Blog

க. பாலசுப்பிரமணியன்

இறைவன் எங்கே இருக்கின்றான்?

“தூணிலும் இருப்பான், துரும்பிலும் இருப்பான் ” என்று இறைவனின் பெருமையை தந்தைக்கு மட்டுமின்றி, இந்த உலகுக் காட்டியவன்  பிரகலாதன்.  ஆனால் மனித மனத்தில் அடிக்கடி எழும் சந்தேகம் “ இறைவன் எந்த வடிவத்தில் இருக்கின்றான்?, .எந்த இடத்தில் இருக்கின்றான்? அவனை எந்த வடிவத்தில் வழிபட்டால் அவனுக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டு நமக்கு அருள் புரிவான்? -சந்தேகத்தில் அலைகின்ற மனம் நிலைப்பட மறுக்கின்றது.

“தீக்குள் விரலை விட்டால் நந்தலாலா உன்னைத் தீண்டும் இன்பம் தோன்றுதடா  நந்தலாலா” என இறையுணர்வை பாரதி வெளிப்படுத்தினான்.  “காணும் இடமெல்லாம் உந்தன் வண்ணம் கண்டேன், அந்த வண்ணத்தை என்னுள்ளும் கண்டேன்” என்று கபீர்தாஸ் இறையோடு ஒன்றிய நிலையை ஆனந்தப் பரவசத்தில் அருளினார். அதே ஆனந்தப் பரவசத்தில் திளைக்கும் மாணிக்க வாசகரோ இறைவன் தரும் காட்சியை இவ்வாறு வருணிக்கிறார்:

பத்தி வலையிற் படுவோன் காண்க ‘

ஒருவ னென்னு மொருவன் காண்க

விரிபொழில் முழுதாய் விரிந்தோன் காண்க

அணுத்தருந் தன்மையில் ஐயோன் காண்க

இணைப்பரும் பெருமையி லீசன் காண்க

அரியதில் அரிய அரியோன் காண்க

மருவியெப்  பொருளும் வளர்ப்போன் காண்க.

திருமூலரிடம் இவையெல்லாம் கடந்த ஆன்மீக நிலையைப் பார்க்கின்றோம்.

அமைதியான ஆழ் சிந்தனையில் இறையின் பேராண்மையையும் ஒளிப்பரவாகத்தையும் உணர்ந்தவராக நாம் திருமூலரைக் காண்கின்றோம்.

“ஆதியு மாய் அரனாய் உடலுள் நின்ற

வேதியுமாய் விரிந்தார்த் திருந்தான் அருட்

சோதியுமாய்ச் சுருங்காதா தோர் தன்மையுள்

நீதியுமாய்  நித்தமாகி நின்றானே.”                         (15)

“ஆதியுமாய்” என்ற அவர் கூற்றில்  இறைவனுடைய முழுமுதல் நிலையை எந்த சந்தேகமுமின்றி ஆணித்தரமாக விளக்குகின்றார். “ஆதிபகவன் முதற்றே உலகு” என்று வள்ளுவன் கூறியதுபோல் எல்லாப் பிறப்பிற்கும் படைப்பிற்கும்   பிரபஞ்சத்திற்கும் அவனே முழுபொறுப்பேற்று முன் நிற்கின்றான். ஒன்றாய், ஒருவனாய் ஒளிமயமான அவன் எல்லா உலகங்களுக்கும் வழிகாட்டி நிற்கின்றான் . . இந்த நிலையில் “ஆதியாய்” இருப்பவன் யார் என்ற ஐயம் எழுந்திடா வண்ணம் “அரனாய்” என்று சிவனிடம் தான் கொண்டுள்ள அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையை முன்னிறுத்துகின்றார்.

“உடலுள் நின்ற வேதியுமாய்”- என்ற விளக்கத்தின் மூலம் இறைவனை எங்கும் தேடித் செல்லவேண்டிய அவசியம் இல்லை; அவன் ஒவ்வொரு உடலுக்குள்ளும் உறைந்திருக்கின்றான் என்ற பொருள் கொடுத்து சீவனுக்கும் சிவனுக்கும்  இருக்கும் நெருங்கிய தொடர்பை வெளிப்படுத்துகின்றார். இறைவனை உள்நிறுத்தி அலங்கரிப்பதால் உடலும் கோவில் போன்ற ஒரு புனிதத் தலமாகின்றது.. கஸ்தூரியின் மணத்தை நுகர்ந்த மான் எவ்வாறு அந்த வாசத்தில் மதியிழந்து, அது தன் நாபியின் உள்ளிருந்து வருகின்றது என்று அறியாமல் அதைத்தேடி இங்குமங்கும் அலைகின்றதோ, அதேபோல் என்னுள்ளேயே நீ இருக்கின்றாய் என்பதை மறந்து நான் எங்கெங்கோ அலைந்தேன்  என்று துயரப்படும் கபீரின் கூற்று இந்த இடத்தில நினைவுக்கு வருகின்றது, “சிந்தையெல்லாம் சிவனே: : மனத்துள் மகேசன்” என்று உணராமல் அலைகின்ற மாந்தருக்கு “உடலுள் நின்ற” என்ற கருத்து சிந்தனையைத் தூண்டுவதாக அமைகின்றது.

