Blog

சங்கரி கண்ணன்

புவனா புரண்டு படுத்தாள். அவளுக்கு உறக்கமே வரவில்லை. நாளை அவளது அத்தை மகளின் திருமணம். நாளை அம்மாவுடன் அவளும் செல்ல வேண்டும்.

நாளை தான் தான் போட்டுக்கொள்ள அந்த மயில் வளையலை அம்மா தருவாள். அந்த வளையலை நாளை போட போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சியான நினைவுவே புவனாவிற்கு தூக்கம் வராமல் செய்தது.

ஏதாவது விசேஷம் என்றால் மட்டுமே அம்மா இந்த வளையலை அணிவதற்கு அனுமதிப்பாள். ஏனென்றால் அதன் வேலைப்பாடுகள் அவ்வாறு இருக்கும். தினமும் போட்டால் அதில் உள்ள மயில் கழுத்து உடைந்து விடும். இப்போது இருப்பது இந்த வளையல் மட்டுமே அதனால் அதை பத்திரமாக பாதுகாக்க வேண்டும் என்று கூறுவாள்.

ஒரு காலத்தில் இதைப் போன்று வேலைப்பாடுகள் மிக்க நகைகள் ஏராளமாக இருந்தது. வாழ்க்கையின் சுழற்சி , கடன், தந்தையின் இழப்பு காரணமாக அனைத்தும் போய் இப்பொழுது இந்த வளையல் மட்டுமே மிச்சம் இருக்கிறது. இந்த வளையலைத்தான் சீதனமாக கொடுத்து புவனாவின் திருமணத்தை முடிக்க வேண்டும் என்ற கனவில் இருந்தாள் அவளின் தாய்.

தனது அத்தை மகள் திருமணத்திற்கு அந்த வளையலை அணிந்த போது புவனாவுக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. இந்த இரண்டு வளையல்களை அணிந்தால் மட்டும் போதும் அவள் தேவதையாக இருப்பதைப் போல உணர்வாள். இந்த வளையல் ஆள் தான் தன் கையே அழகாக இருப்பது போன்று பேசுவாள்.

அந்த வளையலும் மிகுந்த வேலைப்பாடுடன் மிக அழகாக இருக்கும். தன்னுடன் படிக்கும் தோழிகள் மற்றும் அக்கம் பக்கத்தினர் அந்த வளையலைப் போலவே அவர்களும் அதே வேலைப்பாடுடன் கூடிய வளையலை வாங்கினார்கள். ஒரு சிலர் அதை மாதிரியாக வைத்து அதே போல வளையலைச் செய்து கொண்டார்கள். யாருடைய வளையல் எப்படி இருந்தாலும் அவள் வளையலை விட அழகாக இருந்தாலும் கூட அவளுக்கு அவளுடைய மயில் வளையல் மட்டுமே மிகவும் பிடிக்கும் அந்த வளையல் என்றால் அவளுக்கு உயிர் .

தனது அத்தை மகளின் திருமணத்திற்கு சென்ற போது புவனாவின் திருமணமும் நிச்சயமானது. மாப்பிள்ளை சங்கரின் குடும்பம் நடுத்தர வசதி கொண்ட குடும்பம்.

சங்கரின் தந்தையின் மரணத்திற்கு பின்பு குடும்பத்தை நன்றாக பார்த்துக் கொண்டான் சங்கர். ஒரு அக்காவிற்கு திருமணம் முடிந்து விட்டது. தங்கை மட்டும் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

மிக எளிமையாக முடிந்தது சங்கர் புவனாவின் திருமணம். புவனாவின் தாய் வீட்டு சீதனம் அந்த வளையல் மட்டுமே. எப்போதும் போல அதை கையில் அணியாமல் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தாள்.

சங்கரின் சம்பளம் வரவுக்கும் செலவுக்கும் போதுமானதாக இருந்தது. அதிகப்படியாக எதுவும் வாங்க முடியாது. சங்கரின் தங்கை சுமதி படிப்பில் கெட்டிக்காரி. பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் அதிக மதிப்பெண் பெற்று தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாள்.

சுமதியை நல்ல கல்லூரியில் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே சங்கரின் அம்மாவிற்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது.

தன் தாயின் உயிரை காப்பாற்ற தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு பொருட்ச செலவு செய்து தன் தாயைக் காப்பாற்றினான்.

