வல்லமை

Tag: பாஸ்கர்

  • Letter to Editor

    Letter to Editor

    Baskar Seshadri

    The Downtime Response for an Ambulance to reach the Site or Patient is now reduced to Seven Minutes in Chennai.

    If the cooperation grows better and roads become motorable better this time could even come down.

    Let’s give way to the Ambulance vehicles and stay put to the extreme left of the road and ensure that we dont move slow or fast and remain there till the Ambulance cross us.

    If possible please alert other road users to give way and cooperate.

    Life Is Precious. Let’s do a bit to save it.

    Share

  • We have a Lesson On Tracks

    Baskar Seshadri

    It really pains to read the news about the girl who was pushed on to the track of a oncoming train and the death of her father after consuming poison.

    Her Mother works for the Police department and so the boy’s father its learnt. This is more painful that our education system or the so called society had not groomed the youngsters better to handle a situation.

    Though the said girl and the boy were in Love with each other, the Proposal was later rejected by the girl for some Practical reasons. Enraged boy had done this with all his vengeance.

    How crudity and violent the mind is? Who is to be blamed here? The girl, boy or the parents?  If only the families connected had taken the issue with a better Maturity probably this issue could not have cropped up at all.

    Life is full of turns and twists and none of us do not know what we have in store the next Minute.

    Any amount of condolences or any words cannot heal the pain of the incidents. It’s time that we all have to take care of our children better and spending time with them regularly and being with them as much as possible can help a bit. This is not a fool proof solution but there is a place for this in life. Let’s see a lesson in this. Money cannot buy everything.

    Share
  • A Pleasant Experience at Corporation Dispensary

    A Pleasant Experience at Corporation Dispensary

    Baskar Seshadri

    I had a Pleasant Experience Few Days ago at the Corporation Dispensary.

    I was advised initially that i should take the Vaccination for my grandson from a reputed medical house. Many suggested few places and when i enquired in various places all of them had quoted sky high fee for all those.

    Finally a doctor known to us said we better use the facility of the Government Urban Public Health Centre. I enquired in a local PHC near Spencer on Mandaveli and i was told to come on a specific day. We went there and got the injection and Oral dosage all in a matter of fifteen minutes after a small wait.

    Besides this the Doctor suggested some parental points and it was perfect in all aspects and we were happy to have sought a good advice and at no extra cost. Thanks Doctor. Our Respects and Namaskarams.

    Am Glad that such Facility do exist in Government centres. This Medical centre is in Ramakrishna Nagar behind Spencer on Venkata Krishna Road.

    I wish this be shared in the interest of many People who are in need of such a service.Thanks.

    Share
  • The Golden Connect – Madras Day Memories on Marina

    The Golden Connect – Madras Day Memories on Marina

    Seshadri Baskar

    I never had an idea that I would be having an interesting evening today (3rd September) near the sands of Marina overlooking the beautiful beach. It was a meeting arranged by the Golden Connect to discuss and share the memories of madras of seventies and before.

    In fact this should have been arranged a fortnight back when Madras day was on but it was scheduled only today. It was a mixture of gathering of old and young where those who have memories of those days shared their life in Madras.

    Many oldies like me shared the experiences of the old madras. From the rich culture to religion and from Cinema to clothing everything that was connected to old madras were shared by a group of people numbering around thirty.

    Though it was a small gathering the exchanges that were made by many was extremely great.

    One Lady shared her experience of having travelled in a small boat near Thannithurai Market and someone spoke in detail about the cycle rickshaw Journey to school. The most important Hire Cycle (Hour Cycle for us) was also a topical interest. From my end I shared an emotional connect of the sudden termination of the Tram Services. Luz, where there used to be a connecting point was in grim mood and when People realsied that the services were stopped they broke.

    Later children used the track to play the magnet game on kutchery road on the tracks. Years after when urban managers went to remove the tracks children cried for Hours and none of them could be convinced.

    It was a emotional attachment which any money can’t buy.

    In a meeting that lasted for two hours almost everyone had something to share. It was quite interesting to see youngies in the gathering.

    The organizers had planned for a regular meeting of this sort at-least once in three months.

    The meeting was held in Museum of possibilities building on the beach road opposite Avvaiyar Statue. The building is so cute and well furnished with air – conditioned comfort.

    Many people are interested to document the old madras with inputs from Octogenarian. A young girl was all on move to do a big story on Pelathope.

