Tag: பெருவை பார்த்தசாரதி

பெருவை பார்த்தசாரதி

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் எவ்வளவு மாற்றங்களை சந்திக்கின்றோம்?…….ஒன்றா இரண்டா எளிதில் எண்ணி விடமுடியுமா? வாழ்வில் நாம் சந்திக்கின்ற ஒவ்வொரு மாற்றங்களையும் நினைத்துப் பார்க்கக் கூட இங்கே நேரம் கிடைக்கவில்லை, ஒரு நொடி யோசிப்பதற்குள் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்து விடுகிறது என்பதே உண்மை. அன்றாடப் பணிகளில், உணவில், உடையில், வீட்டில், அலுவலகத்தில் இன்னும் எவ்வளவோ நிகழ்ச்சிகளில் தினமும் மாற்றம் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஆக மனிதன் விரும்புகின்ற ஒவ்வொரு விஷயத்திலும், ஒவ்வொரு நொடியிலும் ஏதாவதொரு மாற்றத்தை எதிர்நோக்கியே சென்றுகொண்டிருக்கிறான் என்று சொன்னால் யாரும் மறுக்க முடியாது.

நமது வீட்டில் இருக்கும் வயது முதிர்ந்த பெரியோர்களைக் கேளுங்கள், ஒரு காலத்தில் அவர்கள் தரையில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதையே விரும்புவார்கள். உணவை இலையில் பரிமாரிய பிறகு, அவசரப்படாமல் நிம்மதியாக, மெதுவாக மென்று நிதானித்துச் சாப்பிடுவார்கள். ஆனால் இப்போது தரையில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்ட காலமெல்லாம் மலையேறி, நேரமின்மை காரணமாக நின்று கொண்டே சாப்பிடும் மாறுதல். கால அவசரத்தின் கட்டாயத்தால், சாதாரண உணவகமெல்லாம் துரித உணவகமாக (Fast Food) மாறிவிட்டது, அங்கே உட்க்கார நினைத்தாலும் நாற்காலி கிடைக்காது. தோசை மாறி இப்போது பிசாவாகிவிட்டது(pizza), இட்லிக்கு பதில் பர்கர். நவீன உடைகள் நுழைந்து, பாரம்பரிய உடைகளான பாவாடைதாவணிகள், வேட்டிகள் எல்லாம் பரண் ஏறிவிட்டன. வீட்டில் உள்ள பொருட்களில்தான் எத்தனை மாற்றம், ஒரு காலத்தில் ரேடியோ, பிறகு இடத்தை அடைக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய தொலைக்காட்சிப் பெட்டி, இவையெல்லாம் மாறி, காலண்டர் போல சுவற்றில் மாட்டகூடிய TV, கையடக்கக் கணிணி மற்றும் கைபேசி எல்லாம் வந்து விட்டது. இந்த மாற்றங்கள் பின்வரும் நட்களில் எப்படி இருக்கும் என்பதையும் நம்மால் ஊகிக்கமுடியாது. உதாரணமாக, 20 வருடங்களுக்கு முன்னால் கைபேசி மற்றும் SMS பற்றி பேசியிருந்தால் ‘முட்டாள்’ என்ற அடைமொழிதான் நமக்குக் கிடைத்திருக்கும்.

நியூமராலஜி என்ற ஒன்று நம்மை ஆட்கொண்டபிறகு மனிதர்களின் பெயரிலேதான் எவ்வளவு மாற்றங்கள். முன்பு ஒருவரது பெயரை கேட்டமாத்திரத்திலேயே எழுதிவிடலாம், தற்போது சரியான எழுத்துக்களைத் (spelling) தெரிந்துகொண்டபிறகுதான் எழுதமுடியும். இப்பொழுதெல்லாம் ‘அங்காடி’, ‘கடை’ என்ற பெயர்களெல்லாம் அநாகரீகமாகி, “அகம்” என்ற வார்த்தை அந்த இடத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறோம். நூலகம், படிப்பகம் என்பதுபோல், அனைத்துப் பெயர்களையும் மாற்றி பாலகம், முடிதிருத்தகம், தேநீரகம், செய்தித்தாளகம், மருந்தகம், நகலகம், இப்படியெல்லாம் மாற்றம். நல்ல வேளையாக பஞ்சர் ஒட்டும் கடைக்கு “ஒட்டகம்’’ என்று பெயரிடாமல் இருப்பது சந்தோஷமளிக்கிறது. நல்லதோ, தீயதோ ஒரே அரசாங்கத்தை மக்கள் விரும்புவதில்லை, மக்கள் மனதில் மாற்றம் நிகழும்போது அரசியலையும் விட்டுவைப்பதில்லை, அவ்வப்போது அரசாங்கம் மக்களின் மனதுக்கு ஏற்ப மாற்றப்படுகிறது.

இயற்கை என்றுமே மாறுவதில்லை, நாம்தான் இயற்கையோடு மாறுபட்டு நிற்கிறோம். இயற்கையில் ஏற்படும் மாற்றத்தைத் வெளியுலகுக்கு கொண்டு வருபவர்தான் விஞ்ஞானி என்று புகழப்படுகிறார். சாதாரண மனிதரிலிருந்து சற்று வேறுபட்டு மாற்றுச் சிந்தனையோடு திகழ்பவர்களைத்தான் ‘ஞானி’, ‘மேதை’, ‘அறிஞன்’, ‘கவிஞன்’, ‘ஓவியன்’, ‘கலைச்சிற்பி’, ‘சிந்தனைச் சிற்பி’ என்றெல்லாம் வரலாறு போற்றுகின்றது. ஒவ்வொரு நொடிக்கும் இன்றைய உலகில் அறிவியலில் வியக்கத்தக்க மாற்றம் நிகழ்ந்து கொண்டேஇருக்கிறது. இங்கே நமக்குக் கிடைக்கின்ற பொன்னான நேரமெல்லாம், வீணே கழிந்து கொண்டிருக்கின்ற நிலையில், உலகின் ஒரு மூலையில் ஒருவர் செவ்வாய்க் கிரகத்தைப் பற்றி ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார். ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன் அங்கே புயல் அடித்தது என்றும் உயிரினங்கள் வாழ்ந்திருக்கக்கூடும் என்றும் ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டிருக்கிறார். இதற்கு அடிப்படையாக அமைவது மனிதனுக்குக் கிடைத்த அற்புத “சிந்தனை”. இப்படிப்பட்ட மாற்றுச் சிந்தனை என்பது லட்சத்தில் ஒருவருக்கே உதிக்கின்றது. நாம் உபயோகப்படுத்தும் எத்துணையோ பொருட்கள் எளிதில் கெட்டுப் போகின்றன, ஏன் இவை கெட்டுப் போகின்றன என்று யாராவது சிந்தித்துப் பார்த்திருக்கிறார்களா?…இடைவிடாது இந்தச் சாதாரண கேள்வியைத் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்த ஒருவன் உலக அளவில் அறியப்பட்டான். அவன்தான் லூயிஸ் பாஸ்டர். இதேபோல இயற்கையை ரசிப்பது கூட மற்ற யாவரும் போல் சாதாரணமாக சிந்திக்காமல், மாற்றுச் சிந்தனையோடு, ஏன்?..எதற்கு?…எப்படி?…என்ற வினாவோடு வானத்தில் தோன்றும் மாற்றங்களை ஒரு இளைஞன் சிந்திக்கிறான். பஞ்ச பூதங்களின் தோற்றங்கள் அவனுக்கு வித்தியாசமாகத் தெரிகின்றன. குறிப்பாக ஒளியைப் பற்றியே அவனது சிந்தனை வட்டமிட்டுக்கொண்டேயிருந்தது. சூரிய ஒளியில் ஏற்படும் மாற்றத்தை ஒவ்வொரு நொடியும் சிந்தித்துக் கொண்டே இருந்தான். மாற்றுச் சிந்தனை மூலம் ஏழு ஆண்டுகள் கடின ஆராய்ச்சி செய்து யாரும் அறிந்திராத புதிய கண்டுபிடிப்பின் மூலம் ‘நோபல் பரிசு’ பெறுகிறான். ஒவ்வொரு வருடமும் ஒரு வயது பூர்த்தியாவது போல், தம்முள், தம்மனதுள் வித்தியாசமாக எழும் கேள்விகளுக்கு விடையாக “இராமன் விளைவு” என்ற பதிலை உலகம் அறியச்செய்தான். ஒரு சாதாரண அரசாங்க ஊழியனாக இருந்த இராமன் என்வரை அறிவியல் விஞ்ஞானியாக உலகமறியச்செய்து, பாரதத்தின் மிக உயரிய விருதான ‘பாரத்ரத்னா’ விருதையும், ‘சர்’ பட்டத்தையும் பெற்றுத்தந்தது. இந்திய அரசின் முன்னாள் குடியரசுத்தலைவரும், விஞ்ஞானியுமான மேதகு அப்துல் கலாமின் “இந்தியா 2020” என்ற கனவை நனவாக்க, தற்போதிருக்கும் இந்தியாவின் சூழ்நிலையை ஒட்டுமத்தமாக மாற்றவேண்டும் என்று அனுதினமும் அறைகூவல் விடுக்கிறார். இத்தகய வலுவான மாற்றத்திற்கு, மாற்றுச் சிந்தனா சக்தி உள்ள இளைஞர்கள் முன் வரவேண்டும் என்கிறார்.

இப்படி ஒவ்வொன்றிலும் மாற்றத்தை விரும்புகின்ற மனிதர்கள் தம்முடைய வாழ்க்கையில் கடைபிடிக்கின்ற தவறுகளையோ, பிறருக்கு ஒவ்வாத பழக்கவழக்கத்தையோ மாற்றிக்கொள்ள மட்டும் விரும்புவதில்லை. அப்படி யாராவது ஒருவர் நம்முடைய குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டினாலும் நட்பு முறிந்து போகுமே தவிர பழக்கம் மாறாது. தவறு என்று தெரியும் போது அதைத் திருத்திக்கொண்டால் வாழ்க்கை ஒளிமயமாகிறது என்பதற்கு இதிகாசத்திலிருந்து இதற்கு ஒரு உதாரணமொன்றைச் சொன்னால் பொருத்தமாக என்று நினைக்கிறேன்.

ஒரு இளைஞன் காலத்தின் கட்டாயத்தால், பிறரை இம்சித்து கொள்ளை அடித்து, அவர்களிடம் இருக்கும் பொருட்களை கவர்ந்து சென்று தனது குடும்பத்தை மகிழ்வித்து வாழ்ந்து வருகிறான். ஒரு நாள் கொள்ளை அடிப்பதற்கு ஒன்றும் கிடைக்காததால், வழியில் சன்னியாசைப்போல நடந்து வரும் ஒருவரை வழிமறித்து அதட்டலாக அவரிடம் ‘உபயோகமான பொருள் ஏதேனும் உன்னிடம் உள்ளதா?..’ என்று கேட்கிறான்.

அதற்கு அவர் நானோ சன்னியாசி, என்னிடம் எதுவும் இல்லை, ஆனால் ஒரு உபதேசம் ஒன்று இருக்கிறது, அதைத் தரட்டுமா?…என்று சொல்கிறார்.

கொள்ளையனும் ‘சரி சொல்லும்’ என்கிறான்

சன்னியாசி அவரிடம் “நீ கொள்ளை அடிக்கும் பொருட்களை உமது குடும்பத்தார் ஏற்றுக் கொள்கிறார்களா?..

மகிழ்ச்சியாக ஏற்கின்றனர்….என்கிறான் கொள்ளைக்காரன்.

இந்த மகிழ்ச்சியையும், சந்தோஷத்தையும், உன்னோடு பங்கிட்டுக்கொள்ளும் உனது குடும்பத்தார், உனக்கு நேர்கின்ற துன்பத்திலும், பாபத்திலும் சரிபாதியை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா?…என்று கேட்டு வந்து என்னிடம் சொல் என்கிறார் சன்னியாசி.

மறுநாள் சன்னியாசியைத் தேடிவந்த கொள்ளைக்காரன், ஒரு மாறுதலான முகத்துடன், முனிவரே நீங்கள் சொல்வது சரிதான், குடும்பத்தார் யாவரும் இதற்கு உடன்பாடில்லை. ஒருவரும் எனக்கு நேர்கின்ற துன்பத்திலோ, பாபத்திலோ பங்கெடுக்க விரும்பவில்லை என்று கூறுகிறான்.

பிறகு அந்த முனிவர் (நாரதமுனி) அவனுக்கு மந்திரோபதேசம் செய்து அவனை மாமுனிவராக்கிய கதை எல்லோருக்கும் தெரியும். கொள்ளைக்காரனாக இருந்த ரத்னாகரன், தன் மனதை மாற்றிக்கொண்டு, தவமகிமையால் வால்மீகி என்ற பெயர்பெற்று, ‘இராமாயணம்’ என்ற அழியாக் காப்பியத்தைப் படைத்தான்.

