Blog

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

பதம் கண்ணிலெடுத்தணைக்க வருக!

ஒரு பிஞ்சான செல்லக்குழந்தை நம்மோடு இருந்துவிட்டால் போதும்; வாழ்வின் மகத்தான பேரின்பம் அதுவேதான். அதற்கு அலங்காரம் செய்வதும், அழகு பார்ப்பதும், விளையாடுவதும், உணவு ஊட்டுவதும், கொஞ்சுவதுமாக, நேரம் போவதே தெரியாது. நேரம் போதவும் போதாது!

‘மக்கள் மெய்தீண்டல் உடற்கு இன்பம்,’ ‘குழலினிது யாழினிது என்பார் தம்மக்கள் மழலைச்சொல் கேளாதவர்,’ எனவெல்லாம் மக்கட்செல்வத்தைப் பெருமைப்படுத்திப் பேசினார் வள்ளுவர். இந்தக்கருத்தை மிக அழகாக விளக்கும் பிள்ளைத்தமிழ்ப் பாடல் ஒன்று- இதில் திருமலைக்குமரனை, குழந்தை முருகனை செங்கோட்டை கவிராச பண்டாரத்தையா எனும் அடியார், (பக்தர், புலவர்) தாயாகமாறிப் போற்றி மகிழ்கிறார். மெய்தீண்டும் இன்பத்தை மிக நுட்பமாக அனுபவித்து, விவரித்து மகிழ்கிறார்.

“குழந்தாய், உனக்குப் புத்தம் புதுப்பட்டாடை அணிவிப்பேன்,”- புலவர் பெருமான் தோயாத துகில் என்கிறார். அதாவது நீரில் தோய்த்து நனைத்து பழையதாக்காத- தோயாத புதுத்துகில்; தாய்க்கு அதில் ஒரு பெருமகிழ்ச்சி; புத்தாடையைத் தன் கண்போலும் போற்றும் குழந்தைக்கு அணிவிப்பதில் அவளுக்குப் பேரானந்தம் பிறக்கின்றது.

“தோயாத் துகிலும் அரைவடமும் சுற்ற வருக வருகவே.”

“அரையில், அதாவது இடையில் பொன்னரைஞாண் அணிவிப்பேன்.” சின்னஞ்சிறு குழந்தையல்லவா? வாயிலிருந்து எச்சில்நீர் ஒழுகுகின்றது. அதனைத் துடைக்க அன்னையின் கைகள் பரபரக்கின்றன. “கண்ணே, இங்கேவா, உன் வாயைத் துடைத்து விடுகிறேன்,” என ஆசையாக அழைக்கிறாள்.

“சுரந்து வடியும் கடைவாய்நீர் துடைக்க வருக வருகவே.” இங்கு அருவருப்பிற்கே இடமில்லை. இந்த எச்சில்நீர் அவளுக்கு அமுதம் போன்றதல்லவா?

முருகனைத் தாயாக ஈன்றவள் கங்கை; சிவபிரானின் முகத்தின் ஆறுபொறிகளினின்றும் தோன்றிய அறுமுகனை, அக்கினிதேவன் கொண்டுசேர்க்க, அவற்றின் உக்கிரத்தைத் தாயாகப் பொறுத்து, சரவணப் பொய்கையில் ஆறு குழவிகளைக் கொண்டு சேர்த்த முதல் அன்னை கங்கையல்லவா? அதனால்தான், “தாயாய் ஈன்ற கங்கையின் நல்ல நீரில் நீராட்டுகிறேன், வா அப்பா,” என அழைக்கிறாளாம் இந்தத்தாய்.

“ஆயாய் ஈன்ற கங்கைநன்னீர் ஆட்ட வருக வருகவே.”

சிறுகுழந்தைகளின் கையொரு அழகு, கண்ணொரு அழகு, முகமோர் அழகு, பாதமும் ஒரு அழகு அல்லவோ? குழந்தையை உடலோடு அணைத்துப் புல்கும்போது, அந்தப்பூப்போன்ற தாமரைப்பிஞ்சுப் பட்டுப் பாதத்தினை மட்டுமாவது கண்ணோடு எடுத்து அணைத்துக் கொள்ளவேண்டும் (கண்ணில் ஒற்றிக்கொள்ள வேண்டும்) எனும் ஆசை பிறக்கும் அல்லவா? அதைத்தான் சொற்களில் வடிக்கிறார் இங்கு!

“அருமைப் பதம்என் கண்ணிலெடுத் தணைக்க வருக வருகவே.”

 அடுத்து முலைப்பால் அருத்துவிப்பதனைக் கூறுகிறார். “தடைப்படாது பெருகும் முலைப்பாலை அருந்த வருக,” எனும்போது, அது எப்போதும் தங்குதடையின்றி மகவிற்குக் கிடைக்கும் அமுதம் என்று பொருள் கொள்ளவேண்டும்.

