Blog

வே.ம.அருச்சுணன் – மலேசியா

“வெள்ளம் ஏறிடுச்சாம்…..! வெள்ளம் ஏறிடுச்சாம்……!”

“வெள்ளம்…….எங்க  ஏறிடுச்சு?  விவரமா……..சொல்லு மணியம்….!”

“வேற எங்க ஜீவா ….! நம்ம…… தமிழ்ப்பள்ளியிலதான்…..வெள்ளம் ஏறிடுச்சாம்….!”

“ நேத்துப் பேஞ்ச செம மழைல…….வெள்ளம் ஏறாம இருக்குமா…..?”

தாழ்வு பகுதியிலே அமைந்திருந்த அப்பள்ளி மழைக்காலங்களில் வகுப்பறைகளில் தண்ணீர் ஏறிவிடுவது வழக்கமான ஒன்றுதான்.கடந்த இருபது வருடங்களாக அப்பள்ளி வெள்ளப் பிரச்னையால் நொந்து நூலாகிப் போனது!

பள்ளியின் முன்னாள்  மாணவர் சங்கத்தலைவர் மணியமும் செயலாளர் ஜீவாவும் பள்ளிக்கு விரைகின்றனர்.

இவர்களுக்கு முன்னதாகவே தலைமையாசிரியர் இராமநாதன்,தன் அலுவலகத்தில் ஏறிப்போயிருந்த வெள்ள நீரை ‘பிளாஸ்டிக்’  வாளியில்  அள்ளி  வெளியில் ஊற்றிக்கொண்டு இருந்தார். பள்ளி  ஆசிரியர்கள் சிலரும் அவருக்கு உதவுகின்றனர்.

பள்ளிப் பணியாளர்கள்  மற்ற வகுப்புகளில்  ஏறிப்போயிருந்த நீரைச்  சிரமப்பட்டு இறைத்துக் கொண்டிருந்தனர்! பல மணி நேர போராட்டத்தின் எதிரொலியை களைத்துப்போன  அவர்களின் முகங்கள் தெளிவுபடுத்திக்கொண்டிருந்தன!

எதிலும் முந்திக் கொள்ளும் மணியத்திற்கு தான் வருவதற்கு முன்பே தோட்ட மக்கள் பலர் அங்கு கூடிப்போயிருந்தது மனதில் வெட்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதன் விளைவு மணியத்தின் முகம்  சுருங்கிவிட்டது! கூட்டத்தில் ஒருவனாக நெருங்கிய நண்பன்  சுந்தரம் இருந்தது மணியத்திற்கு  கோபமாக இருந்தது! அவன் விசியத்தைச் சொல்லியிருந்தால் முன்னாடியே வந்து உதவியிருக்கலாமே என்று மனம் வருந்துகிறார்!

“சார்…! சார்….! நீங்கே வெளியே வாங்க. நாங்க  தண்ணீர இறைக்கிறோம் …….!”மணியும், தலைமையாசிரியரிடமிருந்த வாளியை வாங்கி, ஓரடித் தண்ணீருக்குள் மூழ்கிப்போயிருந்த அவரது அலுவலகத்திலுள்ள தண்ணீரை ‘மடமட’ வென்று இறைக்கிறார். ஜீவாவும் அவருடன் சேர்ந்து கொள்கிறான்.

அங்கு வந்த பலரும் வேலையில் மும்முரம் காட்டுகின்றனர்.சிறிது நேரத்தில் தண்ணீர் வேகமாக அலுவலகத்திலிருந்து வெளியேறத் தொடங்குகிறது. அரை மணி நேரத்தில் அலுவலகத்திலிருந்த  தண்ணீரை முற்றாக வெளியேற்றிய போது, தலைமையாசிரியரின் முகத்தில்  புன்னகை மலர் பூக்கிறது.

“தலைவரே……அவசரத்திலே ஓடிவந்ததால உங்ககிட்ட சொல்லாம வந்துட்டேன்,மன்னிச்சிடுங்க…..!” சுந்தரம் பயத்தால் தயங்கி நின்றான்.“சரி…சரி….அதான் வந்துட்டோமில்ல….கவலைய விடு….! ஜீவா,சுந்தரம்…. நாம படிச்ச முதலாம் வகுப்பைப் போய்ப் பாப்போம்…..தண்ணீர் ஒரு அடிக்கு மேலே ஏறி நிக்குதாம்…..!” வெள்ளத்தில் சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த போதனைக்குரிய வாசிப்பு  அட்டைகள் பல தண்ணீரில் மிதந்தன. அவை மீண்டும் பயன் படுத்துவதற்கு  முற்றாய்த் தகுதியிழந்திருந்தன! ஆசிரியர்களின் உழைப்பு பாழாய்ப் போனது மணியத்திற்கு தாங்கொணா வருத்தத்தைத் தருகிறது!

நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் முதலாம் ஆண்டில் படிக்கும் போது தரையில் அமர்ந்து, மணல் பரப்பிய நீண்ட பலகையிலான பெட்டியில் எழுதிப் பழகிக் கொடுத்த அழகம்மா….. வாத்தியாரம்மா நினைவுக்கு வருகிறார். ஐம்பதாம் ஆண்டுகளில்,தரையில் அமர்ந்து பலரோடு தானும் கல்வி பயின்ற அந்த நினைவு மின்னல் கீற்று பளிச்சென நினைக்கு வருக்கிறது வந்திருந்த,  முன்னாள் மாணவர்கள்  எல்லா  வகுப்புகுகளிலும்  ஏறியிருந்தத் தண்ணீரை இறைக்கின்றனர். தண்ணீரில் மிதந்த கொண்டிருந்த நோட்டுப் புத்தகங்கள்,பயிற்சிப் புத்தகங்கள் இன்னும் சில பாட நூல்களை எடுத்து வெயிலில் காய வைத்துக் கொண்டிருந்தனர் சிலர்.

மூன்று மணி நேரம் போராட்டத்திற்குப் பின் அலுவலகம்,வகுப்பறைகள் என்று பத்து அறைகளில் ஏறிய தண்ணீர் முற்றிலுமாக இறைக்கப்படுகிறது.எல்லா வகுப்பறைகளும் சேரும் சகதியுமாகக் காணப்படுகின்றன. வெள்ளத்தால் செத்து மடிந்த எலிகளும், பூச்சிகளும், துர்நாற்றத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

எத்தனையும் பொருட்படுத்தாமல்,சேற்றையும் சகதியையும் வாளிகளிலும் மற்ற பாத்திரங்களிலும்,அள்ளி  வெளியில்  கொட்டிக் கொண்டிருந்தனர். அங்கிருருந்த முன்னாள் மாணவர்கள். நாளை மாணவர்கள் கல்வி கற்க வேண்டுமே என்ற அக்கறையினால், உடல் உழைப்பை  முழுமையாகக்  கொடுத்து உழைத்துக் கொண்டிருத்தனர். பொது அமைப்பைச் சேர்ந்த பலரின் உழைப்பும் அக்கறையும் அங்கு மிகுந்து காணப்படுகின்றன!

கடும் உழைப்பை வழங்கிக் கொண்டிருக்கும் முன்னாள் மாணவர்களுக்கு, மதிய உணவு வழங்க தலைமையாசிரியர் ஏற்பாடு   செய்திருந்தார். அவர்,பணியில் ஈடுபட்டிருந்த அனைவருடனும் ஒன்றாய் அமர்ந்து மதிய உணவைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்.

“டத்தோ…..வந்துட்டாரு, டத்தோ வந்துட்டாரு…..!” மணியத்தின் அருகில் அமர்ந்து உணவு உண்டு கொண்டிருந்த ஜீவாதான் எல்லாரது கவனமும் ஈர்க்கும் வகையில் உரத்தக் குரலில் கூறுகிறான். டத்தோவை நோக்கி எல்லாரது கவனமும் திரும்புகிறது.