சுமதியின் படிப்புக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை ? கிடைக்கும் கல்லூரியில் படித்துக் கொள் ! என்று கூறி முடித்து விட்டான்.

இவ்வளவு நெருக்கடியான நிலையிலும் கூட யாருமே புவனாவில் வளையலை பற்றி பேசவில்லை.

புவனா தான் தன் வளையலை சங்கரிடம் கொடுத்து இதை விற்று சுமதியை நல்ல கல்லூரியில் படிக்க வையுங்கள் என்று கூறினாள்.

புவனா இந்த வளையல் உனக்கு மிகவும் பிடித்த வளையல். அதுமட்டுமின்றி இதைத் தவிர வேறு நம்மிடம் தங்கப் பொருள் எதுவும் இல்லை.

அதனால் என்ன ? இனி வரும் நாட்களில் நீங்கள் எனக்கு இதுபோன்ற வளையலை வாங்கி தருவீர்கள் என்று நம்பிக்கை உள்ளது என்று கூறி வளையலை சங்கரிடம் கொடுத்தாள்.

சங்கரும் அந்த வளையலை விற்று சுமதி ஆசைப்பட்ட கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டான். சுமதிக்கும் அந்த வளை எவ்வளவு முக்கியமானது என்று நன்றாக தெரியும்.

வருடங்கள் கடந்தது. சுமதி நன்றாக படித்து அவ் ஊரின் மாவட்ட ஆட்சியாளராக பதவி ஏற்றாள்.

தனது அண்ணிக்கு மயில் கழுத்து வைத்த விலை உயர்ந்த வளையல்களை வாங்கி பரிசளித்தாள்.

எத்தனையோ புதுப்புது வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய வளையல்கள் வந்தாலும் அவளுடைய வளையல்களுக்கு அது ஈடாகாது.

தன்னுடைய வளையல் முக்கியமா ? சுமதியின் கல்வி முக்கியமா என்று யோசித்த போது , சுமதியின் கல்வியே முக்கியம் .

அவளின் மயில் கழுத்து வளையலுக்கு முன்பு சுமதியின் மாவட்ட ஆட்சியாளர் பதவி மிகவும் அழகாக இருந்தது. கல்வியை அழகானது.

முனைவர் த. ஆதித்தன்
இணைப்பேராசிரியர்,
அரிய கையெழுத்துச் சுவடித்துறை,
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்.
E.mail.Kumaritathithan@gmail.com

கல்லூரியில் உணவு இடைவேளைக்குப் பிறகு முதல் பாடவேளை. மாணவன் கோகுல் வகுப்பறை சன்னல் வழியே தோட்டத்தில் எச்சிலைத் துப்பினான். வராந்தாவில் நடந்து சென்ற மாணவியர் முகம் சுழித்தபடி கடந்து சென்றனர்.

“கோகுல் நீ துப்பின இடத்த பாரு… பான்மசாலா கறை புல்வெளிய அசிங்கமாக்கிடிச்சி” என்றான் குமரன். அதற்கிடையில் பேராசிரியர் வந்துவிட அனைவரும் அவரவர் இருக்கையில் அமர்ந்தனர். பக்கத்து வகுப்பிற்குச் செல்வதற்காக, பேராசிரியை வாயிலைக் கடக்க, வேகமாக கதவருகே வந்து, “வணக்கம் மேடம்” என்றபடி ஏதோ பேசத் தொடங்கினார் பேராசிரியர். கோகுல் பாக்கெட்டுக்குள் கைவிட்டு சிறிய பாட்டிலைத் திறந்து மாத்திரை ஒன்ரே எடுத்து விழுங்கினான்.

“என்ன மாத்திர சாப்புடுறே?” என்றான் குமரன்.

“எல்லாம் சந்தோசமா நம்மள வச்சிகிற மாத்திரதான் … போத மாத்திர”

“மாத்திர வயித்துல போயி அரிக்க போகுது… உடம்ப ஏன் கெடுத்துக்கிற…”

“ஏய் நேத்துதானே இந்த வாத்தியார் ஹாஸ்டல்ல சாப்பாடு சரி இல்லைனு கம்பிளைண்ட் பண்ணுனப்போ, வயித்துக்குள்ள கல்லைப் போட்டாலும் ஜீரணமாயிடுற வயசுனாறு, சோ…. எல்லாம் சரியாயிடும்.” என்றபடி மெதுவாகச் செல்போனை பையில் இருந்து எடுத்தான்.