ஒவ்வொரு செயலிலும், நிகழ்ச்சியிலும் அவ்வப்போது மாற்றத்தை விரும்பும் சாதாரண மனிதர்கள், வாழ்க்கையில் கடைபிடிக்கும் ஒழுக்க நெறிகளில், பண்புகளில் தம்மை மாற்றிக் கொள்ள முன்வருவதில்லை. தற்கால சூழ்நிலைக்கேற்றவாறு, தமது பிள்ளைகளை வளர்க்கும் முறைகளிலும் பெரிய அளவில் மாற்றத்தையும் கொண்டுவர விரும்புவதில்லை. இன்றய வாலிபர்களிடம் காணும் தகாத பழக்கவழக்கங்களுக்கெல்லாம் முழு முதற்காரணம் அவர்கள் இளம்பிராயத்தில் வளர்க்கப்படுகின்ற முறைகளில் காணும் முரண்பாடுகள் என்பது பெரியோர்களின் வாதம். ஒரு மனிதனின் சுபாவத்தைத் தீர்மானிப்பது, அவனுடனை ஜீன் என்பது இப்போது பழய கதையாகிவிட்டது. மனிதனுடைய பிறப்பும், வளர்ப்பும் ஒன்றோடென்று பின்னிப் பிணைந்தது என்பது தற்போதைய கண்டுபிடிப்பு. நம் ஜீன்களில் சுவிட்ச் ஒன்று உள்ளது என்றும், அதனை ப்ரமோட்டர் என்று அழைக்கிறார்கள். இதனுடன் என்ஹான்சர் என்ற ஒன்றும் சேர்ந்தும் ஊக்கப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த சுவிட்ச் எப்போது போடப்படுகிறது, அணைக்கப்படுகிறது என்பதைப் பொருத்தே பிறப்பின் ரகசியம் வெளிப்படுகிறது. வெறும் பிறப்பினால் மட்டும் மனிதன் உருவாவதில்லை, மற்ற விஷங்களை அனைத்தையும் தீர்மானிப்பது வளர்ப்பினால் ஏற்படும் சூழ்நிலையேதான் என்று ஒரு ஆய்வரிக்கை கூறுவதாக தினத்தந்தியில் வெளியாகியிருந்த செய்திக்குறிப்பொன்று தெரிவிக்கிறது. நாகரீகம் என்ற பெயரில் மனம் போன போக்கில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது நல்வாழ்க்கைக்கு உதவாது. ஒரு காலத்தில் ஒற்றுமையுடனும், ஒழுக்கத்துடனும், மனித நேயத்துடனும் வாழ்ந்த கிராமிய வாழ்க்கை கூட இன்றைக்கு மாறி நாகரீகத்தால் சுற்றுப்புறச் சூழலும், மனதும் கூட மாசுபடத் தொடங்கிவிட்டது. அனைத்துத் துறைகளிலும் நிகழ்ந்த அபரிமிதமான வளர்ச்சியினால் குக்கிராமம் கூட காலமாற்றத்தில் சிக்கி உருக்குலைந்து வருகின்றன. குளங்கள், ஆலயங்கள், பூங்காக்கள், பசுமை நிறைந்த வயல் வெளிகள் இவைகள் தரும் சுகத்தினால் இன்புற்று இருந்த காலம் மாறி இயற்கை நமக்கு அளித்த கொடைகளை மற்ற உயிரிடத்திலிருந்து பிடுங்கி நாம் மட்டுமே அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற குறுகிய நோக்கத்தால் மனிதர்கள் மன அமைதியின்றி வாழ்கின்றனர் என்பதை சமூக ஆர்வலர்கள் அவ்வப்போது எடுத்துச் சொல்கிறார்கள். ஆன்றோர்களும், சான்றோர்களும், மாமனிதர்கள் என்று போற்றப்படுகின்ற மகான்களும், நல்வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய மாற்றத்தையும், அவசியத்தையும் காலம் தவறாது நமக்கு உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

காலச்சக்கரத்தோடு, வாழ்க்கைச் சக்கரமும் விடாமல் சுழன்று கொண்டிருக்கும் போது, அதனோடு மாற்றங்களும் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும் என்ற உலக நியதியை, எல்லொரது வீட்டிலும் அழகுக்காக சுவற்றிலே தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் “கீதாச்சாரம்’’ தெளிவுபட ‘மாற்றத்தின் நியதியை’ என்றென்றும் நினைவு படுத்திக்கொண்டே இருக்கும். வாழ்க்கை முறையில் மாற்றம் என்பது வரவேற்கத்தக்கதே, ஆனால் அந்த மாற்றம் நம் வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டும் விதமாகமும், வாழ்க்கைத் தரத்தை முன்னேற்றுவதாகவும் அமைந்திருக்க வேண்டும்.

தொடரும்…………

பெருவை பார்த்தசாரதி

ஒரு குறிப்பிட்ட  வயது வரை “சிறார்” என்று  அழைக்கப்படுபவர்கள், 15 வயதை எட்டும்போது “இளைஞர்கள்”, “இளைய தலைமுறையினர்” என்ற பட்டத்திற்கு உரியவராகிறார்கள். பள்ளிப் படிப்பில் பத்தாம்  வகுப்பைத் தாண்டிவிட்டாலே, வாலிபன் ஆகி விடுகிறான். இன்றைய காலகட்டத்தில், இளைஞர்களின், திறமைகள், அவர்களின் குறிக்கோள், நோக்கம், செயல்பாடுகள் பற்றிய எண்ணங்களை இக்கட்டுரை மூலம் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

முதலில் இந்திய இளைஞர்களின்  சாதனைகளைப் பற்றிய ஒரு சிறிய  கண்ணோட்டத்தோடு இக்கட்டுரையை ஆரம்பிக்கிறேன். அண்மையில் இந்தியாவிலிருந்து இன்சாட் செயற்கைக்கோள் மற்றும் பிருதிவி ஏவுகணை வெற்றிகரமாக ஏவப்பட்டது குறித்து உலக அளவில் இந்தியாவின் விஞ்ஞான வளர்ச்சிக்கு மேலும் ஒரு நன்மதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இதன் வெற்றியின் பின்னணியில் இரவு பகலாக உழைத்த எத்துனையோ இளைஞர்களின் திறமைகள் ஒளிந்துகொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறோம். சில பட்டதாரி இளைஞர்கள் கிராமப்புறங்களில் விவசாயத்தில் புதிய உத்திகளைக் கொண்டு பயிர் விளைச்சலிலும், மகசூலிலும் சாதனை படைக்கிறார்கள்.  சிலர் விஞ்ஞான வளர்ச்சியின் மூலம் புதிய தொழில்நுட்பத்தோடு புதிய கருவிகளைக் கண்டுபிடித்து உலக சாதனை நிகழ்த்தி வருவதையும் ஊடகங்கள் மூலமாக அறிந்து கொள்கிறோம். இப்படி இளைஞர்களின் ஆற்றல்களுக்கு சவால் விடும் துறைகள் பல இந்தியாவில் இருந்தாலும், இன்று படித்த இளைஞர்கள் வேலை தேடி அதிகம் நாடுவது வெளிநாடுகளைத்தான் என்ற பரவலான கருத்து நிலவுகிறது.  ஏனென்றால் வெளிநாடுகளில் இளைஞர்களுக்கு கட்டுக்கடங்காத சுதந்திரம் உண்டு, இங்கே தனிப்பட்ட கலாச்சாரம் அனைத்தையும் கட்டுக்கோப்புக்குள் வைக்கிறது. மேலும் படித்தவுடன் இங்கே உடனே வேலைகிடைப்பதில்லை, உலக அளவில் 20 கோடியே 50 இலட்சம் இளைஞர்கள் வேலையில்லாமல் இருக்கிறார்கள், இந்தியாவில் 6 கோடிக்கும் மேல் படித்த இளைஞர்கள் வேலையில்லாமல் இருப்பதால், வங்கிகளில் வசூலாகாத கல்விக் கடன்கள் அதிகரித்துள்ளது என்பதை ‘தினமலர்’ நாளிதழ் செய்தி வெளியிட்டு இருக்கிறது.

பிறவிகளிலேயே மனிதப் பிறவி அரிது. அதிலும் இளைமைப் பருவம் என்பது மிக அரிது. இப்படி அரும்பிறவி எடுத்த அனைவரும் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் நல்ல ஒழுக்கத்துடன், நன்னடத்தையுடன் வாழ்கின்றனரா .என்பது கேள்விக்குறியே. நூற்றில் ஒரு சிலரே நல்ல மனிதராக வாழ்கின்றனர். ஏன் என்றால், ஏனயவர்கள் சிறார் முதலே நல்ல பண்புடனும், ஒழுக்கத்துடனும் வளர வழிகாட்டப்படாததுதான் இதற்கு முக்கிய காரணம் என்று கூறமுடியும். அனைத்துத் தரப்பினரிடமிருந்து இன்றய இளைஞர்களைப் பற்றிய சிந்தனையை மதிப்பிடும்போது, ஒருமித்த கருத்தாக வெளிப்படுவது “இன்றைய இளைஞர்கள் தவறான பாதையில் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்பதுதான். இப்படி வெறும் சொல்லிலே மட்டும் சொல்லிவிட்டால் போதுமா?.. அதற்கான காரணங்களையும், தீர்வுகளையும் ஆராயத் தவறி விடுகிறோம் என்பதே  உண்மை நிலை.

குழந்தையாகப் பள்ளிப்  படிப்பை முடித்துவிட்டு, வளர்ச்சியடைந்த வாலிபனாக கல்லூரியிலிருந்து வெளிவந்து,  அபரிமிதமான கனவுகளோடு சமுதாயத்தில் கலக்கும்போதுதான் பலவித இன்னல்களுக்கு ஆளாகி விடுகிறான். ஒரு அரை நூற்றாண்டுக்கு பின்னே சென்று பார்த்தால், இதே கனவு சற்று வேறுபடும். அன்று இருந்த பொருளாதார சூழ்நிலையில் ஒரு சைக்கிள், ரேடியோ அல்லது தொலைபேசியோ ஒரு வளர்ச்சியடைந்த கிராமத்தில் கூட அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்தது. அப்போது வளர்ந்த சூழ்நிலை, இளைஞர்களுக்கு சிந்தனையை சிதறவிடுவதற்கு வழிவகுக்கவில்லை. தானுண்டு தன்பள்ளியுண்டு, படிப்புண்டு என்றிருந்த போது கடமையும் ஒழுக்கமும், பண்பும் இளைஞர்களோடு ஒட்டி உறவாடியது. ஆனால் இப்போது காணும் விஞ்ஞான வளர்ச்சியினால், இணையதளம் (net), முகநூல் (Facebook) சினிமா, எலக்ட்ரானிக் கேட்கெட்டுகள் (Electronic gadgets) போன்றவற்றில் கவனம் சிதறி படிப்பிலும், பண்பிலும் நாட்டம் குறைந்து விட்டது. ஒரு விதத்தில் இன்றைய இளைஞர்களை தவறான பாதையில் செல்ல, தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் அதிக அளவில் காரணிகளாக இருக்கின்றன என்று கூடச் சொல்லலாம்..  ஒன்றுக்கும் உதவாத இத்தகைய களிப்பூட்டும் நிகழ்ச்சிகளில் அதிக அளவில் நேரத்தைச் செலவிடுவதால், இளைமையில் கல்லாது ஊர்சுற்றித் திரிந்து, வாழ்க்கையைச் சீரழித்துக் கொள்கின்ற பலரைக் காணமுடிகிறது. இப்படிச் சமுதாயத்தில் நிலவி வரும் சீர்கேடுகளே இளைஞர்களுக்கு ஒரு சவாலாக அமைந்துவிடுவதை நாம் உணர்ந்து கொண்டு வருகிறோம்.

இச்சமுதாயச் சூழ்நிலையை மேலும் சற்று ஆராய்ந்து  நோக்கினால், உண்மை நிலவரம்  புரியும். இப்போது வெளிவருகின்ற பெரும்பாலான திரைப்படங்கள், ஊடகங்கள், தொலைக்காட்சிகள், வலைதளம், வானொலி, செய்தித்தாள் போன்றவை வெளியிடும் தலையங்கச் செய்திகள் அனைத்துமே, இளைஞர்களுக்கு வக்கிரத்திற்கும், வன்முறைக்கும் வழிகாட்டுகின்றன என்பதே பெற்றோர்களின் ஒருமித்த கருத்து. இவர்களின் கூற்றுப்படி, இன்றைய சமுதாய சூழ்நிலை இளைஞர்களுக்கு நல்வழி காட்டுகிறதா?… என்றால் ‘இல்லை’ என்று அடித்துக் கூறமுடியும். இளைஞர்கள் தவறான பாதையில் செல்லும்போது, ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள்?….என்பதற்கு இந்த வருடத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு சில சம்பவங்களை உதாரணங்களாக உங்கள் முன் வைக்க விரும்புகிறேன்.

சமீபத்தில்  தமிழகத்தில் ‘பாங்க் கொள்ளை’  பல இடங்களிலும் பரவலாக சர்வ சாதாரணமாக நிகழும் ஒன்றாக ஆகிவிட்ட நிலையில், இந்தக் குற்றங்களுக்குப் பின்னணியில்  பொறியியல் துறையில் நன்றாகப் படித்துப் பட்டம் பெற்ற  இளைஞர்களே காரணமாக இருந்தனர்  என்ற தகவல் தமிழக மக்களை அதிர்ச்சி அடையவைத்தது. காவல்துறையினர் இவர்களைக் கைது செய்யமுடியாமல் கடைசியில் அந்த இளைஞர்களைச் அந்த இடத்திலேயே சுட்டுக் கொன்றது, அனைவரின் நினைவை விட்டு அகலவில்லை. பள்ளி இறுதி வகுப்பில் படிக்கும் மாணவன் தனது ஆசிரியரைக் கத்தியால் குத்தி கொலைசெய்து விட்டு, சிறையில் அடைக்கப் பட்டுள்ளான். அந்த மாணவனை இத்தகைய இக்கட்டான சூழ்நிலைக்குத் தள்ளியது எது?……என்ற கேள்விக்கு கல்வி அறிஞர்களும், சான்றோர்களும் பெற்றோர்களும் ஒரே ஒரு காரணத்தை மட்டுமே முன் வைக்காமல், இன்றைய சீர்கெட்ட சமூகம், தரமற்ற கலாசாரம், வன்முறை நிறைந்த சினிமா போன்றவை உடந்தையாக இருந்திருக்கிறது என்று அன்றைய  பத்திரிக்கையிலும், தொலைக்காட்சிகளிலும் தங்களது எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

படித்துப் பட்டம் பெற்ற  ஒரு குழுவினர், தங்களின் ஆடம்பரத்திற்கு அதிகப் பணம் தேவைப்பட்டது. இளவயதிலேயே இணையதள வியாபாரத்தில் தோற்று நஷ்டமடைந்த இவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த குறுக்கு வழி என்ன?…..ஒரு பணக்காரரின் பள்ளிக் குழந்தையைக் கடத்தி பணம் பறிக்க முயன்று, கடைசியில் சிறைச்சாலையில் இளைமைக் காலத்தைச் செலவிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர். இன்று 20-12-12 இச்சம்பவங்களைப் பற்றி எழுதும் போது கூட, தலைநகர் புதுதில்லியில், நான்கு இளைஞர்கள் ஒரு பெண்ணுக்கு இழைத்த கொடூரச் சம்பவத்தையும் படித்திருப்பீர்கள். ஒட்டு மொத்த இந்திய மக்களையே உலுக்கும் செய்தியாக, இந்த இளைஞர்கள் இக்கொடூரச் செயலைச் செய்திருக்கிறார்கள்.