உணவை உண்டு  முடித்தவர்கள் தலைமையாசிரியருடன் அவசர அவசரமாக  டத்தோ  மனோகரனை எதிர் கொண்டு வரவேற்கின்றனர். மணியம் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்; இன்னும் அவர் உணவை உண்டு முடிக்கவில்லை!

டத்தோ மனோகரனும் மணியமும் ஒரே வகுப்பில் பயின்றவர்கள். அவர்கள் இருவரும் நல்ல நண்பர்கள்.தங்கள் பள்ளியில் பயின்ற தம் நெருங்கிய நண்பர்  சட்டமன்ற உறுப்பினராக வருவதற்கு மிகக் கடுமையாக உழைத்தவர் மணியம். கடந்த இருபது வருடங்களாகச் சட்டமன்ற உறுப்பினராகவும் மாநில ‘ஆட்சிக்குழு’ உறுப்பினராகவும் இருந்து வருகிறார்.

முதல் முறையாக, அவர் சட்டமன்ற உறுப்பினராகத் தேர்வு பெற்ற போது இப்போது கொண்டிருக்கும் ‘டத்தோ’ பட்டத்தையோ, பிற பதவிகளையோ கொண்டிருக்கவில்லை. பதவிக்கு வந்த ஐந்தாண்டுகளில் ‘மளமள’ வென்று டத்தோ பட்டமின்றி பல பதவிகளையும் பட்டங்களையும் பெற்று அரசியல் வானில் மின்னும் நட்சத்திரமாக ஜொலிக்கத் தொடங்கிறார்.

‘முன்னாள் மாணவர் சங்கம்’, அவரைச் சிறப்புடன்   பள்ளிக்கு  அழைத்து      தலைவர் என்ற முறையிலும் நெருங்கி நண்பர் என்ற முறையிலும், மணியம் சில கோரிக்கைகளை அவர் முன்  வைக்கிறார்.  மிக முக்கியமான கோரிக்கையாக,எண்பது ஆண்டுகாலமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்ப்பள்ளிப் பிரச்னை! இதுவரை பல்வேறு காரணங்களுக்காக நான்கு முறை  பள்ளிக் கட்டிடம் இடம் பெயர்ந்துள்ளது. தாழ்வு நிலங்களில் பள்ளி அமைக்கப் பட்டதன் விளைவே அடிக்கடி வெள்ளப் பிரச்னையில் பள்ளி சிக்கிப் பல சிரமங்களை எதிர்நோக்கி வந்துள்ளது. இதற்கு நிரந்திரத் தீர்வாகப், புதியப் பள்ளியை மேட்டு நிலத்தில்   அமைத்து தருமாறு கோரிக்கை விடுக்கிறார் மணியம். மறுமொழி பகன்ற, ஓய்பீ மனோகரன், அடுத்த ஐந்தாண்டுகளுக்குள், பள்ளியை மேட்டு நிலத்தில், கட்டி வெள்ளப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண்பதாக உறுதி கூறியபோது நிகழ்வு நடந்த மண்டபத்தின் கூரையே இடிந்துவிடும் அளவிற்கு கையொலி ஓங்கி ஒலித்தது! மாலையும் மரியாதையும் பெற்றுக் கொண்டு போகிறார்.

அன்று,கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட பெற்றோர்களுக்குப் புதிய நம்பிக்கை பிறந்தது. இதற்கு முன் பல அரசியல்வாதிகளைப் பார்த்தவர்களுக்கு,ஓய்பியின் சாதுர்யமானப் பேச்சு அனைவரையும் தலைகீழாய்ப் பிரட்டிப் போட்டிருந்தது! ‘எங்க வீட்டுப் பிள்ளை’ நிச்சயம் புதிய பள்ளியைக் கட்டிக் கொடுத்துவிடுவார் என்று பந்தயம் கட்டினர்!

மறுநாள்!

“ஹல்லோ…..யாரு பேசுறது…?”

“ஓய்பீ.மனோகரன் போசுறேன்….!”

“என்ன….! ஓய்பீயா பேசுறது……?” ஆச்சரியப் படுகிறார் மணியம்.

“பள்ளி விசியமா ஏதும் பேசனுமா ஓய்பீ…..? சொல்லுங்க செயலவை உறுப்பினர்களை அழைச்சிக்கிட்டு நேரில் வர்றேன்….!”

“அதெல்லாம்….. ஒன்னும் வேணாம்….! நாளை புதன் கிழமை காலை மணி பத்துக்கு என்னோட ஆபீசுக்கு வந்துடு….. சில முக்கியமான விசியங்களை உன்னோடு பேசனும்…!”

மறுநாள், காலை ஒன்பது மணிக்கே ஓய்பியின் அலுவலகம் அமைந்த பதினான்காவது மாடிக்குச் செல்கிறார் மணியம். அலுவலகத்தில் திருவிழாக் கோலம் போல் மக்கள் வெள்ளம் காணப்படுகிறது! மணியத்திற்கு அங்கே முன்னே பின்னே சென்றது கிடையாது! அரசியல்வாதியாக இல்லாததே இது போன்ற இடங்களுக்குச் செல்லாததே காரணமாகும்!  அங்கு குழுமியிருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் அரசியல் தொடர்பு கொண்டவர்களாக இருந்தனர்!

குறித்த நேரத்தில், செயலாளர் வந்து மணியத்தை ஓய்பீ அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார். பால்ய நண்பர் என்ற தகுதியை மட்டுமே கொண்டிருந்த மணியத்திற்கு  ஓய்பியின் உடனடித் தரிசனம் வியப்பையும்,நண்பர் என்ற நட்புக்கு வழங்கிய  மதிப்பையும், மரியாதையும் மணியத்தின் உள்ளத்தில் ஓய்பியின் மதிப்பு இமயத்தை தாண்டிக் கொண்டிருந்தது!

“மணியம்…..எப்படி இருக்கே….?”

“நலமா  இருக்கேன்…..! எனக்கு என்ன குறைச்ச ஓய்பீ….?”

“இருக்கிறது சொந்த வீடா….?”

“ஆமாம்…. சொந்தவீடுதான் ஓய்பீ…..!”

“எத்தனை வீடு வெச்சிருக்கே…..?”

“ஒரு வீடுதான்….!”

“எத்தனைப் புள்ளைங்க இருக்காங்க…?”

“நான்குப் பிள்ளைங்க இருக்காங்க….!”

“பிளைகள்……எல்லாம் வேலை செய்யுறாங்களா…?”

“மூன்று பேர் வேலை செய்றாங்க…..கடைசிப் பையன் எம்யூல கடைசி ஆண்டு இஞ்ஜியரிங் செய்யிறாரு….!”

“உனக்கு….வருமானம்…..போதுமானதா இருக்கா…?”

“இருபது ஆண்டுகளாக நானும் மனைவியும் செய்யிற பூவிற்பனை மூலம் போதுமான வருமானம் கிடைக்குது. திட்டமிட்டு வாழ்றதால ஆண்டவன் புண்ணியத்தில நிம்மதியா வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கோம். அது போதும்…..ஓய்பீ….!”

“மணியம்…..என்னப்பா நீ  பிழைக்கத் தெரியாத ஆளா இருக்கிறீயே…..!”

“ஓய்பீ…..நீங்க என்ன சொல்றீங்கனு எனக்கு விளங்கல….!”

