Blog

வளவன் கனவு-15

சு. கோதண்டராமன்

தலைநகர் மாற்றம்

புள்ளி னம்புகழ் போற்றிய பூந்தராய்
வெள்ளந் தாங்கு விகிர்தன் அடிதொழ
ஞாலத் தில்லுயர் வாருள்கு நன்னெறி
மூல மாய முதல்வன்தானே

-சம்பந்தர்

ஆழிப் பேரலை காழி நகருக்குள் நுழையவில்லை. அது மட்டுமல்ல, கடல் தன் பழைய எல்லையிலிருந்து அரைக் காத தூரம் பின் வாங்கியும் போய் விட்டது. சற்றுத் தூரத்தில் இருந்த புகாரில் அந்த அளவு தூரம் கடல் உள்ளே நுழைந்து நகர் முற்றிலுமாக நீரினுள் மூழ்கி விட்டது. கடையூர் மயானக் கோயிலில் கடல் நீர் உட்புகுந்து கோயில் முழுகி விட்டது. ஆனால் ஒரு நாள் கழிந்து வடிந்து விட்டது. கோயில் வளாகம் முழுவதும் மண்ணும் சேறும் இறந்த பிராணிகளின் உடல்களுமாகக் கிடந்தன. காழி மட்டும் சிறிதளவு கூடப் பாதிக்கப்படாமல் காப்பாற்றப்பட்டது இறைவனின் திருவுள்ளம் என்று கருதினார் ஆதிரை வளவன். அது ஒரு புண்ணிய பூமி, அங்கு ஒரு மகான் தோன்றுவார் என்று தன் தாத்தா கனவு கண்டு சொன்னதை நினைவு கூர்ந்தார். அது வெறும் கனவு அல்ல, தீர்க்க தரிசனம் என்பதை உணர்ந்தார்.

அரசர் தம் மீது கொண்டிருந்த நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாது சிவலிங்கத்தைக் காப்பாற்றிய வேதியர்களின் தியாகத்தை நன்றியுடன் பாராட்டினார் அவர். அந்தக் கோயில் ஒரு மாளிகையாக உயரும் என்று செந்தீ வளவன் சொல்லியிருந்ததை அவர் மறக்கவில்லை. அதைச் செயல்படுத்துவதைத் தன் முதல் கடமையாகக் கொண்டார். லிங்கத்தை அதன் பழைய இடத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தார். இறைவனின் திருவுரு சிறிது நேரம் தென்னை மர உச்சியில் வைக்கப்பட்டிருந்ததை நினைவு கூரும் வகையில் பின்னால் ஒரு உயரமான கட்டிடம் எழுப்பி அதில் தோணியப்பராக வந்து காழியைக் காப்பாற்றிய பெருமானின் உருவச்சிலையைச் சுதையில் அமைத்தார்.

கடையூர் மயானத்தில் தன் தந்தை கட்டிய கோயில் நீரில் மூழ்கிச் சிதிலமடைந்ததைக் கண்டு வருந்தினார் அரசர். வருங்காலத்தில் இனி அத்தகைய நிகழ்வுகளால் பாதிக்கப்படாவண்ணம் உள்நாட்டில் ஒரு கோயில் கட்ட விரும்பினார். நல்ல வேளையாக, மயானக் கோயிலைக் கட்டிய ஸ்தபதிகளில் பலர் உயிருடன் இருந்தார்கள். அவர்களைக் கொண்டு அதே போன்ற ஒரு கோயிலை மயானக் கோயிலிலுக்கு மேற்கில் ஒரு நாழிகை தூரத்தில் அமைக்கச் செய்தார்.

காழியில் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் நாடெங்கும் பரவின. அக்கம்பக்கத்திலிருந்த மக்கள் எல்லோரும் அங்கு வந்து பார்த்து வியந்து சென்றனர். வடம வேதியரின் புனித பூமி அது என்று போற்றினர். கொள்ளிடத்திற்கு மறு கரையிலிருந்த சமணர்களையும் இது உலுக்கிச் சைவத்தின் பால் நாட்டம் கொள்ளச் செய்தது. மூன்று தலைமுறைகளுக்கு முன் மேற்கே மலைநாட்டில் குடியேறிய சோழியப் பிராமணர்கள் இந்தச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்டார்கள். தங்கள் முன்னோர்களின் இடத்துக்கு மீண்டும் வரவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவர்களிடையே தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்தது. இப்பொழுது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு என்று எண்ணிய அவர்களில் 3000 பேர் தில்லையில் வந்து மீண்டும் குடியமர்ந்தார்கள். கோவிந்தராசர் விண்ணகரம் இருந்த சித்திரகூடம் மீண்டும் தன் பழைய பொலிவை அடைந்தது. தங்கள் பழைய இடத்தில் தாங்கள் குடியேற மூலகாரணமான சிவபெருமானுக்கு நன்றி செலுத்தும் வகையில் கோயில் வளாகத்தில் ஒரு லிங்கத் திருமேனி அமைத்து அதற்கு மூலநாதர் எனப் பெயரிட்டனர். இதை அவர்களில் சிலர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஆனாலும் பெரும்பாலானோரின் கருத்துக்கு மாறாக அவர்களால் எதுவும் பேச முடியவில்லை.

ஆழிப் பேரலைக்குப் பூம்புகார் பலியானபின் அரசர் சுபதேவர், தலைநகர் ஆரூரில் இருப்பது உசிதம் இல்லை என்று கருதினார். ஆரூரிலிருந்து ஒரு காத தூரத்தில் கடல் உள்ளது. அடுத்த பேரலை இதை விடப் பெரியதாக வந்தால் ஆரூர் பிழைக்காது. படைவீரர்களின் எண்ணிக்கையும் வர வர அதிகரித்து வருகிறது. எனவே மேற்கில் ஒரு புதிய தலைநகரை உருவாக்க நினைத்தார். குடந்தைக் காரோணத்திற்குத் தென்மேற்கில் அமைக்கலாம் என அமைச்சர்கள் ஆலோசனை கூறினர். அதன்படி திருமலைராயன் ஆற்றுக்கும் முடிகொண்டான் ஆற்றுக்கும் இடையில் பழையாறை என்னுமிடத்தை மையமாகக் கொண்டு புதிய தலைநகர் உருவாகியது. சோழன் மாளிகை என்ற பெயரில் ஒரு பெரிய மாளிகை கட்டப்பட்டது. அதன் நான்கு திசைகளிலும் தாராசுரம், பட்டிசரம்,* சத்திமுற்றம், நல்லூர் ஆகிய இடங்களில் சிவாலயங்கள் கட்டப்பட்டன. நந்திபுரம் என்னுமிடத்தில் ஒரு விண்ணகரமும் கட்டப்பட்டது.

படைவீரர்கள் தங்குவதற்கென ஆரியப்படையூர், பம்பைப்படையூர், மணற்படையூர், புதுப்படையூர் என நான்கு பாடிகள் அமைக்கப்பட்டன. இரு காததூரம் சுற்றளவுள்ள இந்நகரம் ஆங்காங்கு பல காவல் கொத்தளங்களை உடையதாகத் திட்டமிட்டுக் கட்டப்பட்டது. ஆனால் சுபதேவருக்கு அதில் குடியேறும் பாக்கியம் கிட்டவில்லை. அவரது மறைவுக்குப்பின் அவரது மகன் செங்கணான் என்ற கோச்செங்கட்சோழன் முதன்முதலாகப் பழையாறையிலிருந்து ஆட்சி செய்யத் தொடங்கினார்.

செங்கணான் ஆட்சியில் படை வலிமை மேலும் பெருகியது. உறையூரிலிருந்த குறுநில மன்னர் நீக்கப்பட்டார். உறையூர் சோழர்களின் நேர் ஆட்சியின் கீழ் வந்தது. ஆட்சிப்பரப்பு பெருகியதால் சோழர்களின் செல்வ வளம் பெருகியது.

செங்கணான் இறைபக்தி மிக உள்ளவர். மக்களிடத்திலும் இறை உணர்வு பெருகவேண்டும் என்பதற்காகத் தன் நாட்டில் பல ஆலயங்களைக் கட்டினார். சமணம் செல்வாக்கு இழந்தது. சமணர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகச் சைவத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர். சமணப் பள்ளிகள் பாழடைந்து கிடந்தன. சில பிற்காலச் சமணத் துறவிகள் ஒழுக்கம் குன்றினார்கள் என்றாலும் சமணப் பள்ளிகள் தவம் புரிந்தோர் பலர் வாழ்ந்த புனித பூமி என்பதால் செங்கணான் அவற்றை இடிக்கவில்லை. அவற்றைச் சுற்றிச் சுவர் எடுத்து சமாதி போல் கட்டி அதன் மேல் சிவாலயங்களையும் விண்ணகரங்களையும் கட்டினார். துறவிகளின் சமாதி மேல் வழிபாட்டிடங்கள் அமைப்பது வழக்கமாக இருந்ததால் இது மக்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. உயரமாக அமைந்த மேடைகளின் மேல் இருந்ததால் அவை மாடக் கோயில்கள்** எனப்பட்டன.

* இன்று பட்டீஸ்வரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது

** யானை ஏறாமல் இருப்பதற்காக மாடக்கோயில்கள் கட்டப்பட்டன என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் சோழநாட்டில் அந்த அளவு காட்டு யானைகள் சுதந்திரமாகத் திரிந்தன என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

தொடரும்

September 11, 2015
தாயின் மனமும் தமிழும் ஒன்றே!

-தமிழ்நேசன் த. நாகராஜ்

தமிழா நீ…
தமிழோடு நிமிர்ந்து நின்றாலே
தமிழ் இமயத்தைத் தாண்டி நின்றிடுமே
பிறமொழி வேடம் அணிந்தாலே
உன்மொழித் திறனே அழிந்திடுமே!

சிறுதுளியல்லவே நீ உடனே உலர்ந்துவிட
விடாமல் பொழியும் அடைமழை நீ…!
சிறுஏணியல்லவே நீ ஏறிமிதிபட
ஏறவே தயங்கும் எரிமலை நீ…!

வெற்று ஓசையல்லவே நீ ஓய்ந்துவிட
பற்றி வானத்தையே பிளந்திடும் பேரிடி நீ…!
சுடரல்லவே நீ அணைந்துவிட
சுட்டெரிக்கும் சூரியன் நீ…!

தமிழ் மெல்லச் சாகாது
நீ அன்னிய மொழியை நினைந்து
அன்னைத் தமிழை மெல்லமறந்தாலே
அமைதியாய்ச் சாகும்!

தாயின் மனமும் தமிழும் ஒன்றே
தரம் பாராமல் நீ கண்ணாய்ப் பார்த்தாலே
உன்னைப் பொன்னாய்க் காத்திடுமே!

வாழ்க தமிழ்!

September 11, 2015
நான்

-பா வானதி வேதா. இலங்காதிலகம்

நான் யாரெனும் தன்னறிவு நன்மை
நான் முயல் நான் எறும்பு
நான் திமிரற்றவள் மானம் உள்ளவள்
நான் படித்தேன் யாழ் கோப்பாயில்
நான் கட்டுரை கவிதைகள் எழுதுகிறேன்
விண்மீன்களாய் என்னைச் சுற்றுது அவைகள்
நான் உன் அன்பை நினைத்து
என்னை மறக்கிறேன் இது காதல்!

இயற்கை அழகில் தொலையும் நான்
இசையும் கவியில் மயங்கும் நான்
அசையும் மழலையில் உருகும் நான்
அகவும் மயிலை ரசிக்கும் நான்
நான் (தன்)முனைப்பு நீக்கும் நான்
தன்னான்ம உணர்வு பெறுவது தெளிவு
’தான்’ என்ற கர்வ அழிவில்
’நான்’ என்பது இனிமை கீதமாகும்!

September 11, 2015
ஏன் வரவில்லை?

ஷைலஜா

இரண்டுவருஷமாய் நான் இந்தியாவிற்குப்போகவே இல்லை. அதற்குமுன்புவரை வருடம்ஒருமுறைதவறாமல் போவது வழக்கமாக இருந்தது. ஒவ்வொருமுறையும் இருபதுநாளுக்குமேல் லீவ் எடுத்துக்கொண்டு வீட்டில் அப்பா அம்மா அண்ணா மன்னி தம்பிதங்கை அண்ணாவின் குழந்தை ப்ரியாக்குட்டியுடன் பொழுதினைக்கழித்துவருவேன்.மலைக்கோட்டை, சமயபுரம்,

கல்லணை,முக்கொம்பு,வயலூர் என்று பெரிய திட்டங்களோடுதான்

துபாயைவிட்டுப்புறப்படுவேன் ஆனால் அங்கெல்லாம் போக நேரம் கிடைக்காத அளவுக்கு வீடு என்னைக் கட்டிப் போட்டுவிடும்.

