Author: admin

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

பாவலர் தமிழாளன் கவிதைகளில் படைப்பாளுமை

முன்னுரை

படைப்பாற்றல் எவ்வாறு தனித்துவம் மிக்கதோ அதுபோன்றதே சுவையுணர் திறனும் தனித்துவம் மிக்கது. சுவையுணர் திறனின்றித் திறனாய்வு அமையாது, காலத்துக்கும்  கதிரவனையே  மீண்டும் மீண்டும் அறிமுகம் செய்து களைத்துப் போனவர்கள் நாம். குடிசைக்குள் கண்சிமிட்டும் சில அகல்விளக்குகளை அறிமுகம் செய்தால் என்ன என்னும் என் எண்ணத்தின் மொழி வெளிப்பாடே இந்தக் கடடுரைத் தொடர். .’வல்லாரக்கும் மாட்டார்க்கும் வரமளித்து’ வாய்ப்பளிக்கும் ‘வல்லமை’ இப்பணியைச் செய்ய எனக்கும் வாய்ப்பளித்தமைக்கு நன்றி.  சிறு குறு இதழ்களிலும் முகநூல் பதிவுகளிலும் தனிப்பட்ட முறையிலும் தங்களது படைப்பாளுமைக்கான ஓர் அங்கீகாரத்தைத் தேடும் அந்த துடிப்பான கவியுள்ளங்களை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அந்தத் தவிப்பினைப் போக்கித் தாகத்தைத் தணிப்பதற்கும் தமிழுக்கு ஏதேனும உருப்படியாகச் செய்யலாமே என்னும் இந்த முதியவனின் துடிப்புக்கும் இக்கட்டுரைத் தொடர் ஒரு வடிகால் ஆகலாம். அந்த வகையில் நிறைதமிழ் ஆய்ந்தார் — கறையில் கவிஞர், — மொழியின உணர்வாளர் — பழிதீர் பாவலர் பழ தமிழாளன் அவர்களின் கவிதைகளில் இழையும் படைப்பாளுமையை இந்தக் கட்டுரை சுருக்கமாகச் சொல்ல முயல்கிறது. .

படைப்பாளுமை – ஒரு விளக்கம்

படைப்பின் அனைத்துக் கூறுகளின் மேல் படைப்பாளன் செலுத்துகின்ற மேலாதிக்கத்தையே நாம் படைப்பாளுமை என்று கூறுகிறோம். உள்ளம், புலமை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் உருவாவது படைப்பு கம்பன் இராமனையும படைக்கிறான். இராவணனையும் படைக்கிறான். நீலமாலையையும் படைக்கிறான். திரிசடையையும் படைக்கின்றான் என்றால் அத்தனைப் பாத்திரங்களாகவும் ;அவன் உருவெடுக்கிறான். இதுதான் அவன் உள்ளத்தின் அளுமை. பாத்திரப் படைப்புக்களின செய்நேர்த்தி குறையாமல் எந்தப் புள்ளியிலும் முரண் ஏற்படா வண்ணம் காத்து அவர்களின் பண்பாட்டு உருவகம் சிதையாமல் பாரத்துக் கொள்வதற்குத்தான் உள்ளத்தின் ஆளுமை என்று பெயர். கலிவிருத்தம் என்னும் ஒரு சாதாரண யாப்பிலும் அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தங்களிலும் அவன் செய்து காட்டியிருக்கிற சித்துவிளையாட்டுக்கள் வடிவத்தின் மீது அவன் செலுத்திய ஆளுமை எனலாம். காப்பிய நிகழ்விடச் சித்திரிப்புக்கள் இயற்கை மேல் கொண்ட அவனுடைய ஆளுமையை உணரமுடியும்.  இததகைய ஆளுமை எல்லாப் படைப்பிலக்கியக் கரத்தாக்களுக்கும் உரியனவே எனினும் கவிதைப் படைப்பாளர்களுக்குக் கூடுதல் சிறப்பாகக் கருதப்படும் கருத்து, வடிவம், உணர்ச்சி, கற்பனை என்னும் கவிதைக் கூறுகளின் மேல் கவிஞன் ஒருவன் செலுத்துகிற படைப்பாளுமையையே மேலே கம்பன் வழி நின்று கண்டோம். சுருங்கச் சொன்னால் ‘இந்தப் பாடடை இவர்தான் எழுதியிருப்பார்’ என்னும் முத்திரைக்கு மறுபெயரே’ படைப்பாளுமை. அத்தகைய படைப்பாளுமையைப் பெற்றவர்களால் படைக்கப்படும் கவிதைகளே காலத்தை வென்று நிற்கின்றன .மற்றவை காலச் சூறாவளியில் தாக்குப் பிடிக்க இயலாத பதர்களாகப் பறந்துவிடுகின்றன.

பாவலர் தமிழாளன் ஓர் அறிமுகம்

நத்தம் பள்ளத்தாக்கில் பிறந்து முத்தமிழ் கற்று முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றிய முதுகலைத் தமிழாசிரியர். எதனையும் த்மிழாலேயே சிந்திக்கும் தனித்தன்மை பெற்றவர். மரபுவழி வந்த பண்பாட்டுக்குப் பட்டா போட்டுக் கொணடவர்.  ‘பழகுதற்கு இனியவர்’ என்னும் பாசாங்கு மொழி அறியாத இவர் உள்ளம் சிரிப்பதை உதடு ரசிக்கும். தெள்ளிய நீர்போலக் கள்ளமில்லாக் உள்ளத்துக்குக் காப்புரிமை பெற்றவர். அதனால் கவிஞரானவர்.  மெய் வருத்தம் நோக்காது கைப்பொருள் இழந்தும் மொழி, இனம், நாடு முன்னேற வேண்டும் எனக் கஞ்சத்தனம் இல்லாமல் கவலைப்படுபவர்.  தமது தனித்தமிழ்க் கவிதைகளால் முகநூல் பக்கங்களையெல்லாம் தமிழ்மணம் கமழச் செய்தவர். செய்கிறவர்.  ‘தமிழமுது’ என்னும்  கவிதைத் தொகுப்புக்கு உடைமையாளர்.  உழைப்பதற்காகவே ஓய்வு பெற்றவர்.

தமிழாளன் கவிதைகளில் பாடுபொருள்

அகம், புறம் என்னும் இருபெரும் பாடுபொருளை மட்டும் பாடிய சங்கச் சான்றோர்கள் கவிஞர்களாக ஒளிர, பலசரக்குக் கடையான தனிப்பாடல் திரட்டுக் கவிஞர்கள் தனிமைப்பட்டுக் கிடப்பதற்குக் காரணம் என்ன? வேறுபட்ட பாடுபொருளைப் பாடுவதனாலேயே கவிஞர் ஆகிவிட முடியாது. கவிதையில் வேடிக்கை செய்வதும் வித்தை காடடுவதும் வேறு. மக்கள் நலம் சார்ந்த எண்ணங்களைக் உணர்வுப் பூர்வமான கவிதைகளால் வெளிப்படுத்துவது வேறு. தமிழையும் தமிழ்நாட்டையும் தமிழினத்தையும் வரையறுத்த பாடுபொருளாகக் கொண்ட கவிஞருள் தமிழாளனும் ஒருவர். ஆனால் சில நேர்வுகளில் அந்த எல்லையை இவரைத் தாண்ட வைத்தது சமுதாயத்தின் அவல நிலை. எனவே சில புதுமையான பாடுபொருளைத் தேடிப் பாடியிருக்கிறார்.

முதியோர் காதலும் முதியோர் காப்பகமும்

பாவேந்தரின் முதியோர் காதல் தமிழ்க்கவிதை மரபு அதுவரைக் காணாதது. அவரால் கண்டெடுக்கப்பட்டது. முதியோர் காதல் என்பது ‘குடும்ப விளக்கின்’ இறுதிப்பகுதியான அதனுள் முதியோரின் பக்குவக் காதலும் பண்பாட்டு முதிர்ச்சியும் இல்லறப் பயனும், சமுதாயக் கடனும் வெல்லத் தமிழில் பாவேந்தரால் பாடப்பட்டிருந்தன.  காலச் சக்கரச் சுழற்சிக்குச் சமுதாயமும் விதிவிலக்கன்று. இன்று நிலை தலைகீழ். ‘தான் கட்டிய வீட்டுக்கு ‘அன்னை இல்லம்’ என்று பெயர்வைத்து. திறப்பு விழா செய்ய மகன், அம்மாவை அழைப்பதற்கு முதியோர் இல்லம் செல்கிற நாகரிகத்தின் உச்சத்தை நாடு பார்க்கிறது நல்லவர்கள் பார்க்கிறார்கள். தமிழாளனும் பார்க்கிறார். அதனால் குமுறுகிறார். எழுதுகிறார்.

“பெற்றெடுத்த பிள்ளைதனைப் பேணியுமே ஊணளித்துக்
கற்கவைத்துப் பணியேற்கக் கண்துஞ்சாப் –பெற்றவரைக்
கண்கலங்க இல்லமதில் கையற்றே ஏங்கவைப்போன்
மண்ணகத்து மாண்பில்லான் மன்!”

என்னும் வெண்பாவில்  ஆஸ்திக்குப் பெற்ற மகனிருந்தும் முதியோர் இல்லத்தில் அனாதையாகிப் போன முதியோர்படும் துன்பத்தைப பாடி

ஈன்றெடுத்தார் படுப்பதற்கும் உண்ப தற்கும்
இழிபாயும் பழந்தட்டும் மகனே ஈந்தான்!
வான்மதிபோல் தம் மகனை வளர்த்த பெற்றோர்
வற்றல்மரம் சாய்ந்தாற்போல் சாய்ந்தார்! கொம்புத்
தேன்,பேரன் பாய், தட்டைப் பாது  காத்தான்!
திகைத்திட்ட பெற்றோரோ ‘எதற்கே?’ என்றார்!
பான்மழலை,  “நீங்கள் உண்ண. படுக்க என்றான்!”
பாலகனால் தெளிவுபெற்றார்!  தலைகுனிந்தார்!

என்று உலக வழக்கில் உள்ளதொரு அங்கதச் சொல்லாடல் ஒன்றினைக் கவிதையாக்கிறார்.  இனி உலகமயப் பேராபத்தில் சிக்கியிருப்பவைகளுள் சுற்றுப்புறக் கேடும் ஒன்றாகும். உலகம் முழுவதும் கடல் மட்டம் அடுத்த சில ஆண்டுகளில் இரண்டடி உயரும் என்கிறார்கள். இமயமலை உருகிவருகிறது என்கிறார்கள். சுற்றுப்புறத் தூய்மை பெருங்கவனம் பெறவேண்டியது இன்றியமையாதது என அரசும் அறிவாளிகளும் அவசரப்படுகிறார்கள். இப்பொருண்மை பற்றிய தமிழாளன் கவிதைப் பங்களிப்பு இப்படி அமைகிறது. .

“உடல்வளரக்கும் தூய்மையுறும் உண்பொருட்கள் தன்னில்
உடல்நோயைப் போக்கிநலம் காக்கின்ற மருந்தில்
திடமோடும் உடல்நிற்க அருந்துகின்ற பாலில்
சிந்திக்கும் அறிவின்றிக் கலப்படத்தைச் செய்து
வடமலைபோல் செல்வத்தைக் குவிக்காது நாளும்
வற்றாது அறவழியில் தேடியநம் தேட்டைக்
கடனென்று வறுமையிலே வாடுகின்றோர்க் கீதல்
கற்றவர்கள் போற்றுகின்ற வாணிகத்தின் தூய்மை!”

என்னும் பாட்டால் சமுதாயத் தூய்மையையும்

‘தொடர்வண்டி பேருந்து நிலையம் மற்றும்
தொடர்கின்ற பொதுவிடங்கள் தோறும் குப்பை
அடங்கிடவே தொட்டிகளும் அடுக்கடுக்காய்
அமைத்து அவற்றில் போடுகின்ற எண்ணந் தன்னைக்
கடன் எனவே மக்களுக்குக் கற்றோர் எல்லாம்
கற்பித்தால் நகரமுதல் சிற்றூர் மட்டும்
உடனடியாய்த் தூய்மையெனும் அழகு கொஞ்சும்
உலகத்தார் கண்டுவக்கும் சொல்லும விஞ்சும்!

என்னும் பாட்டால் சுற்றுப் புறத்தூய்மையையும் பாடுபோருளாக்கிய பாவலர் இறங்குமுகத்தில் இருக்கின்ற பொருளாதாரப் பாதிப்பிலிருந்து மீளவும் எதிர்காலத்தை உறுதி செய்யவுமான தனிமனிதச் சிறு சேமிப்பையும் வலியுறுத்தி எழுதியிருக்கிறார்.

“நிலமகளும் தன்வயிற்றில் வைரம். பொன்னை
நிலையாகப் பிறபொருளை வைத்தி ருப்பாள்!
மலர்தேடி வண்டுகளும் நாளும் சென்று
மதுவைத்தன் அடைதனிலே சேரத்து வைக்கும்
அலைகடலும் தன்மடியில் பவளம் முத்து
அரியபல செல்த்தைச் சோத்து வைக்கும்
நிலையில்லா வாழ்வுக்குச் சொந்த மானோன்
நீர்நிலம்போல் சேமித்து வாழ வேண்டும்!”

என்னும் பாடலில் உவம அளவையால் சிறுசேமிப்பை வற்புறுத்துகிறார். ‘கஞ்சி குடிப்பதற்கில்லார்’ என்பதும் கவிதைதான். ‘அதன் காரணங்கள் இவையெனும் அறிவுமில்லார்’ என்பதும் கவிதைதான். வறுமைச் சித்திரிப்பு மட்டுமே கவிதையாகிவிடாது. ஒரு காலக்கட்டத்தில் வறுமையை ஒழிப்பதற்கான வழியைக் காட்டுபவரும் கவிஞரே என்பதற்குத் தமிழாளன் ஓரு சான்று.