அனைத்து வசதிகளையும்  ஒரே நாளில் அனுபவித்து விடவேண்டும் என்கிற இளைஞர்களின் பேராசைகளைப் பூர்த்திசெய்ய பெற்றோர்கள் செவிசாய்ப்பது இன்னொரு காரணம். நம்ம பையன் நன்றாகக் படிக்கிறானே என்று ‘ப்ராவிடண்ட் பண்ட்’ (Provident Fund), ‘த்ரிஃப்ட் சொஸைட்டி லோன்’ (Society loan) என்று அனைத்து விதமான கடனையும் வாங்கி அம்மாவும், அப்பாவும் கஷ்டப்பட்டு தினமும் 12 மணிநேரம் உழைத்தது போதாது என்று ‘ஒவர்டைமில்’ (OT) சேமித்த பணத்தில் விலைமதிப்பு மிகுந்த அதிவேகமாகப் பறக்கும் இரு சக்கர வாகனங்களை வாங்கிக் கொடுக்கிறார்கள். தங்கள் பிள்ளைகளின் கல்விக்காக பெற்றோர்கள் படும் அல்லல்களை என்றாவது ஒருநாள் இந்த இளைஞர்கள் சிந்தித்திருக்கிறார்களா?….மாறாக பெற்றோர்களை மதிக்காமல், முகத்தை மூடியபடி, பனியன் அணிந்த யுவதிகளோடு இருசக்கர வாகனங்களில் ஊர் சுற்றுவது, போதைப் பொருள் பரிச்சயம் இவற்றால் படிப்பைப் பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு பெற்றோரைப் புறக்கணித்தல் போன்ற சம்பவங்களையும் கேள்வியுறுகிறோம்.

அப்பா, அம்மாவினுடைய வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக் கொள்ளுகிற இன்னொரு விஷயம் பாக்கெட் மணி (pocket money). பெற்றோர்களை  வற்புறுத்திப் பெறுகின்ற  இந்த பாக்கெட் மணி, இளைஞர்களை  அழைத்துச் செல்லும் இடம் எது தெரியுமா?………அவசர கதியில் நின்று கொண்டே சாப்பிடும் ‘துரித உணவகம்’ (Fast food), சுகாதாரம் சற்றும் இல்லாத ‘சாலையோர கையேந்திபவன்’ (Roadside eatables), பள்ளி, கல்லூரிக்கு அருகாமையில் சந்துமூலையில் அவ்வப்போது முளைக்கும் ‘சாட்ஷாப்’ (chat shop) ‘பானிபூரி’ அல்லது ‘பான்ஷாப்’ (pan shop). இதைப்போல், இன்னும் பலவற்றை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.

இன்று இளைஞர்களின் கல்வி அறிவுக்குப் பஞ்சமில்லை என்றாலும் நல்வாழ்க்கைக்கு இட்டுச் செல்லுகின்ற பாதைகள்தான் அவ்வப்போது தடம் மாறுகிறது. ஒரு வகையில் அபரிமிதமான விஞ்ஞான வளர்ச்சியும் கூட இளைஞர்களின் சிந்தனையைத் திசை திருப்புகிறது என்பதை முன்பே சொல்லியிருந்தேன். “தனிமரம் தோப்பாகாது” என்பது போல, பலதரப்பட்ட மக்களைக் கொண்ட ஒரு சமுதாயம் சிறப்பாக அமையவேண்டுமானால், நல்லொழுக்கமும், பண்பும் நிறைந்த இளைஞர்களின் பங்கு மிக மிக அவசியம். இளைஞர்களின் பிரச்சினைகளை மட்டுமே சீர்தூக்கிப் பார்க்காமல், நல்வழி காணும் யோசனைகளையும் ஒவ்வொரு மனிதனும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய விஷயம்.

வாழ்க்கையில்  பலவித இன்னல்களைச் சந்தித்த பிறகுதான் ஒரு தாய் தன்  மகவை ஈன்றெடுக்கிறாள், பின்னர்  அவன் வளந்து வாலிபனாகி அறிவிற்சிறந்து விளங்கினால் மட்டுமே அந்தத் தாயின் இன்னல்கள் மறைந்து வாழ்க்கை முழுவதும் மகிழ்ச்சி நீடிக்கிறது. தந்தைக்கு மகனைச் சான்றோனாக்குகின்ற கடமை மற்ற கடமைகளுள் முன்னிலை வகிக்கிறது. இத்தகைய கடமைகள் எல்லோருக்குமே பொதுவானது என்றாலும், அதை நிறைவேற்றுவதில்தான் ஒவ்வொருவரும் வேறுபட்டு நிற்கின்றனர். இன்றைக்குக் கூட தந்தையின் அன்புக்கு ஏங்கும் பல குழந்தைகளைக் காணமுடியும். அவர்களுக்கெல்லாம் துருவனின் சாதனையையையும், பிரகலாத சரித்திரத்தையும் எடுத்துக் கூற வேண்டிய காலக்கட்டாயத்தில் இன்று நாம் உள்ளோம்.

அன்னிய ஆதிக்கத்தின் பிடியில் இந்தியா சிக்கித் தவித்தபோது, இந்தியாவின் பெருமைக்குரிய கலை, கலாச்சாரம், பண்பாடு, நாகரீகம் போன்றவையும் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தது. இந்திய இளைஞர்கள் குருட்டு நம்பிக்கையிலும், வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தினாலும், சமயப் பூசல்களிலும் உழன்று கொண்டிருக்கும் போது, திடீரென ஒரு இளைஞன் குறுகிய காலத்தில் அரும் பெரும் தலைவனாகவும், இந்திய கலாச்சாரத்தையும் ஆன்மீகத்தையும் உலகுக்கு அறியச் செய்து அரும்பணியாற்றி உலக சாதனை செய்யமுடிந்தது. தியாக மனப்பான்மையோடு சேவையாற்றுகின்ற இளைஞர்களை எல்லாம் ஒன்று திரட்டி “ராமகிருஷ்ணாமிஷன்” என்ற பேரியக்கத்தை நிறுவமுடிந்தது. அவரது இளமைப்பருவத்தில் பண்பிலும் ஒழுக்கத்திலும் சிறந்து விளங்கியதால்தான் ஒரு ‘மஹானாக’ முடிந்தது. குடும்பத்தில் பெண்குழந்தைகளுக்கு நடுவே அதிக தவம் செய்து பெற்ற ஆண்குழந்தை அவர். நல்லொழுக்கம் நிறைந்து ‘நரேந்திரன்’ என்ற பெயரோடு தனது இளைமைப் பருவத்தில் ஆற்றிய பணி பாரதப் பண்பாட்டை வெளிஉலகுக்கு அறிமுகப் படுத்தியதோடு மட்டுமில்லாமல் உலக அளவில் இந்தியாவின் மதிப்பும் உயர்ந்தது. இவர் ஆற்றிய உரையில் மனம் நெகிழ்ந்து போன மக்கள் இவரை “ஸ்வாமி” என்றே அழைத்தனர். அன்று முதல் ஸ்வாமி விவேகானந்தர் என்று உலகத்தாரால் அழைக்கப்பட்டார். ஒரு இளைஞனாக தமது 39 வயது முடிவதற்கு முன், மற்ற இளைஞர்களுக்கெல்லாம் எடுத்துக் காட்டாக விளங்கி, தன்னம்பிக்கையே வாழ்க்கை, உடலின் சக்தியே பலம், பலவீனம் மனித வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் என்பதல் எழுந்திருங்கள், விழித்திருங்கள் குறிக்கோளை எட்டும் வரை அயராது உழையுங்கள் என்று வீரமுழக்கம் செய்தவர்.

இன்றைய இளைஞர்கள் தவறான பாதையில் செல்ல பல காரணங்கள் இருந்தாலும், நல்வழியில் செல்வதற்கு ஒரு சில வழிகளே உள்ளன. தற்காலத்தில் இளைஞர்களின் அபரிமிதமான செயல்திறம் அதிகமாக இருந்தாலும் ஒழுக்கமும் பண்பும் மிகக் குறைந்து காணப்படுகிறது என்பதால்தான்…..இந்திய விஞ்ஞானிகளும், பொருளாதார வல்லுனர்களும் மற்றும் அறிஞர்களும் இன்றைய இளைஞர்களை மையமாக வைத்து, அவர்களின் மேம்பாட்டுக்காக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தன்னம்பிக்கை, சுயமுன்னேற்றம் என்ற மாபெரும் சக்தி இளைய தலைமுறையினருக்கு வழிகாட்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.  ஒரு வலுவான, ஒழுக்கமுள்ள சமுதாயத்தை உண்டாக்க முதன் முதலில் வழிகாட்டுபவர் ஈன்றெடுத்த அன்னை பிறகு கடமையை உணர்த்தும் தந்தை அடுத்தடுத்து ஆசிரியர், சமூகம் இவையெல்லாம் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அணிவகுத்து, கடைசியில் இறை நம்பிக்கையோடு கலந்து நிற்கவேண்டும். இளைமைபருவத்தில் எந்த ஒரு செயலுக்கும் முடிவெடுக்கும் திறன் மிக முக்கியம், முடிவெடுக்க முடியாத நிலை வரும்போது பெரியோர்களின் வழிகாட்டல் இளைஞர்களுக்கு அவசியமாகிறது. தற்போது இருக்கும் சமுதாய சூழ்நிலையில், இளைஞர்களை நல்வழியில் செயல்பட வைப்பது அனைவருக்கும் ஒரு “சவால்” என்றே கூறமுடியும்!..அதில் வெற்றி கிடைத்தால் “சாதனை” என்று கூடச் சொல்லிக்கொள்ளலாம். இதனால்தான், இளைஞர்களின் முன்னேற்றப் பாதைக்கு வழிவகுத்த, இந்தியாவில் தோன்றிய எண்ணற்ற மகான்களும், அறிஞர்களும், தலைவர்களும் நிகழ்த்திய சாதனைகளையும், அருமை, பெருமைகளையும், அவ்வப்போது இன்றய இளைஞர்களுக்கு ஞாபகப் படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இன்றும் நாம் இருக்கின்றோம்.

தொடரும்………

பெருவை பார்த்தசாரதி

அன்றாடம் அதிகாலை எழுந்தவுடன், தேனீர் அருந்திவிட்டு, தினசரிகளை முழுவதும் படிக்காமல், தலைப்புச் செய்திகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து, அவசரமாக ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் திருப்பி, மனதுக்குப் பிடித்த விஷயங்களில் ஓரளவுக்கு கவனம் செலுத்தும் போது, முழுவதும் படிக்க முடியாமல் அலுவலகத்துக்கு நேரம் ஆகிவிடுகிறது. அவசர அவசரமாக குளித்து முடித்துவிட்டு உடலில் துவளும் தண்ணீர்த் துளிகளைக் கூட துவட்டாமல் அப்படியே நின்று கொண்டு சாப்பிட்டுவிட்டு, மீண்டும் அவசரகதியில் அலுவலகம் சென்று விடுகிறோம். அவரவர் வேலைக்கேற்றபடி அயறும் வரை உழைத்துவிட்டு மறுபடி பசியாறுகிறோம். அந்திசாயும் வேளையில் சிற்றுண்டி அருந்திவிட்டு, மறுபடி கணிணியின் மானிட்டரில் முகத்தை நுழைத்து, மெளஸைக் (mouse) கையில் பிடித்துக்கொண்டு, காதில் ஹெட்போனுடன் நேரம் தெரியாமல் எதையோ, யாருடனோ அலைபேசியில் பேசிக்கொண்டேயிருக்கிறோம். அலுவலகப் பணி முடிந்தவுடன் வாகனத்தை வேகமாக ஓட்டி, வீடு வந்து சேர்கிறொம். என்ன சாப்பிடுகிறோம் என்றுகூடத் தெரியாமல், காதைப் பிளக்கும் சத்தத்துடன் டிவி பார்த்துவிட்டு, பத்து பதினோரு மணிக்கு நித்திரா தேவி அருளால் கண்ணைமூடி, உண்ட களைப்பில் கிடந்து உறங்குகிறோம். அடுத்த நாள் காலை அதிகாலையில் எழுந்திருப்பதற்கு அலாரம் வைத்துவிட்டு, மணி ஒலித்ததும் நிதானமாக அணைத்துவிட்டு, மீண்டும் தூங்குவதற்கு எத்தனிக்கிறோம். இதுதான் இன்றய வாழ்க்கை முறை என்பது பொதுவாக அனைவருக்குமே பொருந்தும் விஷயமாக ஆகிவிட்டது.

