Blog

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

தமிழர் வாழ்க்கையில் திருவள்ளுவரும், மகாகவி பாரதியும் இளமைக்காலம் தொட்டுக் கூடவே வருகின்றனர். இயற்கையின் காட்சியானாலும், ஆட்சியாளர்மீது கோபம் என்றாலும் பாரதி உடனிருக்கிறார் எப்போதும். ஒவ்வொரு முறை படிக்கும்போதும் ஒவ்வொரு பொருள் கிடைக்கச் செய்பவை சிறந்த இலக்கிய வாசிப்பை வழங்குகின்றன. கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை ஓர் இலக்கிய பிரதி என்று சொல்லப்படுவது இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது. குயில் பாட்டையும், பாஞ்சாலி சபதத்தையும் அதனால் தான் ஒவ்வொரு ரசிகரும் ஒவ்வொரு முறையில் கொண்டாடி வாசித்துக் கொண்டிருப்பது.

சென்னை புறநகர் ரயில் பயணத்தின்போது ஏதேனும் பொருள்களை விற்றுக் கொண்டுவரும் சுவாரசியமான சிலரைப் பார்க்கலாம். வரைபடங்களை விற்பவர் ஒருவர், அதுபற்றி விவரிப்பதே வித்தியாசமாக இருக்கும். தேசத்தின் ஆறுகள் எத்தனை, என்னென்ன இயற்கை வளம், மாநிலத் தலைநகரங்கள் பெயர் எல்லாம் தரப்பட்டிருக்கிறது என்று ஒவ்வொன்றாக சுவையாக சொல்லிக் கொண்டே செல்பவர், கொஞ்சம் நிறுத்தி, நான் இந்திய வரைபடத்தைத் தான் விற்கிறேன், தப்பில்லை, நாட்டைத் தான் விற்கக் கூடாது என்பார். அவரது விற்பனைக்கான கவன ஈர்ப்பு அது. ஆனால் உண்மையில் எத்தனை முக்கியமான கவன ஈர்ப்பு!

சம கால நடப்புகள்தானே நமது அன்றாடப் பேச்சில் சாதாரணமாக பிரதிபலிக்கிறது ! நாடாளுமன்றக் கூட்டுத் தொடர் நீட்சி இல்லை என்று நிதியமைச்சர் அருண் ஜெட்லி பேசியதை நாளேட்டில் வாசிக்கும் அன்பர் ஒருவர், நல்ல வேளை நாடு தப்பியது என்று மனத்திற்குள் சொல்லிக் கொள்கிறார். அடுத்த நிமிடம், அய்யோ, பாவிகள் அவசர சட்டத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொள்வார்களே என்று முணுமுணுக்கிறார். இப்போதைக்குத் தலை தப்பி இருந்தாலும் நிலப் பறிப்பு விஷயத்தில் இன்னும் எச்சரிக்கையாகவே இருக்க வேண்டி இருக்கிறதே. மகாகவியின் பாஞ்சாலி சபதம் நம் நெஞ்சில் சுழலத் தொடங்குகிறது.

கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் நாட்டில் அதிகம் சுதேசி சுதேசி என்று பேசியவர்கள்தான் இப்போது ஆட்சியில் அமர்ந்தபடி எல்லாவற்றையும் விற்றுக் கொண்டிருப்பவர்கள். நடிப்பு சுதேசிகள் என்ற சொற்களை மகாகவி அப்போதே வைத்துப் புனைந்திருக்கிறார். அற்ப பிரச்சனைகளுக்காக பிரிந்து கிடப்பவர்களை எண்ணித் தான் நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே என்று வெடித்தார் அவர். பயமெனும் பேய்தனை அடிக்கவும், பொய்மைப் பாம்பைப் பிளந்து உயிரைக் குடிக்கவும் அறிவுறுத்திய அவரது குரல் இன்றும் எவ்வளவு தேவைப்படுகிறது! இங்கே திரும்பினாலும், அங்கே பார்த்தாலும் எங்காவது வாசிக்கப்பட்டோ, ரசிக்கப்பட்டோ, மேற்கோள் காட்டப்பட்டோ கலந்திருக்கின்றன அவரது கவிதைகள்.

