Blog

டனூப் நதி அருங்காட்சியகம், டோனாவேஷிங்கன், ஜெர்மனி

முனைவர் சுபாஷிணி

நதிகள் பார்ப்போர் மனதை அமைதி கொள்ளச் செய்யும் பண்பு கொண்டவை. நதிகளின் பிரமாண்டம் காண்போரைத் தன்னிலை இழக்கச் செய்யும் தன்மையுடையது. தமிழகச் சூழலில் தாமிரபரணி, வைகை, காவேரி, கொசத்தலை, பெண்ணையாறு போன்ற நதிகள் புகழ்பெற்றவை.

ரஷ்யாவின் வோல்கா நதிக்கு அடுத்து இப்பிராந்தியத்தில் மிக நீளமான நதி என்ற சிறப்பைப் பெறுவது டனூப் நதி. ஜெர்மனியை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டால் இங்கு பிரபலமான மூன்று நதிகளில் ஒன்று என டனூபை குறிப்பிடலாம். ரைன், நெக்கார் ஆகிய இரண்டிற்கும் அடுத்து டனூப் நதி சிறப்புடன் காணப்படும் நதியாக விளங்குகின்றது எனலாம். ஜெர்மனியின் கருங்காட்டில் (Blackforest) ஊற்றாகி அங்கிருந்து வளர்ந்து ஏனைய சிறு ஓடைகளையும் கிளை நதிகளையும் இணைத்துக் கொண்டு ஐரோப்பாவின் பத்து நாடுகளைக் கடந்து செல்கின்றது இந்த டனூப் நதி. இதன் நீளம் 2800 கிமீட்டர் ஆகும் ஜெர்மனிக்கு அடுத்ததாக ஆஸ்திரியா, சுலோவாக்கியா, ஹங்கெரி, குரோஷியா, செர்பியா, ரொமானியா, புல்கேரியா, மொல்டோவா, உக்ரேயின் ஆகிய பத்து நாடுகளில் பாய்ந்து கடந்து கருங்கடலில் கலக்கின்றது டனூப். டனூபின் மொத்த நீளத்தில் மூன்றில் ஒரு பகுதி ஹங்கெரி நாட்டில் ஓடும் பகுதியாக அமைந்திருக்கின்றது. ஜெர்மனியின் டோய்ச் மொழியில் இந்த நதி டோனாவ் என அழைக்கப்படுகின்றது.

​டனூப் நதி பாயும் நாடுகள்

கோடைகாலத்தில் சுற்றுப்பயணிகளைக் கவரும் படகுச் சவாரிகள் டனூப் நதியில், அதிலும் குறிப்பாக நாடுகளின் தலைநகரங்களை டனூப் கடக்கும் பகுதிகளிலெல்லாம் காணலாம். ஐரோப்பாவில் இடம்பெறும் இந்தப் பத்து நாடுகளில் நான்கின் தலைநகரங்களும் டனூப் நதிக்கரையை அண்டியவாறு அமைந்துள்ளன. நதிக்கரையோரங்களில்தானே மனித குலங்களின் நாகரிகம் வளர்ந்து செழித்தது. சிந்து சமவெளி, நைல் போல டனூப் நதியும் இதற்குச் சான்றாகவே விளங்குகின்றது.

ஹங்கெரியின் தலைநகர் பூடாபெஷ்டில் டனூப்

டனூப் நதியில் இணையும் கிளை நதிகள் ஏறக்குறைய 300 ஆகும். இவற்றில் ஏறக்குறைய 30 கிளை நதிகளில் படகுப் பயணமும் செல்லலாம். இந்த நதியின் கரையோரங்களிலும் இவை உருவாகிவரும் பகுதிகளிலும் வாழும் தாவர வகை, பறவைகள் மற்றும் விலங்கு வகை உயிரினங்களின் எண்ணிக்கை 5000 வகைகளுக்கும் குறை யாது உள்ளன.