    It was my first visit to meet these people and i do not know anyone or their names. But the little group has the best potent to show case Madras in a Magnificent way in the coming days.

    What then? We all wound up for the day with coffee and some settled for ice cream and Bread of “Winners” who had put up a stall. Sipping a cup of coffee looking at the sea is a bonanza.

    Am glad that I did not take a nap this evening or did not choose for arguments in Facebook. Thanks to Golden connect for the Invite. Waiting for more.

    Share
  • என் ஜன்னலுக்கு அப்பால்

    என் ஜன்னலுக்கு அப்பால்

    பாஸ்கர்

    ஒரு சாலையில் இரு சக்கர வாகனத்தில் சென்று கொண்டு இருந்த போது பின்னால் வந்த வண்டி ஓட்டுனர் ஒன்று பெரும் சப்தம் எழுப்பி மிகவும் தொந்தரவு கொடுத்தார்.

    என்னால் சட்டென தடம் மாற முடியவில்லை. ஆயினும் இதை தெரிந்தும் அவர் சப்தம் எழுப்பினார்.

    இந்த முறை எனது கோபம் உச்சத்திற்கு சென்றது. நான் வழி விடவில்லை. இரண்டு முறை கை காட்டியும் அவர் சப்தம் என்னை மிகவும் பாதித்தது.

    இப்போது திரும்பவும் அதே சப்தம்.

    ஒரு வேளை மருத்துவ வண்டியோ என திரும்பி பார்த்தால் அது ஒரு பெரிய கார். நான் எப்போதும் போல ஓட்ட அவர் மீண்டும் சப்தம் எழுப்பினார்.

    இந்த முறை அவர் என்னை கடக்கும் போது “சார் சைட் ஸ்டாண்ட்” என்றார்.

    அப்போது தான் நான் கவனித்தேன். அவர் எழுப்பிய சப்தம் என்னை கவனப்படுத்தவே என புரிந்து கொண்டேன்.

    அந்த வண்டி கடக்கும் போது நான் திட்டியது எனக்கே உறைத்தது. நாம் ஒரு விஷயத்தை எப்படி கையாள அது எப்படி எங்கே இட்டு செல்கிறது என்பதற்கு இது சின்ன உதாரணம்.

    அனுமான்ம் தவறு என்பதற்கு இந்த நிகழ்வும் சான்று.

    வீட்டு வாசலை கடந்தால் எல்லாம் ஞானிகளும், ஆசான்கள் எனக்காவே காத்து கொண்டு இருப்பது போல இருக்கிறது வாழ்க்கை.

    எல்லோரும் எனக்கு தகப்பன் சாமி. கடைசி வரை இந்த பலப்பத்தையும் பென்சிலையும் பிடித்து கொண்டு இருக்க வேண்டியது தான்.

    Share
  • என் ஜன்னலுக்கு அப்பால் – இரண்டு சம்பவங்கள்

    என் ஜன்னலுக்கு அப்பால் – இரண்டு சம்பவங்கள்

    பாஸ்கர்

    சம்பவம் ஒன்று – இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் நான், கொரோனா காலத்தில் சில இடங்களுக்கு உணவு கொடுக்கச் சென்றேன். அப்போது. ஒரு நண்பகல் கபாலி கோவிலில் வாயிலில் ஒருவரிடம் உணவைக் கொடுத்து, பின்னர் புகைப்படம் எடுக்க முனைந்தேன். அவர் உடனேயே என்னிடம் உணவைக் கொடுத்துவிட்டு, இந்தப் புகைப்படம் எல்லாம் வேண்டாம் எனச் சொல்லிவிட்டார். அவரிடம் நான் எனக்கு வந்த நிதியை உபயோகப்படுத்தியதற்கு நிரூபணம் செய்வதற்கு இது தேவை என்பதைக் கடைசி வரை புரிய வைக்க முடியவில்லை. அவரின் தன்மானம் இதில் பழுதுபட்டு இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு அவரிடம் வணக்கம் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிட்டேன். அவர் மேல் எனக்குக் கோபம் இல்லை. அவரின் உயரிய தன்மானம் எனக்கு நிச்சயம் இருக்க வாய்ப்பில்லை. அவரின் செய்கை எனக்கு அவரைப் பெரிய மனிதராக காட்டியது.