“டேய் சார் பாத்திட போறாரு….”

“சாரும் மேடமும் பேசி முடிக்கதுக்குள்ள, ஒரு வாட்ஸ்அப்  கான்வகேசனே முடிச்சிடுறேன்.” என்றபடி செல்போனை இயக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

“இண்ணைக்கி மட்டும் நாலாது தடவயா கிளாஸ்ல போன் யூஸ் பண்ற…” என்று கோகுலுக்கு மட்டும் கேட்கும் வகையில் சீறினான் குமரன்.

கோகுல் பதிலளிக்க நிமிர்வதற்குள், பேராசிரியர் மேடத்திடம் பேசி முடித்துவிட்டு மாணவர்களிடம் தொடங்கிவிட்டார். சென்ற வாரம் நடந்த தேர்வின் விடைத்தாள்களைக் கொடுக்கத் தொடங்கினார்.

கோகுலிடம்  விடைத்தாளைக் கொடுத்துவிட்டு, “நல்லா படிக்கிற பையனா இருக்கிறே. எல்லாத் தேர்விலேயும் 90%க்கு மேல் வாங்குற. ஒழுக்கம் தான் உன்னோட குறை. புருஞ்சுக்கோ கோகுல்,  ஒழுக்கம் தான் கடைசிவரை நம்மள காப்பாத்தும்.” என்று சலித்துக் கொண்டார்.

•••

வகுப்பு முடிந்து வராந்தாவில் குமரனும், கோகுலும் நடந்து சென்றனர்.

கோகுலிடம், “ஏன்டா சார் சொன்னத கவனிச்சியா, உன்னோட ஒழுக்கத்த பத்திதான் கவலைப்படுறாரு” என்றான் குமரன்.

“என்ன பண்ணுறது, நீ உயிர் நண்பனா பழகுறதுனால உங்கிட்ட சொல்றேன். எனக்குக் கூடதான் கவலையா இருக்கு.”

“அப்புறம் என்னடா… எல்லாத்தையும் விட்டிடு”

“போன வருசம்வர எந்த கெட்டப் பழக்கமும் கிடையாதுடா எனக்கு.”

“ எப்படிடா திடீர்னு”

“சூழ்நில… நிம்மதி இழந்த சூழ்நில… போன வருசம் அப்பா விபத்துல இறந்திட்டாரு… நோய்வாய்ப்பட்ட அம்மா, மரணம் எந்த நிமிடமும் வரலாம்ங்ற நிலையில. அவங்க நிம்மதியா இருக்க ஏதாவது செய்யணும். எப்படி தீர்க்க முடியும்ணே தெரியாத அளவு கடன்.  அக்கா இரண்டு பேரையும் கல்யாணம் பண்ணி கொடுக்கணும். அவங்களுக்கு நல்ல டிரஸ், சாப்பாடு எதுவும் இல்ல. அபத்தம் எதுவும் நடக்குறதுக்கு முன்னாடி… பயமா இருக்கு, அவங்கள கரசேக்கணும். அவங்க எல்லாம் சந்தோசமா இருக்கிறமாதிரி வாழ்க்கை அமையணும்.”

“அதுக்கு நீ நல்லா இருந்தாதானே முடியும்.”

“எப்போ இன்னும் பத்து வருசம் கழிச்சா… அதுக்குள்ள குடும்பம் என்ன ஆகும்…”

“யாருக்கிட்டயாவது உதவி கேட்கலாம் இல்லையா”

“உனக்கு உலகத்தபத்தி புரியல…. பட்ட அவமானம், அசிங்கம் கொஞ்சம் கிடையாது. சொந்த பந்தம், ஊர் உறவு எல்லாம் ஏளனமா பார்த்தபோதான் இப்படி ஆகிட்டேன்.”

“எத்தனபேர் கிட்ட கேட்டே… யாருமே உதவலியா”

“ஆமா. ஆனா ஒருத்தன் கேட்காமலேயே உதவினான்.”

“உன்ன பார்க்க வருவானே… அந்த தாடிக்காரனா?”

