Blog

நிர்மலா ராகவன்

பாட்டியின் முடி வெள்ளி, மனமோ தங்கம்.

பொதுவாகவே, பெண்கள் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுவார்கள். அவர்களுடைய எதிர்ப்பைக் காட்டும் வழி?

இதோ ஒரு துணுக்கு;

எல்லா நாடுகளிலும் பெண்கள் தலைவர்களாக இருந்தால் என்ன ஆகும்?

ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக்கொள்ளாத நாடுகள் உருவாகும்.

கதை

மரியாவின் மகள் தன் குழந்தைகளுடன் வேறு ஊரில் குடியிருக்கிறாள். அடிக்கடி வரும் தாய் தான் செய்யும் காரியங்களிலெல்லாம் குற்றம் கண்டுபிடிப்பதும், தன் வளர்ப்பு முறையில் குறை சொல்வதும் அவளுக்குப் பிடிக்கத்தானில்லை.

தாய் பாட்டியிடம் காட்டிய பாராமுகம் குழந்தைகளிடமும் தொற்றிக்கொண்டதில் என்ன ஆச்சரியம்?

என்னதான் நாம் வளர்த்த குழந்தையானாலும், வயது வந்தபின் அவர்களைச் சுதந்திரமாக விடவேண்டியதுதான். ஐந்து வயதில் கண்டித்ததுபோலவே என்றென்றும் நடத்த நினைப்பவர்களின் பாடு திண்டாட்டம்தான்.

மகளே இப்படியென்றால், இப்படிப்பட்ட மாமியாரிடம் எந்த மருமகள் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இருப்பாள்?

‘எனக்கு வரும் ஓய்வூதியம் பூராவையும் மகன் குடும்பத்திற்காக செலவழிக்கிறேன்,’ என்று கணக்குப் பார்த்து, அதிகாரம் செலுத்த நினைத்தால், இரு தரப்பினருக்கும் மனத்தாங்கல்தான் வரும்.

‘அவரவர் பாடு!’ என்று சற்றே ஒதுங்கிவிட்டால், மரியாதை நிலைக்கும். தாய் பாட்டிக்குக் காட்டும் மரியாதையைத் தம்மையுமறியாது குழந்தைகளும் கடைப்பிடிப்பார்கள்.

பாட்டி-தாத்தாவுடன் ஒரே வீட்டில் வசிக்கும் இளைஞர்கள், “எங்களுக்குப் பெற்றோரைவிட பாட்டி-தாத்தாவைத்தான் பிடிக்கும்,” என்கிறார்களாம். (நான் கேட்காமலேயே என்னிடம் ஒருவர் தெரிவித்தது).

முதல் காரணம்: பெற்றோருக்குத் தம் குழந்தைகளுடன் செலவிட அதிக நேரம் கிடைத்ததில்லை; இல்லை, அவர்கள் ஒதுக்கியதில்லை.

பணம் தேடுவதில், தம் சொந்த பொழுதுபோக்கிற்காக நேரத்தை ஒதுக்குவதில், ‘பிறர் பார்த்துக்கொள்வார்கள்’ என்ற அசிரத்தையில், அவர்கள் காலத்தைக் கழித்துவிடுகிறார்கள்.

வளரும் குழந்தைகளுக்கு இதெல்லாம் புரியுமா? பெற்றோருக்குத் தாங்கள் இரண்டாம் பட்சம்தான் என்ற மனக்குறையுடன் வளர்கிறார்கள்.

உடனிருக்கும் பாட்டி சிறு வயதிலிருந்தே அவர்களுக்குச் சோறு ஊட்டி, கதை சொல்லி, விளையாட்டுக் காட்டி வளர்த்திருப்பாள். எதையாவது பார்த்துப் பயந்துவிடும் குழந்தைக்கு உடனடியாக ஆறுதலளிப்பாள். பேரக்குழந்தைகளுக்கு எந்தெந்த தின்பண்டங்கள் பிடிக்கும் என்று தெரிந்துவைத்திருக்கும் பாட்டி அவர்களுடைய அன்பைப் பெறுவாள்.

தன் குழந்தைகளையும் அப்படி வளர்த்திருக்கலாம். ஆனால் அதெல்லாம் அவர்களுக்கு நினைவிருக்காது. சொந்தக் குழந்தைகளுடனேயே போட்டி எழும். ‘என்னை இவ்வளவு அருமையாக வளர்க்கவில்லையே!’ என்று சாடுவார்கள்.

இதில் ஓரளவு உண்மை இருக்கக்கூடும்.

முதல் குழந்தை படும் பாடு

‘எல்லாவற்றிலும் சிறந்தவனாக, பார்ப்பவர்கள் பாராட்டுகிறவனாக தன் குழந்தை வளரவேண்டும்,’ என்ற தாயின் அளவுகடந்த எதிர்பார்ப்பு பாதிப்பைத்தான் உண்டாக்கும். முதல் குழந்தையின்போதுதான் இந்த வெறி.