“வீயாதொழுகும் திருமுலைப்பால் மிசைய வருக வருகவே.” அருமைக்குழந்தையை நினைக்கும்போதே அவளிடம் பால் பெருகி வழியுமே!

“வீணையின் நாதம் தெவிட்டும்; நீ கூறும் மழலைமொழி கேட்கக்கேட்கத் திகட்டாது; ஆகவே அதனைத் தொடர்ந்து என்னிடம் பேசவேண்டி ஓடோடி வருவாயாக. மேலும் அந்த மழலைபேசும் வாயால் எனக்கு அழுத்தமான ஒரு முத்தத்தினைத்தர வேண்டும் (ஆணிமுத்தம்);

“வீணை தெவிட்ட மழலைமொழி விள்ள வருக வருகவே.
வாயால் எனக்கோர் ஆணிமுத்தம் வழங்க வருக வருகவே.”

“இதற்காகவெல்லாம் நீ என்னிடம் வரவேண்டும் அப்பா! அருள்தருவதும், நிலையானதுமான திருமலை மீது உறையும் முருகனல்லவோ நீ! குழந்தாய்! வருவாயாக,” என அன்னைபோன்று வேண்டி நிற்கிறார்.

தோயாத் துகிலும் அரைவடமும்
சுற்ற வருக வருகவே
சுரந்து வடியும் கடைவாய்நீர்
துடைக்க வருக வருகவே
ஆயாய் ஈன்ற கங்கைநன்னீர்
ஆட்ட வருக வருகவே
அருமைப் பதம்என் கண்ணிலெடுத்
தணைக்க வருக வருகவே.
வீயாதொழுகும் திருமுலைப்பால்
மிசைய வருக வருகவே
வீணை தெவிட்ட மழலைமொழி
விள்ள வருக வருகவே.
வாயால் எனக்கோ ராணிமுத்தம்
வழங்க வருக வருகவே
வரதச் சரதத் திருமலையின்
மழலைக் குழவி வருகவே.

(திருமலை முருகன் பிள்ளைத்தமிழ்- வாரானைப்பருவம்- செங்கோட்டை கவிராச பண்டாரத்தையா)

தளர்நடை பயிலும் குழந்தையை இன்னும் ஓடியாடுமாறு ஊக்குவிக்க அழகான சிறுதேர் ஒன்றினைச் செய்வித்து, அலங்கரித்து, பட்டுக் கயிற்றினை அதில்கட்டி, அதனை இழுத்தோடச் செய்வார்கள் அன்னைமார். குழந்தை முருகனின் அன்னையரும் இதற்கு விலக்கல்லவே! அன்னைகொடுத்த அழகுச் சிறுதேரை உருட்டிவருகிறான் அக்குமரன். பார்க்கும் கண்கள் பரவசத்தில் களிக்க, உள்ளம் பூரிக்க, வாயிலிருந்து வாழ்த்துக்கள் பிறந்து சொரிகின்றன.

‘மங்கலம் நிறைந்த மடமைபொருந்திய பிடியாகிய தெய்வயானை இடப்புறமும், குறவர்மகளான கொடிபோன்ற வள்ளியம்மை மற்றொரு பக்கத்திலும் இருந்து சீர்பெற்று வாழ்க!’

‘மங்கல மடப்பிடி குறக்கொடி இடத்தினும்
வலத்தினும் இருந்துவாழ்க.’

‘நீ ஊர்ந்துசெல்லும் மாமயிலானது வாழ்க!’ அதன் மேல் முருகன் அமர்ந்துள்ளான். அவனது நூபுரமணிந்த திருவடிகள் அழகுற இலங்க அவையும் வாழ்க!’

‘மாமயிலும் வாழ்கஅதன் மேலிலகு நூபுரம்

வனைந்தசே வடியும்வாழ்க.’

‘அற்புதமான ஒளிபொங்கிடும்வண்ணம் விளங்கும் திருவாபரணமான முப்புரிநூலினைப் புனைந்து சிறக்கின்ற உனது திருமார்பு வாழ்க!’

‘பொங்கொளி தயங்குதிரு ஆபரண முந்நூல்
புனைந்திடுபொன் மார்பும்வாழ்க.’

‘எப்போதும் அன்பர்களைக் காப்பதற்காகப் போர்செய்யத் தயாராக இருக்கும் கூர்வேலும் உந்தன் ஈராறு பன்னிரண்டு திருக்கைகளும் பன்னிரண்டு திரண்ட அழகான தோள்களும் வாழ்க!’

‘போர்வேலும் ஈராறு செங்கையும் பன்னிரு
புயங்கள்சுந் தரமும்வாழ்க.’

‘கருணைபொழிகின்ற கண்கள் ஆறிரண்டு பனிரெண்டும் அழகான ஆறு திருமுகங்களின் அருளும் வாழ்க.’ இங்கு ஒன்றினை நோக்க வேண்டும். ஆறுமுகத்தழகு எனாமல் அருள் என்கின்றார். முகத்தின் அழகு பொலிவது அது பொழியும் அருளினால்தான். ஆகவேதான் அருள் வாழ்க என வாழ்த்தினார்.

