Author: admin

–மாதவன் ஸ்ரீரங்கம்.

டாக்டர் அவனை விசித்திரமாகப் பார்த்தார்.

“என்ன பண்றீங்க?”

“பேங்க்ல அக்கவுண்டன்ட்டா இருக்கேன் டாக்டர்”

“எப்பயிருந்து இது மாதிரி தோணுது உங்களுக்கு?”

“தோணலை டாக்டர். நடக்குது. சின்னச்சின்னதா நெறைய சம்பவங்கள். என்னோட வேலையை வச்சு ஒரு கதை எழுதினேன். அதாவது என் பேங்குல திடீர்னு ஒருநாள் ராத்திரி தீவிபத்து நடந்து எல்லா டாக்குமெண்ட்ஸும் எரிஞ்சுபோயிடற மாதிரி எழுதுனேன். நாலாவதுநாள் அதேமாதிரி தீவிபத்து நடந்தது. அப்பறம் இன்னொரு கதை எழுதினேன் டாக்டர். அதுல ஹீரோ பைக்ல வேலைக்கி போறப்ப பைக் ஆக்ஸிடன்ட் ஆகி வலதுகால்ல பிராக்சர் ஆகுற மாதிரி எழுதிருந்தேன். நாலாவதுநாள் நா கதைல எழுதியிருந்த அதே இடத்துல, அதே முறையில ஆக்ஸிடன்ட் ஆகி என் வலதுகால் பிராக்சர் ஆயிடுச்சி”

டாக்டர் அமைதியாயிருந்தார். இதுபோல அவர் அதிகம் கேள்விப்பட்டதில்லை. இதை ஹாலூஸினேஷன் வகையிலும் சேர்க்கமுடியாது என்று தோன்றியது அவருக்கு. எங்காவது நாம் கதையாக எழுதுவதெல்லாம் யதார்த்தத்தில் நடக்குமா? நடக்கிறது என்கிறான் அவன்.

“இல்ல. மொத நீங்க எப்பயிருந்து இதை கவனிக்க ஆரம்பிச்சீங்கன்னு சொல்லுங்க”

“நாலு வருஷம் முந்தி நா ஒரு சிறுகதை எழுதுனேன் டாக்டர். ஒரு சின்னப்பொண்ணு மூடாத சாக்கடைக்குள்ள விழுந்து செத்துபோறதுதான் கரு. அதை எழுதி நாலாவது நாள் பக்கத்து வீட்டுப்பொண்ணு அதேமாதிரி செத்துடுச்சி”

“இது நம்ம நாட்டோட சாபக்கேடுங்க. எத்தனை உசிருங்க. ஆனா இன்னும் அதே தப்பைத்தான் தொடர்ந்துட்டிருக்காங்க. இது பொதுவானதுதாங்க”

“நானும் அப்டித்தான் நெனச்சிருந்தேன் டாக்டர். பட் அந்த புள்ளைய பார்க்க ஆஸ்பத்திரி போயிருந்தப்பதான் கவனிச்சேன். என் கதைல என்னவிதமா அந்த பொண்ணை வர்ணிச்சனோ அதேமாதிரி இருந்தது எப்படி டாக்டர்”?

டாக்டர் யோசித்தார். “இது ஒன்னும் பெரிசில்ல… சிவ…”

“சிவான்னே கூப்பிடலாம் சார்”

“ஆங்.. சிவா. உங்க பக்கத்துவீடுன்னு சொல்றீங்க. அடிக்கடி பார்த்ததுல அந்த பொண்ணு உருவம் உங்களுக்குள்ள ஆழ்மனசுல பதிஞ்சிருக்கும். அதைத்தான் உங்க கதைல வர்ணிச்சிருக்க சான்ஸ் இருக்கு”

“இதை நானும் யோசிச்சேன் சார். பட் செத்தப்ப அந்த பொண்ணு போட்ருந்த டிரஸ்கூட கதைல வர்ணிச்ச அதே டிரஸ்தான் சார். இதுக்கு என்ன விளக்கம் சொல்வீங்க”?

டாக்டருக்கும் உண்மையாகவே சற்று குழப்பமாகத்தான் இருந்தது. இது சாத்தியமில்லை. ஆனால் அதை இவனுக்கு புரியவைக்கவேண்டும்.

“சரி அதை விடுங்க. வேற சொல்லுங்க”

“அடுத்தகதை ஒரு நாலுமாசம் கழிச்சு எழுதினேங்க. ஒரு பொண்ணும் பையனும் லவ் பண்றாங்க. வீட்ல ஒத்துக்கல. வீட்டைவிட்டு ஓடிப்போயிடறாங்க. ஒரு ஃபிரண்ட்டை தேடி போறாங்க. போன எடத்துல ஃபிரண்ட் ஊர்ல இல்ல. போன்ல தன்னோட ஃபிரண்ட் அட்ரஸ் குடுக்குறான். அவங்களும் அங்க போறாங்க. அவனும் கொஞ்சம் தயக்கத்தோட தங்க வைக்கிறான். மறுநாள் காலைல ரெண்டுபேரும் வீட்ல வெஷம் சாப்பிட்டு செத்துக்கெடக்காங்க”

“சோ.. சேட்.. அப்பறம்?”

“அவ்ளோதாங்க கதை”

“அப்டியா. சோ சிம்பிள். இதுல என்ன பிரச்சனை?”

“இல்ல டாக்டர். கதைல அந்த ஃபிரண்ட் தர அட்ரஸா நா எழுதிருந்தது என்னோட ஒரிஜினல் அட்ரஸ் சார்”

டாக்டருக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது. “சோ வாட்?”

“சோ வாட்டா? சார் கதை எழுதுன நாலாவது நாள் உண்மையிலியே ஒரு பொண்ணும் பையனும் என் வீட்டுக்கு வந்துட்டாங்க சார். என் ஃபிரண்ட் போன் பண்ணி தங்க வச்சிக்க சொன்னான். நானும் மடத்தனமா ஒத்துகிட்டேன். காலைல அவங்க ரெண்டுபேரும் என்வீட்ல செத்துகெடக்காங்க”

“ஓ மைகாட் !! அப்பறம் என்னாச்சு?”

“அப்பறமென்னங்க. போலீசு கோர்ட்டுன்னு அலையா அலைஞ்சதுதான் மிச்சம். அப்பயிருந்துதான் எனக்கு டவுட்டு வர ஆரம்பிச்சுடுச்சி”

டாக்டர் அவனையே ஆர்வமாக பார்த்துக்கொண்டிருக்க அவன் தொடர்ந்தான்.

“சரி இதை டெஸ்ட் பண்ணிப்பார்த்துடலாம் அப்டீன்னு யோசிச்சிட்டிருந்தப்பதான் அடுத்த கதை எழுதுனேன். ஆனா வேற யாரையாச்சும் வச்சி எழுதினா உண்மையா பொய்யான்னு எப்டி தெரிஞ்சுக்கிறது? அதான் என்னையே ஹீரோவா வச்சு ஒரு கதை எழுதினேன்”

“இன்ட்ரஸ்டிங் சிவா. பட் அது பெரிய ரிஸ்க் இல்லையா? இன்கேஸ் அது உண்மையாவே நடக்கும்பட்சத்தில ..?”

“ஒரு வகைல அது ரிஸ்க்தான் டாக்டர். ஏன்னா நா எழுதுனது காதல் கதை. மர்டர் கதைக்கெல்லாம் நம்ம பாடி தாங்குமா டாக்டர். அதான் உசாரா காதல் கதை. ஆனா மர்டரே பரவாயில்லைன்ற அளவுக்கு டெரர் பண்ணிருச்சிங்க காதல்”

டாக்டருக்கு இப்போது ஆர்வம் அதிகரித்திருந்தது. நல்லவேளையாக இரவின் இறுதி நோயாளியாக வந்தான். ஆனால் இவன் நோயாளிதானா? எல்லாவற்றையும் தெளிவாகத்தான் பேசுகிறான். என்றெல்லாம் உள்ளுக்குள் யோசித்தபடி காத்திருந்தார்.

“ஒரு பொண்ணு டாக்டர். உங்களுக்கு புடிச்சமாதிரி யாரையாச்சும் கற்பனை செஞ்சுக்கங்க. அப்டி ஒரு பொண்ணு. ஒரு கல்யாண மண்டபத்துல சந்திக்கிறான் ஹீரோ. லவ் அட் ஃபர்ஸ்ட் சைட்னு சொல்வாங்களே. அதுதான் சார். ஒடம்பு மனசெல்லாம் தீயா எரியுது காதலால. அந்த பொண்ணுக்கும் அவனை புடிச்சிருக்குன்னு அப்பப்ப ஓரக்கண் பார்வை வச்சு புரிஞ்சுக்கிறான். ஆனா எப்டி பட்டுன்னு கேக்குறதுன்னு தயக்கம்.”

வேற வழியில்லாம பல்லாயிரம் தாத்தாக்கள் காலத்துக்கு முந்தின டெக்னிக் ஒன்னை கையாளலாம்னு நெனச்சி அந்த பொண்ணுக்கு சின்ன பேப்பர்ல புடிச்சிருக்கா? அப்டின்னு எழுதி சின்னப்புள்ளை ஒன்னுகிட்ட குடுக்கலாம்னு யோசிச்சு ஒரு சின்னப்புள்ளைய கூப்பிடுறான். ஓடிவந்த அந்த புள்ள இவனுக்கு முன்னாடி ஒரு துண்டுபேப்பர இவன்கிட்ட குடுக்குது. பார்த்தா. இவன் நெனச்சதை அந்த பொண்ணு செஞ்சிட்டா”

“சூப்பர் சிவா. அப்டியே மூவி பார்க்கிற மாதிரி இருக்கு. கன்டின்யு”

“அப்பறம் என்னங்க. வழக்கம்போல பார்க் பீச் எல்லாம் சுத்தியடிச்சிட்டு. அப்டியே கழட்டி விட்ருக்கலாம். லூசு மாதிரி அவங்களுக்கு கல்யாணத்தை பண்ணி கதைய முடிச்சிட்டேன்”

“ஏம்பா நல்ல முடிவுதானே. என்ன பிரச்சனை? அந்த பொண்ண உண்மையிலியே பாத்தியா?”

“அட …ஏன் டாக்டர் நீங்க ஒண்னு. அது எல்லாமே அப்டியே நடந்துச்சிங்குறேன். கல்யாணத்துல மீட் பண்ணப்ப நா கதைல எழுதிருந்த அவ புடவை டிசைன்ல அப்டியே வந்து நிக்கிறா. எல்லாமே கதைப்படி நடந்து எனக்கு ஒய்ஃபா வீட்ல இருந்துகிட்டு உசிர வாங்குறா”

“ஹஹ்ஹ்ஹ்ஹா”

“நா எவ்ளோ சீரியஸா சொல்லிட்ருக்கேன். நீங்க என்ன சார் சிரிக்கிறீங்க?”

“அதென்னமோ தெரியல சிவா. உங்க கதை கேட்டா அப்டி சிரிப்பு வருது எனக்கு. மேல சொல்லுங்க”

“அப்பறம் நா யோசிச்சேன். இது வேலைக்காவாது அப்டின்னு கொஞ்சநாள் எழுதாம இருந்தேன். அப்பறம் என் ஒய்ஃப் தான். உங்களுக்கு நல்லா எழுத வருது. தொடர்ந்து எழுதுங்கன்னு என்கரேஜ் பண்ணா. சரின்னு நானும் எழுதுனேன். இந்த வாட்டி ரொம்ப வெவரமா நடிகர் டேஷ் ஸ்டார் என் வீட்டுக்கு வரமாதிரி ஒரு கதை எழுதுனேன் டாக்டர். நீங்க நம்பினாலும் நம்பாட்டியும் சத்தியமா அப்டியே நடந்ததுங்க.”