    சம்பவம் இரண்டு – அதே நாளில் வடக்கு மாட வீதியில் ஒருவரைப் பார்த்து உணவைக் கொடுக்க முற்பட்டபோது அவர், நான் இப்போது தான் சாப்பிட்டு முடித்தேன் எனச் சொல்லிவிட்டு இதை வேறு யாருக்காவது கொடுக்க முடியுமா எனக் கேட்டார். அவரிடம் இதனை இரவுக்கு வைத்துக்கொள்ளலாம் எனச் சொன்ன போது அவர் சொன்னார்.

    “இப்படிச் சேர்த்து வைக்க ஆரம்பித்தால், நாளை யார் வருவார் என இங்கேயே உட்கார்ந்து விடுவேன். தினமும் நீ வருவியா என எதிர்பார்ப்பேன். எனக்குத்தான் இதனால் கஷ்டம். இப்ப பசியில்லை, எனக்கு வேண்டாம். பசியோடு இருப்பவனிடம் கொடு” எனச் சொல்லி விட்டார்.

    தர்மம் என்ற விஷயம் சுலபம் என்றாலும் இது போல நிகழ்வுகள் எல்லாம் பாடங்கள்.

    அவருக்கு அப்போது பசியில்லை என்ற ஒரு வரியே அவரை ஒரு சிங்கம் போலக் காட்டியது. தர்மம் கேட்பவர்கள் நம்மைப் போன்றவர்கள். அவர்களைத் தரம் பிரிக்கக் கூடாது. அவர்களின் உயரிய குணங்கள் பெருமையான விஷயம்.

    அன்று அந்த இருவரும் எனக்கு ஞான தர்மம் செய்தனர். பொருளற்று இடமற்று எங்கோ தூங்கி, எங்கோ உண்டு உறங்கும் இவர்கள் மேன்மையானவர்கள். தர்மம் கேட்பவரின் கண்களைப் பாருங்கள். உங்கள் கைகள் தன்னிச்சையாய் தர்மம் செய்யும். செய்ய வேண்டும்.

    யாசிப்பவர்கள் வாழ்க. அவர்களுக்கு உதவுவோரும் வாழ்க.

    Share
  • என் ஜன்னலுக்கு அப்பால் – காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி

    என் ஜன்னலுக்கு அப்பால் – காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி

    பாஸ்கர்

    காலை எழுந்தவுடன் சமையல் அறை திறக்கும் சப்தம் கேட்டவுடன் ஒரு காகம் வந்து அமரும். அதற்காகவே கொஞ்சம் சப்தம் கேட்கும்படி கதவைத் திறப்பேன். வந்தவுடன் அது என்னைப் பார்க்கும். நான் அதனைப் பார்ப்பேன். இது நேற்று வந்த ஒன்றா, இது வேறா என எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? நமக்குத் தான் பெயர், ராசி, எல்லாம். அவை எங்கு இருந்தாலும் அதற்கு ஒரே பெயர் தான் – இருக்கும் சிறு உணவு அல்லது ஏதாவது பலகாரம். ஒன்றை ஓரத்தில் வைத்தவுடன் அது மெல்ல தத்தி, பின்னோக்கி சென்று நான் உணவிட வசதியாக நகர்ந்து கொள்ளும். சில சமயம் இது நேற்று வந்த ஒன்று தான் எனத் தோன்றும்.

    உணவு வைத்தவுடன் தனது உறவுகளை அழைக்கும். அடுத்த நிமிடம் இரண்டு வந்து சேரும். சில சமயம் இந்தக் கூட்டத்தில் புறா அல்லது மைனா வந்து விடும். எந்தப் பிரிவினையும் இன்றி அதனதன் உணவுக் கடமையை முடித்துவிட்டுப் பறந்து போகும்.

    பறவைகள் ஞானிகள். அவசியம் என்றால்தான் கூட்டமாய்ப் பறத்தல் நிகழும். மற்ற நேரமெல்லாம் தனிமை. சில பறவைகள் ஒரு கிளையில் உட்கார்ந்தால் கிட்டதட்ட அரை மணி நேரம் இடத்தை விட்டு நகராது. பலமான காற்று அடித்தால் கூட அது கிளையில் ஆடிக்கொண்டு இருக்கும். ஒரு தியான நிலை.

