Author: விஜயராஜேஸ்வரி

சந்திரன் அருள்செல்வம்

லேட்டாகிப் போனதையிட்டு மனம் நொந்து கொண்டது..

‘சீ…இவ்வளவு நேரம் காத்துக்கொண்டிருந்திருக்கத் தேவையில்லை…’ என்று சலித்தேன். இனி வரப்போகிற பிரச்சனைகளை மனம் ஒவ்வொன்றாக அடுக்க ஆரம்பித்தது.

யாருமே இல்லாமல் பொறளை பஸ்ராண்ட் வெறித்துக்கிடந்தது. ஒரு நாய் மட்டும் சிலரை அசிங்கம் பண்ணிவிட்டு நின்று ‘கடித்து விடுமோ’ என்ற எண்ணம் எனக்கு தோன்றும் வரை என்னை முறைத்து பார்த்துவிட்டு ‘இவனிடம் எதுவும் கிடைக்காது..’ என்ற தோரணையில் விலகிச் சென்றது.

ஒரு மணிக்கு பஸ் வரும் என்று எனக்கு தோன்றவே இல்லை. இதுவரைக்கும் இந்த நேரத்தில் பயணப்பட்டதும் இல்லை. ஆனாலும் ஏதோ ஓர் நம்பிக்கையுடன் நின்று கொண்டிருந்தேன். ‘வை எம் பி ஏ’ பில்டிங் இருண்டு கிடந்தது. மேலே 75வது வருஷத்து ஏதோ நினைவாக சிங்களத்தில் எழுத்துக்கள் சிவப்பு மஞ்சள் பச்சை வெள்ளை போன்ற நிறங்களில் மின்னிக் கொண்டிருந்தன. கீழே ஆரியபவனுக்கும் ஆனந்த பவனுக்கும் இடையே இருந்த நோலிமிற் சற்று உயிர்ப்புடன் இருந்தது.தெருவின் மௌனம் பயங்கரமானது என்பதை மனம் உணர்ந்து கொண்டிருந்தது.
சிகரட் ஒன்று பற்றினால் நன்றாக இருக்கும் கையில் இல்லை…துணைக்கு தெருக் கரையில் பிச்சைக்காரர்கள் கூட இல்லை.

செல்வாவுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்ததில் களிந்து விட்டது நேரம். ‘திரைக்கதையை முடித்து வையுங்கள் கறக்சன் பண்ண வாறன்’ என்று விட்டு வெளியே போனவன் தான் என்னுடைய கம்பனி சீ ஓ…திரும்பத் திரும்ப படித்துக் கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதும் மறந்து பசி வந்த போது மணியை பார்த்து இனியும் செல்வா வரமாட்டார் என்பதை உணர்ந்து கம்பனியை காத்துக் கொண்டிருக்கிற மோகனிடம் சொல்லி விட்டு அவரிடம் கையில் இருந்த ஒரு சிகரட்டை கடன் வாங்கிப் பற்றிக்கொண்டே தெருவில் இறங்கி தனியே நடந்து கடந்து போன காரை வெறித்து விட்டு பஸ்ராண்டுக்கு வந்து மணியை பார்த்தால் 1.08.

ரேடியோ மட்டுமே வேலை செய்யக் கூடிய என்னுடைய டப்பா போணில் சக்தி ‘எவ் எம்’ கேட்டேன். புதுப்பாடல்கள் போய்க்கொண்டிருந்தது.

படிப்பதற்கு எதுவும் இல்லாமல் பஸ்ராண்டை பார்த்தேன். அதுவும் நோலிமிற்றின் தயவுதான். பொறளை சந்திக்கு மேலே ஒரு பில்டிங்கில் நச்சென்று ஞாபகத்தில் நிக்காத ஏதோ மூன்றெழுத்துக்கள் ஆங்கிலத்தில் எழுதி இருந்தது பார்வை கீழே வர ஒரு சிங்களப்படத்தின் கட்டவுட். அதிலிருந்த எழுத்துக்களைப் பார்த்ததும் ‘எனக்கு சிங்களம் தெரியாதே’ என்ற எண்ணமும் பொலிஸ் வந்தால் என்ன செய்வது என்ற பயமும் வர சிந்தனையை மாற்ற விரும்பி என்னுடைய படத்துக்காக வைத்திருந்த கதையை நினைத்தேன்.

பொறளையின் வெறுமையும் என்னுடைய தனிமையும் தான் மனம் முளுவதையும் ஆக்கிமித்திருந்தது.
135 வர வேண்டும் ஏறி கிருலப்பனை போய் ரூமில் சாப்பிட்டு…தூங்கிவிட்டு…பஸ் வருமா..? தேவா தூங்கிப் போயிருப்பான்…நாளைக்கு காத்திருந்ததை செல்வாவிடம்….ரூம் கதவு மூடியிருக்குமே…?
தொடர்ச்சியற்ற சிந்தனைகளால் மனம் அலைக்களிந்தது.