“எங்க தெருவுல ஷூட்டிங் வந்துருக்காரு. எங்க ஏரியால ஜாஸ்தி வீடுங்க எல்லாம் இல்லையா ? இருக்குற ஒன்னுரெண்டு வீடுகள்லயும் பூட்டிட்டு வேலைக்கி போயிருவாங்க. அதனால என் வீட்ல கொஞ்சநேரம் வெயிலுக்கு வெயிட் பண்ணியிருந்திருக்காரு. என் ஒய்ப் ஆபீசுக்கு போன் பண்ணப்ப என் நெலமை எப்டி இருந்திருக்கும்னு யோச்சிப்பாருங்க டாக்டர்”

டாக்டர் இந்தமுறை சற்று பலமாகவே சிரித்தார்.

“நீங்களே சொல்லுங்க. அந்த ஏரியாவுலயே வீடுகள் ஜாஸ்தியில்லன்னு சொல்றீங்க. அந்த டேஷ் ஸ்டாரும் பெரிய வேல்யு இல்லாத நார்மல் நடிகர்தான். சோ கேரவன் எல்லாம் அவருக்கு சான்ஸ் இல்ல. அதனால பக்கத்துல இருந்த உங்க வீட்ல வந்து கொஞ்சநேரம் ஒக்காந்துருக்காரு. லாஜிக்கலா எல்லாமே பொருந்துதே. இது சாதாரணமா நடக்கக்கூடிய ஒண்ணுதானே சிவா?”

இப்போது அவன் சிரிக்கத்தொடங்கினான்.

“ஏன் சிரிக்கிறீங்க?”

“சரி டாக்டர். நான் உங்க வழிக்கே வரேன். கொஞ்சநாள் முந்தி ஒரு கதை எழுதினேன். அதுல ஒரு பிளைட்டு மர்மமான முறையில் காணாம போறதாவும், கடைசிவரை கண்டுபிடிக்கவே முடியாம போறதாவும் எழுதிருந்தேன். எழுதி நாலாவதுநாள் நியூஸ் பேப்பர்ல படிக்கிறேன். மலேஷியா ஃபிளைட்டு காணாம போயிருச்சின்னு. இன்னிக்கி வரை கண்டுபிடிக்கலை”

டாக்டர் சில விநாடிகள் தீவிரமாக யோசித்துவிட்டு சொன்னார்.

“இது ஒன்னும் பெரிய ட்ரபிள் இல்ல சிவா. சும்மா பெரிய பெரிய மெடிக்கல் டேர்ம்லாம் சொல்லி உங்கள பயமுறுத்தவிரும்பல. இது ஒருவிதமான பிரமைதான். அதாவது இயற்கையா தற்செயலா நடக்குற எல்லாத்துக்கும் ஒரு காரணம் கற்பிச்சுக்குறது. ஃபார் எக்ஸாம்பிள். அந்த செவுத்த பாருங்க”

அவன் திரும்பி டாக்டர் காட்டிய திசையில் பார்த்தான்.

“அந்த ஜன்னலுக்கு பக்கத்துல நிழல் தெரியுதா?”

“தெரியுது டாக்டர்”

“குட். அந்த நெழல்ல எதாவது உருவம் தெரியுதா பாருங்க”

“அட ஆமா டாக்டர்.. ஒரு மாதிரி.. ஆங் ஆடுமாதிரி இல்லயில்ல.. குதிரை மாதிரி இருக்கு டாக்டர்”

“ஹஹ்ஹ்ஹா நான் சொல்லலை? இதான் விஷயம். உண்மையில அங்க நெழல் மட்டுந்தான் இருக்கு. இப்ப ஆடு குதிரைன்னு நாம பார்த்ததெல்லாம் நம்ம கற்பனைதான். இப்டித்தான் லைப்ல பல விஷயங்களுக்கு நாமளா எதாவது நெனச்சிக்கிறோம். இது காமன்தான் சிவா. சில மெடிஸின்ஸ் எழுதித்தரேன். எடுத்துக்கங்க. நல்லா டைமுக்கு சாப்டுங்க. தூங்குங்க. இதைப்பத்தியெல்லாம் நெனைக்காம உங்க வேலைய பாருங்க”

“அப்ப நான் ஃபேஸ் பண்ணதெல்லாம் எதார்த்தமா நடந்த ஒண்ணுதான்னு சொல்றீங்களா டாக்டர்”?

“நிச்சயமா சிவா. நீங்களே வீட்டுக்குப்போயி பொறுமையா யோசிச்சுப்பாருங்க. இதையெல்லாம் செய்யிறது நம்மளோட கிரியேட்டிவிட்டி மைன்ட். அது உங்களுக்கு கொஞ்சம் ஜாஸ்தி ஒர்க்காவுது அதான். இதையெல்லாம் கரெக்டா பயன்படுத்திக்கிட்டவங்கதான் பிற்காலத்துல பெரிய செலிபிரட்டியா ஆகிருக்காங்க. நீங்களும் ஒருநாள் பெரிய ஆளா வர வாழ்த்துக்கள்”

அவன் மிகுந்த குழப்பத்துடன் எழுந்துகொண்டான்.

“என்ன சிவா? ஃபீஸ் ரிசப்ஷன்ல குடுத்துடுங்க” என்றபடி சிரித்தார் டாக்டர்.

“அதில்ல சார்.. வந்து…”

“சொல்லுஙக. என்னமோ தயங்குறீங்க”…

“ஒண்ணுமில்ல டாக்டர்” என்றபடி அவன் நகர ரிசப்ஷன் பெண் உள்ளே வந்து இன்னொரு பேஷன்ட் வந்திருப்பதாகச் சொன்னாள். டாக்டர் வரச்சொல்ல, இவன் வெளியேறும்போது தோளுரசியபடி டாக்டரின் அறைக்குள் நுழைந்தவனை எங்கோ பார்த்ததுபோலிருந்தது.

ரிசப்ஷனில் பணமெல்லாம் கொடுத்து பக்கத்து ஃபார்மசியில் மருந்துகள் வாங்கும்போதுகூட யோசித்தான். எங்கோ மிக நெருக்கமாக பார்த்த முகமாக நன்கு அறிமுகமான முகமாக தோன்றியது. முக்கியமாக அவன் வலது புருவத்தின் அருகிலிருந்த மரு. நன்றாக நினைவிருக்கிறது. அது இவனது கதையொன்றின் பாத்திரம்தான்.

தெருமுனை டீக்கடையில் டீ சொல்லிக்காத்திருக்கும்போது நான்கு நாட்கள் முன்பு தான் எழுதிய கதையை நினைவுபடுத்திப்பார்த்தான்.

சிட்டியில் தொடர்ந்து நிகழும் சீரியல் கில்லர் ஒருவனைப் பற்றிய கதை அது. அதில் ஹீரோ டாக்டர்களக தேடிக்கண்டுபிடித்து கொலைசெய்வதுதான் கதை. சரியாக சற்றுமுன்பு டாக்டரின் அறைக்குள் நுழைந்தவன் இவன் கதையில் வந்தவனைப்போலவே இருந்தான்.

இவன் டீ ஆறிக்கொண்டிருந்தது.

— கார்த்தி ராஜூ.

கரியமேகம் கண்ணீர் விடத் தொடங்கிய போது கார்த்திக் அந்தப் பேருந்தில் ஏறி இருந்தான். கூட்டம் என்றும் சொல்ல முடியாது … அதே சமயம் காலி என்றும் சொல்ல முடியாது. ஒரு மிதமான கூட்டம். ஜன்னலோர இருக்கையாய் தேடி அமர்ந்தான் கார்த்திக். வண்டி கிளம்பத் தொடங்கியதும் மேகம் கண்ணீர் விடத்தொடங்கிய நேரமும் சரியாய் இருந்தது. அந்த சாரல்களிடம் ஒவ்வொன்றாய் நலம் விசாரித்து பேசி கொண்டிருந்தான். அந்த சாரல்களுக்கும் அவனுக்கும் ஏற்பட்ட நட்புப்பிணைப்பு வண்டியின் மேல் கூரையில் இருந்து ஒழுகிய துளிகளுக்கு இடம் கொடுத்துத் தள்ளி உட்காரச் செய்தது. இம்முறை அவன் நினைவுகள் ஒவ்வொரு மைல்களாய் அவனோடு பயணிக்கத் தொடங்கின.

சிறு வயதுக் குறும்புகள்…..வாத்தியாரிடம் செய்த சில்மிஷங்கள்…. நண்பனுக்காக வாங்கிய தண்டைனைகள்…. சொல்லாத காதல்கள்…..மறைக்கப் பட்ட உணர்வுகள்…..காயம் பட்ட இதயம் …என தன் கட்டுபாட்டை இழந்து அது பயணிக்கத் தொடங்கியபோது நடத்துனர் பயணச்சீட்டிற்காக அவனருகே வந்து நின்றார்.

“சார் … குருவம்பட்டிக்கு ஒரு டிக்கெட் குடுங்க …” சில்லறை வாங்கிவிட்டு மனதிற்குள் எதோ ஒன்றை நினைத்து பெருமூச்சு விட்டு சாய்ந்து படுத்தான். அலுவல் விஷயமாக அந்த கிராமத்திற்கு அவன் சென்றாலும் மனது மட்டும் அவன் விட்டுச் சென்ற சொந்தங்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தது. சிறு வயதில் கோபப்பட்டு வீட்டை விட்டு ஓடி வந்து, சென்னைக்கடற்கரையில் தஞ்சம் புகுந்தவன், பால்ய ஞாபகங்களை தவழ விட்டான்.

தினமும் காலை டீக்கடையிலும் மாலை சுண்டல் விற்பதற்கும் சென்று விடுவான் கார்த்திக். அவனுக்கு வழக்கமான வாடிக்கையாளர்கள் அந்த கடற்கரைக்கு வரும் முதியவர்களும் பகுதி நேர காதலர்களும் தான்.

“சுண்டல்………. சுண்டல்……… சுவையான சுண்டல்!“

“சார் சுண்டல் சார்”….”மேடம் சுண்டல் மேடம் !“

“பத்து ரூபாய்க்கு குடுப்பா …!”

“இந்தாங்க சார்…… அம்மா நீங்களும் வாங்கிகங்க…”

“இந்தா சார்…இன்னொன்னு ….சும்மா ஜமாய்ங்க..!”

இப்படித்தான் வருடத்தில் 365 நாட்களும் கழியும் கார்த்திக்குக்கு. அந்த கடற்கரைக்கு குழந்தைகளோடு வரும் பெற்றோரையும், அவர்கள் அந்த குழந்தையை கொஞ்சும்போது அவனுக்கு ஏக்கமாய் வருகிற கண்ணீர்த் துளிகள் கடலில் சேர்ந்ததால்தான் என்னவோ கடல்நீரும் உப்பு கரிக்குது போலும்.

அன்றும் வழக்கம் போல் வேலையை முடித்து விட்டு ஒரு படகின் ஓரமாய் உட்கார்ந்தான் கார்த்திக்.

“வளையல், பொம்மை வாங்கிறிங்களா சார்?” என சென்னைக்கே உரித்தான பாணியில் ஒரு பெண் குரல்.

திரும்பிப் பார்த்தால் கருமையும் மாநிறமும் சேர்ந்த கலைவையாய் எண்ணெய் வைக்காத தலையோடு, கையில் வளையல்களோடும் கூடையில் பொம்மைகளோடும் பதினாறு பதினைந்து வயது சிறுமி.

“இல்லைமா…வேணாம் … நானே சுண்டல் விக்கிறவன்…எனக்கு எதுக்கு வளையல் பொம்மை எல்லாம்?”

இதை கேட்ட அந்தப் பெண் முகம் வாடி அழ தொடங்கி விட்டாள்.

