நடராஜன் கல்பட்டு 

அன்பு மணி மொழி,

நான் வாழ்க்கையின் சோகங்களை உன்னுடன் பகிர்ந்து கொள்ளாது வேறு யாரிடம் பகிர்ந்து கொள்வேன்? அப்படி நான் உனக்கு எழுதும் மடலின் நோக்கம் என்ன? என்னுடன் படித்த மாணவி நீ. கூடப் படித்தவர்கள் அனைவருடனும், ஆண் பெண் என்று வித்தியாசம் பாராது அன்போடு பழகியவள் நீ. உன்னிடம் சக மாணவிகள் தங்கள் ரகசியத் தவிப்புகளைப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள். நீயும் அவர்களுக்கு அந்த சங்கடங்களில் இருந்து வெளி வரும் வழியினை, உனக்கே உரித்தான பாணியில் கூறுவாய். அவர்கள் அதைக் கேட்டு பயன் அடைவார்கள்.

எனக்குத் தெரியும் உனக்கு மிகவும் பிடித்தது கவிதைகள் என்று. அதனால் தான் நான் இப்போது சிக்கித் தவித்திடும் ஒரு சங்கடத்தினை கவிதை வடிவில் உனக்கு தெரிவிக்கிறேன். உன்னிடம் இருந்து பதிலாய் என் சிக்கலுக்கு தீர்வு ஒன்று எதிர்பார்க்கிறேன். அளித்திடுவாயா அன்பு மணிமொழி?
வானொலிப் பெட்டி திறந்தேன்
வந்தது பாடலொன்று
கிழவி மேல் காதல் கொள்ளடா அவ்வைக்
கிழவி மேல் காதல் கொள்ளடா வென்று

கிழவி மேல் காதல் கொண்டால்
உதவிடுமோ அவள் அனுபவம் வாழ்க்கைக் கென்று
எழுதினேன் அரைப் பக்கக் கடிதமொன்று
அடுத்த வீட்டு கிழவிக்கு

ஒரு கையில் கடிதமும் மறு கையில்
அப்பளக் குழவியுமாய்த் தோன்றிய
அன்டை வீட்டுக் கிழவி கேட்டாள்
திருட்டு நாயே காதல் தேவையா உனக் கென்று

ஓடுகிறேன் ஓடுகிறேன்
உயிர் பிழைக்க ஓடுகிறேன்
கூறிடு நீ கிழவி கைக் குழவியிடம் இருந்து
தப்பித்திட வழியொன்று

உன் அறிவுரைகளை என்றும் ஏற்ற
நண்பன் நடராஜன் கல்பட்டு

அன்பு நண்பர்களே,

வணக்கம். இணையமும் செல்பேசிகளும் பரவலாகிவிட்ட இந்தக் காலக்கட்டத்தில், கடிதம் எழுதும் வழக்கம் அருகி வருகிறது. குறுஞ்செய்திகளில் நம் எண்ணங்களைச் சுருக்கி இரண்டு வரிகளில் அளிக்க வேண்டிய நிலையில், நம் உள்ளக் கிடக்கைகளை விலாவாரியாக விவரிக்கும் கடித இலக்கியம் இன்று பெரும்பாலும் மறைந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த வகையில் அரிதான கடித இலக்கியத்தை ஊக்குவிக்கும் வகையில் நம் வல்லமையில் வருகிற மகளிர் தினத்தை முன்னிட்டு ‘அன்புள்ள மணிமொழிக்கு’ என்ற தலைப்பில் போட்டி அறிவிப்பதில் மகிழ்ச்சியடைகிறோம்.

இப்போட்டியை நடத்துவதற்கான பரிந்துரையும், பரிசுத் தொகையும் வழங்க, தானே முன்வந்து அறிவித்திருக்கும் திருமதி தேமொழி அவர்களுக்கு நம் மனமார்ந்த பாராட்டுதல்களும், வாழ்த்துகளும்.

பதினாறாம் அகவையில் தம் இலக்கியப் பயணத்தை ஆரம்பித்து, இன்று இலக்கிய உலகில் தனக்கென ஒரு தனிப்பட்ட இடத்தையும் பிடித்து, தமிழ், ஆங்கிலம் என இரு மொழிகளிலும் சொற்பொழிவாற்றலும், இலக்கிய மன்றங்கள், கவியரங்கம், தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் என அனைத்துத் தளங்களிலும் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் திரு இசைக்கவி இரமணன் அவர்கள் இப்போட்டியின் வெற்றியாளர்களை தேர்ந்தெடுக்கச் சம்மதித்துள்ளார். அவருக்கும் நம் மனமார்ந்த நன்றி.

போட்டிக்கான விதிமுறைகள்:

ஒருவர் எத்தனை கடிதங்கள் வேண்டுமானாலும் அனுப்பலாம்.

போட்டிக்கு அனுப்பும் கடிதங்கள், இதற்கு முன் அச்சிலோ, இணையத்திலோ வேறு எங்கும் வெளியாகாத ஆக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

மணிமொழியை சகோதரி, மகள், மருமகள், பேத்தி, தோழி, காதலி என எந்த ஒரு கற்பனைப் பாத்திரமாகவும் வரித்துக் கொண்டு தங்கள் ஆக்கங்களைப் படைக்கலாம். இலக்கியப் பாத்திரங்கள் முதல் இல்லாத கற்பனைப் பாத்திரங்கள் வரை மணிமொழியை விளித்து தனது எண்ணத்தில் தோன்றுவதை எந்தவொரு வரையறையும் இன்றி வேண்டுகோள், அறிவுரை, தனது அன்பை சொல்லுதல், நாட்டு நடப்பை அலசுதல் என எந்த ஒரு கட்டுப்பாடும் இன்றி தமது கருத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்.

கடிதங்களுக்குப் பக்க எண்ணிக்கை இல்லை.

போட்டிக்கான இறுதி நாளான மார்ச் 31ம் தேதி வரை வருகின்ற ஆக்கங்களிலிருந்து சிறந்த மூன்று ஆக்கங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் பரிசுகள் வழங்கப்படும்.

பரிசு பெறுவோர், அயல்நாட்டில் வசிப்பவர் எனில், தம் இந்திய முகவரியை அளிக்க வேண்டும்.

படைப்புகள் தமிழில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.

படைப்புகள் தெளிவான நடையில், யுனிகோடில் இருப்பது அவசியம்.

போட்டிக்கான இறுதி நாள் மார்ச் (2014) 31ம் நாள்.

முதல் பரிசு ரூ. 1000
இரண்டாம் பரிசு ரூ. 750
மூன்றாம் பரிசு ரூ. 500

பிப்ரவரி மாதம் 21ம் தேதியிலிருந்து வருகிற படைப்புகள் போட்டிக்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பரிசுக்குரிய படைப்பின் விவரம் ஏப்ரல் மாதத்தில் அறிவிக்கப்படும். ஆசிரியரின் தீர்ப்பே இறுதியானது.