ஆஸ்திரியாவின் தலைநகர் வியன்னாவில் டனூப்

நதிகள் என்றாலே மனித குல நாகரிகங்கள் தம் இருப்பிடங்களை அமைத்து, விவசாயத்தை வளர்த்து விரிவாக்கி கலைகள் செழித்து வளர்ந்த செய்திகளை வரலாற்றில் காண்கின்றோம். டனூப் நதி ஐரோப்பாவின் பழமையான கெல்ட் இன மக்கள் வாழ்ந்த நிலப்பகுதியாக வரலாற்று ஆய்வாளர்களால் அறியப்படுகின்றது. இந்த நதி ஓடும் கரையின் பல பகுதிகளில், அதிலும் குறிப்பாக ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா, ஹங்கேரி, ப்ராட்டிஸ்லாவா ஆகிய பகுதிகளில் கெல்ட் இன மக்கள் இன்றைக்கு 2600 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்விடங்களை அமைத்து வாழ்ந்ததாக கெல்ட் இன மக்கள் தொடர்பான வரலாற்றுச் செய்திகளை அறியலாம். கி.மு. 7ம் நூற்றாண்டு வாக்கில் கிரேக்க கடலோடிகள் இந்த நதியில் பயணித்த விபரங்கள் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. பின்னர் ரோமானியப் பேரரசு தன் ஆளுமையை விரிவாக்கிய சமயத்தில், போர் வீரர்கள் இந்த நதி மார்க்கமாக பயணித்து வந்து தங்கள் ஆளுமைக்கு உட்படாத நிலப்பகுதிகளைக் கைப்பற்றி பேரரசை விரிவாக்கினர்.

இந்தப் பத்து நாடுகளைச் சேர்ந்த பொது மக்கள் இந்த நதியை எந்த தங்கு தடையுமின்றி பயன்படுத்துகின்றனர். இந்த நதியில் சுற்றுலா பயணிகளுக்கான நதிப்பயணம் என்பது 19ம் நூற்றாண்டு வாக்கில் தொடங்கியது. இன்றோ டனூப் நதிக்கரை பயணம் என்பது உலகளாவிய அளவில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களைக் கவரும் ஒரு பயணமாகத் திகழ்கின்றது.

டோனாவ்குவெல்ல – ​டனூப் தொடங்கும் ஊற்று

டனூப்/ டோனாவ் ஊற்றெடுக்கும் பகுதி அமைந்திருக்கும் சிற்றூரின் பெயர் டோனாவேஷிங்கன். ப்ரெக், ப்ரிகாக் என்ற இரு பகுதிகளிலிருந்து ஊற்றெடுத்து ஒன்றாகிப் பின்னர் 300க்கும் மேற்பட்ட கிளை நதிகள் இணைந்து இது உருவாக்கம் பெறுகின்றது. டோனாவ்குவெல்ல ( Donauquelle) என்பதன் பொருள் டோனாவ் நதியின் ஊற்று தொடங்கும் இடம் என்பதாகும். இந்தப் பகுதியில் தான் டனூப் நதியின் ஆரம்பப்புள்ளி தொடங்குகின்றது. இங்குதான் மிகச் சிறிய வடிவிலான டனூப் நதி அருங்காட்சியகம் இருக்கின்றது. இங்கே டனூப் நதியைப் பற்றிய அடிப்படை தகவல்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. ஜெர்மனியின் கருங்காடு சூழ்ந்த இப்பகுதியில் கருங்காட்டினுள், பசுமை அழகு கண்களையும் மனதையும் கொள்ளைக்கொள்ளும் சூழலில் இந்த நீரூற்று அமைந்திருக்கின்றது.

​

இந்த நதி ஊற்றெடுக்கும் பாடன் உர்ட்டென்பெர்க் மாநிலத்தில் தான் நான் வசிக்கின்றேன். இந்த மாநிலத்தின் குடிநீர் டனூப் நதியிலிருந்து பெறப்படுகின்றது என்பதும் இந்த நதிநீரைத்தான் நான் தினமும் பருகி வாழ்கின்றேன் என நினைக்கும் போது எனக்குள் இந்த நதியின் மீது மிக ஆழமான பற்றுதல் ஏற்படுகின்றது. தாய் போலத்தான் நதியும் நம்மை வாழ்விக்கின்றது, அல்லவா?

பவள சங்கரி

ஒரு படைப்பிற்கு ஆரம்பம் என்பது எவ்வளவு முக்கியமானதொன்று என்பதை அறிந்திருப்போம். முதல் கோணல் முற்றும் கோணல் என்பார்கள். முதல் பகுதி சுவையாக அமைய கருத்தில் கொள்ளவேண்டிய சில விசயங்களைப் பார்ப்போம்.