“ஏ புள்ள …இந்தா புள்ள ….ஏன் அழுவுற?”

“சாயங்காலம் ஆகிப் போச்சு, இன்னும் நான் எதுவுமே விக்கல….எங்க அம்மா என்னைக் கொன்னுடுவாங்க !”….என்றாள் விக்கலுடன்.

அவள் அழகில்லை என்றாலும் அந்த வெகுளித்தனம் அவனுக்கு பிடித்திருந்தது,

“இந்தா இருபது ரூபா …கொண்டு போய் உங்க ஆத்தா கிட்ட குடு”

சற்று தயங்கி அந்தக் காசை வாங்கியவள் சின்னதாக சிரித்துவிட்டு ஓடினாள்.

“நாளைக்கு இதே இடத்துக்கு வாங்க…காச கொடுத்துடறேன்.”…..புன்னகையோடு அவள் சந்தோஷப்பட்டதை எண்ணி தானும் சந்தோஷப்பட்டான்.

மறுநாள் அதே இடத்தில், அதே சந்திப்பு …ஆனால் இந்த முறை சற்று நெருக்கத்துடன். அவள் பெயர் பாத்திம்மா. மற்றபடி அவர்களுக்குள் எல்லா விஷயங்களும் ஒத்துப் போயின. வாழ்கையை புதிதாக பார்க்க ஆரம்பித்தான் கார்த்திக். தனக்கு ஒரு புது சொந்தம் கிடைத்ததை எண்ணி மகிழ்ந்தான். இப்படியே இரண்டு மாதங்கள் ஓடின…ஒரு நாள் வழக்கம் போல் அவர்கள் பேசிகொண்டு இருக்கையில் அவள் அம்மா அவளை அடித்து இழுத்துச் சென்றவள்தான்…பின்பு அந்த கடற்கரையில் கண்ணனுக்கு எட்டிய தூரம் வரை அவள் தென்படவில்லை. இருந்த ஒரு சொந்தமும் விட்டுப் போனதை எண்ணிக் கடலிடம் அழுது முறையிடுவான் கார்த்திக். பின்னாளில் முட்டி மோதி பத்திரிகையில் எதோ எடுபிடி வேலை பார்த்து இப்போது ஒரு ஒரு சின்ன ரிபோர்டர் ஆக இருக்கிறான்.

அருகம்பட்டிதான் கார்த்திக்கின் சொந்த ஊர். குருவம்பட்டியிலிருந்து ஒரு மூன்று கிலோமீட்டர். இயற்கை வளம் செழிக்கும் இடம். விவசாயத்திற்கு ஏற்ற இடம். பயணிகள் நிழற்குடையாய் நின்ற பனைமரங்களும் வெயிலில் கருகி போன துணை மரங்களும், அங்கே ஓடி விளையாடி திரிந்த தும்பிகளும், கலெக்டரிடம் மனு கொடுத்து ஏற்படுத்திய மின் கம்பிகளும், சில்மிஷமாய் சிரித்து பறக்கும் சிட்டுக்குருவிகளும், சின்னதாய் காக்கைகள் குளியல்கள் போடும் அருவிகளும், புழுதி படிந்து வெறிச்சோடிய சாலைகளும் அமைதியாய் விடியும் காலைகளும் என அங்கே ஒரு ஒட்டு வீட்டில்தான் கார்த்திக் வசித்து வந்தான். இப்போதும் அவனுக்கு தன் பெற்றோரை பார்க்க மனம் வர வில்லை… வண்டி தேநீர் இடைவேளையில் நின்று கிளம்பியது. வருடங்கள் பல கடந்தாலும் நினைவுகள் மட்டும் தூறலாய் கார்த்திக்கின் இதயத்தில் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது…..முற்று பெறாமல். ஜன்னலின் ஓரம் தலை சாய்த்து கண்ணாடியிடம் காதோரமாய் அது சொல்லும் ரகசிய நினைவுகளை கொண்டு தன் பயணத்தை மீண்டும் ஓட விட்டான்… பின்னால் யாரோ கத்தும் சத்தம் கேட்டது …திரும்பி பார்த்தான்.

“அஞ்சலி ….அழுவாதம்மா… அம்மா உனக்கு எல்லாம் வாங்கி தரேன் …” என்று ஒரு தாய் எட்டு வயது பெண் குழந்தையை சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தார். மரத்துப்போன மனம் வலிக்கத் தொடங்கியது. தலையை திருப்பி நன்றாகச் சாய்ந்து பெருமூச்சு விட்டுக் கண்களை இறுக மூடி ஐந்து வருடம் பின்னோக்கிச் சென்றான்.

“அஞ்சலி “……ஆயுளுக்கும் மறக்க முடியாத பெயர்….. அவன் ஊரை விட்டு செல்லும் சமயம் அவனின் கை பிடித்து “என்னால முடியல கார்த்தி….எனக்கு வாழவே புடிக்கல …. என்ன எங்கயாவது கூட்டிட்டுப் போய்டு …” என்று அவள் கதறிய வார்த்தைகளும் கண்ணீரும் அவன் காதோரம் ஒலித்தும் இதயத்தில் இன்றும் வலித்துக் கொண்டு இருக்கின்றன. காதலிக்க ஜாதி வேண்டாம் என்று அவள் சொன்னாள். அவள் குடும்பமோ கல்யாணத்திற்கு ஜாதி வேண்டும் என்று அவனை பிரித்து அவளை வேறு ஊரில் கட்டிக் கொடுத்தனர். அவளை அவள் கணவன் துன்புறுத்திக் கொன்ற விஷயம் அவனுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். ஊருக்கு அதன் பெயர் “காரணமில்லாத் தற்கொலை“.

கார்த்திக்கின் கண்களோடு சறுக்கி விளையாடும் கண்ணீர் துளிகள் இன்று முட்டாளாய் அவனை பார்த்தது. அவன் உடலோடு ஒட்டிய அவள் உயிர் பிரியப் போகிறேன் எனக் கதறுகிறது. வார்த்தைகள் மௌனமொழி பேசுகின்றன. அவள் தந்த நினைவு பரிசுகளை பொக்கிஷமாய் இதயத்தினுள் பூட்டி வைத்திருந்தான் கார்த்திக். அவன் மனங்கள் அவள் ரணங்களால் அலங்கரிக்க பட்ட போதும், அதன் உயிர் அவளுடன் வாழ்ந்த நொடிகளை கொண்டு தத்தளிக்கிறது! வலிகளில் லயித்துத் துவண்டு போன அவன் இதயம் அவள் சென்ற பாதையை தேடி அலைகிறது. ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவன் மூச்சு உள்ளேறும் பொழுதெல்லாம் அவள் கூந்தல் வாசத்தையும் அவள் மூச்சுக் காற்றும் சுவாசித்து உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். இப்பொழுது அது இல்லை என அவன் மூளை உணர்ந்தாலும்….. இதயம் மறுக்கின்றது.

இந்த நொடி உடனே முடிய வேண்டும். சதைகள் பிசைந்து நரம்புகள் முறுக்கி உடல் ஊனமாய் பேச முடியாமல் கண்ணீரை மட்டுமே மொழியாகக் கொண்டு இனிமேலும் கார்த்திக்கால் பேச முடியாது, மரணம் என்ற சொல்லின் அர்த்தம் அவள் பிரிவில் உணர்ந்தான் கார்த்திக். எதிர்பார்ப்பில்லா அன்பு அவள் தந்து அரவணைத்த பொழுது இருந்த மகிழ்ச்சி இப்போது அவள் இல்லை எனத் தெரிந்ததும் சுக்கு நூறாய் ஆனான். அவள் பேசிய வார்த்தைகள் மட்டும் அவன் காதில் ஒலித்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நொடியும் யுகமாய் ஓடி கொண்டிருந்தது. இமைகள் விலகாமல் ஒரே இடத்தை வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்தான் கார்த்திக்.

மழை நின்று, லேசாக வெட்கம் விட்டு முகில்களுக்குள் முக்காடு போட்டு மறைந்திருந்த சூரியன் எட்டி பார்த்தது. இதமான நேரம். என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை சட்டென்று வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி இறங்கியவன், கையிலிருந்த பையை இறக்கி வைத்து பெருமூச்சு விட்டுத் தனக்குத் தானே சிரித்து கொண்டான். குருவம்பட்டி ஐந்து கிலோமீட்டர் என பொறிக்கப்பட்டிருந்த மைல்கல் சிறிதுநேரம் தன்னை சிம்மாசனமாய் கருதி கொள்ளும் படி கேட்டது. அந்த மைல்கல் அவன் காலடி கிடந்தது கெஞ்சியதிற்காக அதன் மேல் உட்கார்ந்து இளைப்பாறினான். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் சேறும் சகதியும் மட்டுமே கம்பளம் விரித்து காத்திருந்தது. நடக்க தொடங்கினான். அப்போது பத்து ஆடுகளை மேய்த்துக்கொண்டு ஒரு பெரியவர் அவ்வழி சென்றார்.

“ஐயா … குருவம்பட்டிக்கு இந்த வழியா போக முடியுமா???“

“என்னது …??“

“ஐயாஆஆ….. குருவம்பட்டிக்கு இந்த வழியா போக முடியுமானு கேட்டேன்…” இந்த முறை சத்தமாக ….

“ம்ம்ம்ம் போலாம் …போலாம் …”

“நீங்க எந்த வழியில போறீங்க…??

“நான் அருகம்பட்டிக்கு போகணும் ….இந்த வழியா தான் போறேன் …”

“சரி வாங்க ஐயா … நடந்துகிட்டே பேசுவோம் .சரி…. நீங்க ஏன் இந்த வயசுல இப்பிடி கஷ்டப்படறிங்க… வீட்ல உக்காந்து நல்லா சாப்பிடலாம்ல….”

“எனக்கும் ஆசை தான் … ஒத்த புள்ள … கண்ணே மணியேன்னு வளத்தேன்… …அப்பன் மகன் ஒறவு என்ன தண்ணில எழுதுன மாறியா… ஒடனே சலசலத்து போறத்துக்கு…..அது காத்து மாரி… சில சமயம் உன்னத் தடவி கொடுக்கும் பல சமயம் பொரட்டி எடுக்கும் …. அதே சமயம் காத்து இல்லைனாலும் நாம மூச்சு நின்னு போவும் ….. என்னாத்த சொல்ல … கஷ்டப்பட்டு நெலத்த வித்து அவன படிக்க வச்சா……தீடீர்னு ஒரு நாள் பொண்ண கண்ணாலம் கட்டிகினு வந்தான் .. “

“இனிமே எனக்கு உங்க கூட வாழப் பிடிக்கல…. என் பொண்டாட்டிக்கும் இந்த எடம் புடிக்கல … நாங்க கெளம்புறோம்னு சொல்லிட்டு எங்கள அனாதயா விட்டுட்டு போய்டான்யா ……” என்று முடிக்கும் போதே அவர் கண்களில் கண்ணீர் லேசாக எட்டி பார்க்கத் தொடங்கியது. கார்த்திக்கிற்கு அவன் குடும்பம் பற்றிய நினைவுகள் அவனை தீண்டத் தொடங்கியது. அவரை சமாதானம் செய்து இருவரும் ஒரு வழியாக குருவம்பட்டியை அடைந்தனர்.

“தம்பி நீங்க கேட்ட ஊரு வந்துருச்சு ….”

“ம்ம்ம் ரொம்ப நன்றிங்க அய்யா” இப்போது காற்று மெதுவாக சில்லென வீசத் தொடங்கியது. மீண்டும் பெரியவர் லேசாக அழத் தொடங்கினார்.

“அய்யா… என்னாச்சு?”

“இல்ல தம்பி ….என் பையனுக்கு குளிர் காத்துனா ஒத்துக்காது… இப்போ எங்க கஷ்டப்படுதோ என்னவோ …” என்றார் விசும்பலுடன்.