    அது போலவே உணவு விஷயத்திலும். ஏதோ ஒரு சமயம் தான் கொஞ்சம் சண்டை அவைகளுக்குள் வரும். பெரும்பாலும் அவை ஒற்றுமையின் சின்னம். அருகருகே அமர்ந்து அன்பு சொல்லும். சில சமயம் உணவு ஊட்டும். சில முறை உணவு போடாத நாளில் என் மனைவி அலுவலகம் செல்லும்போது தலைக்கு மேல் பறந்து ஒரு நினைவூட்டல் செய்யும்.

    பறவைகளின் குரல் ஒரு தொடர்வண்டி போல. இங்கு ஒன்று கத்தி அடங்கினால் அதற்கு ஒரு எசப்பாட்டு உடனேயே வரும். அந்தத் திக்கை நோக்கினால் வேறு ஒரு குரல் கேட்கும். அதனைப் பின்தொடர்ந்தால் அது வேறு ஒரு பறவையின் இடத்துக்கு இட்டுப் போகும்.. இதற்காக அல்லாடுவது ஒரு பெரிய சந்தோஷம். எந்தப் பறவை, என்ன குரல், என்ன நிறம் என்பதெல்லாம் இரண்டாம் பட்சம். எனக்குப் பறவைகள் வேண்டும். அதற்கு உணவிட வேண்டும். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு புறாக்கூட்டம் ஒன்று இது போல என்னைக் கவர்ந்தது. இப்போது முன் பின் தெரியாத பறவைகள் இங்கு .

    இப்போது இந்தப் பின்னிரவில் அவை எங்கு இருக்கின்றன என்பதை அறியேன்? ஒரு சப்தம் இல்லை. மரங்கள் ஆட்டத்தை நிறுத்தி நேரமாகிறது. அடர் இருட்டு. எங்கே இருக்கிறார்கள், எனது தினசரி காலை விருந்தினர்கள்? நம்மைப் போல அது அடுத்த நாள் பொழுதுக்குத் திட்டம் போடுமா என்ன?

    அவை சுதந்திரப் பறவைகள். சிறையை அறியாத ஒன்று? விடுதலையைத் தாண்டி அதற்கு ஒன்றும் தெரியாது. உயிர் வாழக் கொஞ்சம் போராட்டம். அவ்வளவு தான். பறவைகள் உலகம் மர்மம் அற்றது. சூசகம் இல்லாத ஒன்று. என்னை அது சிநேகிதன் ஆகச் சேர்த்துக்கொண்டதே பெரிய விஷயம்.

    எனக்கு அதன் நட்பு வேண்டும். ஒரு நாள் ஒரு பறவை எனது தோளில் அமர்ந்துகொள்ள நான் நடந்து செல்ல வேண்டும். இது தான் எனக்கும் அதற்கும் உள்ள உடன்பாடு. என் தோள் தயார். யார் வரப்போகிறார்கள் என்ற மர்மம் எனக்கு விலகவில்லை. ஒரு வேளை இரண்டு தோள்களுக்கும் வருமோ?

    Share
  • என் ஜன்னல்களுக்கு அப்பால்

    என் ஜன்னல்களுக்கு அப்பால்

    பாஸ்கர்

    எனது தெருவில் தினசரி கிரிக்கெட் ஆடும் ஒரு குழு உண்டு. குழு என்றால் அது சிறுவர்கள் குழு அல்ல. எல்லோரும் கிட்டதட்ட  கல்லூரிப் படிப்பை முடித்தவர்கள். சிலர் வேலைக்கும் செல்கின்றனர்.

    தினசரி மாலை சுமார் ஆறு பேர் அல்லது இன்னும் அதிகமாகவும் சில சமயம் விளையாட வருவார்கள். ஆக்ரோஷமான இளமை பொங்கும் விளையாட்டுப் பிரியர்கள் அவர்கள். வெறித்தனமான ஆட்டம் ஆடும்போது தெருவே அதிரும். இதை நான் தள்ளி நின்று ரசிப்பேன். பந்து பட்டு விடும் என்ற பயம் மற்றும் நின்று கொண்டே பார்க்க வலுவான கால்கள் இல்லை.

    சில சமயம் அவர்களை தள்ளி நின்று ஆடச் சொல்லி உபதேசம் செய்வேன். அப்போதைக்குக் கேட்பார்கள். அடுத்த நாள் பழைய இடத்தில் தான் விளையாடுவார்கள். அவ்வளவு தான் எனக்கு மரியாதை என்று நான் ஏதும் சொல்ல மாட்டேன்.