அப்போது தான் அவள் வந்தாள்……

வேகமாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் நான் நிற்கிற இடத்தை நோக்கி. எனக்கு பின்னாலிருக்கிற தெருவிலிருந்து தான் அவள் நடந்து வரவேண்டும். அவளைப் பற்றிய சுருக்க குறிப்பு…பெயர் தேவதை அல்லது மோகினி என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்..அவளைப்பார்த்ததும் எனக்கு நான் யாரோ ஒரு பெண்ணை எதேர்ச்சயாக பார்த்துவிட்டு எப்போதோ எழுதி மறந்து போன..
‘ஒரு முறை தெருவால்
நடந்து போ…
கவிஞர்கள் தொகையில்
முதலிடம் வரும்
நம் நாடு…’
என்ற கவிதை சட்டென்று ஞாபகத்தில் வந்தது…பொக்கட்டுக்குள் கையை விட்டு ‘எப் எம்’ சவுண்டை குறைத்தேன். கையில் சரியாக நான் பஸ்ஸில் போவதற்காக மட்டும் வைத்திருந்த பன்னிரெண்டு ரூபா சில்லறை தட்டுப்பட்டது. வெறும் பன்னிரெண்டு ரூபாய் தான் இப்போது என்னிடம் இருக்கின்றது என்பதும் ஞாபகத்தில் வந்தது. அருகில் வந்தாள் நின்று தெருக்களை திரும்ப திரும்ப இரண்டு மூன்று முறை பார்த்தாள். அந்த நிசியில் அவளது தோல் வெள்ளை வெளேர் என்றிருந்தது. தெருவை பார்த்துவிட்டு அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த என்னிடம் ‘கொய்த யன்ன..?’ என்றாள்… ‘போச்சுடா…’ எதுவும் கேட்காதவன் போல மறுபக்கம் திரும்பினேன். ஒரு நாள் இரவு தேவா சொன்னான்

‘லேடடாச்சுண்ணா பொரள புல்லா சாமானுங்க தாண்டா திரியும்…’

இவளும் அவளாய்த்தான் இருக்க வேண்டும் என மனம் சொல்லியது. என்னிடம் வெறும் பன்னிரெண்டு ரூபாய் மட்டும் தான் இருக்கிறதென்பது மறுபடியும் ஞாபகத்தில் வந்தது..’சிங்களம் தெரியாதா…?’

வெடுக்கென்று அவள் பக்கம் திரும்பினேன் சாதாரணமாகவே என்னை பார்த்து சிரித்துக்கொண்டு நின்றது தேவதை. என்னை அறியாமலே ஏதோ ஓர் பதட்டம் தொற்றிக்கொண்டது நா தடுமாறியது. மறுபடியும் என்னிடம் ‘எங்க போறீங்க…?’ என்றாள்.
‘கிருலப்பன..’
திரும்பி ஒரு முறை மௌனம் காக்கும் அந்த தெருவை பார்த்தாள்.
‘நான் உங்க கூட வரவா…?’
கேட்டுக் கொண்டே திரும்பினாள். நான் புரிந்து கொண்டு விட்டேன் இவள் அவளே தான். மௌனம் காத்தேன் அந்த தெருவைப் போல. எதற்காக இவள் இப்படி ஆகி விட்டாள் என்று கேட்க வேண்டும் போல இருந்தது.
என்ன அழகு ‘எங்க போறீங்க..?’ என்று கேட்டதற்கு பதிலாக ‘என்ன கட்டிக்கிறியா..?’ என்று கேட்டிருந்தால் தயங்காமல் கையை நீட்டி இருப்பேன் என்று தோன்றிற்று.
தேவா சொன்னான்
‘இங்க நிறயப்பேருக்கு எயிற்ஸ்சுடா..’ என்று.
இவளால் எயிற்ஸ் வந்தாலும் பரவாயில்லை என்று தான் சொல்லலாம்.
தூரத்தில் ஒரு வெளிச்சம் வந்து கொண்டிருப்பதை நான் பார்த்தேன். அவளும் பார்த்திருக்க வேண்டும். வெளிச்சம் இரண்டாகி மூன்றாகி எங்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது.
‘ஓட்டோ ஒண்ணு போவமா..?’
மறுபடியும் என்னிடம் கேட்டாள். அவளைப் புரிந்து கொண்டு விட்டதால் வெளிப்படையாகவே சொன்னேன்
‘எங்கிட்ட காசில்ல…’
‘பரவால்ல..’ என்றாள்.
பணத்துக்கு கிடைக்கவில்லை என்றால் சும்மாவே கூட்டிச் செல்வாள் போல இப்படியெல்லாம் பெண்களா என்றிருந்தது.
‘எங்கிட்ட பஸ் காசு பன்ரெண்டு ரூபா தான் இருக்கு..’ என்றேன்.
என்னை பார்த்து உதட்டுக்குள் சிரித்து விட்டு
‘பரவால்ல வாறீங்களா..’ என்றாள்.
அந்த சிரிப்புக்கே சாகலாம்.
‘நீ மச்சக் காரண்டா…’
என்று என்னை ஒரு பெண் பார்த்த போது தேவா சொன்னான். அந்த மச்சம் எங்கேயாவது இருந்து தொலைத்திருக்கும்.
‘எங்க போகணும்…?’ என்றேன்.
‘வெள்ள வத்த..’
சொல்லி விட்டு தன் உதடுகளை நாவின் நுணியால் நனைத்தாள் எனக்கு ஏதோ செய்தது.
‘வெள்ள வத்த ..எங்க..?’
‘வீட்டுக்கு…’
என்று சொல்லிக் கொண்டே அருகில் வந்த ஆட்டோவை கையை காட்டி நிறுத்தி விட்டு ஆட்டே காரனிடம் சிங்களத்தில் ஏதோ கதைத்தாள். அவனும் கதைத்தான். பின்னால் கூட பேரளகாய்த்தான் இருந்தாள். திரும்பி என்னிடம்
‘வாங்க போவம்..’ என்றாள்.