“வான்மழையும விரிவெளியும் எதிரும் மண்ணும்
வளமைமிகு தம்பணியை ஆற்றும் போது
தான்வேண்டிக் கையூட்டுக் கேட்டதுண்டா?
தான் அரசுப் பணியமர்ந்த காலத் திற்கும்
தான்செய்யும் பணிக்கான ஊதி யத்தை
தவறாதே நாட்டரசு அளிக்கும் போது
மான்போல மானத்தைக் காகக் வேண்டி
மதிமயக்கும் கையூட்டை மறுத்தல் வேண்டும்!

என இன்று மகப்பேறு மருத்துவமனைகளிலிருந்து இருந்து சுடுகாடு வரை புரையோடிப் போயிருக்கும் இலஞ்சத்தைக் கண்டித்துப் பாடியிருப்பதைக் காணலாம். தமிழைப் பாடியிருக்கிறார். தமிழின் இனிமையைப் பாடியிருக்கிறார். இனத்தைப் பாடியிருக்கிறார். அது இழந்த ஏற்றத்தைப் பாடியிருக்கிறார். இன்றைய இழிநிலையைப் பாடியிருக்கிறார். பெண்மையைப் பாடியிருக்கிறார். அதன் பெருமையைப் பாடியிருக்கிறார். இன்னும் என்னென்னவோ பாடியிருக்கிறார். ஆனால் பிறரால் அவ்வளவாகச் சீண்டப்படாத சமுதாயத்திற்குத் தேவையான இத்தகைய அரிய சிலவற்றையும பாடுபொருளாக்கியிருக்கிறார். அதன்வழி பாடுபொருளில் தனக்கான தனிமுத்திரையை அவர் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

தமிழாளன் கவிதைக் கட்டுமானத்தில் மரபு

கட்டுமானச் சிறப்பு என்பதை உத்திச் சிறப்பு என்றும் சொல்லலாம். கவிதை உத்திகளால் சிறக்கிறது. அது கவிதையின் பாடுபொருளாலும் கவிஞனின் அப்பொழுதைய மனநிலைக்கும் ஏற்ப நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.‘  ‘கவிதையில். ‘வடிவம்’என்பது ‘சீர், தளைகளால் அமைந்த யாப்பை மட்டும் சுட்டாது, சொல்லாட்சி, பன்முக உத்திகள், வெளிப்பாட்டுமுறை முதலியவற்றையும் சுட்டும் ஒரு குறியீடாகவே கருதப்படும். பாவலர் தமிழாளன் கவிதைகளில் இவை அமைந்திருக்கும் பாங்கினைச் சுருக்கமாகக் காணலாம்.

மரபு என்பது திட்டமிட்டுத் திணிப்பதன்று. படைப்புக்களில் தானாகவே வந்து அமைது. படிவது. “வீடு அமைய வேண்டும்,. மனைவி அமைய வேண்டும், மனத்துள் படிய வேண்டும் என்பனபோல. பாரதி உள்ளிட்ட தமிழ்க் கவிஞர்களில் தமிழைப்பாடாத கவிஞர்களே இல்லை. அவருள்ளும் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இன்றித் திகழ்பவர் பாவேந்தர். அதனால்தான் மொழியை வாழ்த்துகிறபோதோ அவையடக்கம் கூறுகிறபோதோ அவருடைய தாக்கம் அல்து பாதிப்பு இல்லாத எந்தத் தமிழ்க்கவிஞரும் கவிதையைத் தொடங்க முடிவதில்லை.

“பயிலுறு அண்ணன் தம்பி — அக்கம்
பக்கத்து உறவின முறையார்
தயை மிக உடையாள் அன்னை — என்னைச்
சந்ததம் மறவாத் தந்தை
குயில்போல் பேசிடும் மனையாள் — அன்பைக்
கொட்டி வளர்க்கும் பிள்ளை
அயலவர் ஆகும் வண்ணம் — தமிழ் என்
அறிவினில் உறைவது கண்டீர்!”

என உறவுகளை உதறித்தள்ளும் உணர்வாகத் தமிழைக் காண்கிறார் பாவேந்தர். சிந்தில் சிந்திய பாவேந்தர் உள்ளத்தை அப்படியே விருத்தத்தில் பதிவு செய்கிறார் தமிழாளன்.

தீதில்லா மனையாளின் செங்கண் பார்வை,
தீஞ்சுவையாய்க் கனிகின்ற செவ்வாய முத்தம்
ஓதி கோதி முகர்கின்ற மலரின் நாற்றம்
ஒளிமிகுந்த நிலவனைய முகத்தின் தோற்றம்
பாதிவிழி இதழ்மூடப பருகும் கூடல்
பருகுகையல் காற்றோடாது அணைக்கும் பார்வை
ஓதிடினும் இன்பமென்றே உயர்ந்து வானின்
ஒப்பில்லாத் தமிழுக்கே ஈடும் ஆமோ?

பாரதிதாசன் அத்தனை உறவுகளையும் அயலனவாக்க இந்தப் பாட்டில் ;மனைவியை மட்டும் பிரிததுப் பாடியதும் ஓர் மரபே! எவ்வாறு எனின் பாவேந்தரே அவ்வாறு பாடியிருக்கிறார்.

“மங்கை ஒருத்திதரும் சுகமும் – எங்கள்
மாத்தமிழ்க்கு ஈடில்லை என்றுரைப்போம்!”

என்று பாவேந்தர் பாடியது குறள் என்றால் தமிழாளன் பாடியது பரிமேலழகர் உரை எனலாம். ‘தருசுகம்’ என்னும் வினைத்தொகையைப் பாவலர் பொருட்தொகையாக்கியிருக்கிறார்.

“ஒளிநிறைநத பகலவனும் இருண்ட துண்டோ?
உலவி வரும் காற்றினுக்கே ஓய்வும் உண்டோ?
நளிநீரின் தண்மைக்கும் மாற்றமுணடோ?
நறுமலர்கள் மணக்காது மாய்தல் உண்டோ?
வெளிநிலவின் குளிர்ச்சிக்கே குறைவுமுண்டோ?
வளமளிக்கும் மாரி, கையை  மடக்கல் உண்டோ?
களிப்போடு பிறர் வாழத் துன்பமின்றிக்
கைகொடுக்கும்  தமிழனுக்கே தாழ்ச்சி உண்டோ?

என்று தமிழனுக்குத் தாழ்ச்சியில்லை என்பதற்கு அவனுடைய பக்குவப் பண்பாட்டைக் காரணமாக்குகிறார். பகலவன், காற்று, நீர், மலர், நிலவு, மழை, என்னும் உவமங்களால் தன்னலமற்ற பணிக்கான தமிழ்மரபுக்கு எந்த நாளும் வீழ்ச்சியில்லை என்பது ஓர் புதிய பார்வை.

மணிவாசகப் பெருமானும் தமிழாளனும்

மணிவாசகப் பெருமானைத் தமிழாளனோடு  ஒப்பிடுவதாக எண்ணிவிடக் கூடாது. தலைப்புக்காக வைக்கப்பட்டது. அவையிரண்டுமே அவர்கள் எழுதிய நூலுக்கு வந்த ஆகுபெயர்கள். மணிவாசகப் பெருமான் திருவாசகத்தில் திருச்சாழல் என்ற பகுதியை மகளிர் இருவர் பங்கு கொள்ளும வினா விடை பாங்கில் எழுதியுள்ளார். அது ஓர் உத்தி.

“தேன்புக்க தண்பணைசூழ் தில்லைச் சிற்றம்பலவன்
நான்புக்கு நட்டம் பயிலுமது என்னேடீ?”

“தில்லைச சிற்றம்பலத்துப பெருமான் திருவாலங்காட்டுக்குச் சென்று நடனம பயின்றது ஏன்?’ என்பது ஒருத்தியின் வினா.

“நான்புக்கு நட்டம் பயின்றிலனேல் தரணியெல்லாம்
ஊன்புக்க வேற்காளிக் கூட்டங்காண் சாழலோ?”

“அவ்வாறு அவன் திருவாலங்காட்டுக்குச் சென்று நடனமாடியிருக்காவிடின், இவ்வுலகத்தையே காளி விழுங்கியிருப்பாள்’  என்பது மற்றொருத்தியின் விடை இரத்தபீசன் என்னும் அரக்கனைக் கொன்ற ஆவேசத்தில் உலகத்தையே அழிக்க எண்ணும் காளியை அடக்கிய தொன்மம் இது.  பாவலர் தமிழாளன் இந்த உத்தியைத் தெரிந்தோ தெரியாமலோ பயன்படுத்தியிருக்கிறார். அல்லது இந்த உத்தி அவருடை படைப்பில் அமைந்திருக்கிறது. குணங்கள் மூன்றும் மாறி மாறி வருவதால் சொல்வார் நோக்காது சொற்பொருள் நோக்கி மெய்ப்பொருள் காண்பதே அறிவு என்பது வள்ளுவம். இநதக் கருத்தியலைத் தமிழுக்கு ஏற்றி

“எப்பொருளே யார்யார்வாய்க கேட்டாலும் அதனின்
மெய்ப்பொருளே அறிவென்று பகர்ந்த மொழி எதுவாம்?”

என்று பாடுகிறார். மொழியைக் கருவியாக வள்ளுவர் பயன்படுத்த, தமிழாளனோ அதனைக் கருத்தாவாகவே கருதி,

“இப்புலத்தார் இறைஞ்சுகின்ற நெற்றிக்கண் காட்டும்
இறையெனினும் குற்றமென்ற நக்கீரன் தமிழே!”

என்றும் அந்த  வினாவிற்கு விடையிறுக்கிறார். வள்ளுவர் தமிழை நக்கீரன் தமிழாகக் காணும் அழகியல் சுவைக்கலாம். தொடர்ந்து

“செப்புகின்ற ஐம்புலத்தை அடக்குகின்ற வாழ்வே
சீர்மிகுந்த துறவென்று செப்புமொழி  யாதாம்?”

என உண்மையான  துறவினை அடையாளப்படுத்துகிற மொழி எது ஒருவர் வினவ,

“இப்புவியில் சான்றோர்க்குப் பொய்யாமை விளக்கே
ஈடில்லா அறவிளக்கென் றுரைத்ததுவும் தமிழே!”

இலக்கியத்திற்கு வடிவங்கள். பல. ஒவ்வொரு வடிவத்திற்குள்ளும் உத்திகளும் பல. உரைநடை இலக்கியத்தில் நாவல், சிறுகதை, கடிதம், நாடகம், ஓரங்க நாடகம் என்னுமாறு அமைந்த படைப்புக்கள் பலவாயினும் அவற்றுள் ஊடிழையாக ஓழும உத்திகளில் படைப்பாளனின் ஆளுமையைக் காணலாம். கவிதையிலும் இத்தகைய உத்திகள் உண்டு. வினாவிடை  என்பதும் அவற்றுள் ஒன்று. அதனைத் தமிழாளன் தமிழின் பெருமை சேர்க்கக் கையாணடிருக்கிறார்.

கவிதையில் வடிவத்தின் ஆளுமை

செய்யுளிலக்கணத்தில் ‘யாப்பு’ என்பது, தற்காலத் திறனாய்வுப் பார்வையில் ‘உருவம்’ அல்லது ‘வடிவம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடே கவிதையென்பது உண்மையாயினும் அழகான கற்பனையும் பொருத்தமான வடிவமும் அமையாவிடின் கவிதையின் நோக்கம் நொறுங்கும். ஆக்கம் சிறக்காது. படைப்பவனின் உணர்ச்சியனுபவத்தை நுகர்வோனுக்குக் கொண்டு சேர்க்கும் தனித்ததொரு ஊடகமாகச் செயல்படுவது வடிவமே.

“கவிஞர்; தம் எண்ணத்தையும் உணா;ச்சியையும் சுவைஞருக்கு உணர்த்த முற்படும் ஆழ்ந்த முயற்சிகளே இலக்கிய வடிவமாகும்……..இலக்கியம் அழகு பெறுவது வடிவத்தால்”

உணர்ச்சிக்கும் கருத்துக்கும் பொருத்தமான வடிவம் அமையாவிட்டால், அல்லது  அவை தம்முள் மாறுபட அமைந்துவிட்டால் கருச்சிதைவைப்போல ‘படைப்புச்சிதைவையும்  தடுக்க இயலாது. இலக்கியத்தின் வெற்றியும் பெருமளவுக்குப் பாதிப்புக்குள்ளாகும். ‘ஓரு இலக்கியம் சிறந்ததா? இல்லையா? என்பது  அதனுள் அமைந்த உணர்ச்சியின் விழுப்பத்தைப் பொருத்தது. ஓர்  இலக்கிய நூல் நன்கு அமைந்ததா? இல்லையா? என்பது உணர்ச்சிக்குத் தரப்பட்ட வடிவத்தைப் பொருத்தது.’

யாப்பின் மந்தணம் ஓசை ஒழுங்கே

யாப்பில் நுட்பமாக அமைந்துள்ள ஓசை ஒழுங்கே அதன் கொடுமுடியாகும். ‘இன்ன சீர்கள் இன்னவாறு அமைந்தால் இன்ன தளைகள் தோன்றும்., தோன்றவே இன்ன ஓசை புலப்படும்’ என்பது யாப்பறி கல்வியின் பள்ளத்தாக்கு.  குறிப்பிட்ட ஒரே யாப்பில் அமைந்த பாடல்கள் பலவற்றைப் பலகாலும் பயின்று, அவற்றுள் இழையோடும் ஓசை நுட்பத்தை மனத்தில் உள்வாங்கிக்கொண்டு, அவ்வோசை ஒழுங்கின் அடிப்படையில் பாடல்கள் படைக்கப்படின் அப்பாடல்களில் முறையான தளையும் வரவேண்டிய சீரும் தாமாகவே அமையும்’ என்பது யாப்பறி கல்வியின் கொடுமுடி.

“யாப்பில் வந்தடங்கும் வார்த்தைகளே கவிதை யாகும்”

என்னும் கவிஞா; சுரதாவின் வரிகள் காட்டும் கவிதை அரிச்சுவடி இதுதான். இனிப்பில் செய்யப்பட்ட தின்பண்டங்களைப் பலவகை உருவங்களில் கொடுப்பதைப் போன்றது இது. கிண்ணங்கள் மாறுபடுவதனால் தேனின் சுவை மாறுபடுவதில்லை.

