Blog

முகில் தினகரன்
கிட்டத்தட்ட பத்துக்கும் மேற்பட்ட வீடியோக் காமிராக்கள் லென்ஸ் கண்களால் அந்த பெட்டியை விழுங்கிக் கொண்டிருக்க, பதினைந்திற்கும் மேற்பட்ட பத்திரிக்கை நிருபர்கள் அந்த ஆவேசப் பேச்சைக் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருக்க, ஊழல்…லஞ்சம்….அதிகார துஷ்பிரயோகம் போன்ற சமூக அவலங்களைத் தன் வார்த்தைச் சாட்டையால் விளாசிக் கொண்டிருந்தார் ‘கூர் வாள்” பத்திரிக்கையின் ஆசிரியர் துரைஜீவானந்தம்.

‘சார் இந்த வருடத்தின் சிறந்த புலனாய்வுப் பத்திரிக்கையாக உங்கள் ‘கூர் வாள்” தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டதற்கு காரணம் உங்களோட தைரியமான எழுத்துக்களா?…இல்லை உங்களோட சமூக கண்ணோட்டமா?” ஒரு பெண் நிருபர் தன் நீண்ட கேள்வியை வைக்க,சக நிருபர்கள் முகம் சுளித்தனர்.

‘ரெண்டுமேதாம்மா சமூக கண்ணோட்டம்தான் அவலங்களைக் கண்டு கொதிப்படைய வைக்குது எழுத வைக்குது அப்படி எழுதும் போது தைரியமும் தானாகவே வந்திடுது..”

‘உங்க எழுத்துக்கள் மூலம் இந்த சமூகத்தைத் திருத்திட முடியும்னு நெனைக்கறீங்களா சார்?,”

‘ம்ம் முற்றிலுமா திருத்த முடியாவிட்டாலும் ஓரளவுக்கு மாற்ற முடியும்னு நினைக்கறேன்ம்மா..உதாரணத்துக்கு என்னோட பத்திரிக்கையைப் படிக்கற பாமரன் தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ தன் அளவுல செய்யற சின்னச் சின்ன தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்வானல்லவா?”

‘அது போதுமா சார்?”

‘தாராளமா…ஒவ்வொரு மனுசனும் தான் செய்யற தவறுகளை உணர்ந்து தன்னைத் திருத்திக் கொண்டால் போதும் இந்தச் சமூகமே திருந்திடும் ஏன்னா சமூகம் என்பது என்ன?..தனி மனிதர்களின் கூட்டுதானே?”

‘சரி சார்..பெரிய பெரிய அரசியல் திமிங்கலங்களை என்ன செய்யப் போறீங்க?” ஒரு ஆண் நிருபர் தன் பங்குக்கு கேள்வி ஒன்றை வீச,

‘சமூகத்தைத் திருத்தி ஒரு சமூக விழிப்பணர்வை பரவலா ஏற்படுத்திட்டாப் போதும் .அந்த வேள்வித் தீயிலே அரசியல் திமிங்கலங்கள் எரிஞ்சு சாம்பலாயிடும்”

அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் அந்த பேட்டி முடிவடைய காரில் ஏறிப் பறந்தார் ‘கூர் வாள்” ஆசிரியர் துரைஜீவானந்தம்.

மறுநாள் காலை.

‘ஏங்க நீங்க குளிச்சிட்டிருந்தப்ப உங்க சப்-எடிட்டர் போன் பண்ணினார்” துரைஜீவானந்தத்தின் மனைவி சிவகாமி சொல்லியபடியே சமையலறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

மொபைலை எடுத்து எண்களை நசுக்கினார்.

‘என்ன ராமு என்ன விஷயம்?”

‘சார்..அந்த லெதர் பேக்டரி மேட்டரை இந்த வார இஷ்யூல போட்டுடலாமா சார்?” சப்-எடிட்டர் ராமு கேட்க

‘ம்ம் அந்த லெதர் பேக்டரி முதலாளி அதுக்கப்புறம் கூப்பிடவேயில்லையா?” ‘இல்லை சார்”

‘ராஸ்கல் வெறும் அஞ்சு லட்சம்தான் கேட்டேன் அதைக் குடுக்கவே கஞ்சத்தனப்படறான் ..ஓ.கே ஓ.கே அவனோட லெதர் பேக்டரி கழிவுகள் எந்தெந்த எடத்துல ஆத்தோட கலக்குது அதனால என்னென்ன பாதிப்புக்கள் ஏற்படுதுங்கற ஆர்ட்டிக்கிளை இந்த வார இஷ்யூலேயே பொட்டுடு இதுக்கு மேல் வெய்ட் பண்ண முடியாது ஹூம்..அஞ்சு லட்சத்தை மிச்சம் பண்ணப் போய் மொத்த பாக்டரியையும் இழுத்து மூடப் போறான்” சிரித்தபடி போனை அணைத்தார்.

சமையலறையிலிருந்து கலவர முகத்துடன் கைகளைப் பிசைந்தபடி வந்த சிவகாமி ‘ஏங்க கேஸ் தீர்ந்து போச்சுங்க”

‘அதான் ரெண்டு சிலிண்டர் இருக்குதல்ல?”

‘இல்லை” கொஞ்சம் லேட்டா புக் பண்ணினதால வர லேட்டாகுதுங்க அப்பவும் புக் பண்ணும் போதே அவன் சொன்னான் ரொம்ப டிமாண்டா இருக்கறதினால இந்தத் தடவ லேட்டாத்தான் வரும்னு.”

‘சரி சரி அதுக்கு ஏன் இந்தப் பொலம்பு பொலம்பறே” என்றவர் சில விநாடிகள் யோசித்து விட்டு ‘சரி..நம்ம ஏரியாவுக்கு சிலிண்டர் போடறவனோட பேரையும் மொபைல்  நம்பரையும் குடு”

‘பேரு சந்திர சேகர். நெம்பரு.” என்று இழுத்தவள் காலண்டர் அருகே சென்று அதில் குறித்து வைத்திருந்த நம்பரைச் சொல்லச் சொல்ல,

துரைஜீவானந்தம் அழைத்தார்.

‘யாருப்பா,..சந்திரசேகரா?…நான் சாந்தி நகர்ல இருந்து பேசறேன் பத்திரிக்கைக்காரர்!…தெரியுதா? சரி..சரி.சிலிண்டர் ஒண்ணு உடனே வேணுமப்பா!…..என்னது புக் பண்ணனுமா?….அதெல்லாம் தெரியும்ப்பா நான் பண்ணிடறேன் நீ மொதல்ல ஒரு சிலிண்டரைக் கொண்டு வா!….யோவ் வேற யாருக்காவது வந்த சிலிண்டரை இங்க தள்ளிட்டு எங்களுக்கு வரும் போது அதை அங்க தள்ளிடு..இதெல்லாம் கூட சொல்லித் தரணுமா..என்ன?..,அது தப்பா?…அதெல்லாம் ஒண்ணும் தப்பில்லை ஒரு சின்ன அட்ஜஸ்ட்மெண்ட் என்ன செய்ய மாட்டியா?..” என்றவர் குரலை சற்றுத் தாழ்த்தி ‘ஒரு நூத்தம்பது ரூபா எக்ஸ்ட்ரா தர்றேன் வாங்கிக்க சரி..இருநூறே வாங்கிக்க! ஓ.கே இன்னிக்கே வந்திடுமல்ல?..சாரி..சாரி வெச்சிடு”

‘சிவகாமி இன்னும் அரை மணி நேரத்துல அவன் சிலிண்டர் கொண்டாந்திடுவான் அவனுக்கு எப்பவும் குடுக்கற பணத்தோட இருநூறு ரூபா சேர்த்துக் குடுத்துடு..என்ன?”