    நான் வீட்டை விட்டு வெளியே வரும்போதும் போகும்போதும் எனக்கு அடுக்ககத்தின் கதவுகளைத் திறந்து விடுவார்கள். வயசுக்கு மரியாதை எனப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்வேன்.

    சில சமயம் நான் இரவு நேரம் திரும்பும்போது பெரிய கற்களை சாலையில் பார்ப்பேன். இவர்கள் நினைவு வரும். முடிந்த வரை அவற்றை ஓரமாகப் போட்டுவிடுவேன். அவர்களைக் கோபிக்க மாட்டேன். முதலில் எனக்கு உரிமை இல்லை. அடுத்து என்னை நான் இதற்காக வருத்தப்படுத்தி கொள்வது என்னைப் பாதிக்கிறது.

    சில சமயம் எல்லாவற்றிலும் விலகி இருப்பது பெரிய நன்மை. தள்ளி நிற்கும்போது போது தான் புத்தி கொஞ்சம் தெளிவாகிறது. சென்ற வாரம் இரவு  திரும்பும்போது பாதாள சாக்கடைக்கு ஏற்படுத்தி இருந்த சிறு சிறு ஓட்டைகள் கற்களை கொண்டு மூடப்பட்டு இருந்தன. மழை பெய்தால் நீர் உள்ளே இறங்காதே என எண்ணி எல்லாக் கற்களையும் எடுத்தேன்.

    சட்டென இதனை யார் செய்து இருப்பார்கள்  என யோசிக்கையில் இவர்கள் நினைவு வந்தது. பந்து உள்ளே செல்ல கூடாது என்ற முன்னேற்பாட்டில் செய்யப்பட்ட ஒன்று இது. அவர்களின் புத்திசாலித்தனம் இப்போது தெரிந்தது. அவர்களை இப்போது தான் புரிந்து கொண்டு இருக்கிறேன். ஒரு ரைடிஸ்ட்  சிந்தனையில் பார்வை பழுதாக வாய்ப்புண்டு என்பதற்கு இந்தச் சம்பவமே சாட்சி.

    எளிமையாக ஒரு விஷயத்தை அணுக வேண்டும் என்பதற்கு இவர்கள் எனக்கு மறைமுகமாக உதவி இருக்கிறார்கள். இதை எழுதும்போது அவுட் என சப்தம் கேட்கிறது. எனக்குள்ளே நான் சிரித்துக்கொண்டேன். அது பேரானந்தம்.

    Share
  • A battery car service

    A battery car service

    Baskar Seshadri

    Young Munuswamy is basically a photographer covering various functions in Chennai and with no business activity since the days of Covid. He was looking for an employment and had found one in Kapaleeswarar Temple, Mylapore.

    Yes, he is the battery car operator that brings and drops the aged and physically challenged devotees to the temple. He makes it a point to be at the entrance of the temple at sharp nine in the morning and goes around to fetch the pilgrims.

    He goes via north mada street and move upto Ramakrishna mutt road and turn back at sangeetha to reach the temple again.

    Literally he makes around fifteen trips every day in the morning and evening.  The number of trips may go up on festival and auspicious days.

    He works upto one in the noon and drops the vehicle in Karpagambal kapaleeswarar kalyana mandapam near Sai Baba temple where the vehicle is left for charging.

    Few Years ago well before Covid, two such vehicles were donated by Sundaram Finance and one is now being used now here in the temple and the other had been sent to servicing.

    Former MLA Dr. Nataraj Inaugurated the event at that time but as temples were closed the vehicles were not used for long time. In the evening, Munuswamy Resumes work at four pm and closes the schedule at nine pm.

    The devotees are happy about this service and thank the sponsor Sundaram Finance.

    Please tell your aged friends and contacts of this service who are regulars to the temple.

    This vehicle can carry seven persons including the operator – In the meanwhile am planning to write to HRCE and the temple authorities  to get the second vehicle readied so that it can be used on South Mada and East mada streets in the days to come.