தமிழாளன் கவிதைகளில் யாப்பின் ஆளுமை

கட்டுப்பாடுகள் மிகுந்த வெண்பாவையும் கட்டளைக் கலித்துறையையும் கட்டுப்பாடுகள் குறைந்த விருத்தத்தையும் தம் ‘கவிதைக் குழந்தைகள்’ எனக் கருதிக் கையாளும் அவருடைய கவிப்பண்பாடும் கவியாற்றலும் வியப்புடன் நோக்கப்படுகின்றன. ‘எல்லாப் பாக்களும் இதற்குள் அடக்கம்’ என்னும் சிறப்புரிமை கொண்ட ஆசிரியப்பாவையும் இவர் மிக இலாவகமாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

விளையாட்டுத் திடலான விருத்தங்கள்

கேட்காதவரே இல்லை என்று சொல்லும் படியான சில் பாடல்கள் தமிழில் உண்டு. அவற்றுள் ‘கைவீசம்மா கைவீசு! கடைக்குப் போகலாம் கைவீசு’ என்ற பாட்டும் அடங்கும். பாசமலர் திரைப்படத்தில் உரையாடல் எழுதிய ஆரூர்தாஸ் நடிகர் திலகத்தின் உரையாடலோடு சேர்க்க, அவர் பேச, திரைப்பட அரங்கத்தின் அஸ்திவாரமும் அழுத கதை நாடறியும். நடைபாதை அறியும். . உண்மையில் அந்தப் பாட்டு மரபு சார்ந்த அதாவது ஒலி சார்ந்த அறுசீர் விருத்தம்!

“கைவீ சம்மா கைவீசு!” தேமா   தேமா தேமாங்காய்

“கடைக்குப் போகலாம் கைவீசு!”       புளிமா கூவிளம் தேமாங்காய்!

இந்த வாய்பாடு அடியவர்களையும் ஆற்றல் மிக்க கவிஞர்களையும் வர்ந்திருக்கிறது. மணிவாசகப் பெருமான் பாடுகிறார்

“அன்றே  என்றன் ஆவியும்
உடலும் உடைமை எல்லாமும்
குன்றே அனையாய்  என்னைஆட்
கொண்ட போதே கொண்டிலையோ?
இன்றோர் இடையூ றெனக்குண்டோ
எண்தோள் முக்கண் எம்மானே
நன்றே செய்வாய் பிழைசெய்வாய்
நானோ இதற்கு நாயகமே?

‘கைவீசம்மா’வின் பாட்டின் சந்தம் எங்கேயிருக்கிறது பார்த்தீர்களா? திருவாசகத்தில் இருக்கிறது. இந்த ஒலியில் தமிழாளன் செய்திருக்கும் அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம் இப்படி அமைந்திருக்கிறது.

‘இன்ப வாழ்வு ஒளிர்ந்திடவும்
எல்லா வளமும் துலங்கிடவும்
துன்பம் ஓடித் தொலைந்திடவும்
தூய்மை எங்கும் துலங்கிடவும்
மன்னும் செயல்கள் மாண்புறவும்
மாறா அறமே மலர்ந்திடவும்
என்றும் இயற்கை பின்செல்வோம்!
இன்ப ஆழி நீந்திடுவோம்!

அறுசீர் விருத்தத்தைக் கம்பன் உள்ளிட்ட விருத்த வேந்தர்கள் எழுதிய மற்றொரு வாய்பாட்டில் தமிழாளனும எழுதியிருக்கிறார்.

மண்ணுக்கு மழையே  காதல்
மரததிற்குப் பசுமை காதல்
பண்ணுக்கு இசையே காதல்
பைந்தமிழ்க்கு அறமே  காதல்
பெண்ணுக்குத் திண்மை காதல் ;
பெற்றோர்க்குப் பிள்ளை காதல்!
கண்ணுக்கு  ஒளிதான காதல்!
கற்றோர்க்கே அறிவு காதல்!

அறுசீர் விருத்தத்தில் அரிதான இன்னொரு  வித்தையையும்   செய்து காட்டியிருக்கிறார் தமிழாளன்.

“கண்ணை  இமைகள் காக்கா விடினே காடசியைக் காண்போமா?
மண்ணில் வேர்கள் நில்லா தொழியின் மரங்களும் நிற்றலுண்டோ?
விண்ணில் பறந்தே காகா என்றே விளம்புதல் காகத்தின்
தண்ணார் தமிழைக் காக்கத் தமிழரைத் தூண்டிடும் அழைப்பன்றோ?

முதல் ஐந்து சீர்கள் ஈரசைச்சீர்களாக நிற்க இறுதிச சீர் மட்டும் காய்ச்சீராக நின்று அமையும் இந்த அறுசீர் விருத்தம் இப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றால்

“வான்மழையே  வையகத்தல்
பொய்யாதே பொய்ப்பாயேல்
புல்லுந் தோன்றா!
கோன் தீயன் குடியழிக்கும்
கொடுங்கோலன் எனநாட்டார்
குறையும் சொல்வார்
கான்வெட்டிக் கழனிகளைக்
கடும்உழைப்பின் உழவரெல்லாம்
கழனி செல்லார்!
தான்துறந்தே வாழ்துறவி
தக்கபடி நின்றிடவே
மழையே  வாழி!”

என்ற இந்த அறுசீர் விருத்தம் இப்படி அமைந்திருக்கிறது. கம்பனின் யுத்தகாண்டம் அழகு பெற்றது இந்த யாப்பில்தான். இருபத்தேழு வகையான சீர்களை மாற்றியமைத்தன் மூலம் கலிவிருத்தத்தைக்  காப்பிய விருத்தமாக்கினான் கம்பன். யுத்தகாண்டத்தின் அவலக் குரலைக் கம்பன் இந்த யாப்பில்தான் பதிவு செய்திருக்கிறான். அது மட்டுமன்று. ‘விசும்பின் துளிவீழின் அல்லால் பசும்புல் தலைகாண்பதரிது ‘வானம் வறக்குமேல், தானம் தவமிரண்டும் தங்கா’  என்னும் குறட்பாக் கருத்துக்களையும் ‘மழைவளம் கரப்பின் வான்பேரச்சம்’ என்னும் சேரன் செங்குட்டுவனின் அச்சத்தையும் நினைவுபடுத்தி எழுதுகிறார்.

எடுப்பார் கைப்பிள்ளையான எண்சீர் விருத்தம்

‘மரபுக்கவிஞர்’ என்று சொலலிக் கொண்டு தமிழ்க்கவிதை உலகத்தை எப்போதும் நடுங்கச் செய்து வைத்திருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் கையாள்கிற யாப்பு இந்த எண்சீர்க்கழிநெடிலடி ஆசிரியவிருத்தம். வெற்றசைகளால் வீணாகிப்போன விருத்தங்கள் குற்றிய உமியினும கோடியாம். எல்லாரும் வள்ளலார் ஆகிவிட முடியாது. பாவேந்தர் ஆகிவிட முடியாது சிந்தனையடர்த்தியே இல்லாமல் பாட்டெழுதியதன் விளைவு இது. அந்த எண்சீர்விருத்தம் பெரும்பாலும் இப்படி அமையும்

‘தேமாங்காய் தேமாங்காய் தேமா தேமா’

என்னும் அரையடி இலக்கணம் பெற்று அமைந்த அந்தப் பாட்டு காலப்போக்கில் பல மாற்றங்களைக் கண்டது. இறுதியாகக் காய் காய் மா மா என்று தங்கள் வசதிக்காகப் பலர் சுருக்கிக் கொண்டனர்.

“தமிழ்த்தாயே ‘தமிழாளன்’ என்ற என்னைத்
தமிழ்நிலத்தே மகனாகப் பெற்றுவிட்டாள்!
தமிழ்க்கதிராம் ஒளிவெள்ளம் துறைகள் தோறும்
தடையின்றித் தரணியெங்கும் பாயச் செய்து
தமிழ்மறையின் மணியோசை ஒலிமு ழக்கம்
தக்காங்கு பரவும் வகை செய்யேனாயின்
தமிழ்த்தாயும்  என்றனுக்கு அன்னையாகாள்

“தமிழ்த்தாய்க்கு நானும்சேய் ஆவ துண்டோ?

என்றெழுதிக் காட்டிய வல்லாளர் தமிழாளன் ‘ஏறுமயில் ஏறிவிளையாடும் முகம் ஒன்று’ என்ற ‘அருணகிரியின் விருத்தச்சிந்திலும்’ தன் வித்தகைத்தைக் காட்டியிருக்கிறார்.

‘காட்டுவளம் மலரவேண்டின் வான்மலர வேண்டும்!
கட்டாகும் உடல்மலரக் கழனிமலர் வேண்டும்!
நாட்டுவளம் மலரநல்ல ஆட்சிமலர் வேண்டும்!
நட்புமலர் மலரநல்ல பண்புமலர் வேண்டும்!
ஏட்டதனில் இலக்கியமும் மலர்ந்திடவே வேண்டின்
ஈடில்லாப் புலமைநலம் மலர்ந்திடவே வேண்டும்!
வாட்டுகின்ற துன்பமலர் அண்டாதே வேண்டின்!
வையகத்தில் உழைப்புமலர் வளர்ந்தோங்க வேண்டும் !

‘காய் காய் காய் மா’ என்னும் இந்த யாப்பு, ‘கலையுரைத்த கற்பனையே நலையெனக் கொணடாடும்’ ‘கோடையிலே இளைப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகை கிடைத்த’ என்னும் வள்ளலார் பாடல்களால் பெருமை பெற்ற இப்பாட்டு பின்னாளில் ‘அன்றந்த இலங்கையினை ஆண்டமற வேந்தன்’ என்னும் பாவேநதரால் பெருமை பெற்றது. இன்றைக்குத் தமிழாளனால் பெருமை பெறுகிறது.

கைக்குழந்தையான கட்டளைக் கலித்துறை

‘துறை’  என்றால் ஐந்து, அடிக்கு ஐந்து சீர்கள். எனவே நான்கு சீர் இடைவெளிகளில் வெண்டளைப் பந்தம் வேண்டும். நேரசையில் தொடங்கினால் ஒற்றெழுத்து நீங்க பதினாறு எழுத்துக்கள். நிரையசையில் தொடங்கினால் ஒற்றெழுத்துக்கள் நீங்க பதினேழு எழுத்துக்கள். அடியின் ஐந்தாவது சீர் மூவசைச்சீர்களுள் கருவிளங்காய் கூவிளங்காய் என்றே அமைதல் வேண்டும் ஓரடிக்கு இலக்கணமாகிய இந்தக் ‘கட்டளை’யை ஏற்று நான்கடியாய் எழுதினால் அது கட்டளைக் கலித்துறை. இது நான்கு வகைப்பாக்களிலோ அவற்றின் எந்தத் துறையிலுமோ சேராது இணையாது. தனித்துவமிக்கது. தரமிக்கது ஆனால் படைப்பாளர்களுக்குத் தலைச்சுற்றலை ஏற்படுததுவது. ஆனால் இதனையும் மிக மிக இலாவகமாகக் கையாண்டவர்க்ள இருக்கிறார்கள்.

“நாயகி, நான்முகி, நாராயணி, கை நளின பஞ்ச
சாயகி, சாம்பவி, சங்கரி, சாமளை, சாதி நச்சு
வாயகி, மாலினி, வராகி, சூலினி, மாதங்கி, என்று
ஆய கியாதி உடையாள் சரணம் அரண் நமக்கே’

என்னும் அபிராமி அந்தாதியுள் பன்னிரண்டு பெயர்ச்சொற்களை நிரலாக அடுக்கி  வந்த பாட்டில் கட்டளைக் கலித்துறையின் இலக்கணம் கைகட்டி ஊழியம் செய்வதைக் காணலாம். எளிமைக்குப் பெயர் போன கவிமணி மிகக் கடினமான இநத யாப்பில் எழுதிய

நாடிப்  புலங்கள்  உழுவார்  கரமும்  நயவுரைகள்
தேடிக்  கொழிக்குங் கவிவாணர்  நாவும் செழுங்கருணை
ஓடிப்  பெருகும்  அறிவாளர்  நெஞ்சும்  உவந்துநடம்
ஆடிக் களிக்கும்  மயிலே உன்பாதம்  அடைக்கலமே

என்னும் பாடல் அவருடைய யாப்பியல் புலமைக்கும் எளிமைக்கும் கவிதைக் கட்டுமானத்திற்கும் எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறது.

“இஞ்சியும்  மஞ்சளும் நெல்லும் கரும்பொடு வாழையுமே
கொஞ்சிடும் நஞ்சை  விளைச்சலைக் கண்டு குதூகளிக்கும்
வஞசனை  இல்லாத  வண்டமிழ்ச சான்றோர் வடிவழகைப்
பஞ்சடி வைத்துமே பார்க்கும் சுறவத்தின் பொங்கலுமே!”

‘இருள்களைந் தெங்கும் இயல்பாய் ஒளியும் இமிழ்ந்திடவம்
அருள் மனம் கெர்ணடோர் அறவழி மக்கள் அடிதொழவும்
இரும்புடை நெஞ்சம் இருநீலம் எங்கும் இரிந்திடவும்
வருந்தமி ழாண்டின் வளமார் சுறவத்தை வாழ்த்துவமே!’

என்னும் கட்டளைக் கலித்துறைகளை அவற்றின் குகையிலேயே சந்தித்திருக்கிறார் தமிழாளன். நேரசையில் தொடங்கியும் எழுதுகிறார். நிரையசையில் தொடங்கியும் எழுதுகிறார். இஞ்சியும்  மஞ்சளும் நெல்லும் கரும்பொடு வாழையுமே எனப் பெயர்ச்சொற்களை அடுக்கியும் எழுதுகிறார். இமிழ்ந்திடவும் அடிதொழவும், இரிந்திடவும் என்னும் வினையெச்சங்களை அடுக்கியும் கவிதைத் தொழில் செய்கிறார்.

