தமிழ்த்தேனீ

நீங்கள் தியானம் செய்ய வேண்டும் என்று முழுமனதோடு விரும்பினாலும் உங்கள் வேலைகள், நேரமின்மை போன்ற காரணங்களால் இது வரை தியானத்திலேயே ஈடுபட்டதில்லை என்கிற வருத்தம் உங்களுக்கு இருக்கிறதா ? கவலைப்படாதீர்கள் நீங்கள் தினமும் தியானம் செய்துகொண்டுதான் இருக்கிறீர்கள். என்ன ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? உண்மை.

நீங்கள் அன்றாடம் செய்ய வேண்டிய அல்லது செய்யாவிட்டால் பாதிப்பு ஏற்படுத்தக் கூடிய வேலைகளை நேரம் தவறாமல் நேர்த்தியான முறையில் ஒழுங்காக செய்கிறீர்களா?

1. அல்லது நான்கு வேலைகளில் மூன்றை சரியாகச் செய்துவிட்டு ஏதேனும் ஒரு வேலையில் குறை வைத்துவிடுகிறீர்களா? உங்கள் கவனம் குறைந்திருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் முதல் காரணி இது

2. அல்லது நான்கு வேலைகளில் இரண்டைச் சரியாகச் செய்துவிட்டு இரண்டு வேலைகளை அரைகுறையாக செய்கிறீர்களா? உங்கள் கவனம் பாதியாகக் குறைந்திருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் இரண்டாம் காரணி இது

3. அல்லது உங்கள் வேலைகளில் ஒன்றை மட்டுமே சரியாகச் செய்துவிட்டு மூன்று வேலைகளை முறையாகச் செய்யாமல் அதன் விளைவுகளால் அவதிப்படுகிறீர்களா? உங்கள் கவனம் முக்கால் பங்கு குறைந்திருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் மூன்றாம் காரணி இது

4. அல்லது உங்கள் நான்கு வேலைகளையுமே சரியாகச் செய்யாமல் குழப்பிக் கொண்டு மற்றவர்களின் ஏச்சுக்கும் பேச்சுக்கும் ஆளாகிறீர்களா? உங்கள் கவனம் முழுமையாக விலகிவிட்டது என்பதை உணர்த்தும் முழுக்காரணி இது

இந்த நிலை மிகவும் மோசமான நிலை நீங்கள் தியானம் செய்தே ஆகவேண்டும், அப்போதுதான் உங்கள் கவனத்தை நீங்கள் மீட்கமுடியும், ஆகவே நீங்கள் தியானம் செய்து உங்கள் கவனத்தை மீட்டே ஆகவேண்டும்.

இப்படியெல்லாம் மேற்கூறிய நான்கு நிலையையும் நீங்கள் எட்டாமல் உங்கள் இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப் படாமல் இருக்கிறதா? நீங்கள் தியானம் செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பது பொருள்.

ஏனய்யா நீங்கள் உங்கள் வேலைகளை முறையாகச் செய்கிறீர்கள் என்றால் தியானம் செய்கிறீர்கள் என்பது பொருள் என்று நான் சொல்வதை நம்ப முடியவில்லையா? உண்மை !

தியானம் என்பது என்ன என்பதை முதலில் பார்ப்போம்

தியானித்தல் என்றால் மனதை ஒருமுகப்படுத்துதல் , மனதை ஒருமுகப்படுத்துதல் என்றால் அலைபாயவிடாமல் ஒரு நிலையான இடத்தில் நிறுத்துதல் என்பது பொருள், இந்த மனதை ஆழ் கடலுக்கு ஒப்பிடுவார்கள் , ஏன் தெரியுமா? எல்லாக் கடலும் ஓரத்திலே அலைகளைக் கொண்டிருந்தாலும் நடுக்கடலில் அலைகளில்லாமல், சலனமில்லாமல் அமைதியாய் இருக்கும்.

நம் மனமும் பலவிதமான சிந்தனை அலைகளை ஓரத்திலே கொண்டிருந்தாலும் ஆழ் மனதில் அமைதியாய் நடுக்கடல் போல் இருக்கும்.