‘பெற்றோருக்கு முதல் குழந்தையாக மட்டும் பிறக்கக்கூடாது!’ என்று அங்கலாய்த்தாள் ஒரு பாட்டி. (அவள் கடைசிக் குழந்தை).

தன் மருமகள் பேத்தியை விரட்டுவதைப் பார்த்தும், எதுவும் செய்யமுடியாத நிலையில் அச்சொற்கள் வெளிவந்தன.

ஆணோ, பெண்ணோ, குடும்பத்தின் மூத்த குழந்தைகள் இந்த நிலைக்கு ஆளாவது சகஜம்.

கதை

முத்து முதல் குழந்தை. இயற்கையிலேயே பொறுமைசாலி. பொறுப்பானவன். அவனுடைய நல்ல குணங்கள் தாயின் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போயின.

‘இதை இப்படிச் செய், அதை அப்படிச் செய்,’ என்ற அவளுடைய ஓயாத போதனையால் அவன் தன்னம்பிக்கை ஆட்டம் கண்டது. இதனால், மேலும் கண்டனத்திற்கு ஆளானான்.

பாட்டி-தாத்தாவுடனும் சேர்ந்து வளர்ந்தால், பெற்றோரின் அளவுமீறிய கண்டிப்பால் உண்டாகும் பாதிப்பு குறையும். ஏனெனில், `குழந்தைகள் என்றால் இப்படித்தான் இருப்பார்கள்,’ என்ற அனுபவம் வயதானவர்களுக்கு உண்டு. பொறுக்க முடியாது, குறுக்கிடுவார்கள். (பலன் என்னவோ இருக்காது).

குழந்தை வளர்ப்பு என்பது எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் பொதுவான ஒரு நியதி அல்ல. குழந்தைகளின் தன்மைக்கேற்ப மாறுபடும்.

முத்துவுக்கு அடுத்துப் பிறந்தவளோ, இரண்டாவது குழந்தைகளின் இயல்பின்படி சுறுசுறுப்பாக, தைரியசாலியாக — அதனாலேயே தந்தையின் செல்லப்பெண்ணாக — வளர்ந்தாள்.

தாய் ஓயாது, ‘இப்படித்தான் நடக்கவேண்டும்,’ என்று போதித்தபோது, அதை அலட்சியம் செய்யும் துணிவு அவளுக்கு இருந்தது.

ஏன் இத்தனை தடைகள்?

‘ஒழுக்கத்தைப் போதிக்கிறோம்’ என்ற பெயரில் குழந்தைகள் ஆசைப்பட்டுச் செய்ய முற்படும் எதையும், `வேண்டாம்’, ‘முடியாது’ என்று தடைவிதிப்பார்கள் பல பெற்றோர்.

ஏன் கூடாது என்று விளக்குவதற்கு அவர்களுக்கு நேரம் இருப்பதில்லை. அதையே பாட்டி-தாத்தா விளக்கும்போது, அவர்களிடம் மரியாதை எழுகிறது.

முதியவர்கள் அத்தனை விதிமுறைகளை விதிப்பதும் கிடையாது. குழந்தைகள் எது செய்தாலும் பாராட்டுகிறவர்கள் அனேகமாக அவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள்.

‘கண்டிப்பதே இல்லை. செல்லம் கொடுத்துக் கெடுக்கிறார்கள்,’ என்று பெற்றோர் முணுமுணுக்கலாம். ஆனால், தம்மை நோக்கி, கையை விரித்து ஓடிவரும் குழந்தைகளிடம் கொண்ட அன்பால் பாராட்டினாலும், அவர்களுக்குத் தம்மைப்பற்றிய நன்மதிப்பு எழ இந்தப் புகழ்ச்சி உதவுகிறதே!

பேசுங்கள்    

சிறு குழந்தைகள் நிறைய கேள்விகள் கேட்பார்கள். சரியோ, தவறோ, சலிக்காமல் பதில் கூறினால் பிணைப்பு இறுகும். நம் வாழ்க்கையின் சில பகுதிகளை அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, அவர்களும் தங்களைப் பாதித்தவைகளைப்பற்றிச் சொல்வார்கள்.

மனம் வருந்தி, ‘இப்போதெல்லாம் என்னுடன் பேசவே உனக்கு நேரமிருப்பதில்லை. அப்படி என்ன கணினி விளையாட்டு?’ என்பதுபோல் கண்டித்தால் மாறுவார்களா?

ஒரே விஷயத்தில் ஆர்வம் இருந்தால்தானே கலந்து பேச முடியும்? காலத்திற்கேற்ப மனதை இளமையாகவே வைத்திருக்க கணினி, இணையம் என்று கற்க வேண்டியதுதான்.

போட்டிகள்

‘தாய்வழிப் பாட்டி, தந்தைவழிப் பாட்டி இருவருக்குள்ளும் போட்டி மனப்பான்மை இருக்கிறதே!’ என்று ஒருவர் கேட்டார்.

போட்டி போடாது, இரு தரப்பினரையும் மதித்துப் பேசக் கற்றுக்கொடுப்பது சிறப்பு.