இயல்பாக நம்முடைய வாழ்க்கை முறையை நாம் சிந்தித்துப் பார்த்தோமானால், நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு காரியங்களையும் நாம் எதற்காகச் செய்கிறோம் என்று கூடத் தெரியாமல் அதைச் செய்துகொண்டே இருக்கிறோம். இவற்றையெல்லாம் தீர ஆராய்ந்து பார்த்தால், பல விஷயங்கள் நமக்குப் புலப்படாது. இதையெல்லாம் சிந்தித்துப் பார்த்த நமது முன்னோர்கள் பின்வரும் சந்ததியினருக்கு சூட்சுமமான விஷயங்களை எளிதில் புரியும்படி ஏட்டில் எழுதிவைத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் படித்துத் தெரிந்து கொள்ளவோ?..சிந்தித்துப் பார்க்கவோ நேரமில்லாமல் எதை எதையோ தேடி அலைந்து கடைசியில் மனிதப் பிறவி எடுத்த வாழ்க்கை முற்றுப் பெறாமலேயே முடிந்து விடுகிறது. நம்முடைய உடலும் உள்ளமும் சில நாள் சுறு சுறுப்பாக இயங்குகிறது, மறுநாள் உழைக்க மறுக்கிறது. நமது வயிறும் நான்கு வேளை உண்டதை, ஒரு சில நாள் ஒரு வேளை போதும் என்று மறுக்கிறது. சுறுசுறுப்பாக இயங்கிய மூளை சில நேரம் மக்கர் செய்து, சிந்தனையை மழுங்கச் செய்து, தேவையில்லாத கற்பனை உலகத்துக்குள் அழைத்துச் சென்று விடுகிறது. அமைதியாக இருந்த மனதுக்குள் புயலை உண்டாக்குகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் ஏதாவதொரு பயம் வந்து, எதிர்காலத்தை நம் கண்முன் காட்டி நம்மை ஆட்டிப்படைக்கிறது. ஒரு வீடுதானெ இருக்கிறது, இரண்டு குழந்தைகள் ஆயிற்றே, இன்னமும் அலுவலகத்தில் அசிஸ்டண்டாகவே (&) இருக்கிறோமே, நம்மோடு சேர்ந்தவர்கள் அனைவரும் வானில் பறக்கும் (&) போது, நம்மிடம் கார் மற்றும் ஏசி இல்லையே, என்றெல்லாம் மனம் அலைபாய்கிறது. அடுத்த ஐந்து வருடத்தில் ரிடையர்மெண்ட் (&) வரப்போகிறது, அதற்குப் பிறகு எந்த அலுவலகத்தில் ‘கன்சல்டண்ட்’ (&) ஆகப்போகிறோம்?…………….மனது இன்றிலிருந்தே கணக்குப் போடத் தொடங்குகிறது. பன்னெடுங்காலத்திற்கு நல்ல வாழ்க்கை வாழ பட்ஜெட் போட்டுக்கொண்டே ஓவ்வொரு நாளையும் கூட்டி அதை மாதமாக்கி, வருடமாக்கி காலம் கழிந்து கொண்டே இருக்கிறது.

இப்படியாக, சிறுவயது முதல் யாரோ ஒருவரது வழிகாட்டுதலின் உதவியுடன், பல இன்னல்களைக் கடந்து படிப்படியாக முன்னேறி, பள்ளி, கல்லூரிப் படிப்பை முடித்து, 25 வயது நிரம்பிய வாலிபனாக மனதில் பலவித ஆசைகளுடன் வேலைதேடிச் செல்லும்போது சிந்தனையும், செயலும் சுறுப்பாக செயல்படுகிறது. விருப்பப்பட்ட வேலை கிடைத்தவுடன் மனது மகிழ்ச்சியில் தாண்டவமாடுகிறது. முழு குதூகலத்துடன் எட்டாவது மாடியில் உள்ள அலுவலகத்துக்கு, லிஃப்டைத் தவிர்த்து மாடிப்படிகளை  வேகமாகக் கடந்து சென்றடைகிறோம். பால்ய வயதில் நடந்த சம்பவங்கள் அவ்வப்போது நினைவுக்கு வருகிறது. வேகமாக ஓடும் ஆற்றிலே எதிர் நீச்சல் போட்டதெல்லாம் நினைவுக்கு வரும். எங்கும் எதிலும் வேகம்தான். பல மைல் தொலைவில் உள்ள பள்ளிக்கு, சைக்கிளில் பத்து நிமிடத்தில் சென்றடைந்தோம். சைக்கிள் இல்லையேல் நடையும் ஓட்டம்தான். அன்றைக்குத் தொடர்ந்த ஓட்டம் இன்று வரையில் தொடர்கிறது. ஒவ்வொரு நாளாக ஓட்டமெடுத்து,  பல வருடங்கள் கடந்து விட்டதை நினைக்கும்போது மனதுக்கு மலைப்பாகக் தோன்றும். இன்றும் ஓய்வில்லாமல் ஓடி ஓடி உழைத்து, நாம் நினைத்தையெல்லாம் அடைந்து விட்டோம். சாதிக்க நினைத்தை சாதித்துவிட்டோம். இன்று நம் வயதைக் கேட்டால், ஓட்டமாக ஓடிய அனுபவங்களை முன்வைத்து 45, 50, 60 என்று நம் வயதைச் சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் வாழ்க்கைப் பாதையில் ஓட எத்தனிக்கிறோம். ஆனால் முடியவில்லை, நடை தளர்ந்து, வேகம் குறைந்து, தள்ளாமையால் ஓடமுடியாமல் நிதானத்தை அடைந்து விடுகிறோம்.

பாதை முடிந்துவிட்டாலும் பயணம் முடியவில்லை என்பது போல ஒவ்வொரு நாளும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். இப்படி தினமும் கவலையுடனோ, கவலை இல்லாமலோ, ஒரு நாள் என்பது, ஒரு நிமிடம் போல் கழிந்து விடுகிறது. இதையெல்லாம் கவனத்தில் கொள்ளாமல் எங்கு நாம் ஓடிக்கொண்டிருகிறோம், எதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று கூடத் தெரியாமல், வாழ வேண்டிய வாழ்க்கையேல்லாம் சட்டெனக் கழிந்து கொண்டே வருகிறது. ‘நாளை’ என்பதே நிச்சமில்லாமல் இருக்கும்போது, அடுத்த ஐந்து, பத்து ஆண்டுகள் என்றில்லாமல், நூற்றாண்டுகளை நல்ல முறையில் கடக்க நம் மனம் எந்நேரமும் கணக்குப் போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. ஓய்வில்லாமல் மனதில் எழும் கேள்விகளுக்கு விடை தேடி எண்ண அலைகள் விரிவடைந்து கொண்டே செல்கிறது.

குடியிருக்கும் வீடு பழுதடைந்து, கூரை எந்த நேரமும் விழக்கூடிய நிலையில் இருந்தால், அந்தவீட்டில் குடியிருப்போமா, இதைப்போலவே, இந்த உடம்பு நன்றாக இருக்கும் வரையில், நம்மால் இயன்றவரை பொருள் ஈட்டுகிறோம். இங்கிருப்பது போதாதென்று சீமை தேடி ஓடுகிறோம். மாட மாளிகைகள், கூட கோபுரங்கள், பார்க்கும் இடமெல்லாம் விலையுயர்ந்த பொருட்கள், மார்பில் தவழும் முத்து மாலைகள் இவையெல்லாம் நமது உடம்பு நன்றாக இருக்கும்போது ஓடி, ஓடி சம்பாதித்தவை. வசதியாக வாழும்போது, உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள், சுற்றத்தார் போன்றோர்களின் கூட்டம் நம் அருகே என்றுமே உண்டு.  வசதி இல்லாதபோதோ அல்லது கடைசி காலத்தில் யார் நம்மோடு கூட வருவார்கள் போன்ற எண்ண அலைகள் வரும்போது, ‘வீடு வரை உறவு, காடு வரை பிள்ளை, கடைசிவரை யாரோ’?…………….என்ற கவியரசர் பாட்டுதான் நம் நினைவுக்கு வரும். அந்திமகாலத்தில் உயிர்பிரியும்போது இவையெல்லாம் கூட வருமா?  என்றால், “எதுவுமே கூடவராது” என்பதுதான் நமக்கு முன் வாழ்ந்த ஞானிகளின் கூற்று. இத்தொடரில் இடம்பெற்ற அனைத்துக்கும் முற்றுப் புள்ளி வைப்பது போல், சிறந்த சிவனடியார்கள் என்ற பெயர்பெற்ற 63 நாயன்மார்களில் ஒருவரும், திருமாலே சரணாகதி என்று வாழ்ந்த பன்னிரு ஆழ்வார்களில் ஒருவரும் நமது சிந்தனைக்கு விருந்தாக, செவிக்கு இனிதான பாடல் மூலம் மனதில் எழும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லும் விதமாக நமக்கெல்லாம் நல் வழிகாட்ட வருகிறார்கள்.

ஒன்றே ஒன்றைத்தவிர, நாம் வாழ்ந்த காலத்தில்  சம்பாதித்தது எதுவுமே இறந்த  பிறகு நம்முடன் வராது என்கிறார் திருமூல நாயனார். நம்முடன் காலம் பூராவும் வாழ்ந்து, நம்மோடு ஒட்டி உறவாடிய மனைவி மற்றும் நாம் சம்பாதித்தையெல்லாம் அனுபவித்து வாழ்ந்த நம் மக்களும் கூட வரமாட்டார்கள்.  அப்படியென்றால் எதுதான் நம்முடன் கடைசி வரையில் வரும்?…என்ற வினாவுக்கு அருமையான பதிலை இங்கே நம் முன் வைக்கிறார் நாயனார். வாழ்க்கையின் அனுபவத்தில் நாம் பெறுகின்ற ஞானமும், நாம் கற்றுக்கொண்ட நல்லொழுக்கம் தவிர வேறொன்றும் கூட வராது என்பதை நான்கே வரிகளில் பின் வருமாறு விளக்குகிறார்:-

பண்டம்  பெய் கூரை பழவி விழுந்தக்கால்
உண்ட அப் பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்
கொண்ட விரதமும் ஞானமும் அன்றி
மண்டி அவ்வழி நடவாதே.

நாயனாரை ஆழ்வாரோடு  ஒப்பிட்டு நோக்கையில், வாழ்க்கை அனைத்தையும் பெருமானிடத்தில்  சமர்ப்பித்து விட்டு, இப்பூவுலக  வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் பணம், பதவி, புகழ் எதுவுமே  வேண்டாமென்கிறார் ஆழ்வார்களில் ஒருவரான விப்ர நாராயாணர். வாழ்க்கையில் வழிதவறும் போது, உறவினர்கள் அல்லது நண்பர்கள் போன்றோர் நமக்குதவ முன்வருவார்கள். ஒரு பெண்ணிடம் மனதைப் பறிகொடுத்து, வாழ்க்கையில் அனைத்தையும் இழந்த ஆழ்வாருக்கு உதவ அரங்கனே வந்தான் என்கிறது வரலாறு. ஒவ்வொரு மனிதனும் நிம்மதி தேடி, அது எங்குமே கிடைக்காமல் கடைசியில் இறைவனைச் சரணடைவது இயற்கை. துன்பம் வரும்போது இறைவனை நினைந்து பிறகு மகிழ்ச்சியில் திளைக்கும்போது மறந்து விடுவது மனித இயல்பு. உலகத்திலேயே உயர்ந்த பதவியினால் கிடைக்கும் சுகத்தைவிட இறையுணர்வுதான் மிகப்பெரியது என்கிறார் ஆழ்வார். அடியார்களின் காலடி பட்ட மண்ணை தன் தலையில் சுமந்து தொண்டரடிப்பொடி என்ற பெயர் பெற்ற இவர் இறைவனிடம் பின்வருமாறு வேண்டுகிறார்.

பச்சைமா மலைபோல்  மேனி, பவளவாய்க் கமலச்  செங்கண்
அச்சுதா அமரர்  ஏறே, ஆயர்தம் கொழுந்தே என்னும்
இச்சுவை தவிர யான்போய் இந்திர லோகம் ஆளும்
அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் அரங்கமா நகருளானே.

வாழ்க்கைப்  பயணத்தில் சாதாரண மனிதன் அனுபவிக்கின்ற இன்ப துன்பங்கள் அனைத்தையும் சமாளிக்கும் திறனையும், கடைபிடிக்க வேண்டிய அறநெறிகளையும் மேற்கூறிய ஒன்றிரண்டு பாடல்கள் மட்டுமல்ல, அரிய பெரிய பல்லாயிரம் பாடல்கள் (ப்ரபந்தம்-4000, திருமந்திரம்-3000) மூலம் நாம் எளிதில் அறிந்துகொள்ளுமாறு நம்மிடையே விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள் நம் முன்னோர்கள்.

தொடரும்…….