வல்லமை ஆசிரியர் குழுவினரும் ஆலோசகர்களும் கடிதம் எழுதலாம்;  அதை வல்லமையில் வெளியிடத் தடையில்லை. ஆனால் அதை போட்டிக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படமாட்டாது. இதர போட்டியாளர்களை ஊக்குவிக்கும் வகையில், மாதிரி ஆக்கங்களாக அவற்றை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

திரளாக வந்து போட்டியில் கலந்து கொண்டு பரிசுகளை வெல்ல வாழ்த்துகள் நண்பர்களே!

உங்கள் படைப்புகளை vallamaieditor@gmail.com என்ற மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அனுப்பி வையுங்கள்.

அன்புடன்
பவள சங்கரி

என் அன்பிற்கினிய மணிமொழி,

இங்கு நானும் குடும்பத்தில் ஏனையோரும் நலம்; அதுபோலவே அங்கு நீயும் மற்றவர்களும் நலமாக இருப்பிர்கள் என நம்புகிறேன். நீ உன் கடிதத்தில் உனது மனத்துயரங்களை முழுவதுமாய் வடித்து அனுப்பியிருக்கிறாய். உன் நிலைமை எனக்குப் புரிகிறது. இந்த நிலைமை உனக்கு மட்டுமல்ல, நடுத்தர குடும்பத்தில் திருமணமாகி புகுந்த வீடு செல்லும் அனைத்துப் பெண்களுக்கும் ஏற்படுகின்ற நிலைமைதான். புக்ககம் புகுந்த சில காலம் வரையில் இதுபோன்ற தனிமைச் சூழ்நிலையும், புதிய உறவுகளின் நடவடிக்கைகளும், பேச்சுக்களும், நீ இதுநாள் வரை இருந்த சூழ்நிலைகளிலிருந்தும், கேட்டுவந்த பேச்சுக்களிலிருந்தும் மாறுபட்டிருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம். சிலருக்கு புதிய சூழ்நிலை மனதுக்கு மகிழ்ச்சியாகவும், பழகுவதற்கு இனிமையாகவும் இருக்கும்; ஆனால் பலருக்கு புகுந்த இடத்தின் மாறுபட்ட சூழ்நிலையை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத அல்லது சகித்துக் கொள்ள முடியாத நிலைமையும் ஏற்படலாம். துரதிர்ஷ்டவசமாக உனக்கு இரண்டாவதாக சொன்ன நிலை ஏற்பட்டிருப்பதை எண்ணி மனம் வருந்துகிறேன். என்ன செய்ய முடியும்? நமது சமூக சூழ்நிலை, காலம் காலமாக சிலர் நடந்து கொள்ளும் முறை இன்னமும் மாறவில்லை. பழைய கால பத்தாம் பசலித்தனத்தின் தொடர்ச்சியாக இருக்கத்தான் செய்கிறது. அது மாற வேண்டும்; மாறுவதற்கு அனைவருமே முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

இதுபோன்ற சூழ்நிலை படித்த முன்னேற்ற மடைந்த குடும்பங்களில் ஏற்படுவதில்லை. ஆனால் பழமையில் ஊறிய பிற்போக்கு எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்கள் இன்னமும் மாறாமல் இருப்பதற்கு அவரவர் வாழும் குடும்ப சூழ்நிலையே காரணங்களாக இருக்கிறது. பெரும்பாலும் இப்படி நடந்து கொள்பவர்கள் கல்வி அறிவு குறைந்தவர்களாகவும், பொறாமை எண்ணம் கொண்டவர்களாகவும் இருப்பார்கள். மருமகள் எனும் சொல்லே ஒரு வீட்டிற்கு வேறொரு வீட்டிலிருந்து வந்த மற்றொரு மகள் என்பதுதான் பொருள் என்பதை இவர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லை. இவளை நாட்டுப்பெண் என்பதற்கு ‘நாற்றுப்பெண்’ என்றும், நாற்றங்காலில் பயிரிட்டுப் பின்னர் அதை வயலில் நடுவது போல பிறப்பது ஓரிடம், அவளை வளர்ப்பது வேரிடம் என்பதால் இந்தப் பெயர் வந்தது.

மருமகள் என்பவள் தங்களுக்கு எதிரி போன்றவள், தங்கள் உரிமைகளை, சலுகைகளை, இதுநாள் வரை இருந்த உறவுகளுக்கு இடையூறானவள் என்றும், தங்கள் மகனிடமிருந்து தங்களைப் பிரிப்பதற்காக வந்தவள் என இவர்கள் எண்ணுவதும் இதற்குக் காரணம். யாருடைய வினைப்பயனோ தெரியவில்லை உனக்கு அமைந்த இடத்தில் இருப்பவர்கள் உன்னை அன்னியமாக நினைத்துத் தேவையில்லாமல் கற்பனையான காரணங்களைக் கொண்டு உன்னை எதிரியாக நினைத்து உன் மனம் வருந்துபடி நடந்து கொள்கிறார்கள். இதற்கெல்லாம் நேரடியாக இவர்களிடம் விவாதிப்பதோ, எதிர்ப்பதோ அல்லது நடவடிக்கைகள் எடுப்பதோ சரியான வழிமுறையாக அமையாது. காலம் இவர்கள் மனதை மாற்ற வேண்டுமானால், நீ நடந்து கொள்ளும் முறையில்தான் இருக்கிறது.

பிறந்த இடத்தில் நீ எங்கள் அன்பிற்குரிய ஒரே பெண் என்பதால் உன்னை சீராட்டிப் பாராட்டி வளர்த்து வந்தோம். உனக்குத் தேவையானவைகளைக் குறிப்பறிந்து நாங்கள் கொடுத்து வந்தோம். சொல்லப்போனால் இங்கு உன்னை ஒரு மகாராணி போலத்தான் வளர்த்து வந்தோம். அப்படிப்பட்ட உனக்கு இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் நிலைமை எங்கள் இதயங்களில் இரத்தம் கசிவது போல உணர்கிறோம். இருந்தாலும் நிலைமை மாறும் என்று நாங்களும் சும்மா இருக்கமுடியாது. சொல்ல வேண்டிய முறையில் சொல்லி அவர்களுக்குப் புரிய வைக்க எங்களால் ஆன அனைத்தையும் நிச்சயம் செய்வோம். அப்படியும் அவர்கள் தங்கள் போக்கை மாற்றிக் கொள்ளவில்லையானால் அப்போது என்ன செய்வது என்பதை ஆலோசிப்போம்.