ஆட்டோவை நோக்கி நடந்தேன். அவள் ஏறி அமர்ந்து கொண்டாள். ஆட்டோக்காரன் என்னை பார்த்து விட்டு அவளைப்பார்த்து மறுபடி என்னை பார்த்தான் ‘ஆந்தை அன்னம் ஆந்தை ‘போன்ற பறவைகளை பார்க்கிற வேறுபாடு அவன் முகத்தில் தெளிவாய் தெரிந்தது.

தெரு பேச ஆரம்பித்திருந்தது. அவள் தன் பையை மடியில் வைத்து தெருவை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் காலும் இடது பக்க தோள்ப்பட்டையும் என்மேல் சாதாரணமாக பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அடிக்கடி காற்றில் அலையும் முடியை இடது கை சுட்டு விரலால் சரி செய்து கொண்டிருந்தாள். முடியை சரி செய்வதற்கு கையை மேலே தூக்குகிற பொழுதெல்லாம் மார்புகள் தனியாய் தெரிய எனக்கு பெயர் தெரியாத ஹோர்மோன்களெல்லாம் சுரக்க ஆரம்பித்து விட்டது. கொஞ்சம் நெருங்கி உட்கார்ந்து அயன் பண்ண ஆரம்பித்த விட்டேன். என்னை பார்த்து உதட்டுக்குள் சிரித்து விட்டு தெருவையே பார்த்து கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். மனம் இப்போது எப்படி ஆரம்பிப்பது முதலில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையெல்லாம் ஒழுங்கு படுத்தினாலும் அவளின் கறுப்பு நிற ரொப்பின் மேல் அடிக்கடி ஆத்திரம் கொள்ளவும் செய்தது.

எப் எம்மில் ‘வாழ்க்கைய யோசிங்கட…’ என்ற ‘சென்னை-28’ பாடல் போக அந்தப்படத்தில் அரவிந் அவன் காதலி பற்றி நண்பர்களிடம் சொல்லுகிற சீன் அந்த டயலக்
‘அவளப் பாத்தா அப்பிடியே டிங்கிண்ணு நிண்டுக்கிண்டா…’
ஞாபகம் வர நான் தேவாவிடம் இதை சொல்ல வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன்.
அவள் மேனியில் இருந்து தனியான ஒரு வாசம் அந்த நிமிடங்களில் கிறங்கிப் போயிருந்தேன்.
வெடுக்கென்று ஆட்டோ பிறேக் பிடித்து நிற்க நினைவு தப்பி அவளைப்பார்த்த போது சற்று இடைவெளி விட்டுத்தான் உட்கார்ந்திருந்தாள். உதட்டுக்குள் அதே சிரிப்புடன் சொன்னாள்
‘கிருலப்பன வந்திரிச்சு…’
வெளியே தலையை நீட்டிப்பார்த்தேன் கிருலப்பனை மயூராபதி அம்மன் கோவிலில் மின் குமுழ்கள் மின்னிக் கொண்டிருந்தன.
இரண்டு பக்கமும் குடிசைகள் நிரம்பியும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிற எனது ரூம் தெருவில் நடக்கும் போது
‘மறுபடியும் ஒரு முற அவள சந்திக்கனும் …தாங்ஸ் சொல்லனும்…’
என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

பி.பிரகாஷ்

 

புழுதிப்படர்ந்த சாலையின் நடுவே வண்டி மெதுவாக சென்று கொண்டிருந்தது.

ஜன்னலின் வழியாக எதயோ தேடிக்கொண்டிருந்தது, உள்ளே அமர்திருந்த ஸ்கூல் பசங்களின் கண்களும் , முன் இருக்கையில் அமர்திருந்த தலைமையாசிரியார் சுகவனத்தின் கண்களும்.

சிக்னலில் சிவப்பு லைட் விழுந்ததை கவனித்த ட்ரைவர் வண்டியை நிறுத்தினார். மீண்டும் நீல லைட் விழுந்தவுடன் வண்டியை கிளப்பினார்.

சற்று தொலைவில் ஒரு டீக்கடையில்  லேப்டாப்பில் செய்திகளை  படித்துக்கொண்டிருந்தவர்களிடம்  சென்ற சுகவனம் தன் கையில் இருந்த

ஒரு புகைப்படத்தை காட்டி இதை பாத்தீருங்காளா? என்றார் , அதைப்பார்த்த அங்கிருந்தவர்கள்,

இல்ல நாங்க பார்த்ததில்ல, இது என்ன?, என்று சிரிச்சிகிட்டே அவர்கிட்ட மறுபடியும் கேட்டனர்.

தலையை அசைத்தவாரே மறுபடியும் வண்டிக்கு வந்தார்,

செல்லும் வழியெல்லாம்  வெறும் தொழிற்சாலைகளும் , காற்றுகூட புகமுடியாதளவுக்கு நெருக்க கட்டபட்ட வீடுகளாகவும் தான் காட்சியாளித்தது.

மஞ்சள் சால்வை போத்தினது  போல் எல்ல இடமும் ஒரே புழுதியாக இருந்தது.

அங்க ஒரு இடதுல அழ்துளை  கிணறு தோண்ட அதிலிருந்து  தண்ணீர் வரம வெறும் ப்ளாஸ்ட்டிக் கழிவுகள் தான் தண்ணீரை போல வந்து கொண்டிருந்தது.

சுகவனமும் வழியில் செல்லும் ஒவ்வொருத்தர்கிட்டயும், அந்த போட்டவை காட்டி கேட்க யாருமே தெரியாதுனு சொல்லீடாங்க.

கடைசியாக அதைபார்த்த ஒருவர் எங்க தாத்தாவுக்கு தெரிஞ்சிருகணும் நினைக்கிறேன், வாங்க அவர்கிட்ட கேட்டு பார்ப்போம்.