வெண்பா ஓரு விளையாட்டுத்திடல்

தமிழ் யாப்பியல் மரபில் வெண்பாவும் கட்டளைக் கலித்துறையும் புலவர் பெருமக்களுக்கு இன்றியமையாத ஒன்றாகும். சீர், தளை முதலியவற்றின் கட்டுப்பாடுகள் மிகக் கடுமையானதாக இருக்கும். ஆனால் இவற்றைத் தம் ஆளுகைக்கு உட்படுத்திய புலவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். வெண்பாமாலை பாடிய ஐயனாரிதனாரும் நளவெண்பா பாடிய புகழேந்தியும் மணிமேகலை வெண்பா பாடிய பாவேந்தரும் கோவை மற்றும் அந்தாதி இலக்கியம் பாடிய சான்றோர்களும் இவற்றுக்கு எடுத்துக்காட்டாகிறார்கள்.

ஐவகை வெண்பாக்களுள் நேரிசை வெண்பாவும் ஒன்று. பதினைந்து சீர்களைக் கொண்ட இந்த வெண்பாவில் பதினான்கு தளைகள் இடைநிற்கும் பாங்குடையது. இப்பதினான்கு சீர்களும் இயற்சீர்வெண்டளையாகவும் வெண்சீர் வெண்டளையாகவும் பெரும்பாலும் கலந்து நிற்குமேயன்றி இயற்சீர் வெண்டளையாகவோ வெண்சீர் வெண்டளையாகவோ அமையாது. அவற்றுள்ளும் வெண்சீர் வெண்டளையாகவே பதினான்கு தளைகளையும் அமைத்துப் பாடுவது அரிய திறன்.

“யாதானும் நாடாமல் ஊராமால் என்னெருவன்
சாந்துணையும் கல்லாத வாறு”

என்னும் குறட்பாவில் மட்டுந்தான் ஆறு சீர்களில் இத்தளை  மட்டுமே வந்துள்ளது. எஞ்சிய 1329 குறட்பாக்களிலும் இது அமையவில்லை என்பதிலிருந்தே இதன் அருமைப்பாட்டை உணர முடியும். ஏழு சீர்களுக்கே இந்த நிலை என்றால் பதினான்கு சீர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுவதில்லை. பாரதிதாசனுக்குப் பின்வந்த கவிஞர்களில் நிறைவான யாப்பறி பாவலரான வைரமுத்து,

“தத்திவரும் முத்தமொழி தத்தையென முத்தமிடும்
சித்திரம்போல் பூஞ்சிவப்பு சிந்திநின்ற – அத்தைமகள்
பூப்பெய்தி விட்டாளாம் பூமகளின காலடியில்
பூப்பெய்தேன் என்ன வியப்பு?

“தேனளந்து வைத்திருக்கும் செவ்விதழால் என்னெஞ்ச
வானளந்த வண்ணநிலா வந்துநின்றாள் – நானழைத்து
கிள்ளாமல் கிள்ளிமிகக் கேலிசெய்வேன் என்றிளைத்துச்
சொல்லாமல் போகும் சுடர்”

என்னும் இரண்டு வெண்பாக்களில் இந்த வித்தையில் இயன்றவரை வென்று காட்டியிருக்கிறார். காரணம் பதினான்கு தளைகளில்  அவரால் பதிமூன்று சீர்களில்தாம் வெண்சீர் வெண்டளையை விரவ முடிந்திருக்கிறது. தமிழாளன் எழுதியிருக்கும்

“கட்டுகிற கந்தைக்கும் கால்வயிற்றுக் கஞ்சிக்கும்
ஒட்டியநல் மெய்யோடும் ஓடியுமே — நட்டமரம்
பல்லோரும் உண்டிடவே பாரெங்கும் காய்த்துநிற்கும்
இல்லாத ஏழைக்கே தூண் ?

“தன்னலமே ஊற்றெடுக்கத் தானேறிக் கொற்றத்தில் /
மன்னுசெயல் அத்தனையும் தான்மறந்து– மன்னுவசை
பூக்கவைத்து மாநிலத்தில் பூரியரை வாழவைப்போன்
தீக்கனலாம் என்றென்றும் தேர்!“

என்னும் வெண்பாக்களில் பதினான்கு தளைகளை வெகு இலாவகமாகக் கையாண்டுள்ளதைக் காணலாம். இதனால் கவிதைச் சுவை கூடிவிடும் என்பதல்ல கருத்து. அரியவகை யாப்பினையும் முழுமையாகக் கையாளும் ஆளுமையை எடுத்துக்காடடுவதே இங்கு நோக்கம்.

நிறைவுரை

நல்ல கவிஞனுக்குக் கவிதையின் அனைத்துப் பரிமாணங்களிலும் ஆளுகை செய்யும் திறன் வேண்டும். யாப்புப் பற்றிய தெளிந்த அறிவும், பொருளுக்கும் உணாச்சிக்கும் ஏற்ற பொருத்தமான வடிவத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் எச்சரிக்கை உணர்வும் பெரிதும் தேவைப்படுகிறது. நிதானம், பொறுமை, தெளிவான சிந்தனை, தொடர் கல்வி, நிறைந்த பயிற்சி முதலியவை ஒருங்கமைந்தால் அன்றி இக்கவிதை வித்தையில் வெற்றி பெறுதல் கடினம். அந்த வெற்றியை வெகு எளிதாகப் பெற்றிருக்கிறார் தமிழாளன். அவர் எளிய உள்ளம் பெற்றவர். அதனால் கவிதைப் பேறு கைவரப்பெற்றிருக்கிறார்.  ‘உழுமகன் கைகள் சிவப்பதைப் போன்ற ஒளிரும் கதிரவனே!’ என்பது போன்ற உவமங்கள் தனி ஆய்வுக்குரியன. கவிதைப் பந்தியில் அவர் பரிமாறியனவற்றில் பதம் பார்த்துச் சுவைத்தவற்றைச் சொல்லியனவே இவை. ‘நல்லாரைக் காண்பதும் அவர் சொல் கேட்பதும் அவரோடு இணங்கியிருப்பதும் நல்லவை எனபர் சான்றோர். நெஞ்சில் கரவில்லா ஒரு கவிதை வல்லாளரை அறிமுகம் செய்வதும் நன’மையே! வெல்க தமிழாளன் விரல்கள்!

முனைவர் ம. இராமச்சந்திரன்

சி.சு.செல்லப்பாவால் கொண்டாடப்பட்ட சிறுகதை எழுத்தாளர் பி.எஸ்.ராமையா. இவரின் சிறுகதைகளை ஆய்வு செய்து ‘பி.எஸ்.ராமையாவின் சிறுகதை பாணி’ என்ற நூலையும் வெளியிட்டிருக்கிறார். ‘மணிக்கொடி முதல்வர்கள்’ என்ற நூலிலும் பி.எஸ். ராமையாவின் சிறுகதைப் போக்குகளைப் பற்றி விரிவாக விவாதித்துள்ளார். அந்த அளவிற்கு பி.எஸ். ராமையாவின் சிறுகதைப் பங்களிப்பு வியக்கத்தக்கது. மணிக்கொடி இதழின் ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்றுச் சிறுகதை வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டவர் பி.எஸ். ராமையா. தமிழ்ச் சிறுகதையின் தொடக்கக்கால ஆளுமைகளில் மிகவும் போற்றத்தக்கவராகப் பலரால் கருதப்பட்டவர் இவர். அதே நேரத்தில் இவரின் கதைகள் காலத்தைக் கடந்து நிற்கும்  ஆற்றலோ, நவீனத்துவமோ இல்லை என்று விமர்சிக்கப்பட்டவரும் இவரே. இவ்வாறு பி.எஸ்.ராமையாவிற்கு ஆதரவும் எதிர்ப்பும் ஒரு சேர கிடைத்து வந்தன. ஆதரவாளர்களில் முக்கியமானவராகச் சி. சு. செல்லப்பாவும் எதிர்க் கருத்துக் கொண்டவர்களில்  முக்கியமானவராகக் க.நா.சு.வும் விளங்கினார்கள்.

மணிக்கொடி இதழ் காந்தியச் சிந்தனையைப் பின்புலமாகக் கொண்டு வெளிவந்தது. அதே போல தமிழ்ச் சிறுகதை எப்படி அமையவேண்டும் என்ற கோட்பாட்டு வரையறையோடு நவீனச் சிறுகதைகளை வரவேற்றது. தமிழக மரபில் பரவலாகப் பேசப்பட்ட, அனைவராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட நடுநிலையான வாழ்க்கைச் சூழலை மையமாகக் கொண்ட கதைகள் (மணிக்கொடி எழுத்தாளர்கள்) இவர்களால் எழுதப்பட்டன. பழமைக்கும் புதுமைக்குமான போராட்டத்தில் பழமையின் சிறப்புகளை வெளிப்படுத்தும், போற்றும் வகையில் இவர்களின் கதையமைப்பும் கதைக்கருவும் இருந்தன. இதே காலகட்டத்தில் நவீனத்துவத்தின் வரவும் நகர வாழ்க்கையின் போதாமையும் சிக்கல்களும் பரவலாகக் கதையாக்கப்பட்டன. இவ்வாறு இரண்டு

போக்குகளுக்கும் ஆதரவும் மறுப்பும் இருந்து கொண்டே வந்தன. பி.எஸ்.ராமையா மரபான வாழ்வியல் கூறுகளையும் மக்கள் உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தும் கதைகளை எழுதினார். இவரின் கதைகள் அக்காலத்தில் பரவலாகப் படிக்கப்பட்டன. பாராட்டப்பட்டன. இவரின் முக்கியமான கதைகளில் ஒன்று ‘பணம் பிழைத்தது’.

பிழைப்புத் தேடி சென்னைக்குச் சென்ற முதலியாரின் வாழ்க்கையை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்ட கதை. முதலியார் வியாபாரத்திற்காகச் சென்னைக்கு இடம்பெயர்ந்து பெரும் பணக்காரராக மாறுகிறார். முப்பது ஆண்டு வியாபாரத்தில் பெரும் செல்வந்தராக மாறுகிறார். முதுமையின் அறிகுறிகள் அவ்வப்போது தலை காட்ட தொடங்கின. ஒரு கட்டத்தில் இவரின் உழைப்பும் சுறுசுறுப்பும் தேக்கம் அடைகின்றன. காலத்தின் கைகளில் இருந்து தப்பித்துக்கொள்ள எண்ணுகிறார். ஆனால் முதுமையும் நோயும் இவரை ஆட்கொள்கின்றன. தொழிலில் ஏற்படும் மன நெருக்கடிகளும் உடலின் முதுமையும் இவரை மனதளவிலும் முதுமை ஆக்குகின்றன. முப்பது ஆண்டு கால வாழ்க்கையில் இத்தகைய நெருக்கடிகளைச் சந்தித்தவர் இல்லை முதலியார்.

ஒருகட்டத்தில் உடலும் மனமும் ஒத்துழைக்காத அளவிற்கு நோய் தீவிரமடைந்தது. மருத்துவர்களின் ஆலோசனைப்படி தொழிலிலிருந்து சற்று விலகி ஓய்வு எடுக்குமாறு கூறுகின்றனர். பலரின் ஆலோசனைகளைக் கேட்ட பிறகு வழக்கம்போல அவற்றைப் பின்பற்றாமல் தனது போக்கில் முடிவெடுக்கிறார். முப்பது ஆண்டுகால உழைப்பில் சேர்த்த சொத்துக்களைத் தனது சொந்த கிராமத்திற்குச் சென்று பராமரிக்கலாம் என்று முடிவெடுக்கிறார். ஆனால் சொந்த கிராமத்திற்குச் சென்ற சில நாட்களிலேயே அவரின் உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைகிறது.

முப்பது ஆண்டுகளாகச் சேர்த்து வைத்த நிலபுலன்களைப் பார்த்துத் தனது வளர்ச்சியின் வேகத்தை எண்ணுகிறார். இவற்றையெல்லாம் முறையாக எதிர்காலத்தில் பராமரிப்பதற்கும் பாதுகாப்பதற்கும் தேவையான செயல்களைச் செய்ய எண்ணுகிறார். ஆனால் இவரின் உடல் நிலை மோசமடைகிறது. மருத்துவர்களின் வருகையும் மருத்துவமும் கிராமத்திலேயே நடைபெறுகின்றன. என்றாலும் சில நாட்கள் உடல்நிலை தேறுவதாக இருந்தாலும் பிறகு மீண்டும் மோசமடைந்து விடுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் முதலியாரின் மனமும் மரணத்தை நோக்கியே எண்ணுகிறது. அப்பொழுது தெரு நாயின் ஊளைச் சத்தம் வீட்டில் இருப்பவர்களை அச்சம் கொள்ள செய்கின்றது. உறவினர்கள் நாயைக் கல்லெறிந்து விரட்டும் ஓசை கேட்கிறது. முதலியார் படுக்கையில் படுத்தபடியே நடப்பவை எல்லாவற்றையும் உற்று நோக்குகிறார். தனக்கு மரணம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. வீட்டின் வாசலில் எமன் வந்து நிற்கிறான். எப்படியாவது அவனிடமிருந்து தப்பிக்க வேண்டும். இரண்டு ஆண்டுகள் கிடைத்தால் தனது சொத்துக்களையெல்லாம் முறைப்படுத்தி விடலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டே இருக்கிறார். திடீரென்று அவருக்கு யோசனை தோன்றுகிறது. தனக்குப் பதிலாக யாராவது மரணத்தைத் தழுவிக் கொண்டால் அவர்களுக்கு இரண்டு லட்சம் ரூபாய் தருவதாக எண்ணுகிறார்.

இதனைச் செயல்படுத்துவதற்குத் தனது செக் புக்கை எடுத்து வருமாறு கூறுகிறார். அந்தநேரத்தில் கிராமத்தில் ஒரே கலவரமாக இருக்கிறது. வீட்டில் இருப்பவர்கள் எல்லோரும் ஓடிச்சென்று என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கவனித்து வந்தவர்கள் பேசிக்கொண்ட பேச்சொலி முதலியாரின் காதில் விழுகிறது. பக்கத்துத் தெருவில் இருக்கக்கூடிய ஒருவரின் வீட்டிற்குத் திருடன் வந்து, வீட்டில் உள்ள நகைகளை எல்லாம் திருடிச் சென்றுவிட்டான். அப்படி செல்லும்போது அருகில் இருப்பவர்கள் அவர்களைத் துரத்திச் சென்றனர். துரத்தி சென்ற ஒருவனுக்கும் திருடனுக்கும் ஏற்பட்ட மோதலில் திருடனால் குத்தப்பட்டு அதே இடத்தில் இறந்து விட்டான் அவனைத் துரத்தி சென்றவன் என்ற செய்தியும் இறந்தவன் மிகவும் நல்லவன் என்றும் இப்பொழுதுதான் அவனுக்குத் திருமணம் ஆகியிருக்கிறது என்றும் அவர்களின் பேச்சிலிருந்து முதலியார் அறிந்துகொள்கிறார்.