இத்தனை களேபரங்களுக்கும் இடையில் உனது கணவர் உனக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறார் என்பது மனதுக்கு இதமளிக்கும் செய்தியாக இருக்கிறது. உங்கள் இருவருக்கிடையே எந்த கசப்பும் ஏற்படாத வரையில் மற்றவர்களின் போக்கை எதிர்கொள்வது என்பது சுலபமாக இருக்கும். எந்த நிலையிலும் நீ அவர்களிடம் நேரடியாக மோத வேண்டாம். உன் கணவரிடம் சொல்லி பக்குவமாக நிலைமையைச் சீர்திருந்த முயற்சிகளை மேற்கொள்ளலாம். இவற்றையெல்லாம் மீறி நிலைமை கடுமையாக மாறுமானால் அப்போது நாங்கள் நிச்சயம் தலையிடுவோம். நம்பிக்கையோடு இரு. வாழ்க்கையில் இதுபோன்ற மேடு பள்ளங்கள் ஏற்படலாம், அதுவே உனக்குச் சில பாடங்களைக் கற்பிக்கலாம், அந்த பாடங்களைக் கற்பதன் மூலம் எதிர்காலத்தில் நீ இவர்களைப் போல் உன் இளையோரிடம் நடந்து கொள்ளாமல் இருக்க முடியும் என்பதால் எல்லாம் நன்மைக்கே என்று இரு; இது தற்காலிகமானது என்பதை உணர்ந்து கொள்.

நமது முன்னோர்கள் பல புராண இதிகாசங்களை நமக்குக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவற்றிலெல்லாம் வரக்கூடிய கதா பாத்திரங்கள் பட்ட சிரமங்களையும், சந்தித்த இடையூறுகளையும் நாம் படிக்கிறோம். அவைகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக் கொள்ளத்தான் அப்படிப்பட்ட பாத்திரங்களைப் படைத்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம், அவற்றைப் படித்துவிட்டு ‘சூ’ கொட்டி அனுதாபப் பட்டுவிடுவதோடு நம் பணி முடிந்துவிட்டதாகக் கருதுகிறோம். அதுபோன்ற சூழ்நிலைகள் நம்மால் உருவாகக் கூடாது என்று எண்ணுவதில்லை. நீயே பார்த்திருப்பாய், நம் ஊர் தொலைக்காட்சிகளில் பகல் நேரம் இரவு நேரம் என்று பாராமல் சில தொடர் நிகழ்ச்சிகள் ஒளிபரப்பிக் கொண்டே யிருப்பார்கள். அவர்கள் நோக்கம் அந்தத் தொடரை பல ஆண்டுகள் நடத்த வேண்டும் என்பதுதான். அதன் மூலம் அதிகமான விளம்பர லாபம் பெறலாம் என்பதுதான். ஆனால் அவர்களுடைய லாப நோக்கத்துக்காக பெண் பாத்திரங்களைக் கொடுமையானவர்களாக, கொலைகூட செய்யத் துணிந்தவர்களாக, பிறரை கோபத்தால் கன்னத்தில் அறைபவர்களாகக் காட்டி வருகிறார்கள். இரண்டு பெண்கள் ஒற்றுமையாக இருக்க விட மாட்டேன் என்று விரதம் பூண்டவர்களாக இவர்கள் கற்பனையிலேயே பல கொடுமைகளை உருவாக்கி அவற்றைப் படம் பிடித்துக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் இப்படிச் செய்வது சமூக சேவையா, சமூகத் தீமையா என்று பெண்களே தீர்மானித்து அவற்றைப் பார்க்காமல் இருக்க வேண்டும்.

இன்றைக்கு பல பணிகளில் பாதிக்கு மேல் பெண்கள்தான் இருக்கிறார்கள். நீ முதுகலை பட்டம் பெற்றிருப்பதோடு சில துறைகளில் சிறப்புப் பயிற்சியும் பெற்றிருப்பவள். நீ நினைத்தால் உன் கணவனுடைய சம்மதத்தோடு நல்லதொரு பணியைத் தேர்ந்தெடுத்து நீ வேலைக்குச் செல்லலாம். இப்போதெல்லாம் பெண்கள் பணியாற்றச் செல்வது குடும்பத்தின் செலவுகளை ஈடுகட்ட அதிகப்படியான வருமானம் எனும் நிலைமையைத் தாண்டி, பெண்களின் சமத்துவம், உரிமை, பொறுப்புணர்வு இவற்றை வளர்க்கக்கூடிய வாய்ப்பாகக்கூட அமைந்திருக்கிறது. ஒரு காலத்தில், அதாவது நான் பணிபுரிய ஒரு அலுவலகம் சென்றபோது ஆண்கள் மட்டுமே நிறைந்திருந்த இடங்கள் எல்லாம் இப்போது பெரும்பாலும் பெண்களே பணிபுரியும் இடங்களாக மாறியிருக்கின்றன. அன்று அலுவலகங்களில் அதிக நேரம் தேநீர் அருந்துமிடங்களிலும், செய்தித் தாள்களைப் படித்துவிட்டு அரசியலை அலசும் இடங்களாகவும் இருந்த நிலை இன்று மாறி பெண்களின் பணியால் சிறப்பாக வேலைகள் நடப்பதாகத் தெரிகிறது. இந்த நிலைதான் வளரவேண்டும், சமூகத்தில் சமத்துவமும் நிலைபெறும்.

நீ கல்லூரியில் படித்த காலத்தில் பெண்ணுரிமை பேசும் சிலருடைய பேச்சுக்களைப் பெருமையாகப் பேசுவாயே. அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்ததைத் தவிர வேறு எதையும் செய்ததாகத் தெரியவில்லை. ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் செயல்படுபவர்கள் அதை உடைப்பதற்கோ, மீறுவதற்கு எப்போது உரிமை கிடைக்கும் தெரியுமா? எந்த சூழ்நிலையிலும் சமூகம் வகுத்துத் தந்த நல்ல சூழ்நிலைகளிலிருந்து மீறமாட்டோம் எனும் மன உறுதி ஏற்படுமானால், தேவையற்ற, எல்லை மீறிய கட்டுப்பாடுகளை சட்ட திட்டங்களை உடைத்தெறியவும், மீறவும் உரிமையுள்ளவர்களாக இருப்பார்கள். சென்ற நூற்றாண்டின் முதற் பகுதியில் இந்த நாட்டில் நிலவி வந்த சூழல் இன்று தலைகீழாக மாறியிருப்பதைப் பார்த்தும் படித்தும் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறோம் அல்லவா? அப்படியே இப்போதைய நிலைமைகளும் தலைகீழாக மாறவும், இன்னும் முன்னேற்றப் பாதையில் தொடர்ந்து பயணிக்கவும் கூடிய வாய்ப்பு நமக்கு நிச்சயம் ஏற்படும்.