“நான்….ஒரு அரசியல்வாதி, காற்று இருக்கும் போது தூற்றிக் கொள்ளனு முனு பழமொழி சொல்லுது….! உனக்கு நிலம் போட்டுத்தர்ரேன். பட்டம் போடுரேன்.வீடு போட்டுத் தர்ரேன். பணம் தர்ரேன்…..! எது வேணும் சொல்லு….? உடனே தர்ரேன். நாம ஒரே வகுப்பில படிச்சோம் என்ற உறவினால உனக்காக எதுவும் செய்யிறதுக்குத் தயாராஇருக்கேன்! கொடுக்கிறத வாங்கிகிட்டு சும்மா இருப்பியா……!இதவுட்டுட்டு….. பள்ளியப் புதுசாக் கட்டனுமுனு….பப்ளிக்கா கூட்டத்தில பேசிக்கிட்டுத் திரியாதே…..!”

“என்ன……ஓய்பீ……இப்படிப் பேசுறீங்க…….?”

“மணியம்……நீ ஒன்ன நல்லா புரிஞ்சிக்கனும். என் அரசியல் வாழ்வுக்கு குறுக்கே வர்ர யாரையும் நான் விட்டு வைக்கிறதில்லை…..! என் வழியிலக் குறுக்கிட்ட நண்பன் என்றுகூடப் பார்க்க மாட்டேன்!”

ஓய்பியின் பேச்சைக் கேட்டு மணியம் அதர்ச்சியடைகிறார் ஒரு கணம்.

“ஐஞ்சி வருசத்தில……நாம படிச்சப் பள்ளியக் கட்டித்தர்ரதா…..பெற்றோர் முன்னிலையில் வாக்கு கொடுத்திங்களே……ஓய்பீ!”

“மணியம்…..என்னைப் போன்ற அரசியல்வாதிங்க…..சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தாப் போல பேசுவோம்…..! நாங்கப் பேசுறதயெல்லாம் உண்மையினு பொதுமக்கள் நினைச்சிக்கிட்டா அதுக்கு நாங்கப் பொறுப்பில்லையே….?” மணியத்தைப் பார்த்து ஏளனமுடன் கடகடவென….சிரிக்கிறார். அகம்பாவம் அவரது குரலில் தலைவிரித்து ஆடுகிறது….!

அவமானத்தால், மணியம் தலைகுனிகிறார்! ஏன் வந்தோமுனு ஆயிடுச்சு! இனியும் அங்கிருக்கத் தன்மானம் அவருக்கு இடம் தராததால்,உடனே அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்!

பொதுவாழ்வில்  சோரம் போகாத ஒரு சொக்கத் தங்கம் வெளியில் செல்வதை முதல் முறையாக வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றார் ஓய்பீ!  மணியம்,  தன் பால்ய நண்பன் என்று கூறுவதில் மனதளவில் பெருமைப் பட்டுக் கொள்கிறார்!

கபடம் நிறைந்த மற்ற அரசியல்வாதிகள் போல் அல்லவா,தன் ஆருயிர் நண்பனும் நடந்து கொண்டான்! ச்சே…..என்ன உலகமடா இது….! தன்னுடன் படித்தவனே…..ஏங்கித்தவிக்கும் இந்த ஏழைச் சமுதாயத்தைத்…… தன் சுயநலப் போக்கால்  கைதூக்கிவிட முன்வரவிலையே….?

நாடு சுதந்திரம் பெற்று அரை நூற்றாண்டு கடந்துவிட்டது.நாடு துரித வளர்ச்சியைப் பெற்றுவிட்டது. எல்லா இனமும் வாழ்வில் உயர்ந்துவிட்டன!  நமது வாழ்வில் மட்டும் எந்தவிதப் பெரியமாற்றமும் ஏற்படாமல் போய்விட்டதே? நல்ல சூழலில் கல்வி கற்க ஒரு பள்ளியைக் கட்டமுடியவில்லையே? இனி….யார்தான் நமக்கு உதவப் போகிறார்கள்?  மிகுந்த மனக் கவலையுடன் வீடு திரும்புகிறார் மணியம்.

விசியத்தை ஜீவா அறிந்த போது வெகுண்டெழுந்தான், “தலைவரே……நீங்க எதுக்கும் கவலைப்படாதீங்க….மிக விரைவில ஏதோ… ‘சுனாமி’ வரப்போர்ரதா பேப்பர்ல போட்டுருக்காங்க! ம்…..வீசிக்கிட்டிருக்கிற காற்று எப்போதும் ஒரே திசையில வீசப்போறதில்லா…..!”

மலேசியாவில் மட்டுமல்லாது வெளிநாட்டில் வசிக்கும் முன்னாள் மாணவர்களையெல்லாம் தொடர்பு கொண்டு புதிய பள்ளியைக் கட்டும் திட்டத்தை 2007 ஆம் ஆண்டுப் பொதுக் கூட்டத்தில் அறிவிக்கின்றார். சற்றும் எதிர்பார்க்காத அமோக ஆதரவு கிடைக்கிறது! ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் தங்களின் உரிமைக்காகப் போராட உறுதி கொள்கின்றனர். இதுவரையில் ஏமாந்தது போதுமென்ற முடிவு எடுக்கின்றனர்.மக்கள் விழித்துக் கொள்கின்றனர்! ஐந்து ஆண்டுகளாக மிகக்கடுமையாக உழைக்கிறார் மணியம்.

தான்   இல்லாமல் எதையும் சாதிக்க முடியாது  என்ற இறுமாப்புடன் உலாவந்த டத்தோ,அவரது நடவடிக்கையில் அதிருப்தி அடைந்த அவரைக் கட்சியிலிருந்து நீக்கிவிடுகிறது! நாட்டில் அதிநவீன முறையில் கட்டப்பட்ட முதல் தமிழ்ப்பள்ளியின் திறப்புவிழாக் காட்சியைப் பதவி இழந்த டத்தோ மனோகரன்  தொலைக்காட்சியில் கண்டு வெட்கித் தலைகுனிகிறார்!