“ம்… அவன் தப்பானவன்தான். பண்ண சொல்ற போதை யாவாரமும் தப்புதான். வேற வழி தெரியல… யாரையும் அண்டியிருக்காம பணம் சம்பாதிக்கிற வழின்னான். கையில் காசில்லாமலும், பிரதிபலன் இல்லாமலும் யாரும் எதையும் செய்றதில்லை. புரிஞ்சுதான் விழுந்திட்டேன்.” சொல்லும்போது கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

“வேற ஏதாவது நல்லவழிய பாக்கலாம்டா, எங்க அப்பாகிட்ட பேசி பார்க்கிறேன்.” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே தாடிக்காரன் வந்துவிட, அவனை நோக்கி சென்றான் கோகுல்.

•••

மறுநாள் அதிகாலையிலேயே விடுதியில் கோகுலின் அறைக் கதவைத் தட்டினான் குமரன். அவன் முகத்தில் கரைகடந்த மகிழ்ச்சி. கதவைத் திறந்தான் கோகுல்.

“வா குமரா” என்றவனிடம் எவ்வித மகிழ் உணர்வோ, வெறுப்போ, பகையோ, எதிர்ப்போ எதுவும் இல்லை.

“கோகுல் எங்க அப்பாகிட்ட உன்னப்பத்தி பேசினேன். அவர் புதுசா ஒரு கோசாலா அதுதான் பசுமடம் ஆரம்பிக்றார். அத நிர்வகிக்கிற உதவிய உங்க அம்மா, அக்காலாம் செய்தா நல்லாயிருக்கும். அவங்களுக்கு உதவ அங்க ஆட்கள் இருப்பாங்க… கோகுல் இத அம்மாவ ஒத்துகிட சொல்லுடா… பிரதிபலனா எங்கப்பா மூலம் கிடைக்கிற ஊதியம், உங்க குடும்ப நிலைய மாற்றும். நீயும் நிம்மதியா புதுமனுசனா படிக்கலாம்” என மூச்சுவிடாமல் பேசி முடித்தான்.

அப்பொழுது குமரனுக்கு அவனது அப்பாவிடம் இருந்து செல்போனில் அழைப்பு வந்தது.

“அப்பா இப்போதான் கோகுல்கிட்ட பேசினேன்… ம்… இதோ ஃபோனை அவன்கிட்ட கொடுக்கிறேன். இந்தாடா பேசு..”

“அப்பா நல்லா இருக்கீங்களா… ம் ஆமா…. குமரன் சொன்னான் …. சரிங்கப்பா…” செல்போனை அணைத்த கோகுல், குமரனைக் கட்டித் தழுவிக் கொண்டான். கோகுல் முகத்தில் நீண்டா நாட்களுக்குப் பின் நம்பிக்கை உணர்வு தென்படத் தொடங்கியது.

முனைவர் நா. தீபா சரவணன்
உதவிப்பேராசிரியர்
குமரகுரு பன்முகக் கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை.

கணவன் பூமிநாதன் இறந்தபிறகு அவருடைய கனவை எப்படியாவது நெறவேத்தனும்னு நெனச்சு இலங்கையிலிருந்து கடல் வழியாக வந்து டூரிஸ்டு பஸ்ஸில ஏறி இராமேஸ்வரம் சிவன் கோயிலுக்கு வந்து இன்னயோட அஞ்சு நாட்களாச்சு. ‘இராவணன கொல செஞ்ச பாவத்த இராமரே இங்கேதா தீர்த்துகிட்டாராம். அரக்கன் தானே இராவணன். தப்பு செஞ்சதுக்குதானே தண்டனை. இதிலென்ன பாவம் இருக்கு. ம்ம் அதுவும் சரிதா அடுத்தவ பொண்டாட்டிமேல ஆசப்படறது தப்புதா. இருந்தாலும் இராவணன் கண்ணியமா இருந்தாரே. ஆனா இப்போ நடக்கறத பாத்தா எத்தன பொம்பளப்புள்ளக  பலியாகுதுக பாவம். எல்லாத்தயும் செஞ்சிட்டு யோக்ய சிகாமணிகளா ஒருசிலரு ஊருக்குள்ள சுத்திகிட்டுத்தானே இருக்கானுக. இதெல்லா எப்போ சரியாகப்போகுது. நமக்கு இங்க மூணுவேள சோத்துக்கே வழியக்காணோ.  நம்ம ஒலக நடப்பப்பத்தி யோசிச்சு என்ன பண்ணப்போறோம். அன்னதானம், வாழைப்பழம், பிரசாதம் என எப்படியோ வயறு நெறஞ்சுடுது.  இனியும் இப்படி எத்தன நாட்களுக்கு இந்தப்பொழப்பு, தூணில சாஞ்சு கண்களை மூடி யோசிச்சிட்டிருந்தாள் இலட்சுமி.  குலசேகரன் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்துக் கொண்டிருந்தான்.  இந்த ஐந்து நாட்களாக யோசித்ததில் அவளுக்கு  ஒரு யோசனை தோன்றியது.