இதனைக் கேட்ட உடனே முதலியாருக்கு உடலில் புதுத்தெம்பு கூடுகிறது. கண்களைத் திறக்க முயற்சிக்கிறார். எளிமையாகத் திறக்க முடிகிறது. கை கால்களுக்கு ஒரு வலிமை வந்தது போல் உணர்கிறார். அவரது மனம் சொல்லியது, ‘எமன் எனது வீட்டிற்கு வரவில்லை. பக்கத்து வீட்டிற்குத் தான் வந்திருக்கிறான். இப்பொழுது எனக்கு மரணமில்லை’ என்று எண்ணுகிறார். உடனே தனது உறவினரிடம் எழுதிக் கொடுத்த செக்கைக் ‘கிழித்துப் போடு’ என்று கூறுகிறார். உறவினர் ‘செக் புக்கில் எதுவுமே எழுதவில்லை, எதற்காகக் கிழித்துப் போட வேண்டும்’ என்று கூறுகிறார். இதனைக் கேட்டவுடன் முதலியாருக்கு மனதிலே தோன்றிய எண்ணமே பணம் பிழைத்தது. அதுமட்டுமல்லாமல் தனது முப்பதாண்டுக் கால வாழ்க்கையில் முதலியார் நஷ்டம் அடையும் எந்தத் தொழிலையும் செய்ததில்லை. ஆகையால் தனக்குப் பதிலாக இரண்டு லட்சம் ரூபாய் தருவதாகக் கூறியது, தன் வீட்டிற்கு எமன் வரவில்லை என்பதால் அத்தொகையை வழங்க வேண்டாம் என்ற எண்ணம் இங்கே முதலியாரின் மன ஓட்டத்தை வெளிப்படுத்தி நிற்கிறது.

கதையைப் படிக்கும் வாசகர்களுக்கு முதலியார் அந்த இரண்டு லட்ச ரூபாயை இறந்தவனுக்குக் கொடுக்கப்போவதுபோல ஒரு எண்ண உணர்வைத் தோற்றுவித்து விடுகிறார் பி.எஸ்.ராமையா. இறந்தவனின் குடும்ப வாழ்க்கையும் அவனது துன்பங்களும் இவரால் துடைக்கப்பட்டுவிடும் என்ற ஒரு உணர்வைக் கதையின் ஊடாக எடுத்துச் சென்றாலும் இறுதியில் முதலியாரின் மனப்போக்குத் தனது பணத்தைப் பாதுகாப்பதில் இருப்பதைக் கதை ஆசிரியர் பதிவு செய்யும்போது வாசகனுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய ஏமாற்ற உணர்வையும் சிந்தனைச் சிக்கலையும் ஏற்படுத்தி விடுகிறார். இங்கே கதை தொடர்ந்து சிந்திப்பதற்கான சூழலை அமைத்துத் தருகிறது. அந்தவகையில் இக்கதையின் முக்கியத்துவம் வாசகர் மனதில் சிறு பாதிப்பை ஏற்படுத்தி செல்கிறது.

மரணத்திற்கும் வாழ்க்கைக்குமான போராட்டத்தில் மனித மனமானது தனது கடந்த கால வாழ்க்கையை எப்படி எல்லாம் அசை போடுகிறது என்பதையும் இவ்வளவு காலத்தில் கட்டமைத்த ஒரு பொருளாதார வாழ்க்கை சிதையாமல் அதைப் பாதுகாப்பதற்கான எண்ண ஓட்டங்களும் ஒவ்வொரு மனிதனுடைய வாழ்க்கையிலும் ஏற்படும் எதார்த்தமான சூழல் தான். அத்தகைய ஒரு எதார்த்த சூழலை இக்கதையில் பதிவு செய்திருக்கிறார் பி.எஸ்.ராமையா. ஆனால் கதையின் முடிவானது மனித இயல்பை லட்சியவாத போக்கிற்குக் கொண்டு செல்லாமல் எதார்த்த நிலைக்கு ஏற்றவகையில் முடித்திருப்பது சிறப்பானதாக அமைந்துள்ளது. பி.எஸ்.ராமையா இக்கதையை முடிக்கும்போது முதலியாரை ஒரு தியாகச் செம்மலாக மாற்றியிருக்கலாம். ஆனால் அவ்வாறு செய்யாமல் ஒரு வியாபாரியின் என்ன போக்கிற்கு ஏற்ப இக்கதையை நிறைவு செய்திருப்பது கதாபாத்திரங்களின் செயல்பாடுகளில் கதையாசிரியர் தலையிடக்கூடாது என்கிற செயல்பாடு இங்கே சிந்திக்கத்தக்கது.

கதையின் கட்டமைப்பு மிக நேர்த்தியாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. வாசகனை எந்த இடத்திலும் விலகிச் செல்லாமல் கதையின் ஓட்டத்திற்கு ஏற்ப தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்ளும் சூழலோடு கதை நகர்ந்து செல்கிறது. மரபான சிந்தனைப் போக்கில் வாசகனைக் கதையோடு கட்டிப்போடும் ஆற்றல் இக்கதைக்கு இருக்கிறது. இவரின் மொழிநடையும் வாசகனுக்கு எந்த வாசிப்புத் தடையும் இல்லாமல் நீரோடையாகச் செல்வதை உணர முடிகிறது.

பி.எஸ்.ராமையா மணிக்கொடியில்  அதிகமான கதைகளை எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் இவரின் பல கதைகள் இன்றைய சிறுகதை வாசிப்பிற்கு ஏற்றதாக அமையவில்லை என்றாலும் சிறுகதை வளர்ச்சியின் தொடக்கக் காலத்தில் அக்கதைகளின் இருப்புக் காத்திரமான பங்களிப்பைச் செய்திருப்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஒரு காலகட்டத்தின் சிறுகதை வெளிப்பாட்டுப் பண்பை அறிந்து கொள்ள முயலும்போது பி.எஸ்.ராமையாவின் சிறுகதைப் பங்களிப்புத் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகும்.

கௌசி, ஜெர்மனி

மனிதன் மட்டுமே அறிவார்ந்த பிறவி என்று எம்மில் பலர் நினைத்திருக்கின்றோம். விலங்குகள், பறவைகள் தமக்கென கொள்கை, அறிவார்ந்த தன்மைகள் கொண்டுள்ளன. Olympian bats என்று சொல்லப்படும் வெளவாள்கள் பிரித்தானியாவில் இருந்து ரஷ்யாவுக்கு 2018 கிலோ மீற்றர் பறந்து போயிருக்கின்றதாம். இவை காலநிலை பாரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகின்றன என அறிவியலாளர்கள் எடுத்துரைக்கின்றார்கள். ஒரு பறவை மனிதன், விலங்குகளுடைய தலைமயிரை எடுத்து பிறக்கப் போகும்  குஞ்சுக்காக கூடு கட்டுகின்றது. பஞ்சுமெத்தை தேடிக் குஞ்சுக்குப் பஞ்சணை அமைக்கின்றது.  இதேபோல் புலி இறந்த உடலை உண்ணாது. பசித்தாலும் புல்லைத் தின்னாது. யானை பசித்தாலும் மாமிசம் உண்ணாது. சிங்கம் தன் பசிக்கு மேலதிகமாக வேட்டையாடிய மிருகத்தை உண்ணாது. மிகுதியை அப்படியே விட்டுவிட்டுப் போய்விடும். ஆனால், புலி வேட்டையாடி கொன்ற தன்னுடைய இரையை இழுத்துச் சென்று தன்னுடைய குகையில் வைத்திருந்து அழுகிப் புழுத்துப் போனாலும் திரும்பத் திரும்ப அதை உண்ணும்.

“ஆடுகழை நரலும் அணங்குடைக் கவாஅன்
 ஈருயிர்ப் பிணவின் வயவுப்பசி களைஇய
 இருங்களி றட்ட பெருஞ்சின உழுவை
 நாம நல்லராக்  கதிர்பட உமிழ்ந்த
 மேய்மணி விளக்கின் புலர ஈர்க்கும்
 வாள்நடந் தன்ன வழக்கருங் கவலை
 உள்ளுநர் உட்கும் கல்லடர்ச் சிறுநெறி”  

என்னும் அகநானூற்று 72 ஆவது பாடல் தெளிவுபடுத்துகின்றது.

இவ்வாறு பண்புகள் கொண்ட உயிரினங்களை இலக்கியங்கள் மிகச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்கின்றன. புலவர்கள் தாம் எடுத்துக் கொண்ட பொருளை விளக்குவதற்கு உவமையாக பிற பொருளை எடுத்துக் காட்டுவது வழக்கம். அவற்றில் பல இரசனைகளும், அறிவியல், தகவல்களும் காணக்கிடக்கின்றன.

சங்க காலப் புலவர்களில் ஒருவர் சத்திமுத்தப் புலவர்;. சத்திமுத்தம் என்னும் ஊரில் பிறந்தவர். இவர் வறுமையால் தளர்வுற்று பாண்டியமன்னனை கண்டு அவரைப் புகழ்ந்து பாடிப் பரிசு பெற மதுரைக்கு வந்தார். வருகின்ற வழியிலே குளத்தங்கரையில் குளிரில் வாடிக் கொண்டிருந்தபோது நாரை ஒன்று மேலே பறக்கக் கண்டு, வறுமையிலும் தன் பிரிவாலும் வருந்திக் கொண்டிருக்கும் தன் மனைவிக்கு அதைத் தூதாக அனுப்புவது போல இப்பாடலைப் பாடுகின்றார். இப்பாடல் சங்கப்பாடல்களில புறநானூற்றுத் தொகுப்பிலே காணக்கிடக்கிறது.

“நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய்
பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன
பவளக் கூர்வாய் செங்கால் நாராய்
நீயும் நின் பெடையும், தென் திசைக் குமரியாடி
வடதிசைக்கு ஏகுவீராயின்
எம்மூர் சத்திமுத்த வாவியுள் தங்கி
நனைசுவர் கூரை கனைகுரல் பல்லி
பாடு பாத்திருக்கும் எம் மனைவியைக் கண்டு
எங்கோன் மாறன் வழுதிக் கூடலில்
ஆடையின்றி வாடையில் மெலிந்து
கையது கொண்டு மெய்யது பொத்தி
காலது கொண்டு மேலது தழீஇப்
பேழையில் இருக்கும் பாம்பென உயிர்க்கும்
ஏழையாளனைக் கண்டனம் எனுமே”

முதலிலே ஒரு ஏவல் செய்ய வேண்டும் என்றால், அவர்களை புகழ்ந்து தள்ள வேண்டும். அந்தப் பாணியிலேயே நாரைக் கொக்கின் வாய் பனங்கிழங்கைப் போன்று நுனிப்பகுதி கூராக இருக்கின்றதாகவும் பவளம் போன்ற நிறத்தில் இருப்பதாகவும், கால்கள் சிவந்த நிறத்தில் அழகு செய்வதாகவும் புகழ்ந்து தள்ளுகின்றார். அதன் பின் நீ போகின்ற பாதை தானே என்பது போலவும் திருத்தல யாத்திரை செல்பவர்கள் தம்முடைய மனைவியுடன் தெப்பக் குளங்களிலே நீராடிச் செல்வது வழக்கம். அதனால், நீ உன் மனைவியுடன் தென் திசையில் உள்ள கன்னியாகுமரியில் நீராடிய பின் வட திசைக்கு வந்து காசி விஸ்வநாதரையும் விசாலாட்சி அம்மையாரையும் வணங்கி தலயாத்திரை முடிக்கும் சமயத்திலே திரும்பும் போது மதுரையில் மழைநீர் வடிந்த ஓலை வீட்டுச் சுவரிலே பல்லி எப்போது நல்ல செய்தி சொல்லும் என்று காத்துக் கிடக்கின்ற என் மனைவியிடம் ஆடை இல்லாமல் வாடைக்காற்றிலே மெலிந்து கைகளால் உடம்பைப் பற்றிக் கொண்டு கால்களால் உடலைத் தழுவியபடி பெட்டிக்குள் பிடித்து வைத்திருக்கும் பாம்பை போல உயிரை பிடித்து வைத்திருக்கும் உன் ஏழைக் கணவனை கண்டோம் என்று சொல்லுங்கள். என நாரையைத் தூது அனுப்புவதாக இப்பாடல் வருகின்றது.

பல்லி சொல்லுதல் நல்ல சகுனம் என்பது தமிழர்கள் நம்பிக்கை. இந்நம்பிக்கையையும், நாரை நீண்ட தூரப் பயணம் செய்யும் என்னும் செய்தியையும், சிறிய துளையூடாக பார்வையைச் செலுத்தக்கூடிய திறனை நாரைக் கொக்கு பெற்றிருக்கின்றது என்னும் அறிவியல் உண்மையையும் இப்பாடல் மூலம் பெற்றுக் கொள்ளக் கூடியதாக இருக்கின்றது.  இதனாலேயே வீட்டினுள் கூரையைப் பார்த்திருக்கும் தன் மனைவியை இந்நாரை கண்டு கொள்ளும், இச்செய்தியைக் கொண்டு சொல்லும் என்று தூதாக நாரையை சத்திமுத்தப் புலவர் அனுப்புகின்றார்.

குறிஞ்சி நிலத்திலே விலங்காக குரங்கும், பறவையாக மயிலும். முல்லைநிலத்திலே விலங்காக கரடி, முயல் போன்றனவும், பறவையாகக் கிளியும். மருத நிலத்து விலங்காக எருமை பறவையாக நாரை, நெய்தல் நிலத்து மீன், கடற்காகம், பாலை நிலத்து யானை, கழுகு போன்ற உயிரினங்களை வகைப்படுத்திய பாடல்களை நாம் காணக்கூடியதாக இருக்கின்றன. இதேபோல சிற்றிலக்கியங்களும் தனிப்பாடல்களும் உயிரினங்களை தம்மிடம் பாடற்சுவையூட்ட பாவலர்கள் பயன்படுத்தியுள்ளார்கள்.