இந்தவருடமும் ஊருக்குப்போகவேண்டாமென்றுதான் இருந்தேன் ஆனால் போனவாரம் போனில்ப்ரியாகுட்டி,”சித்தப்பா எப்போ வரே?’ என்று கேட்டதும் மனது கேட்கவில்லை.

புறப்பட்டுவிட்டேன்!

காவிரிப்பாலத்தில் டாக்சியில் வரும்போதே காலைநேரத்து இளம்குளிரோடுவீசியகாற்றில் உடலிற்குப் புதுத்தெம்பு வந்துவிட்டது.

மாம்பழச்சாலையைக் கடந்து ஊருக்குள் டாக்சிநுழையும்போது எதிரே விண்ணைமுட்டும்ராஜகோபுரம் ‘வா வா’ என அழைப்பதுபோல இருக்கிறது.

தெற்குவாசலில் டாக்சியை நிறுத்தசொல்லி மன்னிக்குப் பிடிக்குமே என்று ஜாதிமல்லிபத்துமுழமும், கோபுரத்துஅடியில் கூறுகட்டி

விற்றுக்கொண்டிருந்தவளிடம் அம்மாவுக்காக கொய்யாபழமும் வாங்கிக்கொள்கிறேன்.

டாக்சியின் எஃப் எம் கமல்படத்தின் ’ உன்னைக்காணாமல்…’என்றது.போனமுறை ஊர்வந்தபோதுதீப்தா எனக்குப்பாடிக்காட்டிய பாடல்! என் இனிய சிநேகிதியான அவளுக்கும் குடும்பச் சுமை அதிகம்,அதுவும்அவள் அப்பாவின் மறைவிற்குப்பிறகு, உள்ளூரில் ஒருசீட்டுக்கம்பெனியில் பணிபுரிகிறாளாம், மாதம்நாலாயிரம் ரூபாய் சம்பளத்திற்காக

சித்திரை வீதிவழியே டாக்சிபோகும்போது இரண்டுவருடங்களில் கொஞ்சமும் மாறாத என்ஊரைப்பெருமையுடன்பார்த்துக்கொள்கிறேன்.

. தேரடியில் ரங்கப்ரசாத் மற்றும் பாபு, சுதர்சனுடன் கிரிக்கெட் விளையாடியதைமனம் அசைபோட்டது.

?யாரு பரத்வாஜனா? ஏண்டாப்பா, ரண்டுவருஷம் கழிச்சி வரபோல்ருக்கு?”

எதிர்வீட்டுதிண்ணையிலிருந்து மூக்குக்கண்ணாடியை எடுத்து மறுபடி அணிந்தபடியேகிச்சாமாமா குரல்கொடுத்தார்.

“ஹைய்யா சித்தப்பா வந்தாச்சு:!” ஓடிவந்தது ப்ரியாகுட்டி. அட! ப்ரியாக்குட்டிஎப்படி வளர்ந்துட்டது!

டாக்சியை அனுப்பிவிட்டு நிமிர்கிறேன்.

வீட்டுவாசல்கதவை அடைத்துக்கொண்டு உறவுப்பட்டாளம்!

பார்வையாலேயே பாசத்தைப்பொழிந்தார் அப்பா. பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியராய்பணிபுரிந்தபோது அதிகம் பேசிய களைப்போ என்னவோ ஓய்வுபெற்றதிலிருந்து அப்பாயாருடனுமே அதிகம் பேசுவதில்லை.

“அதில்லைடா பரத் உங்கப்பாக்கு குடும்பச்சுமையை உன்மேல ஏத்திட்டோ மேன்னுமனசுக்குள்ள குறுகுறுப்பு உங்கண்ணாக்கும் சுமாரான சம்பளம்தான். சேமிப்பும்அதிகமில்லை..குடும்பம் ஓடணும்னுதான் படிச்சதுமே நீ துபாய் போய் பணம்அனுப்பிண்டு இருக்கே..பாவம் …நாங்கள்ளாம் வாய்விட்டு சொல்லிடுவோம்…உங்கப்பா மனசுக்குள் வச்சிண்டு குமைவார். அதான் மௌனசாமியாராய் ஆயிட்டார்”என்று போனதடவையே அம்மா சொன்னாள்.

“ரண்டுவருஷமாச்சே கண்ணா எப்டிப்பா இருக்க? என்னவோ இந்தக்குடும்பம் முன்னேறவும்வீட்டுக்கடனை அடைக்கவும் உன்னை

அவ்வளோ தூரத்துக்கு அனுப்பிட்டோ மேன்னு பலசமயம் வருத்தமா இருக்குப்பா”

அம்மா இப்போதும் பார்த்ததும் கண்பனித்தாள்.

“வாங்கோ! போனவருஷம் வருவேள்னு ரொம்ப எதிர்பார்த்தோம்”என்றாள் மன்னி. கல்யாணமாகி ஆறுவருடங்களாகியும் மாறாத புன்னகைமுகம்.

” அதான் லீவே கிடைக்கலை வரமுடியலைன்னு போன்ல சொல்வானே விஜி? இப்போ லீவ்கிடைச்சிருக்கு ஓடிவந்துட்டான் என் தம்பி!…வாடா பரத்…எப்படீ இருக்கே? அம்மா! அவனுக்கு ஃபில்டர்காஃபி புதுப்பால்லபுதுசா போட்டுக்கொடு” அண்ணா ராஜு தோளைத்தட்டி வரவேற்றான்.

“பரத் அண்ணா! நான் இந்தவருஷம் ப்ளஸ்டூக்கு ரொம்ப ஹார்ட் ஒர்க் பண்ணிபடிக்கறேன்’

‘நானும்:தான்”

இரட்டைசகோதர உறவுகள் சேர்ந்துகுரல் கொடுத்தன.

“இந்தவருஷமும் நீ வரலேன்னா நாங்க கடனை உடனைவாங்கி டிக்கட்போட்டுண்டுதுபாய்வந்துருப்போம்,தெரியுமா அப்படி

ஏங்கிட்டோ ம்டா பரத்! போன்ல எத்தனை பேசினாலும் நேர்ல பாக்றாப்ல ஆகுமா சொல்லு?”

“வந்ததும்வராததுமா அவனை ஆயிரம் கேள்வி கேக்காதங்களேண்டிம்மா.. பரத்! ஊஞ்சல்லஉக்காருப்பா… டீ சித்ரா! fan போடேன் சித்த..குழந்தை வெளிநாட்ல ஏசிகீசின்னு சௌகர்யமா இருப்பான் இங்க வந்த சித்த நாழிலகறுத்துப்போயிட்டான்பாரு..” அத்தை-அப்பாவின் மூத்த சகோதரி- வாஞ்சையுடன் என்

தலையைக் கோதிவிட்டாள்.

. :அம்மா சூடாய் வெண்பொங்கலும் கத்திரிக்காய் சுட்ட கொத்சும் தட்டில் வைத்துஎன்னிடம் நீட்டினாள்.தங்கநிறத்தில் வறுபட்டமுந்திரிகளும், பொம்மைமுயலின்கண்களைப்போல முழித்துக்கொண்டிருந்த மிளகும் நாக்கில் நீர் ஊறவைத்தது.

புழக்கடைப்பக்கம் போய் கிணற்றடியில் கைகால் அலம்பிக்கொண்டுவந்து தட்டைஅம்மாவிடமிருந்து வாங்கிக்கொண்டேன்.

“காஃபி முதல்ல தரக்கூடாதோ?” அண்ணா கத்தினான்.

“பசியா இருக்குமோன்னு முதல்ல டிபனைத் தந்தேன்..முடிச்சதும் காஃபி கலந்துட்டாபோச்சு”

“பொங்கலோட வடையும் பண்ணி இருக்கலாம்னு இப்போ தோண்றது

..சாப்பாட்டுக்குப்பண்ணிடலாம்மா…மச்சினருக்கு தயிர்வடைன்னா ரொம்பவேபிடிக்குமே?” மன்னி உருகினாள்.

“நேத்தே திரட்டிப்பால் கிளறிவச்சிட்ட்டேன் குழந்தைக்கு தட்ல ஓரமா போடேன்பத்மா,சொல்லணுமாக்கும்? “அத்தை அதட்டினாள் அம்மாவை அன்பாக.

வாங்கிவந்த சாமான்களை அனைவரிடமும் கொடுத்தபோது கண்களில் மகிழ்ச்சிதவழ நன்றிதெரிவித்தனர்.

“எதுக்குடா இப்படி சிரமம் எடுத்துக்கறே?”அண்ணன் அன்பாய்கடிந்துகொண்டான்.

ஊரும் மாறவில்லை என்வீட்டுமனிதர்களும்மாறவில்லை என்னும்போது எனக்குப்பெருமையாகஇருக்கிறது.

“கொள்ளிடம்போய்குளிச்சிட்டுவந்துடறேன்” என்றபோது அப்பா தன் சைக்கிள்சாவியைஎன்னிடம் தந்தார். நடந்துபோகக்கூடாதாம்!

படித்துறையில் தீப்தா துணி துவைத்துக்கொண்டிருந்தவள், என்னைக்ண்டதும்,”பரத்எப்போ வந்தே? “என்று வியப்பாய் கேட்டாள்.

சிறிதுநேரம் நாஞ்சில்நாடனையும் ஜெயகாந்தனையும் அலசினோம்.

“ஜெயகாந்தனும் போயிட்டாரேடா பரத் நம்பவேமுடியல”

“ஆமா …மனசுக்கு ரொம்பக்கஷ்டமா இருக்கு..”

“என்னவோபோ..சொல்லிக்காம வர ஒரேவிருந்தாளி மரணம்தான்…

அதுபோக்கட்டும்..நாளைக்கு ஆடும்பல்லக்குடா, பரத்…வாசல்பூரா

கோலம் வழக்கம்போலப்போடப்போறேன்..நீவந்து பார்த்து கருத்து சொல்லணும் என்ன?”

“இந்த கம்ப்யூட்டர் யுகத்துலயும் சின்னக் குழந்தைமாதிரி கோலம்போடறதும்கொள்ளிடக்குளியலுமாய் அது இதுன்னு இருக்கியா தீப்தா?”

“மனசுக்கு சந்தோஷமான விஷயங்களை எதுக்கு மாத்திக்கணும் அல்லதுமறக்கணும் , அதுவேமத்த துக்கங்களை மறக்க ஒருகருவியா இருக்கறப்போ?”

நான் சிரித்தபடி வேறுபக்கம் நகர்ந்தேன்

ஆயிற்று ஊருக்குபோகிற நாள் வந்தாயிற்று.

எந்நேரமும் விரல்பிடித்துக்கொண்டே விளையாடிய ப்ரியாகுட்டி..

பார்வையால் வருடும் அப்பா..

வாய்க்கு ருசியாய் சமைத்துப்போடும் அம்மாவும் அதனை வயிறாரப் பரிமாறியமன்னியும்

..

பாடங்களில் சந்தேகம்கேட்டு என்னைப்பெரிய ஆசிரியர் போல மதிக்கும் என்உடன்பிறப்புகள்..

‘துபாய்ல உப்பு,புளிகிடைக்குமா ?நல்ல ஹோட்டல் இருக்கா? உடம்புக்கு ஏதாவதுன்னாயாருடா பக்கத்துல இருக்கா உனக்கு?’

அத்தையின் அன்பான அக்கறையான கேள்விகள்.

‘பரத்! அம்மா அப்பாவைப்பத்தி கவலையேபடாதே …நானும்மன்னியும் நன்னாபாத்துக்றோம் என்ன? “

அண்ணாவின் அனுசரணையான பேச்சு..

சிநேகிதம் என்கிற எல்லைக்கோடிற்குள்லேயே எப்போதும் இருந்துகொண்டுபழகும்அன்புதோழி தீப்தா…

எல்லாரையும் விட்டு ஊருக்குபுறப்படவேண்டுமே என்றிருக்கிறது.