‘என்னங்க நீங்க?..யாருக்கோ வர்றதை நாம் இப்படி அதிகப் பணம் குடுத்து வாங்கிட்டா அவங்க என்னங்க பண்ணுவாங்க?…..பாவம் அவங்களும் நம்மை மாதிரிதானே?…சிரமப்படுவாங்கல்ல?”

‘ச்சீய் வாயை மூடிட்டு சொன்னதைச் செய்டி பெருசா பேச வந்திட்டா பொம்பளை காந்தி” திட்டியபடியே நகர்ந்தார்.

மாலை ஆறு மணியிருக்கும், போர்ட்டிகோவில் அமர்ந்து அடுத்த வார இதழின் ப்ரூப் திருத்திக் கொண்டிருந்தார் துரைஜீவானந்தம்.  தெருவில் யாரோ இரண்டு பேர் கையில் ஒரு ஃபைலோடு தன் வீட்டின் முன் நின்று பேசிக் கொண்டிருக்க யோசனையுடன் எழுந்து கேட்டைத் திறந்து வெளியே வந்து விசாரித்தார்.

‘நாங்க எலக்ட்ரிசிட்டி டிபார்ட்மெண்ட் இந்த தெருவிற்கு சோடியம் வேப்பர் விளக்கு போட அனுமதியாகியிருக்கு .அதான் எங்கெங்கே விளக்குக் கம்பம் வரும்னு அளந்திட்டிருக்கோம்”

தொடர்ந்து அவர்கள் பேசிய பேச்சிலிருந்து தன் வீட்டிற்கு மிகவும் தள்ளியே விளக்குக் கம்பம் அமைகின்றது என்பதைப் புரிந்து கொண்டவர் ‘என்ன சார் நீங்க பேசறதை வெச்சுப் பார்த்தா என் வீட்டுப் பக்கம் வெளிச்சமே வராது போலிருக்கே”

‘என்ன சார் பண்றது? ஒரு கம்பத்துக்கும் இன்னொரு கம்பத்துக்கும் இவ்வளவுதான் இடைவெளி விடணும்னு ரூல்ஸ் இருக்கே”

‘ரூல்ஸ் என்ன சார் ரூல்ஸ் உங்களை மாதிரி அதிகாரிங்க நெனச்சா அதை மாத்த முடியாதா என்ன?” சொல்லிவிட்டு அசிங்கமாய்ச் சிரித்தார் துரைஜீவானந்தம்.

அந்தச் சிரிப்பின் உள்ளர்த்தம் புரிந்து கொண்ட அந்த நபர்களும் ‘மாத்தலாம்தான் ஆனா அதுக்குக் கொஞ்சம் ஹிஹிஹிஹி”

வியாபாரம் பேசப்பட்டு பத்தே நிமிடத்தில் பேரம் படிய துரைஜீவானந்தத்தின் வீட்டு வாசலிலேயே ஒரு விளக்குக் கம்பம் வருவதற்கான ஏற்பாடு உடன்பாடானது.

இரவு

‘ஏய் சிவகாமி வா..வா டி.வி.லே என்னோட பேட்டி போட்டிருக்கான் வந்து பாரு” சமையலறையை நோக்கிக் கத்தினார் துரைஜீவானந்தம்.

சுவாரஸியமேயில்லாமல் நிதானமாய் வந்தாள் அவள்.

‘ஒவ்வொரு மனுசனும் தான் செய்யற தவறுகளை உணர்ந்து தன்னைத் திருத்திக் கொண்டால் போதும் இந்தச் சமூகமே திருந்திடும்”

சிவகாமி திரும்பி கணவனை முறைத்தாள்.

‘சமூகத்தைத் திருத்தி ஒரு சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்திட்டாப் போதும் .அந்த வேள்வித் தீயிலே அரசியல் திமிங்கலங்கள் எரிஞ்சு சாம்பலாயிடும்”

சிவகாமி சமையலறையை நோக்கித் திரும்பினாள்.

“என்னோட பத்திரிக்கையைப் படிக்கற பாமரன் தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ தான் தன் அளவுல செய்யுற சின்னச் சின்ன தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்வானல்லவா,”

சிவகாமி சமையலறையை நோக்கி நடந்தாள்.

பாதியிலேயே போகும் அவளை கோபத்துடன் பார்த்தார் துரைஜீவானந்தம்.

மணி ராமலிங்கம்

ஏர்போர்டிலிருந்து வரும்போதே  ராஜேஸீக்கு கிறக்கமாகத்தானிருந்தது. கூல் கேப்  (Cool cab) குளிர்காற்று தாண்டி வயிற்றிகுள் இலேசாய் மெல்லிய சூடு பரவிற்று.

’காரில் ஏறிவிட்டேன்.. உன் மீது தான் ஏறவேண்டும்..’ – சின்ன குறுஞ்செய்தி அனுப்பினான்.

’குதிரை காத்திருக்கிறது. J_ ’ பதில் செய்தி வந்த்து.

’ஓட்டி வந்து கொண்டேயிருக்கிறான். ‘ – அடுத்த செய்தி அனுப்பினான். கொஞ்ச நேரம் பதிலேயில்லை.

’இன்றைக்கு நீயும் குதிரை ஓட்ட வேண்டும் ..நீ முதலில்.. ‘  இன்னொரு செய்தியும் அனுப்பினான்.

‘ ம்ம்.. “ பதில் வந்தது.

மெல்லிய உணர்வலை தலை உச்சியிலிருந்து  கால் நுனிவரை பாய்ந்து பரவியது. வயிற்றிக்கீழே மெல்ல இளகியிருந்தது. காது மடல்கள் சூடாவது தெரிந்தது.

தனது அலைபேசியில் தனது மனைவியின் புகைப்படங்களை  பார்வையிட்டான். மற்ற தோழிகளின் படங்கள் புதைந்திருந்த கோப்புகளை அவசர அவசரமாய் தாவிச் சென்றான். ஆன்மீக படங்கள் என்று அதற்கு பெயரிட்டிருந்தான்.

மனதிற்குள் தனக்கு பிடித்த  மனையாளின் இடுப்பு வளைவு, மேல் தொடை, தொண்டை மச்சம் வந்து போனது. கால்களை இறுக்கிக் கொண்டான். கவனத்தை திசை திருப்பினான். சில்லிட்டு இறுகும் முனைகளை அது தளர்த்தியது. வேக வேகமாய் மூச்சை விட்டுக்கொண்டான்.

காரோட்டியிடம் பேச ஆரம்பித்தான். ‘ மழை பற்றி, ட்ராபிக் பற்றி, அவனைப் பற்றி என ஏதாவ்து  பேச ஆரம்பித்தான். கவனம் திருப்பினான். வண்டி சாந்தகுரூஸ் ஹைவேஸில் வேகமெடுக்க உடம்பு மெல்ல நிதானித்தது. இடுப்புக் கீழான இறுக்கம் தளர்ந்து, மெல்லிதான உணர்வு. கால் மூட்டிகளில் லேசாய் கணம் உணர்ந்தான்.

மனம் முயக்கத்திற்கு முன்னான நெகிழ் கணத்தை நோக்கி பயணித்தது. என்ன சொல்வது, எப்படி பேசுவது, ஆரம்ப ஒத்திகைகள் எப்படி செய்வது என யோசிக்க ஆரம்பித்தான். தான் உச்சியடையாமல் அவளை உச்சிக்கு நகர்த்த வேண்டும் என்று இந்த முறையும் அதீத உந்துதல் கொண்டான்.

இறந்த காலத்தின் முயக்க முன் கணங்கள் எல்லாம் இழுத்து  வந்து அவன் மனம், நிகழ்கால தளத்தில் கடை பரப்பியது. இறந்த காலத்தை கலைத்தான்.

ப்ளைட் இறங்கி பேசியாயிற்று. இன்னும் வீடு சேர ஒரு மணி நேரமாகும். இந்த காத்திருத்தலை கனிவாக்க வேண்டும். மெல்ல அவளை இளக்க வேண்டும்.