நமது பண்பாட்டு வெளியைப்போல் புண்பட்டுக் கிடக்கும் இடம் வேறு ஒன்று உண்டா தெரியவில்லை. காலை எழுந்தவுடன் படிப்பு, பின்பு கனிவு கொடுக்கும் நல்ல பாட்டு, மாலை முழுதும் விளையாட்டு என்று யாரை வழக்கப்படுத்துவது இப்போது? படிப்பு என்பது பாடச் சுமை என்று பொருள்படும் காலத்தில் வாழ்கிறோம் நாம். குழந்தைகளைக் கொட்டடியில் அடைப்பதும் ஒன்றுதான், வெளிச்சமோ, காற்றோ புக முடியாத வகுப்பறைகளில் சிறைப்படுத்துவதும் ஒன்றுதான். வேறு வேறு பாஷைகள் கற்பாய் நீ, வீட்டு வார்த்தை கற்கிலாய் போ போ போ என்றார் அவர். தமிழ் மண்ணில் தாய்மொழியில் பேசினால் அபராதம் விதிக்கும் பள்ளியில் படிக்கின்றனர் நமது குழந்தைகள். இன்புறும் வேளையில் மட்டுமல்ல, எதிர்கொள்ளும் மோசமான நடப்புகளின் போதும் அவர் பாடல்களில்தான் நாம் முட்டிக் கொள்கிறோம்.

அறிவியல், வரலாறு, கதைகள், கவிதை தொகுதிகள் என்று விரிந்திருக்கும் புத்தகக் கடையில் தற்செயலாக பத்து நிமிடங்கள் நின்று கவனித்தால் ராசி பலன் புத்தகங்களே சக்கை போடு போட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. சோதிடம் தனை இகழ் என்றார் மகாகவி. பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வு, நிச்சயமற்ற எதிர்காலம்…. பந்தயக் குதிரைகளாக வெறியூட்டப்பட்ட வாழ்க்கைக் களத்தில் மூட நம்பிக்கைகளும், ஜாதக பலன்களுமே புகலிடமாகின்றன. நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே நீங்கள் எல்லாம் சொப்பனம் தானோ, பல தோற்ற மயக்கங்களோ என்று பாடிய பாரதி, அந்தக் கவிதைக்கான முன்னுரையில் இவ்வுலகம் மாயை என்று சொல்வோரைப் பகடி செய்கிறார். நடுத்தர, உயர் நடுத்தர மக்கள் தேடித் தேடிக் கும்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் நமது நவீன சாமியார்களோ மாயை என்று சொல்லிக் கொண்டே சொகுசான ‘கார்பொரேட்’ குடில்களில் அமர்ந்து அருள் புரிந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

பிள்ளைகள் பெற்றதப் பூனை, அவை பேருக்கொரு நிறமாகும் என்று ஒரு வெள்ளை நிறப் பூனையை வருணித்த மகாகவி, எந்த நிறம் இருந்தாலும் அவை யாவும் ஒரே தரம் அன்றோ, இதில் ஏற்றம் என்ன தாழ்வு என்ன என்றும் கேட்டார். சாதியின் பெயரால் இன்றும் இரத்த வெள்ளத்தில் மனிதம் மூழ்கடிக்கப்படுகிறது. ஆதிக்க உணர்வும், ஒடுக்குமுறையும் மரபணுவிற்குள் ஊன்றப்பட்டிருக்கிறது. கீழ்சாதிப் பயலைப் பற்றி பாடத்தில் என்னத்துக்குப் படிக்க என்று பாட புத்தகங்களில் இருந்து வரலாறு கிழித்தெடுத்துக் கொளுத்தப் படுகிறது.

பாலின சமத்துவம், அரசியல் சமூக பண்பாட்டுப் பள்ளியில் தேர்வுக்குக் கேள்விகள் வராது என்று ஒதுக்கப்பட்ட பாடம். சுவாரசியம் அற்ற விவாதப் பொருள். நிறைவேற்ற வேண்டாத தீர்மானம். நடைமுறைப் படுத்த வற்புறுத்தல் அற்ற விதிமுறை. கவிழ்த்து வைக்கப் பட்டிருக்கும் உணவுத் தட்டு. எட்டும் அறிவினில் ஆணுக்கிங்கே பெண் இளைப்பில்லை, ஆனால் இணையில்லை என்று மகாகவியின் கவிதை எப்போதோ உரு மாற்றி வாசிக்கப்படுகிறது.

ஆனால், சோர்வுக் கஞ்சி காய்ச்சும் கலயம் அல்ல மகாகவியின் கவிதை அடுப்பு. அது வெம்மையைத் தணித்து உற்சாகத் தெம்பூட்டும் ஆடி மாதக் கூழ் வார்க்கும் அமுத சுரபி! போராட்டக் கனலை ஊதி எழுப்பும் குழல். நம்பிக்கை நாற்றுக்கு வார்க்கும் நீர். அதன் வாசிப்பு அனுபவம், மாற்றங்களுக்கான தேடலுக்கு வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பும் ஒரு தாயின் பரவச வழியனுப்புதல்.