இந்த ஆழ் மனதில் மனதின் மையத்துக்கு நம் எண்ணங்களை சிதறவிடாமல் திரட்டி ஒரு புள்ளியில் குவித்து அந்தப் புள்ளியை நோக்கி நம் கவனத்தை கொண்டு செல்லுதலே ,அப்படிப் பட்ட பயிற்சியே தியானம், இப்படிப் பட்ட தியானத்தை நாம் அன்றாடம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று நான் ஏற்கெனவே சொன்னேன் , மிகச் சாதாரணமாக நாம் செய்யும் அன்றாட வேலைகளில் சிலதை உதாரணமாகக் கொண்டு மிக எளிமையாக அலசுவோம்

நம் வீட்டில் நாம் ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும் வேலைக்கு செல்பவராக இருந்தால் , அல்லது பள்ளிக்கு செல்பவராக இருந்தால் அன்றாடம் எழுந்து பல்துலக்கிவிட்டு காலையில் ஒரு புத்துணர்ச்சி தரும் பானத்தை குடித்துவிட்டு , காலைக் கடன்களை முடித்துவிட்டு குளித்துவிட்டு காலை உணவை முடித்துவிட்டு பள்ளிக்கோ கல்லூரிக்கோ, அல்லது அலுவலகத்துக்கோ செல்வோம்.

இரவு வெகு நேரம் கழித்து படுக்கைக்குப் போய்த் தூங்கியதன் காரணமாக காலையில் வெகு நேரம் கழித்து எழுந்து நேரக் குறைவால் பதட்டமாக காரியங்களைச் செய்யும் போது தவறு ஏற்படுதல் இயல்பு, அப்படியில்லாமல் சரியான நேரத்துக்கு எழுந்தும் இயல்பாகக் காரியங்களை செய்யாமல் தடுமாறினால் அது ப்ரச்சனைகளைத் தரும், அப்படி இல்லாமல் முறையாக இயல்பாக எல்லாவற்றையும் செய்தால் உங்கள் கவனம் சிதறவில்லை என்பது பொருள்.

காலைக் கடன்களை மறக்காமல்முடித்துவிட்டு குளியலைறைக்கு செல்லும் முன் உடலைத் துடைத்துக் கொள்ள துவாலையை எடுத்துக் கொண்டு போகிறீர்கள், அங்கே சென்று மறக்காமல் உங்கள் சோப்பை உபயோகித்து குளிக்கிறீர்கள், வழுக்கி கீழே விழுந்துவிடாமல் கவனமாக நடந்து வந்து உங்கள் துவாலையால் துடைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்து உங்கள் ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு காலை உற்சாக பானத்தைக் குடித்துவிட்டு அல்லது காலை உணவை முடித்துவிட்டு உங்கள் வாகனத்தின் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு ,உங்களுக்கு வேண்டிய புத்தகங்களோ, அல்லது கோப்புக்களையோ எடுத்துக்கொண்டு, சாலைப் போக்குவரத்துக்கேற்ப பயண நேரத்தையும் உங்கள் பாதுகாப்பையும் கருதி லாவகமாக வாகனத்தை இயக்கி மிகச் சரியான நேரத்தில் நீங்கள் செல்ல வேண்டிய இடத்தை அடைந்து அங்கே நீங்கள் செய்ய வேண்டிய பணிகளை திறமையாக முடித்துவிட்டு மீண்டும் மாலை வீட்டுக்கு அதே போல் பத்திரமாக வருகிறீர்கள் என்றால் உங்கள் மனதை நீங்கள் ஒருமுகப்படுத்தி காரியமாற்றி இருக்கிறீர்கள் என்பது புலனாகிறது. அப்படியானால் நீங்கள் தியானத்தில் இருந்தீர்கள் என்று பொருள் அல்லவா?

மேலும் மாலையில் வீட்டுக்கு வேண்டிய பொருள் ஏதேனும் வாங்க வேண்டியிருந்தாலோ அல்லது வரும் வழியில் யாரையாவது காணவேண்டும் என்று திட்டமிட்டிருந்தாலோ அவற்றையும் மிகச் சரியாக செய்து முடித்து வீட்டுக்கு வருகிறீர்கள் என்றால், மனதை ஒருமுகப் படுத்தி இருந்தீர்கள் என்றுதானே பொருள், மனதை ஒரு முகப்படுத்தவே தியானம் எனும் போது நீங்கள் ஏற்கெனவே மனதை ஒருமுகப்படுத்திக் காரியமாற்றுவதால் தியானத்தில் இருந்தீர்கள் என்றுதானே பொருள்.