தமிழ்த்தேனீ

ரமேஷ் அவனுடைய முறை  வருவதற்காக காத்திருந்தான் , டோக்கன் எண் 9 என்று அழைத்தார்கள். ஓ இன்னும் ஆறு  பேர் போய்விட்டு வரவேண்டுமா, பல்வலியுடன் காத்திருந்தான் ரமேஷ். வாழ்க்கையில் தலைவலி, பல் வலி, காது வலி ,கண் வலி என்று எது வந்தாலும்  அதைத் தவிர எதுவந்தாலும் பொறுத்துக் கொள்ளலாம் என்று தோன்றும், ஆனால் எந்த வலி வந்தாலும் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை என்பதே உண்மை என்று தோன்றியது ரமேஷுக்கு. அட துன்பம் வரும் வேளையிலே சிரிங்கன்னு வள்ளுவர் சொன்னாப்  போலே .
பல்வலி வந்து இங்கே வந்து உக்காந்து இருக்கையில் ஏதோ தத்துவமெல்லாம் தோன்றுகிறதே   என்று சிரிப்பாய் வந்தது  ரமேஷுக்கு.  சிரிக்க முயன்று பல் வலியினால் சிரிப்பை பாதியிலேயே நிறுத்திக் கொண்டு நிமிர்ந்தான்.  அந்தக் காட்சி கண்ணில் பட்டது.ஒரு பெரியவர்  உட்கார்ந்திருந்தார், அவருக்கு பக்கத்தில்  ஒரு பெண்மணி அவர் மனைவியாக இருக்க வேண்டும், அந்தப் பெண்மணி முகத்தில் கவலை, சற்று நேரம் கணவன் முகத்தையே கவனித்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு, ஏதோ தோன்றவே தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து அவருக்கு நீட்டினாள், அவரும் அந்தப் பாட்டிலை வாங்கி  தண்ணீர் குடித்துவிட்டு  அவளிடம் நீட்டினார், அந்தப் பெண்மணியும்   சற்று தண்ணீர் குடித்துவிட்டு பாட்டிலை உள்ளே வைத்தார்,
ஏங்க பல்லை எடுக்கணும்னாலோ ,  இல்லேன்னா ரூட் கெனால் செய்யணும்னு சொன்னாலோ  வலியைப் பொறுத்துக்க முடியுமா என்றாள் கவலையோடு, எல்லாம் சமாளிச்சுதான் ஆகணும் , நீ எதுக்கும் கவலைப் படாதே  நான் பாத்துக்கறேன்  என்றார் அவர், அரை மணிக்கொரு முறை அந்தப் பெண்மணி ஆதரவாக  தண்ணீர் கொடுப்பதும் ,ஏதோ கவலையுடன் பேசுவதும் அவர் ஆறுதல் சொல்வதுமாக நேரம் நகர்ந்தது.
டோக்கன் 15 என்று அழைத்தவுடன் அவரும் அந்தப் பெண்மணியும் மெதுவே உள்ளே  போனார்கள், சற்று நேரத்தில் அவர் மட்டும் வெளியே வந்தார்.
நீங்க இங்கே உக்காருங்க ,அவங்களுக்கு ட்ரீட்மென்ட் செய்யும்போது  நீங்க அங்கேயே இருந்து பாத்துகிட்டு இருந்தா  உங்களுக்கு அதிர்ச்சியா இருக்கும், அதுனாலே ட்ரீட்மென்ட் முடிச்சிட்டு டாக்டர் கூப்புடுவாங்க ,அதுக்கப்புறம் உள்ளே போங்க என்று அவரை உட்கார வைத்தாள் நர்ஸ்.
ரமேஷுக்கு அதிர்ச்சியாய் இருந்தது . மெதுவே அவர் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து  ஏங்க உங்களுக்கு பல் வலி இல்லையா  என்றான்.அட ஏன் தம்பி நீங்க வேற எனக்கு ஒண்ணும் இல்லே, அவளுக்குதான் பல் வலி  என்றார்,
நீங்க தப்பா நெனைக்கலேன்னா நான் ஒண்ணு கேக்கலாமா  என்றான் ரமேஷ்
கேளுங்க தம்பி , உள்ளே அவளுக்கு ட்ரீட்மென்ட் நடக்கற வரைக்கும் நமக்கும் பொழுது போகணும் இல்லே, சும்மா கேளுங்க  என்றார் பெரியவர்
ஏதோ உங்களுக்குத்தான் பல் வலி போலவும், அடிக்கடி உங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லிகிட்டு  ,அடிக்கடி குடிக்கத் தண்ணீர் கொடுத்து உங்களை கவனிச்சிகிட்டாங்க உங்க மனைவி. அதுனாலேதான் நான் உங்களுக்கு பல்வலின்னு  தப்பா நெனைச்சுகிட்டு  உங்களுக்கு   பல் வலி இல்லையான்னு கேட்டேன் என்றான் ரமேஷ்
ஓ அதுவா தம்பி உலகத்திலே பலவிதமான மனிதர்கள் இருக்காங்க, அதுலே ஒரு விதம் என் மனைவி, அவளுக்குதான் பல் வலி, ஆனா அவளுக்கு பயம் அதிகம், அதுனாலே சந்தேகம் கேட்டுகிட்டே இருந்தா. பயம் அதுனாலே அடிக்கடி  தண்ணீர் குடிச்சா, அதுவும் பத்தாக் குறைக்கு  அவளுக்கு நெனைப்பு நான் ரொம்ப பயந்த சுபாவம் உள்ளவன்னு. அதுனாலே   எனக்கு தைரியம் சொல்றாப் போலே அவ தனக்குதானே தைரியம் சொல்லிக்குவா. அவளோட பயத்தைப் போக்கிக்க  அப்பப்போ தண்ணீர் குடிப்பா, அப்பிடியே எனக்கும் குடுப்பா, அதை நீங்க தப்பா புரிஞ்சிகிட்டீங்க அதான் என்றார்.
பலபேரு அவங்க பயத்தையெல்லாம் நம்ம மேலே ஏத்திடுவாங்க, ஏனுங்க ஜாக்கிறதையா வண்டி ஓட்டிகிட்டு போயிட்டு வாங்கன்னு பொண்டாட்டி சொன்னா , அது நம்ம மேலே உள்ள அக்கரையாவும் இருக்கலாம், நம்ம மேலே உள்ள அவநம்பிக்கையாவும் இருக்கலாம். இதெல்லாம் உங்களுக்கும் கல்யாணம் ஆகி கொஞ்ச நாள் வாழ்ந்தப்புறம் உங்களுக்கும் புரியும்  என்றார்
ரமேஷுக்கு உண்மையிலேயே இப்போதுதான் பயம் வந்தது, அவனுக்கு எப்படிப் பட்ட பெண் மனைவியாக வரப் போகிறாளோ  என்று
அவன் தன் பயத்தைப் போக்கிக் கொள்ள  பெரியவரைப் பார்த்து   நீங்க ஒண்ணும் பயப்படாதீங்க என்றான்.
பெரியவருடைய  மனைவி  வெளியே வந்தாள், ஓடிப்போய் அவளத் தாங்கி கூட்டிவந்து   உட்கார வைத்தார் பெரியவர்.
டோக்கன்  எண் பதினாறு என்று குரல் கேட்டது, சார் கொஞ்சம் தண்ணி குடுங்க  என்று அவரிடம் தண்ணீர் பாட்டிலை  வாங்கி  கொஞ்சம் குடித்துவிட்டு, சார் நீங்களும் கொஞ்சம் தண்ணீர் குடிங்க என்று சொல்லிவிட்டு   பயத்துடன் உள்ளே சென்றான்   ரமேஷ்

மேகலா இராமமூர்த்தி

கடற்கரையில் தனியே அமர்ந்திருந்த  தாமரை சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடியே பதட்டத்தோடு  காணப்பட்டாள். கடலிலிருந்து எழும்பி வந்த ஓர் அலை அவள் ஆடையை நனைத்துவிட்டுச் சென்றது. ’ஓ’ என்று கடல் எழுப்பும் பேரிரைச்சல் சிறிது நேரமாக அவள் உள்ளத்துக்குள்ளும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. யாரையோ எதிர்பார்த்தபடி அவள் தவிப்புடன் அமர்ந்திருப்பதை அவள் முகம் நன்றாக எடுத்துக் காட்டியது

கைப்பையிலிருந்த செல்ஃபோன்  அப்போது ஒலிப்பதைக் கேட்டு சற்றே திடுக்கிட்டவளாய் அதை எடுத்தாள். வீட்டிலிருந்துதான் ஃபோன்.

எடுத்து ’ஹலோ’ என்றாள். அவளுடைய தந்தைதான் பேசினார், “என்ன தாமரை மணி ஆறாகப் போகுது…ஏன் இன்னும் வீட்டுக்கு வரல, பஸ்ஸு கெடக்கலையாம்மா?”

என்ன சொல்வது என்று  சில வினாடிகள் யோசித்துவிட்டு, ”இல்லப்பா, எங்கூட வேல பாக்குற ஃப்ரெண்டு ஒருத்திக்கு இன்னிக்கு பர்த் டே. அதான் ஈவ்னிங் ’ட்ரீட்’ தரேன்னு ஹோட்டலுக்குக் கூட்டிக்கிட்டு வந்திருக்கா. அவளோடதாம்பா இப்ப ஹோட்டல்ல ஒக்காந்திருக்கேன். மத்தியானமே அம்மாவுக்குப் ஃபோன் பண்ணி இதப் பத்தி சொல்லணும்னுதான் நெனச்சேன்…ஆனா வேல டென்ஷன்ல மறந்துட்டேன்….ஸாரிப்பா, சீக்கிரமே கெளம்பி வீட்டுக்கு வந்துடறேன். கவலப்பட வேணான்னு அம்மாட்டயும் சொல்லிடுங்க.”