“விரிந்தார்த்திருந்தான்” – என திருமூலர் சொல்லும் பொழுது இறைவனின் உலகளாவிய தன்மையும், இருக்கின்ற உயிர்களிளெல்லாம் அவன் அமைதியின் வடிவாய் அமைந்துள்ள தன்மையையும் உணர முடிகின்றது. பிரான்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த மாபெரும் மேதை வால்டைர் கூறுகின்றார் “இறைவன் எல்லாஇடத்திலும்  மையம் கொண்ட ஒரு வட்டம்; அந்த வட்டத்திற்கு சுற்றளவு கிடையாது”– “God is like a circle whose center is everywhere and circumference nowhere.” திருமூலரின் “விரிந்தார்ந்திருந்தான்” என்ற சொல்லாடல் இந்த உலகளாவிய பரந்த தன்மையை அழகாகக் காட்டுகின்றது.

அவன் எப்படி இவ்வாறு இருக்க முடியும் என்று நமது மனதில் எழுகின்ற வினாவிற்கு பதில் தரும் வகையில் முனிவர்  “அருட்சோதியுமாய் ” என்று சொல்லி நம்மைக் குழப்பங்களிளிருது விடுவிக்கின்றார். ஒளி மயமாக அவன் இருக்கும் பொழுதில் அந்த ஒளி எல்லா அசையும் அசையாப் பொருட்களிலும் ஊடுருவி நிற்கின்ற நிலை வெளிப்படுகிறது. “ஒங்காரத் துள்ளொளியாய் அவ்வொளிக்குள் ஒளியாய்” என்று வள்ளலார் “அருட்பெரும் சோதியை” கண்டவுடன் அடைந்த பரவசத்தில் இறையருளின் தன்மையை விளக்கியது முன் நிற்கின்றது.

மாணிக்கவாசகரின் கீழ்கண்ட பாடல் “விரிந்தார்த்திருந்தான்” என்ற சொல்லாடலுக்குப் பொருள் போல அமைந்துள்ளது :

வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி

ஊனாகி உயிராகி உண்மையாய் இன்மையாய்க்

கோனாகி யான்எனதென் றவரைக் கூத்தாட்டு

வானாகி நின்றாயை என்சொல்லி வாழ்த்துவனே.!

“சுருங்காததோர் தன்மை “என மீண்டும் கூறி, ஒரு முறை அந்த ஒளி நம்மை ஆட்கொண்டால் அது சுருங்காது, குறையாது, மாறாது நிலைத்திருக்கும் நிலையைக் காட்டுகின்றார்.

“நீதியுமாய்” – எனச் சொல்லுகையில் அந்தப் பேரொளியின் பாரபட்சமற்ற குணத்தை வெளிப்படுத்தி நடுநிலைமைப் போக்கை எடுத்துரைக்கின்றார். அறத்தை முன்னிறுத்தி ஆள்பவன். அந்த அறத்துக்குத் தன்னையும் கட்டுபடுத்திக்கொண்டவன். அனைத்து உயிர்களுக்கும் சரி சமானமாய் அருள்பவன்.அரன்!

“நித்தமாகி நின்றானே”  – என்ற சொல்லாடல் தன்  விளக்கங்களுக்கு அவர் முற்றுப் புள்ளி வைப்பதைப் போல், இறைவனின் பேராண்மையையும் இணையற்ற நிலையையும் விளக்குகின்றது.

