Author: மலர் சபா

மதுரைக் காண்டம் – அழற்படு காதை

வணிக பூதம்

சிவந்த நிறம் கொண்ட
பொன்போன்ற மேனியுடையவன்;
நிலையான சிறப்பையும்,
வீரம் மிகுந்த வேலையும்
கையில் கொண்டவன்;
அரசனின் அணிகலன்களில்
மணிமுடி தவிர அனைத்தையும் அணிந்தவன்;
வணிகர்க்கே உரித்தான் வணிகத் தொழிலால்
இவ்வுலகம் முழுவதையும் காப்பவன்;

கலப்பையும் துலாக்கோலும்
கையில் கொண்டவன்;
புகழ்வாய்ந்த பொன்னிற ஆடையை
இடுப்பில் அணிந்தவன்;
வெட்சி, தாழை, ஆம்பல்,
சேடல், நெய்தல், பூளை, மருதம் ஆகிய
பூக்களால் ஆன மாலையைத்
தன் கழுத்தில் அணிந்தவன்;

பொன்போன்ற
நல்ல நிறம் கொண்ட சாந்தினை
மின்னல் போல் ஒளிர்கின்ற
மார்பிலே பூசியவன்;
கொள், பயிறு, துவரை, உளுந்து
ஆகியவற்றைக் கலந்து சமைத்த உணவை
விரும்பி உண்ணும் இயல்பினன்;
அகன்ற நெற்களம், பறவைகள் உள்ள கழனி,
வணிக மேடை, காஞ்சி மரத்தின் அடர்த்தியான நிழல்,
இந்த இடங்களில் முற்பகல் பொழுதில் உண்பவன்;

மலர்சபா

*மதுரைக் காண்டம் 11. வஞ்சின மாலை*

அங்ஙனம் அவள் எறிந்த நேரத்தில்
நீல நிறத்தையும்
செந்நிறமான நீண்ட சடையையும்
பாலைப் போன்ற
வெள்ளிய எயிற்றையும் உடைய
பார்ப்பன வடிவத்துடன்
நன்றாக இருக்கின்ற
எதையும் எரிக்க வல்ல
தீக்கடவுள் வெளியே வந்து,
“நிறைந்த கற்புடையவளே!
இந்நகர் உனக்கு மிகவும் தவறிழைத்துவிட்டது.
பரந்த நெருப்புக்கு
இந்நகரை இரையாக்கும் ஏவலை
நான் முன்னரே பெற்றுள்ளேன்.
இங்கே யார் மட்டும் பிழைத்திருக்க வேண்டும்?”எனக் கண்ணகியைக் கேட்டது.

*கண்ணகியின் கட்டளையால் மதுரையில் தீ எழல்*

அந்தணர் அறவோர் பசுக்கள்
பத்தினிப் பெண்டிர்
வயதில் முதிர்ந்தோர் குழந்தைகள்
ஆகிய இவர்கள் தவிர்த்து,
தீய தன்மையுடையவர்களை மட்டும்
அழித்து நிற்பாயாக” எனக் கண்ணகி ஏவியதும்
அத்தீக்கடவுள், தேரையுடைய பாண்டியன் நகர் நோக்கித்
தீயை முடுக்கிவிட
நகர் எங்கும் புகை மண்டியது.

*வெண்பா*

சிறப்புடைய மன்னவனும்
மகளிரும் மாளிகையும்
விற்படை வேழப்படையும்
கண்ணகியின் கற்புத்தீ சுட்டெரித்தது.
தீமை நல்கிய கூடல் நகர்
தீயில் கருகியது.

*வஞ்சினமாலை முற்றியது*

மதுரைக் காண்டம் 11. வஞ்சின மாலை

மலர்சபா

 

 

புகழ்மிக்க அரசன் கரிகாலன் மகள் ஆதிநந்தி.

வஞ்சி நகரத்தின் தலைவன் 

அவள் கணவன் ஆட்டனத்தியைக்

காவிரி நீர் அடித்துச் சென்றது.

ஆதிமந்தி ஆறு ஓடும் வழியாகத் 

தானும் ஓடிச்சென்று,

“கல்லைப்போன்ற தோள்உடையவனே!

நீ எங்கே இருக்கிறாய்?”

எனக் கூவிப் பலமுறை அரற்ற,

கடல் உடனே ஆட்டனத்தியை

அவள் முன் நிறுத்தியது.

காதலனைத் தழுவிக்கொண்டு

பொற்கொடி போல வந்த 

அவளும் ஒரு பத்தினிப் பெண்.

 

மணல் நிறைந்த கடற்கரைச் சோலையில் தங்கி,

பொருள் ஈட்டி வரக் 

கலம் ஏறிக் கடலில் சென்ற கணவன் வரும்வரை

அவன் மனைவி கல்லாய் உருமாறிக்

கரைவரும் கலங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

கணவன் திரும்பி வந்ததும்

கல் உருவம் நீங்கிப் பழைய உருவம் பெற்ற

அவளும்  ஒரு பத்தினிப் பெண்.