“சரிம்மா, காலம் கெட்டுக்கெடக்கு….ராத்திரில  லேட்டா வரதெல்லாம் அவ்வளவு  நல்லதில்ல. சீக்கிரம் வந்துடு” என்றபடி ஃபோனைத் துண்டித்தார்.

”சே…தப்பு செஞ்சுட்டோமோ…இந்த  ஆதவன் கூப்பிட்டார்னு பீச்சுக்கெல்லாம் தனியா வந்திருக்கக் கூடாது. இதனால தேவையில்லாம அப்பாட்ட பொய் சொல்லவேண்டியதாப் போச்சே” என்று தன்னையே நொந்து கொண்டாள்.

”ஹலோ தாமரை ரொம்ப நேரமாக் காத்திட்டிருக்கீங்களா? ஸாரி ஃபார் த டிலே..” என்ற குரல் கேட்டுத் திரும்பியவள், சமீபமாக வந்து கொண்டிருந்த ஆதவனைச் சற்று கோபத்தோடு பார்த்து “ஆமாங்க, அரை மணி நேரமாக் காத்திட்டிருக்கேன்…. நீங்க ஏன் சொன்ன டயத்துக்கு வரலே…?”

“ஸாரிங்க….இன்னிக்குன்னு பாத்து ஆபீஸுல எதிர்பாராத வேல ஒண்ணு வந்துடுச்சு. அத முடிச்சுட்டுக் கெளம்பக் கொஞ்சம் ’லேட்’ ஆயிடுச்சு. உங்கள வெய்ட் பண்ண வச்சதுக்கு ஐயாம் எக்ஸ்ட்ரீம்லி ஸாரி.”

”அப்படியா? சரி….பரவாயில்ல…..ஏதோ முக்கியமான விஷயம் பேசணும் கண்டிப்பா வாங்கன்னு சொன்னதால தான் நான் இங்க வந்தேன். மத்தபடி இங்கக் கடற்கரையிலே தனியா வந்து உக்காந்திருக்கறது எனக்கு ரொம்பக் கூச்சமா இருக்கு” என்றாள் தாமரை.

”உங்ககிட்ட மனசு விட்டுப் பேசணும்னுதான் தனியா மீட் பண்ணுவோம்னு சொன்னேன் தாமரை. மறுப்பு எதுவும் சொல்லாம என்ன சந்திக்க வந்ததுக்கு ரொம்ப தாங்ஸ்”

சிறிது நேரம் இருவரும் ஒன்றும் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தனர். சுண்டல் விற்கும் சிறுவனொருவன் அருகில் வந்து, ”அண்ணே! சுண்டல் வேணுமா? சூடா இருக்குண்ணே” என ஆதவனைப் பார்த்துக் கேட்க, அவனோ தாமரை முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் ”வேண்டாம்பா” என்று பதில் சொல்லிவிட்டு, ”ஏதோ முக்கியமான விஷயம் பேசணும்னு சொல்லிட்டு சும்மா உட்கார்ந்திருந்தா எப்படி?” என்று கேட்டாள்.

”ம்..ம், முக்கியமான மேட்டர் பேசணும்னுதான் வந்தேன். ஆனா… இப்ப பேசவே வார்த்த கெடக்க மாட்டேங்குது.”

”என்ன ஆதவன் இது….ஆச்சர்யமா இருக்கு. பஸ்ஸுல அவ்ளோ கலகலப்பா எல்லாரோடயும் பேசுவீங்க; ஜோக் அடிப்பீங்க. இப்ப என்னாச்சு உங்களுக்கு…?” என்ற தாமரையின் கேள்வி அவனுக்குச் சற்றே தைரியத்தை அளித்தது.

”அது ஒண்ணுமில்லீங்க தாமரை…நம்ம எதிர்காலம் பத்திப் பேசத்தான் கூப்பிட்டேன்.”

”நம்ம எதிர்காலத்தப் பத்தியா? புதிர் போடாம விஷயத்த சொல்லுங்க  ப்ளிஸ்.”

”அது வந்து….நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே ஒரே மாதிரியான ’டேஸ்ட்’ இருக்கு… ஃபார் எக்ஸாம்ப்ல்…..எனக்கு இளையராஜா பாட்டுக்கள் பிடிக்கும், உங்களுக்கும் பிடிக்குமுன்னு ஒரு தடவை சொல்லியிருக்கீங்க. எனக்கு கவிதைகள் வாசிக்கப் பிடிக்கும்; உங்களுக்கும் பிடிக்கும், எனக்குச் சரித்திர நாவல்கள் பிடிக்கும், உங்களுக்குந்தான் இல்லையா?” என இழுத்தான்.

அவன் போடும் ரசனைப் பட்டியலைக் கேட்டுச் சிரித்த தாமரை ”அதெல்லாம் சரிதான்…அதுக்கும் நாம இங்கே சந்திக்கிறதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்று ஒன்றும் விளங்காதவள் போல் கேட்க, இனியும் சுற்றி வளைக்க வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்துத் தொண்டையை லேசாகக் கனைத்துக் கொண்ட ஆதவன், தாமரையின் முகத்தைப் பார்த்தான். சினிமா ஹீரோக்களுக்கு வருவதுபோல் திடீரென்று ஓர் துணிச்சலும், வீரமும் அப்போது அவனுக்கு வந்தது. “சுத்தி வளைக்காம நேரடியாவே விஷயத்துக்கு வரேனே, எனக்கு உங்களப் பிடிச்சிருக்கு. உங்களை லவ் பண்றேன்; கல்யாணம் செஞ்சுக்கவும் ஆசப்படறேன்” என்றான்.

தாமரை சற்று நேரம் பேசாமல் ஏதோ யோசனை செய்யும் பாவனையில் அமர்ந்திருந்தாள். பின்பு அவனைப் பார்த்து மெல்லிய குரலில், ”என்ன சொன்னீங்க…..என்னக் கல்யாணம் செஞ்சுக்க ஆசப்படறேன்னா….நல்லா யோசிச்சுத்தான் இந்த முடிவுக்கு வந்தீங்களா?”

”நல்லா யோசிச்சுட்டேன் தாமரை. உங்கள மனைவியா அடையணும்னு ஆசப்படறேன். .உங்களுக்கு என்னப் புடிச்சிருக்கா…? என்னக் கல்யாணம் செஞ்சுக்க சம்மதமா சொல்லுங்க?” ஆவலோடு அவளைப் பார்த்தான்.

மெல்லிய முறுவலை முகத்தில்  தவழவிட்டவள், ”ஒங்களையே எனக்கு ஆறு மாசமாத்தான் தெரியும். நாம காலையில ஒரே பஸ்ஸுல ஆபீஸ் போறோம். ஈவ்னிங் கூட திரும்பிவரும்போது அடிக்கடி ஒரே பஸ்ஸுல மீட் பண்றோம். அப்படித்தான் நீங்க எனக்கு அறிமுகம். யூஷுவலா ஜென்ட்ஸ்கிட்ட நான் அதிகம் பேச்சு வச்சுக்கறதில்ல. ஆனா ஒங்கள்ட்ட மட்டும் பேசறேன்னா அதுக்குக் காரணம் எந்த பந்தாவும் இல்லாம நீங்க எல்லாரோடையும் பழகற விதமும், உங்க பேச்சுல இருந்த கண்ணியமும் தாங்க. ஆனா இன்னிக்கு…..”