நம் தேசத்துப் பெண்மணிகள் என்றும் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் ஆளுமை நிறைந்தவர்கள், பிறரை ஆட்டிப் படைப்பவர்கள் என்று நினைப்பதில்லை. மாறாகத் தாய்மை எனும் உணர்வால் அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் அன்புள்ளம் கொண்டவர்களாக வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். வழி தவறிச் செல்பவர்களையும்கூட தங்கள் அன்பால், பணிவால் மனம் மாறச் செய்து விடுகிறார்கள். அதனால்தான் நம் தேசத்தில் பெண் தெய்வங்கள் அதிகமாக இருக்கின்றன. பொதுவாக பெண் தெய்வங்கள் அனுக்கிரகம் செய்பவர்களாக, தீமைகளை அழிப்பவர்களாக, குடும்பத்தின் ஆக்கத்துக்கு ஆதாரமாக இருப்பவர்களாகப் படைத்திருக்கிறார்கள். பெண்மையின் உயர்வை உலகத்துக்குத் தெரிவிக்கும் இடத்தில் நமது பாரத தேசம் இருக்கிறது என்பதற்குப் பல எடுத்துக் காட்டுகளைச் சொல்லலாம். இங்குதான் நதிகளுக்கெல்லாம் ஒரு சில தவிர மற்றவற்றுக்கு பெண்கள் பெயர்களைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். நதிகள்தான் பாய்ந்து வரும் நீரால் நாட்டை வளம்பெறச் செய்வது போல பெண்கள் இந்த நாட்டை வளம் பெறச் செய்பவர்கள் என்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

நமது புராண கதா பாத்திரங்களில் பெண்களுடைய மன உறுதி, எடுத்த காரியத்தை முடிக்கும் மனோ தைரியம், தீமை நேரும்போது அதனை அழித்துவிடத் துடிக்கும் தீரம், நடவடிக்கைகளில் நேர்மை இவற்றைக் காண முடிகிறது. பீஷ்மர் சிறையெடுத்துத் தன் தம்பி விசித்திரவீரியனுக்குத் திருமணம் செய்விக்க முயன்ற அம்பா, அம்பிகா, அம்பாலிகா இம்மூவரில் ஒருத்தி மட்டும் தான் வேறொருவனைக் காதலிப்பதாகச் சொல்லவும், அவனிடம் அவளை பீஷ்மர் அனுப்பிய போது அவன் நிராகரித்ததும், பின்னர் அவள் பீஷ்மரிடமும், தன் காதலனிடமும் பலமுறை சென்று மன்றாடியும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை என்பதால் மன உறுதியோடு பீஷ்மரைக் கொல்ல சபதம் ஏற்று, தானே தன் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டு சிகண்டியாகப் பிறந்து பீஷ்மரின் உயிரைப் பறிக்கக் காரணமாக அமைந்த வரலாற்றைப் படித்திருக்கிறோம் அல்லவா? ஒரு பெண் நினைத்தால் ஆண்களால் முடியாத காரியத்தையும் சாதிக்க முடியும் என்பதற்கு சிகண்டியின் வரலாறு நமக்குச் சொல்கிறது அல்லவா?

அவ்வளவு ஏன் மணிமொழி? அடக்கம், பணிவு, ஆண்கள் முன்பு வந்து பேசத் தயங்கும் பண்பாடு இவைகள் குறுதியில் ஊறிய தமிழ் நாட்டுப் பெண்களுக்கு மத்தியில் எத்தனை யெத்தனை வீராங்கனைகள் தமிழ் நாட்டில் தோன்றியிருக்கிறார்கள். வேலு நாச்சியாரைத்தான் உனக்குத் தெரியுமே. அவர்களுடைய வீர வரலாற்றை நீ படிக்கும்போது தானே நானே தெரிந்து கொண்டேன். தென்னாப்பிரிக்காவில் மகாத்மா காந்தியடிகளின் போராட்டத்தில் தன்னையே ஆஹூதியாக்கிக் கொண்ட தில்லையாடி வள்ளியம்மையின் வரலாற்றைக் கூட நீ சொல்லித்தானே நானே புரிந்து கொண்டேன். முதன் முதலாக தமிழத்தில் மருத்துவம் படித்து சமுதாய சீர்திருத்தத்தில் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட முத்துலட்சுமி ரெட்டியின் வரலாறு நாம் அறியாததா? இப்படிப்பட்டவர்கள் மத்தியில் தோன்றி இன்று கலை உலகிலும், இலக்கிய உலகிலும், ஆன்மீக உலகிலும் வழிகாட்டிகளாகத் திகழும் எண்ணற்ற பெண்மணிகள் இந்த நாட்டின் கண்மணிகளாகத் திகழவில்லையா? இவர்கள் வாழ்க்கையெல்லாம் உனக்கும் உன்போன்ற பிற பெண்களுக்கும் ஆதர்சமாக இருக்க வேண்டாமா? இருக்கும், அவர்களது வாழ்க்கை உன்னைப் போன்றவர்களுக்கெல்லாம் வழிகாட்டும் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

உனக்காவது சமூகத்தில் ஒரு அந்தஸ்து இருக்கிறது. ஒரு நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்த பண்புள்ள பெண் என்கிற முத்திரை பதிந்திருக்கிறது. ஆனால் தமிழ்நாட்டில் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பெண்கள் ஏறக்குறைய அடிமைகளாக நடத்தப்பட்டிருக்கின்றனர். பெண்கல்வி அறவே மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. பால்மணம் மாறாத சிறுமிகளுக்குத் திருமணம் எனும் பந்தத்தை ஏற்படுத்தி அவர்களை வசக்கித் தொழுவில் கட்டும் நிலைமை இருந்திருக்கிறது. அப்போது பெண்கள் எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என்பதைச் சற்று நினைத்துப் பார்த்தால் தெரியும் இன்று நம் பெண்கள் எத்தனை சுதந்திரமாக வாழ்கிறார்கள் என்று. காலம் மாற மாற நிலைமைகள் மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. மாற்றம் ஒன்றுதான் சமூகத்தில் மாறாததாக இருக்கிறது.

உனக்குத் தெரிந்திருக்கலாம், நம் நாட்டில் இறைவனுக்கு ஆலயங்களில் பணியாற்றுவதற்கென்று ஒரு சமூகம் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் புனிதப் பணி நாளடைவில் ஆண்களின் ஆற்றாத உடற்பசிக்கு பலியாகிக் கொண்டிருந்த நிலையில், சில சீர்திருத்த வாதிகள் அத்தகைய அமைப்புகளை உடைத்தெறிந்தனர். இசை, நடனம் போன்ற அரிய கலைகளை வளர்த்த அந்த வம்சத்தினர் இன்று நம் சமுதாயத்தில் கலைகளைக் காத்து மக்கள் கையில் கொடுத்து அரிய பணியைச் செய்திருக்கின்றனர். ஆக பெண்கள் தெய்வமாகக் கொண்டாடப்படும் புனிதமான நாட்டில் நாம் பிறந்தோம் என்ற கர்வம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்பட வேண்டும்.