இந்த நினைவு நாளில் மட்டுமல்ல, எப்போதும் நினைவில் இருப்பவை பாரதி குறித்த சிந்தனை அலைகள்.

&&&&&&&&&&&&&&&

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

திருக்குறள் கடவுள் வாழ்த்துப் பாக்கள், தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தவை! ஒரு மதத்திற்கோ, ஓர் இனத்துக்கோ, ஒரு நாட்டுக்கோ உரியதான கடவுளைப் பெயர் கூறி வாழ்த்தாமல், எல்லா மதத்துக்கும், எல்லா இனத்துக்கும், எல்லா நாட்டுக்கும் உரிய கடவுளுக்கு அவர் வாழ்த்துக் கூறுகிறார்! அவர் கடவுளை உருவமாகவும், அருவமாகவும், அருவுருவமாகவும் எண்ணி வணங்கும், அருமையை அவரது ‘கடவுள் வாழ்த்து’ அதிகாரத்தில் காணலாம்!

இந்த அதிகாரப் பாடல்களில் நற்றாள், மாணடி, அடி, தாள் என்றெல்லாம் கூறியமையால் இறைவன் ‘உருவத்திருமேனி’ உடையநிலையில் அவனுடைய திருவடிகள் இவை எனக் காட்டப் பெறுகின்றன! “நின்னிற்சிறந்தன, நின் திரு வடியவை” என்று பரிபாடல் கூறுகிறது! நாம் எவ்வளவு உயரத்திற்குச் சென்றாலும், அதற்கும் மேலே பன்னிரண்டங்குலம் உயர்ந்த இடத்தில், அதாவது ”துவாதசாந்தப் பெருவெளியில்” இறைவன் திருவடி உயர்ந்து நிற்கும் என்பது ஞானிகளின் துணிபு! ‘பொறிவாயில் ஐந்து அவித்தான்’ என்று போற்றப் பெறும் நிலையில் விளங்கும் இறைவன் பொறி, புலன்களுக்கு அகப்படாமையால் ‘அருவத் திருமேனி’ உடையவன் என்பதை உணர்கிறோம் இறைவன் என்பதற்கு எங்கும் நிறைந்தவன் என்பது பொருள்; அறிவே உருவான அவனை ”வாலறிவன்” என்றும் கூறுகிறார். ஆகவே அறிவால் அறிந்து கொள்ளத் தக்க உருவமற்றவனாகவும், எங்கும் நிறைந்த உருவம் உடையவனாகவும் இறைவன் விளங்குவதால், அவன் ‘அருவுருவத் திருமேனியை ‘ உடையவன் என்பதும் விளங்குகின்றது,

முதல் அதிகாரத்தில் இறைவன் எல்லாவற்றுக்கும் முதன்மையானவன் என்கிறார். இதனை அனைத்துலகுக்கும் முதல்வனான ‘ஆதிபகவன்’ என்ற பெயரால் குறிப்பிடுகிறார்! இறைவனை நாம் வணங்கும் நம் மதங்கள் காட்டும் திருவுருவங்களில் அவர் காணவில்லை. இறைவனைப் பேரறிவுடையவனாகத் திரு வள்ளுவர் காட்டுகிறார்! ‘வாலறிவன்’ என்பது அவர் இறைவனை அழைக்கும் பெயர்! வேண்டுவார்களின் மனமாகிய பீடத்தில் விரைந்து வந்து அவன் அமர்ந்து கொள்கிறான்! அவனை ‘மலர்மிசை ஏகினான்’ என்று போற்றுகிறார் வள்ளுவர்! எல்லாவுயிர்களிடத்தும் ஒரே தன்மைத்தான அருளை வழங்குபவன் இறைவன்! அவனுக்குத் தனித்த விருப்பமோ, வெறுப்போ சற்றும் இல்லை, இதனை ‘வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான்’ என்ற தொடரால் குறிப்பிடுகிறார்! சிறந்த பொருளை உடைய புகழைக் கூறாமல், வேண்டாத இழிந்த பொருளுடைய புகழ்ச்சியை எப்போதும் கூறலாகாது! அதனால் இருள் நிறைந்த நரகத்துள் உழல வேண்டியிருக்கும்; ஆதலால் உயர்ந்த, உண்மையான, சிறந்த பொருளை உடைய புகழ்ச்சியாகிய இறைவனைப் புகழும் புகழ்ச்சியையே எப்போதும் பேசி இருவகை வினைகளாகிய நல்வினை, தீவினைகளிலிருந்து நீங்க வேண்டும்; இதனை, ‘இருள்சேர் இருவினையும் சேரா’ என்ற குறட்பாவில் வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