அந்த புகைபடத்தை தனது சுருங்கிய  கண்ணால் விரித்து பார்த்த பெரியவர், இந்த இடத்த பாக்காணும்னா இன்னும் நீங்க 300 கீ.மீ போகணும் சொன்னாரு.

இதை கேட்ட சுகவனம் மகிழ்ச்சியுடன் அவருக்கு நன்றிய சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்தது கிளம்பினார்.

மாணவர்களும் மகிழ்ச்சியில் ஆரவரம் போட்டனர். சற்று நேரத்தில் அவர்கள் ஆவலுடன் எதிர்ப்பார்த்த அந்த இடத்திற்கு வந்துவிட்டனர்,

பசங்களை வண்டியில் இருக்க சொல்லிவிட்டு சுகவனம் அலுவலகத்திற்கு சென்றார், தான் வந்த விபரத்தை காப்பாளரிடம் கூறினார்.

அதைக்கேட்ட காப்பாளர்  சாரி சார் இன்னைக்கு பர்மிஷன் தரமுடியாது, இன்னைக்கு மட்டுமில்ல, இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு நீங்க பார்க்கமுடியாது, ஏன்ன எற்கனவே எல்லாம் டிக்கெட்டும் புக் ஆயிட்டு.

மூணு மாசத்துக்கு முன்னடியே  நீங்க புக் பண்ணிருக்கணும், அப்பதான்  நீங்க இப்ப பார்க்கமுடியும், இல்ல சார் எனக்கு தெரியாது, நாங்க ரொம்ப தூரத்துலேர்ந்து வர்றோம்,

பசங்கலெல்லாம் ரொம்ப ஆசையோட வந்தீருக்காங்க, இப்ப நீங்க பார்க்கமுடியாதுனு சொல்லீடிங்கனா ரொம்ப ஏங்கி போயிடுவாங்கா.

இதுவரைக்கும் எங்க ஸ்கூலேருந்து யாருமே அத பார்த்ததுயில்ல ,  சோ ,ப்ளீஸ் நீங்க தான் கொஞ்சம் உதவி பண்ணணும்.

என்ன? சார் இப்படி தொல்ல  பண்ணுறீங்க,

ஒரு நாளைக்கு 50 பேரதான் அனுமதிப்போம், இன்னைக்கு எல்லாமே புக் ஆயிட்டு,

சரி ஒண்ணு பண்ணுவோம், 15 நிமிசம் டைம் தர்றேன் அதுக்குள்ள போய் பார்த்திட்டு வந்திடணும் சரிய?,

ஒ,கே சார், அதுபோதும், சரி வாங்க என்று சொல்லி கேட்டை திறந்துவிட்டார். பசங்களை அழைத்துக்கொண்டு வேகமாக உள்ளே சென்றார் சுகவனம்,

பசங்களும் சுகவனமும் கண்ட காட்சி அவர்களை ஆச்சர்யபடவைத்தது,

அவர்கள் வியப்புடன் பார்த்தது  முன்னே கம்பீரமாக நிற்கும் மரங்களைதான்.

நாகரீக வளர்ச்சியில் காடுகள்  அனைத்தும் அழிக்கப்பட்டதால் அந்த மாணவர்கள் அப்போதுதான்  முதல் முறையாக மரங்களை  பார்க்கின்றனர்

அவர்கள் முகத்தில் எல்லையில்ல மகிழ்ச்சி கரைபுரண்டு ஒடியது, சுகவனம் இதுதான் மரங்கள் என்று மாணவர்களிடம் கூறினார்.

அது என்ன? நிறம்  என்று மாணவர்கள் கேட்க, இதுதான் பச்சை நிறம் என்று விளக்கினார்.

இந்த காத்து ரொம்ப  சூப்பர இருக்கு, ஏதோ புது வாசம் அடிக்குது, இந்த காத்து வீச எவ்வளவு கரண்ட் செலவாகும், இதுக்கு எங்க சார் மோட்டார் இருக்கு,

இது எப்படி? சார் ஒரே கால்ல நிற்குது, என்று அடுக்குகடுக்காக கேள்விகளை கேட்க ஆரம்பித்தனர் மாணவர்கள்.

இதைக்கேட்ட சுகவனம் இதுதான்  சுத்தமான ஆக்ஸிஜன் உள்ள காத்து, இந்த மரத்துல பச்சையம் என்று ஒரு கெமிக்கல் இருக்கு, அதுனால்தான் இது பச்ச கலருல இருக்கு.

மரங்களே இல்லததால்தான்  பச்சை என்கிற நிறமே இல்லாம போயிட்டு, அதுனாலதான் உங்களுக்கு பச்சை கலரே எப்படி இருக்கும்ணு?தெரியில

இதுக்கு கிழ நிரைய வேர்கள் இருக்கும் அதுனால்தான் இப்படி நிற்குது .டேய் இலைகள பறிக்காதீங்க?

எங்க காலத்துல மரத்துக்கு கிழேதான் பாடம் நடத்துவாங்க  இப்ப உங்களுக்கு மரத்த பற்றியே பாடம் நடத்த வேண்டியாத இருக்கு, இப்படி ஃபோட்டோவிலும்,புக்லேயும் மட்டும் தான் பார்க்க வேண்டியாதிருக்கு ,என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே

அங்கு வந்த காப்பாளர் சார் உங்க டைம் முடிஞ்சிடுச்சி. நீங்க கிளம்புலாம் என்றார் .மிகுந்த மனவருத்ததுடன் பிரிய மனமில்லாமல் அங்கிருந்து அனைவரும் புறப்பட்டனர்.