அப்பாமட்டும் எவ்வளவு தடுத்தும் சென்னை செல்லும் ரயிலில் ஏற்றிவிட ஸ்ரீரங்கம்ஸ்டேஷனுக்கு வந்துவிட்டார்.

ரயில் வருவதற்கு இன்னும் சில நிமிடங்கள் இருக்கும் போது அப்பா என்னிடம்,

“பரத்! உன்கிட்ட வந்ததுலேந்து கேட்க நினச்சேன் , இப்போ கேட்டுட்றேன்.. உன் தலைலகுடும்பச்சுமைய ஏத்திட்டோம்ன்னு எங்கபேர்ல கோபமா? அதனால்தானே நீ இத்தனை நாளாய்

ஊர்பக்கமே வரலயா?” என்றார்.

‘ஐயோ அப்பா! இந்தப்பேச்சுக்கு உங்கள் மௌனமே பரவாயில்லை’ என்று கத்தவேண்டும்போலிருந்தது.

என்னையே பார்த்துகொண்டிருந்த அப்பாவின் விரல்களை பிடித்துக்கொள்கிறேன்.

“அ அ ..அ.ப்.பா! ” வார்த்தைகள் உடைந்து வந்தன .

இருபத்தி ஏழுவயதில் இருபதுவயதை முழுங்கிவிட்டு, சிறுவனாய் கதறஆரம்பிக்கிறேன்.

“அப்பா ஒவ்வொரு தடவை ஊருக்கு வந்துவிட்டுப்போகிற போதெல்லாம் உங்க எல்லாருடையபாசத்தையும் பரிவையும் அனுபவிச்சிட்டுதிரும்பி துபாய் போனதும் பலநாட்களுக்கு என்னால் இதிலிருந்துமீளமுடிவதில்லை.. எதையுமே ருசிகண்டால்தானே அவஸ்தை?என்னால் ஆசையை அடக்கமுடியும்போல இருக்கு… ஆனா அவஸ்தையை தாங்கமுடியலப்பா..அதான் இத்தனை நாளா வரல…இப்போ மறுபடி துபாய்போனதும் இந்த அவஸ்தைதொடரபோகிறதுப்பா..” நான் முடிக்கவும் உடனே

“ப..ர..த்!” என்ற அப்பாவின் குரலில் மேலும் கரைந்துவிடவும் இருந்த நிலையில், நல்லவேளையாய் ரயில் வந்துவிட்டது .

September 11, 2015
சிவபிரதோஷம்

-மீ.விசுவநாதன்

மானேந்தி யப்பரே, மயிலேறும்
–மகனுடைச் சீடரே, பெருந்தீத்
தானேந்தும் கையரே, ஒருகாலைத்
–தவநிலை யோகியே, உள்ளத்
தேனேந்தும் பூவரே, மறுகாலைத்
–திறனுடன் மாற்றிய கலையே!
ஊனேந்து(ம்) ஆசையை விழியாலே
–பொசுக்கிட வந்தருள் சிவனே!

(அறுசீர் விருத்தம் வாய்பாடு: காய், விளம், காய், விளம், விளம், மா)

September 11, 2015
ஓவியக்கவி கலில் கிப்ரான் கவிதைகள் – 12

–சி. ஜெயபாரதன்.

ஓவியக்கவி கலில் கிப்ரான் கவிதைகள்

மூலம் : கலில் கிப்ரான்

தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

ஓ இரவே !

ஓ இரவே

__________________________

காதலர் துணைவன் நீதான் !
சோர்வு அடைவோர்க் கெல்லாம்
ஆறுதல் தருவது நீ !
புறக்கணிக்கப் பட்டோர்க்கு
இருப்பிடம் நீ !
ஏகாந்த மாந்தர்க்கு
இடம் அளிப்பது நீ !
உனது நிழலில் கவிஞன் உள்ளம்
ஓய்வெடுக்கும் !
தீர்க்க தரிசிகளின் நெஞ்சம்
விழித்துக் கொள்ளும்
உந்தன் நிழலில் !
சிந்தனை யாளர் மூளை
செவ்விய நிலை அடையும் !
கவிஞர்க்கு
உள்ளீர்ப்பு அளிப்பாய் !
தூதர்க்கு
ஒளிக்காட்சி ஊட்டுவாய் !
வேதாந்த முனிவர்க்குப்
போதனை வழங்குவாய் !

___________

மனித இனத்துடன்
எனது ஆத்மா களைப்புறும் போது,
பகற் பொழுதின் முகம் தாக்கி
எனது விழிகள் கடுத்துச்
சலிப்படையும் போது,
அலைந்து திரிவேன் நான்
மலைத்துப் போய்
பழைய பேய் உருக்கள் கண்மூடி
ஒளியும் இடங்களில்,
ஆயிரங் காலுடன் அவனிமேல்
அடி யெடுத்து வைத்து
நடுங்கிடும்
மங்கலான பீடத்தின் முன்பு
தங்கி நிற்பேன் !
நிழலின் விழிக்குள் காண்பேன்
தெரியா இறக்கைகள்,
அசையும் சலசலப்பு கேட்டேன் !
மௌனத்தின் மாய
ஆடைக்குள்
மென்மைத் தொடுதல் உணர்ந்தேன் !
கரிய இருட்டின்
கடுமை தாங்குவேன் !

____________

இரவே ! அந்த அமைதியில்,
உன்னைக் கண்டேன்
எழிலாய்,
அலங் கோலமாய்,
வானுக்கும் பூமிக்கும் இடையே
மோன நிலையில் மூழ்கி,
மூடு பனியில்
முகத்திரை யிட்டு,
முகில் அங்கி போர்த்தி,
பரிதியை நகையாடிய வாறு
பகலையும் கேலி செய்து,
உறங்காது
வடிவ வழிபாடு செய்யும்
அடிமை மாந்தரைக்
கோபித்துக் கொண்டு !

____________

“தமது மதத் தலைவரின் தகாத செயல்களைத் தவறெனத் தாக்கி எதிர்க்கும் இனப் புரட்சியாளர் மனித நேயமுள்ள, மூடப் பழக்கம் இல்லாத வேறொரு மதத்துக்கு மாறப் போவதாய்ப் பயமுறுத்துவார். ஆனால் அடுத்து நம் காதில் விழுவதென்ன ? சமூக மயக்க மருந்தளிப்பு மூலம் தேசத்தின் மதவாதிகள் இடையனையும் ஆட்டு மந்தை ஆடுகளையும் சமாதானப் படுத்தினர் என்பதுதான்.”
கலில் கிப்ரான். (The Narcotics & Dissecting Knives)

____________

September 11, 2015
வீசு தென்றலே வீசு …

— கவிஞர் காவிரிமைந்தன்.

கே.வி. மகாதேவன் அவர்களின் இசையில் உருவான கானங்கள் தேவாமிர்தம் வகையைச் சார்ந்தவை! பொன்னித் திருநாள் திரைப்படத்தில் இடம்பெறும் இப்பாடலை எழுதியவர் புத்தனேரி சுப்பிரமணியம். பி.பி.ஸ்ரீநிவாஸ் மற்றும் பி. சுசீலா இணைந்து பாடும் இன்பகீதம்.

ஏழு ஸ்வரங்களுக்குள் இத்தனைப் பாடல்களா என்று வியக்க வைக்கும் இசை.

ஆண் முகம் காணும் பெண்
மனம் நாணம் அடைவதும் ஏனோ
அதிசயம் தானோ

ஆண்மையை வெல்லும் நாணமே
எங்கள் அணிகலம் அதுவே
துணை பலம் அன்றோ

பெண்ணின் மாண்பைக் காட்டும் குணங்களைத் தொட்டுக்காட்டி, கவி வண்ணம் தந்திருக்கும் கவிஞரும் அதற்கேற்ற இசையமைத்து நம் நெஞ்சங்களை அள்ளும் இசை அமைப்பாளர், காதில் தேனைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் குரல்களும் இப்பிறவியில் நாம் பெற்ற இன்ப வரங்கள்!

திரையில் தோன்றும் முகத்தில் ராஜ சுலோச்சனா அவர்களை அறிய முடிகிறது. அது யார் உடன் தோன்றும் நாயகன்? விடை தருகிறார் வேம்பர் மணிவண்ணன்… வளையாபதி முத்துக்கிருஷ்ணன் என்பவராம்.

பாடலில் இன்பம் வழிகிறது. இதயம் நிறைகிறது. அன்புத் தேனாகிப் பெருகும்போது இருவரின் உள்ளங்கள் சொல்கின்ற சொற்கள் மட்டுமே பாடலை உருப்பெற, உருவாகி இருக்கிறது இப்பாடல். அதிகம் அறியப் படாத கவிஞர் என்றாலும் அழகிய தமிழில் எளிமையாக எழுதியிருக்கிறார்.

பாடலைக் கேளுங்கள், பரவசம் எய்திடலாம்.

பாடல்: வீசு தென்றலே வீசு
படம்: பொன்னித் திருநாள் (1960)
பாடியவர்கள் : பி. சுசீலா, பி.பி. ஸ்ரீநிவாஸ்
இசை: கே.வி. மகாதேவன்
நடித்தவர்கள்:வளையாபதி முத்துக்கிருஷ்ணன் & ராஜசுலோச்சனா

________________________________________________________

வீசு தென்றலே வீசு… வேட்கை தீரவே வீசு
மாசில்லாத என் ஆசைக் காதலன்
வந்து செந்தமிழில் சிந்து பாடவே…

பாடு கோகிலம் பாடு … பாசமாக நீ பாடு
தேடும் காதலன் ஓடி வந்தனன்
சிந்து பாடிட நீ சேர்ந்து பாடுவாய்…

ஆண் முகம் காணும் பெண்
மனம் நாணம் அடைவதும் ஏனோ
அதிசயம் தானோ
ஆண் முகம் காணும் பெண்
மனம் நாணம் அடைவதும் ஏனோ
அதிசயம் தானோ

ஆண்மையை வெல்லும் நாணமே
எங்கள் அணிகலம் அதுவே
துணை பலம் அன்றோ
ஆண்மையை வெல்லும் நாணமே
எங்கள் அணிகலம் அதுவே
துணை பலம் அன்றோ

பாடு கோகிலம் பாடு … பாசமாக நீ பாடு
தேடும் காதலன் ஓடி வந்தனன்
சிந்து பாடிட நீ சேர்ந்து பாடுவாய்…

நிலவினை எங்கே காணோம்
இந்த நேரத்திலே தனியாக ஆனோம்
நிலவினை எங்கே காணோம்
இந்த நேரத்திலே தனியாக ஆனோம்

தலை மறைவாகவே கலை மதி முகமே
தலை மறைவாகவே கலை மதி முகமே
சாகசம் செய்வதில் தான் என்ன சுகமே

தொட்டால் குளிரும் விட்டு விலகினால்
சுடுமே காதல் நெருப்பு
தொட்டால் குளிரும் விட்டு விலகினால்
சுடுமே காதல் நெருப்பு

விட்டு விலகுதல் இனி ஏது
விட்டு விலகுதல் இனி ஏது
எந்த வெப்பமும் நம்மை அணுகாது

வீசு தென்றலே வீசு… வேட்கை தீரவே வீசு
மாசில்லாத என் ஆசைக் காதலன்
வந்து செந்தமிழில் சிந்து பாடவே…
வீசு தென்றலே வீசு…
வேட்கை தீரவே வீசு…

காணொளி: https://youtu.be/cjRfjtJ2cd4

https://youtu.be/cjRfjtJ2cd4

புத்தனேரி சுப்பிரமணியம் அவர்களின் இப்பாடலை நினைவூட்டிய நண்பர் சுந்தர் (ராகப்ரவாகம்) மற்றும் நடித்தவர்கள் வரையில் விவரங்கள் தந்து உதவிய வேம்பர் மணிவண்ணன் அவர்களுக்கும் நன்றி.