“அந்த பாட்டி, தாத்தாவைப் பார்க்கும்போது மரியாதையாக `குட்மார்னிங்’, `குட் ஈவ்னிவ்’ என்று சொல்லுங்கள். உங்கள் பள்ளிக்கூடத்தில் நீங்கள் பெற்ற வெற்றிகளைச் சொல்லுங்கள்,’” என்று அறிவுறுத்தும்போது, ”இது தற்பெருமை இல்லை?” என்ற சந்தேகத்தை எழுப்புவார்கள்.

“முதியவர்களின் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சி பெருகும்படி நிறைய நடப்பதில்லை. உங்களுடைய வெற்றிகளைத் தம்முடையதாக எண்ணி மகிழ்வார்கள்,” என்ற ரீதியில் கூடவே இருக்கும் பாட்டி அறிவுரை கூறும்போது, `நம் முன்னேற்றத்தில் அக்கறை காட்ட இத்தனைபேர் இருக்கிறார்களே!’ என்று சிறுவர்கள் மகிழ்வார்கள். மேலும் உயர்வார்கள்.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

115. அலர் அறிவுறுத்தல்

குறள் 1141

அலரெழ ஆருயிர் நிற்கும் அதனைப்
பலரறியார் பாக்கியத் தால்

ஊருக்குள்ளார பலபேர் எங்க நேசத்தப் (காதலை) பத்தி பாடு (அலர்) பேசுததால (என் காதல் கைகூடுத) நல்லது நடக்கும்னு நெனைப்புல என் உசிரு போவாம இருக்குனு நெறையபேரு அறிஞ்சிக்கிடமாட்டாங்க.

குறள் 1142

மலரன்ன கண்ணாள் அருமை அறியா
தலரெமக் கீந்ததிவ் வூர்

பூப்போல கண்ணு இருக்க இவளோட அரும புரியாம இந்த ஊரு இவளுக்கு எம்மேல காதல்னு ஒளிச்சிமறைச்சி பாடுபேசியே எனக்கு நன்மயச் செஞ்சிட்டாவ.

குறள் 1143

உறாஅதோ ஊரறிந்த கௌவை அதனைப்
பெறாஅது பெற்றன்ன நீர்த்து

எங்க நேசத்தப்பத்தி ஊர்முழுக்க பேசமாட்டாகளா. அது கெடைக்காதுனு நெனைச்ச நேசம் கெடச்சது (திருமணம்) கணக்கா சந்தோசத்தக் குடுக்குமே.

குறள் 1144

கவ்வையாற் கவ்விது காமம் அதுவின்றேல்
தவ்வென்னும் தன்மை இழந்து

ஊர்க்காரவுக பேச்சால எங்க நேசம் வளருது. அதுமட்டும் இல்லையினா அது தன்ம கெட்டு வாடிப் போவும்.

குறள் 1145

களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால் காமம்
வெளிப்படுந் தோறும் இனிது

எங்க நேசம் வெளிய தெரியத் தெரிய சந்தோசம் உண்டாகுதது  கள்ளு குடிச்கவன் போதை ஏற ஏற அதையே குடிக்க விரும்புதது கணக்கா ஆவும்.

குறள் 1146

கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும்
திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று

காதலிச்சவுக சந்திச்சுக்கிட்டது ஒருநாள்தாம்னாலும், நிலாவ பாம்பு முழுங்கும் ங்குத சேதி கணக்கா ஊர்முழுக்க பரவிப் போச்சு.

குறள் 1147

ஊரவர் கௌவை எருவாக அன்னைசொல்
நீராக நீளுமிந் நோய்

இந்த நேசம் ஊர்க்காரவுக பேசுத பேச்ச எருவாவும், ஆத்தா சொல்லுத கடுஞ்சொல்ல தண்ணியாவும் கொண்டுக்கிட்டு செழிப்பா வளருது.

குறள் 1148

நெய்யால் எரிநுதுப்பேம் என்றற்றால் கௌவையால்
காமம் நுதுப்பேம் எனல்

இந்த ஊர்க்காரவுக பாடு பேசி எங்க நேசத்த அழிச்சுப்போடலாம்னு நெனைக்கது நெய்ய மொண்டு ஊத்தி தீய அணைக்கதுக்கு சமானம்.

குறள் 1149

அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம் பென்றார்
பலர்நாண நீத்தக் கடை

பயப்படாத நான் விட்டுப்போட்டு போவ மாட்டேம்னு அன்னைக்கு உறுதியா சொன்னவுக பாடு பேசின பலரும் வெக்கப்படுதமாரி என்னையப் பிரிஞ்சு போகையில நான் மட்டும் ஊர்க்காரவுக பேச்சுக்கு வெக்கப்படலாமா?.

குறள் 1150

தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர் யாம்வேண்டும்
கௌவை எடுக்குமிவ் வூர்

நான் மனசுல நெனைக்காமாரி இந்த ஊர்க்காரவுக பாடு பேசுதாங்க. இனிமே நான் நேசிக்கவரு விரும்பினாருன்னா அவரும் ஒத்துக்கிடுவார் .(திருமணம் செய்வார்).