பெருவை பார்த்தசாரதி

புராண காலத்தில் மட்டுமில்லாமல், இன்று கூட நம் வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டுகிறவர்களை வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் கைக்கொண்டு வாழ்க்கை நலம் பெறவும், வாழ்வில் உயர்ந்த நிலை அடையவும் ஒவ்வொருவரும் முயற்சித்துக் கொண்டேயிருக்கிறோம். நாம் நமது சொந்தக்காலில் நிற்கமுடியும், நமது உழைப்பிலே நாம் வாழமுடியும் என்கிற தளராத தன்னம்பிக்கை வளர இவர்கள் காட்டும் வழி நமக்கு ஒளிகாட்டுகிறது. பண்டைக்காலத்தோடு இன்றய காலக்கட்டத்தை ஒப்பிடுகையில், தடைக்கற்களை சுட்டிக்காட்டி தன்னம்பிக்கையை வளர்க்கும் சூழ்நிலைகளை உருவாக்கித் தருபவர்களை Counsellors, Advisors, Organisers, TeamLeader, Members என்று பெயர் சூட்டி அழைப்பெதெல்லாம் இன்று பெயரளவிலே தான் மாற்றமே தவிர,  செயல் அளவில் பெரிய மாற்றமிருக்காது. அன்று ‘குரு’ என்று சொல்கிறவர்களை இன்று ‘தலைவர்’, ‘வழிகாட்டுபவர்’ என்று சொல்கிறார்கள் அவ்வளவுதான். ஒரு திறமையான தலைவனாகச் செயல்படக்கூடிய ஒருவர் (Leader) தன்னுடைய உறுப்பினர்களுக்கு (Team Members) வழிகாட்டியாக இருந்தால், அவர் எடுக்கின்ற செயலும், முடிவும் வளரும் இளைய தலைமுறையினருக்கு எடுத்துக்காட்டாக அமையும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. திறமை இருந்தும் ஒரு காரியத்தைத் திறம்பட செய்ய முடியாமல் திணறுபவர்களுக்கு, முதலில் அவர்களை மனக் குழப்பத்தில் இருந்து விடுவித்தால்தான் அவர்கள் திறம்பட செயல்படமுடியும். தன்னுடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, தாம் சொல்கின்ற பணிகளைத் திறம்பட செய்யும் ஊழியனிடத்தில் காணும் மன சஞ்சலங்களை அகற்றி, அவனிடத்தில் இருக்கும் திறமையை எடுத்துக் காட்டுபவன்தான் மற்றவரிடமிருந்து தனிப்பட்டு “தலைவன்” என்ற தகுதியைப் பெறுகிறான்.  அறிவு, திறமை, பொருமை, ஆற்றல் இவை எல்லா அம்சத்திலும் சிறந்து விளங்கினாலும், தலைவனாகச் செயல்படுபவனுக்கு ‘தெளிவான சிந்தனை’ என்பது மிக மிக அவசியம். அப்பொழுதான் அவனைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு எடுத்துக் காட்டாக அமையமுடியும். ஒரு வண்டி சீராக ஓட வேண்டுமானால், இரண்டு சக்கரங்களும் ஒரே அளவாக இருக்கவேண்டும், அதுபோல எண்ணங்கள், செயல்கள் என்ற இரு சக்கரங்கள் ஒன்றாக இருந்தால்தான் வண்டியாகிய செய்கின்ற செயல் சிறப்பாக அமையமுடியும். இந்த எண்ணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் மூலக்காரணமாக அமைவது தெளிவான “மனம்”. என்பதை மையமாக வைத்துதான் கவியரசரின் சிந்தனையில் “வண்டி ஓட சக்கரங்கள் இரண்டு மட்டும் வேண்டும், அந்த இரண்டில் ஒன்று சிறியதென்றால் எந்த வண்டி ஓடும்” தமது பாடல் வரிகளை அமைத்து இருப்பார்.

மனதைக் கட்டுப்படுத்தி, ஆசைக்கு அளவிட்டால் கடையனும் கடைத்தேற்றம் பெறலாம் என்கிறார்கள் நம் முன்னோர்கள். ஆசையை அடக்க முடியாமல் இன்று பலர் வாழ்வில் வழி தவறுவதை நாம் கண்கூடாகப் பார்க்கிறோம். எல்லாவித இன்ப துன்பங்களுக்கும் மனம் ஒன்றுதான் காரணமாக அமைகிறது. நல்ல மனைவி, தகராறு செய்யாத குழந்தைகள், உறவாடும் சுற்றத்தார்கள் இவர்களோடு அமைதியான முறையில், தனது வருமானத்திற்கேற்றவாறு குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருந்தான் ஒருவன். அக்கம் பக்கத்தில் குடியிருப்போர்கள் எல்லாம் வசதியாக காரில் போவதைப் பார்க்கிறான். இவனுக்கும் லேசாக ஆசை பிறக்கிறது. தன்னிடம் ஒரு கார் இருந்தால் எப்படி இருக்கும்?..ஆசை துளிர் விடுகிறது. உடனே வாங்கிவிடு என்று மனது சொல்கிறது, மறு நிமிடம் வேண்டாமென்று மறுக்கிறது. அடுத்த நிமிடம் கடன் வாங்கியாவது கார் வாங்கிவிடு என்று உத்தரவிடுகிறது. படிப்படியாக இந்த சாதாரண ஆசை பேராசையாக உருவெடுத்தது. இப்படித்தான் ஒவ்வொரு நிமிடமும் மனம் என்பது குரங்காக மாறிவிடுகிறது. மனதைக் கண்டபடி அலைபாய விட்டதால் அமைதியான வாழ்க்கையில் சூறாவளி வீசத்தொடங்கியது. இதுவரை கடன் என்று அறியாதவன், ஒரு காலகட்டத்தில் கடனைத் திரும்பச் செலுத்தமுடியாத பெரும் கடனாளி ஆகி  விடுகிறான். பணத்திற்காக ஒழுக்கத்திலிருந்து வழுவுகிறான். ஒழுக்கம் கெட்டவன், நடத்தை கெட்டவன் என்று பெயரெடுக்கிறான். முடிவில் தன்னையும், தன்னைச் சேர்ந்தவர்களின் வாழ்க்கையையும் சீரழித்துக் விடுகிறான்.

மக்கள் அறவழியில்  சென்று ஒழுக்கத்தை முறையாகக்  கடைபிடித்து நல்வாழ்க்கை  வாழவேண்டும் என்ற உயரிய  நோக்கத்திற்கு வித்திடுவது ஒழுக்கம் என்பதை வலியுறுத்தினார்கள் பெரியோர்கள். நல்லொழுக்கத்துக்கு முக்கிய வழி ‘மன அடக்கம்’ மற்றும் ‘மனத்தூய்மை’. இரு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த வள்ளலார் மனதைக் கட்டுப்படுத்தி தனது வாணாள் முழுவதும் நல்லொழுக்கத்தை பேணிக்காத்து தனது வாழ்வில் அதை முழுமையாகக் கடைபிடித்தும் வந்தார். மனதை ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்து, கருணைக்கும் இரக்கத்துக்கும் எடுத்துக்காட்டாக விளங்கி அருட்செயல் புரிந்து மற்றவரிடமிருந்து தன்னை வேறுபடுத்தி சமுதாயத்தை சீர் செய்த சீர்திருத்தவாதியாக, மிகச்சிறந்த மனிதனாக வாழ்ந்து காட்டினார். மனிதன் என்ற சொல்லுக்கு நினைப்பவன் என்ற பொருள் படும். நினைப்பதற்கு உறுதுணையான கருவி மனம். மனத்தையுடையவன் மனிதன். அதிலும் மனத்தை அடக்கியவனே சிறந்த மனிதன் என்கிறார் திருமுருக கிருபானந்த வாரியார் அவர்கள். அவருடைய சொற்பொழிவில் இருந்து ஒரு செய்தி, திருவொற்றியூரிலே ஒரு மகான் இருந்தாராம். அவர் ஆலய வழிபாட்டிற்காகச் செல்லும்பொருட்டு, வீதியில் தம்மைக் கடந்து செல்பவர்களைப் பார்த்து அதோ ‘எருமை போகிறது’, ‘நாய் போகிறது’, ‘ஆடு போகிறது’, ‘பூனை போகிறது’ என்று கூறுவாராம். வள்ளலார் தெருவிலே செல்லும்போது அவரைப்பார்த்து “மனிதன் போகின்றான்” என்பாராம். ஆகவே எல்லோரையும் அந்த மகான் மனிதனாகக் கருதவில்லை என்று தெரிகிறது. மண்ணாசை, பொருளாசை, பெண்ணாசையால் நிரம்பி ஆசையினால் லயிக்கப்பட்டுக் கிடந்த மனதை வெறுத்து துறவறம் பூண்ட பட்டினத்தடிகளுக்கு “காதற்ற ஊசியும் வாராதே காணும் கடைவழிக்கே” என்ற வாசகம் தான் அவருக்கு ஞான வழி காட்டியது. ஒரு நொடியில் சட்டென்று மனம் மாறியதால், பெரும் செல்வந்தராக இருந்தும், கடைசியில் சகலத்தையும் துறந்து கோவணம் கட்டிய துறவியானார்

எண்ணிலடங்கா மஹான்கள், பதினென் சித்தர்கள், இன்றய சிறந்த எழுத்தாளர்கள், மனநல ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் பலர் மனதைப் பற்றிய எண்ணற்ற விஷயங்களை பாமர மக்களும் புரிந்து கொள்ளும்படி சொல்லியிருக்கிறார்கள். மனதை ஒடுக்க, ஒடுக்க மனம் விரிவடைந்து விசாலமடைகிறது. மனம் விசாலமாகிவிட்டால் அங்கே ஈகைக் குணம் குடிகொண்டு விடுகிறது. தீக்குணங்களை விரட்டி அடித்து விடுகிறது. சங்க காலத்தில் வாழ்ந்த அரசர்கள் பொன்னையும் பொருளையும் புலவர்களுக்கும், வறியவர்களுக்கும் வாரி வழங்கினார்களே, இவர்கள் மனத்தைச் செம்மை படுத்தியது எது?…முன்னூருக்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களை புலவர் கபிலருக்கு ஈந்தான் பாரி, முல்லைக்கொடிக்குத் தனது பொற்றேரைக் கொடுத்தான். தன்னிடமுள்ள பொருளைக் கொடுக்க இசைகின்ற அதேமனம், தன்னிடம் சேர்ந்து இருக்கின்ற உடலைக் கொடுக்க இசையுமா?… ஒரு புறாவின் அற்ப உயிருக்காக தன் தசையறுத்து துலாவில் ஏறிய வள்ளல்தன்மையைக் கண்டு வியக்காதவர் உண்டோ?…………அவர்களுடைய விசாலமடைந்த மனதிற்குள் விகாரத்து அங்கே இடமில்லை.

மனத்தை பேய் என்றே குறிப்பிடுகிறார் பதினென் சித்தர்களில் ஒருவரான  அகப்பை சித்தர். அகம் என்றால் மனம் என்றும் பொருள் படும். இவரது உண்மைப் பெயர் அகப்பேய் சித்தர். இவருடைய பாடல்களில் அகத்தை (மனதை) பேய் என்று சித்தரித்து பாடல் எழுதியதாலேயே இவர் அகப்பேய் சித்தர் எனப் பெயர் பெற்றார். பின்னாளில் அகப்பேய் என்ற பெயர் மருவி அகப்பை ஆகிவிட்டார் என்பது பலரது கருத்து. மனதில் தூய்மையான எண்ணங்கள் எழும்போது, நமது முகம் பிரகாசமடைகிறது. மனம் எப்படி இருக்கிறதோ அப்படியேதான் முகத்தின் அழகு அமையும். இதைத்தான் “அகத்தின் அழகு முகத்திலே தெரியும்”, “ எண்ணம்போல வாழ்வு”, “எண்ணம்போல செயல்” என்பர். “மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல்” என்பதும் வள்ளுவன் வாக்கு. மனதைப் ஒருநிலைப்படுத்துவது மற்றும் சஞ்சலப்படாமல் எப்படி ஒடுக்குவது என்பது பற்றி அகப்பேய் சித்தர் பாடல்களில் முக்கியத்துவம் பெற்று இருக்கும்.

குரங்கானது சிறிது நேரமேனும் சும்மாயிராது, ஏதாவது விஷமம் செய்து கொண்டேயிருக்கும். மரத்துக்கு மரம் தாவுவதும், குதிப்பதும், தொங்குவதும் இவற்றுக்குச் சாதாரமான செயல். அதனால்தான் நிலையில்லாத மனித மனத்தையும் குரங்குக்கு ஒப்பிடுகிறார்கள் கவிஞர்கள். ‘மனித மனம் ஒரு குரங்கு’ என்ற கவியரசரின் பாடல்கள் இங்கே  நினைவுக்கு வரவேண்டும்…….மனதை ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்து, தன்னிச்சையாக இயங்கவிடாமல் செய்துவிட்டால், மனமானது தூய்மையாகி என்நேரமும் சஞ்சலத்திற்கு இடம் கொடாமல், அமைதியாகவே இருக்கும்.

‘’நில்லென்று  மனதை நிலை நிறுத்தவல்லார்க்கு

கொல்லென்று  வந்த எமன் குடியோடிப் போனாண்டி’’

என்பது சித்தர்கள் கண்ட வித்தை. மனதை அடக்கி ஒரு நிலைப்படுத்தி விட்டால், மரணத்தையும்கூட வென்றுவிடலாம் என்பதே சித்தர்கள் கூற்று, இக்கலையைக் கைவரப்பெற்றவர்களின் உயிரை எடுக்க வந்த எமன் கூட அருகில் வராமல் ஒடிவிடுவானாம்.

‘குறுமுனி’ என்றும் ‘தலைமைச் சித்தர்’ என்றும் புகழ்பெற்ற அகத்தியர் “மனமது செம்மையானால் மந்திரம் ஜபிக்க வேண்டா’’ என்கிறார். மனதைச் செம்மைப் படுத்தினால் எல்லாவித சித்திகளையும் பெற்றும் விடலாம் என்கிறார். எல்லா வியாதிகளுக்கும் மருந்துண்டு, மன உளைச்சலுக்கும் உண்டு, ஆனால் மருந்தைவிட மனதில் உள்ள அழுக்குகளை அகற்றிடும் பயிற்ச்சியே அருமருந்தென்று அகத்தியமுனி இங்கே உட்கருத்தாக சூசகமாகத் தெரிவிக்கிறார் என்றே பொருள் கொள்ளவேண்டும்.