இது இருவருக்கும் புதிதல்ல. ஓவ்வொரு டூர் முடிந்து வரும்போதும்  இந்த குழையல், பிசையல், இளகல் நடக்கத்தான் செய்கிறது. இந்த முறை பெரிய அலுவலக வெளிநாட்டுப் பயணம். நீண்ட நாட்கள் டூர்.

அங்கு பழைய தோழிகளை பார்த்தது, உல்லாசமாய் கழித்தது எல்லாம் ஞாபகம் வர, தனது ஐபேட்டை ஆன் செய்தான். புகைப்படங்களை வேகமாய் அலையவிட்டான். பேஸ் புக்கில் நுழைந்து, “ பேக் டூ பெவிலியன் “ என்று தனது ஸ்டேட்டஸ் (Status) குறிப்பிட்டான்.

சாக்‌ஷீ ஏற்கனவே ஆன் லைனில் இருந்தாள். சாட்டினாள்.

அதற்குள்ளாகவா ?

ஆமாம் ?

வீட்டை அடைந்துவிட்டாயா.. ?

இல்லை.. ஏர்போர்ட்டிலிருந்து  வீட்டிற்கு.. ஆன் தவே.

ரொம்ப நாள் கழித்து ஜனகன மணவா.. ???

ராஜேஸ் பதில் சொல்ல  தயங்கினான். சாக்‌ஷீயிடம்  வாய் கொடுத்தால் மெல்ல சாட்டிலே சூடாக்கிவிடுவாள்.

ரொம்ப போர் அடிக்கிற தினங்களில், வழமைகள் மனதை மந்தமாக்கும் தினங்களில், சாக்‌ஷீயிடம் பேசுவது நல்லது. மெல்லிதான அசைவ வார்த்தைகளால் சாட்டிலே சூடாக்கிவிடுவாள். ஓவ்வொரு வார்த்தையிலும்  சூசகமான நரம்பு முறுக்கும் சூடு.

நேர் பேச்சிலும் வார்த்தையில் உடல்மொழியில் நெளியும் நளினம். மெல்லிய ஓவன் சூடு போல, இளக்கமாய் பேசி, சூரியனை உள்ளுக்குள்ளே தகிக்க வைப்பாள். ஆனாலும் எல்லை தாண்ட அநுமதிக்கமாட்டாள். நாசுக்காய் மறுத்துவிடுவாள்.

“ மனதில் இருக்கிற சந்தோசத்தை எப்போதும் உடல் கொடுப்பதில்லை.. வேண்டாமே.. “

வேறு எதாவது குறைகளை, வம்புகளை பேசி அதே அளவுக்கு துன்பத்திற்கு  கொண்டு சேர்த்துவிடுவாள்.

“ இப்போது க்ரவுண்டு  எப்படியிருக்கிறது. ஸ்டெம்பு எதுவுமே இல்லையல்லவா.. கூல்யார் “ என்று இடுப்பில் குத்தும்போதுதான் தெரியும், உடல் சாதாரண நிலைக்கு வந்தடந்ததை உணர முடியும்.

அவளது வார்த்தை விளையாட்டுகளும், அவள் இணையத்தில் கொடுக்கும் அசைவ ஜோக்குகளும், புதுப்புது ஐகான்களும் (Icon) நகைச்சுவை லிங்குகளும் புது மன்மத ரத்தம் பாய்ச்சும். அதில் அவள் நிபுணி. அதற்காக சில பிரத்யோக வகுப்புகளுக்கு போய் படிக்கவும் செய்தவள்.

ராஜேஸீன் சாட் மெளனம் அவளுக்கு புரிந்திருக்க வேண்டும்.

“அதீத சூடு பாலை திரித்துவிடும்..மேட்சு பார்த்தே விக்கெட் இழக்க வேண்டாம் என்று நினைக்கிறாய்.. ஆல் த பெஸ்ட்.. ஆகவே. நான் விடைபெறுகிறேன். ”

மெல்லியதாய் சிரித்துக் கொண்டான். ’ எம காதகி.. ‘

பவாய் ஐஐடியை வண்டி கடந்து கொண்டிருந்தது. இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் போய்விடலாம்.

*

குழந்தைகள் தூஙகியாயிற்று. பெண் மட்டும் ’எப்ப அப்பா வருவார்’ என்று கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தாள். பையன் தனது வீடியோ கேம் ஒழுங்காக வந்துவிடுமா என்று கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

மெல்லிய லாவண்டர் பரவிய  தனது அறை அவளுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தது. அவனுக்கு பிடித்த தனது வெள்ளை நைட்டியை இறுக்கிக் கொண்டாள். மேல் சாலையும் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும். அதை தளரவும், நழுவவும் விடும் தருணங்கள் ரொம்ப நுட்பமாக அமைய வேண்டும். கைகளை நெஞ்சோடு நெருக்கி, கொஞ்சம் குனிந்தும் பார்த்துக் கொண்டாள். விழுந்த பள்ளம் திருப்தியாயிருந்தது.

கறுப்பு மணி கோர்த்த மங்கள் சூத்திரா (தாலி) இல்லாதது ஞாபகம் வந்த்து. அது முக்கியம். தனது ட்ரிஸ்ஸீங் அறையிலிருந்து தேடி எடுத்து அணிந்து கொண்டாள்.

ராஜேஸீக்கு சில நகைகள் மகிழ்ச்சியளிக்கும். சில சமயம், கொஞ்ச நேரத்து குலவலுக்குப் பிறகு அவனே அதை கழட்ட சொல்லுவான். நகைகளால் மறைந்து இப்போது பளீரிடும் பகுதிகள் அவன் மூக்கின் வெள்ளை நுனியை சிவப்பாக்கும். விழிகள் நிலையாமையால் படபடக்கும்.

பஞ்சாப் போய்விட்டு வந்த சில நாட்கள், கண்ணாடி வளையல் மட்டும் அணிந்து தன்னிடம் புதைந்த நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தது.

வளையல்கள் எதுவும் கையிலோ, அவன் முதுகிலோ குத்திவிடக் கூடாதென்ற பயம் இருந்தது.  இறுக்கிவைத்திருந்தாலும் அதை தளர்த்தி சத்தம் இடச் செய்வதில் அவனுக்கு ஒரு கிக் இருந்தது. வளையல்களை அவனே அசைத்து சில சமயம் சத்தம் எழுப்பிக்கொண்டான்.

கல்யாணமாகி, ரொம்ப நாளுக்கு பிறகு தனது ஊரான உடுப்பிக்கு  தனது மனைவியை கூட்டிச் சென்றான். கல்யாண கலாட்டக்கள் ஏற்படுத்திய  வடு, இரு தரப்பு சண்டைகள் எல்லாம் தீர்ந்து ஓரளவு  மன மகிழ்ச்சியான குடும்ப  திருமண நிகழ்வு ஓன்றில்  ஸ்வேதாவும் இணைந்திருந்தாள். எல்லா வேலைகளையும் எடுத்து போட்டுக்கொண்டு செய்த, அவள் மீது கொஞ்சம் மரியாதையும், அன்பும் வந்தது. அந்த விதையின் நுனியில் காமமும் மலர்ந்திருந்தது.

அந்த காலங்களில் கொஞ்ச  நாள், அவளை வெறுமனே காது தொங்காட்டான் மட்டும் அணியச் சொல்லுவான். உணர்ச்சிகரமான நேரங்களுக்கு முன்னும், பின்னும் அதையும், அதை சார்ந்த காதுப்பகுதியையும்  நிரடிக்கொண்டேயிருப்பான்.

“ என்ன அம்மா ஞாபகமாக்கும் ‘ என்று ஸ்வேதா விளையாட்டாக  கேட்ட அன்று சடக்கென்று சுருங்கிப்போனான். அதற்குப் பிறகு அவளாக எந்த கேள்வியும் அந்த நேரத்தில் கேட்பதில்லை.