இறைவன் நம்மைப் போல ஐம்புலன்களின் வழியே அறிவைச் செலுத்தி அலைபாயும் உள்ளம் கொண்டவர் அல்லர்; அவர் ‘பொறிவாயில் ஐந்தவித்தவர்!’ என்கிறார்! தம்முடைய அறிவுக்கும், ஆற்றலுக்கும், அருளுக்கும் இணையாக வேறு எவரையும் கூறவியலாத, தனித் தன்மை வாய்ந்த தலைவர் அவர். இவரைத் திரு வள்ளுவர், ‘தனக்குவமை இல்லாதான்’ என்று போற்றுகிறார்! இறைவன் எல்லா அறங்களும் பாய்ந்து நிரம்பிய கடல் போன்றவன்! ஆனால் நாம் காணும் உப்புக்கடலை விடச் சிறந்தவன்! தம்மையே பிறருக்கு வழங்கி மகிழும் தன்மை வாய்ந்த கடல் போன்றவன் அவன்! தம்மை அடைந்தாரைச் சுழலில் சிக்கவைத்து, ஆழத்தில் அழுத்தி, ஆபத்து விளைவிக்கும் கடலை விடப் பலவகைகளில் சிறந்தவன்! அறத்தை அருளிப் பொருளையும் இன்பத்தையும் தருபவன், ஆதலால் இறைவனை வள்ளுவர், ‘அறவாழி அந்தணன் ” என்கிறார்!

இறைவன், எட்டுவகையான குணங்கள் கொண்டவன் என்று சமய இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன! இயல்பாகவே பாசங்களின் நீங்கியவன், முற்றறிவுடையவன், வரம்பில் ஆற்றல் உடையவன், வரம்பில் இன்பமுடையவன், முதலான எட்டுக் குணங்கள் அவனுக்கு உண்டு என்று பரிமேலழகர் எழுதுவார். பிங்கலந்தை நிகண்டு பிறப்பின்மை, இறப்பின்மை, பற்றின்மை, பெயரின்மை, உவமையின்மை , ஒருவினையின்மை, குறைவில் அறிவுடைமை என்ற எட்டு குணங்கள் பெற்றவன் கடவுள். என்று கூறுகிறது.
அதனை,

“பவமின்மை இறவின்மை பற்றின்மை பெயரின்மை
உவமை யின்மை ஒருவினை யின்மை
குறைவிலறிவுடைமை கோத்திரமின்மை என்று
இறைவனிடத்தில் எண்குணம் இவையே.” (பிங்கலந்தை)

என்ற நூற்பாவால் அறியலாம்.

நாம் இங்கே இதே கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்தில் வள்ளுவர் காட்டும் ஒரு நுட்பத்தைக் காணத் தவறுகிறோம்! இறைவனின் குணங்கள் எட்டினையும் கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்தின் முதல் எட்டுப்பாக்களிலும் அவரே குறிப்பிட்டிருக்கிறார்! அவை, 1 அனைத்துக்கும் முதன்மை, 2.சிறந்த ஞானம் உடைமை, 3. அடைதற்கு எளிய நிலை, 4. பற்றற்ற நிலை, 5.எங்கும் நிறைந்தநிலை, 6. பொய்தீர் ஒழுக்கமுடைமை, 7. தனக்குவமை இன்மை , 8. அறத்தின் இருப்பிடமான நிலை ஆகிய எண்வகைப் பண்புகளையும் வரிசையாக அவரே குறிப்பிட்ட பின்னர், ஒன்பதாம் குறட்பாவில், தாம் முன் கூறியவற்றைத் தொகுத்து ”எண் குணத்தான் ” என்று கூறும் நுட்பம் சிந்தித்து மகிழ்தற்குரியது! ஆதலால் திருவள்ளுவர் குறிக்கும் எண்குணமும் முதல் எட்டுக்குறட்பாக்களில் குறிப்பிடப் பெற்றனவே என்பதைப் புரிந்து கொண்டு ஒன்பதாம் குறட்பாவைப் படிக்கிறோம்!