மறதி ஏற்படும் போது ஞாபக சக்தியைத் தூண்டுவதற்கு,. மனம் சலனப்படும் போது, எண்ணக் குவிப்பு சிதறும் போதுதான் மனதை ஒருமுகப்டுத்துவதற்கு தியானம் என்பது தேவைப்படுகிறது. ஆகவே நாம் நம் கடமைகளை ஒழுங்காகச் செய்கிறோம் என்றாலே தியானம் செய்து கொண்டே இருக்கிறோம் என்றுதான் பொருள்.

— மு​னைவர் சி.​சேதுராமன்.

இ​றைவன் அளித்த இந்த அற்புதமான உட​லைக் காத்துப் ​பேணுவது நம்மிடம் தானுள்ளது. இள​மை​யைப் பாழாக்கிக் ​கொடிய ​நோய்க​ளைப் ​பெற்று அற்ப ஆயுளில் இறந்து ​போவது அறிவீனம். உடலுக்கு ஊறு ​நேர்விக்காத உண​வை உண்டால் ​நோய் என்பது நம்​மை அணுகாது.

அவசரகதியில் இயங்கும் இன்​றைய உலகில் கி​டைத்த உண​வை உண்டு ​நோ​யை நா​மே வலிய வரவ​ழைத்துக் ​கொள்கின்​றோம். உணவிற்கும் உடல் நலத்திற்கும் மனதிற்கும் ​நெருங்கிய ​தொடர்பு உள்ளது. நல்ல உணவாக இருந்தாலும் அத​னை உண்ணுகின்ற மு​றைப்படி உண்ண ​வேண்டும். இல்​லை​யென்றால் அது உடலுக்கு தீங்கு வி​ளைவிக்கும். அவரவர் உடலின் தன்​மைக்கு ஏற்ப ஏற்ற உண​வை உண்ணுதல் ​வேண்டும்.

சிலர் உண்ணும்​போது சலசல​வென்று ​பேசிக் ​கொண்​டே உண்பார்கள். இன்னும் சிலர் நின்று ​கொண்டும் அங்குமிங்கும் அ​லைந்து ​கொண்டும் உண்பார்கள். அ​​மைதியாக அமர்ந்து உண​வைத் தந்த இ​றைவனுக்கு நன்றி​யைத் ​தெரிவித்துக் ​கொண்டு விரும்பி உண்ண ​வேண்டும். அவ்வாறு உண்ணும் உண​வே உடலுக்கு நலத்​தைச் ​சேர்க்கும். அ​தைவிடுத்து ஏ​னோதா​னே என்று உண்ணும் உணவு உடலுக்கு நலத்​தைத் தருவ​தைவிட ​கேட்​டை​யே வி​ளைவிக்கும். இத​னை உணர்ந்து அ​னைவரும் உண்ணுதல் ​வேண்டும்.

அதிலும் சிலர் தமக்குப் பிடித்த உணவாக அ​மைந்துவிட்டால் அத​னை அதிகமாக உண்பர். அவ்வாறு எந்த உண​வையும் அளவுக்கு அதிகமாக உண்ணுதல் கூடாது. அவ்வாறு உண்டால் அவ்வுண​வே நஞ்சாக மாறிவிடும். வள்ளுவப் ​பெருந்த​கை உண​வை உண்ணும் மு​றையி​னையும் உடல் நலத்​தைப் ​பேணும் முறையி​னையும் திருக்குறளில் ​தெளிவுற எடுத்து​ரைத்துள்ளார்.

உணவு உண்ணும் மு​றை:
உணவி​னை நாம் மு​றையாக உண்ணல் ​வேண்டும். மனம் ​போன ​போக்கில் உண்ணுதல் கூடாது. சிலர் நி​னைத்த​ போ​தெல்லாம் நி​னைத்த​தை உண்டு ​கொண்​டே இருப்பர். இது உடலில் ​சேர்ந்து ​நோய்க்கு இடங்​கொடுக்கும். சரி எத்த​னை மு​றை ​வேண்டு​மென்றாலும் உண்ணலாமா? என்றால் மூன்று மு​றை மட்டும் உண்ணலாம் என்று ​பொதுவாகக் கூறுவர். அதாவது கா​லை, நண்பகல், மா​லை என்று மூன்று ​வே​ளை உணவு உண்டு வர​வேண்டும் என்ற ​பொருள்படக் கூறுவார்கள்.