‘தங்குகரு ணைக்கண்கள் ஆறிரண் டுந்திருச்
சண்முகத் தருளும்வாழ்க.’

‘காதுகளில் தொங்கித் தாழ்ந்தாடும் குழைகள் முந்நான்கு பன்னிரண்டாம்! அவற்றுடன் பவளவாய் ஆறும் சேர, சிரத்தில் பொருந்தும் திருமகுடமும் இனிது வாழ்க,’ என்கிறார். இங்கு ‘மகுடம் வாழ்க’ எனில் அம்மகுடத்தைப் புனைந்த தலைவன் எனப் பொருள் கொள்ளுதல் வேண்டும்!

‘தாழ்குழைமுந் நான்கினொடு பவளவா யாறுடன்
நடமகுட மினிதுவாழ்க.’

‘நீ ஆளும் திருநாட்டில் மாதந்தோறும் மும்மாரி பொழிந்து பயிர்கள் செழித்து உயிர்கள் மகிழட்டும். உனது கொடியில் பொலியும் சேவல் வாழ்க! இவ்வாறு அனைத்தும் வாழ நீ சிறுதேரினை உருட்டுவாயாக! சிவஞானம் எனும் முத்தியைத் தருபவன் நீயே! ஆறுமுகன் சிவனின் வடிவமேயல்லவா? அதனால் சிவபிரானைப்போன்றே முத்தியையும் அளிக்க வல்லவன் என்கிறார். திருமாமலையில் உறையும் குமரனே நீ சிறுதேரினை உருட்டியருளுக!’

‘திங்கண்மும் மாரிபொழி யச்சேவல் வாழ்கநீ
சிறுதேர் உருட்டியருளே.
சிவஞான முத்திதரு திருமா மலைக்கடவுள்
சிறுதேர் உருட்டியருளே.’

இவ்வாறெல்லாம் வாழ்த்தி தாயின் நிலையில் நின்று திருமலை முருகனைச் சிறுதேருருட்ட வேண்டுகிறார் புலவர்.

மங்கல மடப்பிடி குறக்கொடி இடத்தினும்
வலத்தினும் இருந்துவாழ்க
மாமயிலும் வாழ்கஅதன் மேலிலகு நூபுரம்
வனைந்தசே வடியும்வாழ்க
பொங்கொளி தயங்குதிரு ஆபரண முந்நூல்
புனைந்திடுபொன் மார்பும்வாழ்க
போர்வேலும் ஈராறு செங்கையும் பன்னிரு
புயங்கள்சுந் தரமும்வாழ்க
தங்குகரு ணைக்கண்கள் ஆறிரண் டுந்திருச்
சண்முகத் தருளும்வாழ்க
தாழ்குழைமுந் நான்கினொடு பவளவா யாறுடன்
நடமகுட மினிதுவாழ்க
திங்கண்மும் மாரிபொழி யச்சேவல் வாழ்கநீ
சிறுதேர் உருட்டியருளே.
சிவஞான முத்திதரு திருமா மலைக்கடவுள்
சிறுதேர் உருட்டியருளே.

(திருமலை முருகன் பிள்ளைத்தமிழ்- சிறுதேர்ப்பருவம்- செங்கோட்டை கவிராச பண்டாரத்தையா)

ஒவ்வொரு பிள்ளைத்தமிழ் நூலும் பாடிய புலவரின் கற்பனை, கண்ணோட்டத்திற்கேற்பவும், அவருடைய பக்திப்பெருக்கின் விளக்கமாகவும், அன்பின் வெளிப்பாடாகவும் அமைந்து பயில்வோருக்கு பேரானந்தத்தினை விளைவிக்கின்றது. அதனால்தானோ என்னவோ, முருகன் மேலும் பார்வதி அன்னைமீதும் பலப்பல பிள்ளைத்தமிழ்கள் (வெவ்வேறு தலங்களுக்கானவை) இயற்றப்பட்டபோதும், அவை சொற்சுவை, பொருட்சுவை, கற்பனைவளம் சிறந்து விளங்குவதனால் புதுமைகுன்றாது விளங்குகின்றன. இதுவும் இறையருள் வெளிப்பாடே எனலாம்.

மீனாட்சி க. (மீனாட்சி பாலகணேஷ்)
{முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ்த்துறை,
கற்பகம் பல்கலைக் கழகம், கோவை,
நெறியாளர்: முனைவர் ப. தமிழரசி,
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்.}

********************************

நிர்மலா ராகவன்

இசை, ஸ்வரங்கள்

இசை கேட்கப் பிடிக்காதவர்கள் யாராவது உண்டா? அதைப்பற்றி கொஞ்சம்.