இராமேசுவரம் வந்த அன்று அவள் பார்த்த காட்சிகளைச் சிந்தையில் தெளிய விட்டாள். கடலில் மூழ்கி குளிக்கின்ற பலராலும் கழட்டிவிடப்பட்ட ஆடைகள்.  பலராலும்  கழட்டிவிடபட்ட  உள்ளாடைகள், துண்டுகள் என ஆங்காங்கே குவிந்து கிடந்தன.  குளித்து முடிந்ததும் ஆடைமாற்றிவிட்டுதான் கோயிலுக்குள் செல்லவேண்டும்.   இலட்சுமி, பையனை வெளியில் நிற்கச் சொல்லிவிட்டு பெண்கள் ஆடைமாற்றும் இடத்திற்குப் போனாள்.  தனித்தனியாக அறை அறையாக இருக்கும் என்று   எதிர்பார்த்தாள்.   சுத்திலும் மறைக்கப்பட்ட   மதிற்சுவர்  மட்டுந்தான் உயரமாக இருந்தது.  உள்ளே அப்படியே வெட்டவெளி. ஒருத்தர் உடைமாற்றுவதை  மற்றவர் பார்க்கலாம். ஆனால் யாரும் யாரையும் கண்டுகொள்வதில்லை. ஒரே ஒரு இடத்தில் மட்டும் வலைபோன்ற  கூடை வைக்கப் பட்டிருக்கிறது.

கழட்டிய  பயனற்ற  ஆடைகளை இடுவதற்காக.  ஆனால் கடலில் மூழ்கிக் குளித்துவிட்டு பாவங்களை களைந்தபிறகு, கழட்டிய ஆடைகளை மீண்டும் தொட்டால் பாவம் ஒட்டிக்கொள்ளும் என நம்புகின்றார்கள். அதனால் அந்த ஆடைகளை பலர் அப்படியே ஈரத்துடன் கழட்டின இடத்திலேயே விட்டுவிட்டுச் செல்கின்றனர். ஈரமான ஆடைகள் ஆங்காங்கே கிடந்தன.  இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு முறை தான் சுத்தம் செய்வார்களோ என்னமோ அந்த ஆடைகளை எடுத்துச் சென்றாலும் யாரும் கேட்க மாட்டார்கள். அதில் நல்ல ஒரு சேலையை எடுத்து அலசி காயப்போட்டாள்.   காய்ந்த பிறகு அந்த சேலையை மடிப்பு எடுத்து அழகாகக் கட்டினாள். குலசேகரனுக்கும் அதே போலச் சட்டை ஒன்றை  ரெடிபண்ணி மாத்திவிட்டாள்.  இப்போது இவர்களைப் பார்த்தால் யாருக்கும் எந்த ஐயமும் வராது.

அங்குக் கிடந்த ஆடைக்குவியல்களில் சில நல்ல ஆடைகளையும் துடைக்கும் துண்டுகளையும் எடுத்துக்கொண்டு கடற்கரையை நோக்கி நடந்தாள். அங்கேக் கிடந்த சோப்புத்துண்டுகளைப் பொறுக்கிப்போட்டு நன்றாகக் கசக்கினாள். கொஞ்சதூரத்தில் ஒரு பைப்பும் இருந்தது. நன்றாகத் துவைத்து ஆங்காங்கே காயப்போட்டு எடுத்தாள். ஆழகாக அழுத்தி அழுத்தி அயர்ன் போட்டது போல மடக்கி எடுத்தாள்.