ஆரம்பத்துல இந்த இடம் முழுக்க சுற்றுலாத்தலமதான் இருந்திச்சு, கொஞ்ச கொஞ்சம இங்க இருக்கிற மரத்தயெல்லாம் காலிபண்ணி பேக்டரியாவும்,ப்ளாட்டாவும் ஆக்கீடாங்க,

கடைசிய இருக்கிறது இந்த இடம் மட்டும்தான், அதுனால்தான் இந்த இடத்த பத்திரம பாத்துக்கிறோம் என்று கூறிய காப்பாளருக்கு நன்றி கூறிவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

அப்போது காத்துல மரங்கள்  ஆடுவது அனைவருக்கும் டாடா காட்டுவது போல் இருந்தது.

மாணவர்களும் பதிலுக்கு  டாடா காட்டினர், அவர்களுடன் சேர்ந்த்து சுகவனமும் கையை அசைத்தார்.

வண்டிபுறப்பட்டு சென்றுக்கொண்டிருக்கும் போது சட்டென நின்றது,

முகத்தை துடைத்தவாறே எழுந்த சுகவனத்திற்கு அப்போதுதான்  தெரிந்தது தான் இதுவரை கண்டது கனவு என்று.

சுகவனம் அந்த ஊரில் வசிக்கும்  பெரிய பணக்காரர், அவருக்கு சொந்தமாக ஒரு பள்ளியும் நிரைய தோட்டங்களும் உள்ளது.

அவருக்கு சொந்தமாக  தோட்டத்தை  அழித்துவிட்டு ப்ளாட் போட  செல்லும்போதுதான் இந்த கனவு நடந்தது.

மரங்கள் இல்லன அந்த ஊரு  எப்படி இருக்கும் என்பதைத்தான் இவ்வளவு நேரமா அவருடைய  கனவுல வந்தது.

அதில் வந்த ஒவ்வொரு சம்பவமும் மனதில் ஈட்டியை போல் பாய்ந்தது.

என்னயா ?முழுச்சிகிட்டீங்களா? என்று கேட்ட ட்ரைவர்  மணியிடம் ஆமாம் இப்பதான் முழுச்சிகிட்டேன்.

எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம் செய்ய பார்த்தேன், என் மண்ண நானெ அழிகப்பாத்தேனெ, என்று மனசுக்குள்ளே நினைத்வாறே ,

ஸ்கூலுக்கு சென்ற சுகவனம்  மத்த ஆசிரியர்களையும் தனது  உதவியாளரையும் தனது ரூமுக்கு அழைத்தார்

இங்க இருக்குர மரத்தயெல்லாம் அழிக்கவேணாம், அப்படியே இருக்கட்டும்,

அதுமட்டுமில்ல ஏற்கனவே  நாம போட்டு இருக்கிற எல்லா ப்ளாட்டிலேயும் புதுசா மரங்கல வாங்கிட்டு வந்துபோட்டுங்க,

அத நம்ப ஸ்கூல் படிக்கிற ஒவ்வொரு பசங்ககிட்டேயும்  கொடுத்து நட சொல்லுங்க, அத அவங்களவிட்டே நல்ல பராமரிக்க சொல்லுங்க,

சரியா விளையாத மண்ணுல அந்த மண்ண டெஸ்ட் பண்ணி அதுக்கு  ஏத்த மாதிரி சரியான மரங்களையும், பயிர்களையும் போடுங்க,

அதுமட்டுமில்லாம நம்ப ஏரியாவுல இருக்கிற ஒவ்வொரு வீட்லேயும் ஒவ்வொரு மரம் கண்டிப்பா  வளக்கணும்ணு சொல்லுங்க,

பத்து வீட்டுக்கு ஒரு குப்பைதொட்டிய நம்ப செலவுலே வச்சி கொடுத்துடுங்க, குப்பையயெல்லாம் அதுல தான் போடனும்,

முடிஞ்சவரைக்கும் பிளாஸ்டிக் பொருள தவிர்க்க சொல்லுங்க .

இத கொஞ்சம் கவனமா ஃபாலோ  பண்ணங்க என்று சொல்லியதோடு மட்டுமில்லாமல் அதை சரியாக கையாளவும் செய்தார்.

அன்று முதல் அந்த ஊர் மற்ற ஊர்களுக்கு முன் உதாரணமாக திகழ்ந்தது.

ஒரு நாட்டின் வளம் நன்றாக இருக்கனும் என்றால்- அந்த நாட்டிலுள்ள காட்டின் வளம் நன்றாக இருக்கனும். எனவே நாமும் மரங்களை  வளர்ப்போம். காடுகளை பாதுகாப்போம்.

வள்ளி ராஜா

வேதா சில்லென்ற காலைப் பொழுதை ரசித்தபடி காபி குடித்தாள். மனதில் நிம்மதி, பெருமிதம். அதற்குக் காரணம் இளம் வயதிலேயே கணவனை இழந்துவிட்டு தனி ஆளாய் நின்று தன் ஒரே மகள் தீப்தியை வளர்த்து ஆளாக்கி  திருமணமும் முடித்துவிட்டாள். தெரிந்தவர்கள் அத்தனை பேரும் கெட்டிக்காரி என்று பாராட்டினர். ஆண்  துணை இல்லாமல் ஒரு பெண் பலரும் பாராட்டத்தக்க வாழ்வது பெரிய விஷயமில்லையா? இருபது நாட்கள் ஆகியிருந்தது மகள் தீப்தி அண்ணா நகரில் தனிக்குடித்தனம் போய். வேதாவுக்கு தீப்தியைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது.