ஏழு ஸ்வரங்கள்

ஸ ரி க ம ப த நி என்னும் ஏழு ஸ்வரங்கள் அனைத்தும் பறவை மற்றும் மிருகங்களின் ஒலியாகும். இவைகளின் அதிபதிகளுக்கு தனிப்பட்ட உரு இருக்கிறது. பிடித்த ஆடை ஆபரணங்கள், துணைவியர் எல்லாம் உண்டு.

ஸ என்ற முதல் ஸ்வரத்தை ஷட்ஜம் என்பார்கள். இது மயிலின் குரலை ஒத்திருக்கும். மயில் கத்தும்போது கர்ணகடூரமாக இருக்கிறதே என்று யோசித்தேன். ஆனால், உற்றுக் கேட்டபோது அந்த ஸ்வரம் புலனாகியது.

அடுத்து, ரி — ரிஷபம். எருதின் குரல்.
க — காந்தாரம். ஆட்டின் கனைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
ம — மத்யமம். க்ரௌஞ்ச பறவை (நாரை).
ப — பஞ்சமம். குயிலின் கூவல்.
த — தைவதம். குதிரையின் கனைப்பு.
நி — நிஷாதம். யானையின் பிளிறல்.

இவைகளில் ஸ, ப இரண்டும் மாற்றமில்லாது, ஒரேமாதிரி இருக்கும். மற்றவைகளில் இரண்டு அல்லது மூன்று வகைகள் உண்டு. இவைகளை மாற்றி மாற்றி அமைக்கும்போது ராகங்கள் எழுகின்றன. நமது கர்னாடக இசையில் ஐந்து ஸ்வரங்களாவது இருந்தால்தான் அது ராகமாம்.

நான் எழுதுவதா!

`தமிழில் நாட்டியப் பாடல்கள் எழுதிக் கொடேன்!’ என்று என் மகள் கேட்டபோது, `அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது!’ என்று முதலில் மறுத்தேன். கதை, கட்டுரை வேறு, கடவுள்மேல் பாடலமைப்பது வேறு. இல்லையா?

அவள் விடாமல் தொணதொணக்க, `விடமாட்டியே! எதைப்பற்றி?’ என்று கேட்டேன்.

பிரம்மாவால் உலகம் உருவான கதையை பல பக்கங்களில் தட்டச்சு செய்து, கெஞ்சும் பார்வையுடன் அளித்தாள்.

விக்கினம் எதுவும் வராமல் இருக்கவேண்டும் என்று பிள்ளையாரையும், `நீயே எழுதிக் கொடு!’ என்று கல்விக் கடவுள் சரஸ்வதியையும் வேண்டிக்கொண்டு, குருவையும் மானசீகமாக நமஸ்கரித்தேன்.

இரண்டு மணி நேரத்தில், யாரோ என் கையைப் பிடித்து எழுதுவதுபோல் பாதிப் பாட்டு, ஐந்து ராகங்களில், தயாராகிற்று.

கலைஞர்களின் கர்வமும் இசைத் தேவதைகளும்

எதையாவது கொஞ்சம் கற்றுவிட்டாலே பலருக்கும் கர்வம் வந்துவிடுகிறது. இசையில் ஓரளவு பயிற்சி பெற்றவர்கள் கர்வப்பட்டால் பாதிக்கப்படுகிறவர்கள் இசைத் தேவதைகள்தாம். (கற்க ஆரம்பித்தவர்கள் தவறு செய்வது இதில் சேர்த்தியில்லை).

கற்க ஆரம்பித்த சில வருடங்களிலேயே எனக்கு உணர்த்தப்பட்டது: `யாராவது பாடச்சொல்லிக் கேட்டால், பிகு செய்துகொள்ளாமல் உடனே பாட வேண்டும். சாக்குபோக்கு சொல்வது அகம்பாவம். தலை கனத்துப்போனால், கலை நம்மை விட்டுப் போய்விடும்!’

சற்றே புகழ்பெற்றபின், `எனக்கு எல்லாம் தெரியும்!’ என்ற கர்வத்துடன், அலட்சியமாகப் பாடுபவர்களுக்குத் திடீரென்று ஸ்ருதி இறங்கும். அல்லது தாளம் தப்பும். அதன் விளைவாக, ராகா, ராகினி என்ற பெயர்கொண்ட இசைத் தேவதைகளின் அங்கங்களில் சிறுகச் சிறுகக் குறைபாடுகள் உண்டாகும்.

ராகம், ஸ்வரத்துக்குரிய இசைத் தேவதைகளைப்பற்றிய ஒரு பாடலுக்கான தகவல்கள் ஆங்கிலத்தில் தற்செயலாகக் கிடைக்க, என் மகள் என்னிடம் கொடுத்தாள். `கையின்றி, காலின்றி’ என்று ஆரம்பித்தது நான் எழுத ஆரம்பித்த அப்பாடல்.