இதற்கும் மேலும் கார்த்திக்கு மனம் பொறுக்க முடியாமல் மனதிற்குள் அழுதே கொண்டே “கவலைப் படாதிங்க அய்யா … எல்லாம் உங்க பையன் நல்லவே இருப்பார்…. நானும் உங்களோடவே அருகம்பட்டிக்கு வரேன்”

“தம்பி …உங்களுக்கு எதோ ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்குனு சொன்னிங்க …”

“பெத்தவங்கள சந்தோஷ படுத்துறத விட வேற என்ன பெரிய வேலை இருக்க முடியும்” என மனதில் சொல்லி கொண்டு அந்த பெரியவரோடு தனது சொந்த ஊரை நோக்கி நகர்ந்தான் கார்த்திக். ஆனால் அவன் தேடல் மட்டும் அங்கயே முடிவுற்றது.

— கார்த்தி ராஜூ.

நள்ளிரவு ஒரு மணி.

மெலிதான தென்றல் வீசும் பொழுது, விகாஷா வீட்டுக் கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்கவே, கதவை திறந்து பார்த்தாள். யாரும் இல்லை…… கதவை மூட முற்பட்ட போது வாசலின் கிழ் ஒரு போஸ்ட் கார்டு இருந்தது . அதை குனிந்து எடுத்து கதவை சாத்திவிட்டு சோபாவினில் அமர்ந்து அதை படிக்க ஆரம்பித்தாள்…….

“சொர்க்கம் உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது !!“ என அவள் முடிக்கும் முன்பே அவள் தொண்டை பகுதி கத்திக்கு பலியாகி இருந்தது .

அங்கே அவள் வீட்டில் ரத்தகரை படிந்த “அந்த” கைகள் தன்னை தண்ணீரில் சுத்தப்படுத்தி கொண்டிருந்தன !!!

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

மறுநாள் மாலை …

”அப்பா என்னோட தொப்பிய பாத்திங்களா அப்பா ??“ என்றான் வருண்.

“ஹாஹாஹா…. ஏன்டா … இன்ஸ்பெக்டர், நீயே உன் தொப்பி காணோம்னு கம்ப்ளைன்ட் பண்ணு … போ …” என சிரித்தார் வைத்யநாதன்.

“ம்ம்ம்ம்… கிடைச்சிருச்சி…அப்பா …. டிவிய ஆன் பண்ணுங்க ….”

“பிரபல செய்தி வாசிப்பாளர் விகாஷா தன்னுடைய வீட்டில் மர்மமாக கொலை செய்யப்பட்டார்“

“ஒ மை காட் !! …..என்னப்பா இது ??…..” என்றான் வருண்.

“எனக்கும் தெரிலப்பா …. நீ ஏதோ ஈவ்னிங் மீட்டிங்குக்கு அவசரமா போகணும்னு சொன்னியே ….??”

“ஆமாப்பா…. மறந்துட்டேன் … நான் கிளம்புறேன்.”

அடுத்த நிமிடம் தனது அப்பாச்சி வண்டியில் பறந்தான் வருண். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு தான் வருண் இன்ஸ்பெக்டர் ஆனான். இளமை வயதிற்கேற்ப அந்த மிடுக்கும் துடுக்கும் எப்போதும் அவனிடம் இருக்கும். வண்டி நேராக பெசென்ட் நகரில் உள்ள ஒரு காபி ஷாப்பில் நின்றது. உள்ளே பயத்துடனே தான் வாங்கி வந்த வெள்ளை ரோஜா பூச்செண்டை மறைத்து கொண்டு சென்றான்.

“ஏன் லேட்..?? னு நான் கேக்க மாட்டேன்” என்றாள் வீணா.

“சாரிடா செல்லம் … வழக்கம் போல தொப்பிய மறந்துட்டேன் … அண்ட் திஸ் இஸ் பார் யு ….” என வெள்ளை ரோஜா பூக்களை நீட்டினான் ..!

“ம்ம்ம்ம்… எதாவது பண்ணி என்னை ஈசியா கவுத்துடற…” என அழகாகச் சிரித்தாள். இரண்டு வருட காதல் அது !

“சரி வீணா … ஸ்டேஷன்ல ஒரே டென்ஷன் …சிட்டில ஃப்ரிகுவன்டா அடுத்தடுத்து சில முக்கியமான ரௌடிகள் கொலை செய்யப்பட்டுருக்காங்க…. இதுல சில முக்கியமான பிரபலங்களும் அடக்கம். அதப் பத்திதான் பேச ஏ.சி இன்னிக்கு மீட்டிங் வச்சிருக்கார்”

“ஆமா வருண் … இன்னிக்கு காலைல நியூஸ் பார்த்தியா…?? … விகாஷாவையும் கொன்னு இருக்காங்க. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு வருண் … உனக்கு எதாவது ஆகிடுச்சினா..??” என மெல்ல விசும்பினாள்.

“ஹே…. ரிலாக்ஸ்” …. என அவள் கைகளைப் பற்றி மெதுவாக முத்தமிட்டான்…….. “எனக்கும் எதுவும் ஆகாது .. சரி நான் கெளம்புறேன், நேரம் ஆச்சி …!! அப்புறமா மீட் பண்ணலாம்” என கிளம்பினான் வருண்.

வீணா வளர்ந்து வரும் ஒரு பத்திரிக்கையாளர். மிகவும் மென்மையானவள். வருணை உண்மையாக நேசிப்பவள். அவள் அப்பா அம்மா இறந்து பல ஆண்டுகள் ஆகின்றது. தனியாக ஒரு வீட்டில் குடிபெயரும் பொழுது தான் வருண் அறிமுகமாகி காதலானது என வீணாவின் வாழ்க்கை சின்னதாக வருணுக்குள் அடங்கி விட்டது.

மாலை இரவு பொழுதாக உருமாற, ஸ்கூட்டியில் தனியாகச் சென்று கொண்டிருந்த போது ஒரு ஆள் அரவமற்ற தெருவில் ஒரு நாற்பது வயது மிக்க ஒருவன் உடம்பில் காயங்களோடு தள்ளாடி அவள் ஸ்கூட்டி முன் விழுந்தான் .

“ஒ மை காட்…!!… சார்… யார் நீங்க ?? உங்களுக்கு என்னாச்சி …??”

“சொல்றதுக்கு நேரமில்ல … சீக்கிரமா என்னை ஒரு பாதுகாப்பான இடத்துக்கு கூட்டிட்டுப் போங்க …” எனக் கெஞ்சினான் அவன்.

சற்றும் தாமதிக்காமல் வீணா அவனை தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவனுக்குத் தேவையான எல்லா வசதிகளையும் செய்து கொடுத்து முதலுதவியும் செய்து படுக்க வைத்தாள்.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

”டியர் ப்ரெண்ட்ஸ்… நான் உங்கள எதுக்கு இந்த மீட்டிங்குக்கு கூப்பிட்டு இருக்கேன்னு உங்களுக்கே தெரியும் …மொதல்ல சைனா பாஸ்கர், அப்புறம் ரியல் எஸ்டேட் ஓனர் கார்த்திகேயன், ஆட்டோ விமல்,…. நேத்து ….. விகாஷா…”

அனைவரும் ஏ சியை உன்னிப்பாக கவனித்து கொண்டிருந்தனர்.

“ரௌடிங்க சாகறது நமக்கும் பப்ளிக்கும் நல்லது தான். பட் அவங்க கூட வேற சிலரும் சாகுறாங்களே… அதுவும் இது எல்லாமே ஒரே மாதிரி சாவு அல்ல. ஒரு மர்டர், ஒரு விபத்து, ஒரு தற்கொலைனு காரணம் வித்தியாசமா இருந்தாலும் பதில் ஓரே மாதிரி தான் இருக்கு“

“அதுவும் இல்லாம கொலை பண்றவனோட ஆர்டரும் நமக்குத் தெரியல. நாளைக்கு அந்த லிஸ்ட்ல நான் இல்ல…. ஏன் நம்ம வருண் கூட இருக்கலாம்.”

வருணனுக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்ததும் அவனின் மொபைல் போன் சிணுங்க ஆரம்பித்தது”

“எக்ஸ்க்யுஸ் மீ …..” என மீட்டிங் அறையை விட்டு வெளிய வந்தான்.

“என்ன வருண் மீட்டிங்ல இருக்க போல .. சீக்கிரமே விகாஷா கூட உன்னை அனுப்பி வைக்கிறேன் …!!” என்று கரகரகுரலில் சிரிப்புடன் ஓசை வந்தது.

“டேய் .. நீ யாருடா …” …. என கேட்கும் போது போன் கட் ஆகியது.

மீண்டும் உள்ளே வந்து “சார்… “ இஃப் யு டோன்ட் மைன்ட் … எனக்கு ஒரு அர்ஜன்ட் வொர்க் இருக்கு … அத முடிச்சிட்டு நான் சீக்கிரமா வந்துடறேன் …”

“ம்ம்ம்….டேக் யுவர் டைம்….பட்… பி சீரியஸ்…!!!” என்றார் ஏ.சி.

“தேங்க்யு சார் ..” என வேகமாகக் கிளம்பி அந்த நம்பரை ட்ரேஸ் செய்தான். அது ஒரு இறந்து போனவருடைய பெயரில் இருந்தது. திருப்பி அழைத்தாலும் “ச்விட்ச் ஆப்“ என வந்தது. வருணுக்கு ஏதும் புலப்படவில்லை. நேராக விஷாகா வீட்டிற்கு சென்றபோது அங்கே போலிஸ் பாதுகாப்பு இருந்தது. தன்னை அவர்களிடம் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு உள்ளே சென்ற போது, ஒரு முடியும் நிலையில் உள்ள சிகரட் துண்டு இருந்தது. சில்லென்று இருந்தது. சோதனை செய்யும் போது அதை யாரும் கவனிக்க வில்லை போலும். அதே போல் கழுத்தறுக்க பட்ட வெட்டு இடமிருந்து வலமாக இருப்பதை கவனித்த வருண் குற்றாவாளி கண்டிப்பாக இடதுகை பழக்கம் உடையவன் என யூகித்தான். அதற்கு மேல் அவனுக்கு எந்த தடையுமும் கிடைக்கவில்லை. வெளியே கிளம்பி வரும் பொழுது அங்கே ஒரு முப்பது வயது இளைஞன் போலீசிடம் பேசி கொண்டிருந்தான்.

“அடுத்த மாசம் விகாஷவ கல்யாணம் பண்ணலாம்னு இருந்தேன் சார்…! இப்படி ஆகிடுச்சே சார்…!!” என அந்த இளைஞன் அழுதான். மெதுவாக அவனை கடந்த வருண் அவன் காலடியில் வேண்டுமென்றே தன் கையிலிருந்த முழு சிகரட்டை கீழ போட்டதும் அந்த இளைஞன் தனது இடது கையால் எடுத்து வருணிடம் கொடுத்தான். மெதுவாக அவனைப் பற்றி வெளியில் விசாரித்ததில் அவன் சரியான குடிகாரன் என்றும் விஷாகாவின் மாமா மகன் என்றும் தெரியவந்தது. வெளிநாட்டில் இருக்கும் விஷாகாவின் பெற்றோருக்கு விஷயம் தெரிவிக்க பட்டது.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

“இப்பவாது சொல்லுங்க… நீங்க யாரு …?? ஏன் இந்த மாதிரி அடிபட்டுச்சி ??“ என்றாள் வீணா.