மகாகவி பாரதி கல்கத்தா சென்றிருந்த போது சுவாமி விவேகானந்தரின் சிஷ்யையான சகோதரி நிவேதிதா அம்மையாரைச் சென்று பார்த்தாராம். அப்போது பாரதியிடம் நிவேதிதா அம்மையார் உங்கள் மனைவியை அழைத்து வரவில்லையா என்று வினவியபோது பாரதி சொன்னாரம், இதுபோன்ற அரசியல் கூட்டங்களுக்கு நாங்கள் எங்கள் வீட்டுப் பெண்களை அழைத்துச் செல்வதில்லை என்று. இதனால் கோபமடைந்த சகோதரி நிவேதிதா பாரதியாரிடம், இரு கண்களில் ஒன்றைக் குருடாக்கி உலகை பார்ப்பதுண்டோ? என்றாராம். நம் இரு கண்களுக்கு இணையானவை ஆண், பெண் என்போர் சமுதாய அமைப்பில். இதில் ஒரு கண்ணைக் குருடாக்கி மற்றொன்றால் உலகை முழுமையாகப் பார்க்க முடியுமா என்பது பாரதியாரின் கேள்வி. உண்மைதானே இவ்வுலகில் ஆண், பெண் பேதமின்றி இருவரும் சமமான நோக்கில் வாழ்வது அவசியம் அல்லவா? அந்த நிலை என்று தோன்றுகிறதோ அன்றே நாம் வாழும் சமுதாயம் நாகரிக சமுதாயம் என அழைக்கப்படும்.

எனக்கு இதய அறுவை சிகிச்சை நடந்தபோது நீதான் என்னுடன் மருத்துவ மனையில் இருந்தாயே. அப்போது பார்த்திருப்பாய் அங்கிருந்த செவிலியர்கள் அங்கு சிகிச்சை பெற்ற அனைவரையும் தங்கள் தந்தையைப் போல, தாயைப் போல, உடன் பிறந்தாரைப் போல எத்தனை அன்பு பாராட்டி சேவை செய்தனர். அவர்கள் சேவையில் எங்காவது ஓரிடத்திலாவது, அவர்கள் வாங்கும் ஊதியத்துக்காக வேலை செய்பவர்கள் போல காண முடிந்ததா? முடியாது, காரணம் அவர்கள் பிளாரன்ஸ் நைட்டிங்கேல் வழி வந்தவர்கள் உண்மையான சேவகிகள். அவர்கள் அப்போது காட்டிய மனிதாபிமானம், அன்பு இன்றும் என் நெஞ்சில் நீங்காமல் நிறைந்திருக்கிறது. அவர்களுக்கு இருந்த பொறுமை, சகிப்புத் தன்மை, பிறர்க்கு உதவும் குணம் இவற்றை நீயும் அவர்களைப் போல அரசு மற்றும் தனியார் மருத்துவ மனைகளில் பணியாற்றும் பெண்களும் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்பது என் அவா. குறிப்பாக அந்த மருத்துவமனை செவிலியர்களைப் பற்றிச் சொல்ல ஒரு காரணம் இருக்கிறது. நேற்று ஒரு மருத்துவ மனைக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்கு பயிற்சி பெண் மருத்துவர் ஒருவர் வேலை பளுவினாலோ, அல்லது அக்கறையின்மையினாலோ நோயாளியாக வந்தவரிடம் தேவையில்லாமல் சிடுசிடுத்தது எனக்கு மன வருத்தத்தைக் கொடுத்தது. அதனால் அன்பின் வழி நின்ற செவிலியர்களை உனக்கு நினைவுகூர்ந்தேன்.

என் அன்பு மணிமொழி, உன் தாயைப் பற்றி உனக்கு ஒரு சிலவற்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். அவள் என் வாழ்க்கைத் துணைவியாகி நம் வீட்டுக்கு வந்த நாள் முதல் சுயநலமில்லாமல் ஒரு சிறு முணுமுணுப்பு கூட இல்லாமல் என்னுடைய, உன்னுடைய நலன் ஒன்றை மட்டுமே மனத்தில் கொண்டு பாடுபட்டு வந்திருக்கிறாள். தொடக்க காலத்தில் எனக்கு அவ்வளவு அதிகமாக ஊதியம் இல்லாத காலத்தில் உள்ளதைக் கொண்டு உயர்வாக வாழ கற்றுக் கொடுத்தவளே அவள்தான். தன்னுடைய நலன் என்று தனியாக எதையுமே வைத்துக் கொள்ளாமல் நமக்காக என்று வாழ்ந்த அந்த அன்பு உள்ளம் உன் புகுந்த வீட்டு நிலைமை தெரிய வந்தால் மிகுந்த மனவருத்தத்துக்கு உள்ளாகும். அதனால் உன்னைப் பற்றிய வேண்டாத விவரங்களை நான் அவளிடம் சொல்லவில்லை. காரணம் அவள் உள்ளம் மிக மிருதுவானது, தன் அன்பு மகள் போன இடப்0த்தில் சங்கடங்களுக்கு ஆளாகிறாள் என்பது தெரிந்தால் அவளால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாது. உனக்காக இல்லாவிட்டாலும், அந்த அன்பு தாய் உள்ளத்துக்காகவாவது நீ சிறிது பொறுமையாக இரு. காலம் மாறும். அப்போது நாம் அனைவருமே மகிழ்ச்சியடையும் நாள் வரும். உன் மூலம் தனக்கு ஒரு அன்புருவான பேரக் குழந்தை வரப்போகிறது என்று ஆவலோடு காத்திருக்கிறாள். அந்த ஆவலைப் பூர்த்தி செய்.

உன் கணவருக்கும் என் அன்புகளைத் தெரிவி. வீட்டில் அனைவருக்கும் எங்கள் அன்பான வாழ்த்துக்களைச் சொல். நல்லதே நடக்கும். நம்பிக்கையோடு வாழ்க்கையை எதிர்கொள், எதிர்காலம் உன் கையில். வாழ்த்துக்களுடன்.

உன் அன்பு அப்பா,

தமிழ்த்தேனீ

                                    உ

                             கடவுள் துணை

அன்புள்ள மணிமொழிக்கு அன்புடன் தமிழ்நேசன் எழுதிக் கொள்வது

உங்கள் அனைவருக்கும்  எங்களது ஆசிகள்

அவ்விடத்தில்  உன்னுடைய கணவரும் எங்களது  மகனும் ஆன   திரு சித்திரைச்செல்வன் மற்றும்  எங்களது  பேரனும் , பேத்தியும்  உங்களின்  குழந்தைகளுமான  தயாநிதியும்    இளநகையும்  அனைவரும் நலம்தானே, மருமகளே நீயும்  நல்ல பெண்தான்  என்பதை நிரூபித்துவிட்டாய் . உனக்கும் எங்களது ஆசிகள் .