ஆனால் “முப்​போது உண்பான் ​ரோகி” என்று பழம்பாடல் ஒன்று கூறுகிறது. தினம் மூன்று ​வே​ளை உண்டு வருபவன் வாழ்நாள் முழுவதும் ​நோயாளியாகத்தான் இருப்பான் என்று அந்தப் பாடல் ​தெளிவுறுத்துகின்றது.

முதலில் உண்ட உணவு ​​செறிமானம் ஆகி நன்கு பசி எடுத்த பின்னர்தான் அடுத்த ​​வே​ளைக்குரிய உண​வை உண்ண ​வேண்டும். அவ்வாறு உண்பதால் ​நோய் என்பது நம்​மை அணுகாது. நம் உடலுக்கு மருந்து என்பது ​தே​வைப்படாது.

இத்த​கைய உணவு உண்ணும் மு​றையி​னை,
“மருந்​தென ​வேண்டாவாம் யாக்​கைக்கு அருந்தியது
அற்றது ​போற்றி உணின்”
என்று குறிப்பிடுகிறார்.

முன் உண்ட உணவு நன்கு ​செறிமானம் ஆகிவிட்ட பிறகு, நன்கு பசி எடுத்த பின்புதான் அடுத்த ​வே​ளைக்கு உரிய உண​வை உண்ண ​வேண்டும். இவ்விதம் உண்டு வருவதால் ​நோய் ஏற்படாது. ​நோயின்றி இருந்தால் நமக்கு மருந்​தே ​தே​வை இல்​லை என்கிறார் வள்ளுவர்.

கிராமப்புறங்களில் கூலி ​வே​லை ​​செய்பவர்கள், ம​லைகளுக்குச் ​சென்று விறகு ​கொண்டு வந்து பி​ழைப்பவர்கள், விடிந்ததும் ​போனால் ​பொழுது ​சென்ற பிறகு வீடு திரும்புவர்கள். நல்ல உடற்கட்டுடன் மட்டுமன்றி நீண்ட நாள் வாழ்வதற்குக் காரணம் அவர்கள் இரு ​வே​ளை உணவு மட்டு​மே உண்டு வருவதுதான், காலையில் எ​தையாவது சாப்பிட்டுவிட்டுப் பின்னர் மா​லையில் சூரியன் ம​றையும்​போதுதான் எ​தையாவது சாப்பிட முடிகிறது.

அவர்களுக்குச் சாப்பிட வழியில்​லை. என​வே இந்த இரு​வே​ளை என்ற மு​றை இயற்​கையாக​வே அ​மைந்து விட்டது. என​வே அவர்களால் நீண்ட காலம் வாழ முடிகிறது. எண்பது வய​தைத் தாண்டியவர்களும் ​நோய் ​நொ​டியின்றிக் கண்பார்​​வை பழுதுபடாத வண்ணம் நீண்ட நாள் வாழ்கிறார்கள். எந்தவிதமான நாகரிக ​நோய்களும் அவர்க​ளை அண்டுவதில்​லை. காரணம் அவர்கள் பசி​யை நன்கு உணர்ந்து அனுபவித்து அதன் பின்ன​ரே உண்ணுகிறார்கள்; அவர்களால் உண்ணவும் முடிகிறது என்ப​தே சரியானதாகும்.
​
வே​ளைக்கு ​வே​ளை மணி​யைப் பார்த்தவர்களாய், வயிறு பசிக்கிற​தோ இல்​லை​யோ குறிப்பிட்ட ​நேரத்தில் கண்டிப்பாகச் சாப்பிட்டுத் தீர ​வேண்டும் என்ற எண்ணமுடன் சாப்பிட்டு வருபவர்களுக்கு ​நோயானது ​பெரிதும் துன்பத்​தைக் ​கொடுக்கும். இவர்கள் அ​னைவரும் பசி​யை அறியாது உண்பார்கள். அதிகப்படியாக – அதாவது அளவுக்கு மீறி உண்ணுதல் என்பது இழிவாகும் என்ப​தை உணர்ந்து, மிதமாக உண்பவர்களிடம் இன்பம் நி​லைத்து நிற்பது​போல், அளவு மிகுந்து உண்ப​தே இன்பம் என்று நி​னைப்பவர்களிடம் தீராத ​நோய்க​ளே நி​லைத்து நிற்கும் என்ப​தை,
“இழிவறிந்து உண்பான்கண் இன்பம்​போல் நிற்கும்
கழி​பேர் இ​ரையான்கண் ​நோய்”
என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