சில நாட்கள் கழித்து, கண்ணயர்ந்த உடனே, கண்பார்வை இல்லாது தடுமாறியபடி சிலர் என்முன் தோன்றுவதுபோல் ஒரு பயங்கரமான காட்சி. விழிப்பு வந்தது. இசைத் தேவதைகள்!

மறுநாள் என் மகளிடம் தெரிவித்தபோது, `உடல் குறை என்றால் கை காலில் மட்டும் ஊனம் என்பது கிடையாதே! கண்ணையும் சேர்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டுமே என்று நானே நினைத்தேன்!’ என்றாள்.

அதன்பின், யாராவது அலட்சியமாகப் பாடினாலோ, அரைகுறையாக நாட்டியம் ஆடினாலோ என் மனம் பதற, கண்ணை மூடிக்கொண்டு இந்த தேவதைகளுக்காகப் பிரார்த்திப்பது என் வழக்கமாயிற்று.

ருத்திரன் வந்தான்

அடுத்த வருடம் சிவராத்திரியின்போது அயர்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருக்கையில், `ருத்திரன் வந்தான்’ என்ற ஒரே வரி திரும்பத் திரும்ப இசையுடன் மனத்துள் கேட்க, விழிப்பு கொடுத்தது. `புதிய பாடல்!’ என்று உற்சாகத்துடன் எழுந்து, ஒரு நோட்டுப் புத்தக்கத்தை எடுத்து வந்து எழுத ஆரம்பித்தேன். அப்போது இரவு 11.50 மணி.

மின்சாரத் தடை

பத்து நிமிடங்கள் கழிந்து, சரியாக பன்னிரண்டு மணிக்கு எங்கள் பகுதியில் மின்சாரம் தடைபட்டது. பாட்டு என்னவோ வந்துகொண்டிருந்தது. விட்டால், காலையில் எதுவும் நினைவுக்கு வராது. ஆகவே, படுத்தபடி, அடுத்த வரி எங்கே ஆரம்பிக்கும் என்று உத்தேசமாக கட்டை விரலை அந்த இடத்தில் பதித்தபடி எழுதினேன்.

நடுவில் உறக்கம் மீண்டும் அடுத்த வரி. இப்படியே நான் பாட்டை எழுதி முடித்தபின், மின்சாரம் சீராகியது. அப்போது மணி 2.40.

நான் மனத்தெளிவுடன் இருந்தால், `இப்படி எழுதலாமே!’ என்ற எண்ணம் குறுக்கிட்டுக் கெடுத்திருக்கும். அந்த தடங்கல் எதுவும் இல்லாமல் இருக்க, முக்கால் தூக்கத்தில் எழுதியிருக்கிறேன்!
மறுநாள் காலை நான் எழுதியதைப் பார்த்தால் சிரிப்பு வந்தது. ஒரு வரிக்கு மேலேயே இன்னொன்று — என்ன வார்த்தைகள் என்று பிடிபடாமல். சில சமயம் நான்கு அங்குல இடைவெளியில் அடுத்த வரி!

கும்பகோணத்துக்கு அருகிலிருக்கும் நல்லூரில் உள்ள காளி கோயிலில் நான் இதைப் பாடியபோது, `இந்த ஊரில் நடந்ததை யாரோ அப்படியே உங்களுக்குக் குடுத்திருக்கா!’ என்று வியந்தார் அர்ச்சகர்.
அந்தப் பாடலில், எனது பெயரைக்கொண்ட முத்திரை கிடையாது. யாரோ கொடுத்தது அல்லவா?

அடுத்தடுத்து வந்த நான்கு சிவராத்திரிகளில் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு சிவன் பாடல் வந்தது.

முத்திரை

பாட்டு வரும்போது வரும். என்ன ராகம் என்ற யோசனையெல்லாம் அப்போது எழாது. இசையுடன் வார்த்தைகள் தாமே வந்து விழும். `நான் எழுதுகிறேன்!’ என்ற பெருமைக்கே இடமில்லை. அதனால்தான், நான் வீட்டு வாசலில் நின்றிருந்தபோது, `முத்திரை போடு!’ என்று மறைந்த என் குருநாதரின் குரல் கேட்டபோது மிகவும் தயக்கமாக இருந்தது. பெருமையடித்துக் கொள்வது போலிருந்தது. (அவர் சொன்னதிலும் நியாயம் இருந்தது. அவர் இயற்றிய பாடல்களை வேறொருவர் சொந்தம் கொண்டாடிய கதை எனக்குத் தெரியும்).

பிள்ளையாருக்கு PERFECTION வேண்டும்

சிறு வயதிலிருந்தே இந்துக் கடவுள்கள்தாம் எனக்குப் பரிச்சயம். ஒரு பாடலை எழுதி முடிக்க இருபது நிமிடங்கள் ஆகலாம், அல்லது ஒன்றரை மாதங்கள் பிடிக்கலாம்.