“என் பேரு குமார், நான் ஒரு பிரைவேட் டிடக்டிவ் ஏஜண்ட். எனக்கு பிடிக்காதவங்க கிட்ட மாட்டிகிட்டேன் …அதான் … கொஞ்சம் தண்ணி கொடுங்க”

“இந்தாங்க குமார்”…. க்ளாசை பிடிக்கமுடியாமல் கீழ குமார் விட்ட போது சட்டேன்று அதை பிடித்தாள் வீணா. பாத்து குமார் …நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க……நான் போய் சாப்பாடு எடுத்து வைக்கிறேன்.

வருணுக்கு போன் செய்தாள்.

“வருண் உன்கிட்ட சீரியசான மேட்டர் ஒன்னு சொல்லணும். சீக்கிரம் கெளம்பி என் வீட்டுக்கு வா…”

“ம்ம்ம்ம்…” பைவ் மினிட்ஸ். மெதுவாக அறைக் கதவை திறந்து குமார் என்ன செய்கிறான் எனப் பார்த்தாள் வீணா. குமார் படுக்கையில் இல்லை என்றதும் அதிர்ந்தாள். தன் பின்பக்கத்திலிருந்து சிகரட் வாசனை வரவே திரும்பி பார்த்தாள் .

“சாரி வீணா … ரொம்ப குளிருது … அதான்“

“ம்ம்ம்… பரவால்ல” என சமாளித்தாள். வெளியே இருந்து உள்ளே வருண் வரும் சத்தம் கேட்டது. உள்ளே வந்ததும் குமாரையும் வீணாவையும் பார்த்து அதிர்ச்சியானான். அதை புரிந்து கொண்ட வீணா நடந்த கதை எல்லாவற்றையும் அவனிடம் தனியாக ஒப்பித்தாள். இருப்பினும் வருணுக்கு குமார் மீது ஏதோ சந்தேகம் இருப்பது போலத் தோன்றியது.

“சரி வாங்க சாப்பிடலாம்…” என்றான் வருண்.

“இருங்க குளிச்சிட்டு வரேன் …” என்றான் குமார்.

மூன்று பெரும் டைனிங் டேபிளில் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்த படி அமர்ந்தனர். குமாரின் ஒவ்வொரு அங்க அசைவுகளையும் வருண் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்ததில் அந்த இடக்கை பழக்கம் மற்றும் வெள்ளை சிகரட் தப்பாமல் இருந்தது. ஆனால் இவனுக்கும் அந்த கொலை செய்யப்பட்டவர்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என வருணால் யூகிக்க முடியவில்லை.

மூவரும் தனித்தனி அறையில் உறங்கினர். நேரம் நள்ளிரவை தண்டிச் செல்லும் வேளையில்… மெதுவாக வருணின் அறைக் கதவு திறக்கப்பட்டது.

“வா … இக்பால் … உனக்காகத்தான் வைட்டிங்..” என வருண் சிரித்தபோது அங்கே விளக்குகள் ஆன் செய்யபட்டிருந்தது .“இந்தா நீ செட் பண்ணி வச்சிருந்த ஒட்டு கேக்குற மைக்கு”

இக்பாலுக்கு வியர்த்தது….

“சரி … விகாஷவ கொன்ன சரி….. ஆனா ஏன்டா உங்க ஆளுங்களையும் கொன்னு இருக்க …. பெரிய புடுங்கி ஆகலாம்னா…??”

“டேய் நான் குமார் இல்ல இக்பால்னு எப்படிடா கண்டு புடிச்ச ..??”

“குளிக்கப் போனியே …. உன் முதுகல ஏதோ பச்சை குத்தி வச்சிருந்தியே … அத வச்சி தண்டா என் வெண்ணை… சரி இப்போ சொல்லு … விஷாகவ ஏன் கொன்ன …?? அதுவும் இல்லாம என்னை வேற போட வந்துருக்க…..?!”

“டேய் உன் ஆளு கூட இருந்து உன்ன வேவு பாக்கலாம் தண்டா நடிச்சி வீடுக்குள்ள வந்தேன்… இப்போ அதை நான் கேக்கணும் …எதுக்குடா எங்க பசங்கள போட்டிங்க?? எங்க அண்ணனுக்கு மட்டும் தெரிஞ்சிது……….”

“ம்ம்ம்ம் நானும் உங்க அண்ணனத் தாண்டா தேடிட்டு இருக்கேன்“ என்று அந்த அறையில் துப்பாக்கியுடன் உள்ளே நுழைந்தாள் வீணா.

வருணும் இக்பாலும் ஒரு நிமிடம் உறைந்து போயினர்.

“வீணா ?? என்ன இது ??”

வருண் ………. இக்பால் உன்னை வேவு பாக்க வந்தான. நீ……. எல்லா கொலையும் பண்ணது அவன்னு நெனச்சிட்டு இருக்க … அவன்….. நீ தான் பண்ணனு நினச்சிட்டு இருக்கான். ஆனா எல்லாத்தையும் பண்ணது நான் தான் !!!!”

வருணுக்கு வார்த்தைகளே வர வில்லை !!

ஒரு வருஷம் முன்னாடி ஒரு பதிமூணு வயசுப் பையன் காணோம்னு உன்கிட்ட ஒரு தம்பதி வந்தாங்க தெரியுமா …?? அவங்க என் அம்மா அப்பா…. காணாமப் போனது… என் ரெண்டாவது தம்பி … ஆனா நீ ஒரு போலீசா அலட்சியமா அதை பொருட்படுத்தாம விட்டுட்ட….. என் தம்பிய கடத்துனவங்க என் அப்பா அம்மாவையும் மொத தங்கச்சியையும் லாரி ஏத்தி கொன்னுட்டாங்க … அப்பவும் நீ போலீசா வரல …… ஏன்னா… காசுக்காக அதுல நீயும் உடந்தையாகிட்ட…. உடனே ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன் … உன்னையும் இந்த குழந்தைகளை கடத்தி விக்கற கும்பலோட மொத்த நெட்வோர்க்கையும் அழிக்கணும்னு… ஆனா அது என்னால தனியா முடியாதே …. ஏனா உனக்கு தான் எல்லா விஷயமும் தெரியும் …. அதனால தான் உன்னை காதலிக்கிற மாறி நடிச்சேன்.”

“அண்ட் இன்னொரு விஷயம்… எனக்கு ஆம்பிடேக்ஸ்ட்ரஸ்…. புரில்ல …. என்னால ரெண்டு கையாலும் வேலை செய்ய முடியும்… உங்கள திசை திருப்ப தான் விகாஷாவ லெப்ட் ஹாண்ட்ல கொன்னேன் … அண்ட் சந்தேகம் வரக்கூடாதுன்னு தான் ஒரு சிகரட் துண்டப் போட்டு வச்சேன் … அந்த விகாஷாவும் அந்த நெட்வொர்க்ல முக்கியமானவ. மத்தவங்கள அவங்க அவங்க வீக்னஸ்க்கு ஏத்த மாதிரி கொன்னேன்….. இயற்கையா மாத்தினேன். நீ மீட்டிங்கில இருக்கும் போது போன்ல வாய்ஸ் மாத்திப் பேசுனதும் நான் தான். இப்போதைக்கு இந்த குழந்தை கடத்தல் நெட்வொர்க்ல இருக்கற கடைசி ரெண்டுபேர்… ஒன்னு இக்பால் … இன்னொன்னு அவங்க அண்ணன்…”

“உன்னையும் சும்மா விட மாட்டேன் வருண் … என வில்லத்தனமாக சிரித்து கொண்டே இருவரையும் நோக்கி துப்பாக்கியால் குறி வைத்தாள்… மூன்று பேர் கைகளிளும் துப்பாக்கி ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டிருந்தது .

துப்பாக்கியின் ட்ரிகரை இக்பாலை நோக்கி அழுத்தினாள் வீணா. துப்பாக்கி சுடவில்லை. இக்பால் சிரித்தான்.

“இது இப்போ நான் சிரிக்க வேண்டிய நேரம் வீணா…. “ என்று தன் உடம்பில் உள்ள ஒரு பட்டனை ஆன் செய்தான். ”இது டைமிங் மனித வெடிகுண்டு… இன்னும் ஒரு நிமிஷத்துல எல்லாரும் சாகப் போறோம்” இப்போது வீணாவுக்கு அதிர்ச்சி …. அதே சமயம் வருண் சுதாரித்துக் கொண்டு வேகமாக அந்த அறைக் கதவைத் திறக்க முயன்றான்.

“வருண் …செல்லம் … ரொம்ப ஸ்மார்ட்டாக இருக்கலாம்னு பாக்காத …. எல்லா கதவும் பூட்டியாச்சி…. இந்த ரூம விட்டு எங்கயும் போக முடியாது. இன்னும் முப்பது செகண்ட் தான் இருக்கு” என சிரித்தான் இக்பால்.

வருணும் வீணாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். இருவரும் வேகமாக சென்று இக்பாலை இடித்தபோது அவன் சுவரில் அடிபட்டு மயக்கமடைந்தான் .

“வீணா நான் சொல்ற மாதிரி கேளு … இந்த பாம் கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கு … இதை பத்தி நான் இண்டர்நெட்டில் படிச்சிருக்கேன். கண்டிப்பா இந்த நீல வயர்தான் டைமிங்க கட்டுப்படுத்தும். ஆனா இத நாம ரெண்டு முனைகளில் இருந்தும் ஒரே நேரத்தில கட் பண்ணனும்“ என்று முடிக்கும் போது அங்கே பத்து நொடிகளே இருந்தது. இப்போது அவள் சம்மதிப்பது போல் இருந்தது வருணுக்கு.

“ரெடி …. ஒன்… டூ … த்ரீ…. கட்” அங்கே அந்த பாம் செயலிழுந்து போய் இருந்தது.

“தாங்க்ஸ் வீணா …” என பெருமூச்சு விட்டான் வருண்.

“அவ்ளோ சீக்கிரம் உன்ன சாக விட்ருவனா.. வருண் ??” என்று இக்பால் கையிலிருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து வருண் நெற்றியில் வைத்தாள் வீணா.

“அரஸ்ட்…. தேம்…”… என்று உள்ளே நுழைந்தார் ஏசி…… யாருக்கும் ஏதும் புலப்பட வில்லை. இக்பாலை அரஸ்ட் செய்து ஜீப்பில் ஏற்றினார் ஏ.சி.

“கேஸ் ரொம்ப கிரிடிக்கல்னால நான் உன்ன மீட்டிங்ல இருந்து பாலோ பண்ணிட்டு இருக்கேன் வருண். ஒரு பப்ளிக் கூட கோஆபரேட் பண்ணாம அநியாயமா ஒரு குடும்பத்தோட சாவுக்குக் காரணம் ஆகிட்டீங்களே. எனிவேஸ்…..ஐ யாம் சாரி வருண் … யு ஆர் சஸ்பெண்ட்டட் பார் சிக்ஸ் மந்த்ஸ். அண்ட் யு…. என்னதான் நீங்க தப்பு பண்ணி இருந்தாலும் … யு ஹவ் காட் தி ரைட் கைஸ்….”… இக்பாலோட அண்ணனை நாங்க பாத்துறோம். யு டோன்ட் வொர்ரி …”

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

சில வாரம் கழித்து இக்பாலும் அந்த குழந்தைகள் கடத்தும் மொத்த நெட்வொர்க்கில் உள்ள எல்லோரும் அழிக்கப்பட்டர்கள் என்ற செய்தி வருணுக்கு சந்தோஷமாய் இருந்தாலும் …. வீணா தன்னை விட்டு பிரிந்தது வருனால் தாங்க முடியவில்லை.

அன்று இரவு உறங்காமல் புரண்டு படுத்து கொண்டிருந்தான் .

யாரோ கதவு சத்தம் கேட்டது. வெளிய கதவை திறந்து பார்த்தால் யாரும் இல்லை. கதவை மூடப் போகும் போது கீழ ஒரு போஸ்ட் கார்ட் இருந்தது.