பேசாமல் இருந்தாலும் சோர்ந்து விடுவான். பாதியில் நிறுத்தி பேசச் சொல்லுவான். பிடித்திருக்கிறதா, போதுமானதாகியிருக்கிறதா, வேறு ஏதாவது வேணுமா எனக் கேட்டுக் கொள்வான். அவனும் பேசுவான். அவன் மனநிலைக்கு ஏற்ப ஆயத்தமாகி, எந்த வார்த்தைகள் கேள்விகள் சுருதி கூட்டுகின்றன என்பதை கவனமாக யோசித்து செயல்பட வேண்டியிருக்கிறது.

சில நேரங்களில் அவளுக்கு சிந்தனைகள், உணர்வுகள் புகை மூட்டமாகயிருக்கும். தனது நிலையை அவன் ஆர்வமின்மையோடும், மன மேய்தலோடும், திருப்தியின்மையோடும் தொடர்பு கொள்ளக் கூடாது என்பதில் அவள் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கிறது. அகத்தின் மொழி உடல்மொழியாய் மாறாதிருக்க பிரயத்தனம் தேவை.

அத்தகைய கணங்களில், தேவைக்கு மேலே ஒரு கோட்டிங் லிப்ஸ்டிக் அடித்துக்கொள்கிற கல்லூரிப் பெண்ணைப் போல உணர்வாள் ஸ்வேதா.

இன்றும் பொதுவான கேள்விகள்  மட்டுமே கேட்க வேண்டும். நிலையிழந்து விடக்கூடாது  என்று நினைத்துக் கொண்டாள். முயக்க முன்கணம், அக்கணம், பிற்கணம் எல்லாம் சரியான கலவையாய் அமைவது பிசிறு தட்டாத கச்சேரிபோல.

படுக்கையில் மனக்குறிப்பை உடல், வாய் மொழியால் உணர்த்துவது இப்போதெல்லாம் ஸ்வேதாவுக்கு பெரும் சவாலாகயிருக்கிறது.

ஸ்வேதா தனது வழிக்கப்பட்ட கைகளை மறுபடியும் கண்ணாடியில்  பார்த்துக்கொண்டாள். ரொம்ப பிரமாதமாய் இருப்பதாய் மகிழ்ச்சி கொண்டாள். வயிற்றை ஒரு முறை உள்ளிழுத்து பார்த்தாள். இப்படியே எப்போதும் இருந்தால் இன்னும் சந்தோசமாய் இருக்கும் என்று எண்ணிக்கொண்டாள்.

ராஜேஸ் அவள் வயிற்றை சில  சமயம் அழுத்தி, எப்படி நல்லாயிருக்கு பாரு என்று காண்பித்ததும் உண்டு.

எவ்வளவு ஜீம் போகியும், ஏதோ காரணங்களால் மடிப்புகள் மறைவேதேயில்லை. இந்த நேரத்தில் அதை ஏன் நினைக்க வேண்டும் என்று அந்த எண்ணத்தை துரத்தினாள்.

சில நேரங்களில் ராஜேஸ் சொல்லுவான், ‘ வயித்து மடிப்பெல்லாம் நத்திங்யார்.  ஆனா.. நீ ஆக்டிவாயிருக்க பாத்தியா.. அது தான் சந்தோசமாயிருக்கு.. “ என்பான்.

இன்றைக்கும் கொஞ்சம் ஆக்டிவ்வா  ஏதாவது செய்ய வேண்டும். அவன் எதிர்பார்க்காமல் செய்கிற மெல்லிய விசயங்கள் அவனை மலரச்செய்யும். ரொம்பநாள் முன் கேட்டு இன்னும் நட்த்தப்பெறாமல் இருக்கிற சில விசயங்களையும், அவனை குழந்தை போல உணரச்செய்கிற சில முத்திரைகளையும் செய்யலாம் என எண்ணிக்கொண்டாள்.

உடம்பு சோர்வாகி, லேசாய் வியர்வை முத்துக்கள் வந்த பின்பும் அவனுக்கு பேசிக்கொண்டேயிருக்க  வேண்டும். பொதுவாய் ஸ்வேதாவிற்கு தூக்கம் பொங்கி வழியும். ஆனால் அவன் மடை திறந்த வெள்ளம் போல பேசிக்கொண்டேயிருப்பான். தனது மனத்தின் வார்த்தைகளின் கடைசி சொட்டு வழிவது வரைக்கும் பேசிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும்.

ஸ்வேதா தூங்கிப் போய்விட்டாள் என்று தெரிந்தால் அவனுக்கு கோபம் கோபமாய் வரும். பேசாமல் மூஞ்சி தூக்குவான். சமைக்க சொல்லி சாப்பிடாமல் போவான். உடம்பை உடல் குருதி நனைத்த துணியைப் போல ஏளனப் பார்வை விடுவான். அடுத்த நாள் குத்தல் வார்த்தைகளால் வறுத்துவிடுவான். ஒரு சில கண்ணீர் துளிகளை பார்த்தபின்பு தான் நிற்கும். மறுபடி குழைவு, இணைவு. முடிவில் பேச்சு, பேச்சு. பேச்சு.

தூங்காமல் இருக்க வேண்டும். அவன் பேசுவதை கேட்டுக் கொண்டேயிருக்க  வேண்டும். சின்ன சின்ன  கேள்விகளால் தன் விழிப்போடு, கேட்கிறோம் என்பதை ஸ்வேதா உறுதிப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும்.

கேள்விகளிலும் கவனம் வேண்டும். மனதிற்குள் உட்கார்ந்து  அரித்துக் கொண்டிருக்கிற  சந்தேக, பயங்களை சுருதி மாத்தி கேள்விகளாக்கும் போது உண்மைக்  கதவுகள் சில சமயம் திறப்பது உண்டு.

இப்படி யோசித்து, யோசித்து கேள்வி கேட்டு மருகாமல் அவளுக்கும் அமைதியாய் எண்ணங்களற்று தூங்கிப் போதல் பிடிக்கும் தான்.

முயக்க முற்கணம், அக்கணம்  மற்றும் பிற்கணம் என்று  தனக்குள்ளும் தான் எத்தனை வானவில் மனத்தடங்கள்.

குரோதம், அடங்காத ஆர்ப்பரித்தன்மை, வன்மம், பிரளயத்தை விழுங்கிவிடுகிற இச்சை அலை, பாறைகள் மோதி சமதளமான அமைதி, வெறுமனே சுத்த ஆகாசம், குழந்தை குதூகலிப்பை பார்த்து மகிழ்ந்து ஊட்டிவிடும் தாயுள்ளம் – என கலைடாஸ்கோப் போல மாறும் மனத்தடங்கள்.

இப்போது சில நாட்களாய், அக்கணத்திற்குப் பின், தனக்கு பிடித்த, நட்சத்திரங்கள் கடந்து போகிற, மேக மூட்டத்தின் மீது தான் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்க, சிந்தனைகளும், வார்த்தைகளுமற்ற ஒரு நிச்சலமான மெளன தளத்தில் வெறுமனே இருக்க அவா.

ஆனாலும் அதை இழந்து, அதிலிருந்து குதித்து அவனைக் கவனிக்க வேண்டும். கேள்விகள் எழுப்பவேண்டும்.

ஸ்வேதா சிந்தனை உதறினாள். மறுபடியும் காலை ட்ரெஸ்ஸீங் மேசையின் மீது வைத்து நைட்டியை உயர்த்தி குதிகால் அழகை மறுபடி ரசித்துக்கொண்டாள். தொடை, காலும் சேரும் பின்னங்கால் பகுதி ராஜேஸீக்கு ரொம்பவே பிடிக்கும்.

‘ ஏய், இதெல்லாம் இரண்டாவது  இன்னிங்க்ஸீக்கு வெச்சுக்கணும்னு  “ என்று  அவன் கெஞ்சியது ஞாபகம் வந்தது. சொல்லுவானே ஒழிய, ‘ரொம்ப டயர்டா இருக்குப்பா.. தூங்கு ‘ என்று சொல்லி தூங்கிப் போவான்.