⦁ கதை அல்லது நாடகம் என எதுவாயினும் நினைவில் நிற்கக்கூடிய ஒரு கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குங்கள். முதல் அறிமுகம் வித்தியாசமானதாக இருக்கட்டும்.
⦁ கதை நாயகனுக்கு ஏற்படப்போகும் பிரச்சனையோ அல்லது எதிர்ப்போ அதற்கான ஒரு குறிப்பைக் கொடுக்கலாம்.
⦁ அந்தப் பிரச்சனை ஏன் அவ்வளவு மோசமானது என்பதற்கான காரணத்தைச் சொல்லலாம்.
⦁ அதன் தீர்வு ஏன் அவ்வளவு முக்கியமானது அல்லது தீர்ப்பதில் என்ன சிரமம் என்பதைக் குறிப்பிடலாம்.
⦁ கதாநாயகனோ அல்லது நாயகியோ அதற்கான முயற்சியாக என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைச் சொல்லலாம்.
⦁ சரியான நேரத்தில், இடைவெளியில் ஆரம்பப்புள்ளியை அழுத்தமாகப் பதிக்கவேண்டும்.
⦁ இயன்றவரை தேவையற்ற வார்த்தைகளைத் தவிர்த்து சுருக்கமாகவும் சுவையாகவும் கொடுக்க முயலவேண்டும்.
⦁ பரீட்சார்த்தமான புதிய யுக்திகள் உதிக்கும்போது அதை ஒதுக்கத் தேவையில்லை. துணிவுடன் முயன்று பார்க்கலாம்.
⦁ கதாநாயகி அப்பாவை மட்டுமே சந்திக்கவேண்டும், அப்பா பற்றி மட்டுமே பேசவேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை. நல்ல நட்பையோ, நல்ல ஆசிரியரையோ, தான் சம்பந்தப்பட்டத் துறை நிபுணரையோ, தலைவர்களையோ போன்ற பரந்துபட்ட சிந்தனையை வெளிக்கொணரலாம்.
⦁ ஆழ்ந்த பெருமூச்சுடன் கற்பனைக் குதிரையைத் தட்டிவிட்டு அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்லலாம்.

தொடரும் ஆரம்பத்துடன் அடுத்தகட்ட நகர்வுகள் ஆச்சரியமான அனுபவங்களைக் கொடுக்கவல்லதாக இருப்பது நலம். வாசகர்களை சுண்டியிழுக்கும் சுவையான பகுதிகளாக அவை இருக்கவேண்டியது அவசியம். கதை முழுவதும் முடியும்வரை எந்த கவனச் சிதறல்களும் ஏற்படாதவாறு கட்டிப்போட்டு வைப்பது சிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படும்.

மேற்கண்ட கருத்துகளை நடைமுறைப்படுத்துவது எப்படி? ஆரம்பப்பகுதியை ஆய்ந்தறிந்து அதன் போக்கில் கதையை நகர்த்திச் செல்வது எளிது.

கதை சொல்வதற்கான சில வழிமுறைகள் பற்றி பார்ப்போம்:

ஆரம்பப்பகுதியைத் தொடர்ந்து அதே நடையில் முன்னேறிச் செல்வது. ஒவ்வொரு படியாகக் கடந்து தொய்வில்லாமல் கதையை முன்னோக்கி மட்டும் நகர்த்திச் செல்வது. இந்த முறையில் கருப்பொருளை உருவாக்குவதும் எளிதாகும். ஆனாலும் இந்த முறையில் மட்டுமே மேலெடுத்துச் செல்ல வாய்ப்புகள் குறைவாகவே இருக்கும். அதாவது கதையை பின்னோக்கி எடுத்துச் செல்லும் ஃபிளாஷ்பேக் என்ற உத்தி இல்லாமல் கதையின் போக்கில் முன்னேற்ற வாய்ப்புகள் குறைவாகவே இருக்கக்கூடும்.

“வாய்விட்டு சிரித்தால் நோய்விட்டுப் போகும்!” என்ற என் கதையின் ஆரம்பப்பகுதி ….