தி. இரா. மீனா

உரிலிங்க பெத்தி

களவுத் தொழில் செய்து கொண்டிருந்த இவர் உரிலிங்க தேவனின் மாணவனாகி கல்வியும் அனுபவமும் பெற்று பல வசனங்களை இயற்றியவர். உரிலிங்கதேவனுக்குப் பிறகு தலைமைப் பொறுப்பையேற்றுச் செயல்பட்டவர். தாழ்ந்த சாதியைச் சேர்ந்தவராயினும் தலைமைப் பொறுப்பில் செயல்பட்டது பசவரின் அனுபவ மண்டபம் அனைவரையும் சமமாகப் போற்றும் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. ”உரிலிங்க பெத்திப்பிரியா விஸ்வேஸ்வரா“ என்பது இவர் முத்திரையாகும். குருவின் உயர்வு, இலிங்க—ஜங்கமக் கோட்பாடுகள் ,குலம்—சாதி வேறுபாட்டு ஐயங்களை விளக்குவதாக இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன. பலவிடங்களில் வசனங்கள் சமஸ்கிருதச் சொற்களைக் கொண்டுள்ளன. அது இவரது புலமையைக் காட்டுவதாக அமைகிறது.

 1. “அமுதென்பது எல்லோருக்கும் அமுதே
அது சிலருக்கு அமுதும் சிலருக்கு விடமுமாகாது
நல்ல குரு அனைவருக்கும் குருவாவார்
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

2. “ஐயனே! உன் சரணர் பாதபக்தி எனக்குச் சிவமுக்தி
உன் சரணரை வணங்குவது எனக்குச் சிவமுக்தி
உன் கணங்களின் தியானம் எனக்குச் சிவமுக்தி
உன் மூதாதையரின் ஞான அனுபவம் எனக்குச் சிவமுக்தி
நான்குவகை முக்தியன்றி வேறொன்றறியேன்
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

3. “காமம் பேராசை சினம் மோகம் செருக்கு பொறாமை
நட்பு பகை என உடலிருக்கிறது
நட்பும் பகையும் வந்து வந்து போகிறது.
இதில் நானே பிரம்மமெனும் வீண் பேச்செதற்கு?
இன்பம் அறிக,நம்புக
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

4. “தீயில் புடமிட்டுச் சோதித்த
சாம்பல் போலானேன் உம்மை வணங்கி
ஞானாக்னிஸ்சர்வகர்மாணி பஸ்ம சாத்கருத்தே” என
காய்ச்சிய இரும்பின் மீது நீர் தெளித்தது போலானேன்
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

5. “இலிங்கத்தில் உள்ளமிணைந்து
ஜங்கமத்துள் பணமிணைந்து
சத்குருவில் அங்கமிணைந்தால்
பக்தன் இலிங்கத்துக்குள் ; இலிங்கம் பக்தனுக்குள்.
கபடமற்ற தாஸோகம் பரமாத்ம மோட்சம்
சத்தியமிது, நித்தமும் அறிவான் சிவன்
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

உரிலிங்கப் பெத்தியின் புண்ணியஸ்திரி காளவ்வே

உரிலிங்கப் பெத்தியின் மனைவி காளவ்வே. ”உரிலிங்கப் பெத்திகள் அரசா” என்பது இவரது முத்திரையாகும். விரத உயர்வு, காயக இன்றியமையாமை, சாதி—குலம் பற்றிய தீவிரமான எதிர்ப்பு ஆகியவை இவரது வசனங்களின் சிறப்பாகும்.

“கடமை காயகமற்றவர் பக்தரில்லை
காயகமென்பது உண்மையற்றதும் தூய்மையற்றதுமல்ல
ஆசையென்பது இவ்வுலகின் விதை
ஆசையற்றிருப்பது முக்தி தருவதெனினும் சுலபமானதல்ல
உரிலிங்கப்பெத்திகள் அரசா”

எலேகார ராமண்ணா

இலை விற்கும் தொழில் இவருடையது. ”ஆதுரேஸ்வரலிங்கா” இவரது முத்திரையாகும். விரத மேன்மை பற்றியதாக இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன.

“வெற்றிலை முற்றுவதற்கு ஆறு திங்கள்
கணமொன்றில் நோன்பு கெட்டால் நீசனென்று சேரமாட்டார்
வெற்றிலை முற்றினால் சிவனுக்கு அர்ப்பணம்
நோன்பு  கெட்டால் அக்கணமே மரணம்
ஆதுரேஸ்வரலிங்கமே”