இன்னொரு பாடலில் “கடந்து நின்றான் எங்கும் கண்டு நின்றானே.” (14) எனத் திருமூலர் சொல்லும் பொழுது இறையாட்சியின் முழுநிலைக்கு ஒரு முகவுரை கிடைக்கின்றது.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

-இன்னம்பூரான்
மார்ச் 28, 2017

பெரிய எழுத்து விக்ரமாதித்யன் கதை, கதைசொல்லி இலக்கியங்களில் முதன்மை வகிக்கிறது என்று அந்த காலத்துப் பெரிசுகள் சொல்லிக்கொள்வார்கள் அந்த விக்ரமாதித்யனின் அண்ணனாகக் கருதப்படும் ராஜரிஷி பர்த்ருஹரி உஜ்ஜெய்ன் சமஸ்தானத்தின் அரசர், அறிவாளிகளின் தலைவர், துறவு பூண்ட மாமனிதர். அவருடைய நீதிசதகம், வைராக்யசதகம், சிருங்கார சதகம் ஆகியவை புகழ் வாய்ந்தவை. ஒரு மாதிரி, இங்கே.

स्वल्पस्नायुवसावशेषमलिनं निर्मांसमप्यस्थिकम्
श्वा लब्ध्वा पारितोषमेति न तु तत्तस्य क्षुधः शान्तये ।
सिंहो जम्बुकमङ्कमागतमपि त्यक्त्वा निहन्ति द्विपम्
सर्वः कृच्छ्रगतोऽपि वाञ्छति जनः सत्त्वानुरूपं फलम् ॥     – नीतिशतकम्

தனக்கு கிடைத்த எலும்புத்துண்டில் கொஞ்சம் கூட மாமிசப்பசை இல்லாவிடினும், கிடைத்ததை உண்டு, பசி தணியாவிடினும், மனநிறைவு கொள்ளும், நாய். கண்ணில் பட்ட நரியைக் கண்டும் காணாமல், யானையை வேட்டையாடும் சிங்கம். தன்னால் முடிந்தவரை நன்றாகவே இயங்கிப் பலனை அடைய எல்லாரும் முயல்வார்கள்.

எட்டாதாயினும் கிட்டாது என்றோ/ சீ! சீ! இந்தப் பழம் புளிக்கும் என்றோ/ போதுமென்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து என்றோ நாம் இருப்பதில்லை.

#

சித்திரத்துக்கு நன்றி:

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/f3/2a/c8/f32ac84414a4944737b611976086fb9d.jpg

 

 

பவள சங்கரி

அன்பே சிவம்

“அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பார் அறிவிலார்
அன்பே சிவமென்று ஆரும் அறிகிலார்
அன்பே சிவமென்று ஆரும் அறிந்த பின்
அன்பே சிவமென்று அமர்ந்திருந்தாரே. ” – திருமூலர்

3000 ஆண்டுகள் காற்றை மட்டும் உண்டு, அரச மரத்தடியில் தவக்கோலத்தில் வாழ்க்கையைக் கழித்தவர் திருமூலர். வருடம் ஒரு முறை கண்களைத் திறந்து ஒரு பாடல் மட்டும் பாடிவிட்டு மீண்டும் தியானத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவார். இப்படி அவர் பாடிய அத்துணைப் பாடல்களும் மனிதர்களின் வாழ்வியல் விஞ்ஞானம் சார்ந்தது!

வாழ்க்கையில் நாமனைவரும் ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிறோம். எதையெதையோ தேடி ஓடுகிறோம். பொன், பொருள், மண், சொத்து, சொந்தம், பந்தம், பாசம், உறவு, பதவி என்று இப்படி என்னவெல்லாமோ தேடித்தேடி, சிலவற்றை அடைந்தும், ஒரு கட்டத்தில் ஓய்ந்து உட்காரும்போது அப்போதும் மனதில் ஒரு நிறைவை உணர முடிவதில்லை. நம்முள் இருக்கும் ஏதோ ஒன்று நமக்குப் புலப்படாத ஒன்றை தேடுகிறோம். அந்த ஒன்றுதான் நம் ஆன்மா. இந்த ஆன்மாவைக் கட்டி ஆள்வதுதான் ஆன்மீகம் என்பது. நாம் அடிக்கடி அன்றாட வழக்கில் பயன்படுத்தும் ஒரு பழமொழி என்றாலும் அதன் பொருளை தவறாகவே புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

‘நாயைக் கண்டால் கல்லைக் காணோம், கல்லைக் கண்டால் நாயைக் காணோம் என்பதுதான்…

கருகருவென்று மரத்தினால் செய்யப்பட்ட ஒரு பெரிய யானை உருவம். அதைக்கண்ட ஒரு சிறு குழந்தை அச்சத்தினால் தன் அன்னையின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு அரண்டுபோய் அழுகிறது. உடனே அந்தத் தாய் குழந்தையிடம், “இது யானையெல்லாம் இல்லை, வெறும் மரத்தினால் செய்யப்பட்ட உருவம் அதனால் நீ அச்சம் கொள்ளத் தேவையில்லை” என்று சமாதானம் செய்கிறாள்.