இந்த தடவை பெடி க்யூர் புதிய கடையில். நல்ல வந்திருக்கிறது. கொஞ்சம் காசு அதிகமென்றாலும் நகாசு வேலைகள் சுத்தம்.

வெறுமனே இயந்திர தடவல்  இல்லாமல் வைசாலி ஸா தனது கரங்களால்  செய்த மஜாஸீம் ரொம்ப  சுகமாத்தானிருந்தது. சில  முக்கியமான முனைகளில் அவள் அழுத்தி தேய்த்த்து வித்தியாசமான அநுபவம் தான்.

லாவண்டர் வாசனை கொஞ்சம்  அறையில் அதிகமானது போல  தோன்றிற்று. ஜன்னலை திறந்துவிட்டாள். ஏசியை அணைத்தாள். கொஞ்சம்  குளிர், கொஞ்சம் வாசனை. மெல்லிய ஈரப்பதம் தன்னுள், தன்மேல் இருப்பதை உணர்ந்தாள்.

*

காலிங்பெல் அடிக்குமுன்னரே கதவை திறந்தது.  அது எதிர்பார்த்தது தான் என்றாலும் ராஜேஸீக்கு கன்னக் குழி விழும் புன்னகையை கொடுத்தது. காரிடரில் ஏற்படுத்திய சத்தம், லிப்டின் அறிவிப்பு தனது வரவை சொல்லியிருக்கலாம். இல்லை வீடியோ டோரில் பார்த்து தெரிந்திருக்கலாம். உணர்ச்சி அலை இரத்தத்தை தலையிலிருந்து கீழ் நோக்கி பயணிக்க செய்தது.

கண்கள் சிரித்துக்கொண்டன. மெல்லியதாய் அணைத்து வெல்கம் சொன்னாள். பிடித்த டியோடரண்ட். என்றைக்கோ சொன்னதை நினைவு வைத்து.

ஸ்வேதா லக்கேஜை குனிந்து வாங்கிக் கொண்டாள். ஹாலில் மெல்லிய டிம் லைட் மட்டுமே போட்டிருந்தாள். வெள்ளை நைட்டியை மறுபடியும் தடவி கேட்டான்.

“குட்டீஸ் தூங்கிடுத்தா.. “

“ ஹீம்.ம்… சாப்பிடிரூங்களா.. “

“குளிச்சுட்டு வந்துருவா.. “ போகாமல் அங்கயே நின்றான்.

“டவல் எடுத்து வைச்சுருக்கேன்…”

அவளையும் குளிக்க கூப்பிடலாமா  என்று யோசித்தான். அதிகம் காட்டிக் கூடாது என்று ஏதோ  ஒரு தத்துவம் தடுத்தது.

“ சுமால் பெக்.. அண்ட் சம்திங்  டூ மன்ச்.. இஸ் இனப்..டியர்.. “ குளியலறைக்குள் புகுந்தான்.

குளிக்கப் போயிருந்தால் நேரமாயிருக்கும். நுணுக்கமாய் பண்ணிய அலங்காரங்களை அவன் ரசிக்க முடியாது போய்விடும். குளியலறை எப்போதும் ராஜேஸ் சொல்வது போல இரண்டாவது  இன்னிங்கிஸ் தான்.

கிச்சன் டேபிளில் வோட்காவை நிரப்பினாள். லெக் சிக்கனை  லேசாய் ஓவனில் சூடு பண்ணினாள். பதமான சில சைட் டிஸ்கள்.

பாத்ரூமிலிருந்து அவன் தலை துவட்டிக்கொண்டு க்ரே நைட்டியோடு வந்தான். அவளுக்கு பிடித்த ஓன்று. ஓளிரும் கிரே.

ஸ்வேதாவின் நண்பி ஸ்ரேயா வீட்டிற்கு ராஜேஸோடு போயிருந்த  போது அவள் ஸ்காட்லாந்து கணவனின்  இத்தாலி ஸ்டைல் துணி அறையை  நண்பிக்கு காட்டினாள். அதிலிருந்த ஒளிரும் க்ரே கலர் நைட்டியும் அவளுக்கு ரொம்ப பிடித்தது. ஸ்ரேயாவுக்கு அவன் இரண்டாவது கணவன். நல்ல கனவான். ஆஜானுபாகுவானவன்.

ராஜேஸீக்கு ஸ்ரேயாவை ரொம்ப பிடித்ததை ஸ்வேதாவிடம் பகிர்ந்து கொண்டான். ஸ்வேதாவும் தனக்கு அவ்னை பிடித்ததை பகிர்ந்து கொண்டாள். அன்றைக்கு இருவரும் அதீத மகிழ்ச்சியாய் இருந்தார்கள்.

அந்த சந்தோச ஞாபகத்தை ஸ்வேதா மீட்டு வர க்ளோயிங் க்ரே நைட்டியை ராஜேஸே சில சமயம் அணிந்து கொள்வதுண்டு. மென்மையாய் ஸ்வேதாவும் நான் வெள்ளை நைட்டி போட்டுக்கவா, உனக்கு க்ளோயிங் க்ரே அயர்ன் பண்ணி வைக்கவா என்று கேட்பதும் உண்டு.

சில சமயம் வேண்டாம் என்று  சொல்லிவிட்டால் சுருக்கென்று மனம் பதைபதைத்து சுருங்கிக் கொள்வதுண்டு.

பாத்ரூமிலோ, அவன் நைட்டி தேடும் இடத்திலோ அயர்ன் செய்து மடித்துவைத்ததுண்டு. இன்று அவனே அதை அணிந்து வந்தது ஸ்வேதாவுக்கு மெல்லிய ஹார்மோன் கிளர்ச்சியை கிளப்பியது.

சந்தோசத்தில் அவனிடமிருந்தே கொஞ்சம் வோட்கா உறிஞ்சுக்கொண்டாள். கிறக்கமாய் கண் மூடி மல்லாந்திருந்தான். லெக் பீசை கடிக்கும் முன் அவளைப்பார்த்து புன்னகைத்தபடியே முழுக்க எச்சில் படித்தினான்.

தான் முதலில் காய்களை  நகர்த்த ஏதோ ஒன்றை தடுப்பதை நிறைய முறை உணர்ந்திருக்கிறாள்.

அவள் தலைகோதி கேட்டாள். “ ட்ரிப் எப்படி பாஸ் இருந்தது.. எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சதா..“

நிறைய பேசவேண்டும் போல ராஜேஸீக்கு இருந்தது. மெல்லியதாய் பேச ஆரம்பித்தான். கேட்டுக்கொண்டே ஸ்வேதா தனது வெள்ளை நைட்டியின் இறுக்கத்தை தளர்த்தியபடி குனிந்து கேட்டாள்.

ராஜேஸ் மேலும் பேசினான். சின்னதாய் இன்னொரு பெக் எடுத்துக்கொண்டான். இந்தமுறை பாதியை அவனே அவளுக்கு கொடுத்தான். அவள் லெக்பீசை ஊட்டிவிட்டாள்.

நைட்டியின் மேல் சால்வையை முழுவதுமாக அவிழ்த்துவிட்டு  டைனிங் டேபிளை சுத்தம் செய்தாள்.

அவளை அழுத்தி, பிடித்தபடியே ராஜேஸ் எழுந்தான்.

*

தூக்கம் வந்து விழித்து,மெல்லியதாய்  ஸ்வேதாவை அவள் தூக்கத்தை  கலைக்கமால் ஒதுக்கினான்.

அவளுக்கு வெறுமனே – முழுக்க வெறுமனே – கட்டிக்கொண்டு படுப்பது பிடிக்கும். வெகு அரிதாக முயக்கத்திற்கு பின்னான தருணங்களில் மெல்லிதாய் கண்ணீர் தளும்புவதும் உண்டு. சில நாட்களில் அது விசும்பலாகவும் இருப்பது உண்டு.