September 11, 2015
காலம் – 21

மீ. விசுவநாதன்

நல்லோர்கள் வாழ்க்கை நமக்கொரு பாடத்தைச்
சொல்லாமல் கண்முன்னே சூக்குமமாய்ச் சொல்லுவதை
நல்லபடி நாம்கொண்டால் நன்றாகும் காலந்தான் !
வில்லங்க மில்லா விதி. (211) 29.07.2015

உணவில் விருப்பம் ; உயிரில் நெருக்கம் ;
பண”வில்” லெழுத பலநாள் சுணக்கம் !
அடடேய் மனிதா அரைநொடி அன்பில்
கிடடேய் அதுவே சிறப்பு. (212) 30.07.2015

பிறந்து சிறந்தோர் பிரிந்து மிருப்பர் !
இரந்து பிழைப்போர் இருந்தும் இறப்பர் !
துறந்து நடப்போர் துயரைத் துடைப்பர் !
பரந்த மனத்தோர் பசு. (213) 31.07.2015

பிறரை மனத்தால் பிரியமுடன் வாழ்த்தக்
குறையே வராது ; குணமே நிறையும் !
அதனால் சிரித்தும் அணைத்து மிருப்போ(ம்)
மதனால் மலரும் மனம். (214) 01.08.2015

படியளக்கும் தெய்வம் பதறாமல் என்னுள்
அடியளக்க வைத்தான் ; அதனால் முடிவெடுத்தேன்
எப்போதும் நன்மையே எல்லோர்க்கும் செய்வதாக !
முப்போதும் சாந்தி முகம். (215) 02.08.2015

கூடிப் பெருக்கு குலத்தை ; தினமும்நீ
றாடிப் பெருக்குன் அழகையே -பாடினால்
நாடி நரம்பெலாம் ஞானக் குளியலிலே
ஆடிப் பெருக்குமே அன்பு. (216) 03.08.2015

நன்றாய் உழைத்து நடுவீட்டில் எல்லோரும்
ஒன்றாய் இருந்தே உணவுதனை அன்றாடம்
சாப்பிடும் ஆனந்தம் சம்சாரப் பேரின்பம் !
கூப்பிடு தூரம் குஷி. (217) 04.08.2015

உயிர்வளர் நெல்லிக் கனியைத் தமிழின்
பயிர்வளர் “அவ்வை”யைப் பார்த்து வயிர்நிறை
கொள்ளென்றே தந்தான் கொடையில் உயர்ந்தவன் !
கொள்ளத் தகுந்த குணம். (218) 05.08.2015

புதிது புதிதாய்ப் புலர்கின்ற நாட்கள்
முதிய உருவில் முடிய, இளைய
நிலவும் மலரும் ; நினைக்க நினைக்க
மலரும் நினைவே மணம். (219) 06.08.2015

செடிகொடிக்கு நீரிடுதல், சித்தப் பிரமை
பிடித்தோர்க்கும், யாருமிலாப் பேதை படிப்பிற்கும்
ஓடிப்போய் அன்புடனே ஒர்கைகொடுப் போருக்கு
நாடி வருமே நலம். (220) 07.08.2015

September 11, 2015
அமெரிக்காவில் முதன்முதல் பறந்த அபூர்வ சகோதரர்கள்
—சி. ஜெயபாரதன்.
அமெரிக்காவில் முதன்முதல் பறந்த அபூர்வ சகோதரர்கள்

சி. ஜெயபாரதன் B.E.(Hons) P.Eng (Nuclear) கனடா

https://youtu.be/q3beVhDiyio

http://www.biography.com/people/groups/the-wright-brothers

https://youtu.be/Wfyvspnko04

https://youtu.be/RLv55FSuyu4

https://youtu.be/dWP7A02tv4U

++++++++++++++++

பறவையைக் கண்டான்! மனிதன் பறந்திட முயன்றான்!

மனிதன் தோன்றிய காலம் முதல் பறவைகளைப் போல் தானும் வானில் பறக்க வேண்டும் என்று பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகக் கனவு கண்டு, காவியங்கள் எழுதி, காற்றில் பறக்கவும் முயன்றிருக்கிறான். புராண இதிகாசக் காவியங்களில் புஷ்பக விமானங்கள் இருந்ததாக நாம் படித்திருக்கிறோம்! விஞ்ஞானக் கதைகள் எழுதிய பல எழுத்தாளர்கள், ஃபிரான்ஸிஸ் காட்வின் [1562-1633], சாமுவெல் பிரன்ட் [1727], ஜூல்ஸ் வெர்ன் [1828-1905] போன்றோர் அண்ட வெளிப் பயணங்களை யும், வான ஊர்திகளைப் பற்றியும் எழுதிப் பறப்பியல் சிந்தனையைத் தூண்டி விட்டிருக்கிறார்கள்! இத்தாலிய ஓவியக் கலைஞர், லியனார்டோ டவின்ஸி [1452-1519] தன் குறிப்புத் தாள்களில் பறவையைப் போன்று ‘இறக்கை இயக்கும் ஊர்திகளை ‘ [Ornithopters] டிசைன் செய்து படத்தில் வரைந்து காட்டி யிருக்கிறார். அந்த ஊர்தியில் விளக்கமுடன், தோளில் இணைத்த சிறகுகள், நுழைக் கதவுகள், உள்ளடங்கி [Retractable], அதிர்வை விழுங்கிக் [Shock-absorbing], கீழுருளும் கால்கள் [Landing Legs] அமைக்கப் பட்டிருந்தன! ஆனால் டவின்ஸியின் விமானம் வரை படத்திலிருந்து வடிவக அமைப்பில் வரவில்லை! முதன் முதலில் மனிதனைத் தரைக்கு மேலே தூக்கி வானில் பறந்தது, 1783 இல் டிரோஷியர் [DeROZIER] படைத்த, காற்றை விடக் கன மில்லாத, ‘தீவாயு பலூன் ‘ [Fire-Balloon]! ஆனால் பலூன்கள் யாவும் காற்றின் தயவில் பறப்பதால், அவற்றைக் கட்டுப் படுத்துவது கடினமாய்ப் போனது! 1893 இல் ஜெர்மன் நிபுணர், ஆட்டோ லிலியென்தால் [Otto Lilienthal] பறவையைப் போல், தன்னுடன் மாபெரும் இறக்கைகளை மாட்டிக் கொண்டு, ஒரு குன்றுச் சரிவில் ஓடிச் சிறிது தூரந்தான் பறக்க முடிந்தது! ஆனால் பாவம் 1896 ஆண்டு சோதனையின் போது, ஊர்தி கீழே விழுந்து தரையில் உடைந்து, அவர் மாண்டு போனார்!

லியனார்டோ டவின்ஸி மற்றும் பின்பு முயன்றவர் யாவரும், ‘வானில் தாவிப் பறப்பதற்குரிய தசைச் சக்தி மனிதனுக்கு உண்டு ‘, என்னும் தவறான ஓர் அடிப்படைக் கொள்கையைக் கொண்டிருந்தனர்! மெய்யாக அந்தச் சக்தியைக் கடவுள் மனிதனுக்கு அளிக்கவில்லை! அடுத்த அடிப்படைத் தவறு: ‘பறவைகள் தம் இறக்கைகளை கீழ்நோக்கியும், பின்னோக்கியும் அடித்து, காற்றில் உந்தி நீடித்துப் பறக்கின்றன ‘. அதாவது, மனிதன் நீரில் நீந்திடும் போது, கை கால்களை முன்னும் பின்னும் நகர்த்தி உந்துவது போல், பறவைகளும் இறக்கை களால் செய்கின்றன! இதுவும் தவறானதே! கீழ் நோக்கி அடிக்கையில், ஒரு பறவை தன் இறக்கைகளைப் பின்னோக்கி அடிக்க இயலாது. அப்படியெனில் பறக்கும் போது, ஒரு பறவையின் இறக்கைகளில் என்னதான் நிகழ்கிறது ? பெரும் பான்மையான பறவை இனங்களுக்கு, இறக்கையின் ஓரத்தில் ஐந்தாறு சிறப்புச் சிறகுகள் உள்ளன. கீழ் நோக்கி இறக்கை அடிக்கும் போது, இந்தச் சிறப்புச் சிறகுகள், ‘சுழற் தட்டுகள் ‘ [Propeller Blades] போன்று சக்தியோடு சுழற்றிப், பறவை யானது முன்னோக்கி உந்திப் பாய்கிறது. அதிவேகக் காமிராக்கள் எடுத்த சோதனைப் படங்களில், பறவையின் இறக்கைகள் கீழடிக்கும் போது அவற்றின் நுனிச் சிறகுகள் சுழற்றுவதையும், இறக்கைகள் முன்னோக்கி வளைவதையும் காண முடிகிறது. ஆதலால் மனிதன் பறக்க வேண்டு மென்றால், இதுவரை பயன் படுத்திய இறக்கைகளை ஒதுக்கி விட்டு, வேறு புது முறைகளைக் கையாள வேண்டும்!

பறக்கும் யுகத்தின் நுழைவாயிலை முற்றிலும் திறந்தார்கள்

பறக்கும் வாகனமாக, மனிதன் இதுவரைக் கையாண்டவை, வாயு பலூன், வாயுக்கப்பல் [Airship], பொறி யில்லா ஊர்தி [Glider], எஞ்சினுள்ள விமானம் [Powered Aircraft], ஏவு கணை [Rocket] போன்றவை! ஆனால் 1903 டிசம்பர் 17 ஆம் நாள் முதன் முதல் வெற்றிகரமாய் ஊர்தியை எஞ்சின் பொறியால் இயக்கி, பறப்பியல் உந்தலைக் கட்டுப் படுத்தி, நீடித்துப் பறந்த [Powered, controlled & Sustained Flight] படைப்பு மேதைகள், அமெரிக்காவின் சரித்திரப் புகழ் பெற்ற அபூர்வ சகோதரர்கள், வில்பர் ரைட் & ஆர்வில் ரைட் [Wilbur Wright & Orville Wright]. கல்லூரிக் கல்வியோ, பட்டப் படிப்போ எதுவும் இல்லாமல், வெறும் உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்போடு, சைக்கிள் மெக்கானிக்காகப் பணியாற்றி, விமானத் துறையில் பேரார்வம் காட்டி, அவர்கள் இருவரும் வெற்றி பெற்றது விந்தையிலும் விந்தையே! இத்தாலியில் தி லானா [De Lana 1670], பிரான்ஸில் மாண்ட் கால்பியர், பிளான்சார்டு [Josepf & Etienne Montgolfier, Blanchard 1783-1785], பிரிட்டனில் கேய்லி [George Cayley 1804-1852], பிரான்ஸில் வெர்ன், கோடார்டு [Jule Verne & Godard 1828-1905], சாமுவெல் ஹென்சன் [Samuel Henson 1842], பிரான்ஸில் ஜல்லியன், து டெம்பிள் [Pierre Jullien 1850, Felix Du Temple 1857-1874], அமெரிக்காவில் லாங்கிலி [Dr. Samuel Langley 1896-1903], பிரேஸிலில் துமாண்ட் [Alberto Dumont 1898], ஜெர்மனியில் லிலியென்தால் [Otto Lilienthal 1868-1896], பிரென்ச் அமெரிக்கன் சனூட் [Octave Chanute 1896-1901] போன்ற பறப்பியல் விஞ்ஞானத்தின் முன்னோடி மேதைகளாக இருந்தாலும், 1905 இல் உலகிலே முதன் முதல் செயல்முறை விமானத்தை [Practical Plane] உருவாக்கி அதில் பறந்து காட்டியவர்கள் ரைட் சகோதரர்களே! இருபதாம் நூற்றாண்டில், பறக்கும் யுகத்தின் நுழைவாயிற் கதவை முற்றிலும் திறந்து வைத்தவர்கள், ரைட் சகோதரர்களே!

ரைட் சகோதரர்களின் பிறப்பு, வளர்ப்பு, விருப்புகள்.

வில்பர் ரைட் மில்வில் [Millville], இண்டியானாவில் 1867 ஏப்ரல் 16 ஆம் தேதி யிலும், ஆர்வில் ரைட் டேடன், ஒஹையோவில் 1871 ஆகஸ்டு 19 ஆம் தேதியிலும், கிறிஸ்துவப் பாதிரியார் மில்டன் ரைட், தாய் சூசன் ரைட் இருவருக்கும் பிறந்தவர் கள். சாதாரணப் பொதுப் பள்ளிக்கூடத்தில்தான் இருவரும் படித்தவர்கள். இரு வரும் ஏனோ கல்லூரிப் படிப்புக்கு அனுப்பப் படவில்லை! சிறு வயதில் அவர்கள் அறிவாற்றல் துறைகளில் தொடரவும், ஒன்றில் ஆர்வம் எழுந்தால், அதை ஆராயும் படிப் பெற்றோர் ஊக்க மூட்டினர். சுயமாய்த் தனித்துச் சிந்தனை புரிவது, ஒரு கொள்கையைப் பின்பற்றிச் செயல்படுவது, போன்ற நற்குணங்கள் இவர்கள் தந்தையிடம் கற்றவை.