ஏகாந்த ராமிதந்தே

கல்புர்கி மாவட்டம் ஆளந்தா என்னும் பகுதியைச் சேர்ந்தவர். புலிகெரே சோமேஸ்வரன் இவர் கனவில் தோன்றி வேற்று சமயத்தைச் சேர்ந்தவர்களை வெற்றி கொள்ள வேண்டுமென்று கட்டளையிடுகிறார். அதையேற்று அந்த நோக்கத்தோடு அப்பலூர் வருகிறார். சமணர்களோடு வாதம் செய்து பிரமேஸ்வரர் கோயிலில் தலையெடுக்கும் போட்டியில் வெற்றி பெற்று பசதி சோமேஸ்வரர் ஆலயத்தை அமைக்கிறார். இந்த நிகழ்ச்சி அப்பலூர்க் கல்வெட்டில் இடம் பெற்றுள்ளது. இது சோமேஸ்வர ஆலயத்தின் சுவர்களிலும் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. ”என்னய்யா சென்னராமா” என்பது இவரது முத்திரையாகும். ஆத்மா-உடல் வேறுபாடு, ஆசையற்ற தன்மை, ஆடம்பரத்தை வெறுக்கும் தன்மை ஆகியவை வசனங்களில் வெளிப்படுகின்றன.

“உணவு உடை பிற தேவைகளுக்குப் பொய் சொல்லி
கருமித்தன இயல்பால் துன்பமடைந்து
சேவை செய்ய வைப்பது குருவின் இயல்புக்குப் பொருளற்றது.
எண்ணெய் –நீருக்குமான வேறுபாட்டை அறிந்திருக்க வேண்டும்
மாலைக்குள் மறைந்திருக்கும் நூல் போல
தன்தோலைக் களையும் பாம்பு போன்றது குருஸ்தலம்
சென்னராமேஸ்வரலிங்கா அறிந்தவர் இப்பண்பானவர்”

ஏலேஸ்வர கேதய்யா

கல்புரிகி மாவட்டம் ஏலேஸ்வரத்தைச் சேர்ந்தவர். விவசாயம் இவரது தொழிலாகும். ”உடலுக்குப் பாதுகாப்பு ஒழுக்கம்; உள்ளத்துக்குப் பாதுகாப்பு அறிவு ”என்பது இவரது கொள்கையாகும். ”ஏலேஸ்வரலிங்கா” என்பது இவரது முத்திரையாகும். நோன்பு—விதிமுறிகள்—இயல்பு, ஒழுக்கம் பற்றிப் பேசுகின்றன இவரது வசனங்கள்.

1. “ஒழுங்கு விரதம் என எதைப் பின்பற்றினாலும்
அது தூய்மையானதாக இருக்கவேண்டும்
சண்டை, வேளாண்மை, இரத்தல், தொழில் என்று எதுவாக
இருப்பினும் தூய்மை வேண்டும். அந்த பக்தனின் உடல்
ஏலேஸ்வரலிங்கத்தின் உடலாம்”

2. “தகப்பன் மகனை அழைப்பது;மகன் தந்தையை அழைப்பது
மாமன் மைத்துனனை அழைப்பது மைத்துனன் மாமனை
அழைப்பது—இப்படித் தங்களுக்குள்ளே உணவிட்டுக் கொண்டு
தங்களை ஜங்கமர்களென்று அழைத்துக் கொள்பவர்கள்
ஏலேஸ்வரலிங்கத்தோடு ஐக்கியமானவர்களில்லை”

3. “நோன்பு உள்ளத்திற்குரியது செயல்கள் உடலிற்குரியது
புலன்களடக்கி ஐயம் நீங்கிச் செயல்பட வேண்டும்
மனம் போனபடி திரிந்து வாயில் வந்தது பேசுபவரை
ஏலேஸ்வரலிங்கன் இலகுவில் விடுவானோ?”

4. “சம்சாரியுடன் கூடி விவசாயம் வாணிகம் படைத்தொழில்
செய்யாத நியமம் பின்பற்றுவேன்
காயகத்தில் கிடைத்த பொருளைப் படைத்து
உடனிருந்து உண்பவனின்  பிரசாதத்தை
ஏகேஸ்வரலிங்கத்திற்குப் படைப்பேன்”

ஒக்கலிக முத்தண்ணா

இவரது தொழில் உழவு. ஜங்கமருக்கு உணவு படைப்பது இவரது நோன்பு. மன்னன் கூடுதலாக வரி விதித்தபோது அதைக் கொடுக்காமல் அந்தப் பணத்தை தாசோகத்திற்குத் தந்தவர்.” காமபீட ஜீவதன ஓடேயன்” என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

1.  “உடல் பூமியாகி இலிங்கம் செடியாகி
நம்பிக்கை வளர்ந்த பயிராக
உண்டு இன்பமடைய வேண்டுமென்றான்
காமபீட ஜீவதன ஓடேயன்”

2. “வேதம் மந்திரம் சொல்வதால் அந்தணனில்லை
போரிடுவதால் சத்திரியனில்லை
வாணிகம் செய்வதால் வைசியனில்லை
விவசாயியின் மகன் நான்
என் பிழை பாராமல் ஏற்பாய்
காமபீட ஜீவதன ஓடேயனே”

[தொடரும்]

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

அளவிலா மரபின்  வாழ்க்கை  மண்  கலம்  அமுதுக்கு ஆக்கி
வளரிளம்   திங்கள்  கண்ணி  மன்றுளார்  அடியார்க்கு  என்றும்
உளமகிழ்   சிறப்பின்  மிக்க  ஓடு  அளித்து  ஒழுகும்  நாளில்
இளமை   மீதூர  இன்பத்   துறையினில்  எளியர்  ஆனார் !