 

தன் குழந்தைக்கு நிகரான

மாற்றாளின் குழந்தை கிணற்றில் விழுந்தது.

அபோது அம்மாற்றாள் வீட்டில் இல்லை.

அப்பழி தன்மீது வருமே என அஞ்சித்

தன் குழந்தையையும் கிணற்றில் தள்ளினாள் ஒருத்தி.

பின், தன் கற்பின் திறத்தால்

இறந்த இரு குழந்தைகளையும் 

உயிருடன் கிணற்றில் இருந்து எடுத்தாள்.

வேல் போன்ற கண்களையுடைய

அவளும் ஒரு பத்தினிப் பெண்.

மலர்சபா

கோவேந்தன் தேவியே!

நான் கணவனை இழந்தவள்

ஒன்றும் அறியாத் தன்மையுடையவள்.

பிறர் ஒருவருக்கு முற்பகல்

ஒரு கேடு நினைத்தால்

அக்கேட்டினை

அன்று பிற்பகலே காணும்

தன்மை உடையவை வினைகள்.

 

கற்புடை மகளிர் எழுவர் வரலாறு

வன்னி மரத்தையும் மடப்பள்ளியையும்

நற்பகல் ஒன்றில்

தனக்குச் சாட்சிப் பொருட்களாய்

அனைவரும் காணும்படி

முன்னிலையில் கொண்டுவந்து

நிறுத்திக் காட்டினாள்

அடர்ந்த கூந்தலையுடைய

பத்தினிப் பெண்ணொருத்தி.

 

பொன்னியாற்றின் மணற்பரப்பில்

மகளிர் சிலர் விளையாடும்போது,

ஒருத்தி ஒரு மணற்பொம்மையைச் செய்து

‘இதுதான் உன்னுடைய கணவன்’ என

விளையாட்டாய்க் கூறியதும்,

அதை உண்மை என்று நம்பி

அங்கேயே தங்கி,

அலைகள் அப்பொம்மையை அழித்துவிடாமல்

காத்து நின்றாள்

வரிபொருந்திய அகன்ற அல்குலை உடைய

பத்தினிப் பெண்ணொருத்தி.

மலர்சபா

 

மதுரைக் காண்டம் 10. வழக்குரை காதை

 

மன்னன் உண்மையை உரைத்து உயிர் துறத்தல்

தெறித்த மாணிக்கங்கள் கண்டு
மருண்டான் மன்னன்.
“என் குடை தாழ்ந்ததே!
என் செங்கொல் வீழ்ந்ததே!
பொன் செய்யும் கொல்லன்
பேச்சை ஆராய்ந்து பார்க்காமல்
அதை உண்மை என எடுத்துக்கொண்ட
நான் தானா அரசன்?
இல்லை நானே கள்வன்!

மக்களைப் பாதுகாத்து நிற்க வேண்டிய
எம் பாண்டி நாட்டு ஆட்சி
என்னை முதலாகக் கொண்டு
தவறு இழைத்து விட்டது.
என் வாழ்நாள் அழிந்து போவதாக”
என்று கூறி மடிந்து வீழ்ந்தான்.
உயிரது துறந்தான்.

கோப்பெருந்தேவியும் உடன் மாய்தல்

மன்னனின் மனைவி கோப்பெருந்தேவி
உள்ளம் மயங்கினாள்.
உடல் நடுக்கமுற்றாள்.
தாய் தந்தை இழந்தவர்க்கு
எவரையேனும் அவரென
முறை காட்டி ஆறுதல் கூற இயலும்..
கணவனை இழந்தவர்க்கு
எந்த முறையும் காட்டி
ஆறுதல் கூற இயலாதே!
எனவே பாண்டிமாதேவி
கணவனின் திருவடிகள்
தொழுது வணங்கினாள்.
தானும் உயிர் நீத்தாள்.

வெண்பா

கண்ணகி கூறினாள்:

“பாவச்செயல்கள் புரிந்தவர்க்கு
அறமே எமனாய் நின்று
தண்டனை வழங்கும் என்று
அறிஞர்கள் கூறுவது
அர்த்தமில்லாத ஒன்றல்ல;
கொடிய வினை உடையவனாகிய
நான் இழைக்கும் மற்ற செயல்களையும்
இனி காண்பாயாக..”