”இன்னிக்கு  என்ன தாமரை…?” சற்று பதட்டத்தோடு இடைமறித்த ஆதவன், “இன்னிக்கு உங்கள நான் பீச்சுக்கு வரச்சொன்னதால என்ன தப்பா நெனச்சுட்டீங்களா…?” சற்று கவலையோடு கேட்டான்.

”இல்ல ஆதவன். அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல……அப்படி ஒரு சந்தேகம் எனக்கிருந்தா, இன்னிக்கு மத்தியானம் நீங்க எனக்கு ஃபோன் செஞ்சு, எங்கிட்டக் கொஞ்சம் தனியாப் பேசணும், ஆபீஸ் முடிஞ்சதும் பீச்சுக்கு வரமுடியான்னு கேட்டப்பவே மாட்டேன்னு சொல்லியிருப்பேனே…? நீங்க ஒரு ‘ஜென்டில்மேன்’ங்ற நம்பிக்கையிலதான் நான் உங்கள சந்திக்க ஒத்துக்கிட்டேன்.”

”அப்பாடி….! நம்ம மேல நல்ல ’ஒபீனியன்’தான் வச்சிருக்கா, அப்ப நம்ம காதலையும் கண்டிப்பா ஏத்துப்பா” என்ற நம்பிக்கையோடு தாமரையைப் பார்த்தான். ’ஆலிவ் க்ரீன் கலர் காட்டன் புடவை’யில் பூலோக ரம்பையாக, அவன் கண்களுக்கு அவள் தெரிந்தாள். சில நொடிகள் கனவுலகில் சஞ்சரித்தவன் மீண்டும் நனவுலகுக்குத் திரும்பி வந்தான்.

தாமரைக் கடலைப் பார்த்தபடியே அமைதியாக உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டு,

அவள்  தன் கேள்விக்கு இன்னும் எந்த பதிலையும் சொல்லவில்லை என்பதை ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டு, “தாமரை நான் கேட்ட கேள்விக்கு நீங்க ஒரு பதிலும் சொல்லலையே… ஏதோ யோசிச்சிட்டு இருக்கற மாதிரி இல்ல தெரியுது…”

”அதெல்லாம்  ஒண்ணுமில்லீங்க.”

”அப்படீன்னா…..உங்க பதிலச் சொல்லுங்க….ஆனா நல்ல பதிலாச் சொல்லுங்க…ப்ளீஸ்” கேட்டுவிட்டு ஏக்கத்தோடும், காதலோடும் அவளைப் பார்த்தான்.

”சொல்றேங்க, ஆனா அதுக்கு முன்னாடி உங்க தங்கச்சி இப்ப எப்படி இருக்கான்னு சொல்லுங்க?” என்ற தாமரையை ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்தவன், ”தங்கச்சியா..?அப்படி ஒருத்தி இருக்கறதையே நான் மறந்திட்டேன்….இந்த நல்ல நேரத்துல அவள ஏன் ஞாபகப்படுத்தறீங்க” என்றான் எரிச்சலுடன்.

”காரணம் இருக்குங்க, அதான்  ஞாபகப்படுத்தினேன்”

”எவ்வளவு ஆசையா அவள வளத்தாங்க எங்க வீட்டுல..அதுலயும் கடைக்குட்டிங்கறதால ரொம்ப செல்லம். அவ கேட்டதெல்லாம் வாங்கிக் குடுத்தாரு எங்கப்பா”

”அப்படின்னா….ஷீ இஸ் வெரி லக்கின்னுதான் சொல்லணும்.”

“ஆமாங்க. நான் ’பைக்’ கேட்டப்ப முடியாதுன்ன எங்க அப்பா அவ கேட்ட உடனே ’ஸ்கூட்டி’ வாங்கிக் குடுத்தாரு. அவளத் தலையில தூக்கி வச்சுக்கிட்டில்ல ஆடினாங்க. அதுக்கு சரியான சூடு குடுத்துட்டு, எவனோ கூடப் படிச்சவனோட ஓடிப் போயிக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா. நன்றி கெட்டவ. எங்க அம்மாவோட மனநிலகூட அதனால கொஞ்சம் பாதிக்கப்பட்டுடிச்சு. இப்பதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் தேறிட்டு வராங்க…இதெல்லாம் நான் ஏற்கனவே உங்களுக்குச் சொல்லிருக்கேனே….இப்ப ஏன் புதுசாக் கேக்கறீங்க” என்று அலுத்துக்கொண்டு ”நான் உங்களக் கேட்டதுக்குப் பதிலே சொல்லாம வேற ஏதேதோ சம்பந்தமில்லாம பேசறீங்களே தாமரை.”

”சம்பந்தமில்லாத விஷயத்தப் பேசலைங்க. நமக்கும் இதுக்கும் நெறயவே சம்பந்தமிருக்கு.

”எப்படி?”

“உங்க தங்கச்சி, உங்க குடும்பத்துக்கு விருப்பமில்லாத, உங்க சமூகத்துலேர்ந்து வேறுபட்ட வேற சமூகத்தச் சேர்ந்த ஒரு பையனக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாங்கறதால தானே நீங்கல்லாம் அவள வெறுக்கறீங்க. உங்க .குடும்பத்திலேயே சேக்கமாட்டேங்கறீங்க. இப்ப அதே தப்ப நாம செஞ்சாப் பரவால்லியா?” என்றவளைக் குழப்பத்தோடு பார்த்தான்.

”இதப் பாருங்க ஆதவன். நீங்க ரொம்ப நல்லவர்தான். சொல்லப்போனா இந்த காலத்துப் பசங்க கிட்ட இருக்கற சிகரெட், குடின்னு எந்தக் கெட்ட பழக்கமும் உங்ககிட்ட இல்லங்கறத நானே கவனிச்சுருக்கேன். கை நிறைய சம்பாதிக்கவும் செய்யறீங்க…ஸோ யூ ஆர் அன் எலிஜிபில் பாச்சுலர்……நோ டவுட் அபௌட் தட். பட்… நம்ம கல்யாணம் நடக்கறதுக்கு அது மட்டுமே போதுமா? நானும் நீங்களும் வேற வேற சமூகத்த சேந்தவங்கங்கறது உங்களுக்குத் தெரியும் இல்லயா? என்னக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கமட்டும் உங்க வீட்டுல ஒத்துப்பாங்களா…சொல்லுங்க பாப்போம்?”

”அது வந்து…. அதப்பத்தி நீங்க கவலப்படாதீங்க தாமரை. நான் இன்னிக்கு நைட்டே எங்க வீட்டுல இதப்பத்திப் பேசிடறேன். அப்புறம் உங்களயும் அழைச்சுட்டுப்போய் அவங்க முன்னாடி நிறுத்தறேன். உங்களப் பாத்தா எங்க அம்மா, அப்பாவுக்கு நிச்சயம் புடிக்குங்க. நம்ம கல்யாணம் நடக்கறதில எந்தப் பிரச்சனையும் வராம நான் பாத்துக்கறேன். நீங்க மட்டும் சரின்னு சொல்லுங்க போதும்”

அதைக் கேட்டதும் அவன் அறியாமையை நினைத்து அழுவதா…சிரிப்பதா என அவளுக்குப் புரியவில்லை. ”சரிங்க…நீங்க சொல்றபடியே ஒங்க அம்மா, அப்பா ஒத்துக்கறாங்கன்னே வெச்சுப்போம். அதுமட்டும் போதுமா….? எங்க அம்மா, அப்பாவோட சம்மதம் வேண்டாமா உங்களுக்கு?”

”அதுவும்தாங்க வேணும். வேணா நானே உங்க வீட்டுலயும் வந்து பேசி நம்ம கல்யாணத்துக்குச் சம்மதம் வாங்கறேன்.”