”கோளில் பொறியில் குணமிலவே எண்குணத்தான்
தாளை வணங்காத் தலை”

என்ற குறட்பாவின், எண்குணத்தான் ‘ என்ற தொடர் , நமக்குப் புதிய பொருளைத் தந்து மகிழ்விக்கின்றது ! பின்னர் எண்குணத்தான் திருவடியாகிய புணையைச் சேர்ந்தவரே பிறவிக் கடலைக் கடந்து கரையேறுவர் என்பதைப் பத்தாம் பாடலில் புரிந்து கொண்டு வழிபாடு செய்யலாம்!

— எஸ். வி. நாராயணன்.

ஆழ்வார்களை, முக்கியமாக நம்மாழ்வாரை, மிகவும் ஈர்த்தது, அந்த வெண்ணையுண்ட கண்ணனின் நீர்மை, அந்த செளலப்யம்.

கண்ணனின் நீர்மை வெளிப்படுவதற்காகவே கண்ணனின் குறும்புகள் கூடின போலும். வீட்டில் உள்ள தயிர், வெண்ணெய் உண்டது காணாது என்று ஊரார் வீட்டு வெண்ணையை, சிறுவர் ஜமா சேர்த்துகொண்டு, எட்டாத உறிகளில் வைத்தாலும், தட்டாது விழுங்கிச் சென்றான். கண்ணனின் சேஷ்டைகளும் கூடின. ஊரார் புகாரும் பெருகியது.

கன்றுக்குட்டிகளின் காதில் கட்டெறும்பை விட்டு வேடிக்கை பார்ப்பது, கோபிகைளின் வளைகளை ஏமாற்றி வாங்கிக் கொண்டு போய் நாவற்பழம் வாங்கித்தின்றது, வீடுகளில் புகுந்து அவர்கள் செய்து வைத்திருக்கும் ‘கன்னல் இலட்டு வத்தோடு சீடை, காரெள்ளின் உண்டை” மற்றும் அக்கார அடிசில் போன்றவற்றை விழுங்கிவிட்டு ‘இன்னம் உகப்பன்’ என்று சொல்லி நிற்பது – இத்தகைய புகார்கள் ஓங்கிவந்த வேளையிலே யசோதைக்கு கோபம் வந்தது. ஆனால் அந்த தெய்வக் குழந்தையை அடிக்க மனம் வரவில்லை.

அவனைத் திருத்த வேண்டி உரலில் பிணைக்க எண்ணம் கொண்டாள். எனவே ஒரு தாம்புக் கயிறை எடுத்து அவன் இடுப்பில் கட்டி உரலில் பிணைத்துக் கட்டச் சென்றாள். முதலில் எடுத்த கயிறு போதவில்லை. அதற்காக ஆயர் மனைகளில் உள்ள கயிறுகளை எல்லாம் கொண்டு பொருத்திப் பார்த்தும் அவன் இடைக்கு அது போதாததாக இருந்தது. எல்லாத் தாம்புகளையும் ஒன்றாக முடித்து முயற்சி செய்தாள். அப்போதும் அவனைக் கட்டுவதற்கு அது போதவில்லை. யசோதை களைப்படைந்தாள். கை சலித்தது. வியர்வை கொட்டியது. கண்ணன் தாயின் அவஸ்தையைப் பார்த்தான்.

தேவேந்திரனுக்கும், பிரமனுக்கும், ஞானி களுக்கும், முனிவர்களுக்கும் லேசில் அகப்படாத அந்தப் பெரியோன், தாயின் கைத்தாம்பினால் உரலில் கட்டுண்டான். நம்மாழ்வார் வாய்மணக்கப் பாடுகிறார்:
‘பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்
பிறர்களுக்கு அரிய வித்தகன்
மலர்மகள் விரும்பும் நம்அரும்பெறல் அடிகள்
மத்துஉறு கடைவெண்ணைய் களவினில்
உரலிடை யாப்புண்டு எத்திறம்
உரவினோடு இணைந்திருந்து ஏங்கிய எளிவே’

பக்தி உடைய அடியார்களுக்கு எளியவனாயும், பிறருக்கு அணுக முடியாதவனாயும், திருமகளின் செல்வ நாயகனாகவும், பெறற்கரிய நம் தலைவனாகவும் உள்ள அந்தக் கண்ணன் என்னும் கருந்தெய்வம், வெண்ணைய் திருடியதால் கட்டப்பெற்று, உரலுடன் இணைந்து, அங்கேயே இருந்து ஏங்கிய அவன் எளிமைதான் என்னே! என்னே!