“சொர்க்கம் உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது”

“பிரபல போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் வருண் குழந்தை கடத்தும் கும்பலுடன் தொடர்பு வைத்திருந்ததால் மர்மாக முறையில் கொலை செய்யப்பட்டார்“ என தலைப்புச் செய்தி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வீணா அங்கே சந்தோஷமாகத் தன் புது பணிக்காக பெங்களூர் சென்று கொண்டு இருந்தாள்.

—மாதவன்.

 

செல்வி பட்டென்று விழித்துக் கொண்டபோது வாசலில் மெல்லியகுரல் கேட்டது.

“இந்தா புள்ள செலுவி”

அது சரசுவின் கிசுகிசுப்பான குரல். செல்வி மெல்ல எழுந்துசென்று கதவைத் திறந்து தலைநீட்டினாள்.

“தோ ஒரும்சம் சரசு. இப்பம் வந்திடறேன்”

என்று கூறியபடி செல்வி கலைந்திருந்த தனது புடவையை சரிசெய்துகொண்டாள். தலைமுடியைச் சுருட்டிக் கொண்டையிட்டபடி எரவாணத்தில் சொருகியிருந்த டார்ச் லைட்டை உருவி கையிலெடுத்துக்கொண்டாள். படுக்கையில் சின்ராசு வாய்பிளந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். இரவு அவன் செய்த சேட்டைகள் நினைவுக்கு வந்து சிரிப்பையும் வெட்கத்தையும் ஒருங்கே கொடுத்தது.

டவுன் மார்க்கெட்டில் லோடு வண்டி ஓட்டுகிறான். எங்கோ தொலைவிற்கு சென்று இரவு ஒருமணிக்குத்தான் வீடுவந்தான்.

“ஏம்யா, சொந்தமா வண்டி வாங்கி ஓட்டுனா இன்னுங்கொஞ்சம் கூட காசு வருமில்லை”?

“ம்… வரும். ஒங்கப்பாரு கரட்டான்டிபட்டியில ஊரு தலைவருதான? வரையில ஒரு வண்டியயும் கூடவே வாங்கியாந்துருக்கலாம்ல”?

“அது சரி. ஒமக்கு என்னிய கட்டிக்குடுத்ததே பெருசாம்”

“பார்ரா.. ஏனாம் ? அப்புடி எதுல புள்ள ஒனக்கு கொறவெச்சிருக்குறேன்னு கேக்குறேன்”? என்றபடி முரட்டுத்தனமாக முயங்கினான் பிரியத்தைப்போலவே வாய்ப்பேச்சும் அதிகம் அவனுக்கு.

எழுப்பி சொல்லாமல் சென்றால் காலையில் கன்னாப்பின்னாவென கத்துவான். ஆனால் செல்விக்கு தூங்குபவர்களை எழுப்புவதே பிடிக்காது.

மெல்லப் படியிறங்கி, ஓசையின்றி கதவைச்சாத்தினாள். வீட்டையொட்டிய சந்தில் சரசுவும் குஞ்சக்காவும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

“ஏம்புள்ள வெரசா வரதில்ல. வெடிஞ்சுப்புடுச்சின்னா ஆருக்கு கஷ்டம்” என்று கடிந்துகொண்டாள் குஞ்சக்கா.

“இல்லக்கா… ராத்திரி அவுரு வர லேட்டாயிருச்சா ? கொஞ்சம் அசத்திப்புடுச்சிக்கா”…

“ஆமாம்போ”… என்றபடி சலித்துக்கொண்டே அவள் முன்னால் செல்ல சரசுவும் செல்வியும் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

குஞ்சக்காள் கணவன் கத்தாரில் இருக்கிறான். நாலைந்து வருடத்திற்கு ஒருமுறைதான் ஊருக்கு வருவான். அந்த சமயங்களிலெல்லாம் குஞ்சக்காவின் தலையில் கிரீடம் ஏறிக்கொள்ளும். மற்ற நாட்களில் சிடுசிடுவென இருப்பவள் கணவன் லீவில் வந்திருக்கும் நேரத்தில்மட்டும் அத்தனை மகிழ்ச்சியாக பேசிச்சிரிப்பாள். அவள் வீட்டில் கறிக்குழம்பு மணப்பதெல்லாம் அந்த சமயங்களில் மட்டும்தானென்று சரசு சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறாள்.

சரசு கேட்டாள், “என்ன புள்ள ராமுச்சூடும் அண்ணன் தூங்கவிடலியாக்கும்?”

“ச்சீ நிப்பாட்டுடீ. எல்லாத்துக்கும் உண்டானதுதான. நாளைக்கி நீ கட்டிகிட்டூ போயி மட்டும் வேற என்னத்தை செய்யப்போறியாம்?”

“அதெல்லாம நடக்குறப்ப பாத்துக்கலாஞ் செலுவி. என் தேங்காப்பல்லுக்குன்னு எவனாச்சும் மாங்காப்பல்லு கெடைக்காமலா போயிருவான்” என்று கூறிய சரசுவின் வார்த்தைகளில் வருத்தமிருந்தது.

சரசுவிற்கு முன்பற்கள் எந்தி வாய் மூடமுடியாதபடி இருக்கும். நன்றாக இருந்தாலே சொல்லத்தேவையில்லை. எத்தனையோ இடம் வந்துபோயிற்று. ஒன்றும் தகையவில்லை. சரசுவிற்கு என்ன பதில்சொல்வதென்று தெரியாமல் அமைதியாக நடந்தாள் செல்வி.

“வெரசா வாங்கடீ வாளக்கொமரிங்களா”, என்று முன்னால் சென்ற குஞ்சக்கா நின்று இவர்களை விரட்ட இருவரும் வேகமாக நடக்கத்துவங்கினார்கள்.

மண்டபத்தில் விடிவிளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்த பிள்ளையார் கோவில் கடந்து பாயம்மாவீட்டுச் சந்துநுழைந்தபோது சனியன்பிடித்த நாய் ஒன்று விடாமல் குரைத்தது. ஒன்று தொடங்கியதும் தொடர்ந்து பக்கத்துத்தெரு நாய்களும் சேர்ந்துகொண்டு சகட்டுமேனிக்கு குரைக்கத்தொடங்கின.

சரசு முன்னால் நகர்ந்து “டேய்.. டேய்.. ச்சும்மாயிரு. ஆளுதெரியாதா ஒனக்கு” என்று குரல்கொடுக்க அது சற்றே அச்சத்துடன்வந்து சரசுவை முகர்ந்துவிட்டு நகர்ந்தது. வீட்டிற்குள்ளிருந்து பாயம்மாள் முனகினாள்.

“யாருலே அது?”

“நாந்தான் பாயம்மோவ், சரசு” அதன்பிறகு பாயம்மாவிடமிருந்து பதில் வரவில்லை.

ஊர்நடுவே பஸ்டாப்பை ஒட்டிய அமைதிவழியும் ஆலமர மேடையில் யாரோ ஒன்றிரண்டு வயசாளிகள் உறக்கம்வராமல் புரண்டுகொண்டிருந்தார்கள். அதுவரை பிரச்சனையில்லை. தெருவிளக்கு வெளிச்சம் இருக்கும். மேடையை தான்டிவிட்டால் கும்மிருட்டுத்தான். இருளை தொட்டதும் குஞ்சக்கா தனது டார்ச் விளக்கை ஒளிரச்செய்தாள். செல்வியும் சரசுவும் கூடவே.

இருளில் நின்றிருந்த பள்ளிக்கூடத்தை கடக்கும்போது மைதானத்தின் மரங்கள் காற்றில் அசைந்தது உடலில் நடுக்கத்தைக் கொடுத்தது.

சட்டென்று கருவேலம்புதரிலிருந்து எதுவோ வேகமாக ஓடியது. செல்விக்கு குலைநடுங்கியது. அவளுக்கு இதெல்லாம் புதிது. அவள் புதூருக்கு திருமணமாகி வந்தே ஒருமாதம்தான் ஆகிறது. இந்த ஒருமாதமும் இதே அவஸ்தைதான். அதுவும் வந்த முதல்வாரத்தில் விருந்துச்சோறு தின்று வயிறு காற்றடைந்து கெட்டுக்கிடந்தது. இரவாகி பொழுது விழும்வரை நரகமாகக் கழிந்த நாட்கள் அவை.

அவள் பிறந்த ஊரான கரட்டான்டிபட்டியில் இத்தனை பிரச்சனைகள் இல்லை. அங்கே சிறிய மலை ஒன்று இருப்பதால் அதன் பின்புறம் மறைவாக ஒதுங்குவது மிகப்பெரிய சவுகரியமாக இருந்தது. விடியும் வரை ஆண்கள் யாரும் மலைப்பக்கம் வரமாட்டார்கள்.

குஞ்சக்கா ஓரிடத்தில் சற்று நின்றாள். சரசுவும் செல்வியும் அவளருகே சென்று சேர்ந்துகொண்டார்கள்.

“என்னாச்சுக்கா”

“ஒன்னுமில்ல புள்ளைங்களா.. சாரை ஒன்னு குறுக்கால போச்சு. அதான் சித்த நின்னேன்”

“எங்க எங்க”? என்று சரசு துள்ளினாள்.

“ந்தா.. சார ஒன்னுஞ்செய்யாதுன்னு எத்தன வாட்டி சொல்லிருக்குறேன். குதிக்காம வாடி. அசலூருக்காரிகூட அலுங்காம வாரா. உள்ளூருக்காரிக்கு என்ன நோப்பாளம் வந்துச்சின்னு கேக்குறேன்.”

வாய்க்கால் பாலம் கடந்து அடைந்த தார்சாலையில் குளிர்ச்சி பூசியிருந்தது. அங்கங்கே தலையில் வெளிச்சப்புள்ளி சுமந்து அலைந்துகொண்டிருந்தன மினுக்கட்டாம் பூச்சிகள். பக்கத்து ஊரான பாலையூர் மசூதியிலிருந்து பாங்கொலி சன்னமாக கேட்டது. இன்று தாமதமாகிவிட்டது. வழக்கமாக திரும்பிச்செல்லும்போதுதான் இந்த பாங்கொலியை கேட்கநேரும். தூரத்தில் பைப்பாஸ் ரோட்டில் லாரிகள் விரையும் சப்தம் கேட்டது. சுற்றுமுற்றும் ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டு சாலையோரமாக ஆளுக்கொரு பக்கமாக மூவரும் …

செல்விக்கு அழவேண்டும்போலிருந்தது. சின்ராசிடம் ஜாடைமாடையாக சொல்லியாயிற்று. புரிகிறாமாதிரி தெரியவில்லை. மாமியார் ஒரேவரியில் முடித்துக்கொண்டாள்.

“இந்த ஊருக்கு நா வாக்கப்பட்டு வந்து எத்தன வருசமாச்சுன்னு ஒனக்குத்தெரியுமா ? இன்னிவரை எனக்கு அதான். நம்மூரு பொம்பளைங்க எல்லாத்துக்கும் அதேதான். இல்ல நீதா சமீந்தாரு ஊட்லயிருந்து வந்தியோ?”

அவள் கூறியதும் உண்மைதான். ஊரில் ஒன்றிரண்டு மச்சுவீட்டில்தான் கழிவறைகள் இருக்கிறது. மற்றெல்லோருக்கும் இப்படிப் பொதுவெளிதான்.

குஞ்சக்கா ஒருமுறை சொன்னாள்.