சுந்தர மூர்த்தி சுவாமிகள் திருத்தொண்டத் தொகை என்ற சிவனடியார் பற்றிய முதல் நூலை இயற்றினார். அந்நூலில்  ஓரடிக்கு  ஒருவராக,

தில்லைவாழ்  அந்தணர்தம்  அடியார்க்கும்  அடியேன்
திருநீல  கண்டத்துக்   குயவனார்க்கு அடியேன்

என்று தொடர்ந்துபாடினார். தில்லைவாழ் அந்தணரை அடுத்து திருநீலகண்ட நாயனாரைத் தம் நூலில் அறிமுகம் செய்தார். பின்னர் அந்நூலில் உள்ள புராணங்களைப் பிற்காலத்தில் ஓர் அடியாருக்கு ஒருபாடல்  வீதம், ‘’திருத்தொண்டர் திருவந்தாதி’’ என்ற வழிநூலாக, நம்பியாண்டார் நம்பிகள் இயற்றி அளித்தார். அதனை வழிகாட்டி நூலாகக்  கொண்டு சேக்கிழார் பெருந்தகை ‘’திருத்தொண்டர்புராணம்’’ என்ற விரிநூலை இயற்றி யருளினார். இந்நூல் திருமலைச் சருக்கத்தை முதல் சருக்கமாகக் கொண்டு திருத்தொண்டர் திருவந்தாதியின் ஒவ்வொரு விருத்தத்தின்  முதற்சீர்களை சருக்கம் என்ற நூற்பகுதியின் பெயராகக் கொண்டு, தில்லைவாழ் அந்தணர் சருக்கம்  முதலாக, மன்னிய சீர்ச் சருக்கம் ஈறாகப் பன்னிரண்டு சருக்கங்களுடன் அமைந்துள்ளது. இந்நூல் இரண்டு காண்டங்களைக்  கொண்டது!

இந்நூலில் போற்றப்பெறும்  தனியடியார்களுள் திருநீலகண்ட நாயனார் முதலாமவர் ஆவார். இவர் வேதியர்களாகிய தில்லைவாழ் அந்தணர்களின் வாழ்விடமாகிய தில்லையில் தோன்றினார். அவ்வூரில் வேட்கோவர் எனப்பெறும் குயவர் குலத்தைச் சார்ந்தவர். சிவபெருமான் அடியார்களில் அந்தணர்களுக்கு இணையான நன்னிலையைக் குயவர்களும் பெற்றார்கள் என்ற சமரசக் கருத்தை  இப்புராணம் காட்டுகிறது.

‘’வேதியர் தில்லை மூதூர் வேட்கோவர் குலத்து  வந்தார்’’ என்றே இப்புராணம் தொடங்குகிறது. இவ்வடியார் எல்லையற்ற மரபில் வழிவழியாக மண்ணைக் குழைத்து  சுட்டுச்  சட்டி, பானைகளை உணவுக்காக  உற்பத்திசெய்யும் குயவர் மரபில் தோன்றியவர்; இறைவனடியார்களுக்கு வேண்டிய பரிகலன்களைக் காணிக்கையாகத் தருபவர். அவ்வாறு மண்சட்டி, திருவோடு முதலியவற்றை உருவாக்கி அடியார்களுக்கு வழங்கி வாழும்  நாளில், அவருடைய மண்பானை வாணிகத்தில் வந்த பொருட்செல்வ மிகுதியால் இளமைக்கால  விளையாட்டில் ஈடுபட்டு அதன் தொடர்ச்சியாய்க்  காம வின்பத்தில் எளியவராகித்  திளைத்தார்.

இந்தப் பாடலில் வாணிகத்தின் நுட்பங்கள் கூறப்பெறுகின்றன! வாணிகத்தில், வியாபார நோக்கத்துடன் அடிக்கடி அழியும் பொருள்களை  உற்பத்தி செய்தல், அவற்றை ஓரிடத்திலிருந்து கடை வீதிக்கு எடுத்துச் சென்று தொகுத்து வைத்தல், அவற்றை வாங்கிய விலைக்குமேல் இலாபம் வைத்து விற்றல் ஆகியவற்றின்  நுணுக்கங்களை சேக்கிழார்  பெருமான் இப்பாடலில் கூறுகிறார்.

இந்தத் தொழில் மிகப்பழையானது என்பதை ‘’அளவிலா மரபின் வந்த மட்கலம்‘’ என்ற தொடர் விளக்குகிறது! மேலும் இறைவனின் படைத்தல் தொழிலுக்கு  இத்தொழிலையே உவமையாக்குவார்கள்!அளவிட முடியாத பயனுடையதாய், “ஆரியன் குலாலனாய்நின் றாக்குவ னுலக மெல்லாம்“ என்றபடி, இறைவனது சிருட்டித்தொழிலுக்கு இணை சொல்லத்தக்க மரபில் வந்ததாய் உள்ளது  என்று உரைத்தனர்.