தற்காலத்தில்  அனைத்துமே கணிணியில் சேகரிக்கப்பட்டு சேமிக்கப் படுகிறது. இதில் அவ்வப்போது தேவையில்லாத சமாச்சாரங்களை ரிசைக்கிள் பின் (Recycle bin) என்ற இடத்திற்கு தள்ளிவிடுகிறோம். தேவையில்லாமல் கணிணியின் இடத்தை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கும் கோப்புகளை (unwanted files) குப்பைத்தொட்டிக்கு (Recycle bin) அனுப்புவது போல, அன்றாடம் நாம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளை மனதில் இருத்திக்கொள்ளாமல் உடனே மனதிலிருந்து களைந்து எரிந்து நல்லதைத் தவிர, ஒன்றுக்கும் உபயோகப்படாததை மனதில் சேமித்து வைப்பதை தவிர்க்கவேண்டும்.  இந்தப் பயிற்ச்சி மூலம் விரக்தி, கோபம், துவேஷம், எதற்கெடுத்தாலும் எரிச்சல் போன்றவற்றைத் தவிர்த்து மனதைப் பாதுகாத்து வைத்துக் கொள்ள வழி சொல்லுகிறார்கள் மனநல ஆராய்ச்சியாளர்கள்.

பகவத் கீதையை ஆழ்ந்து படிப்போருக்கு மனதைப் பற்றிய விஷயங்களெல்லாம் தெளிவாக விளங்கும். ஒரு சமயம் மனதைக் கட்டுப்படுத்தமுடியாமல் தடுமாறிய அருச்சுனன், பகவான் கிருஷ்ணனிடம் “ஒரு நிலையில் இல்லாத மனதை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துவது?”…என்று வினவுகிறான். அதற்கு பகவான், நம்முடைய மனதுதான் எல்லாவித செயலுக்கும் காரணமாக அமைகிறது, காற்றைப்போல எந்நேரமும் அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்கும் மனதைக் கட்டுப்படுத்த இடைவிடாத பயிற்ச்சியினால் மட்டுமே சாத்தியமாகும் என்றும் இது யோகத்தினால் கைவரப்பெறும் என்றும் உரைக்கிறார். இறைநம்பிக்கையோடு இடைவிடாத பயிற்சியினால் மனதை ஒரு கட்டுக்குள் வைக்கமுடியும் என்பதை கீதை மூலம் வலியுறுத்தினார். பலவித மனக்குழப்பத்துக்கும் மனசஞ்சலத்துக்கும் அடிமையாகியிருந்த அருச்சுனனக்கு நல்லுபதேசம் செய்து மனிதப் பிறவிக்கும் கீதையுரை மூலம் நல் வழிகாட்டினான் மாயக் கிருட்டினன்.  மனமே ஒருவரது வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கிறது. மனோதைரியமும், மனக்கட்டுப்பாடும் இருந்தால் மகத்தான சாதனை புரியமுடியும் என்பதை கீதோபதேசத்திலிருந்து எளிதாக அறிந்து கொள்ளமுடியும். சாதனைகளையும், குறிக்கோளையும் எட்டுவதற்கு இந்த ‘மனோதைரியம்’ மனிதனுக்கு மிக அவசியம் என்பதற்கு ஒர் உதாரணத்தை இங்கு எடுத்துச் சொல்ல விழைகிறேன். ஒவ்வொரு வருடமும் ஸ்பெயின் நாட்டில் நடக்கும் வீரவிளையாட்டு, அதாவது ‘காளைச்சண்டை’ (Bull Fight) என்பது உலகப் பிரசித்தம். வழக்கமாக நடைபெறும் இந்த மரண விளையாட்டில், ஆக்ரோஷமாக சீறிவரும் காளையை அடக்கி, எப்போதும் வெற்றிவாகை சூடும் ஒரு வாலிபன் கடைசி நேரத்தில் வீரவிளையாட்டில் பங்கேற்கவில்லை என்ற அறிவிப்பு வந்தவுடன் பத்திரிகையாளர்கள் கூட்டம் அவரிடம், ஏன் இந்த திடீர் முடிவு? என்ற கேட்டனர். அதற்கு அவருடைய உடன் பிறந்த சகோதரர் ஒருவர் போட்டியின் போது காளை முட்டி உயிர்துறந்த சம்பவத்தால்தான், வருகின்ற போட்டியில் நான் கலந்து கொள்ள இயலவில்லை என்று பதில் சொன்னார். மைதானத்தில் காளையோடு சண்டைபோடுவதைவிட யாருக்கு வெற்றி?…..யாருக்கு மரணம்?..என்று மனத்துக்குள் நடக்கும் போராட்டமே மேலோங்கி இருக்கிறது. போட்டியில் பங்கேற்கும் ஆறறிவு படைத்த மனிதனுக்கும், ஐந்தறிவு பெற்ற விலங்குக்கும் ஒருவரை ஒருவர் வெல்வதே குறிக்கோள். வெற்றி, தோல்வி, மரணம் என்பதெல்லாம் விலங்குக்குத் தெரியாது, ஒன்று போராடும் அல்லது போராட முடியாமல் தன்னை மாய்த்துக்கொள்ளும். ஆனால் மனிதனோ ஒரு நொடியில் மனம் தளர்ந்து, தன்னம்பிக்கை இழந்து விட்டால் போட்டியிலிருந்து விலகிவிடுகிறான். இப்படித்தான் அந்த வாலிபனும் போட்டி நடக்கும் ஒரு சில வினாடிக்கு முன்பு மனம் மாறிவிட்டான். அன்று பகவான் கீதையில் அருச்சுனனுக்கு வழிகாட்டியதுபோல், அந்த வாலிபனின் திறமையை அறிந்த அவரது ‘கோச்’ என்று சொல்லக்கூடிய(அவரைப் போட்டிக்குத் தயார்படுத்தியவர்) மனக்குழப்பத்தில் இருந்த வீரனுக்கு உற்சாகம் கொடுத்து, போட்டியில் பங்கேற்கச் செய்து காளையை அடக்கி மரணத்தை வென்று வெற்றியைத் தேடித்தந்தார்.

ஏதோ ஒரு காரணத்தால், சோர்வடைந்த மனதை தக்க சமயத்தில் திசைதிருப்பி உற்சாகமளித்தால், ஆக்கப்பூர்வமான திறமைகள் மனதிலிருந்து வெளிப்படும் என்பதையே இந்த சம்பவம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. ஆக நமது மனதை உற்சாகத்தோடும், உறுதியோடும் பாதுகாத்துக் கொள்ள நாம் பல வகைகளில் முயற்சி எடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். மூலைக்கு மூலை வினையகற்றுபவனுக்கு ஆலயம் இருப்பதுபோல, இன்றைக்கு எங்கு நோக்கினும் யோகாசன மையங்கள் ஆக்கிரமித்து விட்டன.  இங்கெல்லாம் மக்கள் கூட்டம் நிரம்பி வழிகிறது. ‘’மனஅமைதிக்கான வழிகள்’’ என்று பெரிய அளவில் விளம்பரம் செய்து வியாபாரமும் செய்கிறார்கள். யோகசன மையங்கள் இன்று வாழ்வில் முக்கியத்துவம் பெற்று மனதையும் உடலையும் பாதுகாக்க வழிசொல்வது அவசியமாகிறது. மருத்துவ மனைகளில் உடல்நிலை பரிசோதனை முடிந்த பிறகு, கடைசியாக ‘மனதை அலசி ஆய்வு செய்யும்’ மனநல மருத்துவரின் சான்றிதழும் (psychiatrist certificate) உடல் நல மருத்துவத்துக்கு அவசியமாகி வருகிறது என்பது இங்கே நினைவு கூறத்தக்கது.

யார் சொன்னாலும், எங்கு தேடினாலும் எண்ணற்ற  புத்தகங்களைப் புரட்டினாலும், முடிவாக அனைத்தும் ஒரே ஒரு விஷயத்தைத்தான் வலியுருத்துகிறார்கள். அதாவது மனசஞ்சலங்களை அகற்றுவதற்கு எங்கும் செல்லவேண்டாம், மன அமைதியில்லாமல் இருக்கும் போது உங்கள் இஷ்ட தேவதையை மனதில் இருத்தி அலுவலகத்திலோ, வீட்டில் தனியாக இருக்கும் போதோ அல்லது அமைதியான ஏதோவதொரு இடத்தில் அமர்ந்து ஒரு பத்து நிமிட நேரம் அமைதி காத்து தியானம் செய்யுங்கள் போதும் என்பதே இதன் ஒட்டுமொத்த சாராம்சம். இதைத்தான் நமது முன்னோர்களும், முனிவர்களும், சித்தர்களும், யோகிகளும் நமக்கு விட்டுச் சென்ற ‘வாழ்க்கை ரகசியம்’ என்று கூடச் சொல்லலாம்.

தொடரும

படத்திற்கு நன்றி :

http://suddhasanmargham.blogspot.in/2012_02_01_archive.html

பெருவை பார்த்தசாரதி

கடந்த 01-10-12 அன்று “முதியோர்களின் நிலை” என்ற தலைப்பில் வெளியான தனிக்கட்டுரையோடு (http://www.vallamai.com/literature/articles/26855/), இந்தத் தொடரையும் சேர்த்து வாசிக்கவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்தோடு இந்தத் தொடரை ஆரம்பிக்கிறேன். 

ஏழை, பணக்காரன், விலங்குகள், பறவைகள் என்ற பேதமில்ல்லாமல், மண்ணுலகில் பிறவி எடுத்த அனைவருக்கும் ‘முதுமை’ என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகி முதுமையில்  துன்பங்களையும் சேர்த்து விடுகிறது. பல குழந்தைகள் அல்லது ஒரே ஒரு குழந்தை மட்டும் பெற்றுக் கொண்ட பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளை ஒழுக்கத்துடனும், கட்டுப்பாடு, நற்பண்புகள் கொண்டவனாக வளர்த்து விட்டால், அது முதுமையில் அனுபவிக்கும் பல இன்னல்களுக்குத் தீர்வாக அமைந்துவிடும். 

எங்காவது நடைபெறும் நிகழ்ச்சிகளில் பங்கு கொள்ளும் சந்தர்ப்பத்தில் நாமும், நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் பரிமாறிக்கொள்ளும் விஷயங்களில் எத்தகைய விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்?… ‘தான் பெற்ற குழந்தைகள், தாங்கள் சொல்லுவதைக் கேட்க மறுக்கிறார்கள்’ ‘இப்போது இருக்கும் குழந்தைகள் பெற்றோர்கள் விரும்புவதைச் செய்வதில்லை’, ‘இன்றய இளையதலைமுறையினர் தவறான பாதையில் செல்லுகின்றனர்’  போன்ற செய்திகளே அதிக அளவில் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளும் செய்திகளில் இடம்பெறுகின்றன. பெற்றோர்களின் விருப்பத்திற்கு எதிராக நடந்து கொள்ளுகின்ற பிள்ளைகள், பெரியோர்களின் அறிவுரையை ஏற்க மறுக்கும் சந்ததிகள் இவர்கள் அனைவரையும் அவரவர் குடும்பத்திலேயே அடையாளம் கண்டுகொள்ளமுடியும். ஒரு குடும்பத்தில் ஒருவர் தவறாக நடந்துகொள்ளும்போது அதை அந்தக் குடும்பத்தின் மூத்த உறுப்பினர் திருத்த முயற்சித்து, குடும்பம் பிரிந்து விடுவதும் சகஜம். ஒரு பெற்றோருக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை, சகோதரர்கள் ஒன்று கூடிச் செய்வதில்தான் பெரும்பாலும் சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன. குடும்பத்தை நல்வழியில் நடத்திச் சென்ற வயதான முதியவர்களை யார் வைத்துக் காப்பாற்றுவது?….என்ற தருணத்தில்தான், அவர்களுக்கு ஆலோசனையும், அறிவுரையையும் தேவைப்படுகிறது.  மதிப்பு மிகுந்த இத்தகய வழிகாட்டலுக்குச் செவிசாய்க்க மறுப்பவர்களுக்கு இதிகாச புராணங்களில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் வழிகாட்டுகின்றன.          

வளர்த்த பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்டு, அந்திமக் காலத்தில் உயிர் ஊசலாடும் போது, ஆறுதல் சொல்ல பெற்ற பிள்ளகளே வரவில்லை என்கிறபோது வேறு யார்?….வருவார்கள்.  முக்காலமும் உணரும் முனிவர் போல, இதையெல்லாம் முன்பே உணர்ந்ததுபோல் நமது கவியரசர், 1968ல் வெளிவந்த ‘எங்க ஊர் ராஜா’ என்ற படத்திற்காக எழுதிய

‘பெட்டியிலே பணமில்லே, பெத்தபுள்ளே சொந்தமில்லே,

தென்னைய பெத்தா இளநீரு பிள்ளைய பெத்தா கண்ணீரு,

பெத்தவன் மனமே பித்தம்மா பிள்ளையின் மனமே கல்லம்மா…….’ 

என்ற பாடல் வரிகளின் முடிவில் 

“சோதனையை பங்கு வச்சா சொந்தமில்லே பந்தமில்லே”

என்று எழுதியிருப்பார். இம்மாதிரி பாடல்கள் வேண்டுமானால் முதியோரின் சங்கடங்களுக்குச் சற்று நேரத்திற்கு ஆறுதல் தரும்.         