அந்தக் குழந்தைக்கு யானையாகத் தெரிந்த ஒன்று தாய்க்கு வெறும் மரப் பொம்மையாகத் தெரிகிறது. அதாவது யானையாகக் கண்ட குழந்தையின் கண்களுக்கு மர உருவம் தெரியவில்லை. மர உருவாகத் தெரிந்த தாயின் கண்களுக்கு யானையின் உருவம் தெரியவில்லை. இதைத்தான்

மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை
மரத்தின் மறைந்தது மாமத யானை
பரத்தை மறைத்தது பார்முதல் பூதம்
பரத்தின் மறைந்தது பார்முதல் பூதமே

என்கிறார் திருமூலர். இவர் சொன்ன இந்த பாடலின் பொருள்தான் நம் வாழ்வின் நிம்மதியை மீட்டெடுக்கும் மாபெரும் தத்துவம். அதாவது இந்த உலகின் புறப்பொருட்களின் மீது நாட்டம் கொண்டு அதன் பின்னாலேயே ஓடும் நமக்கு மாபெரும் சக்தியான இறையின்பத்தைக் காணத் தவறும் நிலை ஏற்பட்டுவிடுகிறது என்கிறார். மெய்ப்பொருளின் துணை கொண்டே மனக்குதிரையை கட்டுப்படுத்தி நல்வழி செலுத்த இயலும்.

பொதுவாகவே சித்தர் இலக்கியங்கள் பல்வேறு சங்கேத மொழிகளைக் கொண்டதாக இருக்கும். பெரும்பாலும் மனம் / பிராணன் / உயிர் மூச்சு என்பதை குதிரை என்றே குறிக்கப்பட்டிருக்கும்.

புள்ளினும் மிக்க புரவியை மேற்கொண்டால்
கள்ளுண்ண வேண்டாம், தானே களிதரும்,
துள்ளி நடப்பிக்கும், சோம்பு தவிர்ப்பிக்கும்,
உள்ளது சொன்னோம் உணர்வுடை யோர்க்கே

‘புள்ளினும் மிக்க புரவி’ என்பார் திருமூலர். புள் என்றால் பறவை. புரவி என்றால் குதிரை. அதாவது பறவையைக் காட்டிலும் வேகமாகப் பறக்கக்கூடியதாம் குதிரை. குதிரைக்கு இயற்கையாகவே வேகம், இடைவிடாத ஓட்டம், உறுதி ஆகிய குணங்கள் உண்டு. குதிரை தூங்கும்போது கூட படுப்பதில்லை. நின்றுகொண்டேதான் தூங்கும். உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டால் மட்டுமே அது முடியாமல் தரையில் வீழும். இது போலத்தான் நம் மனமும், மூச்சும். நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டிருப்பது என்பதால் குதிரைக்கு ஒப்பிடுகிறார்கள். ஆனால் இந்த குதிரை அவ்வளவு எளிதாக அடங்கி விடாது. மிகவும் சிரமப்பட்டே இதன் பயிற்சியாளர் இதனை வழிக்குக் கொண்டுவருவார். இல்லையென்றால் ஒவ்வொரு முறை அதன் மேல் ஏறி சவாரி செய்ய முயலும்போதும் சண்டிக் குதிரை குப்புறத் தள்ளிவிடும். சற்றே சிரமம் மேற்கொண்டு அதைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்து சேணத்தைப் பூட்டிவிட்டால் பின் அது தன் எசமானனுக்கு என்றும் விசுவாசம் உள்ளதாக கட்டுப்பட்டிருக்கும். இப்படித்தான் நம் மனமும் இறை சக்தியின் ஆற்றலுடன் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்தால் பின் நம்மை ஆட்டிப் படைக்காமல் நல்ல முறையில் வாழ வழியமைத்துவிடும். இந்த இறை சக்தியே ஆன்மீகம் நமக்கு வழங்குகிறது. சித்தர்களின் சித்தாந்தம் தெளிந்த நீரோடை போன்றது. ஆழ்ந்து வாசித்து அதன் சாரங்களைக் கடைபிடிக்கும்போது வாழ்வின் சகல நலன்களையும் பெற முடியும் என்பது உறுதி!

இறையன்பில் ஊறித் திளைத்த அடியார்களின் மெய்ஞ்ஞான உரைகளைத் தொடர்ந்து தியானிப்போம்.