ஜப்பான் நாட்டிலிருந்து வந்த வணிகக் குழுவினர் இரண்டு தலைமுறையாய் வீட்டில் கிடந்த ஆட்டுக்கல்லைப்  பார்த்து அதிர்ந்தனர். ‘’இப்படி நீண்டநாள் இருந்தால் எப்படி புதிய கல்லை உருவாக்கி விற்பது? அடிக்கடி உடைந்தால் தானே அடுத்ததை விற்பனை செய்யலாம்?’’ என்றார்கள்! தொன்மையும் பெருமையும் மிக்க இத்தொழிலில் உருவாக்கி விற்கும் மண் பாண்டங்கள் அடிக்கடி அடுப்பில் ஏற்றி இறக்குவதால்  உடைந்து, மீண்டும் விலைக்குப் பெறத்  தூண்டும்!  ஆகவே  நிலையாத  பாண்டங்கள் நிலைத்த ஊதியத்தைத் தரும். இதனை ‘’மட்கலம்  அமுதுக்கு ஆக்கி ‘’ என்ற தொடரால் நுட்பமாக  விளக்குகிறார்.

மேலும் தம் இல்லத்திற்குத் தேவையான உணவைச் சமைப்பதற்கும், விருந்தோம்புவதற்கும் அடியார்களுக்கு வழங்குவதற்கும் இவற்றை உருவாக்கினார் என்ற கருத்தையும் இத்தொடர் விளக்குகிறது! இதனை மேலும், ‘’அடியார்க்கு என்றும் உளம் மகிழ் சிறப்பின் மல்க  ஓடளித்து  ஒழுகும் நாளில் ‘’ என்ற தொடர் விளக்குகிறது!

தாம் செய்த வாணிகத்தால் ஈட்டிய செல்வத்தை அடியார்களுக்கு அளித்து, மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்த இவர்,  இளமைக்கால ஆடல் பாடல்களில் ஈடுபாடு காட்டியதால்,  தம் நிலையில் தாழ்ந்து  காம இச்சைகொண்டு அவ்வேட்கையைத் தணித்துக்கொள்ள மனைவியை விட்டு நீங்கி மற்ற பெண்டிருடனும் பழகினார். இதனைச்   சேக்கிழார், ‘’இளமை  மீதூர  இன்பத்துறையினில்  எளியர் ஆனார்!’’ என்ற தொடரால் குறிப்பிடுகிறார். இளமை விரும்பிய இன்பம்  இவர் மனவலிமையைக் குறைத்து இவர் மேலேறி ஊர்ந்து, எளியவர் ஆக்கி விட்டது. இதனை, ‘’மீதூர’’ என்ற சொல் விளக்குகிறது.  அதனால் பொருட்பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கத்தை  விலக்க மாட்டாதவராய்த்  தாழ்ந்தார்.

இவர் செய்த  பிழை  பின்னர் இறைவனால் திருத்தும் பெற்றது. தாம் செய்த தவற்றை உணர்ந்து வருந்தி  மன்னிக்க வேண்டுவோரை இறைவன் கருணை காட்டி ஏற்றுக்கொள்வதை குற்றம் புரிந்து உடல் தேயச் சாபம் பெற்று இறைவனை அடைந்து சாபநீக்கம் பெற்ற சந்திரனை இளம்பிறையாக்கித் தலைமேல் சூடிக்கொண்ட சிவபிரானை, ‘’வளர் இளந்  திங்கள்  கண்ணி மன்றுளார்‘’என்றதொடர்புலப்படுத்துகின்றது.

’’மாதர்ப்ப்பிறைக்கண்ணியானை “போழிளங்கண்ணியினானை“, “வளர்மதிக் கண்ணியி னானை“ என்ற அப்பர் தேவார அடிகளை  இந்த அடிகள் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன! இப்பாடலை  மீண்டும் பயின்று மகிழ்வோம்.

அளவிலா மரபின்  வாழ்க்கை  மண்  கலம்  அமுதுக்கு ஆக்கி
வளரிளம்   திங்கள்  கண்ணி  மன்றுளார்  அடியார்க்கு  என்றும்
உளமகிழ்   சிறப்பின்  மிக்க  ஓடு  அளித்து  ஒழுகும்  நாளில்
இளமை   மீதூர  இன்பத்   துறையினில்  எளியர்  ஆனார்.

பொருட் செல்வவளம், அவ்வளம் பெற்றோரைப்  பூரியார் ஆக்கும். இதனை

‘’அருட்செல்வம்  செல்வத்துட்  செல்வம்  பொருட்செல்வம்
பூரியார்   கண்ணும் உள!’’ என்றும்,

‘’அறன்ஈனும்   இன்பமும்  ஈனும்  திறனறிந்து
தீதின்றி    வந்த   பொருள்!’’  என்றும்

திருக்குறள் கூறுகிறது! ‘’திறனறிந்து தீதின்றி வந்த பொருள்’’ என்ற தொடரின் சொல்தோறும் பொருள்நயம்  சிறந்து விளங்குவதைக்  காண்க!