    Share
  • தீராநதி

    தீராநதி

    பாஸ்கர்

    முடியவில்லை இப்போதும் தனிமையின் தருணங்கள்
    ஊஞ்சலை அசைத்துவிட்டு இரைச்சலில் திளைக்கிறேன்
    ரேடியோவை அலறவிட்டு அமைதியை விரட்டுகிறேன்
    சுவர்ப்படங்களில் பேசியபடி பகல் பொழுதைக் கழிக்கிறேன்
    தபால்காரன் தலையைக் காண கால்கடுக்க நிற்கிறேன்
    பெருமரத்தின் நிழலில் எனை நினைத்தே இணைகிறேன்
    யாருமற்ற பகலும் இங்கே இருளில்லாத இரவு தான்
    தூக்கமற்றுப் போனதெல்லாம் துக்கமில்லை இங்கெனக்கு
    தூங்காமல் போனதும் சோகமில்லை எப்போதும்
    அடுத்து என்ன என்பதிலும் பெரிதான ஏக்கமில்லை
    பகிர்தலில்லை நகர்தலில்லை கணத்தோடு ஈடில்லை
    பழியாய் நான் பதுங்கி நிற்கிறேன் குழி ஏதுமில்லாமல்
    முடிவின் ஆரம்பமே முத்தமிட வருவதெப்போ?

    Share
  • கரையும் காலம்

    கரையும் காலம்

    பாஸ்கர்

    நாற்பது வருடங்கள் கழித்துப் பள்ளியில் கூட்டம்
    வந்தோர் எல்லோரும், கூடப் படித்தவர்கள்
    எவர் பெயரும் நினைவில்லை முகமும் புரியவில்லை
    முட்டியிட்ட கால்களும் பிரம்படியும் இன்றும் வலித்தன
    வகுப்பறை ஈரப்பதம் இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது
    பெரிய வாத்திகளின் புகைப்படம் சற்று மிரள வைக்கிறது
    மணியடிக்கும் கண்ணையா முகம் மனத்தில் நிற்கிறது
    வேல்முருகன் ஐஸ் ஆயா என் தாயார் போலிருப்பாள்
    எவ்வளவோ குட்டு பட்டும் புத்தி மட்டும் உசரவில்லை
    வந்தோர் யாவரும் குழுக்குழுவாய் பிரிந்தனர், பேசினர்
    அன்று போலவே இன்றும் தனியாய் நின்று இருந்தேன்
    போட்டோ என்ற போது ஓரத்தில் நிற்க வைத்தார்கள்
    ஒருத்தர் மட்டும் முதுகில் தட்டி, சாப்பாட்டு ராமா என்றார்
    சிரித்துவிட்டுப் பெயர் கேட்க யாரையோ கட்டிப் பிடித்தார்
    யாரோ பழம் கொடுத்தார், எவரோ பூ கொடுத்தார்
    வாத்திகள் மலர்ந்தனர், மாணவர்களாக மாறினர்
    வாசனைகள் மாறின – கார்கள் திரும்பப் பறந்தன
    கட்டடத்தைப் பார்த்தவாறு கால்கள் இயங்கின
    பேருந்தில் அமர்ந்த பெரியவரிடம் சொன்னேன்
    “நல்லா படிச்சிருக்கலாம் இல்ல”

    Share
  • அவசரநிலை பிரகடனம் -1975 – நாற்பத்தேழு வருடங்கள் நிறைவு

    அவசரநிலை பிரகடனம் -1975 – நாற்பத்தேழு வருடங்கள் நிறைவு

    பாஸ்கர்

    கிட்டத்தட்ட நாற்பத்து ஏழு வருடங்கள் முன்பு இரவின் பிந்தைய நேரத்தில் அவசர நிலையை இந்திரா காந்தி கொண்டு வந்தார். சட்டங்களை மொத்தமாய்க் கையில் அள்ளி, எதிர்ப்போர் எல்லோரையும் அடைத்து, தனக்கு நிகர் யாரும் இல்லை என உலகுக்குச் சொல்லத் துடித்த ஒரு கோபமான சிந்திப்பு. அடக்கி ஆள்வது என்பதே ஆணவ புத்தி. அது ராணுவத்திற்கு சரி. ஒரு தேசத்தில் ஆட்சி செய்யும் அரசு செய்யக் கூடாது. எமெர்ஜென்சி இந்திராவுக்கு ஆயுதம்.