வயிறு பு​டைக்க உண்ணுதல் இழி​வைத் தரும். அதாவது ​கொடிய துன்பத்​தைத் தரும் என்று உணர்ந்து உண்பவனிடம் ​நோய் தங்க​வே தங்காது. இங்ஙனம் ​நோய் தங்காதவனிடம்தான் இன்பம் நி​லைத்து நிற்கும். மிகுதியாக உண்பவனிடம் ​நோய் நி​லைத்து நிற்கும். அவனால் மகிழ்வாக வாழ்க்​கை​யை நடத்த முடியாது. எப்​போதும் ​நோய் என்ற துன்பத்திற்கு ஆளாகி​யே மடிவர் என்ப​தை​யே இக்குறள் எடுத்தியம்புகிறது. அளவுக்கு அதிகமாக உண்ணாமல் ​தே​வையான அளவு அறிந்து உண்ணுதல் ​வேண்டும் என்று உண்ணுகின்ற மு​றை​மையி​னை, அளவி​னை இக்குறளில் வள்ளுவர் ​தெளிவுறுத்துகிறார்.

அளவுடன் உண்ணுதல் ​வேண்டும்:
கடும் உடலு​ழைப்பு இல்லாதவர்கள் மூன்று ​வே​ளை உண்டாலும் அளவறிந்து உண்ணுதல் ​வேண்டும். தன் ​தே​வைக்கு ​மேல் உண்பவர்கள்தான் இன்று அவதியுற்று மருத்துவ​ரை அடிக்கடி நாடுகின்றனர். ​மேலும் மருத்துவர்களிடம் ​பெரும்பணத்​தைக் ​கொடுத்துப் பயனின்றி வி​ரைவில் இவ்வுல​கை விட்​டே ​சென்றுவிடுகிறார்கள்.

ஒவ்​வொருவருக்கும் ஒருவிதமான அளவு என்பது எல்லாவற்றிலும் உண்டு. அவ்வளவானது உணவிலும் உண்டு. அள​வறிந்து உண்டு வாழ்பவன் வாழ்க்​கை மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். வள்ளுவர் இத​னை,
“அற்றால் அளவறிந்து உண்க அஃதுடம்பு
​பெற்றான் ​​நெடிதுய்க்கு மாறு”
என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

அளவறிந்து உண்பவ​னை ​நோய் நாடாது. அதனால் அவனது ​பொருள் வி​ரையமாகாது. அவன் வாழுகின்ற வாழ்க்​கை​யே ​அர்த்தமுள்ளதாக விளங்கும். உடல் நலத்​தோடு இருந்தால் மட்டு​மே ஒருவன் மற்றவர்களுக்கு உதவ முடியும். இல்​லை​யெனில் அவன் பிறருக்குச் சு​மையாக இருக்க ​நேரிடும். அதனால் நீண்ட நாள்கள் ​நோயின்றி வாழலாம் என்று இக்குறள் வழி வள்ளுவர் ​தெளிவுறுத்தியிருப்பது ​நோக்கத்தக்கது.

பசித்துப் புசித்தல்:
பசித்தால் மட்டு​மே நாம் எத​னையும் உண்ண ​வேண்டும். கி​டைக்கிற​தே என்று எத​னையும் பசி எடுக்காமல் இருக்கும்​போது உண்ணுதல் கூடாது. நாம் உண்ணும் உணவிலும் நமக்கு நன்​மை ​செய்வன தீ​மை ​செய்வன என்னும் பிரிவுகள் உண்டு. நமக்குப் பிடித்தமான உண​வாக இருந்தாலும் அத​னை அதிகமாக உண்ணுதல் கூடாது. அ​தே ​நேரத்தில் கு​றைவாகவும் உண்ணக் கூடாது. எந்த ஒன்​றையும் அள​வோடு உண்ணுதல் ​வேண்டும். அளவுக்கு மீறி உண்டால் அவ்வுண​வே நஞ்சாக மாறி ​நோயி​னை ஏற்படுத்தும். இத்த​கைய உண்ணும் ​நெறிமு​றை​யை,
“அற்றது அறிந்து க​டைப்பிடித்து மாறல்ல
துய்க்கத் துவரப் பசித்து”
என்று எடுத்து​ரைக்கின்றார்.

