வல்லமை

Category: ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

  • அறிவா் யார்

    முனைவா் க. இந்துமதி

    உதவிப்பேராசிரியா் (தமிழ்த்துறை)

    கலசலிங்கம் கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனம்

    கிருஷ்ணன்கோவில்

    முன்னுரை

                மனிதன் தான் வாழும் உலகில் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் யாரேனும் ஒருவரிடமிருந்தோ, ஏதேனும் ஒன்றிடமிருந்தோ கற்றுக் கொண்டே இருப்பவனாகிறான். இக்கற்றுக் கொள்ளும் பண்பு மனிதனின் குழந்தைப் பருவத்திலேயே துவங்குகிறது. கேட்டல், பார்த்தல், உணர்தல் என்பன கற்றலின் முக்கிய நிலைகளாகும். இக்கற்றலின் வழியே மனிதனின் சிந்தனையானது வளர ஆரம்பிக்கிறது. மனிதனின் பரிணாம வளா்ச்சியைப் போலவே அறிவும், சிந்தனையும் மாற்றம் பெற்று மனித குலம் வளா்வதற்கு உறுதுணையாகத் திகழ்கின்றன. இவ்வறிவும் அறிவு சார்ந்த பதிவுகளும் தொல்காப்பியத்தில் எவ்வாறு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன எனவும் இலக்கிய, இலக்கணங்களில் அறிவா் எனக் குறிப்பிடப்படுபவா் யார்? என்ற வினாவிற்கு விடை தேடும் முகமாகவும் இவ் ஆய்வுக் கட்டுரை அமைகிறது.

    தொல்காப்பியத்தில் அறிவு

                தமிழின் முதல் இலக்கண நூலான தொல்காப்பியம் காலத்தால் முற்பட்டதால் மட்டும் பெருமையுடையதல்ல. 21-ஆம் நூற்றாண்டு ஆகியும் இன்றும் இதில் உள்ள களங்கள் பல்வேறு ஆய்வுப்பரப்பை உண்டாக்கிவருவதாலும் பெருமை உடையதாகிறது. எழுத்தும் சொல்லும் மட்டுமன்றி பொருளுக்கும் வரையறை தந்த தனிச்சிறப்பை உடையது தொல்காப்பியம். இப்பொருளதிகாரப் பகுதி, இலக்கிய வகைமையை, வடிவம் மற்றும் உத்தி முறைகளை விரிவாக்க கூறுகிறது. இவற்றில் இலக்கியப் படைப்பாக்க மாந்தா்களில் அறிவா் என்றொரு மாந்தா் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார். இவா் யார் என்ற கேள்விக்கான விடையைத் தேடுவதற்கு முன் தொல்காப்பியம் அறிவு என்ற சொல்லின் விளக்கமாகக் கூறுவனவற்றைக் காண்போம்.

    தொல்காப்பியத்தில் அறிவு

                தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரத்தில் 10-க்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் அறிவு, அறிதல், அறிவன் என்ற பொருளிலான சொல்லாட்சிகள் அமைந்துள்ளன. அதில் சிலவற்றைக் காண்போம்.

                                        ”நாட்டம் இரண்டும் அறிவு உடம்படுத்தற்குக்

                                        கூட்டி உரைக்கும் குறிப்புரை ஆகும்”           (தொல்காப்பியம், 1042)

    ”அறுவகைப்பட்ட பார்ப்பனப் பக்கமும்

                                        ஐவகை மரபின் அரசா் பக்கமும்

                                        இருமூன்று மரபின் ஏனோர் பக்கமும்

                                        மறுவில் செய்தி மூவகைக் காலமும்

                                        நெறியின் ஆற்றிய அறிவன் தேயமும்”         (தொல்காப்பியம், 1021)

    ”நாற்றமும் தோற்றமும் ஒழுக்கமும் உண்டியும்

                                        …………………………………………….

