஞ்சுகளை நஞ்சாக்கும் திருப்பணியைப் பெற்றோரும் சுற்றமும் செய்யாதிருக்கவேண்டும்!

இனி, கவிஞர்கள் கவிபாடும் நேரம்!

*****

”வீட்டுப் பூனையையும் காட்டுப் புலியையும் பேதம்காட்டாமல் நேசிக்கும் பிள்ளைகளுக்கு உணவோடு வேண்டாத பழக்கங்களையும் சேர்த்து ஊட்டுகின்றானே பாவி மனிதன்!” என உளம் நோகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வளர்வது…

அஞ்சுவதில்லை
பிஞ்சுக் குழந்தை,
அதற்கு
புலிக் குட்டியும்
பூனைக் குட்டியும் ஒன்றுதான்..

பிள்ளை வளர
உணவு ஊட்டுவதனுடன்,
உதவாத பழக்கங்களையும்
ஊட்டிவிடுகிறானே மனிதன்..

விளைவு-
அச்சமும் பேதங்களும்
பிள்ளையின்
வெள்ளை உள்ளத்தைக்
கொள்ளைகொண்டுவிடுகின்றன,
வளர்வது
பிள்ளையின் உடல்தான்-
உள்ளமல்ல..

மாறுவாயா மனிதா
இனியாவது…!

*****

”தன் சின்னச் சின்ன ஆசைகளைப் பட்டியலிட்டு, கூண்டுக்கிளியாய் அடைபட்டிருக்கும் தனக்கு அந்த ஆசைகள் கைகூடும்வரை, இந்தப் பூசையே (பூனை) துணை” என்றுரைக்கும் குழந்தையைக் காண்கின்றோம் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமாரின் கவிதையில்.

நின்னை பிரியோன்!!

சிறுபிள்ளையென்று செல்கிறாயோ??
விளையாட மறுக்கிறாயோ??
அம்மா வைகிறாள்!!
அப்பா கோபிக்கிறார்!!
தாத்தாவும் தமையனும் தண்டிக்கிறார்கள்!!
புறம் செல்லாமல் அடைபட்டேன்
கூண்டிற்கிளியாய்!!
புறம் சென்றால் கால் பழுக்கும்
பாட்டியின் கடுஞ்சொல். !!
புழுதிமண்ணில் தவழ ஆசை!!
ஏர்மாட்டின் பின்செல்ல ஆசை!!
சேற்றுமண்ணோடு விளையாட ஆசை!!
குஞ்சுக்கோழிகளைக் கொஞ்ச ஆசை!!
இவ்வனைத்தும் நிறைவேற வேண்டும்
என்று நினைவெல்லாம் ஆசை!!
இவ்வனைத்திற்கும் அப்பால்
உன்னைக் கொஞ்சி மகிழ ஆசை!!
மேற்சொன்ன ஆசை எப்போதோ??
கூண்டிற்கிளியாய்!!
ஆசைகளுடன்!!
நீயாவது விலகாதே!!
ஆசை நிறைவேறும் மட்டும்!!
அதுவரை!!

நின்னை பிரியோன்!!

*****

”பயமறியாத இளங்கன்று பேதமறியாது உயிர்களை அரவணைக்கின்றது. அன்பின் வழியதன்றோ உயிர்நிலை!” என்று அன்பின் இன்றியமையாமையை அகிலத்துக்கு உணர்த்துகின்றார் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம்.

அரவணைப்பு:

பூந்தளிர் அணைப்பில் ஒரு பூனை இங்கே!
சாந்தமாய் இருக்குது தன் குணம் மறந்தே!
இளங் கன்று பயமறியாது!
பிள்ளைக்கு பேதம் தெரியாது!
அன்பின் பிடியில் அகப்படும் மலையே!
அன்பின் விளைவில் அனைத்தும் நலமே!
அன்னையின் அணைப்பில் பிள்ளை மகிழும்!
பிள்ளையின் அணைப்பில் அகிலம் மகிழும்!
நீரின் அணைப்பில் பயிர்கள் வாழும்!
ஆண்டவன் அணைப்பில் உலகம் வாழும்!
காற்றின் அணைப்பில் சீவன் வாழும்!
அணைப்பில்லா உலகம்!
உயிரில்லா மெய்யாகும்!
மணமில்லா மலராகும்!
இ!சையில்லா பாட்டாகும்!
ஒளியில்லா விளக்காகும்!
மழையில்லா பயிராகும்!
அன்பில்லா தாயாகும்!
அரவணைத்து வாழ்ந்திட்டால்!
உலகம் உன் வசமாகும்!
கணவன், மனைவி அரவணைத்து சென்றிட்டால்!
இல்லறம் இனிதாகும்!
அண்ணன், தம்பி அரவணைத்து வாழ்ந்திட்டால்!
குடும்பம் சிறந்தோங்கும்!
மாமியார், மருமகள் அரவணைத்து இருந்திட்டால்!
சொர்க்கம் வீட்டிலே உருவாகும்
அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது!
இது ஆன்றோர் மொழி!
அரவணைப்பின்றி உலகம் மகிழாது!
இதுவே இன்றைய வாழ்வின் வழி!