முன்னைக்கு இப்போது அது  வெகு அரிதாகவே இருக்கிறது. முன்னெல்லாம்  முயக்கத்திற்குப் பின்னான கண்ணீர் ராஸேஸீக்கும் மிகுந்த இன்பமும், பாதுகாப்பும் கொடுக்கும். அவளின் சந்தோசம் தவிர வேறேன்ன நான் சாதித்துவிடப் போகிறேன் என்கிற நிறைவு அவனை நிறைக்கும்.

அந்த விசும்பலுக்கு காரணம் தேடத் தொடங்கிய காலத்திற்குப் பிறகு, குழப்பங்களும், நிறைய கேள்விகளும் தான் எஞ்சின. ஸ்வேதாவும் பதில் சொல்லி சலித்து போய்விட்டாள். அதானாலோ என்னவோ, விசும்பல்களை கூட விலக்கிவிட்டாள்.

அசந்து தூக்கும் அவளை கொஞ்ச  நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். தனது மகிழ்ச்சி பூரணத்திலிருந்து கொஞ்சம் பூரணத்தை கொண்டே அவளும் செய்யப்பட்டதாக ஒரு  கற்பனை தோன்றிய கணம் ஒரு  தேவதை படுத்திருப்பது போல  தோன்றியது.

அவளின் விசாலமான கண்களும், சின்னதாய் காதும், வளைந்து  குத்தும் மூக்கும், திறந்த வாயிலிருந்து அமைதியாய்  கைகட்டி நிற்கும் சீர்வரிசை  பற்களும், கலைந்து மணக்கிற  டை செய்யப்பட்ட, ஸ்டெரெயிட்டனிங்  செய்யப்பட்ட முடியும், பளீரிடுகிற தொடையும், குதிகாலும், மார்பும் – மெல்ல ஆசையாய் வலிக்காது காமமின்றி முத்தமிட்டபடி எழுந்து குளியலறைக்கு போனான். பூர்ணமத, பூர்ணமிதம்.

தண்ணீர் வழிந்து சொட்டுகிற  தனது முழு உடலையும் ஒரு முறை பார்த்துக்கொண்டான். குளியலறையில் ஓவ்வொரு முறையும் தனது முழு உடலையும் பார்க்கும்போது என்ன விதமான அழுத்தம் தோன்றுமோ அதே மன அழுத்தம் அதே கசப்பு இந்த தடவையும்.

மறுபடி ஷவரில் நின்று கொதிநீரை அதிகப்படுத்தினான். தனது தோல் எரியும் வரை அவன் சூடு நீரை அதிகப்படுத்திக்கொண்டே போனான்.

பூர்ணத்துவம் வெப்ப காற்றாய் வெளியேறியதா ? உடல் உணர்வு வரவர பூர்ணத்திற்கு கீழேயிருந்த சூன்யத்தின் ஆளுமை பெருக்கம்.

துவட்டியபோது தோல் எரிந்தது. மெல்ல படுக்கைக்கு வந்த போது, ஸ்வேதா அப்படியே தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். வெள்ளை நைட்டி ஒருபுறம், போர்வை மறுபுறம் என விலகியிருந்தது.

இந்த முறை உடலை பார்க்க, கசப்பு மறுபடி எழுவது போல உணர்ந்தான். கசப்பு, கசப்பு எதனால், எங்கிருந்து, ஏன் என்று தெரியாத கசப்பு.

மெல்ல அவள் அருகில் அமர்ந்து, அவளை மறுபடியும் உற்றுப்பார்த்தான். அவளுக்கு போர்வை போர்த்தினான். அவள் அசைவுகள் தனது உடலை தொடாதாவாறு தன்னை குறுக்கி உட்கார்ந்து கொண்டான்.

தனது இடுப்புக்கு கீழே வேறு போர்வையால் மூடிக்கொண்டான்.

ஆயாசம், குளியல் தந்த வெது வெதுப்பு, ஏதோவொரு கசப்பு என மனப்பாலைவனத்தில் எண்ணக் கானல் நீர்கள்.

சில மணித்துளிகளுக்கு முன் அமிர்தத்தை போல் பாசாங்கு காட்டிய அது, அதன் எதிர்முனையில்  இப்போது. அமிர்த்த்தின்  அடியிலே அது இருந்ததா என்ன ? பூர்ணத்தின் அடியிலே சூன்யம், பெளத்தம்.

தலை உலுக்கி, த்த்துவம்  உதறி, ஏதாவது செய்தால் நல்லது என நினைக்க, ஐபேட்டில் ஆன்மீக கோப்புகளை பாஸ்வோர்டு போட்டு திறந்து தனது தோழிகளின் புகைப்படங்களை மேய ஆரம்பித்தான்.

சில பட மேய்தல்கள், சில குறுஞ்செய்திகளுக்கு  பதில்கள் என காலம் கடந்த  பிறகு அநிச்சையாய், தனது இடுப்புக்கீழே தடவி விட்டு கொண்டான்.

கசப்பு குறைந்து, வலியின்றி அமைதியடைந்ததாய் உணர்ந்தான். தூங்கிப் போனான்

புவனா கோவிந்த்

“என்னங்க, நெக்ஸ்ட் வீக் எங்க சித்தப்பாவும் சித்தியும் அவங்க பொண்ணுக்கு மாப்ள பாக்கற விஷயமா ஊர்ல இருந்து வராங்க. நாமளும் கூட போகணும், லீவ் சொல்லிடுங்க” என்றவள் கூற

“ஐயையோ… புதன்கிழமையா மட்டும் இருக்கக்கூடாது கடவுளே” என வேண்டியபடியே “எப்போ?” என்றான்

“புதன்கிழமை” என குண்டை வீசினாள்

“ஓ நோ… எனக்கு புதன்கிழமை ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு. லீவ் போட முடியாது” என்றான்

“ஆமா… எங்க வீட்டு சொந்தம் வராங்கனு சொன்னாலே உங்களுக்கு மீட்டிங், டெட்லைன், கோ-லைவ் எல்லாம் வந்துடும்” என சண்டையை துவங்கினாள்

“ஏன் புரியாம பேசற? நீயும் வேலைக்கு போறவ தான, தெரியாதா?” என புரியவைக்க முயன்றான்

“போன மாசம் உங்க அக்கா வந்தப்ப மட்டும் மூணு நாள் லீவ் போட்டீங்க, என்னையும் போட வெச்சீங்க. எனக்கு கூட தான் வேலை இருந்தது, உங்களுக்காக செய்யலையா?”

“எங்கக்கா ரெண்டு மாசம் முன்னாடியே வர்றத பத்தி இன்பார்ம் பண்ணினா, சோ பிளான் பண்ண வசதியா இருந்தது” என நியாப்படுத்தினான்

“ஓஹோ… உங்க சொந்தமெல்லாம் ரெம்ப இங்கிதம் தெரிஞ்சவங்க, எங்களுக்கு அவ்ளோ பத்தாதுன்னு சொல்ல வரீங்க, அப்படி தானே” என அவள் கோபமாய் சீற

“ஸ்டாப் இட், டோண்ட் புட் வோர்ட்ஸ் இன் மை மௌத்… உன்கிட்ட பேச முடியாது ச்சே” என சலிப்பாய் நகர்ந்தான்

“ஆமா என்கிட்டயெல்லாம் பேச முடியாது. உங்க டீம்ல இருக்காளே அவ பேரென்ன… நின்னாவோ உக்காந்தாவோ, அவகிட்ட பேசறதுன்னா மட்டும் இனிக்கும்” என கழுத்தை நொடித்தாள்