உயிரோடு இருக்கும் போது, பெற்றோர்களுக்குச் செய்யவேண்டிய கடமைகளைச் செய்தாலும், இறந்த பின்னும் அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் தொடருகிறது. தன்னைப் பெற்றெடுத்த தாய், தந்தையர் உயிரோடு இருக்கும்போது அவர்களைக் காப்பதும், காலமானபின் அவர்களுக்கு ‘திதிகளைச்’ செய்வதன் மூலம் தொடர்ந்து அவர்களுக்கு மரியாதை அளிப்பதாகக் கூறுகிறார் ‘ஆதிசங்கரர்’. கடமைகளிலேயே மிகச் சிறப்பான கடமை என்பது தனது பெற்றோருக்கு ஆற்ற வேண்டிய கடமைதான் என்பதை, புராண, இதிகாசங்கள் அவ்வப்போது நமக்கு வலியுறுத்தி உள்ளன. வேத நூல்கள், மனிதன் கடைபிடிக்கவேண்டிய  அறநெறிகள் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, உறவினர்கள் மேல் வைக்கும் பாசத்தையும், பரிவையும், பற்றிக் குறிப்பிடத் தவறுவதில்லை. 

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாழ்வு, ஓராண்டு தலைமறைவு வாழ்க்கை என்ற துன்பங்களை அனுபவித்த போதும், உறவினர்களுடன் சேர்ந்து வாழ்வதையே விரும்பினார் தருமர். குடும்ப ஒற்றுமைக்காக, தருமரின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்தனர் தம்பியர் அனைவரும். ஒவ்வொரு முறையும் அதர்மத்துக்குத் துணைபோன உறவினர்களை அழிக்கக் கொதித்தெழுந்தனர் தம்பிமார்கள்.  “குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை” அரசுரிமைக்காக ஒரே குடும்பத்தில் பிறந்த உறவினர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிடுவதை உலகமறிந்தால், நாம் எப்படி உலகத்தாரின் நலனுக்கு வழிகாட்டமுடியும்?….என்று சமாதானம் சொன்ன தருமரின் சொல்லுக்கு தம்பிமார்கள் அனைவரும் கட்டுப்பட்டது எதற்காக?….என்பதைச் சற்று சிந்தித்தித்துப் பார்த்தால் உண்மை விளங்கும். இன்று கூட கிராமப்புறங்களில் ஒரு குடும்பத்தில் முதலாவதாகப் பிறக்கும் ஆண்குழந்தை, அக்குடும்பத்துக்குக் குலவிலக்காய் இருந்து, குடும்ப நலத்திற்கும், தனது சகோதர, சகோதரிகளிக்கு உற்ற துணையாக இருந்து குடும்பத்தை நல்வழியில் நடத்திச் செல்வான் என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் தான் “தருமன்” என்ற பெயரைச் சூட்டுவதை வழக்கத்தில் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

பிள்ளைகளின் குணநலன்கள் சிறப்பாக அமைந்துவிட்டால், அதைவிட தாய் தந்தையருக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கக் கூடிய செய்தி வேறு ஒன்றுமில்லை. இதற்கு சிறுவயது முதலே அவர்களுக்கு நீதிநெறிகளை எடுத்துச்சொல்லி, இளவயதிலேயே அவர்கள் மனதில் நற்சிந்தனைகளை விதைக்க வேண்டும் என்பதை நமது முன்னோர்கள் நமக்கு அறிவுரை வழங்கியிருக்கிறார்கள். மராட்டிய மன்னன் சிவாஜியும், கவி தாகூரும், மஹாத்மாவும் இளமைக் காலத்திலேயே இத்தகைய பாக்கியத்தைப் பெற்றதால்தான், பின்னாளில் உலகம் போற்றும்படி வாழ்ந்தார்கள்.         

வேதங்கள் காட்டுகின்ற வழிகள் தவிர, பதினெண் புராணங்களும், காப்பியங்களும், மனிதன் பின்பற்றவேண்டிய பல நன்னெறிக் கோட்பாடுகளையும், போதனைகளையும் அளவில்லாமல் அள்ளி வழங்கியிருக்கின்றன. மகாபாரதத்தில் தாய்தந்தையரின் மகிழ்ச்சியே தன்னுடைய மகிழ்சியாகக் கருதிய ஒரு உத்தமரின் வாழ்க்கை எவ்வாறு அமைந்தது?….தந்தைக்காக தன் வாழ்க்கை முழுவதும் துணையின்றியே வாழ்ந்தான். அரசனாக இருந்த அவனுடைய தந்தை, ஒரு பெண்ணை விரும்பியபொது, அப்பெண் ஒரு வாக்குறுதியை தனக்கு அளித்த பிறகே அவனை மணக்க முடியும் என்பதை வலியுறுத்தினாள்.  தனக்குப் பிறக்கும் வாரிசுக்கே அரசுரிமை அளிக்க வேண்டுமென்பதே அவளுடைய நோக்கம்.  இதனைக் கேள்வியுற்று செய்வதறியாது திகைத்தான் மன்னன். அவனுடைய மூத்த மகன், தந்தையின் விருப்பத்திற்காக, வாரிசுரிமையை விட்டுக்கொடுப்பதற்காக, தனது வாணாள் முழுவதும் மணமுடிக்காமலேயே வாழ்ந்து காட்டினான். குடும்ப நலம்தான் பெரிது என்று கருதியதால், குடும்ப ஒற்றுமைக்காக தம்முடைய தன்னுடைய வாக்குக்குக் கட்டுப்பட்டு, ஒருபோதும், ‘தனது உரிமை’ என்று எதையும் வாழ்நாள் முழுவதும் கோரவில்லை என்பதை இங்கே குறிப்பில் கொள்ளவேண்டும். பின்னாளில், உலகுக்கே நீதி நெறிகளை எடுத்துச் சொல்லும் “பிதாமகர்” என்று உலகத்தாரால் போற்றப்பட்டார் “வீடுமர்”. 

பொருளாதார வசதியுடன், பணமும், உடலில் சக்தியும் இருக்கின்ற வரையில்தான் இவ்வுலகில் மதிப்பு இருக்கும் என்பதை அனைவரும் அறிவோம். ஒரு காலகட்டத்தில் “உன்னால் ஏதாவது பிரயோஜனம் உண்டா”?….என்ற கேள்விக்கான பதிலைப் பொருத்துத்தான் அவரவர்களின் வாழ்க்கை முறையும் அமையும். பெற்ற பிள்ளைகள் கூட தாய் தந்தையருக்குச் செய்கின்ற பணிவிடைகளை ஒரு சுமை!… என்று நினைக்கும் இன்றய சூழ்நிலையில்  பெற்றோர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமை தவறாத கண்ணியனுக்கு, ஒரு உதாரணம் ஒன்றையும், இதிகாசங்களிருந்து எடுத்துக் கூற விரும்புகிறேன். 

வயோதிக பருவத்தில், உடல் நலமின்றி, சக்தியற்று படுக்கையில் இருந்த தாய் தந்தையர்களை மிகவும் அன்போடும், மகிழ்ச்சியோடும் தெளிவான சிந்தனையோடும் ஒருவன் கனிவோடு, முகம் சுளிக்காமல் பொருப்பாகக் கவனித்து வருவதை அந்நாட்டு மன்னன் கேள்விப் பட்டு அவனைச் சந்திக்க அவன் இருப்பிடம் வருகிறான். 

‘நான் இந்நாட்டு மன்னன் உன்னைச் சந்திக்க வந்திருக்கிறேன்’……என்று வீட்டு வாசலில் நின்று கூக்குரலிடுகிறான். 

அவனோ சிறிதும் சட்டை செய்யாமல் தனது பெற்றோர்களுக்கு பணிவிடை செய்வதில் கவனமாக இருக்கிறான். 

மறுபடி திரும்பத் திரும்ப அவனை அழைக்கிறான் மன்னன். 

நம் வீட்டிற்கு யாராவது விருந்தாளியாக வரும்போது, நாம் ஏதாவதொரு முக்கியமான வேலையில் ஈடுபட்டிருப்போம், அப்போது……. 

சற்று பொருங்கள்!..இதோ வந்து விடுகிறேன்!…என்று சொல்வதைப் போல், அவனும் 

சற்று பொறுமய்யா!…நீர் யாராக இருந்தாலும் சரி, நான் எனது பெற்றோர்களைக் குளிப்பாட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன், அதை முடித்துவிட்டு உம்மை சந்திக்கிறேன், அதுவரை இதோ இந்தக் கல்லில் உட்காரும், என்று சொல்லி ஒரு செங்கல்லைத் தூக்கி எறிகிறான் அந்தச் சிறுவன். 

கடமையில் கண்ணாக, இப்படியும் ஒரு சிறுவனா!…இவனைப் பெற்றவர்கள் பாக்கியம் பெற்றவர்கள்!……வந்தவன்!……..வழிந்து ஓடுகிற அழுக்குத் தண்ணீரில் விழுந்த அந்தச் செங்கல்லின்மீது நின்ற படியே அவனுக்கு ஆசி வழங்குகிறான். 

மன்னனாக வந்தவன் ‘பகவான் விட்டல் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்’, அவரைச் சந்திக்காமலேயே அருள் பெற்ற நல்லவன் ‘புண்டரீகன்’ என்ற சிறுவன். 

நற்குடும்பத்தில் பிறந்த சிறுவன் புண்டரீகனுக்கு மட்டுமல்ல, பெற்றோருக்குக் கடமை தவறாது பணிவிடை செய்கின்ற நல்லவர்கள் அனைவருக்குமே இன்றும் அதே செங்கல்லின் மீது நின்று கொண்டே “விட்டல் கிருஷ்ணனாக” பண்டரிபுரத்திலிருந்து அருள் பாலித்துக் கொண்டிருக்கிறான். மராத்தியில் ‘விட்’ என்ற சொல்லுக்கு செங்கல் என்ற பொருள் படும். 

நற்குடும்பத்தில் பிறப்பதே அரிது என்பதை புராணங்கள் கூறுகின்றன. இதுகூட முற்பிறப்பில் செய்த புண்ணிய பலன்களின் வாயிலாகவே இத்தகைய நற்பிறப்பு சாத்தியமாகக் கூடும். ஆக நற்குடும்பம், நற்பிறப்பு என்பதெல்லாம் ஒருவனது நல்ஒழுக்கம், நற்பண்பு, கடமை தவறாமை போன்றவையே தீர்மானிக்கின்றன.  வாழ்க்கையில் மிக உன்னத நிலைக்குச் சென்ற பலரது வாழ்க்கை வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தோமானால், அவர்களது முன்னோர்களும் இவர்களைப் போலவே உயர்ந்த நிலையில் வாழ்ந்து இருந்ததை அறியமுடியும். இவர்கள் கூறும் அறிவுரைகளை ஒருகாலும் புறக்கணிக்கக் கூடாது என்பதற்கு, எளிய தமிழில் எல்லோரும் புரிந்து கொள்ளும்படி அமைந்த சித்தர் தத்துவப்பாடல் வரிகளில் ஒன்றிரண்டைக் காண்போம். 

“நல்லவர் தம்மைத் தள்ளாதே – அறம்

நாலெட்டிலொன்றை நாடித் தள்ளாதே

பொல்லாங்கி லொன்றும் கொள்ளாதே – கெட்ட

பொய் மொழிக் கோள்கள் பொருத்த விள்ளாதே”         

நல்லவர்களின் வார்த்தைகள், சான்றோர்கள் சொன்ன அறங்கள் இவற்றைப் புறக்கணிக்கக்கூடாது. புறம் பேசாமல், பொல்லாத காரியங்களைச் செய்ய வேண்டாம் என்பதை இப்பாடல் விளக்குகிறது. நன்னெறிகளையும், அறநெறிகளையும், இலக்கியங்கள், காப்பியங்கள், இதிகாசங்கள் மூலமாக அறிந்துகொண்டாலும், வாழ்க்கைச் சிக்கலுக்குத் தீர்வு காணும் நல் ஆலோசனைகளை, வேறு எங்கும் தேடாமல் நம்மை வளர்த்து ஆளாக்கிய, நமது முன்னோர்களின் அனுபவங்களிலிருந்தே, எளிதாகப் பெற்று விட முடியும்!….அதை இன்றளவும் நாம் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதில் ஐயமில்லை?……         

தொடரும்…..

பெருவை பார்த்தசாரதி

நடைமுறை வாழ்க்கையில் சாதாரணமாக நாம் செய்கின்ற ஒவ்வொரு வேலைக்கும், நிகழ்ச்சிக்கும், செயலுக்கும் ஒருவரது உதவியை நாடி அவரிடம் ஆலோசனை பெற்று எடுக்கின்ற காரியத்தைச் செவ்வனே செய்து முடிக்கும் யுக்தியை, நமக்கு முன் வாழ்ந்தவர்களது அனுபவங்கள் மூலம் அறிந்து கொண்டு, ஒவ்வொரு துறையிலும் சிறந்து விளங்குகின்ற ஒருவர் லெளகீக வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டுவது போல், வேறு யாரெல்லாம் நம் ஆனந்த வாழ்க்கைக்கும், ஞான மார்க்கத்தும் வழிகாட்டுகின்றனர்?என்பதை நமது அன்றாட வாழ்க்கை அனுபவங்களிலிருந்தும், புராண, இதிகாசங்களில் இடம் பெறும் அறநெறிகள் மூலம் பாடம் பெறமுடியும் என்பதே இத்தொடரின் முக்கிய குறிக்கோள். ஆலோசனை என்பது ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அவசியமாகி, வாழ்வின் இறுதிக் கட்டம் வரை தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது என்பதைத் தொடர்ந்து உதாரணங்கள், மேற்கோள்கள் மூலம் வலியுறுத்துவதே இத்தொடருக்கு இன்னொரு சிறப்பு.