*****

”சாதியற்ற சமூகத்தைப் படைக்கவும், சமநீதியற்ற சமூகத்தை உடைக்கவும் நாம் இணைந்து பாடுபடுவோம்” என்று புரட்சிசெய்யப் பூனையைத் துணைக்கழைக்கும் பாப்பாவைக் காண்கிறோம் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனின் பாட்டில்.

பாப்பா பாட்டு

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
நாம் அனைவரும் ஒன்றென பாரதி சொன்னாரே

காக்கை குருவி எங்கள் சாதியெனப் பாடினாரே
சாதிகள் இல்லை என்றென்னிடம் கூறினாரே

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
பேதமின்றி வாழ்ந்திடக் கற்றோரே

இணைந்திருவரும் பாடம் புகட்டலாம்
வேற்றுமையும் பாகுபாடும் தவறென உணர்த்தலாம்

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
நானில மனிதருக்கு நல்வழி புகட்டிடுவீரே

எந்நிற மிருப்பினும் யாவும் ஒரே தரமென்று
எந்நிலையிலும் தன்னிலை மாறாமல்
என்றும் எங்கும் கூடி வாழும் பூனையாரே

எம் மனிதருக்கும் அதை உணர்த்திட வாரீரே
மதம் நிறம் மொழியென அவர் பாடும்
வேற்றுமை கீதங்கேட்டு பாரதத்தாய் வருந்துவதைப் பாரீரே..

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
மனிதரிடம், சாதிகள் இல்லையென உணர்த்துவீரே
பாகுபாடு கூடாதென தெளிய வைப்பீரே

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
நாம் அனைவரும் ஒன்றென பாரதி சொன்னாரே!!

*****

ஆசையுடன் மழலையர் விளையாட ஏற்றது மீசை வைத்த பூனைக்குட்டி; பாரதியின் ஏட்டில், மருதகாசியின் பாட்டில் துள்ளி இடம்பிடித்தது இந்தப் பூனைக்குட்டி; பாய்ந்து இரையைப் பிடிக்கவும் செய்யும்; சாய்ந்து மழலை மடியில் உறவாடவும் செய்யும்” என்று இனிய பூனைக்கதையொன்றைத் தன் கவிதையில் சொல்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

குழந்தையும் பூனையும்..!

குழந்தையும் தெய்வமும் குணத்தால் ஒன்றென..
……………கவியரசின் மனதிலன்று தத்துவமே பிறந்தது.!
மழலை பேசும்அழும் விழும்எழும்.!…வீட்டில்..
……………பழகும் பிராணியோடு பயமின்றி விளையாடும்.!
அழுக்காக்கிக் கொள்ளும் உடம்பையும் சட்டையும்..
……………அழுக்கதன் மனதிலொரு போது மில்லையாம்.!
பழுத்த பெரியோர்களைப் பழமைபேசச் சொல்லி.!
……………குழந்தைப் பருவத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும்.!.
ஆசையுடன் வளர்ப்பதற்கும் பழகு தற்கும்..
……………ஐந்தறிவு ஜீவிகளும் பலவுண்டு நம்மிடையே.!
மீசைவச்ச பூனைக்குட்டியும் அதிலே ஒன்றாம்..
……………மியாமியா வெனக்கத்தும்! நம்காலடியில் சுற்றும்.!
தோசைபோல ஒட்டிக் கொள்ளும் நம்மடியில்..
……………தொட்டு வருடினால் மனதுக்கு இதமளிக்கும்.!
ஆசைநாயகிக்கு அருமைப் பரிசாக அப்பூனையை..
……………அயல்நாட்டில் வழங்கும் வழக்கமும் உண்டாம்.!..
வானூர்திபோல சிறிதுதூரம் வேகமாக ஓடியே..
……………வகையாய் இரையை வாயால் பிடிக்கும்.!
தானும் புலிக்குச் சற்றும் சளைத்தவனில்லை..
……………எனச்சீறிப் பாய்ந்துதன் பல்லைக் காட்டும்.!
ஊனுண்ணும் பாலூட்டி,!..சஷ்டியின் வாகனமது!..
……………உபத்திரவம் மனிதர்க் கென்றும் செய்யாது.!மீனுணவை விரும்பி உண்ணும் மிச்சமதை..
……………தானீன்ற குட்டிக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்கும்.!..
காட்டில் உலவும் புலியுமிதற்கொரு உறவாகும்..……………கனிவுடன் பழகும் ஆபத்தில்லா அழகுப்பூனை.!
வீட்டில் நமக்குப் பொழுதுபோகும் தன்னிடம்..
……………மாட்டிய எலியைக் கவ்வித்தூக்கியே பந்தாடும்.!
பாட்டில் பாரதியு மிதற்கொரு இடமளித்தான்..
……………பூனையின் பலநிறம் சொல்லும் தத்துவத்தாலே.!
ஏட்டில் எழுதிய மியாவ்மியாவ்ப் பாடலின்றும்..……………என்றும் ஒலிக்கிறது மருதகாசியின் நினைவாக.!