தந்தையிடம் கற்றதை விடத் தாயிடம், இருவரும் அறிந்து கொண்டது அதிகம். தாய் கல்லூரிக்குச் சென்று அல்ஜீப்ரா, ஜியாமிதி கற்றுக் கொண்டவள். பையன் களுக்குப் ‘பனிச் சறுக்கி ‘ [Sled] எப்படி டிசைன் செய்வது என்று சொல்லிக் கொடுத்து, படத்தைத் தாளில் வரைய வைத்து, இருவரையும் பலகையில் செய்யக் கற்றுக் கொடுத்தவள் தாய். ‘முதலில் தாளில் துள்ளியமாக வரைந்தால், பின்னல் அதைச் செய்யும் போது, முறையாக அமைக்கலாம் ‘ என்று சிறு வயதிலேயே சிறந்த செய்முறை வழியைப் புகட்டியவள் தாய்! அதைப் பின்பற்றி இருவர் அமர்ந்து செல்லும் பனிச் சறுக்கி ஒன்றைப் பலகையில் செய்து, போட்டியில் கலந்து கொண்டு முதலாவதாகப் பனியில் சறுக்கி வெற்றியும் அடைந்தனர்.

ஒரு சமயம் தாயுடனும் தம்பியடனும் டேடன் ஆற்றில் மீன் பிடிக்கச் சென்ற போது, பறவை ஒன்று வானி லிருந்து நீரில் பாய்ந்து, ஒரு மீனோடு மீண்டதைக் கண்டு, பதினொரு வயதுச் சிறுவன் வில்பர் பேராச்சிரியம் அடைந்தான். ‘பறவை எப்படிப் பறக்க முடிகிறது, அம்மா ? ‘ என்று வில்பர் கூர்மையாகக் கேட்டான்! ‘இறக்கை களால் பறக்கிறது ‘ என்று கூறினாள் தாய். வில்பருக்குத் தாயின் பதில் திருப்தி அளிக்க வில்லை. ‘எப்படி அம்மா ? பறவை நீரில் பாயும் போதும், மீனோடு மேல் எழும் போதும், அதன் இறக்கைகள் அசையவே இல்லை அம்மா! ‘ என்று தாயைக் குறுக்குக் கேள்வியில் மடக்கினான் வில்பர். தாயால் அவனுக்கு விளக்கம் தர முடியவில்லை. ‘நமக்கும் இறக்கைகள் இருந்தால் நாமும் பறக்கலாம், இல்லையா அம்மா ? ‘ என்றான் வில்பர். ‘கடவுள் நமக்கு இறக்கைகள் அளிக்க வில்லை ‘ என்றாள் தாய். ‘இறக்கைகளை நாமே தாயாரித்து மாட்டிக் கொள்ளலாம், அம்மா ‘ என்று தர்க்கத்தைப் பூர்த்தி செய்தான், வில்பர்!

தம் யூகிப்பில், திறமையில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையும், தீர்மான மான முடிவில் தளராத உறுதியும் கொண்டவர்கள்! ஏமாற்றம், ஏலாமை, இல்லாமை எதுவும் மனதைக் கலைக்காத விடாமுயற்சி! இரு பையன்களும் சிறு வயதிலிருந்தே பொறி நுணுக்க அறிவும், ஒப்பில்லாத யந்திரச் செய்திறமையும் கொண்டிருந்தார்கள்.

தாமே படித்து அறிந்த ஞானத்துடன் முதலில் அச்சு யந்திரங்களைப் [Printing Machines] புதிதாய் டிசைன் பண்ணி, உற்பத்தி செய்தார்கள். அடுத்து சைக்கிள் வண்டிகளை டிசைனும் உற்பத்தியும் செய்து விற்றார்கள். இந்த வர்த்தகங்களில் சேர்த்த பணத்தொகையே பின்னால் அவர்கள் விமானத் துறை ஆராய்ச்சிகளுக்கு மிகவும் உதவின. 1896 இல் ஆக்டேவ் சனூட்ஸ் [Octave Chanutes] எழுதிய ‘பறக்கும் யந்திரங்களின் வளர்ச்சி ‘ [Progress in Flying Machines] வெளியீடு களை, ஆழ்ந்து படித்து அறிந்ததுதான், அவர்களது அடிப்படையான ஆரம்பப் பாடம். அறுபது வயதான பிரென்ச் அமெரிக்கன், சனூட்ஸ் தன் சகாகக்களுடன் சிகாகோவுக்கு அருகில் மிச்சிகன் ஏரியின் மணற் பாங்கான தளத்தில், ஐந்து விதப் ‘பொறியிலா ஊர்திகளை ‘ [Gliders] ஆயிரம் முறைக்கு மேல் பறக்க விட்டு முயன்றிருப்பவர். 1900 இல் ரைட் சகோதரர்கள் டேடனில் தம் ஊர்திச் சோதனை களை ஆரம்பித்த போது, சனூட்ஸ் அவரது ஆழ்ந்த தோழனாகி, அடிக்கடி கடிதம் எழுதித் தொடர்பு கொண்டிருந்தார்.

விமானத்தில் முதல் முப்புற அச்சு முறைக் கட்டுப்பாடு

ரைட் சகோதரர்கள் விமானத் துறையில் அடி வைத்த காலம், அவர்கள் முன்னேறத் தகுந்த தருணமாக இருந்தது. 1896 இல் தான் ஹென்ரி ஃபோர்டு [1863-1947] தனது முதல் மோட்டார் காரைச் செய்தார். அப்போதுதான் டாசல் எஞ்சின், பெட்ரோல் எஞ்சின் புதிதாகத் தோன்றி வளர்ச்சி பெற்ற காலம். விமான நகர்ச்சி [Aerodynamics], கட்டமைப்புப் பொறித்துறை [Structural Engineering] ஆகிய பொறியியல் ஆக்க நுட்பங்கள் விருத்தியான காலம். இவற்றை எல்லாம் ஒன்றாய் இணைத்து வானத்தில் விமானத்தைப் பறக்க விடுவது, ரைட் சகோதரருக்கு ஓர் அரிய பெரிய வாய்ப்பாக அமைந்தது!

ஜெர்மன் நிபுணர், ஆட்டோ லிலியென்தால் ‘பொறியிலா ஊர்தியில் ‘ [Glider] 1891 இல் வெற்றிகரமாய்ச் செய்த பல சோதனைகளை ஆழ்ந்து படித்த, வில்பர்தான் முதலில் பறக்கும் யந்திரத்தில் மோக முற்றார். 1896 இல் லிலியென்தால் தனது சோதனையின் போது, ஊர்தி கீழே விழுந்து மரணம் அடைந்தார். 1899 ஆண்டு ஒரு சமயம், வில்பர் கழுகு பறப்பதை ஆழ்ந்து ஆராய்ந்த பின், விமானம் விழாமல் சீராய்ப் பறந்து செல்ல, ‘மூன்று அச்சு முறையில் ‘ [Three Axes] இயங்கும் பொறியமைப்பு இருக்க வேண்டும், எனக் கண்டு பிடித்தார். அதாவது, ‘முன் நகர்ச்சி ‘ [Thrust], ‘மேல் எழுச்சி ‘ [Lift], ‘திசை திருப்பி ‘ [Turning Left or Right] ஆகிய ‘முப்புறக் கட்டுப்பாடு ‘ என்ற புதிய பறப்பியல் நியதியைச் சிந்தித்து உருவாக்கினார். பறவையைப் போன்று, பறக்கும் யந்திரம் பக்க வாட்டில் மிதக்க முடிய வேண்டும்! மேலே உந்தி ஏறிச் செல்லவோ, கீழே இறங்கி நிற்கவோ இயல வேண்டும். இடப் புறமோ, வலப் புறமோ திரும்ப முடிதல் வேண்டும். தேவைப் பட்டால், இவற்றில் இரண்டு அல்லது மூன்று வித இயக்கங்களையும் ஒரே சமயத்தில் நிகழ்த்த வசதிகள் இருக்க வேண்டும். முன்னகர்ச்சிக்கு வலுவான பளுவற்ற எஞ்சின் தேவைப் பட்டது. எழுச்சி அளிப்பதற்கு ‘தூக்கிகள் ‘ [Elevators] வேண்டி யிருந்தன. பக்க வாட்டில் திருப்ப ‘திருப்பி ‘ [Rudder] வால்புறம் மாட்டப் பட்டது.

விமான இயக்கத்தில் ரைட் சகோதரருக்குப் ‘பறப்பியல் கட்டுப்பாடு ‘ [Flight Control] மிகப் பிரதானம் என்று தோன்றியது. கழுகு, பருந்துகள் உருளும் போது இறக்கைகள் சுழல்வதைக் கண்டார்கள். 1899 இல் முதன் முதல் அவர்கள் சோதனை செய்த ‘இரு தளப் பட்டத்தில் ‘ [Bi-Plane Kite] சுழலும் இறக்கைகளை பிணைத்திருந்தார்கள். அவ்வாறு இறக்கைகளில் அமைத்ததால் விமானம் திரும்பிடும் போது, ஒருபுறம் எழுச்சி உயர்ந்தும், மறுபுறம் எழுச்சி இணையாகத் தாழ்ந்தும், காற்றை எதிர்த்துச் சீராகத் திரும்ப முடிந்தது. எஞ்சின் பொருத்திய முதல் விமானத்தை இயக்கியதோடு, ‘முப்புற அச்சுக் கட்டுப்பாடுப் ‘ பொறியமைப் பைக் கண்டு பிடித்து வெற்றி கரமாய்ப் பயன்படுத்திப் ‘பறப்பு யந்திரவியலைச் ‘ [Aerodynamics] செப்பனிட்டுச் சிறப்பித்த பெருமை ரைட் சகோதரர்கள் இருவர் களுக்கு மட்டுமே சாரும்.

எஞ்சின் இயக்கும் விமானத்தைச் சோதிப்பதற்கு முன், 1900 முதல் 1902 வரை மூன்று ஆண்டுகள், கிட்டி ஹாக், வட கரொலினாவில் [Kitty Hawk, North Carolina] பொறி இல்லாத மூன்று ஊர்திகளைச் [Gliders] காற்று எப்போதும் அடித்துக் கொண்டிருக்கும் ‘கில் டெவில் ஹில் ‘ [Kill Devil Hill] என்னும் இடத்தில் ஆராய்ச்சி செய்தார்கள்! டேடன் ஓஹையோவில் முதன் முதல் ‘புயல் குகை ‘ [Wind Tunnel] ஒன்றை நிறுவி, 200 விதமான இறக்கைகளைப் பல மாதங்கள் இருவரும் ஆராய்ச்சி செய்து, கடேசியில் தகுதியான ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். மூன்றாவது படைக்கப் பட்ட ஊர்திதான் முழுக் கட்டுப்பாடு உடையது. மேலும் கீழும் எழுச்சி [Lift] உண்டாக்கும் ‘தூக்கி ‘ [Elevator] ஊர்தியின் முன்புறமும், இடது-வலது பக்கம் திரும்ப ‘திருப்பி ‘ [Rudder] பின்புறமும், ஊர்தி உருள்வதற்கு ‘இறக்கைச் சுழற்றி ‘ [Wing Wrapper] இரு புறமும் அதற்கு அமைக்கப் பட்டிருந்தன!

இரண்டு சிரமமான பிரச்சனைகள்: திறம் மிக்க, பளுவற்ற அப்போது இல்லாத ‘சுழலாடிகள் ‘ [Propellers] முதலாவது, டிசைன் செய்யப் பட்டு அமைக்கப் படவேண்டும். இரண்டாவது தகுதியான எடை சிறுத்த, எஞ்சின் ஒன்று தயாரிக்கப் படவேண்டும். அந்தக் காலத்தில் படைக்கப் பட்ட எஞ்சின்கள் யாவும் மிகக் கனமாக விமானத்தில் இணைக்கத் தகுதி யற்றவையாய் இருந்தன!