என் அனுபவப்படி, முருகன் பாடல் சில நிமிடங்களில் பூர்த்தியாகும். (சமர்த்து!) தமிழ்க்கடவுள் அல்லவா?

அம்மன் பாடல்கள் என்னை அதிகம் யோசிக்கவிடாமல் எளிதாக, ஆனால் மிக நன்றாக அமையும். பதிவு செய்வதும் எளிது. சிவன் பாடல்கள் வேலை வாங்கும். பிள்ளையார்மேல் அமைந்த பாடல்களைத் திருத்தி, பதிவு செய்வதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிடும். பதினோரு வருடங்களுக்குமுன் எழுதிய விநாயகர் பாடல் ஒன்று இந்த வாரம்தான் சரியாகியது.

முழுப்பாடலும் சரியாக அமைந்தது என்பதற்கு அடையாளமாக மயிர்க்கூச்செறியும்.

புரியாததைப் புரியவைக்க

கோலாலம்பூரிலுள்ள ஒரு பெரிய மளிகைக் கடைக்குப் போயிருந்தபோது நடந்த சம்பவம் அது. யாரோ என்னைப் பின்னாலிருந்து தள்ளியதுபோன்ற ஓர் உணர்வு. திரும்பினேன். யாரும் இருக்கவில்லை. வேகமாக வழுக்கியபடி நகர்ந்து, பின் இடது புறம் திரும்பி அதே வேகத்தில் சற்றுத் தூரம் சென்றபின் கீழே விழுந்து, தரையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஐஸ் பெட்டியின்மேல் நெற்றி மோத, அப்படியே உட்கார்ந்துவிட்டேன். இரண்டு பேர் என்னைக் கைத்தாங்கலாகத் தூக்கி நாற்காலியில் உட்காரவைக்க, கல்லாவில் உட்கார்ந்திருந்த பெண்மணி `ஐஸ் வாங்கிட்டு வா!’ என்று அலறியது கேட்டது.

மூன்று நாட்கள் படுத்த படுக்கை. நெற்றியில் பெரிய வீக்கம். வலி உயிர் போயிற்று. எதுவும் யோசிக்க இயலாத நிலை.

அந்நாட்களில் யாரோ எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். அதன்பின், ஸ்வரங்களின் பேதங்களைப்பற்றி பல விஷயங்கள் புரிந்தன.

இன்னொரு விபத்து

ஒரு முறை லிஃப்டில் ஏறும்போது, திறந்திருந்த அதன் கதவு வேகமாக மூடி, என் நெற்றிப்பொட்டின் இரு புறங்களிலும் இடிக்க, வலி தாங்காது அலறினேன். இன்னும் வடு இருக்கிறது. (சாதாரணமாக, நாம் பாதி ஏறும்போது மூடிக்கொள்ளும் கதவு மீண்டும் திறந்து வழிவிடும்).

விளைவு: இசையைப்பற்றி மேலும் சற்றுத் தெளிவும், ஒரு நல்ல பாடலும் அமைந்தன. ஒவ்வொரு பாடலுக்கு முன்பும் பிரசவ வேதனை போல்தான்.

`இப்படியெல்லாம் என்னைக் கஷ்டப்படுத்தினால், இனிமே எழுத மாட்டேன், பார்!’ என்று முகமோ, உருவமோ அற்ற யாரையோ உரக்கத் திட்டினேன்!

`இப்படித்தான் வரும்!’ என்கிறார்கள், விஷயம் புரிந்தவர்கள்.

மணக்குள விநாயகர்

ஒரு முறை புதுச்சேரிக்குப் போயிருந்த அன்று மத்தியான உணவிற்குப்பின் `மணக்குள விநாயகா’ என்று பாடலொன்று மனதில் எழுந்தது.

அது என்ன வார்த்தை, `மணக்குள’ என்று?

அன்று மாலையே வங்கக் கடலருகே இருக்கும், (பாரதியார் எழுதியிருக்கும்) அந்தக் கோயிலுக்குப் போய் தலபுராணத்தைப் படித்தபோது, மணல், குளம் என்ற இரு வார்த்தைகள் மருவி இப்படி ஒரு புதிய வார்த்தையாக உருவெடுத்திருக்கிறது என்று புரிந்தது.

கதை

சில நூற்றாண்டுகளுக்குமுன்னர், பாண்டிச்சேரியை ஆண்டுகொண்டிருந்த பிரான்சு நாட்டு அதிகாரிக்கு வேலையாட்கள் கோயிலுக்குப் போய் கடவுளைக் கும்பிட்டு வருவதால் வேலைக்குத் தாமதமாக வருகிறார்கள் என்ற ஆத்திரம் எழுந்தது. அருகிலிருந்த கோயிலில் குடியிருந்த விநாயகர் கருங்கல் சிலையை கடலில் எறியும்படி கட்டளை பிறப்பித்தார். ஆனால், பிள்ளையார் மூழ்க மறுத்துவிட்டார்! பல முறை எறிந்தும், அச்சிலை மீண்டும் மீண்டும் மேலே எழுந்ததாம்.