கை நிறைய பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு வேதா போன போது தீப்தி தூக்க கலக்கத்துடன் கதவைத் திறந்தாள். ”ஹாய் தீப்தி டார்லிங் எப்படியிருக்கே?” தீப்தி கொட்டாவியுடன்,”பைன். என்னம்மா காலையிலே வந்திருக்கே?” வேதா புன்னகையுடன் ,”காலையிலேயா? இப்ப மணி பத்து. இவ்வளவு நேரமாவா பொம்பளை தூங்கறது? மாப்ளே என்ன நினைப்பார்?” தீப்தி எரிச்சலுடன்,”அவரும்தான் தூங்கறார். வேலைக்குப் போற எங்களுக்கு இந்த ஞாயிற்றுகிழமைதான் ரிலாக்ஸ்டான நாள். என் தூக்கத்தையும் கெடுத்துட்டு அட்வைஸ் வேற பண்ணிட்டுருக்கே.” வேதா அமைதியாய்,” நீ போய் தூங்கு. நான் டிவி பார்த்துட்டுருக்கேன்.” என்றதும் தீப்தி தன் ரூமிற்குள் சென்று கதவை மூடினாள்.

வேதா சிறிது நேரம் டிவி பார்த்தாள். பிரிட்ஜை திறந்து பார்த்தாள். காய்கறிகள் இருந்தன.வேதா கடகடவென்று சமையலை முடித்தாள். சாம்பார், நூல்கோல் பொரியல், ரசம் என்று செய்து முடித்துவிட்டு அடுப்படியை சுத்தம் செய்த போது தீப்தியும், மனோஜும் வந்தார்கள். ”அடடே சமையலையே முடிச்சுட்டியா?” மனோஜ்,”அத்தே எப்ப வந்தீங்க? வந்த இடத்தில் உங்களுக்கு ஏன் வீண் சிரமம்?” வேதா,”நான் யாருக்குச்செய்றேன்? இதில் ஒண்ணும் சிரமம் இல்ல. ரெண்டு பேரும் குளிச்சுட்டு வாங்க சாப்பிடலாம்” மூவரும் சாப்பிட்டனர்.

தீப்தி ”நாங்க ஹனிமூன் கொடைக்கானல் போனபோது உனக்கு ஒரு கிப்ட் வாங்கிட்டு வந்தேன்.” வேதா ஆச்சர்யமாய்,” என்னது ஹனிமூன் போனீங்களா? எங்கிட்டே சொல்லவேயில்லை” தீப்தி கூலாக,” உங்கிட்டே ஏன் சொல்லணும்?” வேதா ஆடிப்போய்விட்டாள். தன் மகளே தனக்கு அந்நியமாய் போய் விட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு.  சாப்பிட்டு முடித்ததும் மனோஜ் தீப்தியிடம் ,”சீக்கிரம் புறப்படு. டயமாயிடுச்ச.” தீப்தி,”ம் சரி. கிளம்ப வேண்டியதுதான்.” வேதா,” வெளியே போறீங்களா?” தீப்தி,” ஆமாம்மா. நீ இன்னொரு நாளைக்கு வாம்மா.” என்று உள்ளே போய் ஒரு வாக்கிங் ஸ்டிக்கை கொண்டு வந்தாள்.” இந்தாம்மா.இது தான் நான் வாங்கிட்டு வந்த கிப்ட்.” வேதா,”எனக்கு எதுக்கு வாக்கிங் ஸ்டிக்?” தீப்தி அவசரமாய்,”இது சந்தனமரத்துல செய்தது. ஹனிமூன் டிரிப்ல கூட அம்மாவை ஞாபகம் வச்சு வாங்கிட்டு வந்ததற்கு நீ பெருமைப் படணும்.”  மனோஜ் ,” நீயும்தான் பெருமைப் படணும் தீப்தி… தனி ஆளாய் ஒரு குறையும் இல்லாம வளர்த்திருக்காங்களே உன்னை அதுக்கு.” தீப்தி,” பெத்தா வளர்க்கத்தான் செய்யணும். அது பெரிய விஷயமில்லை.” வேதா பதில் எதுவும் பேசவில்லை. சிறிது நேரங்கழித்து வேதா,”தீப்தி எனக்கு கொஞ்ச நாளாய் கால் வலி இருக்கு. டாக்டரைப் பார்க்கணும். நீயும் கூட வர்றீயா?” தீப்தி,” எனக்கு பல வேலை இருக்கும்மா. தெரிந்த டாக்டர்தானே நீயே போயிட்டு  வந்துடு. சரிம்மா உனக்கு ஆட்டோ பிடிச்சுத் தரணுமா?”” வேதா ,”நானே பிடிச்சுக்கிறேன்.”என்று குரல் கமற கூறிவிட்டு வேதா கிளம்பினாள்.