நம்மாழ்வார் இந்த எளிமைச் செயலை எண்ணி எண்ணி ஆறுமாத காலம் அப்படியே மோகித்துக் கிடந்தாராம். பக்தர்களால் தான் பகவானைக் கட்ட முடியும். பரம பக்தையான தாய் யசோதையினால் அந்தப் பரந்தாமன் கட்டுண்டான். வடவரையை மத்தாக்கி, வாசுகி என்னும் பாம்பை கயிறாகப் பூட்டி, பாற்கடலை கலங்கச் செய்தவன் அவன். அவ்விதம் கலக்கிய கையே யசோதையார் கடைகயிற்றால் கண்டுண்ட கை. இது என்ன மாயமோ என வியக்கிறார் சிலப்பதிகார ஆசிரியர்.

பேயாழ்வார் இந்த நீர்மையை மிகவும் போக்யமாக அனுபவிக்கிறார்.
“மண்ணுண்டும் பேய்ச்சிமுலையுண்டும் ஆற்றாதாய்
வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு, ஆய்ச்சி
கண்ணிக் கயிற்றினால் கட்டத்
தான் கட்டுண்டிருந்தான் வயிற்றினோடு ஆற்றாமகன்’.

வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன் என்ற விசித்திரமான தொரு விருதை அவர் கண்ணனுக்குச் சூட்டுகிறார். இதை ஒட்டியே நம்மாழ்வாரும் ”காரேழ் கடலேழ் மலையேழ் உலகுண்டும் ஆராவயிற்றேனை அடங்கப்பிடித்தேன்’ என்று திருவாய் மொழியில் பாடுகிறார் போலும். கடல்களை யெல்லாம் நிரப்ப வல்ல பெரு மேகங்களையும், ஏழு சமுத்திரங்களையும், ஏழு பர்வதங்களையும் விழுங்கியும் வயிறு நிரம்ப வில்லை. பேய்முலை நஞ்சுண்டான். அதுவும் போதவில்லை. ஆய்ச்சிமார் கடைந்த வெண்ணை யனைத்தையும் விழுங்கினான். அப்படியும் திருப்தி பிறக்கவில்லை.

இப்படி ஒரு அடங்காத ஆசையுடையவனை யசோதை தனது அன்பு என்னும் அஸ்திரத்தால் கட்டிவைத்தாளன்றோ. ‘உபநிஷதர்த்தம் உலூகலே நிபத்தம்’ ‘வேதத்தின் உச்சிப் பொருள் ஒரு உரலிலே கட்டுண்டிருந்தது காணிர்’ என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள் ரிஷிகள். அன்னை யசோதை கட்டியதால் உதரத்திலே பெருமாளுக்கு தழும்பு ஏற்பட்டதாம். தாமோதரன் எனும் திருநாமத்திற்கு வயிற்றிற் தழும்பை பொருளாகச் சொல்வதுண்டு. இன்றும் இத்தழும்பை ஸ்ரீரங்கம் நம்பெருமாள் வயிற்றில் காணலாம் என்பார் ஸ்ரீபராசரபட்டர்.

பெருமாளுக்கு பல தழும்புகளாம். பொய்கை யாழ்வார் கூறுகிறார். தாம்பினால் ஆர்ந்த தழும்பு ஒன்று. சாரங்கவில் உராய்ந்ததினால் கையில் தழும்பு. சகடம் உதைத்ததினால் காலில் தழும்பு. இப்படி பெருமாள் திருமேனியெல்லாம் தழும்பேறிக்கிடக்கிறதே, இவையெல்லாம் அவனுடைய ஆச்ரித தன்மையினால் ஏற்பட்டவை அன்றோ.

கண்ணனின் குழந்தைப் பருவத்தை, அவன் ஆடிப்பாடி வளர்ந்த அந்த காணக் கிடைக்காத காட்சியை, யசோதைபோல் தன்னால் பெற முடியவில்லையே என தேவகி புலம்புவது போல குலசேகர ஆழ்வார் அருமையான பாசுரங்களை அமைத்துள்ளார்.

முழுதும் வெண்ணெய் அனைந்து தொட்டுண்ணும்
முகிழ் இளம் சிறுத்தாமரைக்கையும்
எழில்கொள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கும்
நிலையும், வெண்தயிர் தோய்ந்த செவ்வாயும்,
அழுகையும், அஞ்சிநோக்கும் அந்நோக்கும்
அணிகொள் செஞ்சிறு வாய்தெளிப்பதுவும்
தொழுகையும் இவை கண்ட யசோதை
தொல்லையின்பத்தின் இறுதி கண்டாளே.