சிரிப்பு என்றால் என்ன? இதைக்கேட்டவுடன் சிரிப்பு வருகிறதா? ஆமாம், இந்த உலகில் உள்ள பல கோடி உயிரினங்களில் மனிதனால் மட்டுமே சிரிக்க முடியும் தெரியுமா? . மனிதரோடு உடன் பிறந்த உணர்வுகள் பல. அதில் மிகவும் முக்கியமானது சிரிப்பு. நாம் ஒரு முறை சிரிக்கும் போது நம் உடலின் 300 தசைகள் அசைகின்றன என்கிறது விஞ்ஞானம். இந்த சிரிப்பு, உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கக்கூடிய மனிதர்களிடமிருந்து வித விதமான சந்தர்ப்பங்களிலும் இயல்பாகத் தானாக வெளிப்படக்கூடிய ஒன்று. சிரிப்பு மட்டுமே நம் மனதையும், உடலையும் வலிமைப்படுத்தி புத்துணர்ச்சியுடன் வைத்திருக்கக்கூடியது என ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. மனம் விட்டு, வாய்விட்டுச் சிரித்தால் நம் உடலிலும், மனதிலும் உள்ள அழுத்தங்களும், கவலைகளும் வெளியேறுகின்றன. முகத்திலுள்ள தசைகளும், நெஞ்சுத் தசைகளும் பலம் பெற்று ஆரோக்கியத்தைத் தருகின்றன. நோய் எதிர்ப்பு சக்தியும் கூட அதிகமாகின்றதாம். சிரிக்கும் போது கவனித்துப் பாருங்களேன். மூச்சை நம்மால் ஆழமாக இழுக்க முடியும். அதனாலேயே தேவையான ஆக்சிஜனை எளிதாக உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிகிறது. மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஹார்மோன்களை இந்த சிரிப்பின் மூலம் மூளை உடலுக்கும் பரவச்செய்வதால், உடலும் நல்ல ஆரோக்கியமாக ஆகிறது. கபடமற்ற குழந்தைகள் கண்டதற்கெல்லாம் சிரித்து மகிழ்வார்கள். அவர்கள் நாளொன்றுக்கு சராசரியாக 400 முறைகள் சிரிக்கிறார்கள் என்றும் , பெற்றோர்கள் 15 முறைகள் மட்டுமே சிரிக்கிறார்கள் என்றும் ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. சிரிப்பு என்பது ஒரு தொற்று வியாதி போல. ஆமாம், கூட்டமாக இருக்கிற ஒரு இடத்தில் ஒருவர் சிரிக்க ஆரம்பித்தால் அது மளமளவென்று அங்கிருக்கும் அனைவரையும் தொற்றிக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிடும். சிரிப்பில், புன் சிரிப்பு அசட்டுச் சிரிப்பு, ஆணவச் சிரிப்பு, ஏளனச் சிரிப்பு, சாகசச் சிரிப்பு, நையாண்டிச் சிரிப்பு என பலவகை உண்டு.

அடுத்து நேரடியாக முன்னேறிச்செல்லும் இடைப்பட்ட பகுதியின் ஆரம்பம் இப்படிச் செல்கிறது ….

“பெருந்தலைவர்கள், சொற்பொழிவாளர்கள் போன்ற பலர் இயல்பாகத் தங்கள் நகைச்சுவையை வெளிப்படுத்தி சபையோரை சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் வைப்பார்கள். சில கலைஞர்களைப் பார்த்தவுடன் பொத்துக்கொண்டு சிரிப்பு வரும். அவர்களுடைய ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் , கண்களை உருட்டிப் பார்க்கும் ஒரு பார்வை கூட, அப்படி ஒரு சிரிப்பை வரவழைத்துவிடும், சார்லி சாப்ளின் படம் பார்த்திருப்பீர்கள் இல்லையா. அதுபோல இன்றும் கூட பல திரைப்பட நடிகர்கள் மற்றும் நாடக நடிகர்களென பலர் இருக்கிறார்கள்”

இங்கு ஃபிளாஷ் பேக் என்ற பின்னோக்கிச் செல்லும் உத்தியுடன் கதை எளிதாக முன்னேறும் வகையைக் காணலாம்……..

…….மிகப்பெரும் தத்துவ அறிஞரான பெர்னாட்ஷா, ஒரு முறை அழைப்பின் பேரில் ஒரு வயலின் கச்சேரிக்குச் சென்றிருந்தார். கச்சேரி முடிந்தவுடன், அங்கிருந்த பெண் நிர்வாகி ஒருவர் இவரிடம் வந்து, வயலின் வாசித்த அந்த கலைஞரைப் பற்றி தான் நினைப்பதைக் கூறும்படி கேட்டார்.

அதற்கு ஷா சற்றும் தயங்காமல், ” பாதரவ்ஸ்கியை (பாதரவ்ஸ்கி இன்னொரு இசைக் கலைஞர்) நினைவூட்டுகிறார்” என்று பதில் அளித்தார்.