கண்ணகியின் மலர்விழிகள்
பொழிகின்ற நீரையும்,
அவள் கையில் உள்ள
ஒற்றைச் சிலம்பையும்,
உயிர் நீங்கியதை ஒத்த
அவள் உடம்பையும்,
காடு போல் பரந்து
உடல் முழுதும் விரிந்து கிடக்கும்
அவள் கருங்கூந்தலையும் கண்ட
கூடல் நகரத்து அரசன் அஞ்சினான்.
அவள் வழக்குரைத்த் சொற்கள்
தன் செவிகளில் புகுந்ததுமே
உயிரற்ற உடல் ஆகினான்.

வழக்குரை காதை முற்றியது. அடுத்து வருவது வஞ்சின மாலை..

படத்துக்கு நன்றி:
கூகுள்

மலர்சபா

 

மதுரைக் காண்டம் 10. வழக்குரை காதை

மன்னவன் உரைத்த விடை

மன்னவன் உரைத்தான்:
“பெண் அணங்கே!
கள்வனைக் கொல்லுதல்
கொடுங்கோல் ஆகாது;
அதுவே அரச நீதியாகும்.”

கண்ணகி தன் சிலம்பின் தன்மையை அறிவித்தல்

“அறநெறி பின்பற்றாத
கொற்கை நகரத்து வேந்தனே!
என் காலுக்கு அணியாய் விளங்கும்
சிலம்பின் பரல்கள் மாணிக்கமே”
என்றாள் கண்ணகி.

மன்னவன் தன் தேவியின் சிலம்பில் உள்ள பரல் முத்து எனக்கூறி, காவலர் கொண்டுவந்த சிலம்பைக் கண்ணகியின் முன் வைத்தல்

தேனைப் போன்ற மொழியுடைய
கண்ணகி உரைத்தது
சரியான கூற்றேயாகும்.
எம்முடைய சிலம்பில் உள்ள பரல்கள் முத்தே
என மனதுக்குள் நினைத்து
அச்சிலம்பைக் கொண்டுவரும்படி
காவலரிடம் கூறினான்.
அவர்கள் கொண்டுவந்த சிலம்பைக்
கண்ணகி முன் வைத்தான்.

கண்ணகி சிலம்பை உடைக்க மாணிக்கம் மன்னவன் முகத்தில் தெறித்தல்

கண்ணகி காலில் அணிகின்ற
சிலம்பினை உடைக்க
அதிலிருந்த மாணிக்கம்
மன்னவன் முகத்தில் தெறித்தது.

படத்துக்கு நன்றி:
கூகுள்

மலர்சபா

மதுரைக் காண்டம் 10. வழக்குரை காதை

மன்னவன் கட்டளைப்படி கண்ணகி அவையை அணுகுதல்

அரசன் வாயிலோனிடம் கூறினான்:
“அத்தகையவள் இங்கே வருவாளாக…
அவளை அழைத்து வருவாயாக..”

பாண்டியன் வினா

கண்ணகியைப் பார்த்து அரசன் கேட்டான்:
“நீர் வார்க்கும் கண்களையுடைய பெண்ணே!
என் முன் நிற்கும் கொடி போன்றவளே..
நீ யார்?”

கண்ணகியின் மறுமொழி

“ஆராய்ந்து பார்க்கும் திறன் இல்லாத மன்னவனே!
உன்னிடம் குறை ஒன்று சொல்லக்கூடியவளாய்
நான் இருக்கிறேன்.
இகழமுடியாத சிறப்பு வாய்ந்த
தேவர்களும் போற்றும்படி
புறா ஒன்றுக்கு நேர்ந்த துன்பம் போக்கிய
சிபி மன்னனும்,

தன் அரண்மனை வாயிலில் கட்டியுள்ள
மணியின் நடுவில் உள்ள நா அசைய
அவ்வொலி எழுப்பிய பசுவின்
கண்களில் இருந்து வழிந்த நீர்
தன் நெஞ்சைச் சுட்டதால்,
பெறுவதற்கு அரிய தன் ஒரே மகனைத்
தேர்க்காலில் இட்டுக் கொன்ற
மனு நீதிச் சோழனும் ஆட்சி செய்த
பெரும்புகழ் வாய்ந்த பூம்புகார் எனது ஊராகும்.

வீரக்கழலைக் கட்டிய மன்னனே!
அங்கே குற்றமற்ற சிறப்புடைய புகழ் வாய்ந்த
பெருங்குடியைச் சேர்ந்த மாசாத்துவான் எனும்
வணிகனின் ஒரே மகனாய்ப் பிறந்து
ஊழ்வினை துரத்தியதால்
பொருள் ஈட்டி வாழ விரும்பி….

உன் மதுரை நகரில் புகுந்து
இங்கே என் காற்சிலம்பை விற்க வந்தபோது
உன்னால் கொலைக்களத்தில் வெட்டப்பட்டுக்
கொலையுண்ட கோவலனின் மனைவி நான்..
என் பெயர் கண்ணகி ” என்றாள்.

படத்துக்கு நன்றி:
கூகுள்