நளன், தமயந்தியைக் காட்டில் விட்டுச் செல்கின்றான். அதிகாலையும் புலர, கோழிகளும் இயல்பாக கூவுகின்றன. இதைப் பாடப்புகுந்த புகழேந்தி, தமயந்தியின் தாங்கொணாத் துயர் கண்டே, கோழிகள் சூரியனை விரைவாக வரக் கதறுவதாக தற்குறிப்பேற்ற அணியிலே கூறுகிறார்.

“தையல் துயர்க்குத் தறியா தம் சிறகால்
கையால் வயிறலைத்து காரிருள் வெய்யோனை
வாவு பரித் தேரேறி வாவென்றழைப்பது போல்
கூவினவே கோழிக் குலம்”

மூவேந்தர் சேர,சோழ, பாண்டியனைப் பற்றி மூன்று தொள்ளாயிரம் பாடல்களைப் பாடியதாக முத்தொள்ளாயிரம் சொல்லப்படுகின்றது. இப்பாடல்கள் முழுவதும் வெண்பாக்களால் ஆனவை. அதில் ஒரு பாடல்

“அள்ளற் பழனத்து அரக்காம்பல் வாயவிழ
வெள்ளந் தீப்பட்டதென வெரீஇப் புள்ளினந்தம்
கைச்சிறகாற் பார்ப்பொடுக்கும் கௌவை உடைத்தரோ!
நச்சிலைவேற் கோக்கோதை நாடு!”

சேர மன்னன் நாட்டிலே போரே ஏற்படுவதில்லை. ஒரு நாட்டுடன் போரிடும் வீரர்கள் அந்த நாட்டைக் கொளுத்தி அதாவது தற்போது அணுகுண்டு வீசி அழிப்பது போல் அந்நாட்டு ஊர்களை, வயல்களை அழித்து, மக்களிடம் அச்சத்தை ஏற்படுத்தி ஆரவாரம் செய்ய வைப்பார். ஆனால், சேர மன்னன் ஆளுகின்ற நாட்டிலே இவ்வாறான ஆரவாரம் ஏற்படுவதில்லை. அம்மன்னன் நச்சுத் தோய்த்த இலைப்பரப்பை உடைய வேலேந்தியவன். அதனால், அவனுக்குப் பயந்த எதிரிகள், கொள்ளையர்கள் அந்நாட்டில் இல்லை. அதனால், அச்சத்தால் எந்தவித ஆரவாரமும் இருந்ததில்லை. ஆனால், அங்குள்ள வயல்நீரிலும், அதன் கரைகளிலும் வாழுகின்ற பறவைகள் அந்த வயல்களிலே பூத்திரிக்கும் ஆம்பல் மலர்களைக் கண்டு வயலிலே தீப்பிடித்து விட்டது என்று பயந்து ஆரவாரத்துடன் அலைந்தனவாம். அதுமட்டுமல்ல இதனால், தம் குஞ்சுகளுக்கு பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிடும் என்று அஞ்சி அவற்றைத் தம்முடைய கை போன்ற சிறகுகளால் அணைத்து மறைத்துக் கொள்ளுமாம்.

மனித இனங்கள் மட்டுமல்ல பறவை விலங்குகள் கூட தம்முடைய பிள்ளைகளை பாதுகாத்து வளர்த்தெடுக்கின்றன. இங்கிலாந்தில் Dover என்னும் இடத்தில் கட்டப்பட்ட ஒரு புதிய தொடர்வீட்டு மாடியிலே ஒரு Gull என்னும் பறவை கூடுகட்டியிருந்தது. அந்த வீட்டை வாங்கிய மனிதர்களை வரவிடாமல் துரத்திக் கொத்தியபடி விரட்டியது. அங்குள்ள முட்டை குஞ்சி பொரித்து குஞ்சுப் பறவை பறந்த பின்தான் அங்கு செல்லக்கூடியதாக இருந்தது.

குரங்குக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையிலே பல ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றன. குரங்கில் இருந்தே மனிதன் வந்தான் என்று பரிணாமக் கோட்பாடு கூறுகின்றது. ஜெர்மனி வூப்பற்றால் நகரத்து மிருகக்காட்சிச்சாலையிலே ஒரு குரங்கு தான் இருக்கும் இடத்திற்கு ஒரு சாக்குத் துணியை எடுத்துக் கொண்டு போய் போட்டு அதன்மேலேதான் இருக்கும். குரங்கு தன் குட்டிக்கு பேன் பார்க்கும் காட்சியை நாம் இலங்கையில் அதிகமாகக் கண்டிருக்கின்றோம். இக்குரங்குகள் பற்றிய பல இலக்கியச் சுவை மிகுந்து பாடல்கள் எம்மால் அறியக்கிடக்கின்றன.

நற்றிணை 151 ஆவது பாடலிலே

மிளகுக் கொடி படர்ந்திருக்கும் மலையடுக்கத்தை, பெண் குரங்கும், ஆண்குரங்குக்கும் புணரும் இடமாக சங்க இலக்கியத்திலே காட்டப்பட்டுள்ளது. ஆண்குரங்கும் மந்தியும் களவியில் ஈடுபட்டுக் கொண்ட பின் குரங்குக் கூட்டங்கள் பார்த்து விடக்கூடாது என்பதற்காக, மரத்தின் மீது ஏறி அங்கே இருக்கும் ஆழமான சுனைநீரில் தன் உருவத்தைப் பார்த்துக் கலைந்து கிடக்கும் தன் தலை முடியைப் பெண்குரங்கு திருத்திக்கொள்ளுமாம். இக்காலப் பெண்கள் கண்ணாடி பார்க்கும் பழக்கத்தைப் போல் அக்காலப் பெண்குரங்குகள் சுனைநீரைக் கண்ணாடியாகப் பாவித்திருக்கின்றன.

“கடுவன், முறியார் பெருங்கிளை அறிதல் அஞ்சிக்
கறிவளர் அடுக்கத்து கள்வினிற் புணர்ந்த
செம்முக மந்தி செல்குறி கருங்காற்
பொன்னினர் வேங்கைப் பூஞ்சினைச் செலீஇயர்
குண்டுநீர் நெடுஞ்சுனை நோக்கி கவிழ்ந்து தன்
புன்தலைப் பாறு மயிர் திருத்தும்”

காதல் கணவன் இறந்தால் தற்கொலை செய்கின்ற மனிதர்களைக் காணுகின்றோம். ஆனால், தன் கணவன் இறந்த பின் குட்டிகளைத் தன்னுடைய சுற்றத்தாரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு மலையேறித் தற்கொலை செய்து கொண்ட ஒரு குரங்கு பற்றி குறுந்தொகை 66 ஆவது பாடலிலே காணுகின்றோம்.

“கருங்கண் தாக்கலை பெரும்பிறிது உற்றெனக்
கைம்மை உய்யாக் காமர் மந்தி,
கல்லா வன்புறழ் கிளைமுதற் சேர்த்தி
ஓங்குவரை அடுக்கத்து பாய்ந்து உயிர் செகுக்கும்”

திருக்குற்றாலக்குறவஞ்சியிலே ஒரு பாடல் குரங்குகளின் காதலை எடுத்துக்காட்டுகின்றது. ஆண் குரங்குகள் பெண்குரங்குக்கு பழங்களைப் பறித்து வந்து கொடுத்துத் தழுவுகின்றன. இச்சமயத்திலே பெண்குரங்கு சில பழங்களை கீழே சிந்துகின்றன. அச்சிந்தும் கனிகளை தேவர்கள் கேட்பார்கள் வேடர்கள் தேவர்களை கண்களால் பார்ப்பார்கள். என்று இப்பாடல் செல்கின்றது.

“வானரங்கள் கனிகொடுத்து மந்தியொடு கொஞ்சும்
மந்தி சிந்து கனிகளுக்கு வான் கவிகள் கெஞ்சும்
கானவர்கள் விழியெறிந்து வானவரை அழைப்பர்
தேனருவித் திரை எழும்பி வானின் வழி ஒழுகும்
செங்கதிரோன் பரிக்காலும் தேர்க்காலும் வழுகும்
கூனல் இளம்பிறை முடித்த வேணி அலங்காரர்
குற்றாலத் திரிகூட மலை எங்கள் மலையே”

இவ்வாறு மனிதர்களை விட பிற உயிரியங்கள் எவ்வாறு சிறப்புடையவை என்பதனை ஒளவையார் சோழ மன்னனிடம் பாடிய பாடல் மூலம் அறியக்கூடியதாக இருக்கின்றது.

“வான்குருவியின் கூடு வல்லரக்குத் தொல்கறையான்
தேன்சிலம்பி யாவர்க்கும் செய்யரிதால் – யாம்பெரிதும்
வல்லோமே என்று வலிமைசொல வேண்டாம் காண்
எல்லார்க்கும் ஒவ்வொன்று எளிது.”

குருவியின் கூடு, கறையான் புற்று, தேன்கூடு, சிலந்திவலை போன்றவை யாராலும் செய்ய முடியாது. அதேபோல் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு சிறப்பு உண்டு. எனவே அறிவில் குறைந்தோர் என்று  எண்ணும் யாம் உயிரினங்களின் சிறப்புக்கள் பற்றி அறியப் புகுந்தால் எண்ணிலங்காத சான்றுகள் கடலிலும், வானிலும், தரையிலும் அறியக்கூடியதாக இருக்கின்றன.

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

கடவூர் மணிமாறன் கவிதைகளில் கையறுநிலை

முன்னுரை

மரபுசார்ந்த தமிழ்க்கவிதைகளின் பாடுபொருள் அகம், புறம் என இரண்டேயாயினும் ‘பாடுகளங்கள்’ பல. தமிழ் பொருளிலக்கணத்தில் அகத்திணை, புறத்திணை ஆகிய இரு திணைகளுக்கும் துறைகள் உண்டு. அகத்திணைப் பாடல்களைப் படித்துப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் துறை விளக்கம் இன்றியமையாதது. துறைகள் தம்முள் மயங்குவதோடு கற்பாருக்கும் மயக்கத்தை ஏற்படுத்தும். சில பாடல்களுக்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட துறை வகுத்திருப்பதற்கு இதுதான் காரணம். புறத்திணைப் பாடல்களைப் படித்துப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் பாட்டின் அடிப்பகுதியில் திணை, துறை பதிவுகளோடு கூடிய ‘கொளு’ மிகவும் இன்றியமையாத ஒன்று. வரலாற்றுக் குறிப்போடு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தக் கொளுவே பாடுகளத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும் வழிகாட்டியாகச் செயல்படும். பொருள் துறைகள் பல. அவையனைத்தும் திணைவாரியாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. பெரும்பாலும் ஒரு திணைக்குரிய துறைகள் ஏனைய திணைக்குள் அடங்குவதில்லை. திணை என்பதை ஆறாகக் கொண்டால் துறை என்பது படித்துறை என்பது புலனாகும். ‘படித்துறை’ என்றாலும் ‘நீர்த்துறை’ என்றாலும் ஒன்றே. புறத்திணைகளில் ஒன்றாகிய காஞ்சித்திணையில் அமைந்துள்ள கையறுநிலைத் துறையில் தற்காலத் தமிழ்க்கவிஞருள் ஒருவராகிய கடவூர் மணிமாறன் அவர்களால் பாடப்பெற்றுள்ள சில பாடல்களை ஆராய்வதையே இக்கட்டுரை தனது நோக்கமாகக் கொண்டு அமைகிறது.

இழப்பும் அதன் இலக்கிய மதிப்பீடும்

இன்பம் முதலிய பல்வகை உணர்ச்சிகளும் இலக்கியப் படைப்பில் இடம் பெறினும் இழப்பினால் ஏற்படுகிற அவலம், இலக்கியச் சித்திரிப்பில் தலையாய இடம் பெறுகிறது. நடப்பியல் வாழ்வில் அவலம் தாங்குதற்குரியது. இலக்கியத்தில் அது சுவைத்தற்குரியது. கணவனை நிரந்தரமாகப் பிரியும் முதுபாலை, பாலைவழியில் மனைவியை இழந்த கணவன் துயர் கூறும் சுரநடை, மனைவியை இழந்த கணவனின் தபுதார நிலை, கணவனை இழந்த மனைவியின் தாபத நிலை, தாயை இழந்த பிள்ளையின் துன்பம் பாடிய தலைப்பெயல் நிலை, மாறாகப் பிள்ளையை இழந்த தாயின் துயரத்தையும் மன்னனை இழந்த மக்கள் வேதனையையும் பாடும் பூசல்மயக்கு, கணவனோடு எரிபுக நிற்கும் மகளிர் நிலைபாடும் மாலை நிலை, கணவனோடு மனைவியும் உடன்கட்டை ஏற, அதனைக் கண்டோர் கலங்கிப் புலம்பிய மூதானந்தம், விரிச்சிக்கு மாறுபட்டுத் தீய சகுனம் கண்ட மனைவிபடும் துன்பமாகிய ஆனந்தம், கணவன் இறந்த பின்னும் தான் இன்னும் உயிரோடு இருப்பதற்கு நாணி வருந்தும் ஆனந்தப் பையுள், புரந்தார் சாகவும் புரக்கப்பட்டார் வருந்தவுமான கையறு நிலை என இழப்புக்கள் பல. அவற்றைப் பதிவு செய்திருக்கும் இலக்கியங்களும் பல.

‘கையறு நிலை’ — ஒரு விளக்கம்

இழப்பு ஏற்படுத்தும் துன்பத்தை வெளிப்படுத்தும் நிலையைக் ‘கையறுநிலை’என இலக்கணம் சுட்டும். ‘கலங்கிக் கையற்று’ என்பது தமிழிலக்கியத்தில் பெருவழக்கு.