“அது நின்னாவும் இல்ல உக்காந்தாவும் இல்ல… நீனா” என பற்களை கடித்தான் எரிச்சலில்

“அது ரெம்ப முக்கியம் இப்ப… நீங்க லீவ் போட முடியுமா முடியாதா?” என அவள் பிடிவாத குரலில் கேட்கவும்

“அட்ஜஸ்ட் பண்ண பண்ண ஓவரா டாமினேட் பண்றா, திமிரு” என மனதிற்குள் எரிச்சல்பட்டவன் “முடியாது” என ஒரே வார்த்தையில் எழுந்து சென்றான்

அதன்  பின் இருவரும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. இரவு உணவின் போது கூட மௌனமே ஆட்சி  செய்தது

பின்  அவன் இருப்பையே உணராதவள் போல் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து  கொண்டு அறைக்குள் செல்ல, “நானும் உனக்கு சளைத்தவனல்ல” என்பது போல் அவன் முன்னறையில் லேப்டாப் சகிதம் இல்லாத வேலையில் மூழ்கினான்

நடுஇரவில் அவன் வரும் அரவம் கேட்டு தூங்குவது போல் பாவனையில்  கண் மூடினாள். மெல்லிய  படலம் போல் அவன் அவளை பார்ப்பதை  உணர்ந்தும் கண் திறக்காமல் இருந்தாள்

மெல்ல அவளருகே குனிந்தவன் “ராட்சசி… பேசறதெல்லாம் பேசிட்டு கொழந்த மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுட்டு தூங்கரத பாரு” என மெல்ல  முணுமுணுத்தபடி, அவளை எழுப்பி விடாவண்ணம் மெல்ல நெற்றியில் இதழ் ஒற்றினான்

“உறங்குவது போல் நடித்தேன்

உன்ரகசிய நாடகத்தை ரசிக்க”

என  இன்ஸ்டன்ட் ஹைக்கூ உதித்தது அவள் மனதில்

திறக்க  துடித்த இமைகளை அடக்கி நாடகத்தை தொடர்ந்தாள், அப்படியே உறங்கியும் போனாள்

காலையில்  கண் விழித்தவளுக்கு அவனின் முகதரிசனம் முன்னிரவை நினைவூட்ட “வெவ்வவெவே” என பழித்தபடி, செல்லமாய் அலுங்காமல் அவன் கேசத்தை கலைத்தாள்

அடுத்த  நாள் இரவும் இதே நாடகம் தொடர்ந்தது. ஆனால் பகலில் ஜென்ம விரோதிகள்  போல் முகத்தை திருப்பி கொண்டனர்

மூன்றாம்  நாள் கண் விழித்ததும் இரு  நாளின் வழக்கம் போல் தனிச்சையாய்  அவன் முன்னுச்சி கேசத்தை  கலைத்துவிட்டு விலகியவளின்  கரம் பற்றினான் அவன்

“அய்யோ நாடகம் அம்பலமாகி விட்டதே” என வெட்கமும், கூடவே சிறு கோபமும் சேர “கைய விடுங்க, நான் இன்னும் கோபமாத்தான் இருக்கேன்” என கையை உதறினாள்

“நான் கூட ரெம்ப கோவமாத்தான் இருக்கேன்” என்றான் அவனும்

“எதுக்கு?” என முறைத்தாள்

“ம்… தூங்கற மாதிரி நடிச்சு ஏமாத்தினதுக்கு” என்றான் கேலியாய் சிரித்தபடி

“அதுவும் தெரிஞ்சு போச்சா? ச்சே” என அவள் மனதிற்குள் புலம்ப

“ஆமா, அதுவும் தெரிஞ்சு போச்சு” என்றான் அவள் மனதை படித்தது போல்

“எனக்கு ஆபீஸ்க்கு டைம் ஆச்சு” என அவன் பிடியில் இருந்து ஓட விழைந்தவளை அருகே இழுத்தவன்

“இன்னிக்கி நீ வொர்க் ப்ரம் ஹோம்னு எனக்கு தெரியும்… அதான் நானும் வொர்க் ப்ரம் ஹோம் சொல்லிட்டு வந்துட்டேன்” என கண் சிமிட்டினான்

“ஐயோ கடவுளே… நேத்து சாயங்காலம் அந்த நீனா என்னை பாத்து ‘என்ஜாய் வொர்கிங் ப்ரம் ஹோம்’னு சிரிச்சது இதுக்கு தானா, ஏன் இப்படி மானத்த வாங்கறீங்க?” என பொய்யாய் சலித்தாள்

“ஒரே ஆபீஸ்ல வொர்க் பண்றதுல கூட சில அட்வான்டேஜ் இருக்கு இல்லடி”

“எனக்கு ‘டி’ போட்டா கோபம் வரும்”

“அப்ப காபி போடட்டுமா?” என சிரிக்க, அதற்கு மேல் நடிக்க இயலாமல் தானும் சேர்ந்து சிரித்தாள்

“ஏய்… ஒரு நியூ இயர் ரெசல்யூசன் எடுக்கலாமா?” என்றவன் கேட்க

“என்ன? இனிமே அடிக்கடி வொர்க் ப்ரம் ஹோம் பண்றதுனா?” என்றவள் சிரிக்க

“எனக்கொன்னும் அப்ஜக்சன் இல்ல” என சீண்டியவன் “இன்னொன்னும் கூட” என்றான்

“என்ன?” என அவள் புரியாமல் பார்க்க

“இந்த 2013 வருசத்துல நானும் நீயும் சண்டையே போடாம இருக்கணும். டீல்?” என அவன் கை நீட்ட

“நோ டீல்” என அவன் கையை தட்டி விட்டாள்

“அடிப்பாவி… ஏன்?” என விழிக்க

“சண்டையே இல்லைனா என்ன லைப் அது, செம போர். மாசத்துக்கு நாலு சண்டை போடணும், ரெண்டு நாள் மூஞ்சிய தூக்கி வெச்சுட்டு யார் மொதல்ல பேசுவாங்கனு தவிக்கனும், ஒருத்தருக்கு தெரியாம ஒருத்தர் ரசிக்கணும். சண்டைய சாக்கா வெச்சு உங்ககிட்ட நாலு கிப்ட் தேத்தணும், இதெல்லாம் இல்லைனா என்ன சுவாரஷ்யம் இருக்கு லைப்ல” என அவள் அபிநயத்துடன் கூற, அதை கண்ணெடுக்காமல் ரசித்தவன்

“பொண்ணுங்க எல்லாம் பிளான் பண்ணிதான் பண்றீங்க… இது புரியாம பசங்க நாங்க பீலிங்க்ல பீஸ் பீஸா போறோம்… ஹ்ம்ம்” என பாவமாய் அவன் கூற, அதை பார்த்தவளுக்கு சிரிப்பு பீறிட சத்தமாய் வாய் விட்டு சிரித்தாள்

சிரிப்பு  ஓய்ந்ததும் “ஹாப்பி நியூ இயர்… ரெண்டு நாள் அட்வான்சா  சொல்றேன், ஏன்னா என்னோட விஷ் தான் உங்களுக்கு முதல் விஷ்ஷா இருக்கணும்” என்றாள் தன் உரிமையை பறைசாற்றுவது போல்

அதையும் ரசித்தவன் “ஐ லவ் யு” என்றான், அவளை விட்டு பார்வையை விலக்காமல்

“ஹாப்பி நியூ இயர் சொன்னா திருப்பி ஹாப்பி நியூ இயர் தான் சொல்லுவாங்க, ஐ லவ் யு சொல்ல மாட்டாங்க… இது கூட தெரியாதா?” என்றாள் வேண்டுமென்றே

“ஐ லவ் யு சொன்னா திருப்பி ஐ லவ் யு டூ சொல்லுவாங்க, சண்டை போட மாட்டாங்க… இது கூட தெரியாதா?” என்றான் அவனும் வேண்டுமென்றே

“இப்ப யாரு சண்டை போட்டா?” என அவள் முறைக்க, மீண்டும் அங்கு ஒரு சண்டை (!) ஆரம்பமாகியது.