அந்தப் பாடலும் ஜதி, பாதியில் வரும் சிட்டை ஸ்வரங்களுடன் சரியாக அமைய பத்து வருடங்களாகின.

எங்கு, எப்போது

கடற்கரை, பூங்கா போன்ற இடங்களுக்குப் போய் திரும்புகையிலேயே என் மனத்துள் பாட்டு எழும். அனேகமாக நடுநிசியில் அயர்ந்து உறங்குகையில், கனவில்போல் பாடல் கேட்கும். (நானே வலிய எழுதும் பாடல்கள் அவ்வளவு நன்றாக அமைவதில்லை).

புதிய ராகங்கள்

சில சமயம் தெரியாத, நான் கற்காத ராகத்தில்கூட பாடல்கள் அமையும்.

`அதெப்படி குரு சொல்லிக்கொடுக்காத ராகத்தில் பாட்டு எழுத முடியும்?’ என்று இசை வல்லுனர் ஒருவர் அதிசயப்பட்டார்.

யாரோ கொடுக்கிறார்கள். நான் கருவிதானே!

தொடருவோம்

க. பாலசுப்பிரமணியன்

கற்றலும் பள்ளிச்சூழ்நிலைகளும் (1)

வீட்டுச் சூழ்நிலைகள் எவ்வாறு கற்றலின் அளவையும் திறனையும் பாதிக்கின்றதோ, அதேபோல் பள்ளிச்சூழ்நிலைகளும் ஒரு தனிப்பட்ட மற்றும் ஒரு மாணவ சமூகத்தின் காற்றலையும் சிந்தனைகளையும் திறன்களையும் பாதிக்கின்றன. ஆகவே கற்றலுக்கான சூழ்நிலைகளுக்கேற்ப கல்விநிலையங்கள் அமைத்தல் அவசியமாகின்றது. முன்காலத்தில் கற்றல் பொதுவாக இயறக்கையைச் சார்ந்த சூழ்நிலைகளிலும் வெளிப்புறங்களில் வாழ்க்கையோடு இணைந்து காணப்பட்டது. இதனால்தான் சான்றோர்கள் “ஒரு பள்ளி செங்கல் சுண்ணாம்புச் சுவர்களால் காட்டப்படுவதில்லை. அவை மேம்பட்ட குறிக்கோள்களால் கட்டப்படுகின்றன” என்று கூறி வந்தனர்.

பொதுவாக கல்விநிலையங்கள் எங்கே அமைக்கப்படவேண்டும் என்பதற்கான சட்டபூர்வமான விதிமுறைகள் கல்வித்துறைகளிலும் அரசு கண்காணிப்புத் துறைகளிடமும் செயல்வடிவத்தில் முறைப்படுத்துவதற்க்காக உள்ளன. ஆனால் பெரும்பாலான விதிமுறைகள் மீறப்பட்டோ, நடைமுறையிலிருந்து விலக்கப்பட்டோ இருப்பதால் பல இடங்களில் கற்றலுக்கான சரியான சூழ்நிலைகள் இருப்பதில்லை.

உதாரணமாக, ஒரு பள்ளியைக் கட்டுவதற்கு இடம் தேடும்பொழுதே விதிமுறைகளை கவனத்தில் கொள்ளுதல் அவசியம். பள்ளிகள் பொதுவாக மருத்துவ நிலையங்களுக்கு அருகிலோ, இடுகாடு/சுடுகாடுக்களுக்கு அருகிலே, சந்தை மற்றும் சினிமா அரங்குகளுக்கோ அருகிலோ இருக்கக்கூடாது. பல இடங்களில் மாணவர்களுக்கு தொற்றுநோய் பரவுவதற்க்கான வாய்ப்புக்கள் இருக்கலாம். அதே போல் ஒளி,ஒலி மற்றும் உடலுக்கும் மனத்துக்கும் ஒவ்வாத நாற்றங்கள் இருக்கும் இடங்களில் கற்றலில் பாதிப்பு ஏற்படுவதுமட்டுமின்றி மாணவர்களின் மனநிலைகளின் வளர்ச்சியையும் பாதிக்க வாய்ப்புக்கள் உண்டு.