அந்த நிர்வாகிக்கு இந்த பதில் மிகவும் ஆச்சரியமாகிவிட்டது. “பாதரவ்ஸ்கியா..? அவர் ஒரு வயலின் கலைஞர் இல்லையே.” என்று இழுத்தார்.
அதற்கு ஷாவும் முகத்தில் எந்தவிதமான உணர்வையும் காட்டாமல், “இவர் மட்டும் என்னவாம்?!” என்றாராம்.
அந்த நிர்வாகியின் முகத்தில் ஈயாடவில்லையாம், …………

நடந்து முடிந்த பழைய சம்பவங்களை நினைவுகூர்ந்து அதை நடப்பு நிகழ்வுடன் பொருத்துவதன் மூலமாக சுவையாக முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. கதையின் கருவிற்கு ஏற்ற பழைய நிகழ்வுகளை எடுத்துக்காட்டாக விளக்குவதன் மூலம் கதையின் ஓட்டமும் தொய்வில்லாமல் பயணிக்க வழிவகுக்கும். கிளைக்கருவை நகர்த்துவதற்கான சிறு விளக்கங்களும் கொடுப்பதற்கு ஏதுவாகும். ஒரு குறிப்பிட்ட கதாப்பாத்திரமோ அல்லது மையக்கருவின் கருத்தையோ ஒளியூட்டக்கூடிய வகையில் அமைந்துவிடுகிறது. முக்கியமான கதாநாயகப் பாத்திரத்தை மெருகேற்றவும் செய்கிறது. கதைக்கு மென்மை மற்றும் ஆழ்ந்த தன்மையை வழங்குகிறது.

ஃபிளாஷ் பேக் உத்தியில் முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியது, குழந்தைகளுக்கு நிகழ்கால சம்பவமா அல்லது நடந்து முடிந்த பழைய சம்பவமா என்ற குழப்பம் ஏற்படாதவாறு இருக்கவேண்டும். நேரத்தை சரியாகக் கணக்கிட்டு நிகழ் காலத்திற்கு சரியான நேரத்தில் வந்து சேர்ந்துவிட வேண்டும்.
மேற்கண்ட கதையில் வாய்விட்டு சிரித்தால் நோய் விட்டுப்போகும் என்ற மையக்கருவிற்கு வளம் சேர்க்கும் வகையில் முக்கியமான கதாபாத்திரங்களின் பழைய சம்பவங்களை பின்னோக்கிப் பார்த்து விளக்கப்பட்டுள்ளது.
தொடருவோம்

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !

அன்பான வணக்கங்கள்..

இன்னுமொரு வாரம் ! இன்னுமொரு மடல் ! அடுக்கடுக்காய் ஆனந்தங்கள்,அடுக்கடுக்காய் அனர்த்தங்கள். அப்படி ஒரு நிகழ்வு ! இப்படி ஒரு நிகழ்வு ! ஒரு இன்பம், ஒரு துன்பம் அதுதான் வாழ்க்கையென்றிருந்தால் அடுத்தடுத்து இன்பம், அடுத்தடுத்து துன்பம். இவைகளை வகுப்பவர் யார், அவர்தம் விதிகள் தாமெவை ?

இன்றைய உலகின் அவசர நிகழ்வுகள் அடுக்கடுக்காய் எம்மீது தூக்கிப் போடும் சவால்கள் இவை. இன்றைய உலகின் பலநாடுகளிலும் ஒரு புதிய சமுதாயம் உருவாகியிருக்கிறது . அதுதான் ” புலம்பெயர் சமுதாயம்” இப்புலம்பெயர் சமுதாயம் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரை மட்டும் உள்ளடக்கியதல்ல. பல்வேறு நாடுகளில் இருந்து பல்வேறு காரணங்களினால் இடம் பெயர்ந்து வேறொரு நாட்டிற்கு குடிபெயரும் அவலமான நிலையில் இருக்கும் மக்களை உள்ளடக்கியதே இச்சமுதாயமாகிறது.  இச்சமுதாயத்தினரால் படைக்கப்படும் இலக்கியம் அவர்களின் மனவோலங்களின் அடிப்படையில் எழுந்தவைகளே ! ஆனால் புலம் பெயர்ந்து வந்து வாழும் அனைவராலும் இலக்கியம் படைக்க முடிகிறதா ? இல்லையே ! தமது மன உணர்வுகளை எழுத்தில் வடித்து வெளியிட முடியாதோரின் மனவோலங்களுக்கு வடிகால் தான் என்ன ?