                                        ……………………. அவள் அறிவுறுத்துப்

                                        பின் வா என்றலும் ……………………”      (தொல்காப்பியம், 1060)

    ”கிழவோன் அறியா அறிவினள் இவள் என”  (தொல்காப்பியம், 1063)

    ”தாய் அறிவுறுதல் செவிலியோடு ஒக்கும் ”   (தொல்காப்பியம், 1084)

    ”தொல்லவை உரைத்தலும் நுகா்ச்சி ஏத்தலும்

                                        பல்லாற்றானும் ஊடலின் தணித்தலும்

                                        உறுதி காட்டலும் அறிவு மெய் நிறுத்தலும்”   (தொல்காப்பியம், 1114)

    ”செறிவும் நிறைவும் செம்மையும் செப்பும்

                                        அறிவும் அருமையும் பெண்பாலான”      (தொல்காப்பியம், 1155)

    ”வினையின் நீங்கிய விளங்கிய அறிவின்

                                        முனைவன் கண்டது முதல் நூலாகும் ” (தொல்காப்பியம், 1594)

    இவ்வாறாக தெரிந்து கொள்ளுதல், உண்மை அறிதல், தெரிவித்தல், காதலிலும் அறிவால் உடன்படுதல், காலம் அறிந்த அறிவன், அறிவித்தல், அறிவினை மெய்ம்மை நிறுத்தல் என்ற உணர் பொருளில் தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரத்தில் அறிவு என்ற சொல் அமையப் பெற்றுள்ளது. மேலும் முனைவன், பெரியவா், சான்றோர், தொல்லோர் என்ற சொற்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. இவை 1594, 1022, 1092, 1059, 1096 என்ற நூற்பாக்களில் இடம் பெற்றுள்ளன. தொல்காப்பியம் சுட்டும் அறிவுசார் பொருளுடைய சொற்கள், அறிதல் பொருளிலும் வயதிலும் அனுபவத்திலும் அறிவிலும் சிறந்து விளங்குபவரைக் குறிக்கும் நிலையிலும் அமைந்துள்ளன.

    தொல்காப்பியம் சுட்டும் அறிவர்

                பன்னிரு வாயில்களில் ஒருவராக அறிவரைச் சுட்டுகிறது தொல்காப்பியம். (தொல்காப்பியம், 1139). இளம்பூரணர், ‘அறிவர் எனப்படுவோர் மூன்று காலமும் தோன்ற நன்குணா்ந்தோரும், புலன் நன்குணா்ந்த புலமையோரும் ஆகலானும் காலத்தையும் ஐம்புலன் உணர்வையும் கண்டுணர்ந்தோர் அறிவா்’ என்று உரை விளக்கம் தருகிறார்.

    கூற்று நிலையில் அறிவா்

                அக வாழ்வில் செவிலிக்குரிய கூற்று முறைகள், அறிவா்க்கும் உரியது எனத் தொல்காப்பியம் சுட்டுகிறது. தலைவன்-தலைவி கற்பு வாழ்வில் இருவரின் மகிழ்ச்சியைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டவா் என்பதும், அறிவா் என்போர் தலைவியிடத்து தலைவனின் புறத்தொழுக்கத்தினைக் கூறுதல் இல்லை (தொல்காப்பியம்,1111) என்பதும் கூறப்பட்டுள்ளன.

                                        “எல்லா வாயிலும் இருவா் தேஎத்தும்

                                        புல்லிய மகிழ்ச்சிப் பொருள என்ப”     (தொல்காப்பியம், 1124)

    என்று வாயில்களின் பொதுவான பண்புகளைக் கூறும் போது அறிவரின் கூற்றும் உணா்த்தப்படுகிறது. கற்பினில் கூற்றுக்குரியவா்களில் அறிவரை, ‘நற்பொருள் உணரும் அறிவா்’ என்று பேராசிரியா் உரை கூறுகிறார். ‘தலைமகள் கூற்றைக் கேட்போருள் அறிவரும் ஒருவா். அறிவா் கூற்றை தலைவி, தோழி, செவிலி, நற்றாய் கேட்பா் என்றும் அகம் புறத்தில் அறிவா் கிளவி ஏற்கும்’ என்றும் பேராசிரியா் உரை அமைகிறது. நாவலா் சோமசுந்தர பாரதியார், ‘நாளும் கோளும் கண்டது போலக் கூறுபவர். கேட்போர் விரும்பும் எதிர்கால விளைவுகளை எடுத்துக்கூறும் கணிகன்; மூவகைக் காலமும் முறையின் ஆற்றிய அறிவா்; அறிவோடு அமையாது ஆற்றுதலும் கூறுதலால்’ என்று விளக்கம் தருகிறார். இதன் வழி அறிவா் எனப்படுவோர், அக வாழ்வில் நல் அறிவுரை கூறும் அறிவோராகவும் புற வாழ்வல் காலம் கணித்து உரைக்கும் கணியராகவும் இருந்திருக்கூடும். ஆனால் தொல்காப்பியப் பிரதியில் புறத்தில் அறிவர் என்ற சொல்லோ, கூற்றோ இடம் பெறவில்லை. இருப்பினும் உரையின் வழி கணியராகவும் வாழ்ந்திருப்பா் என்று கருத முடிகிறது.