1903 இல் 12 H.P. பெட்ரோல் எஞ்சின் கொண்ட ‘கிட்டி ஹாக் ‘ [Kitty Hawk] என்னும் Flyer I டிசம்பர் 17 ஆம் தேதி பூமிக்கு மேல் முதலில் 12 வினாடிகள், கடைசியில் 30 mph வேகத்தில், 59 வினாடிகள் 852 அடி தூரம் பறந்தது! விமானத்தின் எடை 750 பவுண்டு. இறக்கையின் நீளம் 40 அடி 4 அங்குலம். சரித்திரப் புகழ் பெற்ற இந்தப் பயணத்தைச் செய்த முதல் வீரர், ஆர்வில் ரைட். பிறகு மற்றும் இரண்டு ஆண்டுகள் செம்மைப் படுத்தப் பட்டு, சிறப்பிக்கப் பட்டு, 1905 இல் உலகின் முதல் பறக்கும் விமானம், Flyer III உருவானது. அது வானில் 38 நிமிடங்கள் நேரம் பறந்து, 24 மைல் கடந்தது; சிரமம் இன்றி எட்டாம் எண்போல் வட்ட மிட்டது! பக்க வாட்டில் திரும்பியது! 1908 இல் ஐந்து மாதங்களில் வில்பர் மட்டும், 100 தடவைக்கும் மேல் 25 மணி நேரங்கள் பறந்து காட்டி யிருக்கிறார். தொடந்து நீண்ட நேரம் பயணம் செய்தது, 2 மணி 20 நிமிடங்கள். பயணம் தடைப் பட்டதற்குப் பெரும் பான்மையான காரணம், எஞ்சினில் பெட்ரோல் தீர்ந்து போனதுதான்! எஞ்சினும் சிறியது! பெட்ரோல் கலனும் சிறியது!

1909 இல் அமெரிக்கா செப்பனிடப்பட்டு சீர் செய்யப் பட்ட முதல் யுத்த விமானத்தை ரைட் சகோதரர் உதவியில் தயார் செய்து உலகிலே முதன்மையானது!

விண்வெளியில் ஏறி வெண்ணிலவில் கால்வைத்தார்.

1912 மே மாதம் 30 ஆம் தேதி வில்பர் டைஃபாய்ட் காய்ச்சலில் உயிர் துறந்து, ஆர்வில் தனித்து விடப் பட்டார். அடுத்து 35 ஆண்டுகள் விமானச் செம்மைப் பாட்டில் ஆழ்ந்து பங்கெடுத்து ஆர்வில் 1948 ஜனவரி 30 ஆம் தேதி காலமானார். இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல், வாழ்நாள் முழுதும் விமானத்துறைப் படைப்புக்கே தங்களை அர்ப்பணித்த பிரம்மச்சாரிகள். பூமியில் சாதாரண சைக்கிள் மெக்கானிக்களாக ஆரம்பித்து, வானில் மிரக்கிள் மெக்கானிக்களாக மேலுயர்ந்த அமெரிக்காவின் அபூர்வ சகோதரர்களின் அபாரத் திறமையை என்ன வென்று வியப்பது ? 1903 இல் அபூர்வ சகோதரர்கள் 12 வினாடி காலம் 120 அடி பயணம் செய்து பறப்பியல் அடிப்படையாகி, அண்ட வெளியில் நீல் ஆர்ம்ஸ்டாங் ஏவுகணைச் சிமிழில் 250,000 மைல் பறந்து, வெண்ணிலவில் முதன் முதல் 1969 இல் கால் வைக்க உதவியதைச், சரித்திரம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பறை சாற்றிக் கொண்டே இருக்கும்!

**************************

தகவல்

https://en.wikipedia.org/wiki/Wright_brothers [September 2, 2015]

http://wrightbrothers.info/

http://www.history.com/topics/inventions/wright-brothers

http://eyewitnesstohistory.com/wright.htm

+++++++++++++++

S. Jayabarathan [jayabarathans@gmail.com] [September 5, 2015] [R-1]
September 10, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

”சிந்தை வெளிகடந்து, மந்தை வெளிபுகுந்து,
கந்தல் உடையணிந்து, கன்றுகளை -தந்தையாய்,
அன்னையாய்க் காத்து, அனன்யம் அளித்திடும்,
கண்ணனை நெஞ்சே கருது”….கிரேசி மோகன்….

September 10, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

”படிகாரப் பச்சை, பவளச்செவ் வாயதரம்,
(எழுப்பும்)கடிகா ரமுரளியின் கீதம், -அடிசேர்ந்து,
உண்ணும் பசுசமேத, உத்தவர் தோழனை,
கண்ணனை நெஞ்சே கருது”….கிரேசி மோகன்….

முரளி -வேணுகானம்….

September 10, 2015
சிவபிரதோஷம்

மீ.விசுவநாதன்

மானேந்தி யப்பரே, மயிலேறும்
மகனுடைச் சீடரே, பெருந்தீத்
தானேந்தும் கையரே, ஒருகாலைத்
தவநிலை யோகியே, உள்ளத்
தேனேந்தும் பூவரே, மறுகாலைத்
திறனுடன் மாற்றிய கலையே !
ஊனேந்து(ம்) ஆசையை விழியாலே
பொசுக்கிட வந்தருள் சிவனே !

(அறுசீர் விருத்தம் வாய்பாடு:
காய், விளம், காய், விளம், விளம், மா)
(பிரதோஷ தினம் 10.09.2015)

September 10, 2015
பழமொழி கூறும் பாடம்

– தேமொழி.

பழமொழி: போமாறறியா புலன்மயங்கி ஊர்புக்குச் சாமாகண் காணாதவாறு

ஆமாலோ என்று பெரியாரை முன்னின்று
தாமாச் சிறியார் தறுகண்மை செய்தொழுகல்
போமா றறியா புலன்மயங்கி ஊர்புக்குச்
சாமாகண் காணாத வாறு.

(முன்றுறையரையனார், பழமொழி நானூறு)

பதம் பிரித்து:
ஆமாலோ என்று பெரியாரை முன் நின்று
தாமாச் சிறியார் தறுகண்மை செய்து ஒழுகல்,
போம் ஆறு அறியா, புலன் மயங்கி, ஊர் புக்கு,
சாம் மா கண் காணாதவாறு.

பொருள் விளக்கம்:
ஆகுமா இந்தப் பெரியோர்களால் என்று பெரியோர் முன்னிலையில் (இறுமாந்து) நின்று, தாமாகவே சிறுபுத்தி உள்ளவர் (பெரியோரிடம்) இருந்து மாறுபட்டுச் செயல்படுவது, செல்லும் வழி பற்றிய புரிதல் சிறிதும் இன்றி, தனது மதியை இழந்தவர் போல அவர் செயல்படும் நிலையானது, ஊரினுள் புகுந்து அடிபட்டுச் சாகும் வனவிலங்கின் கண்ணிழந்த செய்கையை ஒத்தது.

பழமொழி சொல்லும் பாடம்:
ஆன்றோர் தமது பட்டறிவால் அறிந்து கூறும் நன்மை தரும் அறிவுரையை இகழ்வாக எண்ணிப் புறக்கணித்து, பெரியோர்களது அறிவுரைக்கு மாறாக நடப்பவர் தமது அழிவைத் தாமே தேடிக் கொள்பவர். பெரியோர் அறிவுரையை மதிக்காது அழிவைத் தேடிக் கொள்பவருக்கு அறிவுரை கூற விரும்பிய வள்ளுவர்,

பெரியாரைப் பேணாது ஒழுகிற் பெரியாரால்
பேரா இடும்பை தரும். (குறள்: 892)

பெரியோரை மதிக்காமல் நடந்து கொள்பவர் நீங்காத துன்பத்தையே எதிர்கொள்ள நேரிடும் என்று கூறுகிறார். இதையும் விட ஒருபடி மேலே சென்று,

எரியால் சுடப்படினும் உய்வுண்டாம் உய்யார்
பெரியார்ப் பிழைத்தொழுகு வார். (குறள்: 896)

தீயால் சுடப்பட்டால் கூட பிழைத்துக் கொள்ள இயலும், ஆனால் பெரியோரை அவமதித்து, அவரை எதிர்த்துக் குற்றம் செய்பவர் உயிர்வாழ்தல் இயலாது என்றும் எச்சரிக்கிறார்.

September 9, 2015
நெஞ்சிற்கு அணியர்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவன் ஒருவனும் அவன் ஆருயிர்க் காதலியான தலைவி ஒருத்தியும் இல்லற வாழ்வில் இணைந்து இன்பவானில் பறவைகளாய்ப் பறந்துகொண்டிருந்தனர். ஒருபுறம், காதல் கைகூடிய இன்பம் தலைவனுக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சியைத் தந்தாலும், மறுபுறம் அவன் மனத்தில் கலக்கமொன்றும் கூடவே பயணித்தபடி இருந்தது. அது என்ன கலக்கம்?

”தலைவியோடு நடாத்திக்கொண்டிருக்கும் இல்லறம் நெடுநாளைக்கு நல்லறமாய்த் திகழப் பொருள் வேண்டுமே! இல்லையெனில் மனித வாழ்க்கைக்குப் பொருளேது? ’பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை’ என்றனரே சான்றோர். இருக்கும் கையிருப்பும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரையத் தொடங்கிவிட்டதே!” என்னும் கலக்கம்தான் அது!

”பெரிய இடத்துப் பெண்ணான தலைவியின் பெற்றோரிடம் சென்று பொருளுதவி பெறலாம்தான்; ஆனால் அது தன் ஆண்மைக்கு அழகாமோ? தன்முயற்சியால் பொருளாதாரம் கொண்டு ’தாரத்தை’க் காப்பாற்றுவதே பேராண்மை…இல்லையெனில் அது பேருக்குத்தான் ஆண்மை!” என்று எண்ணியவனாய்ப் பெருமூச்செறிந்தான். இன்மையின் இளிவை எண்ணி மருகிய அவன் உள்ளத்தின் சோர்வு முகத்தில் நன்றாய்ப் பிரதிபலித்தது.

சின்னாட்களாகவே தலைவனின் முகத்தில் கவலையின் சாயை தென்படுவதையும், அவன் கலகலப்புக் குறைந்தவனாய்க் காட்சியளிப்பதையும் கண்ட தலைவி, “ஐய! ஏன் இந்த முகவாட்டம்? அஃது என் அகத்தையும் வாட்டமுறச் செய்கின்றதே! எதுவாயினும் என்னிடம் தயங்காமல் சொல்லுங்கள்!” என்றாள்.

அவளை நோக்கிய தலைவன் , “கண்ணே! வளமனையில் வாழ்ந்த உன்னை வறுமனையில் கொண்டுவந்து வைத்துவிட்டேனே!” என்று வேதனையோடு கூறத்தொடங்க, இடைமறித்த தலைவி, ”அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை; இங்கு நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடுதான் இருக்கிறேன், வீணாக வருத்தம் கொள்ளாதீர்கள்” என்றுகூறி முத்தைப் பழிக்கும் தன்பற்களைக் காட்டி முறுவலித்தாள்.

அப்போது மெதுவாய்த் தன் உள்ளக்கிடக்கையை அவளிடம் மொழியலுற்றான் தலைவன். “நீயும் நானும் உடம்பொடு உயிரிடையன்ன நட்பு கொண்டு இனிய இல்லறம் பேணுகின்றோம்; அதில் ஐயமில்லை. எனினும் பொருளீட்டாது, இருப்பதை வைத்துக்கொண்டு நெடுநாள் வளமாய் வாழவியலாது. எனவே வேற்று நாட்டிற்குச்சென்று நான் பொருளீட்டிவர விழைகின்றேன். உன் கருத்தென்ன கண்மணி?” என்று கேட்டான் ஆவலோடு!

தலைவி சிந்தித்தாள். ”நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான்! பொருள்வளம் இல்லையெனில் அறவோர்க்களித்தல், அந்தணரோம்பல், விருந்தெதிர் கோடல் உள்ளிட்ட எந்த இல்லறக் கடமையையும் ஆற்றவியலாது. எனவே பொருளீட்ட வேண்டியது அவசியமே. ஆயினும், நீங்கள் வேற்று நாட்டுக்குப் பொருளீட்டச் சென்றால் நான் இங்கே எப்படித் தமியளாய் இருப்பது? நானும் உங்களோடு வருகின்றேனே…இருவரும் சேர்ந்தே செல்வோமே செல்வம் திரட்ட” என்றாள்.