திரை அரங்குகள், சந்தைகள், பெரிய அங்காடிகள் அருகில் பள்ளிகள் இருக்கும் பட்சத்தில், மற்றும் அதிகமான போக்குவரத்து இருக்கும் சாலைகளின் அருகில் இருக்கும் பட்சத்தில், அதிகமான ஒலிஅலைகள் கற்றலின் தரத்தை பத்திப்பதுமட்டுமின்றி மாணவர்களுக்கு மன உளைச்சலையும் கொடுக்க வாய்ப்புள்ளதாக ஆராய்சசிகள் தெரிவிக்கின்றன. பொதுவாக போக்குவரத்து அதிகமுள்ள இடங்களில் வெளிப்படும் புகைமண்டலங்கள் மூச்சுக்காற்றோடு கலந்து  சுவாசிக்கப்படும் பிராண வாயுவின் தரத்தைக்குறைப்பதால் மூளைக்குச் செல்லும் ஆக்சிஜனின் அளவு குறைவதாலும் கற்றலின் தரம் மற்றும் அளவுகள் பாதிக்கப்படுகின்றன. ஆகவேதான், பள்ளிகளை சுற்றி இயற்கைவளம் இருத்தல் அவசியமாக கூறப்படுகின்றது. பள்ளிகளில் எங்கெங்கு மரங்களை நடுவதற்கு வாய்ப்புக்கள் இருக்கின்றனவோ அந்த இடங்களை இயற்கை வளத்தால் நிரப்புதல் அவசியம்.

வெளிநாட்டில் செய்யப்பட்ட ஒரு ஆராய்சசியில் விமான தளங்களுக்கு அருகில் கட்டப்பட்ட பள்ளியின் மாணவர்கள் செயல்திறன் அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இது தொடர் ஒலிஅலைகளின் தாக்கத்தால் என்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. கவனக்குறைவு, கவனச்சிதைவு, அறிதலில் காலதாமதங்கள், குறைவான புரிதல் திறன்கள், சோர்வு, தாழ்வு மனப்பான்மை ஆகியவை மாணவர்களிடம் வளருவதற்கான வாய்ப்புக்கள் இருப்பதாக அறியப்பட்டுள்ளது,

இதேபோன்று இரயில் தண்டவாளங்களுக்கருகில் பள்ளிக்கட்டிடங்களை கட்டுதல் கற்றலுக்கு உகந்தது மட்டுமல்ல அது சில நேரங்களில் பாதுகாப்பின்மைக்கு காரணமாகின்றது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு இரயில் வண்டி பள்ளிக்கருகில் வேகமாகக் கடந்தபோது அந்தப் பள்ளிக்கு கட்டிடம் கீழே விழுந்து குழந்தைகளின் மரணத்திற்கு காரணமாகவும் அமைந்தது.

சில இடங்களில் தொழிற்சாலைகளை ஒட்டிய ஊழியர்களுக்கான சிறுநகர்ப்புறங்கள் கட்டப்பட்டு அதன் நடுவே அவர்களுக்கு வசதிசெய்யும் வகையில் பள்ளிகள் கட்டப்படுகின்றன. இந்தப் பள்ளிகள் பல நேரங்களில் அந்தத் தொழிற்சாலைகளிலிருந்து வெளிப்படும் புகை மண்டலங்கள், கழிவு நீர் கலப்புக்கள் காரணமாக தீராத நோய்களுக்கு காரணமாக அமைகின்றன. ஆகவே பள்ளிகள் கட்டப்படும் பொழுது இவைகள் கவனத்தில் கொள்ளுதல் அவசியமாகின்றது.

கற்றலில் விளையாட்டிற்கும் உடற்பயிற்சிக்கும் முக்கிய பங்கு இருப்பதால் பள்ளிகளில் அதற்கான தகுந்த இடம் மற்றும் வசதிகள் தேவைப்படுகின்றது. ஆனால் பல பள்ளிகளில், மாணவர்களின் எண்ணிக்கைகள் அதிகமாக, கட்டிடத் தேவையயை முன்னிறுத்தி அந்த இடங்கள் ஆக்ரமிக்கப் படுகின்றன. ஆகவே, மாணவர்களுக்கு கல்வியில் தேவையான ஒரு முக்கிய பகுதி இல்லாமல் போகின்றது. இதை அதிகாரிகள் கவனித்தல் தேவை.

இதே போன்று மலைப்பாங்கான இடங்களில் கற்றலுக்கு மாறுபட்ட சூழ்நிலைகள் தேவைப்படுகின்றன. அந்த இடங்களில் நில நடுக்கங்கள், அதிர்ச்சிகள், மலைச் சரிவுகள், தொடர் மழைகள் ஆகியவற்றை முன்னிருத்திப் பள்ளிக்கட்டிடங்கள் அமைத்தல் அவசியமாகின்றது. நாட்டில் மழை அதிகமாகப் பெய்யும் இடங்களில் நீர் வெளியேற்றத்திற்கான கருத்துகளை மனத்தில் நிறுத்தி கட்டிட அமைப்புகள் வடித்தல் அவசியமாகின்றது.

கற்றலுக்கு பாதுகாப்பான சூழ்நிலைகள் மிக அவசியம். எவ்வாறு பாதுகாப்பில்லாத சூழ்நிலைகள் கற்றலை பாதிக்கின்றன என்பதைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.

(தொடரும்)