இவ்விடம் நானும்  லலிதாவும் நலம் உடலளவில் நலமாக இருக்கிறோம்,

என்னடா இப்படி உடலளவில் நலமாக இருக்கிறோம்  என்று எழுதியிருக்கிறேனே  என்பதைக் கூர்ந்து   கவனித்துப் புரிந்துகொண்டால்  எங்கள் இருவருக்கும்  உள்ளத்தளவிலும் நலம் கூடும்.

நிற்க  எப்போதோ நாங்கள் இருவரும்  உங்கள் காதலை ஏற்கவில்லை என்பதை இன்னமும் மனதில் வைத்துக் கொண்டு  அதன் பிறகு  நாங்கள் எத்தனையோ முறை உங்களை அன்பாலும் ,பாசத்தாலும்  நெருங்க முயன்றும், எங்களால் நெருங்க முடியவில்லை, நீங்கள் இருவருமே எங்களை நெருங்க விடவில்லை.

நாங்களும் மனிதர்களே  எங்களுக்கும் அன்பு பாசம் பந்தம் எல்லாமே உண்டு என்பதை நீங்கள் இருவருமே மறந்துவிட்டீர்கள். பரவாயில்லை காலம்  ஒருநாள் உங்களுக்கு எங்களின் உண்மையான பாசத்தையும் அன்பையும் உணர்த்தும், ஆனால் அப்போது நாங்கள் இந்த உலகத்தில் இருப்போமா  இல்லையா என்பது இறைவனே அறிவான்.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் நாங்கள் உங்கள் பேரில்  சரி சரி  எங்கள்  மகன் பேரில் வைத்திருந்த அன்பு மிகுதியின் காரணமாக அப்போதிருந்த மனநிலையில் உங்கள் காதலை  மறுத்திருக்கலாம்,

உங்கள் இருவருக்குமே தெரியும்  ஆஸ்தி , அந்தஸ்து , போன்றவைகளை எண்ணி நாங்கள் உங்கள் காதலை மறுக்கவில்லை. எங்கள் மகன் எங்களுடனே  கடைசீ வரை அன்புடனும் ,பாசத்துடனும்  இருக்கவேண்டும் என்று எண்ணியே காதல் எல்லாம் வேண்டாமே நல்ல பெண்ணாகப் பார்த்து நாங்களே மணமுடித்து வைக்கலாமே என்று எண்ணியே உங்கள் காதலை மறுத்தோம்.

அப்படியும் நீங்கள் இருவருமே உங்கள் காதலில் உறுதியாக இருப்பதைப் பார்த்து நாங்களாகவே முன்வந்து உங்கள் திருமணத்தை நடத்தி வைத்திருக்கலாம் நாங்கள் மறுக்கவில்லை,

நீங்களாகவே திருமணத்தை நடத்தியபோது  உன் பெற்றோரும்  நாங்களும்  மனம்விட்டுப் பேசி  உங்கள் திருமணத்தை நிறைவாக நடத்தியிருக்கலாம்.  உங்கள் பெற்றோரும் சம்மதிக்கவில்லை, எது எப்படி இருந்தாலும் என் மகனின்  மகிழ்ச்சியே  எங்கள் மகிழ்ச்சி  என்றுணர்ந்து   எங்கள் மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு  நாங்கள் பலமுறை  உன் பெற்றோரிடம் பேச முயலும்போதெல்லாம் எந்தவிதப் பிடிமானமும் கொடுக்காமல் எங்கள் இருவரையும்  பலவிதமான  சொற்களால்  வருந்தச் செய்தார்கள்  உன் பெற்றோர்கள்.

இதுவரை இந்த செய்தியை உங்கள் மனம் புண்படுமே என்று எண்ணி. உங்கள் இருவரிடமும் கூறாமல் வைத்திருந்தோம். உங்களுக்கு திருமணமாகி  20 ஆண்டுகள் ஆயிற்று நீங்களும்  பெரியவர்களாகி பலவிதமான  அனுபவங்களைப் பெற்றுவிட்டீர்கள் என்றாலும்   எங்களுக்கு குழந்தைகள்  தானே  .

இங்கே ஒரு முக்கியமான செய்தியைக் கூறவேண்டும்  உங்கள் பெற்றோரும் இதையெல்லாம்  உணர்ந்திருக்கிறார்கள், சமீபத்தில் ஒரு திருமணவிழாவில் அவர்களை எதிர்கொள்ள நேரிட்டது.

அவர்களுக்கு தயக்கம் நாங்கள் மதித்துப் பேசுவோமா  என்று எங்களுக்குத் தயக்கம்  எல்லோர் முன்னிலையிலும்  மீண்டும் கடுஞ்சொற்களால் அவர்கள் எங்களை அவமானப் படுத்திவிடுவார்களோ  என்று.

ஆயினும் திடீரென்று உன்  அப்பா மயங்கிக் கீழே விழுந்ததும் நாங்கள் இருவரும் பதறிப் போய் உன் அப்பாவைக் கைத்தாங்கலாய் பிடித்து அவசர கால உதவியாக மருத்துவ மனைக்கு  அழைத்துப் போய் உடனடி வைத்தியம் செய்து  இறைவன் அருளால் உன் அப்பாவும்  ஆபத்திலிருந்து மீண்டார். மருத்துவர் சொன்னார் மிகச் சரியான நேரத்தில் அவரை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துப் போனோம் அதனால்தான் காப்பாற்ற முடிந்தது என்று , மிகச் சரியான நேரத்தில் எங்களை அங்கே அனுப்பி உன் அப்பாவுக்கு உதவச் செய்த  இறைவனுக்கு நன்றி கூறுகிறோம்.

ஒரு முக்கியமான செய்தி  உன் பெற்றோரும் நாங்கள் இருவரும் இப்போது ராசியாகி மிக நன்றாக ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டு  ஒருவருக் கொருவர்  அனுசரணையாக பழகி வருகிறோம் . இப்போதுதான் தெரிகிறது  அவர்கள் இருவரும் சற்றேறக் குறைய எங்கள் நிலையிலேதான் இருக்கிறார்கள் என்பது.

ஆமாம் அவர்களும் உங்கள் இருவரின் பிரிவாலே வாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், நாங்களும்  வாடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

எங்களின் வாட்டத்தைப் போக்கவாவது  பழயனவற்றை மறந்து எங்களோடு இணைந்து  மீண்டும்  மகிழ்ச்சியாக வாழ நீங்கள் இருவரும் மனது வைப்பீர்கள்  என்னும்  அல்ப ஆசையோடு  இந்தக் கடிதத்தை எழுதுகிறேன்.