காலையில் தன் மகள் வீட்டுக்கு வந்தபோது லேசாய் இருந்த மனசு இப்போது பாரமாய் கனத்தது.”ஏ மனமே எப்போதும் நீ நிச்சலனமாய் இருந்தால்தான் என்ன? வெளியில் நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கேற்ப மாறி மனிதர்களை துன்பப்படுத்துகிறாய்?”சற்று தொலைவு நடந்தவள் திரும்பி தீப்தியின் வீட்டைப் பார்த்தாள்.ஏதோ தான் அனாதை ஆகிவிட்டது போல ஒரு உணர்வு. தீப்தி கூறியது காதில் ஒலித்தது,”பெத்தா வளர்க்கத்தான் செய்யணும்.அது பெரிய விஷயமில்லை.” எவ்வளவு ஈசியாய் சொல்லிட்டா.’ பெத்தா வளர்க்கிற கடமை எனக்கு இருந்த மாதிரி வளர்த்த தாய்க்கு மகள் செய்ய வேண்டிய கடமை ஒண்ணுமில்லையா?” ஆதரவிற்கு ஆள் இல்லாமல் தாயைக் காணாது தவிக்கும் குழந்தை போல ஒரு தவிப்பு. தெரிந்தவர்கள் யாரும் தன்னிடம் பேசினால் தான் அழுதுவிட நேரிடும் என்று அவசரமாக வீட்டிற்குள் வந்து கதவை தாளிட்டு கட்டிலில் படுத்து குமுறி அழுதாள்.

ரொம்ப நேரம் அழுதவள் தேற்ற ஆளில்லாமல் தானே எழுந்து முகம் கழுவினாள். மன பாரம் குறையவில்லை. பெட்ரூம் ஜன்னலருகே வந்து வேப்பமரக் காற்றை அனுபவித்தாள். வேப்பமரத்தில் எப்போதும் இருக்கும் காக்காவின் கூடு வெறுமையாக இருந்தது.மேல் கிளையில் ஒரு காலில் விரல்கள் இல்லாத அந்த தாய் காக்கா தனியே உட்கார்ந்து இருந்தது. ”எங்கே போயின குஞ்சுகள்? காக்காவின்  மேல் பச்சாதாபம்  வந்தது.” உன் பிள்ளைகளும் தொலைந்து போனார்களா?’ தனக்குள்ளேயே கேட்டுக் கொண்டாள். அப்போது தாய் காக்காவின் அருகே ஒரு குஞ்சு காக்கா வந்து தன் சிவப்பு வாயைத் திறந்தது. அதனிடமிருந்து தள்ளிப் போனது தாய் காக்கா. குஞ்சு காக்கா தாய் அருகில் திரும்பவும் வந்தது. தாய் காக்கா சற்றும் தாமதிக்காமல் குஞ்சை கொத்தி கொத்தி விரட்டியது. வேதாவிற்கு ஆச்சர்யம். தன் குஞ்சை நிராகரித்துவிட்டு தனியே பறந்துபோய்விட்டதே அந்த காக்கா. இந்த மனசு ஏன் மனிதருக்கு இல்லை? தன் குஞ்சுகள் குறிப்பிட்ட வளர்ச்சியடைந்ததும் அதை விலக்கி எப்போதும் போல் தன் ஜீவிதத்தை கவனிக்கிறது. ஆனால் மனிதன் பெத்து வளர்த்த பிள்ளைகளை எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து மடிந்து போகிறார்கள். இந்த பறவைக்குள்ள மனசு மனிதருக்கும் இருந்துட்டா வீண் ஏமாற்றமில்லை, துன்பமில்லை. ஏன் முதியோர் இல்லங்கள் கூட இருக்காது. மனதில் பாரம் லேசாய் விலகியது. தெம்பு பிறந்தது போல ஒரு உணர்வு. இனி நான் கலங்க மாட்டேன். எனக்காக கடவுள் கொடுத்த நாட்கள் இவை. அதை சந்தோஷமாய் வாழ்வேன். ஐந்தறிவு பறவைக்குள்ள தெளிவு நமக்கு ஏன் இல்லாமல் போச்சு?

”ஹலோ சுகன்யாவா? நான் வேதா பேசுறேன். நீ ப்ரீயா? ஓகே பக்கத்து தியேட்டருக்கு வந்துடு. நான் டிக்கெட் எடுத்துட்டு நிற்கிறேன். வந்துடு.”என்று பேசிவிட்டு புது மனுஷியாய் தான் பளிச்சென்று ரெடியாகி வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு துள்ளல் நடையுடன் தெருவில் இறங்கி நடந்தாள்.

படத்துக்கு நன்றி: http://nature.gardenweb.com/forums/load/bird/msg031736163036.html

ப. மதியழகன்

மவளே,  மவளே என்று அந்த வார்டிலிருந்து முனகிக் கொண்டிருந்தார் பஞ்சு.உண்மையில் பஞ்சு பிரம்மச்சாரி.வயது அறுபதுக்கும் மேல்.அப்புறம் எப்படி மவளே என்று பாதி பிரக்கனையில் அழைக்கிறார் என்று கேட்கிறீர்களா.

அவர் கணவன் ஆகின்ற யோக்கிதை இல்லை என்று மறுத்த சமூகம் தான் அவர் தனிமரமாய் நிற்பதற்கு காரணம்.

அவர் வேலை பார்த்த கடை முதலாளிகள் எல்லாம் உடல் உபத்திரவத்தால் படுக்கையில் கிடக்கும் போது ஒரு எட்டு வந்துப் பார்க்கவில்லை.

கடைசியாக பஞ்சு வேலை பார்த்த கடை முதலாளியின் பெயர் சங்கரலிங்கம்.வங்கியில் பணம் கட்டுவது,கடன் வசூல் செய்வது வரவு செலவு இத்தனையும் பஞ்சு ஒருவரே செய்து வந்தார்.

சங்கரலிங்கத்தின் ஒரே மகள் தான் காமாட்சி.ராசாத்தி என்று தான் அழைப்பார்கள் அவளை.சின்ன எஜமானியம்மா என்ற தோரணை அவளிடம் கொஞ்சமும் இல்லை.