அன்றாட வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்கும் கடமைகளுள் ஆன்மீகத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் உண்டு. அன்றாடம் நாம் சந்திக்கும் இன்ப, துன்பப் படிகளைக் கடந்து வரும்போது, ஏதாவதொரு இடத்தில் தடைக்கல்லாக ஏதோ ஒரு துன்பம் நம்மைத் தடுக்கும்போது, நமக்கு ஆறுதலாக, அருமருந்தாக அந்த நேரத்தில் உதவுவது ஆன்மீகம். ஆனாலும் ஆன்மீகத்தை முழுமையாக அனுபவித்து உணர முடியாமல் திணறும்போது, ஞான வாழ்க்கைக்குக் வழிகாட்டுகின்ற ஆன்மீககுருவின் உதவியைப் பெற தொடர்ந்து ஒவ்வொருவரும் முயற்சித்துக் கொண்டே இருக்கிறோம்.

உலகில் வாழும் மனிதர்கள் எவருமே துன்பத்தோடும், வருத்தத்தோடும் வாழ விரும்புவதில்லை. வாழ்க்கை முழுவதும் மகிழ்ச்சி நீடித்திருக்க வேண்டும், சந்தோஷம் எங்கே கிடைக்கிறதோ அதை நோக்கித்தான் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று சொன்னால் யாராவது மறுக்கப் போகிறார்களா என்ன?…. ஆக வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பொருளாதார வசதிகள் பெற்றிருந்தாலும், மகிழ்ச்சியும் சந்தோஷமும் இதில் கலந்திருக்கும் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. மற்றவர் உதவியுடன் இதைப் பெறுவதற்கான முயற்சியை வாணாள் முழுவதும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். ஒரு நிமிடம் கூட ஓய்வு இல்லாமல் உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் பெரிய பணக்காரர்கள் என்று சொல்லக்கூடியவர்கள், தொழிலதிபர்கள், தங்கள் வேலையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டு, வருடத்தில் சில நாட்கள் நிம்மதி தேடி ஆன்மீகம் தழைத்திருக்கும் இமாலயம், ஹரித்வார், ரிஷிகேசம், காசி போன்ற புண்ணியத்தலங்களுக்குச் சென்று ஆன்மீகக்குருக்களிடம் அறிவுரை பெற்று வருவதை நாம் படித்திருக்கிறோம். குருவைப் பற்றிய சிந்தனையைத் தொடருவோம்.

இதிகாசங்களில் குருவாக வருணிக்கப்படுபவர் மும்மூர்த்திகளுக்கும் சம்மானவர் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. “குருபிரம்மா குரு விஷ்ணோ, குருதேவோ மஹேஸ்வரஹா, குரு சாக்ஷாத் பரப்ரும்மம், குரவே நமஹா”…குருவே பிரம்மா, அவரே விஷ்ணு, மஹேஸ்வரன் எல்லாமும், ப்ரப்பிரும்மும் அவரே என்கிறது வேத உபநிஷத்துக்கள். இதிகாசங்களில் கூறப்படும் அறநெறிகளை எடுத்துச் சொல்லி, உலகை நல்வழியில் நடத்திய இத்தொடருக்குப் பொருந்துகின்ற வகையில் அமைகின்ற ஒரு சில குருமார்களைப் பற்றி இந்த நேரத்தில் சற்று மீண்டும் நம் நினைவுக்குக் கொண்டுவந்து பிறகு தொடருவோம்.

அறவழியில் ஆட்சி செய்ய, இஷ்வாகு வம்சத்தின் குலகுருவாக ‘வசிட்டமுனி’, தசரதனுக்கு அவ்வப்போது நல்லுபதேசங்களைத் தந்தருளினார்.

திருதராஷ்டிரனின் தீய எண்ணங்களைப் போக்கி, அவரை நீதி வழியில் நல்வழிப்படுத்த விதுரன் தன் வாழ்நாளைச் செலவிட்டான். ‘விதுரர்’ உபதேசித்தது அனைத்தும் ‘விதுர நீதி’ என்ற பெயரில் புத்தக வடிவில் இன்றும் உலகுக்கு வழிகாட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.

தன்னை யார் என்று அறிவித்து, தாம் அடைந்த முன்வினைகளைக் களைந்து, சந்தத்தினுள் சதாசிவத்தைக் காட்டி, உள்ளுக்குள் இருக்கும் ஞானக் கனலை எழுப்பி, கருத்தறிவித்து தனக்கு ‘விநாயகப் பெருமான்’ அருள் புரிந்ததாக அவ்வை மூதாட்டி விநாயகர் அகவலில் சொல்லியதைப் படித்திருக்கிறொமல்லவா?…

மாபாரதத்தில், ‘தருமன்’, தனது மற்ற சகோதரர்களுக்கு சகோதரராக மட்டுமல்லாமல், சில சமயம், அவர்களுக்குக் குருவாக இருந்து, தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டி, சகோதரர்களையும், நாட்டு மக்களையும் அறவழியில் செயல் பட வைத்திருக்கிறார்.

ஆஸ்திகப் பெருமக்களுக்கு என்றுமே மானசீக குருவாக திகழ்பவர்கள் ஸ்ரீ ராமானுஜர், ஸ்ரீமந் நிகமாந்த மஹா தேசிகன், ஸ்ரீ மத்வர், ஸ்ரீ ஆதிசங்கரர், ஸ்ரீ இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், ஸ்ரீ விவேகானந்தர் போல இன்னும் பலர் இருக்கின்றனர். இன்று இவர்கள் நிலவுலகில் இல்லையென்றாலும், பல தரப்பட்ட மக்கள் தங்கள் மனதில் மானசீக குருவாக இம்மஹான்களையெல்லாம் வரித்துக் கொண்டுள்ளனர் என்பது யாவரும் அறிந்த உண்மை. கோடானுகோடி மக்களுக்குக் குருவாக இருந்த இவர்கள் அனைவருக்குமே கூட குருவாக அமைந்தவர்களும் உண்டு.

பதினெட்டு முறைக்கு மேல் இடைவிடாமல் யாத்திரை சென்று, சபரியில் மணிகண்ட சுவாமியை தரிசிப்பவர்கள், குருசாமி பதவிக்குத் தகுதி அடைந்தவராகி, மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக அமைந்து விடும் தகுதியை அடைகிறார். தன் வழி நடப்பவர்களை நெறிப்படுத்தி, உடலுக்குக் கல்லினாலும், முள்ளினாலும் உண்டாகும் பாதகம் தெரியாமல், நெஞ்சத்துக்கு இதத்தைக் கொடுத்து இறைதரிசனம் செய்துவிக்கும் பணியினால், ஐயப்பகுருசாமிக்கு மட்டுமல்ல, அவரைப் பின்பற்றுபவருக்கும் அது ஆத்ம திருப்தியை அளிக்கிறதல்லவா?

இன்றைய உலகம் ஒரு அதிஅற்புத உலகம். ஒவ்வொரு பொருளிலும் நாம் ஒரு பாடத்தை ஒருவர் மூலம் கற்றுக் கொள்ள முடியும். தினமும் தொலைக்காட்சியைத் திறந்தால், எண்ணற்ற நிகழ்ச்சிகளுக்கு இடையில் யாராவது ஒரு மருத்துவர் உடல் வியாதிக்கு மருத்துவ ஆலோசனைகளை வழங்கிக்கொண்டிருப்பார். இன்னொருவர் ஆன்மீக விஷயங்களுக்கு விளக்கம் அளித்து மன அமைதிக்கு வழி காட்டுவார். வேதங்களையும் இதிகாஸங்களையும், உபநிஷத்துகளையும் கற்றுத் தேர்ந்து, அதிலுள்ள சாரங்களைப் பக்குவமாகத் தெளிவு பட உரைக்கத் தெரிந்த ஒருவரே, அனைவராலும் ஆன்மீகக்குருவாக எங்கும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறார். அறநெறிகளைத் தவறாக உபதேசித்து, ஆலோசனைகள் எதிர்மறையாக அமைந்தால், குருவின் பதவி அங்கே கேள்விக்குரியதாகி விடுகிறது… அதேபோல

தனது வாழ்க்கைக்குச் சரியான வழிகாட்டுதலை அளிக்க முடியாத குருவைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் தவறு நேர்ந்து விடும் என்பதை மகாபாரதத்தின் மூலம் அறிய முடியும். அனுவமும், பக்குவமும், திறமையும் ஒருங்கே அமைந்த துரோணாச்சார்யர் பாண்டவர்களுக்கும், கெளரவர்களுக்கும் குருவாக இருந்தாலும், அறிவும், பக்குவமும் இல்லாத வஞ்சக எண்ணம் கொண்ட சகுனியைத்தானே இன்னொரு குருவாகத் துரியோதனன் வரித்துக்கொண்டு அவர் வழி நடந்து அழிவைத் தேடிக்கொண்டான். துரியோதனின் அறியாமையை நீக்கும்படி ஒரு போதும் சகுனி செயல்பட்டதில்லையே!…..

குருவின் தகுதியைப் பற்றிய கருத்தைத் தனக்கே உரிய பாணியில் ரத்தினச்சுருக்கமாக நான்கு வரிப்பாடலில் திருமூலநாயனார் அவர்கள் அருளிய அருமையான தமிழ்ப்பாடல் ஒன்று:- தகுதிகள் இல்லாத ஒருவரைக் குருவாக அடைந்தால், என்ன நடக்கும் என்பதை மூவாயிரம் வருடத்திற்கு முன்பு வாழ்ந்த திருமுலர், எளிய தமிழில் யாவரும் புரிந்து கொள்ளும்படி இயற்றிய ‘திருமந்திரம்’ நமக்குத் தெளிவுபட உரைக்கிறது.

குருட்டினை நீக்கும் குருவினைக் கொள்ளார்
குருட்டினை நீக்காக் குருவினைக் கொள்வர்
குருடுங் குருடுங் குருட்டாட்டம் ஆடி
குருடுங் குருடுங் குழிவிழு மாறே

அறிவும், பக்குவமும் இல்லாத ஆச்சார்யனைத் (குருவினை) தேர்ந்தெடுத்தால், வாழ்வில் கெடுவர். அறியாமயைக் களையும், நீக்கும் குருவினை ஒரு போதும் இவர்கள் பெற மாட்டார்கள். குருவின் தகுதி இப்படி இருந்தால் என்ன நடக்கும்?.. என்பதற்கு ஒரு உதாரணமும் சொல்லுகிறார். ஒரு குருடனைக் குருவாகத் தேர்ந்தெடுத்த மற்ற இரண்டு குருடர்கள், கூத்தாட்டம் போட்டு, குருட்டாட்டம் ஆடி, முடிவில் கண் தெரியாமல் படுகுழியில் விழுவதைப் போல அமைந்துவிடாமல், குருவைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு உள்ள அவசியத்தை, ஒரு நான்கு வரிகளில் எளிய பாடலால் விளக்குகிறார். குருவின் தேடுதல் முற்றுப் பெறாமல் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும் என்ற உட்கருத்தை இதை விட அழகாக யாரால்?…. நயம்பட விளக்க முடியும். எப்பொழுதுமே சித்தர் பாடல்கள் மேலோட்டமாகப் புரிவது போல் இருந்தாலும், உட்கருத்தை அறிந்து பொருள் கொள்ள வேண்டுமென்று படித்திருக்கிறேன்.

குருவின் வழிகாட்டல் வாழ்க்கைக்கு அவசியமா?….. என்ற கேள்வியை முன் வைப்பவர்களுக்குப் பதில் சொல்லும் விதமாக ஒரு சிறிய கதை மூலம் விளக்கமளிக்க விரும்புகிறேன்.

ஒரு குருகுலத்தில் படிப்பு முடிந்த பிறகு சீடர்கள் ஒவ்வொருவரும் கல்வியில் முழுமை அடைந்திருக்கிறார்களா என்பதைப் பரீட்சித்துப் பார்ப்பது குருவின் கடமை அல்லவா!….

குருகுலத்தை விட்டுச் செல்லும் சீடர்களிடம்…….
“வாழ்க்கையில் மிக மிக அரிதாகக் கிடைப்பதும், மதிப்பு வாய்ந்ததும் எது?… கேட்கிறார் குரு.

தங்கம்தான் மிக அரிதாகக் கிடைப்பது,
இல்லை வெள்ளிதான்,
இல்லை, இல்லை வைரம், நவரத்தினம் என்று ஒவ்வொரு சீடரும் ஒரு பொருளைச் சொல்லுகிறார்கள்.

குருவுக்கு இந்த பதிலில் திருப்தி ஏற்படவில்லை ஆதலால், மறுபடி ‘வேறு ஏதாவதொன்று சொல்ல முடியுமா’?… என்று கேட்கிறார்.

கடைசியில் ஒருவன் “வாழ்க்கையில் மிக மிக அரிதாகக் கிடைப்பதும் மதிப்பு வாய்ந்ததும் ஒன்றே ஒன்றுதான் அது உண்மையான “குருவின் வழிகாட்டல்”.

ஏன் அப்படி உறுதியாகச் சொல்கிறாய்?… குரு

“நான் எங்கு தேடியும் எனக்கு உண்மையான ‘குரு’ கிடைக்கவில்லை, கடைசியில் இங்கு கல்வி பயின்றதில் குரு போதனையால் அனைத்துக் கலைகளிலும் பூரண தேர்ச்சி பெற்றேன். நம்மிடத்தில் இருக்கும் திறமைகளை நாம் அறியாவிட்டாலும், அதை அறிந்து வெளிக்கொணர்வது, நமக்குக் குருவாக அமைவதைப் பொருத்தே அமையும் என்பதை அறிந்தேன். எல்லாம் எளிதாகக் கிடைக்கும் இந்த உலகத்தில், ஒருவருக்கு மிக மிக அரிதாகக் கிடைப்பதும், அமைவதும் ‘உண்மையான குருவும் அவரது போதனையும்’ என்பதை இங்கு உணர்ந்தேன்”.

‘சீடனின் விரிவான விளக்கத்தால்’ குருவுக்கு திருப்தி ஏற்பட்டது.

(தொடரும்)