உண்மையைச் சொன்னால்  கிட்டத்தட்ட  பத்து ஆண்டுகளாக  கணிணியில் எழுதியே பழக்கமாகி விட்டபடியால்  கடிதமெழுத ஆரம்பித்து  சரியாக எழுத முடியாமல் கை நடுக்கத்தாலும்  உங்களைப் பிரிந்த மனம் ஏக்கத்தால்   வந்த நடுக்கத்தாலும்  சுய இரக்கத்தாலும்  பலமுறை  எழுதி எழுதி மனம் திருப்தி கொள்ளாததால்  பல காகிதங்களைக் கிழித்துப் போட்டு  கடைசியில் இந்தக் கடிதத்தை ஒருவழியாக எழுதி முடித்துவிட்டேன்.

சமீபத்தில் என் நண்பர் வாயிலாக ஒரு செய்தி கேள்விப்பட்டேன் ,அதை உங்களிடம் சொல்ல என் வயதும்  அறிவும் தடுக்கிறது ஆனாலும்  நாங்கள் பெற்ற அனுபவம்  சொல்லத் தூண்டுகிறது

என்னுடைய பேரன்  தயாநிதியும்  ஒரு பெண்ணுடன்  நட்பு கொண்டிருப்பதாகவும்  காதல் வயப்பட்டிருப்பதாகவும்  ஒரு நண்பர் ஆதாரபூர்வத்துடன்  சொன்னார். அதைக் கேட்டபிறகு  உங்கள் இருவரையும் எச்சரிக்கை செய்யாமல் விட்டுவிட்டால் எங்கள் மனசாட்சி எங்களை உறுத்தும் .ஆகவேதான் இந்தச் செய்தியை உங்களுக்கு நேரில் சொல்ல தயக்கமாய் உள்ளதால்  கடிதம் மூலம் எழுதுகிறேன்.

இந்தக் காலத்து இளைஞர்கள் நட்பு எது காதல் எது என்று  தெளிவாக இருக்கிறார்கள்  என்றாலும்   நீங்களும்  தயாநிதியை அன்போடு அழைத்து  மனம்விட்டுப் பேசி  அந்தப் பெண்ணுடன் இருப்பது நட்புதானா  அல்லது காதலா  என்பதை அவனையும் உணரச்செய்து  நீங்களும் உணர்ந்து  அதற்குத் தகுந்தவாறு  நட்பானாலும்  காதலானாலும்  வளரவிடுதலோ அல்லது தடை செய்தலோ  எது நல்லது என்று உங்கள் மனதுக்கு  தெரிகிறதோ  அதைத் தெளிவாக குழந்தைகள் மனம் புண்படாதவாறு  செய்யுங்கள்.  எங்களது பேத்தி  இளநகையையும்  கவனத்துடன் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

நாங்கள் பட்ட  கொடுமையான  அனுபவங்கள் உங்களையும் பாதிக்கக் கூடாது  என்னும் நல்ல எண்ணத்தில் எழுதப்பட்ட  இக்கடிதத்தை மதிப்பதோ அல்லது  நிராகரிப்பதோ எல்லாமே  உங்கள்  உரிமை.

எங்களது பேரனும்  பேத்தியும்   எங்கள்  குழந்தைகளாகிய   நீங்கள் இருவரும் எந்தவித மனக்கிலேசமும் இல்லாமல்  இனிதே வாழ எல்லாம் வல்ல இறைவனைப் ப்ரார்த்திக்கிறோம்

                                                          இப்படிக்கு

                                                       தாத்தா  +  பாட்டி

நடராஜன் கல்பட்டு

அன்பு மணிமொழி,

உன் கடிதம் கிடைத்தது. “இத்தனை நாட்களாய் ஏன் மவுனம்?” என்று கேட்கிறாய். காரணம் இன்றி எதுவும் நிகழாது இவ்வுலகில்.

உனது கடிதம் இவ்வளவு நாளாய் என் மனதுள் அடக்கி வைத்திருந்த ஒன்றினை மடை திறந்த வெள்ளமாய்ப் பெருகிடச் செய்து விட்டது. உன்னிடம் பகிர்ந்து கொள்ளாது யாரிடம் சொல்வேன் இத்தனை நாட்களாய் என் மனதுள் அடக்கி வைத்திருந்தவற்றை?

மறந்திடவில்லை நான் உன்னோடு பழகிய நாட்களை. ஒரு நாளா இரண்டு நாளா? பதினோறு ஆண்டுகள் ஒரே பள்ளியில் படித்தோமே நாம்.. ஒன்றாய்ச் செல்வோம் பள்ளிக்கு. நன்றாய்ப் படித்தோம். உன் வீட்டிலே உனக்கு நாட்டியம் கற்றுத் தந்தார்கள். எதைச் சொல்ல வந்தாலும் நீ அபிநயத்துடந்தான் பேசுவாய் என்று கிண்டலடிப்பேன் நான். என் வீட்டில் எனக்கு பாட்டு சொல்லிக் கொடுத்து வந்தார்கள் என்பதால் நான் எதையும் இசை வடிவில் சொல்வேன் என்பாய் நீ பதிலுக்கு.

நினைவிருக்கிறதா உனக்கு? எனக்கு பாட்டு சொல்லித் தர வந்தவர் ஒரு முறை எத்தனை திருத்தினாலும் ஒரு சங்கதியைத் தப்பாய் நான் பாடிய போது கோபம் அடைந்து என்னை அடிக்கத் தன் குடையை உயர்த்த, அருகில் இருந்த என் பெரிய அண்ணன் பாய்ந்து வந்து அவர் கைக் குடையைப் பிடுங்கி வாசலில் தூக்கி எறிய அவர் அன்றோடு நின்றது? அன்று நீயும் இருந்தாய் எங்கள் வீட்டில்.

அதன் பின்னர் உங்கள் அப்பாவிற்கு பங்களூருக்கு மாற்றலாகிட நாம் இருவரும் கண்ணீர் சிந்திப் பிரிந்தோம். ஆனாலும் நீ விடுமுறை நாட்களில் ஊருக்கு வரும்போதெல்லாம் நாம் சந்திப்போம். மணிக் கணக்கில் பேசிக் கொண்டிருப்போம் விஷயம் இருக்கிறதோ இல்லையோ. அம்மா கையில் டிபன் தட்டோடு வந்து ஒரு அதட்டல் போடும் போது தான் நாம் இந்த உலகத்துக்கு வருவோம்.

நீ பங்களூரு சென்ற பின் நான் வேறு இருவரிடம் பாட்டு கற்றுக் கொண்டேன். அதில் ஒருவர் அண்ணாமலை சர்வ கலா சாலையில் படித்த சங்கீத பூஷணம். உனக்குதான் தெரியுமே சங்கீதம் என்றால் எனக்கு உயிர் என்று.