(முற்றும்)

முனைவென்றி நா சுரேஷ்குமார் நாகராஜன்

அழகிய பூங்கா அது. மரக்கிளைகளில் பற்பல ஜோடிக்கிளிகள் கிரீச் கிரீச் சத்தத்தோடு பேசிச் சிரித்து கொஞ்சி விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. மரநிழலில் ஒரு ஜோடிக்கிளி ஒருவரையொருவர் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தது. அந்த ஜோடிக்கிளியின் பெயர் அறிவழகன் – நிலா. கடந்த ஐந்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகக் காதலித்து வரும் ஜோடிகள். தங்கள் காதலை வளர்த்தது இந்தப் பூங்காவில் தான். இரண்டு பேரும் வேறு வேறு சாதியில் பிறந்தவர்கள்.

இன்றும் வழக்கம்போல் அதே இடத்தில் அதே மரத்தின் நிழலில் ஒருவர் மடியில் ஒருவர் சாய்ந்தபடி ஒருவர் நகத்தை ஒருவர் கடித்தபடி ஒருவரை ஒருவர் கொஞ்சியபடி காதலில் மூழ்கிக் கிடந்தனர்.
‘இன்னும் எத்தன நாளைக்குத்தான் நாம ரெண்டு பேரும் இப்டியே இருக்கிறது?’ என்றான்.

‘என்னடா பண்றது? கூடிய சீக்கிரம் நாம ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். அப்றம் இப்ப இருக்கிறது மாதிரியே எப்பவுமே பிரியாம வாழலாம்’ என்றபடி தன்மடியில் படுத்துக் கிடந்த அறிவழகனின் தலையைக் கோதிவிட்டபடியே சொன்னாள்.

அந்த மென்மையான ஸ்பரிச உணர்வும் ஒருவர் மேல் ஒருவர் கொண்ட காதலும் நேரம் மறந்து காலம் மறந்து இருக்கும் இடம் மறந்து இலயித்துக் கிடக்கச் சொன்னது.
நிமிர்ந்து பார்த்தாள் நிலா. மெல்ல மெல்ல வானில் மேலெழும்பிக் கொண்டிருந்த வான்நிலா பூமியில் உள்ள நிலாவைப் பார்த்து வியந்தது. வெட்கத்தில் மேகக் கூட்டங்களுக்கிடையே ஓடி ஒளிந்தது.

நிலா திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். தன் மடியில் கிடந்த அவனை தட்டி எழுப்பினாள். ‘டே அறிவு, எழுந்திருடா, இருட்டிருச்சு’ என்றபடியே பதறினாள். ‘ஆம் நிலா’ என்றபடியே அவளின் தலைகோதிவிட்டு நெற்றியில் ஒரு முத்தமிட்டான். அவளும் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து விட்டு ‘நான் கேளம்புறேண்டா’ என்றபடி அவனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு வேகமாக வீடு நோக்கி நடந்தாள். அவனும் தன் வீடு நோக்கி நடந்தான்.
வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள் நிலா. அவளின் அப்பா கேட்டார்

‘நிலா, எங்க போய்ட்டு வர்ற?’.

‘தோழி வீட்டுக்கு போய்ட்டு வர்றேன் ப்பா’.

‘தோழி வீட்டுக்கா? இல்ல காதலனோடு கொஞ்சிக் குலவீட்டு வர்றியா?’

நிலாவுக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது. ‘அப்பாவுக்கு எப்படித் தெரியும்?’ மனதிற்குள்ளேயே தீவிரமாக யோசித்தாள்.

‘எனக்கு எப்டித் தெரியும் னு யோசிக்கிறியா?’ என்றபடியே ‘அந்த வழியே போனபோது நானும் உன்னையும் ஒரு பையனையும் பார்த்தேனே’ என்று உண்மையை ஆவேசமாகக் கத்தினார் அவர்.

‘அப்பா, அது… அதுவந்துப்பா…’ என்று இழுத்தபடியே நிறுத்தினாள்.

‘நானே எப்படியும் அப்பாவிடம் சொல்லிவிட வேண்டும்’ என நினைத்தவள் அவரே கேட்டவுடன் சொல்லிவிடவேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு தொடர்ந்தாள்.

‘அப்பா, நான் அந்த அறிவழகனைத் தான் காதலிக்கிறேன் ப்பா. அவன் ரொம்ப நல்லவன் ப்பா. என் மேல் ரொம்ப பாசம் வச்சிருக்கான் ப்பா’ என்றபடி பக்கத்தில் வந்து அவரின் நாடிபிடித்து ‘என் செல்ல அப்பால்ல’ என்றபடியே கொஞ்சினாள்.

அவர் அமைதியாக இருந்தார். நிமிர்ந்து அவள் முகம் பார்த்தார். சிரித்தபடி கண்ணீர் விட்டார். ‘உன் விருப்பப்படியே நடக்கட்டும் ம்மா. என் மகளைப் பற்றி எனக்குத்தான் நன்றாகத் தெரியுமே’. என்றபடி கர்வப்பட்டார். அவளின் உச்சி முகர்ந்தார்.

அவள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தாள்.

அறிவழகன் ஒரு நல்ல எழுத்தாளன். அவனின் எழுத்தையும் அவனின் சிந்தனைகளையும் நல்ல குணத்தையும் பார்த்துப் பழகிக் காதலிக்கத் தொடங்கினாள் நிலா. அவனும் காதலால் ஜாதிகள் அடியோடு அற்றுப்போகும் சமுதாய மலர்ச்சி பெறும் என உறுதியாக நம்பினான்.

அறிவழனும் அம்மாவிடம் பேசத் துவங்கினான். ‘அம்மா, அம்மா, அது… அதுவந்து…’ என்றபடி நிறுத்தினான்.
‘என்னடா மென்னு முழுங்குற? ம்… சொல்லு’ என்றபடி அவன் முகம் பார்த்து நின்றாள்.

‘நான் நிலா ன்னு ஒரு பொண்ணை விரும்புறே ம்மா. அவளையே கல்யாணம் செஞ்சுக்கிறேன் ம்மா’ என்றபடி அவள் அருகில் வந்தான்.

‘நானே உனக்கு ஒரு நல்ல பொண்ணாப் பார்க்கணும் னு நெனச்சேன். எனக்கு வேல வைக்காம நீயே பார்த்துட்ட போல. சந்தோசம் ப்பா’ என்றாள்.

அறிவழகன் எதிர்பார்த்த பதிலைத்தான் அவள் சொன்னாள்.

மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான் அவன்.

நல்லபடியாய்த் திருமணம் நடந்தேறியது. இன்பமான இல்லறம். மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை. அன்பான துறுதுறுவென ஆண் குழந்தையும் பிறந்தது.

குழந்தையையும் நல்லபடியாக அன்புடன் வளர்த்தார்கள் நிலாவும் அறிவழகனும்.

குழந்தையை பள்ளியில் சேர்க்க முதல்முறையாக அக்குழந்தைக்கு சாதிச்சான்றிதழ் வாங்க வேண்டியிருந்தது.

தன்னுடைய ஜாதியே தன் குழந்தையின் ஜாதியாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. திடுக்கிட்டான். ‘ஜாதியால் ஜாதி ஒழியும்’ என்ற அவனுடைய முழுமையான நம்பிக்கை உடைந்தது. ‘காதலால் ஒரு ஜாதி இன்னொரு ஜாதியைத்தான் அழிக்கும்.’ ஆக மொத்தத்தில் மனித மனங்கள் ஒன்றிணைந்து மனித நேயத்தைப் போற்றாத வரை ஜாதிகள் புரையோடிப் போய் மனித மனங்களில் கொலுவீற்றிருக்கும் என்ற சிந்தனையில் மூழ்கிப் போனான்.

அவன் யோசனை தொடர்ந்தது.