    எதிர்க்கட்சிகள் திரண்டு இணைந்தன. எவ்வளவு தேசாபிமானிகள் அந்த எதிர்ப்பில் இருந்ததன் நிலையே எவ்வளவு பெரிய தவறை இந்திரா செய்கிறார் என்பது புரிந்தது. இந்திரா அசையவில்லை. அவர் மகன் சஞ்சய் இன்னொரு பக்கம் மீறல். பிளுமோடி, ஜார்ஜ் பெர்னான்டெஸ், செழியன், மொரார்ஜி, ஜெயப்ரகாஷ் நாராயண் என்ற எவ்வளவு நல்ல மனிதர்கள் எல்லாம் குமுறினார்கள். தெற்கின் மொத்த குமுறலைச் சொன்னவர் காமராஜர். அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் இந்திரா சுடப்பட்டு இறப்பார் என்றும் , ப்ளூ ஸ்டார் ஆபரேஷன் நடக்கும் என யார் அறிந்தார்?

    எனக்குத் தெரிந்து அவசர நிலையைப் பெரிதும் எதிர்த்து, கொஞ்சம் கூடப் பயப்படாமல் அச்சுறுத்தல் நிலையை எதிர்நோக்கி வாழ்ந்த துணிவான மனிதர் என்றால் அது சோ. ராமஸ்வாமி தான். எங்கள் கல்லூரிக் காலத்தில் இந்திரா செய்வது தப்பு எனப் புரிய வைத்ததே அவர் தான்.

    இந்திரா செய்வதெல்லாம் நகைச்சுவை என்றும் அவருக்கு நாம் பரிசளிக்க வேண்டும் எனச் சொல்லி ஒரு பைசாவை மணி ஆர்டர் செய்யச் சென்ற பலருள் நானும் ஒருவன். கச்சேரி ரோடு தபால் அலுவலகம் அப்போது தான் புதிதாய்த் திறந்த நேரம். ஊழியர் ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. இதைச் செய்யச் சொல்லி துக்ளக்கில் பிரகடனம் செய்ததே சோ தான். எங்கும் கூடி நின்று பேச முடியாது. இரவுக் காட்சி அரிது. சென்சார் கெடுபிடி அதிகம். ஆனாலும் கட்சிகளை எல்லாம் தாண்டி எதிர்க்குரல் கொடுத்த சோ ராமஸ்வாமி நமக்கு கிடைத்த அரண்.

    இருபது வண்ண மலர் சூடிய அன்னை இந்திரா நடந்து வந்தார் எனப் பிரசார பாரதி அரசின் ஊதுகுழலாயிற்று. பிரகடனம் செய்த நான்கு மாதத்தில் காமராஜர் மறைந்தார். ஒன்பது மாதங்கள் நடந்த பல அத்துமீறல்களுக்குப் பின் எமெர்ஜென்சி விலக்கிக்கொள்ளப்பட்டது. அப்போது இந்திரா அம்மையாருக்கு வயது அம்பத்தெட்டு பின்னாளில் நானாஜி தேஷ்முக் இது பற்றியும் புத்தகம் எழுதினார். அவர் மட்டுமல்ல – இன்னல்களை அனுபவித்த தலைவர்கள் பலரும் எழுதினார்கள்.

    சில வருடங்கள் கழித்து அவசர நிலை நியாயம் தானோ எனச் சிலர் கூறி வந்த நிலைக்கு இந்திய அரசியல் சூழல் மாறியது. பின்னாளில் இதே சோ, சர்வாதிகாரமற்ற அவசர நிலை தேவை என்றே சொல்லிவிட்டார். ஆனாலும் பாரத சரித்திர வரைபடத்தில் அவசர நிலைப் பிரகடனம் ஒரு கருப்பு மசிக் குடுவை கவிழ்ந்தது உண்மை.

    Share
  • A Little Story on Body Guard Muneeswaran Temple

    A Little Story on Body Guard Muneeswaran Temple

    Baskar Seshadri

    With regard to the Bodyguard Muneeswaran temple tender issue there were questions raised by few friends and I am to share the input that this portion of the temple was originally started in 1860.

    The story goes to say that a Britisher went around from erstwhile madras on a mission and before his venture started out he was asked by some locals to pray and he did not heeded to their request. The next day after he met with an accident and villagers went again and told that it was the wrath of the God. Then after the villagers narrated the sequences he agreed with half minded state and permitted a small settlement of temple.

    This property was later shifted to pallavan estate and the original name of the temple was called Kottaisaamy Koil. This was controlled by the treasury dept. of the erstwhile Madras Rajdhaani and later it was named as Body Guard Muneeswaran. The officials trustee of Tamilnadu which is functioning under the monitoring  Powers of the Madras High Court Controls the temple even today. This has no connection with the state government in any manner and HRCE Has no say over this.