எனது எழுத்துக்களின் எல்லைகளை நிர்ணயிப்பது நான் பிறந்த என் தாய்மண்ணான ஈழம், நான் வாழ்க்கைத்துணையைத் தேடிக்கொண்ட தாய்த்தமிழகம், எனக்கு வாழ்வளித்த இங்கிலாந்து எனும் என் மாற்றாந்தாய். எனது பார்வையின் கோணம் இவைகளின் பின்னனியில் விளைபவைகளே ! எனக்குள் எனது பின்புலத்தால் வரைந்து வைக்கப்பட்ட கலாச்சாரக் கோலங்கள் அழிக்கப்பட முடியாதவை. அதேநேரம் பதின்ம வயதின் இறுதிப்படிகளில் இருந்து எனக்கு வாழ்வளித்த இந்த இங்கிலாந்து தேசத்தின் கலாச்சாரப் பின்னனி எனக்குள் எழுதப்பட்ட கலாச்சார விதிகளுக்கு முற்றிலும் மாறானவை. ஆயினும் எந்த வித வற்புறுத்தல்களுமின்றி எனது சொந்த விருப்பில் நான் வாழ்வதற்குத் தேர்ந்தெடுத்த இங்கிலாந்து நாட்டின் காலாச்சாரத்தை சுவீகரித்துக் கொள்ளும் மனப்பான்மையை எனது வாலிப வயதில் வரித்துக் கொள்வதில் எனக்கு எந்தச் சிக்கலும் இருக்கவில்லை. ஆயினும் என் தாய்மண்ணின் கலாச்சாரப் பின்னனியைத் தொலைத்து விடாமல் காப்பாற்றிக் கொள்வதில் பல சிக்கல்கள் இருக்கத்தான் செய்தன.

இவை யிரண்டுக்கிடையில் இருந்த கலாச்சார இடைவெளியை நிரப்புவதே ஒரு போராட்டமாக இருந்தது. அப்போராட்டக் களத்தில் பல சமயங்களில் பல குழப்பநிலைகள் தோன்றி மறைந்துள்ளன. ஆனால் இன்று எனது முதுமையின் வாசலில் நான் இன்னமும் தமிழையும், அது கற்றுத் தந்த கலாச்சார முக்கியத்துவத்தையும் மனதில் கொண்டிருப்பது எனது போராட்டத்தில் நான் ஓரளவு வெற்றியடைந்தேன் எனும் மகிழ்வை எனக்குத் தந்திருக்கிறது. இந்தப் பின்னனியில் தான் நான் இங்கிலாந்தில் எமது புலம்பெயர் தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் மத்தியில் நிகழும் நிகழ்வுகளை எனது கோணத்தில் இருந்து பார்க்க விழைகிறேன். தமிழையும், அதன் கலாச்சாரப் பெருமைகளையும் தாம் வாழும் புலம்பெயர் தேசத்தில் காப்பாற்றி வளர்த்து வருகிறோம் எனும் நம்பிக்கையில் எம்மவர் நிகழ்த்தும் பல நிகழ்வுகளுக்கான உண்மை விளக்கங்களின் அடியில் ஒளிந்திருக்கும் மனப்பான்மையை கொஞ்சம் வெளிக்கொணர்வதே எனது இந்த மடலின் சாரமாக அமைகிறது. மனம் நிறைய எமது கலாச்சாரப் பெருமைகளைச் சுமந்தபடி அந்நிய தேசத்தினுள் நுழைகிறோம். நாம் நுழையும் அந்நிய தேசங்களில் எமக்கு வரவேற்பளித்து எமது தனிமனித உரிமைகளுக்கு மதிப்பளித்து நாம் அவர்களின் சட்டவரம்புக்கு உட்பட்டு எமது கலாச்சாரத்தை வளர்ப்பதற்கு அவர்கள் எவ்விதத் தடையும் போடுவதில்லை. எமது உள்ளங்களில் தேக்கி வைத்திருக்கும் கலாச்சாரங்களைக் காப்பாற்றும் திறன் எமக்குள் இல்லை என்றாலும் இருக்கவே இருக்கிறார்கள் எமது குழந்தைகள். என்ன செய்கிறோம் ? எமது கனவுகளை கலாச்சாரம் எனும் பெயரில் எம்மைப் பிணைத்திருக்கும் விலங்கினை நாம் பாசக்கடமை எனும் பெயரில் எமது குழந்தைகளின் மீது பூட்டி விடுகிறோம். இந்தப் புலம்பெயர் தேசத்தில் பிறந்து வளர்ந்த எமது குழந்தைகள் தம் வாழ்வுக்கான கல்வியைப் பெற்றிட செய்யும் முயற்சிகளோடு பெற்றவர்களின் கலாச்சார சுமைகளையும் சேர்ந்தே சுமக்கிறார்கள்.