நான் ப்ளஸ் ஒன் முடித்த போதே என் அப்பா என்னை “ஒன் ப்ளஸ் ஒன்” ஆக்கிடும் முயற்சியில் ஈடுபட ஆரம்பித்தார், அதான் என் கல்யாணத்திற்காக மாப்பிள்ளை தேட ஆரம்பித்தார். எனக்கு அந்த சின்ன வயதிலேயே கல்யாணம் செய்து கொள்வதில் சிறிதும் இஷ்டம் இல்லை. நாம் சொல்வதை வீட்டில் யார் கேட்பார்கள்?

“காலா காலத்தில் கல்யாணம் பண்ணி விட வேண்டும்” என்பது அம்மாவின் ராம ஜபம். அப்பாவோ வசதியான பையனைப் பிடிக்க வேண்டும் என்பதிலே குறி. என் விருப்பம் என்ன என்பதைப் பற்றி இருவருக்கும் சிறிதும் அக்கறை இல்லை.

உனக்கும் தெரியும் என் படிப்பு பாதியில் நின்றதும், என் கல்யாணம் நடந்ததும். நீயும் வந்திருந்தாய் என் கல்யாணத்திற்கு.

மாப்பிள்ளையைப் பார்த்த போது நீ என்ன சொன்னெ? “நீ குடுத்து வெச்சவடீ. பேருக்கேத்தாப்புளெ ராஜாவாட்டம் தாண்டீ இருக்கார் அவர்” அப்பிடீன்னு சொன்னெ.

“ஒனக்கென்னடீ. புருஷனுக்கு மெட்ராஸுலெ வேலெ. பழசெல்லாம் மறந்தூடுவையா? எங்களெல்லாம் நீ நெனெப்புலெ வெச்சுப்பையா இல்லியா?” இந்தக் கேள்விகள் நீயும் மத்த ஃப்ரெண்டுசுமாக் கேட்ட கேள்விகள்.

“எப்டிடீ மறப்பேன் ஒங்களெ எல்லாம்?” திருப்பிக் கேட்டேன் நான்.

“ஒன் சங்கீதம் என்னடீ ஆகும்? அவருக்கும் புடிக்குமா கர்னாடக சங்கீதம்?” அப்பிடீன்னு நீ கேட்டே.

“சங்கீதம் ஒண்ணும் ஆகாது. அதுலெ எனக்கிருக்கற ஆர்வம் ஒரு நாளும் கொறையாது. அவருக்கு கர்னாடக சங்கீதம் புடிக்குமா புடிக்காதான்னு அங்கே போனப்புறந்தான் தெரியும்” என்றேன் உன் கேள்விக்கு பதிலாய்.

என் மெட்ராஸ் வாசம் ஆரம்பித்தது. வீட்டில் என்ன வேலை செய்து கொண்டிருந்தாலும் என் மனதுக்குள் ஏதாவது பாடிக் கொண்டே இருப்பேன்.

ஒரு நாள் ராத்திரி ஏழரை மணிக்கு எம். எஸ். சுப்புலக்ஷ்மி அம்மாவோட கச்சேரி. அவர் இசைக்கு இந்த ஒலகத்துலெ ஏது ஈடு? ஆனந்தமாய் ஆரம்பிச்சாரு, “வாதாபி கணபதிம் பஜே” ன்னு ஹம்ஸத்வனி ராகத்துலெ. என்னை அப்படியே ஏதோ ஒரு வேறெ ஒலகத்துக்கு இழுத்துண்டு போச்சு அந்த இசை.

வாசல் கதவு தட்டுற சத்தம் கேட்க போய்க் கதவைத் திறந்தேன். “எத்தெனெ வாட்டி தட்றது? என்ன பண்ணிண்டு இருக்கே?” என்றார் என் வீட்டுக்காரர்.

“ரேடியோலெ பாட்டு”. சொல்ல வந்ததெ சொல்லி முடிக்கலே நான். நேரா ரேடியோ கிட்டே போன அவர் அதோட சுவிச்செ அணைச்சார். அந்த ரேடியோவெத் தூக்கி வாசல்லெ போட்டார். பின் தன்னோட ஆபீஸ் பேகிலேந்து ஏதோ ஒண்ணெ எடுத்து தன் காதிலெ மாட்டிண்டு, கட்டை விரல்களை கூரையைப் பாத்தாப்புளெ வெச்சிண்டு, மத்த விரலுங்களெ மடக்கிப் பிடிச்சிண்டு ஜிங்கு ஜிங்குனு குதிக்க ஆரம்பிச்சார்.

“ரேடியோலெ எம்.எஸ். கச்சேரி கேட்டுண்டு இருந்தேன். அதெப் போயி அணெச்சிட்டீங்களே?” ன்னேன்.

“ஒனக்கு சரிகமபதநிஸ தான் புடிக்கும்னா ஒனக்கும் வாங்கித் தறேன் இது போல ஒண்ணு. நீயும் காதுலெ மாட்டிண்டு கேளு” ன்னார் அவர்.

ஒரு நாள் சாயந்திரம் தியாகராஜரின் மோஹன ராக கீர்த்தைனையான “நன்னு பாலிம்ப நடச்சி வச்சீரீ ஓ” ங்கெற பாட்டெ பாடிண்டு இருந்தேன். சாயங்கால நெரமாச்சேன்னு வாசக் கதவெ மூடாமெ வெச்சிருந்தேன். எங்கம்மா சொல்லுவா, “மாலெ வேளெலெ வாசக் கதவெ மூடி வெச்சா வீட்டுக்கு வர லெக்ஷ்மி அப்பிடியே வீட்டுள்ளெ வராமெத் திரும்பப் போயிடுவா” ன்னு.

ஆபீசிலேந்து அன்னிக்கி சீக்கிரம் வந்த அவர் உள்ளெ வந்ததும் கத்தினார், “என்ன பாட்டு இது அர்த்தம் புரியாமெ? நிறுத்தறயா அதெ?” ன்னார்.

“தியாகராஜரெப் பாக்க ராமர் அவர் வீட்டுக்கே வராறாம். ‘என்னெக் காப்பாத்தறதுக்காக நடந்தே வந்தியா ராமா?’ ன்னு கேட்டு பாடறார் அவர்னு சொன்னேன்.

“நீ இப்பிடி வாசக் கதெவெத் திறந்து வெச்சிண்டு பாடினையானா ராமர் மட்டும் இல்லெ. ராவணனும் வருவான். நிறுத்துடீ ஒன் பாட்டெ” ன்னு எரிஞ்சு உழுந்தார்.

உனக்கும் தெரியும் “மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம்” ன்னு கவிஞர் கண்ணதாசன் பாடினார்னு.

கணவன் அமைவதெல்லாம் யாரு கொடுக்கற வரமாண்டீ?

இப்பொ புரியறதாடீ நான் ஏன் இத்தென நாளா ஒனக்கு கடுதாசு எதுவும் போடலேன்னு?

கண்ணீருடன்,
கமலா

21-02-2013
சென்னை – 64.