நாம் முன்னர் உண்ட உணவு நன்கு ​செறிமானம் ஆன​தை அறிந்து நன்கு பசித்த பிறகு நம் உடலுக்கு துன்பம் தருகின்ற உணவுக​ளைத் தவிர்த்து நன்​மை தருகின்ற உணவுக​ளை அள​வோடு உண்ணுதல் ​வேண்டும் என்று இக்குறட்பாவில் வள்ளுவர் பசித்துப் புசித்தல் ​வேண்டும் என்ற உணவு உண்ணும் ​கோட்பாட்​டை விளக்கியிருக்கிறார்.

இயற்​கையுடன் இ​​யைந்த உணவு:
நாம் உண்ணும் உணவானது இயற்​கையுடன் இ​யைந்த உணவாக இருத்தல் ​வேண்டும். அ​தென்ன இயற்​கையுடன் இ​யைந்த உணவு? அதிகக் கார​மோ, உப்புச் சு​வை​யோயின்றி கு​றைந்த அளவு உப்பி​னைக் ​கொண்டதாகவும் எண்​ணெய் அதிக அளவில் ​சேர்க்கப்படாமலும் இருக்க ​வேண்டும். நல்ல பழங்கள், பால், கீரைகள் இ​வையும் இயற்​கை​யோடு இ​யைந்த உணவுகளாகும். இவ்வுணவுகள் கிளர்ச்சி​யை ஏற்படுத்தாது. இ​வை சத்துவ குணம் நி​றைந்த உணவுகளாகும். இத்த​கைய உணவு வ​கைக​ளே நம்​மை அ​மைதியான வாழ்க்​கை​யை வாழச் ​செய்யும்.

கூடுதலான வாச​னைப் ​பொருட்கள் மட்டுமின்றி அதிகப்படியான புளிப்பு, காரம் ​போன்ற​வைக​ளை இட்டுத் தயாரிக்கப்படும் உணவு வ​கைகள் ஆரவாரமான தன்​மை​யைத் தரும். இவ்வ​கையான உணவுகளுக்கு ராஜஸ குணத்​தை ஏற்படுத்தும் தன்​மைகள் அதிகம். அ​தே ​போன்று அளவுக்கு மீறி உணவி​னை உண்டால் மந்தமான நி​லை ஏற்படும். இம்மந்தமான நி​லைக்கு தாமச குணம் என்று ​பெயர்.

இயற்​கை​யோடு இ​யைந்த உணவாக இருந்தாலும் கூட நாம் அள​வோடுதான் உண்ண ​வேண்டும். அள​வோடு மாறுபாடில்லாத உண​வை உண்டால்தான் நாம் உணவு உண்டதன் பய​னை முழு​மையாகப் ​பெற முடியும். வயிறு நி​றைய உண்டு திணறிக் ​கொண்டிருப்பதில் எந்தவிதமான நன்​மையும் ஏற்படாது. மாறுபாடு இல்லாத இயற்​கை​யோடு இ​யைந்த உணவி​னை உண்ண ​வேண்டும் என்ப​தை,
“மாறுபாடு இல்லாத உண்டி மறுத்துண்ணின்
ஊறுபாடு இல்​லை உயிர்க்கு”
என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

வள்ளுவர் மாறுபாடு இல்லாத உண்டி என்று குறிப்பிடுவது நமது உடலுக்கு ஏற்ற உண​வேயாகும். பீட்ஸா, டின்களில் அ​டைக்கப்பட்ட உணவு, பதப்படுத்தப்பட்ட உணவு, வி​ரைந்து தயாரிக்கப்படும் உணவு, நூடுல்ஸ் உள்ளிட்ட ​வெளிநாட்டு உணவு வ​கைகள் நமக்கு, நாம் வாழும் சூழலுக்குப் ​பொருந்தாத மாறுபட்ட உணவு வ​கைகளாகும். இத்த​கைய உணவு வ​கைக​ளை உண்ணுதல் கூடாது.