என்ன சக்தியின் மடல் எந்தத் திசை நோக்கிச் செல்கிறது என்கிறீர்களா ? இங்கிலாந்தில் நிகழும் பல அரங்கேற்றங்களையும் அவற்றின் பின்னால் புதைந்திருக்கும் பல துயரங்களையும் கண்ணுற்றதினாலும், கேள்வியுற்றதினாலும் எழுந்த ஆதங்கத்தின் வெளிப்பாடே இம்மடல். ஆமாம் நடனம், இசை, பாடல் எனும் பல கலாச்சார விழுமியங்களின் அடையாளச் சின்னங்களாக தமது வாரிசுகள் வருவதின் பெருமைக்காக பெற்றோர்கள் பலர் படும் இன்னல்கள் சொல்லிலடங்கா. இங்கே நடைபெறும் அரங்கேற்றங்கள் சிலவற்றின் செலவு ஒரு வாரிசின் ஆடம்பரமான திருமணச் செலவுக்கு இணையானது. அத்தகைய நிதியை வங்களில் கடனாகப் பெற்றுக்கூட இத்தகைய நிகழ்வுகள் நடத்தப்படுகின்றன. இவற்றில் பல அந்த ஒரு அரங்கேற்ற நிகழ்வின் பின்னால் ,அவ்வரங்கேற்றம் செய்த மாணவ மாணவிகளினால் மீண்டும் ஒருபொழுது கூட உபயோகிப்படக்கூடாத நிலையை நான் பல இடங்களில் கண்டிருக்கிறேன். ஆனால் அதேசமயம் தங்களுக்கு பிடித்ததினால், இக்கலைகளைப் பயிலும் பல மாணவ மாணவிகள் இல்லாமல் இல்லை. அவர்களின் திறமைகளையும், அவர்களின் கலச்சார அடையாளப் பாதுகாப்பையும் பார்த்து நான் பிரமிக்கத் தவறுவதில்லை.

என்னுடைய ஒரே ஆதங்கம் கலாச்சாரப் பாதுகாப்பு எனும் பெயரில் பிடிக்காத ஒன்றைத் தமது சுயமகிழ்வுக்காக தமது குழந்தைகளின் மீது திணிக்கும் முறை சரிதானா என்பதே ! புலம்பெயர் வாழ்வில் எமது இளமைக்காலத்தில் தாய்நாட்டுக் கலாச்சாரத்தில் வளர்ந்து விட்டு பின்பு புலம்பெயர் தேசக் கலாச்சாரப் பின்னனியில் இணைந்து வாழ்வதென்பது ஒரு சுலபமான காரியமல்ல. அவ்வாழ்வில் எங்கே நாம் நமது அடையாளத்தை இந்த அந்நிய தேசத்தில் தொலைத்து விடுவோமோ எனும் பயத்தில், தீவிரமான நடவடிக்கைகளில் இறங்குவது எதிர்பார்க்க வேண்டிய ஒன்றே. ஆயினும் இப்புலம்பெயர் தேசத்தை நமது வாழ்நாடாக எடுத்துக் கொள்ளும் போது, இத்தகைய குழப்பங்களுக்குள் நம்மைப் புகுத்திக் கொள்ளாமல் தப்பித்துக் கொள்ளும் மனப்பான்மையை வளர்த்துக் கொள்வது அவசியமே !

மீண்டும் அடுத்த மடலில்

அன்புடன்

சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

க.பாலசுப்பிரமணியன்

இறைவனை எங்கெல்லாம் தேடுவது ?

பலநேரங்களில் நாம் இறைவனிடம் நம்முடைய பிரார்த்தனை வீணானதோ  என்ற ஒரு சந்தேகத்திற்கு உட்படுகின்றோம். இறைவன் சிலருக்குத்தான் அருள் புரிகின்றான்,. நான் வேண்டும்போது இந்த அண்டத்தின் எந்த மூலையில் அவன்  இருந்தானோ,   அவன் காதுகளில் நம் குரல் விழுந்ததோ,  இல்லை, அதை அவன் கேட்டும் கேட்காமல் இருக்கின்றானோ என்ற  ஐயம் நமது உள்ளத்தில் தோன்றுகின்றது.

மனிதடைய இந்த அறியாமையை விளக்கும் கபீர்தாஸ் மனிதனைப் பார்த்துக் கூறுகினு ன்றார். “மூடனே! எவ்வாறு ஒரு கஸ்துரி மான் தன நாபியிலிருந்து வருகின்ற ஒரு வாசத்தை எங்கோ வெளியிலிருந்து வருகின்றது என்று நினைத்து  இங்கும் அங்குமாக ஓடுகின்றதோ, அது போல் உன் உள்ளிருக்கும் இறைவனை அறியாமல் நீ இங்கும் அங்கும் ஓடுகின்றாய்.”