அவள் குழந்தை உள்ளத்தையும், தன்மீது கொண்ட அளவற்ற காதலன்பையும் கண்ட தலைவனின் கண்கள் பனித்தன. “இல்லையம்மா! நான் நம் சிற்றூரையும், அதை அடுத்துள்ள கடலையும் தாண்டி, அப்பாலுள்ள நாட்டுக்குச்சென்று பொருளீட்ட எண்ணியுள்ளேன். பெண்டிரொடு கடல்தாண்டும் வழக்கந்தான் நம்மிடையே இல்லையே! எனவே, சில மாதங்கள் மட்டுமே நீடிக்கவிருக்கும் இப்பிரிவைப் பொறுத்துக்கொள்! நான் அங்கிருந்து அளவற்ற செல்வத்தை ஈட்டிவருவேன்; வளமையைக் கூட்டிவருவேன். அப்புறம் நம் இன்பவாழ்விற்கு எல்லையேது?” என்றான் உவகைபொங்க!

மதிநுட்பம் மிக்க தலைவி தலைவனின் கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டாள். அவனை அன்போடு வழியனுப்பி வைத்தாள். வெறுங்கையோடு சென்றவன் வெறுக்கையோடு (செல்வம்) மீள்வான் எனும் உறுதியான நம்பிக்கையோடு நாட்களை நகர்த்திக்கொண்டிருந்தாள்.

அவ்வேளையில், தலைவியின் இல்லற வாழ்க்கை எவ்வாறு சென்றுகொண்டிருக்கின்றது என்று அறிந்துகொள்ளும் ஆவலில் தலைவியின் ஆருயிர்த்தோழி அவளைக் காண வந்தாள். ஈருடலும் ஓருயிருமாய் முன்பு வாழ்ந்தவர்கள் அல்லரோ அவர்களிருவரும்! தோழியின் வரவுகண்ட தலைவி அவளை முகனமர்ந்து வரவேற்றாள். தலைவியின் நலத்தைப் பற்றி உசாவிய தோழி சுற்றுமுற்றும் பார்த்துவிட்டுத் தலைவியை நோக்கி, “தலைவரைக் காணோமே…எங்கு சென்றிருக்கிறார்?” என்று மெல்ல வினவினாள்.

மென்மையான புன்னகையொன்றை முகத்தில் படரவிட்ட தலைவி, ”அவர் எங்கள் இன்பவாழ்விற்கு அடிப்படையான பொருளைத்தேடி அயல்நாடு சென்றிருக்கின்றார். விரைவில் மீண்டுவிடுவார்” என்றாள் பூரிப்போடு.

”அப்படியா?” என்று வியந்த தோழி, ”உங்கள் களவுக் காலத்தில் (தலைவனும் தலைவியும் காதலர்களாயிருந்தபோது) தலைவனின் சிலமணி நேரப் பிரிவைக்கூட நீ தாங்க மாட்டாய்! இப்போதோ தலைவனைப் பிரிந்து சிலமாதங்கள் ஆகியும் வருத்தமின்றி ஆற்றியிருக்கின்றாயே! இஃதெப்படிச் சாத்தியமாயிற்று? அந்த ரகசியத்தை என்னிடந்தான் சொல்லேன்!” எனக் கேட்டுவிட்டுக் குறும்பாய்ச் சிரித்தாள்.

“அது ஒன்றும் பரம ரகசியமில்லை! தலைவர் எனைப்பிரிந்து அந்நிய நாட்டிற்குச் சென்றால் என்ன? என் நெஞ்சிற்கு எப்போதும் அவர் அணித்தாகத்தான் (அருகில்) இருக்கிறார்; அதுமட்டுமா? அவர் சென்றிருக்கும் நாட்டின் குளிர்ந்தகடலின் அலைகள்தாம் நாள்தவறாது இங்குவந்து (நாரையின் சிறகைப்போல் தாழை மலர்கள் மடல்விரிந்திருக்கும் கடற்கரைச் சோலையின்கண் அமைந்திருக்கும்) நம் சிற்றூரை முத்தமிட்டுச் செல்கின்றனவே! அவ்வலைகளைப் பார்ப்பது எனக்கு அவரைப் பார்ப்பது போலவே இருக்கின்றது!” என்று கூறி மகிழ்ந்தாள்!

”அடடா! கேட்கவே உவப்பாக இருக்கின்றதே உன் மொழிகள்! இவ்விளம் வயதிலேயே நீ பெற்றுவிட்ட அறிவுமுதிர்ச்சி என்னை மலைக்கவைக்கிறது! என்று கூறிவிட்டுத் தலைவியை ஆரத்தழுவிக் கொண்டாள் தோழி.

இத்தகைய வித்தியாசமான தலைவியைப் படைத்துக்காட்டிய குறுந்தொகைப் புலவரின் பெயரும் வித்தியாசமானதே. ஆம், ’செய்தி வள்ளுவன் பெருஞ்சாத்தன்’ எனும் பெயரமைந்த அப்புலவரின் இனிய கற்பனையுடன் கூடிய குறுந்தொகைப் பாடல் வருமாறு:

வீழ்தாழ் தாழை ஊழுறு கொழுமுகை
குருகுளர் சிறகின் விரிபுதோ டவிழும்
கானல் நண்ணிய சிறுகுடி முன்றில்
திரைவந்து பெயரும் என்பநத் துறந்து
நெடுஞ்சேண் நாட்டா ராயினும்
நெஞ்சிற்கு அணியரோ தண்கடல் நாட்டே. (குறுந்: 228)

***

இக்கட்டுரையை வெளியிட்ட தினமணி – தமிழ்மணிக்கு (செப்டம்பர் 6, 2015 இதழ்) என் நன்றி.

September 9, 2015
ஐந்து கை ராந்தல் – 29

வையவன்

வெற்றிவேல் நேராக அம்மாவிடம் வந்து அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு சிங்காரப்பேட்டை போயிருக்கிறான்.
திருப்பத்தூரில் வீடு பூட்டியிருந்தது. பக்கத்து வீட்டில் சொன்னார்கள். அம்மா தான் எழுதிய கடிதத்தையே பார்த்திருக்க முடியாது என்று புரிந்தது.

சிவா சிங்காரப்பேட்டைக்குப் பஸ் ஏறினான்.
இறங்கி ஐயர் ஹோட்டலில் பால் சாப்பிட்டு விட்டு அவர் எடுத்துக் கொடுத்த சைக்கிளில் புளியம்பட்டிக் காட்டு நிலத்துக்குப் போனான்.

தூரத்தில் நிலத்தை நெருங்கும் போதே வித்தியாசம் பளிச்சென்று தெரிந்தது.
ஆங்காங்கே நிலத்தின் நடுவிலிருந்த சிறு சிறு பாறைகள் காணப்படவில்லை.

என்ன செய்திருப்பான்? குழி தோண்டிப் புதைத்திருப்பானோ? கூழாங் கற்களும் சரளைக் கல்லும் சுத்தமாகப் பொறுக்கப்பட்டிருந்தன.

இருபது ஏக்கர் நிலமும் புல்டோஸரின் ராட்சஸ ஆதிக்கத்தில் மேடும் பள்ளமுமின்றி கதறி அடித்துக் கொணடு சமமாயிருந்தது.

நாற்புறமும் முள் கம்பி கட்டிய கல் கம்பங்கள் வேலி வகுத்து நின்றன. நிலம் நெருங்கு முன் சாலையின் ஒரு சிறு மேட்டில் சைக்கிளில் காலை ஊன்றி சிவா நின்றான்.

வெற்றிவேலின் நிலம் அந்த முன் கம்பி வேலியில் ஒரு கட்டில் வடிவில் காட்சியளித்தது.
கரிசல் மண், கறுப்புக் கம்பளி விரித்த மாதிரி. அந்த பெரும்பரபரப்பு ஒரு சீராகச் சமமாக உதறி தூசு தும்பு தட்டப்பட்ட விரிப்பு போன்று தென்பட்டது.

சமீபத்திய மழையில் சிறிது சிறிதாக, குருத்துக் குழந்தைகள் போன்று பயிர்ப் பசுமை தலைகாட்டியிருந்தது.
கறுப்புக் கம்பளி விரித்த கட்டில்! உவமை மாறி விட்டது! அந்த மென்மையான பசுமை கட்டிலைத் தொட்டிலாக்கியிருந்தது.

வெற்றிவேல்! சிவாவுக்கு நெஞ்சு விம்மிப் பூரித்தது. அவன் தான் ஆண் மகன் என்று ஒரு சிலாகிப்பு அந்த பூரிப்பினிடையே பூத்தது.

கார்ப் பந்தயம் விட்டுக் கொண்டு, நாடு சுற்றிக் கொண்டு பரம்பரைப் பணக்கார மைனர் போன்று வேட்டைத் துப்பாக்கியோடு புதிய சாகசங்களைத் தேடிக் கொண்டு அலைந்த அந்த வெற்றிவேலா இவன்!
“ஹி லிபரேட் மீ” என்று பாபாவைப் பற்றி வெற்றிவேல் சொன்ன வாக்கியம் பளிச்சிட்டது.

பாபா எதிலிருந்து வெற்றிவேலை விடுதலை செய்திருக்கிறார்?
அலைச்சலிலிருந்தா…? அற்புதங்களைத் தேடும் முடிவே இல்லாத ஆர்வத்திலிருந்தா…? ரொமாண்டிஸிஸத்திலிருந்தா…?
சற்று தூரத்தில் கல் கம்பம் கட்டப்பட்ட முள்வேலியின் மத்தியில் வெற்றிவேலின் விடுதலை மௌன மொழியில் பேசிக் கொண்டிருந்தது.

சிவா சைக்கிளில் உட்கார்ந்தவாறே கால் ஊன்றி யோசித்தான்.
மண்ணை விடப் பெரிய பந்தம் எது?
இந்த நிலத்தை விட வலிமை மிக்க பந்தம் எது?
விடுதலை என்ற பெயரில் இவன் இந்த நிலத்தோடு பந்தப்பட்டு விட்டானோ?
கானகங்களில் புல் வெளிகளில் மலைத் தாழ்வாரங்களில் கட்டற்ற சுயேச்சையோடு திரிந்த குதிரை இந்த நிலம் என்ற லாயத்திற்குள் அடக்கிக் கட்டப்பட்டு விட்டதோ?
இது விடுதலையா…?
சுதந்திரமற்ற ஒரு விடுதலை.

சிவாவின் சிந்தனையில் அடுத்த அலை எழுந்தது. முன்பு வந்த எண்ணத்தை வாரி வழித்துத் தன்னோடு கரைத்துக் கொள்வது போன்ற பேரலை.
சுதந்திரம் என்பது என்ன?
என்ன சக்தி வாய்ந்த கேள்வி!
அதற்கு விடை தேடி ஹிமாசல சிகரங்களுக்கும் நதி தீரங்களுக்கும் நகரின் இரைச்சல்களுக்கும் ஓய்வு ஒழிவற்ற சமுத்திரக் கரைகளுக்கும் வருஷக் கணக்கில் திரிய வேண்டும் போல் வலிமை வாய்ந்த கேள்வி.

இதற்கு யார் விடை சொல்லப் போகிறார்கள்? அப்படிச் சொன்னாலும் அது ஒரு பதிலாகவா இருக்கப் போகிறது?
நூறு விடைகள்… ஆயிரம் லட்சம் கோடி பல கோடி விடைகள்.

வெற்றிவேலுக்கு விடை கிடைத்திருக்கலாம். பாபா அதை வழங்கியுமிருக்கலாம்.

இந்த இருபது ஏக்கரில் விளையும் பயிரில், சிருஷ்டியின் சுவாசம் போன்று பூமி வெளியிடும் வெப்பப் பெருமூச்சில், இதில் பாயும் நீரின் பரிசுத்த மகிழ்ச்சியில், மழை வராத போது ஏங்கும் தூய்மையான வருத்தத்தில் அந்த சுதந்திரம் இருக்கலாம்.
உழுது விதைத்து இந்த பூமியின் ஜீவன் மங்கி விடாது போராடி இதன் மணி வயிறு திறந்து அதில் உயிர் வளர்க்கும் மாணிக்கங்கள் குலுங்கும் போது அந்த சுதந்திரம் தரிசிக்கப்படலாம்.

சிவா மேலும் யோசித்தான்.
உழவு, நடவு, அறுப்பு என்று ஓயாது சுழலும் பருவ காலங்களின் சுற்றில் இயங்கி வட்டமிடும் மனித உழைப்பில் அது பிரத்யட்சமாகலாம்.