உடம்பில் தெம்பு இருக்கும் போது நாம் பிறரிடம் கையேந்தி பிச்சை கேட்கக் கூடாது. அது உண்மையிலேயே இயலாத ஊனமுற்றவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்டத்தொழில். கைகால்கள் நன்றாக இருக்கும் போது நாம் பிறரிடம்  கையேந்தப் பழகினால் அது நம்மை மனதளவில் முடமாக்கி விடும். செய்யக்கூடாது  என்று தலையை அசைத்தாள்,  கோயிலின் நுழைவு வாயிலிருந்து கடலுக்குச் செல்லும் வழி எங்கும் பல கடைகள் இருந்தன. பூசைசாமான்கள், மலர்கள், அலங்காரப் பொருட்கள் பிரசாதம், சடங்குப் பொருட்கள், சந்தனமாலைகள், துணிகள் விற்கும் கடைகள்  எனப்பல கடைகள். அதில் சில கடைகளுக்கு முன்பு வேட்டி, துண்டு போன்றவை அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.  அதில் சிறிய ஒரு கடையைப் பார்த்து நடந்தாள்.  வயதான ஒரு தாத்தா உட்கார்ந்திருந்தார்.

“தாத்தா இந்தத் துண்டு, துணியெல்லா யாரோ பயன்படுத்தினதுதா. ஆனா நல்லா தொவச்சிருக்கே. இதெ வாங்கிக்கோங்க. வாங்கி உங்க கடையில வையுங்க. விக்க வேண்டா. வாடகைக்கு.” என்று தயங்கித் தயங்கி கூறினாள்.  “யாராவது மாத்திக்கத்துணி எடுக்க மறந்தவங்களுக்கு இந்த வாடகைத் துணி ரொம்ப ஒதவியா இருக்கும்.” என்று கெஞ்சிக் கொண்டு நின்றாள் இத்தோடு இது நான்காவது கடை. ஒரு வழியாக அவரைப் பேசி சம்மதிக்க வைத்தாள்.

“இப்படி  வேணும்னா செய்யலா  தாத்தா. எனக்கு ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு துணிகள் வெளியில போகுதோ அதப்பொறுத்து காசு கொடுங்க.” என்று மறுபடியும் கெஞ்சினாள். ஒத்துக்கொண்டார் கடைக்காரர். நன்றி நிறைந்த மனதோடு கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள். உத்வேகம் பிறந்தவளாய் அடுத்த ஆடைகளை அலசச் சென்றாள்.

கோயிலுக்கு வருகின்ற பலரும்  வாடகைக்கு ஆடை கேட்டு வந்தார்கள். வார்த்தை தவறாமல்   வந்த வருமானத்தில் ஒரு பகுதியைக் கடைக்காரர் லட்சுமிக்கும் கொடுத்தார். அவளது கையில் அன்றாடச்  செலவுக்கு பணம் புழங்கத் தொடங்கியது. பல நேரங்களில் கோயில் பிரசாதமே உணவாக இருந்ததால் காசு அதிகம் செலவாகவில்லை. அது போகக் கோயிலுக்கு போகின்ற வழியில் இருக்கின்ற சில கடைகளுக்கு முன்னால் கூட்டிப்பெருக்கி தண்ணீர் தெளித்து கோலமிடுவாள். கோயிலுக்குள் செல்பவர்களின் செருப்புகளைக் காவல் காப்பாள். யாரிடமும் கைநீட்டி இவ்வளவு பணம் வேண்டும் என்று கேட்க மாட்டாள். அவர்களாகக் கொடுக்கின்ற பணத்தை வாங்கிக் கொள்வாள்

அமாவசை முடிந்து வருகின்ற புதன்கிழமையன்று அப்துல் கலாம் ஐயா படித்த பள்ளிக்குப் போகவேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தாள்.  திட்டமிட்டபடியே பள்ளிக்குச் சென்றாள். எப்படியாவது கையில காலில விழுந்தாவது குலசேகரன பள்ளில சேர்க்கணும்  தலைமையாசிரியரை பார்க்கணும் காலை 8 மணிக்குப் பள்ளிக்குச் சென்றாள் மதியம் 12.30 மணி வரை காத்திருந்தாள். தற்போது அப்பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் பெயர் வைத்தியநாதன். அவர் இப்பள்ளியில் பொறுப்பேற்று இரண்டு வருடங்கள் ஆகின்றன.

“ஐயா வணக்கம்.”

“வணக்கம். வாங்க  என்ன விஷயம்?”