யசோதை அடைந்த அந்த எல்லையில்லா இன்பத்தை தான் அடையவில்லையே என்று தேவகி பட்ட விசனம் வார்த்தைகளுக்குள் அடங்குமோ?

உரலில் கட்டுண்ட அந்த மாயக்கண்ணன் வெறுமே இருந்தானா? நாரதரின் சாபத்தினால் இரு மருத மரங்களாய், பல ஆண்டுகாலம் இருந்த குபேரனின் புத்திரர்கள் நளகூபரன், மணிக்ரீவன் ஆகியோரின் சாபவிமோசனத்திற்காக, உரலுடன் தவழ்ந்து சென்று அந்த இரு மருத மரங்களுக் கிடையே போய் அவற்றை வீழ்த்தினான். குபேரன் புத்திரர்கள் சாப விமோசனம் பெற்று கண்ணனை தொழுதேத்திச் சென்றனர். குழந்தையைக் கடவுள்தான் காத்தார் என மரம் விழுந்த ஓசையைக் கேட்டு ஓடி வந்த யசோதை, குழந்தையை அள்ளி எடுத்துக் கொண்டாள்.

தமது ஆசாரியனான நம்மாழ்வாரை மட்டுமே பாடினார் மதுரகவி ஆழ்வார். ஆனால் ஆசார்யனை பாட ஆரம்பித்தவர் ‘கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால் கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெரு மாயன்’ என்றுதான் துவங்குகிறார்.

அந்த பால கிருஷ்ணன் வெண்ணெய் மீது வைத்திருந்த அபரிமிதமான ப்ரீதியை எல்லா ஆழ்வார்களுமே பெரிதும் போற்றிக் கொண்டாடு கிறார்கள். அரங்கனைப் பாடிய திருப்பாணாழ்வார், ‘கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணைய் உண்ட வாயன் என் உள்ளம் கவர்ந்தான் எனப்பாடுகிறார்.

இப்படி வெண்ணெய் உண்டது குறித்து நம்மாழ்வார் ஒரு கேள்வி எழுப்புகிறார். மாயோனே, முன்பு ஒரு கால் உலகங்களை உண்டாய். பின்பு ஒரு கால் அதனை உமிழ்ந்தாய்.

ஒரு வேளை முதலில் உண்டு, பின்னர் உமிழும் போது, உலகத்தோர் போலே, அந்த மண்ணில் கொஞ்சம் உனது வயிற்றில் தங்கி விட்டதோ? அதனால் நோய் ஏதும் வராமல் காத்துக்கொள்ள, அந்த மண்ணுக்கு மருந்தாக வெண்ணையை வாரி விழுங்கினையோ? ‘மண்கரைய நெய்யூண் மருந்தோ?’ என்று வினவுகிறார் நம்மாழ்வார்.

கண்ணனின் வெண்ணெய்தின்ற சாகசங்களை நினைவு கூறும்போது ததிபாண்டனுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய அதிர்ஷ்டத்தைச் சொல்லவேண்டும். ஒரு நாள் அந்த நவநீத கிருஷ்ணன், வீட்டில் இருந்த வெண்ணெய்த் தாழியை உடைத்து, தான் வாரி அள்ளி வாயில் போட்டுக் கொண்டதல்லாமல், தரையிலே பாலையும், தயிரையும், வெண்ணெயையும் ஆறாகப் பெருக்க விட்டான்.

இதனைக் கண்ட யசோதை அவனை அடிப்பதற்காக துரத்திச் சென்றாள். தாய் அடிக்க வருவதைக் கண்ட கண்ணன் வெளியே ஓடினான். யசோதையும் துரத்திச் சென்றாள். தாய் தன்னை நெருங்கும் சமயத்தில், ததிபாண்டன் என்ற ஆயன் இல்லத்தில் புகுந்துவிட்டான் கண்ணன். யசோதை விரைந்து வருவதைப் பார்த்த கண்ணன், ததிபாண்டனை நோக்கி, “என்தாய் கோபத்துடன் வருகிறாள். உன் பக்கத்தில் உள்ள தயிர்த்தாழியை என் மேல் கவிழ்த்து என்னை ஒளித்துவை’ என்று வேண்டினான்.