“கை விதிர்த்துக் கலங்கும் நிலை, கையறு நிலை எனப்பட்டது”

என்பது பேராசிரியர் ச.பாலசுந்தரனார் தரும் சொற்பொருள் விளக்கம். இவ்வாறு கையற்று நிற்கும் நிலையைத் தமிழின் பழைய இலக்கண நூலான தொல்காப்பியம் காஞ்சித்திணையில் வைத்துக் கூறுகிறது. தொல்காப்பியக் காஞ்சித்திணை, போரொழுக்கம் பற்றிக் கூறாது, வாழ்க்கையின் நிலையாமையைப் பற்றியது என்பது,

“பாங்கரும் சிறப்பின் பல்லாற் றானும்
நில்லா உலகம் புல்லிய நெறித்தே”

என்னும் நூற்பாவால் பெறப்படும். மரணம் நிலையாமை உணர்த்தும் கருவி.  இவ்வடிப்படையில்,

“கழிந்தோர் தேஎத்து கழிபடர் உறீஇ
ஒழிந்தோர் புலம்பிய கையறுநிலை”

என்னும் காஞ்சித்திணைத் துறைகள் பற்றிய நூற்பாப் பகுதியை நோக்கினால், தம் வாழ்நாள் கழிந்து மரணமடைந்த நிலையில், அவர்தம் துணையும் பாதுகாப்பும் இழந்த மற்றவர்கள் அவ்வாறு இழந்தவற்றை எண்ணிப் புலம்புவதே கையறுநிலையாகும் என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம். இந்த நூற்பாவில் பயின்றுவரும் ‘ஒழிந்தோர்’ என்னும் சொல், சுற்றத்தார், பெற்றோர், உடன்பிறந்தார், புரப்போர்  என யாவரையும் குறித்து நிற்கிறது.

‘இழந்ததற்கிரங்கல்’ என்னும் பொருண்மையை உள்ளடக்கிய இத்துறையைப் புறப்பொருள் வெண்பாமாலை ஆசிரியர் பொதுவியல் திணையில் அடக்கிக் காட்டுவார்.

“செய்கழல் மன்னன் மாய்ந்தெனச் சேர்ந்தோர்
கையற உரைத்துக் கைசோர்ந்தன்று”

“கழிந்தோன் தன்புகழ் காதலித்து உரைப்பினும்
மொழிந்தனர் புலவர் அத்துறை யன்ன”

என்னும் இரண்டு கொளுக்களைக் கொண்டு இத்துறையை விளக்குவார் அவர். முதற்கொளு ‘மன்னன் இறந்த நிலையில் மற்றவர் புலம்பலைச்’சுட்டியும், இரண்டாவது கொளு ‘அன்பிற்குரிய எவர் இறப்பினும் அவர் புகழை எடுத்துக் கூறும் பிறர் புலம்பலையும்’சுட்டி நிற்கின்றன.

இழப்புக்களும் புலம்பல்களும்

இழப்புக்கள் பலவானால் புலம்பல்களின் எண்ணிக்கையும்  பலவாகும். உள்ளங்கவர் நண்பனை இழந்து புலம்புவது, ஆசைமிகு கணவனை இழந்து புலம்புவது, பாசமிகு மனைவியை இழந்து புலம்புவது, பிள்ளைகளை இழந்து பெற்றோரும் பெற்றோர்களை இழந்து பிள்ளைகளும் புலம்புவது எனப் பல்வகைப்படும்.  மனைவிக்கு முன்னால் மனைவியும், பெற்றோர்களுக்குப் பின்னால் பிள்ளையும், இளைஞர்களுக்கு முன்னால் முதியோரும் மறைவது இயற்கை. இந்த இயற்கை மரபு சில பொழுதுகளில் ஊழ்வினை காரணமாகத் தம்முள் முரண்படுகிறது. அத்தகைய நேர்வுகளில் இழப்பின் துன்ப வெளிப்பாடு இதயத்தைப் பிழிவதாக அமைந்துவிடுவதைக் காணலாம். கணவனை இழந்து மனைவி புலம்புவதைவிட மனைவியை இழந்த கணவன் புலம்புவது எண்ணிப்பார்க்க முடியாத இயற்கை முரண். இந்த முரணுக்கு ஆட்பட்ட மன்னன் ஒருவன் தன் மனைவியை இழந்து பாடிய கையறு நிலைப்பாடலைப் புறநானூறு பதிவு செய்திருக்கிறது.  ‘நண்ணாரும் உட்கும் பீடு’அவனுடையது. களத்திலே கலங்காத ஒருவன் தன் காதலிக்காகக் கலங்கித் துடிப்பது கற்பார்தம் உள்ளம் உருக்குவதாம்.

“யாங்குப் பெரிதாயினும் நோயளவு எனைத்தே
உயிர் செகுக்கல்லா மதுகைத்து அன்மையின்”

“கள்ளி அம் போகிய களரியம் பறந்தலை
வெள்ளிடை பொத்திய விளை விறகுஈமத்தீ
ஒள்ளழல் பள்ளிப் பாயல் சேர்த்தி
ஞாங்கர் மாய்ந்தனள் மடந்தை
இன்னும் வாழ்வல்! என்னிதன் பண்பே?”

என்று நெருப்பிலே தன் மனைவியாகிய பெருங்கோப்பெண்டு கிடத்தப்பட்டது கண்டு கதறுகிறான் சேரமான் கோட்டம்பலத்துத் துஞ்சிய மாக்கோதை. ‘இருவரும் ஓருயிர்’ என்பது உண்மையானால் அவள் இறந்து தான் இன்னும் இருப்பது விந்தையாக அல்லவா இருக்கிறது? அவ்வாறு சொன்னதெல்லாம் இன்று பொய்யாகியிருக்கிறது என்பது கருத்து.

கலைஞர் பாடிய கையறுநிலை

தமிழ்க்கவிதை உலகில் கையறு நிலைத்துறையில் பேரறிஞர் அண்ணா மறைந்தபோது கலைஞர் பாடிய இரங்கற்பா தனிச்சிறப்புக்குரியது. அவருடைய கம்பளிக் குரலில் வானொலியில் அவர் வாசித்தபோது கலங்காதவர் இல்லை. அண்ணாவின் பெருமைகளை,

“நாத இசை கொட்டுகின்ற
நாவை ஏன் சுருட்டிக் கொண்டாய்?
விரலசைத்து எழுத்துலகில்
விந்தைகளைச் செய்தாயே? அந்த
விரலை ஏன் மடக்கிக் கொண்டாய்?
கண் மூடிக்கொண்டு நீ சிந்திக்கும்
பேரழகைப் பார்த்துள்ளேன்! இன்று
மண்மூடிக் கொண்டுன்னைப் பார்க்காமல்
தடுப்பதென்ன கொடுமை?
கொடுமைக்கு முடிவு கண்டாய்! எமைக்
கொடுமைக்கு ஆளாக்கி ஏன் சென்றாய்?”

என நிரல்பட அடுக்கி அவர் புலம்பியது இன்றைக்கும் இணையத்தில் இருக்கிறது.

பாவேந்தரும் பன்னீர் செல்வமும்

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழின் எல்லாத் ‘துறை மரபுகளையும்’ கையாண்டு கவிதை படைத்தவர் பாவேந்தர். அவற்றுள் ‘கையறு நிலை’ என்னும் புறத்துறையும் ஒன்று. பாரதியார் உட்படச் சான்றோர் பலரின் மறைவுக்கு அவர் கையறுநிலை பாடியிருக்கிறார்.  எனினும் தமிழர்தம் வழிகாட்டிகளில் ஒருவராக விளங்கிய கே.டி.பன்னீர்செல்வம் மறைந்தபோது அத்துறையில் அவர் பாடிய பாட்டு அவர்தம் தனிப்பாடல்களில் தனித்து விளங்கும் சிறப்புடையது.

“பண்கெட்டுப் போன தான
பாட்டுப்போல் தமிழர் வாழும்
மண்கெட்டு போமே என்னும்
மதிகெட்டும், மானம் கெட்டும்
எண்கெட்ட தமிழர் பல்லோர்
பாரப்பனர்க் கேவ லாகிக்
கண்கெட்டு வீழும் போதோ
கடல்பட்ட தெங்கள் செல்வம்?”

விமான விபத்தில் சிக்கிக் கடலில் வீழ்ந்து, பன்னீர் செல்வம் மறைந்தார்  என்பதனை இலக்கியமாக்கும் போது, ‘முன்பே பல்வகைச் செல்வங்களைக் கொண்ட கடல் பன்னீர் செல்வத்தின் பெருமை கண்டு அவரையும் தன்னுடைய செல்வமாகக் கொண்டதோ’எனத் தற்குறிப்பேற்றமாகக் கருதுமாறு அமைந்திருப்பதைக் காணலாம். ‘இருக்க வேண்டிய நேரத்தில் இல்லாமற் போனாரே’ என்னும் ஏக்கத்தைக், ‘கண்கெட்டு வீழும்போதோ கடல்பட்டது எங்கள் செல்வம்?’ என்னும் தொடர் எதிரொலிப்பதைக் கேட்கலாம்.

கவிமணியும் கையறுநிலையும்

புகழேந்திக்குப் பிறகு வெண்பாவால் விருந்து வைத்தவர் கவிமணி. யாப்பில் மிகக் கடுமையானதாகக் கருதப்படும் நேரிசை வெண்பாவை ‘எடுப்பார் கைப்பிள்ளையாக’மாற்றிக் கொண்டவர் அவர். செப்பலோசையில் அமைந்தாலும் உணர்ச்சியின் வேகம் குறையாமல் கையறுநிலைக்கு அதனைப் பயன்படுத்திக் காட்டியிருக்கும் கவிமணியின் கவிநேர்த்தி போற்றுதலுக்குரியது  ரசிகமணி டி.கே.சி. அவர்கள் மறைந்தபோது அவர் பாடிய கையறுநிலை பாடலொன்று இப்படி அமைந்திருக்கிறது.

“என்னருமை நண்பா! இனிய கலைரசிகா!
தன்னிகர் இல்லாத் தமிழ்ச்செல்வா! – மன்னுமுளம்
தத்தளித்து நின்றன் சரமகவி பாடுதற்கோ
இத்தனைநாள் வாழ்ந்திருந்தேன் யான்?”

சரமகவி பாடுதற்கோ இத்தனைநாள் வாழ்ந்திருந்தேன் யான்?’ என்னும் வினாவில் பொங்கிவழியும் கையறுநிலை உணர்ச்சி மனத்தைப் பிழிகிறது. ‘நண்பன், ‘கலைரசிகன், ‘தமிழ்ச்செல்வன்’என முன்னிரண்டு அடிகளில் இழந்தோரின் பெருமை கூறிப், பின்னிரண்டு அடிகளில் அவ்விழப்பின் ஆழத்தைப் பதியவைக்கும் கவிமணியின் மரபியல் பார்வை  மதிக்கத்தக்கது.

எமனுக்குக் கொள்ளி வைத்த கண்ணதாசன் 

கவிஞர் கண்ணதாசனின் கருத்துக்களில் முரண்படுவோர்  உண்டு. அவருடைய முரண்பட்ட பார்வைகள் பற்றி முன்னெடுத்து மொழிவோர் உண்டு. ஆனால் அவர்தம் கவிதைகள் பல்வகை உணர்ச்சிகளின் பிழிவாக உள்ளன என்பதில் எவருக்கும் கருத்து வேறுபாடில்லை. கவிதைக் கூறுகளில் உணர்ச்சிக்கு முதலிடம் கொடுத்த பெருமை கண்ணதாசனுக்கு உண்டு. அதிலும் இழப்புப் பற்றிய அவருடைய கவிதைகள் கற்பார்தம் நெஞ்சைக் கரைய வைப்பன. கையறுநிலையில் அவா படைத்த பாடல்கள் பல இருப்பினும் பதச்சோறாக ஒருசில இவண் சுட்டப்படுகின்றன.

“சாவே உனக்கொருநாள் சாவு வந்து சேராதோ?
சஞ்சலமே நீயுமொரு சஞ்சலத்தைக் காணாயோ?
தீயே உனக்கொருநாள் தீமூட்டிப் பாரோமோ?”

என்று பண்டித ஜவகர்லால் நேரு மறைந்தபோது அவர் உகுத்த கண்ணீர் கையறுநிலைக்கு ஓர் அழியா எடுத்துக்காட்டு.

“தன்னுயிரைத் தருவதனால் தங்கமகன் பிழைப்பானா?
என்னுயிரைத் தருகின்றேன், எங்கே என் மாகவிஞன்?”

என்று பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் மறைந்தபோது அவர் வடித்த கண்ணீர் கவிஞனுக்கு மற்றொரு கவிஞன் பாடிய கையறுநிலையின் தொடர்ச்சியாகலாம்.

மணிமாறன் கவிதைகளில் கையறுநிலை

தமிழிலக்கியப் புறத்துறைகளில் தனித்து விளங்கும் இத்தகைய கையறுநிலைப் பாடல்கள் அவல உணர்ச்சியின் ஆழமான வெளிப்பாடுகளாகவே அமைந்திருக்கின்றன. மணிமாறனும் தமது கவிதைப்படைப்புக்களில் அத்துறைப் பாடல்கள் பலவற்றைப் படைத்துக் காட்டியிருக்கிறார் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவதன் மூலம் தமிழிலக்கியப் ‘பொருள்மரபு’ அவர் படைப்புக்களில் ஊடுருவி நிற்கும் பாங்கை அறியலாம். உள்ளங்கவர் நண்பர்கள் இழப்பு, உரிமையான உறவுகள் இழப்பு, சமுதாய நலன் நாடும் சான்றோர்கள் இழப்பு எனக் கையறுநிலைக்கான கருப்பொருள் நிகழ்வுகள் பலவாயினும், தன் மகனையே இழந்து புலம்பிய கையறுநிலை கண்ணீர் மல்க வைப்பதாக உள்ளது.