”கொழந்த மாதிரி பேசறீங்க ஆதவன். எங்க அம்மாவுக்கும், அப்பாவுக்கும் இந்த காதல், கத்தரிக்காயெல்லாம் சுத்தமாப் புடிக்காது. அவங்க ஒரு நாளும் இதுக்கு ஒத்துக்க மாட்டாங்க.”

“என்ன தாமரை…இப்படி சொல்றீங்க. உங்கப்பாவப் பத்தி எனக்கும் கொஞ்சம் தெரியும். அன்னிக்கு ஒங்க அப்பாவோட ஃப்ரெண்டு ஒருத்தர் நம்ம பஸ்ஸுல வந்தாரே….அவர் ஒங்க அப்பா மாதிரி எல்லாரும் முற்போக்குச் சிந்தனை உடையவங்களா இருந்துட்டா வீட்டுக்கும், நாட்டுக்கும் நல்லதுன்னு ஒங்ககிட்ட சொல்லிட்டு இருந்தாரே….அது பக்கத்து சீட்டுல ஒக்காந்திருந்த என் காதிலயும் விழுந்தது. அப்படிப்பட்டவரு லவ் மேரேஜை ஒத்துக்க மாட்டார்னு நீங்க சொல்றது நம்பற மாதிரி இல்லையே.”

”அவர் எங்கிட்ட சொல்லிட்டிருந்தத நீங்களும் கேட்டீங்களா? தட்ஸ் ஓகே….அது ஒண்ணும் பெரிய ரகசியமில்ல. அவர் சொன்னாப்ல எங்கப்பா முற்போக்குச் சிந்தனை உடையவர்தான். ஆனா…முற்போக்குங்கற பேருல நம்மள மாதிரி இளைய தலைமுறையினர் செய்ற எல்லாத் தப்பையும் அவர் ஆதரிக்கமாட்டார்.”

”புரியலயே..?”

”எங்க அப்பாவப் பத்தி சொல்லணும்னா….அவர் சில விஷயங்கள்ள முற்போக்கானவர்….சில விஷயங்கள்ள பழமைய ஆதரிக்கிறவர், கன்வென்ஷனல் டைப்.”

”தெளிவாக் கொழப்பறீங்க தாமரை.”

”இதுல கொழப்பம் ஒண்ணும் இல்லீங்க. ஒங்களுக்கு புரியற மாதிரியே சொல்றேனே….பெண்கள் நெறயப் படிக்கணும், தங்களோட சொந்தக் கால்ல நிக்கணுங்கறதுல அவர் புதுமை விரும்பி. அதே சமயம் புள்ளைங்க, பெத்த அப்பா அம்மாவத் தூக்கி எறிஞ்சுட்டுத் தங்களோட மேரேஜ் லைஃபை தாங்களே முடிவு செய்யறதுல அவருக்கு உடன்பாடு கிடையாது. அதுல பழமைவாதின்னு சொல்லலாம்.”

”அது எப்படி இவ்வளவு ஸ்ட்ராங்காச் சொல்றீங்க. இதுபத்தியெல்லாம் அவரோட நீங்க ஏற்கனவே டிஸ்கஸ் பண்ணியிருக்கீங்களா..என்ன?”

”ஆமாங்க. எங்க சொந்தக்கார பையன் ஒருத்தன் வேற ’கம்யூனிட்டி’ பொண்ணக் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டது சம்மந்தமா சமீபத்தில எங்க அம்மாவும், அப்பாவும் ரொம்பக் கோவமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தத நானே பாத்திருக்கேன். அந்தப் பையனோட பேரண்ட்ஸ் அவங்க சொந்தக்காரங்க மொகத்துலயே முழிக்க முடியாதபடி அந்தப் பையன் செஞ்சுட்டான்னு அவங்க திட்டிட்டு இருந்ததும் எனக்குத் தெரியும். அப்ப நானே எங்க அப்பாகிட்ட, ”என்னப்பா…ஒங்களுக்குப் பெரியாரோட கொள்கைகள் புடிக்கும்னு அடிக்கடி சொல்லிக்கறீங்க, ஆனா அதுக்கு ’ஆப்போசிட்டா’ காதல் கல்யாணத்த எதிர்க்கறீங்களேன்னேன்.”

”நீங்களே அவரக் கேட்டீங்களா? பரவாயில்லியே………அதுக்கு அவர் என்னங்க சொன்னார்?” அடங்காத ஆவலோடு கேட்டான் ஆதவன்.

அவரா…….? ”எனக்குப் பெரியாரோட கொள்கைகள் பிடிக்கும்தான், அதுல சந்தேகமில்ல. காதல் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டா சமுதாயத்தில ஏற்றத்தாழ்வ உண்டாக்குற ஜாதிங்கற நோய் ஒழியும்னு நெனச்சுப் பெரியார் அப்படிச் சொன்னார். ஆனா இங்க நடந்தது என்னம்மான்னு?” என்னக் கேட்டார்.

“எனக்குத் தெரியலப்பா”ன்னு நான் சொன்னேன்.

”காதல் கல்யாணம் செஞ்சுக்கறவங்க என்ன ஜாதி ஒழிப்பா செஞ்சுட்டாங்க? இல்லையே. இப்படிக் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டவங்கள்ள ஆணோ, பெண்ணோ ஒருத்தர் இன்னொருத்தருடைய ஜாதி அல்லது மத சம்பிரதாயத்த ஃபாலோ பண்றாங்க. அப்படித்தானே? இதுல கொடும என்னன்னா….”காதல் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்ட பாவத்துக்காக அந்தப் பொண்ணுதானே எல்லாத்தையும் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கு. ஆம்பளைங்க எதையும் விட்டுக் கொடுக்கறதில்லியேம்மா….அவங்களுக்குப் பிறக்கற புள்ளங்ககூடத் தன் அப்பாவோட ஜாதியத்தானே தங்களோட ஜாதியா எல்லா ’சர்டிஃபிகேட்லயும்’ போட்டுக்கறாங்க. இப்பசொல்லு….இதுல ஜாதி எங்க ஒழிஞ்சிருக்கு?”

”எங்கப்பாவோட இந்தக் கேள்விக்கு நெஜமாவே எனக்குப் பதில் தெரியல ஆதவன்.”

”என்ன தாமரை நீங்க…..உங்க அப்பாவப் பத்தி இப்படிச் சொல்றீங்க…நான் நம்ம கல்யாணத்துக்கு எங்க வீட்டுலதான் எதிர்ப்பு வரும், அத எப்படியாவது சமாளிச்சிடலாம்னு நெனச்சுகிட்டு இருந்தேன். நீங்க சொல்றதப்பாத்தா எதிர்ப்பே உங்க வீட்டுலேந்துதான் பலமா வரும்போலத் தெரியுது.”

”ஆமா…ஆதவன். கண்டிப்பா எங்கவீட்டுலேந்து எதிர்ப்பு வரத்தான் செய்யும். இப்ப சொல்லுங்க…..இப்படிப் பெத்தவங்க எல்லாரையும் பகைச்சுகிட்டு, அவங்க மனசயும் நோக அடிச்சுட்டு நாம கல்யாணம் செஞ்சுக்கணுமா? அப்படி செஞ்சுகிட்டா அந்தக் கல்யாணம் நமக்கு என்ன சந்தோஷத்தக் கொடுத்துடும்?”

அவனிடம் பதிலில்லை.