“கவர்மென்டுல கட்டடம் கட்டியுட்ருக்காங்க புள்ள. கூறில்லாத பயலுவ. ஊர் எல்லையில சுடுகாட்டுல கொண்டுபோயில்ல கட்டிவச்சிருக்கானுங்க. வெடிஞ்சும் வெடியமின்ன பொம்பளையாளுங்க எப்புடிப் போவாங்கன்னு யோசன வேணுமா இல்லியா ? என்னையெல்லாம் இந்த ஊரே வாயாடின்னுதான் பேசும். ஆனா அதுக்காவ பேயிபிசாசுங்ககூடபோயி என்னத்தை வாயாட ? பத்தாததுக்கு எளந்தாரிப்பயலுவ எல்லாரும் அங்க இருந்த தண்ணிக்கொழாயையெல்லாம் ஒடச்சு எடைக்கி போட்டு சாராயம் குடிச்சுப்புடுச்சிங்க.”

சரசுவிற்கு முடிந்திருக்கவேண்டும். எழுந்து நின்றுகொண்டு சுற்றிலும் பார்த்தபடியிருந்தாள். திடீரென பளாரென்று ஹெட்லைட் வெளிச்சமும் பெரிய ஹாரன் சவுன்டுமாக செவலூர் செல்லும் முதல் பஸ் வந்தது.

செல்வியும் குஞ்சக்காவும் அவசரமாக எழுந்து சாலையின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டார்கள். ஹாரன் அளவிற்கு வேகமில்லாமல் நிதானமாக வந்தது பஸ்.

டீசல் வாசனையும் வெளிச்சமும் ஜன்னல் தலைகளுமாக அது கடந்தபின் மறுபடி சூழ்ந்த இருள் முன்னைவிடக் கருமையாக இருந்தது. செல்விக்கு ஜன்னல் தலைகளைக் கண்டு அவமானம் பிடுங்கியது. வானத்தில் இப்போது நட்சத்திரங்கள் மறையத்தொடங்கின.

சரசு அவசரமாக கீச்சுக்குரலில் கத்தினாள்.

“யக்கா யக்கா ஆளுக வராங்க.”

பட்டென்று மறுபடி எழுந்துகொண்டார்கள். நல்லவேளை சப்பாணிதான் இரண்டு மாட்டை வயலுக்கு ஓட்டிசென்றான். இவர்களை கடக்கும்போது மாட்டின் கழுத்துமணி ஓசைஅதிகமாக கேட்டது.

காலை ஒருபக்கமாக இழுந்தபடி இவர்களைப்பார்த்தும் பாராததுபோல ட்ரோய் ட்ரோய் என்று மாடுகளை ஓட்டிச்சென்றான். அவன் தலைமறையும்வரை அடிவயிற்றுச் சங்கடத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். ஆண்களுக்கு பிரச்சனையில்லை. விடிந்தபிறகுகூட கம்மாயி பக்கம் ஒதுங்கிவிட்டு தம்புரான் கேணி பம்புசெட்டிலோ கம்மாயித்தண்ணியிலோ கழுவிக்கொண்டு வீடுசேர்ந்துவிடுவார்கள்.

பெண்களெல்லாம் கம்மாயிபக்கம் செல்லமுடியாது. அங்கிருக்கும் தீமரம்தான் காரணம். போனவாரம் சுப்பன் அதனடியில்தான் ரத்தம்கக்கி இறந்துகிடந்தான். டாக்டர் மாரடைப்பு என்றார். ஆனால் ஊருக்குள் கருப்பு அடித்துவிட்டதாகத்தான் பேசிக்கொண்டார்கள். சப்பாணி கண்ணைவிட்டு மறைய மறுபடி குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்துகொண்டார்கள்.

இது ஒரு இம்சை. சிலநாட்களில் சுலபத்தில் வெளியேறாது. நம் சங்கடங்களெல்லாம் அதற்கெப்படித் தெரியும் ? ஆனால் உந்துதல் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டால் உட்கார்ந்துவிட்டுத்தான் போகவேண்டும். இந்த கருக்கலை விட்டால்மறுபடி இரவுதான் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும். நடுவில் வயிறு சங்கடம் செய்தால்தான் நிரம்பச்சிரமம். கொள்ளை படல் மறைவில் மூத்திரம்போகத்தான் சாத்தியம்.

இதுமாதிரியான நேரங்களில் சின்ராசு செல்வியின் முகம் பார்ப்பதை தவிர்த்துவிடுவான்.

“கோவிச்சுக்காத புள்ள. இருக்குறதே பொறம்போக்கு குடிசை. கக்கூசு எல்லாம் கட்டமுடியாது. டவுனுல வீடு பார்த்துக்கிட்ருக்குறேன். கொஞ்சநாளிக்கி அட்சசு பண்ணிக்க செலுவி” என்று உறுதியாக சொல்லிவிட்டான்.

சின்ராசு நல்லவன். இவள்மீது மிகுந்த பிரியமுள்ளவன். தினசரி வரும்போது டவுனிலிருந்து இவளுக்குப் பிடித்த காராச்சேவு எல்லாம் வாங்கிவந்த்து தருவான். ஆரம்பத்தில் செல்விக்கு தன் அப்பாமீதுதான் கோபமாக வந்தது. வெளிவாசல் போகக்கூட சாத்தியமில்லாத ஊரில் கட்டிக்கொடுத்துவிட்டாரே என்று.

சரசு ஒருமுறை சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.

“வெய்யக்காலத்துல தொல்லயில்ல செலுவி. மழக்காலந்தான் ரெம்பக்கஷ்டம். மேல மழத்தூத்தும். கீழச் சேறு வளுக்கும். பூச்சிங்களா ஊறிட்டுத்திரியும். தேளுக்கும் பூராணுக்கும் தப்பிச்சி ஒக்காந்து எந்திரிச்சி போவுறதுக்குள்ள பாதி உசுரு போயிரும்”

செவலூர் பஸ் மறுபடி அதே ஹாரன் சத்தமும் லைட் வெளிச்சமுமாக ஊரிலிருந்து திரும்பியபோது மீண்டும் எழுந்துகொண்டார்கள். குஞ்சக்கா கெட்டவார்த்தை ஒன்றைச் சொல்லி காறித்துப்பினாள்.

பஸ் வேகமாக கடந்துசென்றபின்பு டாட்டா எஸு ஒன்றும் எதிர்ப்புறமாக ஊர்நோக்கிச்சென்றது. வானில் மெல்ல வெளிச்சம் வரத்தொடங்கிவிட்டது. குஞ்சக்கா கேட்டாள்.

“முடிஞ்சிருச்சா செலுவி. கெளக்கு வெளுத்துட்டு. ஜனம்மெல்லாம் வர ஆரம்பிச்சிரும் வெரசாக் கெளம்பு” என்று எச்சரித்தபடி எழுந்து நின்றுகொண்டாள்.

சரசுவும் குஞ்சக்காளும் நிற்க தான் மட்டும் உட்கார்ந்திருக்க என்னமோ போலிருந்தது செல்விக்கு. அவளும் மெல்ல எழுந்துகொண்டாள். மறுபடி வந்த வழியில் நடந்தபோது ஊர் விழித்துக்கொண்டுவிட்டது. ஆலமர மேடையில் நாலைந்துபேர் வாயில் ஆலங்குச்சியை மென்றபடி உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். மரத்தின்மேல் கணக்குவழக்கின்றி கிளிகள் கத்தியபடி பறந்துகொண்டிருந்தன. டாட்டா ஏஸில் ஆறுமுகஞ்செட்டியார் தக்காளி கூடைகளை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தார்.

மேலத்தெருவில் ஊர்த்தலைவர் வீட்டு காரின் முன் கண்ணாடியில் பனிபடர்ந்து நீர்க்கோடுகளாக வழிந்திருந்தன. பிள்ளையார்கோவில் சிமெண்ட்டுத்தரை கழுவப்பட்டு ஈரமாக இருந்தது. பாயம்மாள் சந்தில் அந்த நாய் சாதுவாக படுத்துக்கொண்டிருந்தது. கொஞ்சநேரம் முன்பு ஆக்கிரோஷமாக குரைத்தது அதுதான் என்று சொன்னால் யாராலும் நம்பமுடியாது.

வீட்டிற்கும் முன்பாக சந்தில் சின்ராசு மினிடோரைத் துடைத்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தான். செல்வியை பார்த்து சங்கடமாக ஒரு புன்னகை செய்தான். செல்வி கொள்ளைக்குச்சென்று இரண்டு சொம்பு தண்ணீர் விட்டுக்கொண்டு அடுப்பை பற்றவைத்து டீ போட்டு கொண்டுவந்து சின்ராசிடம் கொடுத்தாள். சின்ராசு டீயை வாங்கிக்கொண்டு அவள் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

இந்த பிரியத்திற்காக எதைவேண்டுமானாலும் பொறுத்துக்கொள்ளலாமென்று தோன்றியது அவளுக்கு. வீடுகளில் எப் எம் ரேடியோக்கள் அலறத்தொடங்கின. கிராமங்களின் வளர்ச்சி மேம்பாட்டிற்கான புதிய திட்டமொன்றிற்கு பிரதமர் 200 கோடி ஒதுக்கியிருப்பதாக ரேடியோச் செய்திகள் தெரிவித்தன.

— மாதவன்.

வெளியே மழை சத்தமின்றி பெய்துகொண்டிருந்தது. ஒருமாதிரி ஊதாநிறத்தில் கண்ணாடி ஜன்னல்களில் கோடுகளாக வழிந்துகொண்டிருந்தது.

அமில மழை இப்படித்தான் பலவிதவண்ணங்களில் பெய்கின்றது. மூன்றுநாள் முன்பு இளம்பச்சை நிறத்தில் பெய்தது. பார்வைக்கு மிக அழகாக ஓவியச்சிதறல்போல தெரிந்தாலும் அதன் ஆபத்தை வார்த்தைகளில் விளக்கிவிட முடியாது.

இந்த அமில மழையின் ஒரேயொரு துளி கூட இரும்புமாதிரியான கடினமான உலோகங்களையே கரைத்துவிடக்கூடியது. சென்றவாரத்தின் ஒரு மழையில் அப்படித்தான் அந்த முட்டாள் நாய்க்குட்டி வெளியில் சென்று கருகி இறந்துபோனது.

இத்தனைக்கும் இந்த வீடு, வீடென்று இதை சொல்லிவிட முடியாது. இது ஒரு பெரிய ஹால் என்றுகூட சொல்லுவது பொருத்தமில்லை. வேண்டுமென்றால் ஒரு ஆராய்ச்சிக்கூடம் என்று சொல்வது சரியாக இருக்கும்.

தனித்தனியான அறைகளெல்லாம் கிடையாது. பரந்துவிரிந்த பெரிய கூடம். இதன் மேற்கூரை மேலே செல்லச்செல்ல கூர்மையாக இருக்கும்படி அமைக்கப்படிருக்கிறது.

அமில மழையால் அரித்துப்போய்விடாதபடி ஒருவித கலவையான உலோகத்தால் உருவாக்கப்பட்டது. இந்தக்கூரை மட்டும் இல்லையென்றால் இங்கிருக்கும் 88 உயிர்களும்… சாரி… இப்போது 87 தான். எபோதோ அமிலமழையில் கருகிக்கரைந்திருப்போம்.

எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. சென்ற வருடம் கிபி 2065 கிறிஸ்துமஸ் தினத்திற்கு இரண்டுநாள் முன்பு என் கணவர் வீட்டிற்கு வந்தார். என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. ஏனென்றால் அவர் இதுவரை எந்த பண்டிகைதினத்திற்கும் வீட்டில் இருந்ததில்லை.

இஸ்ரோ நாசா என்று அவர் பணிபுரியாத நாடுகளே இல்லை. ஆமாம் அவர் ஒரு அறிவியல் ஆராய்ச்சியாளர். மனிதர்கள் ஐநூறு வருடங்கள்வரை உயிர்வாழும் மருந்து கண்டுபிடித்ததற்காக நோபல் பரிசு பெற்றவர் என்று சொன்னால் ஒருவேளை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கக்கூடும்.