திருமூலரோ இந்த  உடலே ஒரு திருக்கோயில். இதன் உள்ளே இருக்கும் இறைவனை உன்னால் ஏன் காணமுடியாது? அப்படிக்  காண்பதற்கு உன் உள்ளக்கதவுகளைத் திறந்து உள்ளிருக்கும் சிவனை நீ அறிந்து கொள்ள வேண்டும். தரிசனம்  செய்ய வேண்டும்  என்ற கருத்தை முன் வைக்கின்றார்.

” உள்ளம் பெருங்கோயில்  ஊனுடம்  பாலயம்

 வள்ளற் பிரானார்க்கு  வாய்க்கோ  புரவாசல்

தெள்ளத்  தெளிந்தோர்க்குச் சிவன் சிவலிங்கம்

கள்ளப்  புலனைந்துங் காளா மணிவிளக்கே .”

இந்தப் பாடல் இறையின் திருவருள் எங்கும் பரவி நிறைந்திருப்பதற்கு  அத்தாட்சியாக  இருக்கின்றது

குமரகுருபரரோ மீனாட்சி பிள்ளைத் தமிழில் அன்னையைப் பாராட்டும் பொழுது ” அகந்தைகே கிழங்கை அகழ்ந்தெடுக்கும் தொழும்பர் உளக் கோயிற்கு  ஏற்றும் விளக்கே”  எனச் சொல்லி “அகந்தையை நீக்கிவிட்டு தூய மனதோடு இருப்போரின் உளக் கோயிலில் உள்ள விளக்கை ஏற்றுபவளே”  என விளிக்கின்றார்.

இந்தக் கருத்தை வலியுறுத்தும் பட்டினத்தாரோ நம்முடைய புறக்கண்களை நீக்கிவிட்டு அறிவுக்கண்களோடு அவனை நோக்கினால் அவன் புலப்படுவான் என்ற கருத்தை சுருக்கமாக விளக்கியுள்ளார்

உளகண்ணுக்  கல்லா தூன்கண்ணா  லோருமதோ

விளக்குச் சுடரொளிபோல் மேவி யிருந்தாண்டி.

ஊனக்கண்ணால்  அவனை அணுகாமல் ஞானக்கண் கொட்டிண்டு அவனை அணுகுதல் வேண்டும்.

இதே கருத்தை நிலைநிறுத்தும் வண்ணம் அமைகின்றது திருமூலரின் பாடல்

“திரிகின்ற முப்புரஞ் சென்ற பிரானை

அரியனென் றெண்ணி அயர்வுற வேண்டா

புரிவுடுடை யாளர்க்குப் பொய்யலன் ஈசன்

பரிவோடு நின்றுபரிசறி வானே.”

“ஈசன் எங்கோ மிகதூரத்தில் இருக்கிறான்; நம் பிடிப்பிற்கு அப்பால் இருப்பவன் என எண்ணுதல் வேண்டாம். “புரிந்துகொண்டு” அவனை நாடுபவர்கட்கு என்றும் அருகாமையில் இருப்பவன் ஈசன். என்ற நம்பிக்கையை நம் மனதில் ஊன்றுகிறார்.

அந்த ஆண்டவனைச் சிந்தையில் வைத்து நாம் எப்படிப் பற்றிக்கொள்ளவேண்டும்? இதை விளக்குமாறு அமைகிறது திருவாசகத்தில் மாணிக்கவாசகரின் அருள்வாக்கு “

“கொழும்பில் அரும்பாய்க் குவிமலராய்க் காயாகி

வம்பு பழுத்த்துடலம்  மாண்டிங்கன்  போகாமே

நம்புமென் சிந்தை நணுகும்வண்ணம் நானணுகும்

அம்பொன் குலாத்தில்லை ஆண்டானைக்  கொண்டன்றே “

 வள்ளலாரோ ‘இத்தனை முயற்சி எதற்கு?” – அன்பே வடிவான பரம்பொருளை அன்பால் அணைத்தால் போதாதோ? நமது அன்பின் குரலுக்கு அடிபணிந்து அவன் நம்மை ஆட்கொள்ள மாட்டானோ ? எனக் கேட்கின்றார்

அன்பெனும் பிடியுள் அகப்படும் மலையே

அன்பெனும் குடில் புகும் அரசே

அன்பெனும் வலைக்குள் படுபரம் பொருளே

அன்பெனும் கரத்து அமர் அமுதே

அன்பெனும் கடத்துள் அடங்கிடும் அமுதே

அன்பெனும் உயிர் ஒளிர் அறிவே

அன்பெனும் அணுவுள் அமைந்த பேர்ஒளியே

அன்புருவாம் பரசிவமே !

“அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்” என வள்ளுவர் கூறியது சரிதானே ?

தொடரும்..