வெந்தழலுக்கு இரையான வீரப்பன்

தமிழக அரசியலை முற்றிலும் தடம்மாறச் செய்த நிகழ்வு 1965இல் நடந்தேறியது. ‘மொழிப்போர்’ என்னும் சொல் உலக வரலாற்று அகராதியில் அப்பொழுதுதான் முதன்முறையாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டது. ‘செந்தமிழுக்குத் தீமை வந்தபின்னும் இந்தத் தேகத்தினால் நமக்கென்ன பயன்?’ என்னும் சிந்தனை, உயிரைத் துரும்பென மதிக்க வைத்தது. தாய்மொழி அழிவைத் தாங்கிக் கொள்ள இயலாத இளைஞர்கள் தங்கள் உயிரைத் தாங்களே தீவைத்துக் கொண்டு இறந்தனர். அவர்களுள் ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய வீரப்பனும் ஒருவர். அவர் கவிஞருக்குக் கெழுதகை நண்பரும் ஆவார். அன்னாருக்குப் பாடிய கையறுநிலைப் பாடல் வருமாறு,

“என்னென்று அறைகுவன்? என்னென்று அறைகுவன்?
அன்னைத் தமிழின் அழிவினைப் பொறாஅது
புன்மொழி இந்தியின் போக்கறு நிலைக்கே
தன்னுயிர் ஈந்த தறுகண் அம்மா!
நானிலம் போற்றும் நல்லிசை நாட்டிய
மேனிலைச் சிறப்பை என்னென்று அறைகுவன்? 
            ……………………………………..
உரமும் திறமும் உணர்வும் மிகுந்திட
உடலம் துகளாய் உருக்குலைந்து ஓய்ந்திடப்
பொடிபடச் சிதைந்து பொசுங்கிய ஞான்றும்
இடியென ஆர்த்தனன்”

என்னும் இப்பாடல் ‘நண்பன், ஆசிரியன், மொழிகாக்கும் வீரன்’ என்னும் முத்திறம் தாங்கிய ஒருவரின் இழப்புக்கு ஆற்றாத நெஞ்சத்தின் வெளிப்பாடாகக் கருதலாம்.

“1965இல் இந்தி எதிர்ப்புப் போரில் ஈடுபட்டுத் தீந்தமிழ்க் காக்கத் தீக்குளித்து மாண்ட ஆசிரிய நண்பர் வீரப்பனின் அழியா ஈகத்தை வியந்து பாடியது”

என்னும் பின்குறிப்போடு பதிக்கப்பட்டிருக்கும் இப்பாடல் பொருண்மையால் மரபு சார்ந்தும் பொருண்மைக்கான காரணம் புதுமை சார்ந்தும் அமைந்துள்ளது நோக்கத்தக்கது. இழப்புக்கான களம் போர்க்களமோ, நோயோ, விபத்தோ என்றில்லாமல் மொழிப்போர் காரணமாக அமைந்திருப்பது பொருண்மையில் புதிய போக்காகக் கருதப்படலாம்.

தனித்தமிழ் கண்ட கனிச்சாறு கவிஞர்

பாவேந்தருக்குப் பிறகு பாடுபொருளாகிய கவிதைக் களங்கள் அனைத்திலும் மரபு சார்ந்த தமிழ்க்கவிதைகளைப் படைத்த கவிஞர் சிலருள் பெருஞ்சித்திரனாரும் ஒருவர். தனித்தமிழ்ப் பாவலரான அன்னார் வடித்தெடுத்த பாடல்களில் பிறமொழிச் சொற்கள் ஒன்றுகூட இல்லை என்பது வியப்பிற்குரியது. தனித்தமிழில் அமைந்தாலும் கவிதைக்குரிய கற்பனை, உணர்ச்சி முதலிய கூறுகள் அவர் பாடல்களில் குறைந்ததாக அவ்வளவு எளிதாகச் சொல்லிவிட முடியாது. காட்சியையும் பொருளையும் கவிதையாகவே நோக்கி அவை பற்றிய கற்பனைகளையும் சிந்தனைகளையும் கவிதையாகவே சிந்திக்கத் தெரிந்த கவிஞராக அவர் தனித்து விளங்குகிறார். அவருடைய இழப்பு ‘தென்மொழியை’மட்டுமன்றித் தமிழன்பர்கள் பலரையும் பாதித்தது. அவருள் மணிமாறனும் ஒருவர். அன்னாருடைய இழப்புக்கு மணிமாறன் பாடிய கையறுநிலைப் பாடல்களில் அவலச்சுவையின் அடர்த்தியை உணர முடிகிறது.

“பன்னூறு முறை ‘தம்பி’என்ற ழைப்பீர்
பாசமழை பொழிவீரே! பறந்ததெங்கே?”

எனத் தன்னைத் ‘தம்பி’ என அழைத்த பாசமிகு அண்ணன் மறைந்துபோனதை எண்ணிப் புலம்புவதைச் சுட்டுகிறார்.

“மூவேந்தர்அக்காலம் காத்து வந்த
                                    மூவாத சீர்த்திமிகு தமிழன் மாண்பைச்
சாவேந்தும் வேளையிலும் நிலைக்கச் செய்தீர்
                        சான்றாண்மை எந்நாளும் காத்து வந்தீர்!
கூவிவந்த தமிழ்க்குயிலே! விடியும் முன்பே
                        குரலொடுங்கிப் போயினையே!”

தமிழின் மரபுசார்ந்த பெருமையை முன்னர்ச் சுட்டித், தமிழனுடைய மாண்பு காப்பதில் பெருஞ்சித்திரனார் இறுதிவரையில் உறுதியாக இருந்தார் என்னும் நிலைப்பாட்டைப் பின்னர்ச் சுட்டுகிறார். தமிழும் தழிழ்நாடும் தமிழர்களும் அடையவேண்டிய பெருமையை அடையும் முன்பே அவர் மறைந்து போனதை, ‘விடியும்’ முன்பே என்னும் தொடரால் குறிப்பாகப் பெறவைக்கின்றார்.

“துஞ்சாமல் தோளுயர்த்திக் கிளர்ந்த  வேழம் 
தூய்தமிழை மறந்திந்நாள் சென்ற தெங்கே?

“……………………………………..எங்கள்
எழுச்சிக்குப் பண்ணிசைத்த முரசே! வாழை
குருத்தொன்று முறிந்ததுபோல் விழிகள் மூடிக்
கும்மிருட்டில் எமைஆழ்த்திச் சென்றீர் அய்யா!”
தூய்தமிழை மறந்திந்நாள் சென்றதெங்கே?”

என்றும், ‘கும்மிருட்டில் எமை ஆழ்த்திச் சென்றீர் ஐயா’என்றும் பயின்று வந்துள்ள கவிதைத் தொடர்கள் பெருஞ்சித்திரனாரை இழந்து கலங்கிக் கையற்ற கவிஞர்தம் நிலையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

ஆசிரியருக்குக் கையறுநிலை

மகாகவி பாரதியின் நண்பராகப் பழகத் தொடங்கி, அவரைக் குருவாக வரித்துக் கொண்டவர் பாரதிதாசன். நட்பு, குருவான கதை இது. குருவாக திகழ்ந்தவர் நண்பரான கதை மணிமாறன் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்தது. வெள்ளமுத்து என்பார் கவிஞர் மணிமாறனின் உயர்நிலைப்பள்ளிக் கணித ஆசிரியர். காலம், வெள்ளமுத்து கணித ஆசிரியராகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தபோதே மணிமாறனையும் தமிழாசியராகக் கொண்டு வந்து அவரோடு சேர்த்தது. தனக்கு ஆசிரியராக இருந்தவருடன் தானும் ஆசிரியராகப் பணியாற்றும் பேறு மணிமாறனுக்குக் கிட்டியது. ஆசிரியர் நண்பரானதால் மதிப்போடு உரிமையும் கூடி இழைவது தவிர்க்க இயலாதது. நண்பராகப் பழகிய ஆசிரியர் வெள்ளமுத்து மறைந்தபோது,

“பற்றுடனே பாசமழை பொழிந்தீர் வெள்ளைப்
பாற்சிரிப்பால் அனைவரையும் கவர்ந்தீர்! எங்கள்
சுற்றத்தைப் புலவர்களை மறந்து சென்றீர்!
சொல்லவொணாத் துயர்தந்தீர்! அய்யா இங்கே
கற்றவர்கள் பாராட்டும் நல்லீர்! உங்கள்
கற்கண்டு சொல்லமிழ்தை என்று கேட்போம்?”

என்று பாடினார் கவிஞர். ‘பாசமழை பொழிந்தது, ‘வெள்ளைச் சிரிப்பால் அனைவரையும் கவர்ந்தது, ‘கற்றவர்களால் பாராட்டப்பட்டது’, ‘கற்கண்டு சொல்லமிழ்து’என வெள்ளமுத்தின்  சிறப்புக்களையெல்லாம் சிந்தனையில் தேக்கி, ‘என்று கேட்போம்?’ எனக் கலங்கி முடித்திருப்பது, கையறுநிலையைக் காட்சிப்படுத்துவதில் கவிஞர் பெற்ற இலக்கிய வெற்றியைக் குறிக்கிறது.

விடியலின் பனி நீரான மகன் 

கம்பராமாயணத்தின் எதிர்நிலைத் தலைவனாகிய இராவணன், புலம்பலையே அறியாதவன். அத்தகையவன் தன் பாசமிகு மகன் இந்திரசித்தன், இலக்குவனால் வீழ்த்தப்பட்டபோது கலங்கிக் கையற்றுப் புலம்புகிறான்.

“சினத்தொடும் கொற்றம் முற்றி
இந்திரன் செல்வம் மேவி,
நினைத்ததை முடித்து நின்றேன்.
நேரிழை ஒருத்தி நீரால்,
எனக்கு நீ செய்யத் தக்க
கடனெல்லாம் ஏங்கி ஏங்கி
நினக்கு யான் செய்வ தானேன்,
என்னின்யார் உலகத் துள்ளார்?”

என்னும் இராவணன் புலம்பலில் ஒரு தந்தையின் பாசம் பொங்கி வழிவதைக் காணமுடிகிறது. ‘தந்தைக்கு மகன் செய்ய வேண்டிய கடனையெல்லாம் தந்தை தான் பெற்ற மகனுக்கே செய்ய நேர்ந்ததே?’ என்னும் இலங்கை வேந்தனின் உணர்ச்சிக் குமுறல், கவிஞர் மணிமாறன் தன் மகன் இறந்த வேளையில் பாடிய,

“கொள்ளிக்கண் பாய்ச்சும் இந்தக்
கொடியதோர் உலகைக் காண
பிள்ளை நீ வெறுத்தாய் போலும்!
பெரும்பழி நேரும் என்றோ
கள்ளமில் மழலை நீயும்
கையறு நிலையைத் தந்து
வெள்ளமாய் விரைந்து போனாய்?
விடியலின் பனிநீர் ஆனாய்?” 

என்னும் பாடலில் எதிரொலிக்கிறது. ‘உலகத்தின் பார்வை அஞ்சி’ என்னாமல் ‘உலகத்தைக் காண வெறுத்து’ என்னும் நுண்ணோக்குக் கையறுநிலையின் பொருளடர்த்தியைக் கூடுதலாக்குகிறது.

“இன்பத்தைப் பாடுவதைவிடத் துன்பத்தைப் பாடுவதில் புலவர்கள் முனைந்துள்ளனர். காதலைப்பாடும் புலவர்கள் காதலரின் இன்ப நிலையைப் பாடுதல் மிகக் குறைவாக உள்ளது. காதலரின் பிரிவாற்றாத் துயரத்தைப் பாடுதலே மிகுதியாக உள்ளது…………… ஏக்கத்திலும் துன்பத்திலும் துயரத்திலுமே பாட்டுக்கு உரிய உணர்ச்சி மிகுந்து நிற்கிறது. மாறுதலுக்கு இடையே நிலைபேற்றையும், அலைவுக்கு இடையே அமைதியையும், அழிவுக்கு இடையே என்றுமுள தன்மையையும் நாடி ஏங்கி உணர்தலே பாட்டின் இயல்பாக உள்ளது”

என்பார் அறிஞர் மு.வ. மானுட உணர்ச்சிகள் அனைத்தும் வலிமை வாய்ந்தன எனினும் ‘பிரிவு’அல்லது ‘இழப்பு’என்னும் உணர்ச்சியே கவிதை ஆக்கத்தில் பெரும் செல்வாக்குடையது என்னும் அறிஞர் மு.வ. அவர்களின் கருத்து, மணிமாறனின் கையறுநிலைப் பாடல்கள் மூலம் மீண்டும் ஒருமுறை உறுதிசெய்யப்படுகிறது எனலாம்.

முனைவர் கடவூர் மணிமாறன்! ‘ஐயாயிரம் தமிழர் ஆம் உரிமை காக்க நான் பொய்யர்தமை எதிர்த்தபோது பொய்வழக்கால் சேர்த்த சிறை எனக்குத் தென்றல் வரும் சோலையன்றோ?’ என்று பாடிய பாவேந்தர் பட்டறையில் கூர் தீட்டப்பட்ட கவிதைப் போர்வாள்!. ‘அறம் பொருள் இன்பம் வீடு அடைதல்’ அக்கால நூற்பயன்! இனம், மொழி, நாடு ஆகியவற்றின் எழுச்சிக்காகப் பாடுவது இக்காலக் கவிஞர் கடமை! இவர் அக்காலத்தை மறக்காத இக்காலத்துக் கவிஞர். அதனால் இவர் படாத இடர் இல்லை! அந்த நாள்  அகத்திணையும் தெரியும். இவர் இந்த நாள் சமூக நிலையும் அறிவார். அறுபது நூல்களுக்கு ஆசிரியர். ஐந்தாறு நாடுகளுக்குப் பார்வையாளர். உயர்நிலைப்பள்ளித் தமிழாசிரியராகத் தொடங்கி ஆசிரியர் பயிற்சிக்கல்லூரி முதல்வராக ஓய்வு பெற்றவர். பன்னிரண்டாயிரம் நூல்களைத் தன் வீட்டு மாடியில் வைத்திருக்கும்  இவர் மடியில் வைத்துக் கொஞ்சுபவை மரபுக்கவிதைகளையே!. கரந்தை புலவர் கல்லூரி கண்ட கந்தகக் கவிஞருள் ஒருவர். இவர் துறந்தது இன்பம்! துறக்காதது தமிழ்த்தொண்டு! தமிழுக்கு இலக்கணம் வகுத்தவர் தொல்காப்பியர். தமிழாசிரியருக்கு இலக்கணம் வகுத்தவர் சிலர். இவர் அவருள் ஒருவர்!

(தொடரும்…)