மயில் போன்று துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண் கொஞ்ச நாட்களாய் பெட்டிப் பாம்பாய் அடங்கிக் கிடந்தாள்.சங்கரலிங்கம் கொஞ்ச நாளாய் எல்லோர் மீதும் எரிந்து விழுந்தார்.

காமாட்சி காதல் வலையில் சிக்கியிருப்பது அவள் சொல்லித்தான் தெரிய வந்தது.கண்ணீரும் கம்பலையுமாக அவள் நின்ற கோலத்தைப் பார்த்து மவளே அழாதே மவளே நான் சேர்த்து வைக்கிறேன் மவளே என் வாக்குறுதி அளித்தார் பஞ்சு.

தன்னால் அந்த வீட்டில் இருக்க முடியாது என்று கட்டின சேலையோடு வந்து நின்ற காமாட்சிக்கு அடைக்கலம் தந்தார் பஞ்சு.

பல இடையூறுகளுக்கு மத்தியில் தனியொரு ஆளாக எல்லா இடைஞ்சல்களையும் எதிர்கொண்டு காமாட்சிக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைத்தார்.

தான் ஒத்த கட்ட என்று அவருக்கு இதுவரை தோணவேயில்லை.எந்த வம்பு தும்பு வந்தாலும் காமாட்சியின் ஓட்டு இவர் கட்சிக்குத்தான்.திருமணம் நடந்திருந்தால் காமாட்சி வயதில் பெண் இருக்கும் இவருக்கு.தந்தையாகாமல் காமாட்சிக்கு தாயுமானவனாகிப் போனார்.அப்பு அப்பு என காமாட்சி அவரை விளிக்கும் போது மெய்சிலிர்த்துப் போகும் அவருக்கு.

என்ன தான் சொல்லுங்கள் பொம்மலாட்ட பொம்மைகள் தான் நாமெல்லாம்.நாம் இஷ்டப்பட்டதை செய்ய முடிகின்றதா இங்கே.நூலை அசைத்து ஆட்டுவிக்கிறவனுக்கு நாமெல்லாம் கொசு போல, பேரண்டத்தில் நாமெல்லாம் சிறு தூசு.பணம் ஒருவரை எவ்வாறெல்லாம் மாற்றிவிடுகிறது.சின்னஞ் சிறுசுகள் உள்ளத்தில் என்ன ஆசை இருக்கும் என்று அந்த வயதை கடந்து வந்தவர்களுக்கு தெரியாதா என்ன.

தங்களுடைய சமூகம் என்ற கூட்டுக்குள் அவர்களை அடைத்து வைத்து அவர்களுடைய ஆசையை நிராசையாக்கி விருப்பத்தை வேறோடு அறுக்கிறார்கள்.இரத்தத் திமிரில் இல்லாததை எல்லாம் பண்ணித் தொலைத்து கடைசியில் கங்கையில் முங்கினால் பாவம் தொலையுமா?

நிமிடத்துக்கு நூறு முறை சிவ சிவ என்று சொல்பவர்கள்,அவனுடைய படைப்பை நேசிக்க கற்கவில்லை.தனக்கான கடவுள் யார் இருக்கிறார் இங்கே.தங்களுக்குள் வலை பின்னிக் கொண்டு அதைத் தாண்டிப் போக எத்தனித்தால் விழுங்கிவிடுவேன் என்பது எவ்வகையில் நியாயம்.

வண்ணத்துப்பூச்சி தனது தோட்டத்தைத் தாண்டக் கூடாது என்றால் எவ்வகையில் நியாயம் ஆகும்.கூட்டுப் புழுவுக்கு சிறகு முளைப்பதே சுதந்திரமாய் பறப்பதற்குத் தானே.தன்னைச் சுற்றி வேலி அமைத்து விருப்பப்பட்டாலும் தாண்டக் கூடாது என்பது, தன் பூந்தோட்டத்தில் உள்ள பூக்களின் மணம் காம்பவுண்ட் சுவரைத் தாண்டி செல்லக்கூடாது என்பது எவ்வளவு அறிவீனம்.

உங்கள் அகந்தையைப் போய் குப்பையில் போடுங்கள்.விடலைப் பசங்க என்றால் விட்டுவிடச் சொல்லலாம் காதலை.உங்களது ஈகோவுக்காக அவளது வாழ்க்கையை யார் பலி கேட்கச் சொன்னது.உங்களிடம் எதாவது எதிர்பார்த்தாலா அவள்,அவர்கள் வேண்டி நின்றதெல்லாம் உங்கள் ஆசிர்வாதத்தினை அது கூட தரமுடியாது அல்லவா உங்களால்.

பிரசவத்துக்கு தாய் வீட்டுக்கு காமாட்சியை அழைத்து வந்திருந்தாள் இந்த கதி அவளுக்கு ஏற்பட்டு இருக்குமா.போகையில் என்ன எடுத்துச் செல்ல போகிறீர்கள்.காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் கடைவழிக்கே.

இரு ஜீவன்களும் வருங்காலத்தைப் பற்றி கோட்டை அல்லவா கட்டியிருக்கும்.இப்படி கருக வைத்து விட்டீர்களே.விதி என்ன செய்யும் விதி,மதி கெட்ட மூடர்கள் செய்த சதி தான் இது.

அடுப்பில் எரிவாயு கசிந்து ஏற்பட்ட விபத்தில் சிக்கிக் கொண்ட காமாட்சியையும் அவள் கணவனையும் கரிக்கட்டையாக பார்த்துவிட்டு வந்து படுத்தவர் தான் பஞ்சு மவளே,மவளே என்று சொல்லிய வாய் இரண்டு வாரமாக மூடவே இல்லை.