அவ்வாறு உண்டால் உயிருக்கு ஊறு ​நேரும். இயற்​கையான நம் உடலுக்கு ஏற்ற உணவி​னை உண்டால் நமக்கு எந்தவிதமான ​நோயும் ஏற்படாது. உயிருக்கு ஊறு ​நேராது. இத​னை அறிந்து நம்மு​டைய மரபு சார்ந்த உணவு வ​கைக​ளுக்கு முக்கியத்துவம் ​கொடுத்து, அத​னை நாம் உண்ண ​வேண்டும்.
​
தே​வையறிந்து உண்ணுதல்:
ஒருவருக்கு எப்​போது உண்ண ​வேண்டும் என்பது அவருக்​கே ​​தெரியும். அவர் தனது உடற்​தே​வைக்​கேற்ப அள​வோடு உண்ணுதல் ​வேண்டும். நமக்கு ​வேண்டியவர்கள் ​கொடுக்கிறார்கள், தட்டமுடியாது என்​றெல்லாம் கூறிக்​கொண்டு நம் உடலுக்கு ஒவ்வாத​தை உண்ணக் கூடாது. பசித்த பின்னர் நமக்குத் ​தே​வையான அளவுடன் உண்ணுதல் ​வேண்டும். சிலர் மற்றவர்கள் மனம் ​நோகக் கூடாது என்பதற்காக அவர்கள் ​கொடுக்கும் உண​வைத் தங்களுக்குப் பசியில்​லை என்றாலும்கூட உண்பார்கள். இத​னைத் தவிர்த்தல் ​வேண்டும். அவ்வாறு தவிர்க்காவிட்டால் ​நோய்க்கு ஆளாக ​நேரிடும்.

இன்னும் சிலர் இன்று ஒருநாள்தா​னே! ஒரு நாள் உண்டால் ஒன்றும் ஆகிவிடாது என்று கூறி உண்ணுமாறு கூறுவார்கள். ஒரு நாள் சாப்பிட்டால் மறுநாள் ஒவ்வாத உணவால் ஒவ்வா​மை ​நோய் ஏற்பட்டு துன்புற ​நேரிடும். அதனால் பசித்தீயின் அள​வையும் உடலின் ​தே​வை​யையும் அறிந்து உண்ணுதல் ​வேண்டும் என்ப​தை,
“தீயளவு அன்றித் ​தெரியான் ​பெரிது உண்ணின்
​நோயளவு இன்றிப் படும்”
என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

பசித்தீயின் அள​வை அறிந்து உண்ணுதல் ​வேண்டும். அவ்வாறு உண்ணும் அ​ள​வை அறியாமல் மிகுதியாக உணவி​னை உண்பவன் கணக்கில்லாத ​நோயால் துன்புறுவான் என்பது உண்​மை. அளவறிந்து உண்ணல் ​வேண்டும். எ​தையும் கி​டைக்கிற​தே என்பதற்காக உண்ணுதல் கூடாது. சிலர் பசிக்காக அல்லாது ருசிக்காக​வே அளவுக்கு அதிகமாக உண்பர்.

இவ்வாறு அளவு ​தெரியாமல் உண்டுவிட்டுப் பின்னர் ​வாந்தி எடுப்பர். வயிற்று ​நோயால் துன்பப்படுவர். அவ்வாறில்லாமல் தங்களின் பசித்​தே​வை அறிந்து உணவி​னை உண்ணுதல் ​வேண்டும்.

வள்ளுவர் கூறும் உணவு உண்ணும் மு​றையானது வாழ்க்​கை​யை இனி​மையாக வாழ்வதற்குரிய ​நெறிமு​றையாகும். உணவி​னை வீணாக்காது நமது உடலின் ​தே​வையறிந்தும், நன்கு பசித்த பின்னரும் அள​வோடு உண்டு வளமாக வாழ்​வோம். உணவி​னை உண்ணும் மு​றையி​னை அறிந்து உடல் ​பேணு​வோம். அது​வே இன்பமான வாழ்வாகும்.

_________________________________________________________________________

மு​னைவர் சி.​சேதுராமன்,
தமிழாய்வுத்து​றைத் த​லைவர்,
மாட்சி​மை தங்கிய மன்னர் கல்லூரி(தன்னாட்சி),
புதுக்​கோட்​டை-1
Malar.sethu@gmail.com