    The temple was managed by a private person and when the popularity grew many outsiders joined the tender process leaving the first family to be away from the contest. However the Madras High court was kind enough to permit the first family to join the process but the tender was unsuccessful as nobody came forward to bid a whooping sum of Rs. 1 Crore and forty lakhs. Now the same old family is maintaining the temple and this is the second time the tender had failed.

    The OTTN has to revise tender guidelines to make it reasonable and participant- friendly. Till such time the issue will never see the light.

    Share
  • T R Mahalingam Remembered on His 98th Birthday

    T R Mahalingam Remembered on His 98th Birthday

    Baskar Seshadri

    I had a lovely evening programme today at Arkay Convention Centre, Mylapore on the ace Singer T R Mahalingam.

    The programme was hosted by Madhuradhvani and Grand Daughter convened the complete programme where many dignitaries were present.

    I will share the link on the programme if I could get it.

    Special Appreciation to Ramakrishnan Sir for doing a yeomen service with these events. My Respects Sir. Mahalingam Centenary Celebrations are due in 2024 June.

    P Suseela Amma  Madurai GS Mani Sir, Somu Anna, Annadurai (Son of Kannadasan) Family of Rajasulochana and members of Mahalingam family made it.

    Mahalingam’s Grand daughter Dr. Prabha rendered the numbers of her grandpa. It’s no doubt a fitting tribute to T R Mahalingam an unsung Hero. He is the ocean to those who wish to pursue the Singing as a Profession or as an Amateur.

    Share
  • ரங்கன் என்கிற ரங்கப்பா

    ரங்கன் என்கிற ரங்கப்பா

    பாஸ்கர்

    ரங்கனோடு சினிமா பார்க்க முடியாது. ஒவ்வொரு காட்சியிலும் சிவாஜி வரும்போது அவன் என் தொடையைக் கிள்ளி, “பார்ரா” என்பான்.

    அவன் என்னோடு கோலி, கில்லி ஆடினவன். சிறு வயது முதல் சிநேகம். எனக்குத் தெரிந்து டெர்லின் சட்டை போட்ட முதல் நண்பன். மூணு மாசம் பெரியவன். கோலி அடிக்கும்போது அவன் விரலை அழுத்திச் செலுத்தும் வேகம் ஆர்யபட்டா தான். எதிர்கோலி எகிறி விழும். அது கலர் கலராய் சுழன்று ஓடுவதைப் பார்ப்பது ஆனந்தம்.

    மஹா ரசிகன்.. எனக்கு சினிமா ரசனயை ஊட்டிய பலருள் இவனும் ஒருவன். கபாலி காமதேனுவில் இவனுக்கு எல்லாம் அத்துப்படி. கும்பலில் புகுந்து இவன் டிக்கெட் வாங்கி வரும் போது, எனக்கு இவன் சிவாஜியை விடப் பெரிதாய்த் தெரிந்தான்.

    கருட மூக்கு. படிப்பில் கெட்டி. என்னவோ என் மேல் அவனுக்கு ஒரு அன்பு. கூடவே வைத்துக்கொள்வான் ஒரு தளபதி போல். ஒரு நாள் எனக்கு ஜுரம் வந்த போது பக்கத்திலேயே இருந்தான். எனக்கு நட்பு தாண்டி ஒரு மரியாதை வந்துவிட்டது.

    பத்தாம் வகுப்பில் இடம் மாறும்போது அவன் நகர்ந்து போனான். மைதானத்தில், தெருவில் என எங்குப் பார்த்தாலும் சுவாரஸ்யம் இல்லாமல் பேசினான். ஒரு நாள் அவன் குடும்பம் காலி செய்த போது கழிப்பறைக்குள் சென்று அழுதேன். வெளியே வந்த போது அவன் வீட்டில் யாரும் இல்லை.

    ஞாயிறு அன்று அபிச்வரியில் அதே கருட மூக்கைப் பார்த்தபோது கொஞ்சம் வயிற்றைக் கலக்கியது. இது மூன்றாம் வருடமாம். ஒருவேளை நான் பக்கத்தில் இருந்து, டேய், புனர்ஜன்மம் கணேசனைப் பத்மினி அடிக்கற காட்சி எனச் சொல்லி, தொடையைக் கிள்ளியிருந்தால் அவன் எழுந்துகொண்டிருப்பான்.

    Share