அந்த உழைப்பின் இடைவெளிகளில் கேட்கும் ஓய்வின் உல்லாசத்தின் போதும் அது தோன்றலாம்.
சிவா தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

இந்த சிந்தனைப் போக்குக்கு நவீன உலகம் ஒட்டியிருக்கும் லேபிள் என்னவென்று அவனுக்கு நினைவு வந்தது. பிரிமிடிவிஸம்… ஆதி மனித வாதம்.

வெற்றிவேல் ஆதி மனித வாதியாகி இருக்கிறானோ! யந்திர உலகம் தொழிற்சாலைகளையும் பிரம்மாண்டமான யந்திரக் கருவிகளையும் சிருஷ்டித்துச் சிருஷ்டித்து சந்தை தேடி அலையும் ஒரு நவீன யுகத்தில் ஆதி மனித வாதத்தில் விடுதலையையும் சுதந்திரத்தையும் கண்டுபிடித்திருக்கிறானோ!

என்ன நஷ்டம்?
இதில் யாருக்கு என்ன குடி முழுகி விட்டது?
வெற்றிவேல் தன் விடுதலையைத் தேடுகிறான்.

எல்லோரும் அப்படியே. மனித உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்கு பெரும் பெரும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கும் இதே நவீன உலகம் அதை பூண்டும் வேருமின்றிப் பொசுக்கி விடவும் அதைவிடப் பெரிய முயற்சியில் இறங்கியிருப்பது ஞாபகம் வந்தது.

அது கூட விடுதலை தான் தேடுகிறது. ஆயுதங்களிலிருந்து விடுதலை. அச்சத்திலிருந்து விடுதலை.
உலகில் வெகு காலமாக ஒரு சந்தர்ப்பத்திற்காக எதிர்பார்த்து உயிர் தாகத்தோடு காத்துத் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் யுத்தக் கருவிகளை எண்ணிப் பார்த்தான் சிவா.

நாளை என்பதற்கு எந்த நிச்சயமுமில்லாமற் போய் விட்ட நாள் இன்று.

மனிதர்கள் சூறாவளி அச்சுறுத்தும் சமுத்திரக்கரையில் தமது கனவுகள் என்னும் மணல் வீடுகளை இன்னும் தைரியமாகக் கட்டிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

நாளை நிச்சயமில்லை தான்.

எனினும் இன்னும் ஆஸ்பத்திரிகள் திறக்கப்படுகின்றன. கல்வி நிலையங்கள் திறக்கப்படுகின்றன. பூமியின் முன்பு மண்டியிட்டது போய் அதைப் பலாத்காரம் செய்து பயிர்களை விளைவித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.
அச்சுறுத்தல்களுக்கிடையே நம்பிக்கையின் பிஞ்சுப் பாதங்கள் கால் தண்டை குலுங்க ஓடியாடிக் கொண்டு தானிருக்கிறது.
இங்கு தான் சுதந்திரம்.

இதுதான் சுதந்திரம்.
யுத்தமே… விதியே… நீ என்னை சர்வ நாசமாக்கி விடுவாயெனினும் நான் அஞ்ச மாட்டேன்.
என் விளையாட்டை நான் விளையாடியே தீர்ப்பேன். சூறாவளியின் சீற்றமே, நீ வேண்டுமானால் எனது மணல் வீடுகளை அழித்துக் கொள். அதுதான் உன்னால் முடியும்.

என்னால் கட்ட முடியும்.

ஒருவேளை நான் உயிர் பிழைத்திருந்தால் கட்ட முடியும்.
நீ அழி. நான் உருவாக்குவேன்.

நான் இல்லையெனில் என் வம்ச வித்தின் ஏதோ ஓர் ஈற்று அதை சாதிக்கும்.
பிரிமிடிவிஸம்.

அந்த லேபிளைக் குத்திய உலகம் ஆயிரக்கணக்கான மாறுதல்களுக்கு மார்தட்டிக் கொண்ட போதும் அடிப்படையில்இன்னும் அதே ஆதி மனித விதிகளில் நிற்பதை உணர்ந்தான்.

நல்லது வெற்றிவேல்… நீ பிரிமிடிவிஸ்டாகவே இரு. நியூட்ரான் குண்டுகளைக் கண்டுபிடித்து அச்சத்திலிருந்து உலகம் விடுதலைக்கு அங்கலாய்க்கட்டும்.

நீ நிலக்கடலை பயிரிட்டு உன் விடுதலையைத் தேடு.
சிவா அங்கு தான் வெகு நேரம் நின்று விட்டதை உணர்ந்து சைக்கிள் மிதித்தான்.
“வா சிவா” என்று அம்மாதான் வரவேற்றாள்.

ஒரு கீற்றுக் கொட்டகையின் கீழே கயிற்றுக் கட்டிலில் ஒரு விரிப்பின் மீது பளிச்சென்று புதுப் புடவையும் நெற்றியில் குங்குமமும் நிறைவுமாக உட்கார்ந்திருக்கும் அம்மாவைப் பார்ப்பது அவனுக்கு புதுமையாக இருந்தது.
அம்மா எவ்வளவு லட்சுமீகரமாக இருக்கிறாள்?

பக்கத்தில் ஒரு ஈஸிசேரில் சாய்ந்து அம்மாவிடம் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்த வெற்றிவேல் தலையைத் திருப்பினான்.
“டேய்… லெட்டர் கூடப் போடலியே” என்று சட்டென்று எழுந்தான்.

“மடையா… இப்படித்தான் எனக்குத் தெரிவிக்காமே அம்மாவைக் கூட்டிட்டு வர்றதா?” என்று செல்லமாகத் திட்டிக் கொண்டே சிவா சைக்கிளை ஓரமாக நிறுத்தினான்.

“ஓஹோ… ஐயாவுக்கு லெட்டர் போட்டு பர்மிஷன் வாங்கிட்டு தான் அம்மாவைக் கூட்டிட்டு வரணுமோ!”
அம்மா உனக்கு மட்டும் சொந்தமில்லை என்ற பாந்தவ்யம் வெற்றிவேலின் குரலில் மௌனமாக ஒலித்தது.

“அதுக்கில்லே, நான் அம்மாவை மெட்ராஸுக்கே அழைச்சுட்டுப் போகணும்ணு லெட்டர் போட்டிருந்தேன். அவங்க அதைப் பார்க்கிறதுக்கு முன்னாடியே நீ கூட்டிட்டு வந்திருக்கே!”

“எல்லாம் நல்ல விஷயம் பேசத்தான் இவன் என்னைக் கூட்டி வந்திருக்கான்டா.”
“நல்ல விஷயமா?” காலியாயிருந்த ஒரு மடக்கு நாற்காலியில் போய் உட்கார்ந்த சிவாவுக்கு மனசு துணுக்குற்றது.
“என்னடா அது?” என்று வெற்றிவேலைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“அவன் சொல்ல மாட்டான். நான் சொல்றேன். கல்யாண விஷயம்!”
“யாருக்கு?”
“வெற்றிவேலுக்குத்தான்”
அப்பாடா… என்று ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது.
“இதென்னம்மா இவன்… எங்கிட்டே சொல்லாமே ஒங்ககிட்டே மட்டும் சொல்லியிருக்கான்” என்று சண்டை பிடிப்பது போல் ஆரம்பித்தான்.
“ஒங்கிட்டே சொல்லி என்னடா புண்ணியம்? நீ சின்னப் பையன்… அம்மா கிட்டே தான் சொல்லணும்.”
“நல்ல விஷயம் பேசறதுக்கு முன்னாடி எனக்கு இளநீர் கொண்டு வரச்சொல்! தாகமா இருக்கு.”
“இளநீர் தானே… அஞ்சு வருஷம் கழிச்சு வா. அற்புதமான இளநீர் தர்றேன். இப்பதான் தென்னங்கண்ணு வச்சிருக்கேன்!”
சிவா நிலத்தின் மீது மீண்டும் பார்வையை ஓட்டினான்.
“யு ஹாவ் டன் எ மார்வல்!” என்றான்.
“என்னப்பா சொல்றான் வேலு?”
“ஏய்… இங்கிலீஷ் என்னடா வாழுது. அம்மா இருக்காங்க இல்லே.”
“ஐ ஆம் சாரி…” என்று சொல்லி நாக்கைக் கடித்து தப்புமா, இவன் நிலத்திலே ஒரு அதிசயத்தையே பண்ணியிருக்காண்ணு சொல்ல வந்தேன்!”
அம்மா பெருமிதத்தோடு அதை ஆமோதிப்பது போல் புன்னகை செய்தாள்.
அந்தப் புன்னகையை அம்மாவிடம் கண்டு எவ்வளவு நாளாகிறது! அது வெற்றிவேலின் உழைப்பிற்கு வழங்கிய பதக்கம். இது அவனுக்குத் தெரியுமோ தெரியாதோ… சிவா அதைப் புரிந்து கொண்டான்.
“மோர் குடிக்கிறியா சிவா!”
“கொண்டு வரச் சொல்லு.”
“டேய் காத்தாடி… செம்பகத்துட்டே சொல்லி ஒரு டம்ளர் மோர் வாங்கியா” என்று கூரை அருகில் சற்றுத் தூரத்தில் வீட்டின் கீழே நின்ற ஒரு அரை நிஜார் பையனிடம் குரல் கொடுத்தான்.
“தோ வர்றேன் மொதலாளி” பையன் ஓடினான்.
“டேய், நீ எப்படா முதலாளி ஆனே?”
“அவங்க கூடவே வயல்லே எறங்கி வேலை செஞ்சு அவங்க குடிக்கிற கூழையே குடிச்சும் கூட இந்த மரியாதையை விட மாட்டேன்றாங்க. எத்தனையோ தடவை சொல்லிப் பார்த்துவிட்டுட்டேன். எனக்கு அது ஒரு புனை பெயர்னு சமாதானம் பண்ணிக் கிட்டேன்!”
“நல்லது முதலாளி… எப்ப கல்யாணம்?”
“ஏண்டா சிவா” என்று அம்மா குறுக்கிட்டான். “நீ பொண்t யாருண்ணு கேக்கவே இல்லியே?”
“அவன் சொல்லவே இல்லியே. கல்யாணத்தன்னிக்கு பாத்துக்கினா போவுது.”
“எல்லாம் ஒனக்குத் தெரிஞ்ச பொண்ணுதான்” என்று அம்மா நிறுத்தினாள்.

யார்?
அந்தக் கேள்வி திடீரென்று கேட்ட இடியொலி மாதிரி அவன் மனசை அதிர்வித்தது. யார்? யார்?
“நீயா சொல்லு பாப்போம்.”
“அவன் சொல்லிடுவாம்மா. அவனுக்கும் தெரியும்” என்று வெற்றிவேல் சொன்னான்.
சிவாவை ஒரு பயம் மெதுவாக வந்து கவ்விற்று.

அப்படியிருக்குமா? தன் மனசு என்னவென்று தெரியாமல் வெற்றிவேலுக்கு அப்படி ஓர் ஆசை வந்திருக்குமா? வந்திருந்தால் என்ன செய்வது?
“தெரியலே” அவன் தலையசைத்தான்.

“பிரீதாவாமே”
சட்டென்று ஒரு நிம்மதி, சுகமான காற்று மாதிரி அவன் மனசில் பரவிற்று.
“ஈஸிட்… என்ன துணிச்சலான, பொருத்தமான அற்புதமான செலக்ஷன்டா வெற்றிவேல்!” என்று எழுந்து வந்து அவனுக்குக் கை கொடுத்தான்.

“அதுவும் சம்மதிக்கணுமே! அதான் எனக்கு கவலையா இருக்கு. மெட்ராஸிலே இருக்கிற பொண்ணு மலையாளத்துப் பொண்ணு. ஒறவு ஜனசந்தடி இதையெல்லாம் விட்டுட்டு வருமாண்ணு எனக்கு யோசனையா இருக்கு!” என்றாள் அம்மா.

“சம்மதப்பட்டா பண்ணிக்குவோம். அது யோசிச்சா வேண்டாம். இவ்வளவு தானேம்மா!” என்று வெற்றிவேல் லகுவாக அம்மாவைக் கவலையிலிருந்து விடுவித்தான்.

“நாளைக்கு போய் மொதல்லே நான் பொண்ணை பார்க்கறேன். அப்பறமா பேசுவோம். மோரை வாங்கிக் குடிப்பா” என்று அம்மா முடித்தாள்.

தொடரும்

September 9, 2015