”காதல் கல்யாணங்கறது மேலோட்டமாப் பாத்தா ரொம்ப இனிமையாவும், சந்தோஷமானதாவும்தான் தெரியுது. ஆனா உண்மையிலேயே கல்யாணத்துக்கு அப்புறம்தான் அதோட சுயரூபமே தெரிய வருது. இதெல்லாம் இல்லன்னு சொல்ல முடியுமா உங்களால?” தாமரையின் ஆழமான கேள்வியில் ஆடிப் போய்விட்டான் ஆதவன்.

”சரி  முடிவா என்னதான் சொல்றீங்க  தாமரை?” கேட்கும்போதே தொண்டை அடைத்தது அவனுக்கு.

”நம்ம அப்பா, அம்மாவுக்குத் தல குனிவ ஏற்படுத்தற வகையில என் கல்யாணத்த ’நானே’ முடிவு செய்ய விரும்பலீங்க. அவங்க பாத்து முடிவு செய்யற ’எனக்கும் பிடிச்ச’ ஒரு பையனக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கவே நான் ஆசப்படறேன். அதுதான் என்னோட எதிர்காலத்துக்கும் நல்லது.”

”அப்ப, உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கல…இல்லையா….?”

”சே…சே..அப்படியில்லீங்க. உங்க குணமும், பழக்க வழக்கங்களும் எனக்கு ரொம்பவே பிடிச்சிருக்கு. நீங்க சொல்ற மாதிரி நம்ம ரசனைகளும் ஒண்ணா இருக்கு, நான் ஒத்துக்கறேன். ஆனா… அது எல்லாத்தையும்விட நம்ம பெத்தவங்களோட சம்மதமும், ஆசீர்வாதமும்தானே நம்ம கல்யாணத்துக்கு ரொம்ப முக்கியம். அது நமக்குக் கெடைக்கும்னு எனக்குத் தோணல. ஸோ…. ’ஸாரி ஆதவன், ஐ கெனாட் மேரி யூ…….ப்ளீஸ் டோன்ட் கெட் மீ ராங்.”

“உங்க முடிவ இப்பவே சொன்னதுக்கு தாங்க்ஸ் தாமரை. உண்மையிலேயே எனக்கு இது ஏமாற்றமாத்தான் இருக்கு. இருந்தாலும் என்ன செய்யறது…? நீங்க சொல்றதுல இருக்கற நியாயம் எனக்கு நல்லாப் புரியுது. காதல் கல்யாணத்தப் பத்தி இவ்வளவு ஆழமால்லாம் நான் இதுவரைக்கும் யோசிச்சதில்லீங்க. அதோட இன்னொரு பக்கத்தையும் நீங்க எனக்கு இன்னிக்கு புரியவச்சுட்டீங்க.”

”எந்த ஒரு விஷயத்தையும் ’நம்ம பாயிண்ட் ஆஃப் வியூலேர்ந்து’ மட்டுமே பாக்காம அடுத்தவங்க எடத்திலேர்ந்தும் பாக்கக் கத்துக்கணும். அப்பதாங்க அத நம்மளால முழுசாப் புரிஞ்சுக்க முடியும். இப்ப ஒங்க தங்கச்சி விஷயத்தையே எடுத்துக்கங்க….அவ என்ன தப்பு செஞ்சா…..அவ இஷ்டப்படி லவ் மேரேஜ் செஞ்சுகிட்டா, அவ்வளவு தானே? அதுக்கு நீங்களும், ஒங்க அப்பா அம்மாவும் குடும்ப கௌரவமே போச்சுன்னு வானத்துக்கும், பூமிக்கும் குதிக்கலையா? இப்ப நீங்களும் அதே தப்ப செய்ய ரெடியா இருக்கீங்க. அது தப்புன்னும் ஒங்களுக்குத் தோணவேயில்ல. ஒங்க தங்கச்சி செஞ்சா தப்பு….அதயே நீங்க செஞ்சா தப்பில்லங்கறது என்ன நியாயங்க?” தாமரை கேட்கத் தலைகுனிந்து கொண்டான் ஆதவன்.

அவன்  முகத்தில் தெரிந்த வருத்தமும், ஏமாற்றமும் தாமரையை வேதனையடையவே  வைத்தது.

“பாத்தீங்களா…நான் சொன்னதக் கேட்டதும் உங்க முகம் வாடிப் போச்சு. உங்கக் காதல மறுத்ததுக்கு என்ன மன்னிச்சுடுங்க. ஆனா…நான் சொல்றது சரியா, இல்லையாங்கறதப் பொறுமையா ஒக்காந்து யோசிச்சுப் பாருங்க, உங்களுக்கே புரியும். பின்னால வரப்போற பிரச்சனைகள முன்னாலயே யோசிச்சுப் பாத்து, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் எது நல்லதோ அதச் செய்யறதுதானே புத்திசாலித்தனம்….?” என்ற தாமரையை மரியாதையோடு பார்த்தான்.

”இவ்வளவு  தீர்க்க தரிசனத்தோட நீங்க  பேசறது எனக்குப் புடிச்சிருக்கு தாமரை. நீங்க சொல்றதுதான் சரின்னு நானும் ஒத்துக்கறேன். நம்ம சந்தோஷத்துக்காக நம்மள பெத்து, வளத்து, ஆளாக்கின அம்மா, அப்பாவத் தூக்கியெறிஞ்சுட்டு போறதுங்கறது தப்புதாங்க” என்றவனின் முகத்தில் இப்போது ஓர் தெளிவு தெரிந்தது.

ஓரிரு நிமிட மௌனத்திற்குப் பின்…..

”சரி  தாமரை……நான் கூப்பிட்டதுக்காக இவ்வளவு தூரம் வந்ததுக்கு ரொம்பத் தாங்ஸ்ங்க. அப்ப நாம வீட்டுக்குக் கெளம்புவோமா? நல்லா இருட்டிடுச்சு பாருங்க…..”

”நீங்க புறப்படுங்க ஆதவன்…நான் இதோ பின்னாலேயே வந்துடறேன்”

ஏன் என்று அவளைக் கேட்காமல்  ஆதவன் அங்கிருந்து நகர ஆரம்பிக்க……..

”ஆதவன்!” என்ற அவள் குரல், அவன் நடையை நிறுத்தியது. என்ன என்பதுபோல் திரும்பிப் பார்த்தான்.

“ஒண்ணுமில்ல….உங்கக் காதல நான் ஏத்துக்கலேன்னு எம்மேல ஒங்களுக்கு கோவம் எதுவும் இல்லையே….?”

”அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லீங்க.”

“கோவம்  ஏதாவது இருந்தா இப்பவே திட்டிடுங்க……ஏன்னா, நம்ம ஃப்ரெண்ட்ஷிப் எப்பவும் நீடிக்கணும்னுதான் நான் ஆசப்படறேன்.”

”கண்டிப்பா  தாமரை. நம்ம நட்பு எப்பவும் தொடரணும்கறதுதான் என்னோட ஆசையும். அப்ப நாளைக்கு பஸ்ஸுல மறுபடி சந்திப்போம்….குட் நைட்” என்றபடி விடைபெற்றான்.

அவன்  போவதையே சற்று தூரம்வரைப் பார்த்திருந்த தாமரை தன் மனபாரம் இறங்கியவளாக ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்த கடலைப் பார்த்தாள். பொங்கிவரும் கடலலைகள் அந்த இருட்டில் பளபளக்கும் வெள்ளிப் பாளங்களாக அவள் கண்களுக்குத் தோன்றின. வெகு வேகமாக முன்னேறி வந்த ஓரலை அவள் கால்களை முத்தமிட்டுவிட்டு ஓடி மறைந்தது. தன் முடிவைப் பாராட்டியே அது தன்னை முத்தமிட்டுச் செல்வதாகத் தோன்றியது தாமரைக்கு. தன் வீட்டு ஞாபகம் உடன் வரவே எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினாள்.