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 114. நாணுத் துறவுரைத்தல்

மடலூர்தல்னா என்னன்னு மொதல்ல தெரிஞ்சிக்கிடுங்க. எம்புட்டு மொனஞ்சும் காதலிய அடைய முடியாத காதலன் கடைசியா மடலேறி அவள அடைய முயலுவான். மடல் ங்கது பனை மட்டையால குதிரை உருவம் செஞ்சி கீழ உருள பொருத்தி, கயிறு கட்டி இழுத்துக்கிட்டு போகுத மாரி செஞ்சிருக்க வண்டி கணக்கா இருக்கும். ஊருக்கு நடுவுல முச்சந்தியில அத நிப்பாட்டி காதலன் ஏறி உக்காந்துக்கிடுவான். அவன் கையில காதலியோட படம் வரைஞ்ச துணி (கிழி) இருக்கும். ஒடம்பு முழுக்க திருநீறு பூசியிருப்பான். உணச்சியில்லாம வேற எந்த நெனப்பும் இல்லாம காதலியப் பத்தியே பாட்டு பாடிக்கிட்டு கெடப்பான். ஊர்க்காரங்க மடல இழுப்பாங்க. இதால என்ன பிரயோசனம்னா ஊர்க்காரவுங்களுக்கு அவன் நேசம் தெரிஞ்சு போவுததால அவன் படுத சங்கடத்தப் பாத்து சிலசமயம் அந்தப் பிள்ளையக் கட்டிக்கிட அவனுக்கு ஒதவியா நிப்பாங்க.

குறள் 1131

காமம் உழந்து வருந்தினார்க் கேம
மடலல்ல தில்லை வலி

நேசம் வச்சி கைகூடாத நேரம் மடலூர்தலத் தவித்து பிடிப்பான தொண வேற இல்ல.

குறள் 1132

நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்
நாணினை நீக்கி நிறுத்து

நேசம் வச்சி பிரிஞ்சதப் பொறுத்துக்கிட ஏலாம என் ஒடம்பும் உசிரும் வெக்கத்த விட்டு மடல் ஏறுததுக்கு துணிஞ்சு போச்சு.

குறள் 1133

நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன் இன்றுடையேன்
காமுற்றார் ஏறும் மடல்

நல்ல ஆண்மையோடயும் மானவெக்கத்தோடயும் முன்ன நான் இருந்தேன். இப்பம் காதலுக்காவ மடலூர்தலச் செய்யுதேன்.

குறள் 1134

காமக் கடும்புனல் உய்க்குமே நாணொடு
நல்லாண்மை என்னும் புணை

காதல்னு சொல்லப்படுத பெரு வெள்ளம் ஆண்மை, மானம் ங்குத தோணிகள  அடிச்சி கொண்டு போயிடும்.

குறள் 1135

தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு
மாலை உழக்கும் துயர்

மடலேறுதலோட சேத்து அந்தி சாயுத நேரம் ஏங்குத சங்கடத்தையும் மால கணக்கா வரிசையா வளவி போட்டிருக்க இவதான் எனக்கு குடுத்தா.

குறள் 1136

மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற
படலொல்லா பேதைக்கென் கண்

காதலியப் பிரிஞ்சதால கண்ணு ஒறக்கம் இல்ல. ராப்பூரா மடலூர்தலப் பத்தியே ரோசன பண்ணிக்கிட்டுக் கெடக்கேன்.

குறள் 1137

கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்
பெண்ணிற் பெருந்தக்க தில்

கொந்தளிக்குத கடல் கணக்கா காதல் நோய் சங்கடத்தக் கொடுத்தாலும் பொறுத்துக்கிட்டு மடலேறாம இருக்க ஒசந்த பெண்பிறப்புக்கு சமானமா எதுவுமில்ல.

குறள் 1138

நிறையரியர் மன்னளியர் என்னாது காமம்
மறையிறந்து மன்று படும்

பாவம் இவரு மனசுல ஒளிவுமறைவு கெடையாது. பாவப்பட்ட மனுசன். இப்டியெல்லாம் நெனையாம இப்பம் எங்க நேசம் ஊரறிஞ்சிக்கிடுத மாரி  வெளிய தெரியப் போவுது.

குறள் 1139

அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேயென் காமம்
மறுகின் மறுகும் மருண்டு

அமைதியா இருந்ததால என்னையத் தவித்து யாரும் தெரிஞ்சிக்கிடலனு நெனச்சி இப்பம் என் காதல் தெருப்பூரா பரவி சுத்திக்கிட்டு கெடக்குபோல.

குறள் 1140

யாம்கண்ணிற் காண நகுப அறிவில்லார்
யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு

நான் படுத சங்கடத்த அனுவிச்சு அறியாதவங்க எம் முன்ன நான் காணுதமாரி நின்னு எளக்காரமா சிரிக்காங்க.