“ஐயா  எம்புள்ள பேரு கலாம். கலாம் ஐயா படிச்ச பள்ளில என் பையனும் படிச்சு பெரிய ஆளா வரணும்ங்குறது அவ அப்பாவோட கனவு. என் பையன உங்க பள்ளியில சேர்க்கணு  சார் .”

“எந்த வகுப்பு?”

“நாலாம் வகுப்பு ஐயா.”

“மூணாவது வரை படிச்ச டி.சி கொடுங்க”

“இல்ல ஐயா அது வந்து….. வந்து ……நாங்க வேற ஊர்ல படிச்சோம் ஐயா. அங்க கொடுத்த டி. சி தொலைஞ்சு போச்சு”

“டி.சி இல்லாம சேர்க்க முடியாதுமா.  இனி ஒரு மொற அந்த பள்ளில போய் கேட்டுப் பாருங்க.  நீங்க இதுக்கு முன்னாடி இங்கே வந்திருக்கீங்களா?”

“இல்லீங்களே.  ஐயா திரும்ப அந்தப் பள்ளிக்குப் போக இயலாது. அங்க ஒரு தகராறு செய்துட்டோம். வேற ஏதாவது வழி இருக்கா ஐயா. நீங்க வேணா இவன மூணாம் வகுப்பு பாடங்களக் கேட்டு பாருங்களேன். இல்ல ஏதாவது எழுத வெச்சுப் பாருங்களேன்.

‘இயலாது’ இந்த வார்த்தை வைத்தியநாதனுக்கு மண்டைக்குள் ஏதோ குடைந்து கொண்டிருந்தது. இந்த அம்மாவ வேறு எங்கேயோ பார்த்து இருக்கோமே யோசித்துப்பார்த்தார்.

“சரிமா ஒரு எழுத்துத் தேர்வு வைக்கிறேன் சரியா எழுதினா பார்ப்போம் இல்லனா வேற வழி இல்லம்மா இங்க சேர்த்த முடியாது.      நீங்க வெளியில வெயிட் பண்ணுங்க.”

மேசை மேல இருந்த மணியை தட்டினார்.  “காளி அண்ணே இங்க வாங்க. இந்தப் பையன கீதா டீச்சர்கிட்ட கூட்டிட்டுப் போய் நாலாம் கிளாசுக்கு டெஸ்ட் வைக்கச் சொல்லுங்க.” என்றார்.

இலட்சுமி வெளியில்  காத்திருந்தாள். வைத்தியநாதன் நெற்றியைத் தடவிக்கொண்டு  நாற்காலியில் குனிந்தபடி உட்கார்ந்து எதையோ யோசித்தான். திடீரென ஞாபகம் வந்தவனாய் பீரோவில் உள்ளிருந்து ஒவ்வொரு பைல்களாக தூக்கிப்பார்த்தான். ஒரு ஃபைலுக்குள் இருந்து ஒரு கவரை எடுத்தார்.  அதில் இலட்சுமியின் குடும்பப் புகைப்படம் இருந்தது.

வைத்தியநாதனின் தந்தை துரைசாமி எழுதின  ஒரு கடிதமும் உடன் இருந்தது.

‘மகனே வைத்தியநாத என்னைப்போலவே ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக இயக்கத்தில சேர்ந்தவன்தான் பூமிநாதன். அவன் ரெண்டுதடவ கடல் கடந்து தமிழகத்திற்குச் சென்றுவிட்டா. அகதிகள் முகாமில வெச்சு  விசாரணைக்கப்பறம்  மீண்டும் சூழ்நிலைக்கைதியாக இங்கேயே வந்து மாட்டிக்கொண்டார. என்ன செய்ய?  இதேபோல நான் ஒரு முகாமில் தங்கி இருந்தபோது உன்னை யார் என்று தெரியாதுன்னு உன் எதிர்காலத்தை யோசிச்சு  சொன்னே. அப்போ   இவ காணாம போன எம்பையனு   மீனவ முத்தையானு ஒருத்தரு சொன்னாரு. முத்தையா போல ஒருத்தரும்  இவனக் காப்பாத்த  வரல. சொன்ன  மாதிரியே முத்தையா  தன்னுடைய கடைசி காலம் வர உன்ன அவரு மகனாவே படிக்க வச்சு இப்படி ஒரு பதவியும் வாங்கி கொடுத்தாரு. பூமிநாத ரொம்ப நல்லவன். அவன் இயக்கத்தில தனக்குக் குடும்பம் இல்லைன்னு சொல்லி இருக்கிறா. அவனுக்குக் குடும்பம் இருப்பது எனக்கு மட்டுந்தான் தெரியும். அவனுடைய கனவு, இலட்சியம், சிந்தனை,  ஆசை, விருப்பம் எல்லாமே அவனுடைய பையனப் படிக்க வைக்கணுங்கறது  மட்டுந்தா. அவனுடைய குடும்ப ஃபோட்டோவை உனக்கு அனுப்பித் தர்றே. இந்த கடிதம் உன் கைக்குக் கிடைக்கும்போது நானும் அவனும் உசுரோட இருப்போமா இல்லையான்னு தெரியாது. இந்த கடிதத்த மிகவும் சிரமப்பட்டுத் தான் உனக்கு கொண்டு சேர்த்துள்ளேன் இந்த புகைப்படத்தில் இருக்கிற பையனுக்கு எப்படி யாவது படிக்க வழி பண்ணுப்பா. இப்படிக்கு உன் வளர்ச்சிக்காக உன்னைப் பிரிந்து வாழும் உன்னுடன் உன் அப்பா.’ என்று முடிந்திருந்தது   கடிதத்தை மடக்கிவைத்துவிட்டு போட்டோவை திரும்ப ஃபைலுக்குள்ளேயே வைத்தார்.