ததிபாண்டன் அதன்படியே தாழியை கண்ணன் மேல் மூடிவிட்டான். யசோதை வந்து கேட்டபோது, ‘கண்ணனா! அவன் இங்கு வர வில்லையே’ என்று கூறிவிட்டான். யசோதையும் முணுமுணுத்துக்கொண்டே சென்று விட்டாள். ததிபாண்டன் ஞானவான். கண்ணன் யார் என்பதை நன்கறிந்தவன். யசோதை அகன்றவுடனே தாழியின் மேல் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டான் ததிபாண்டன்.

தாய் சென்று விட்டதால் தன்னை வெளியே விடும்படி கண்ணன்ததிபாண்டனை வேண்டினான். பரம்பொருளே கண்ணனாக அவதரித்திருக்கிறது என்பதை அறிந்த ததிபாண்டன், கண்ணனை நோக்கி ‘எனக்கு மோட்சம் அளித்தால் ஒழிய நான் உன்னை வெளியில் விட மாட்டேன்’ என்கிறான். ததி பாண்டனுக்கு அருள்புரிய வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடனேயே கண்ணன் அந்த ஆயன் வீட்டுக்கு வந்ததால், ‘உனக்கு மோட்சம் அளித்தேன். என்னை விடு’ என்று கூறினான். ஆனால் ததிபாண்டன் நகரவில்லை. அவன் கூறினான் : ‘கண்ணனே, உன்னுடைய கிருபை எனக்குக் கிட்டுவதற்கு இந்த தயிர்த்தாழி மிகவும் உதவியாக இருந்தது. இதனை விட்டு நான் பிரிய மாட்டேன். இந்தத் தாழிக்கும் நீ மோட்சம் கொடுக்க வேண்டும்’ என்றான். கண்ணபிரான் ததிபாண்டனின் சாதுர்யத்தை மெச்சி, உமக்கும் மோட்சம், உமது தயிர்த்தாழிக்கும் மோட்சம் கொடுத்தேன் என்று கூறினான்.

அவ்வளவில் கண்ணனை ததிபாண்டன் வெளியே விட, ததிபாண்டனும் அவனது தாழியும் மோட்சலோகம் எய்தினர். ஆசார்ய ஹ்ருதயமும், அதன் வியாக்கியானமும் ததி பாண்டன் வரலாற்றைக் கூறுகின்றன.

வைணவ உலகமும், தமிழ் இலக்கிய உலகும் போற்றுகிற அஷ்டப் பிரபந்தம் என்ற எட்டு நூல்கள் அடங்கிய தொகுப்பை அருளிய பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார் சொல்லுவார்: பண்டங்களை வைப்பதற்கன்றி, சிந்திப்பதற்கு நெஞ்சும், திருநாமங்களை கூற நாவும், விழுந்து சேவிக்கத் திருமேனியும் இல்லாத அசித்தாயிருக்கிற மண்பாண்டம் மோஷம் பெற்றது. ஆனால், நெஞ்சும், நாவும், உடலும் உள்ள நமக்கெல்லாம் எளிதில் மோக்ஷம் கிடைக்காது இருக்கிறதே. இது எதனால்? என்று பெருமாளையே அவர் கேட்கிறார். ஆனால் பதில் அவருக்கே தெரியும்.

ராமபிரான் பிறந்த அயோத்தியிலே புல், எறும்பு ஆதி ஒன்றின்றியே அனைத்தும் நற்கதி பற்றன என்பார் நம்மாழ்வார். அதுபோல கண்ணனின் தர்சனமும், கண்ணனின் ஸ்பர்சமும் பெற்ற ததிபாண்டனும், அவனது தாழியும் மோகூடிம் பெற்றதில் அதிசயமென்ன? இதுபற்றி பெரியோர்கள் ரசமான கருத்து ஒன்றைச் சொல்லுவர். கிருஷ்ணதரிசனம், கிருஷ்ண கைங்கர்யம் இவற்றைச் செய்தவுடனேயே ததிபாண்டனுக்கு மோட்சம் உறுதியாகி விட்டது.

கிருஷ்ண ஸ்பர்ஸம் ஏற்பட்ட உடனேயே தாழிக்கும் நற்கதி கிடைத்துவிட்டது. ததிபாண்டன் அதைக் கேட்டுப் பெறுவதற்கு அவசியமே இல்லை. இருந்தாலும் அவன் அப்படிச் செய்தான் என்றால் அதற்கு முக்கிய காரணம் கிருஷ்ணனின் அந்த எளிமையை, பக்தர்களுக்கு அருள்புரியும் அந்த மேலான குணத்தை, உலகத்திற்கு எடுத்துக் காட்டவேதான் என்று பெரியவர்கள் சொல்லுவார்கள்.

[தொடரும் …]