வீட்டிற்கு வந்து சிலநாட்கள் பித்துக்குளிபோலத்தான் சுற்றிக்கொண்டிருந்தார். எப்போதும் எங்கள் வீட்டின் மாடியிலுள்ள லேபில் மணிக்கணக்காய் ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டிருந்தார்.

ஏதோ புதிய விண்கலம் ஒன்று தாயாரித்துக்கொண்டிருப்பதாக என்னிடம் கூறினார். திருமணம் ஆனதிலிருந்தே அவரைப்பற்றியும் அவரது ஆராய்ச்சிகள் மீதான பைத்தியம் பற்றியும் எனக்குத்தெரியுமென்பதால் விட்டுவிட்டேன்.

திடீரென்று ஒருநாள் அவரது இன்னும் சில நண்பர்களும் வந்திறங்கியபோது நான் கொஞ்சம் பயந்துபோனேன். கேட்டதற்கு ஏதேதோ சொல்லி சமாளித்தார். நாட்கள் செல்லச்செல்ல இன்னும் சிலநண்பர்கள் குடும்பசகிதமாக எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தபோது நான் நச்சரிக்கத்தொடங்கினேன்.

அவர் அரசாங்கத்திற்கு எதிராக ஏதோ ஆய்வு செய்கின்றாரோ என்னும் எனது சந்தேகத்தை ஒளிவுமறைவின்றி அவரிடம் சொல்லிவிட்டேன். அப்போதுதான் தயங்கித்தயங்கி அவர் சொன்னார். அவரை நாசாவிலிருந்து பணிநீக்கம் செய்துவிட்டதாக. அவர் என்னிடம் படிக்கச்சொல்லித் தந்த நாசாவின் கடிதத்தின் சாராம்சம் இதுதான்.

ஒரு ஆய்வின் முடிவில் என் கணவர் சமர்ப்பித்த தியரியின்படி, இயற்கை அழிவின் காரணமாகவும் புவிவெப்பமயமாவதன் தொடர்ச்சியின் விளைவாகவும், 2066 மார்ச் மாத வாக்கில், நம் பால்வீதிமுழுக்க ஒரு வித அமில மழை பொழிந்து பூமி அழியப்போகிறது என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

அந்த தியரியைப்படித்த நாசா குழுவினர் இவருக்கு மனநலம் சரியில்லை என்று சொல்லி இடைக்கால பணிநீக்கம் செய்திருக்கிறது. அதனால் தான் இந்த கிறிஸ்த்மஸிற்கு மனிதர் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறார்.

அப்புறம் ஒருநாள் எங்கள் வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள மைதானத்தில் பெரிய பெரிய உலோகத்தகடுகள் எல்லாம் வைத்து மிகப்பெரிய தட்டைவடிவில் ஏதோ ஒன்றை இணைத்து உருவாக்கினார்கள்.

வந்திருந்த நண்பர்கள் அனைவருமே பெரியபெரிய அறிவியல் மேதைகள். அவர்கள் எல்லோருமே அதிகம் யோசித்தார்கள், அதிகம் பேசினார்கள். அதிகம் சிகரெட் புகைத்தார்கள்.

பிறகு ஒருநாள் அந்த பறக்கும் தட்டை, ஆமாம் அப்படித்தான் அதை அழைத்தார்கள். அந்த பறக்கும் தட்டை சோதனை ஓட்டம் பார்த்தார்கள். இரண்டு அடிகள் மேலெழும்பி தொப்பென்று விழுந்துவிட்டது. மறுபடி யோசனைகள் பேச்சுக்கள் சிகரெட்டுகள்.

இறுதியாக ஒரு நன்னாளில் அது பறக்கத்தொடங்கியபோது ராணுவ அதிகாரிகள் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டார்கள். என் கணவரும் நண்பர்களும் என்ன சொன்னார்களோ அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே திரும்பிச்சென்றுவிட்டார்கள்.

நாங்கள் மொத்தம் 88 பேர்கள் இருந்தோம். அதில் நான்கு நாய் ஒரு முயல் மூன்று பூனைகளும் அடக்கம். அந்த தட்டு அவ்வளவுதான் தாங்குமென்று சொன்னார்கள்.

சூரிய ஒளி சக்தியாலும் பேட்டரிகளாலும் பெட்ரோல் எரிபொருளாலும் அது பயணிக்கும் என்றார்கள். செவ்வாய்க்கு அருகில் ஏதோ ஒரு வாயில் நுழையாத பெயருள்ள புதிய கிரகம் என்றார்கள். என்னென்னவோ ஒளியாண்டுகள் என்றெல்லாம் பேசிக்கொண்டார்கள். பறக்கும் தட்டில் விண்வெளியில் பயணிக்கும்போது காலம் நின்றுபோய்விடும் எனவே பிரச்சனையில்லை என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

எனக்கு இவை எதிலும் ஆர்வமோ புரிதலோ இல்லை. நான் உண்டு என் மகள் ஜெஸ்ஸி உண்டு என்று இருந்தேன்.

அந்த ஆண்டின் பிப்ரவரி கடைசியில் அமிலமழை பொழியத்துவங்கியபோதுதான், அதில் நனைந்து சில பனிக்கரடிகள் கருகிச்சாம்பலாய் கிடந்ததை டிவியில் பார்த்தபோதுதான் என் கணவரை எல்லோருமே ஆச்சரியமாகப் பார்த்தோம்.

ஆனால் அவர் இதெல்லாம் பெரிய விஷயமில்லை என்பதுபோல சாதாரணமாக இருந்தார். தட்டிலிருந்த எங்களில் சில சீனர்களும் அரேபியர்களும் யூதர்களும் இந்தியர்களும் என்று ஓரளவு எல்லா தேசத்தவர்களும் இருந்தார்கள்.

எனக்கு என் தாய்மொழி தவிர வேறு எதுவும் தெரியாததால் அமைதியாகவே இருந்தேன். செயற்கைக்கோள்மூலம் அவ்வப்போது எடுக்கப்படும் படங்களை வைத்துப்பார்த்ததில் எங்கள் பயணத்தின் இரண்டாம் நாளே பூமி சாம்பல்மேடாக இருந்ததைக்கண்டோம். எல்லோரும் கணத்த மவுனத்தோடு அழுதுகொண்டிருந்தோம். தனியாக தப்பித்து உயிர்வாழ்வது குறித்த குற்றவுணர்வும் பயமும் எல்லோரையும் வாட்டியது.

பயணத்தின் பத்தாம்நாள் பறக்கும்தட்டில் கோளாறு ஏற்பட்டது. பிரபஞ்ச வெளியில் மெல்ல தக்கத்தக்கி ஆடத்தொடங்கியது. என் கணவர் ஏதேதோ கணக்குப்போட்டுப்பார்த்துவிட்டு உதட்டைச்சுழித்தார். பெருத்த ஆயாசம் தெரிந்தது அவர் முகத்தில். சாட்டிலைட் படங்கள் மேப்புகள் எல்லாவற்றையும் விரித்து நண்பர்களோடு ஆலோசித்தார்.

என்னென்னவோ வாக்குவாதமெல்லாம் வந்தது. பளீரென்று ஏதோ யோசனை வந்ததுபோல என் கணவர் ஒரு ஐடியாவைக்கூற சந்தோஷமாக எல்லோரும் ஒப்புக்கொண்டார்கள்.

அதிர்ஷ்டவசமாக வழியில் அகப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான விண்கல்லில் தட்டை இறக்கி கோளாறையெல்லாம் சரிசெய்துவிட்டுப்பிறகு புறப்படுவதுதான் திட்டம்.

தட்டை விண்கல்லில் இறக்கி சோதனைசெய்ய ஒரு ரோபோவை களமிறக்கியதில் ஆக்ஸிஜனுக்கோ தாவரத்திற்கோ நீருக்கோ எந்த ஒரு உயிருக்கோ வழியில்லாத இடம் அது என்று புரிந்தது. வேறுவழியின்றி ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க்குகளோடு இங்குவந்து இறங்கினோம்.

ரெடிமேட் ஆக தயார் செய்து வைத்திருந்த உலோகத்தகடுகள் கொண்டு இணைத்து இந்த ஆய்வுக்கூடத்தையும் உருவாக்கியாயிற்று.

தினமும் தூங்கி எழுந்ததும் என் கணவர் அவர் நண்பர்கள் கூட இன்னும் சிலர் அனைவரும் சென்று பறக்கும்தட்டை சரிசெய்ய முயற்சிப்பதும். பிறகு களைத்ததும் திரும்பிவருவதுமாக நாட்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. இரவுபகல் என்றெல்லாம் எதுவுமின்றி எப்போதும் அரையிருட்டாகவே இருந்தது. ஒரு இருநூறு தப்படி நடந்தால் நாங்கள் இறங்கியிருக்கும் விண்கல்லின் விளிம்பு வந்துவிடும்.

அமிலமழையற்ற நாட்களில் நான் ஜெஸ்ஸியை அழைத்துக்கொண்டு மிதந்து அங்கு சென்று அங்கிருக்கும் ஒரு கூரான பாறையைப் பிடித்துக்கொள்வேன்.

தலைக்குமேலே நட்சத்திரங்களை பார்த்துப்பழகிய ஜெஸ்ஸிக்கும் எனக்கும், எங்கள் கால்களுக்குகீழே ஒளிரும் நட்சத்திரக்கூட்டங்கள் பெரிய பரவசம்.

அவை ஒவ்வொன்றிற்கும் நாங்கள் பெயர்வைத்திருக்கிறோம். ஜெஸ்ஸிக்கு எல்லாப்பெயர்களும் மனப்பாடம். ஏதேனும் நட்சத்திரத்தைக்காட்டி கேட்டால் சரியாக பெயர் சொல்லிவிடுவாள். சுற்றிலும் எடையற்று அங்கங்கு மிதக்கும் சிறுசிறுகற்களை நகர்த்தியபடி விளையாடிக்கொண்டிருப்போம். ஜெஸ்ஸிக்கு அதில் மிகுந்த விருப்பமுண்டு.

இன்று கொட்டும் மழையைப்பார்த்தால் இன்னும் இரண்டுநாட்களுக்கு விடாதுபோலத்தெரிகிறது. வெளியில் செல்லாவிட்டாலும் நாய்க்குட்டியுடனாவது ஜெஸ்ஸி பொழுதை போக்கிக்கொண்டிருந்தாள். இப்போது அதுவும் இல்லை.

கையிருப்பில் இருக்கும் உணவும் நீரும் சிக்கனமாக உபயோகித்தால் இன்னும் ஒருமாதம் வரை வரும். அதற்குப்பிறகு? கொஞ்சம் மழை ஓய்ந்தபின்பு வெளியில் சென்றவர்களெல்லாம் வந்தார்கள். அவர்களில் ஒருசிலர் வாய்விட்டு அழுதார்கள்.

பறக்கும் தட்டின் ஏதோ ஒரு சிறிய பகுதி பர்மனென்ட் ஆக சிதைந்துவிட்டதாம். அனேகமாக சரிசெய்ய முடியாதென்றுதான் புலம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். என் கணவர் வெற்றுமுயற்சியாக எல்லோரையும் சமாதானம் செய்துகொண்டிருந்தார்.

நான் ஜெஸ்ஸியோடு வெளியேறி அந்த விளிம்பிற்கு மிதந்தேன். ஜெஸ்ஸி என் கழுத்தை இறுகக்கட்டியிருந்தாள். விளிம்பிற்குச்சென்றதும் ஜெஸ்ஸி கேட்டாள் “நாம எப்ப மம்மி நம்ம வீட்டுக்குப்போவோம்”?

நான் பதில் சொல்லாமல் அவளுக்கு நட்சத்திரங்களை வேடிக்கை காண்பித்தேன்.

மெல்ல குளிர்காற்று வீசியது …