“காளி அண்ணே அந்த  அம்மாவை கூப்பிடுங்க டீச்சர்கிட்ட இருந்து டெஸ்டு பேப்பரையும் வாங்கிட்டு வாங்க.”

காளி அண்ணன் நடையும் ஓட்டமுமாக வந்தார்.  விடைத்தாளை வாங்கி பார்த்தார்  வைத்தியநாதன்.

“ம்மா பைய  நல்லா படிக்கிற பையனா இருக்கா. நாங்க சேர்த்துக்கறோம்” என்றார்.

அவள் கண்களில் தண்ணீர் வழிகிறது என்பதை ரவிக்கைக்குள் நீர் வழிந்து ஓடிய போது தான் உணர முடிந்தது.

“ அவ அப்பா எங்கே?”

“அவ அப்பா ஆக்சிடென்டில எறந்துட்டாருங்க ஐயா”

‘உங்களுக்கு வீடு எங்கே?”

“இங்க தாங்க ஐயா. இராமேஸ்வரம் கோயில் பக்கம்.”

“உன் பேரு இலட்சுமி. பையன் பேரு கலாம் எப்படி?  கலப்பு திருமணமா?”

“இல்லங்க ஐயா இவன் பேரு சேகர். அவன் அப்பாவுக்கு இவன் அப்துல் கலாம் ஐயா மாதிரி பெரிய ஆளா வரணும்னு ஆசை அதுனால பையன அப்படித்தான் கூப்பிடுவாரு. அதனால அந்த பேரையே வெச்சிரலாம்னு விட்டுட்டேன் சார்.”

பூர்விகமாகவே நீங்க இங்க தானா மா? எவ்வளவு வருஷமா இங்க இருக்கீங்க?”

“ஐயா அது வந்து எங்க பாட்டிக்கு அம்மா காலத்தில இருந்தே இங்கதான்யா. அவரு எனக்கு ஒன்னு விட்ட மாமா மொற ஆகுது. அவிக வீடும் இங்கதான் கோவிலுக்கு மேவரம். பூ வியாபாரம்.” கேட்ட கேள்விகளுக்கும் கேட்காத கேள்விகளுக்கும் சேர்த்து பதில் அவன் வெளியில் நீட்டிக்கொண்டிருந்த இலட்சுமியின் குடும்பப் புகைப்படத்தை உள்ளே தள்ளிவிட்டார்.

“உங்க வீட்டுக்காரர் பேரு?”

“அவரு  பேரு மயில்சாமி  ”

ஆனால் சரிபார்க்கப்பட்ட விடைத்தாளில் மாணவன் பெயருக்கு நேராக குலசேகரன் என்றும் தந்தை பெயருக்கு நேராக பூமிநாதன் என்றும் எழுதி இருப்பதைப் பார்த்தார்.  ஏன் இவனுக்கு நான் இனியொரு முத்தையாவாக இருக்கக்கூடாது.

மௌனமாகச் சிரித்துக்கொண்டே சேர்க்கை அட்டையில் கையெழுத்திட்டார்.