*****

”காலை நேரப் பரபரப்பில் தாய்க்கும் தந்தைக்கும் குழந்தையிடம் பாசம் காட்ட நேரம் வாய்க்கவில்லை; அன்புக்கு ஏங்கும் குழந்தை பூனையைக் கொஞ்சி நெஞ்சம் ஆறுகின்றது” என்கிறார் மரு. எஸ். பார்த்தசாரதி.

காலத்தை வெல்ல வேண்டுமே !
கால்களில் காகமும் குருவியும் —
காலையில் கிழக்கு நோக்கி
பணிக்குப்பறக்கும் தந்தை –
வேகுமோ அரிசியும் பருப்பும்
வேகத்தில் நடக்கிறது சமையல் –
அவகாசம் கொடுக்காத அவசரம் –
வேலைக்கு நேரமாகிறதே –
மேற்கே பறக்கும் தாய் –
ஓ ! குட்டிப்பூனையே !
அந்தக்குழந்தை
அன்பு காட்ட ,
பாசம் பொழிய ,
உன்னைத்தவிர யாரிருக்கார்
இந்த பொருள் சார் உலகில் ?

*****
பூனையும் குழந்தையும் பரிவோடு இணைந்திருக்கும் காட்சியை, அதில் தெரியும் அன்பின் மாட்சியை அழகுறப் பதிவுசெய்திருக்கும் கவிஞர் பெருமக்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய் நான் தெரிவுசெய்திருப்பது அடுத்து…

குழந்தை மனம்

பூனையின் பட்டுடல் தொட்டப்
பூங்கரம் கொண்டு மொட்டு
விரிந்திடும் மலரைப் போன்று
வியந்திடுமன்றோ குழந்தை மனம்! – அதை
பட்டம் பதவி பணமென்ற
பகட்டுக ளனைத்தும் சேர்ந்தாலும்
எட்டிப் பிடிக்க இயன்றிடுமா
எந்திர வாழ்க்கை மனிதனுக்கு?

வண்ணத்துப்பூச்சி பறப்பதைக் கண்டும் – வானில்
விண்மீன் இருப்பதைக் கொண்டும்
மிதக்கும் வட்ட நிலவினைப்போல
முகம் மகிழ்ச்சியடையும் மழலைக்கு!
அரும்பாடு பட்டு உழைத்து
அங்கம் நோக ஈட்டியவெல்லாம்
தங்கமனம் கொண்ட குழந்தையின்
தகுதிக் கென்றும் ஈடாமோ?

இருப்பதைக்கொண்டு மகிழும் இதயம்
இன்முகத்தோடு இருந்திடும் என்றும்
சற்றும் தளரா சுறுசுறுப்பு – வெறுப்பைச்
சடுதியில் மறந்திடும் குழந்தைமனம்!
தரங்கெட்ட குறுகிய நோக்கம்
தகுதியற்ற கோணல் புத்தி
செல்லும் குறுக்கு வழிகளெல்லாம் – மனிதா
செம்மை வாழ்வைக் கொடுத்திடுமா?

குழந்தைமை ஒரு வரம்! ஓடும் செம்பொன்னும் ஒக்கவே நோக்கும் இறையடியாரைப் போல் குழந்தையின் உலகில் உயர்ந்தோர் தாழ்ந்தோர் எனும் பேதமில்லை! ”எத்துணைப் பொருட்செல்வத்தை வாரிவாரிக் குவித்தாலும் மழலையின் பொன்மனத்துக்கு அவை ஈடாகுமா?” என்று கவிஞர் கேட்கும் கேள்வி நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கின்றது.

பூனையைத் தொட்டு மகிழும் பூந்தளிரின் மகிமையைச் சொல்லோவியமாய்த் தீட்டியிருக்கும் திரு. ஆ. செந்தில் குமார் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனும் சிறப்பினைப் பெறுகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டும் வாழ்த்தும்!

December 18, 2017