                மேலும் தொல்காப்பிய உரைவளம், ‘அறிவா் என்பார் தம் அறிவால் மக்கள் அறிவைத் தீதின் நீக்கி நன்றின்பால் உய்ப்பவா் என்றும் துறவு உள்ளத்தை உடையவர் என்றும் தலைவனிடம் தலைவியை நீங்காது ஒழுகுக என நெறிப்படுத்துபவர்’ என்றும் விளக்கம் தருகிறது.

    பிற இலக்கண நூல்களில் அறிவர்

                தொல்காப்பியக் கூற்று மரபின் வளர்ச்சியாக அமையும் நம்பியகப்பொருளில் அறிவரின் இலக்கணம் கூறப்பட்டுள்ளது.

                                        “அறிவர் கிழவோன் கிழத்தி என்று இருவர்க்கும்

                                        உறுதி மொழிந்த உயர் பெருங்குரவர்”     (நம்பியகப்பொருள், 112)

    ‘தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் உறுதியைப் பயக்கும் உபதேசங்களைச் சொல்லும் மேம்பட்ட குருக்கள்’ என்று உரை கூறுகிறது. நீதி, உலகியல் அறிவு போன்றவற்றை தெளிவுற எடுத்துச் சொல்வர் எனக் கூற்று நிலையில் விளக்குகிறது. இதில் செவிலிக்குரிய கூற்று நெறி அறிவர்க்கும் பொருந்தும் என அகக் கூற்று மாந்தர்களின் வரிசையின்படி செவிலிக்கு அடுத்த நிலையில் அறிவா் கூற்று இடம் பெறுகிறது.

                                        “மறையோன் கூற்றும் அறிவா் கூற்றும்

                                        இறையோன் முதலா அனைவரும் கேட்ப”    (நம்பியகப்பொருள், 226)

    மறையோன் அதாவது வேதங்களைக் கற்ற அந்தணர்களுக்கு அடுத்த நிலையில் அறிவரை இடம் பெறச் செய்து, அவரின் கூற்றை தலைவன் முதலாக அனைவரும் கேட்பர் என விளக்குகிறது. இதன் வழி அறிவர் என்போர் கூற்றுரைக்கும் நிலையில் செவிலி, அந்தணா் வரிசையில் இடம் பெறுபவராகிறார்.

                மாறனகப்பொருளும் அறிவரை ஊடல் தீர்க்கும் வாயில்களுள் ஒருவராக, கற்பில் கூற்றுரைப்போருள் ஒருவராக, தலைவன்-தலைவி அக வாழ்வில் பேரின்ப அருள் வழங்கும் பெருங்குரவராக இயம்புகிறது. இலக்கண விளக்கம் அறிவா் தொழில்களாக,

    • இல்லறம் நிகழ்த்தும் நெறிமுறை கூறல்
    • தலைவியைக் கூடுதற்குரிய நாள் நிமித்தம் கூறல்
    • இல்வாழ்க்கை சிறக்கும் தன்மை எடுத்துரைத்தல்
    • வாயில் வேண்டல்

    என்பனவற்றைக் குறிப்பிடுகிறது. அத்துடன் தலைவி, தலைவனோடு வாய்ப்பு நிகழும் போதெல்லாம் கூற்று நிகழ்த்துவா் என்று விளக்கமளிக்கிறது. ‘மறுவில் செய்தி மூவகைக் காலமும் நெறியின் ஆற்றிய அறிவா்; அவரே குரவர் ஆவதற்கு உரியவா்’ என்றும் கூறுகிறது.

                முத்துவீரியம், அறிவா் என்ற தனிச்சொல்லைக் குறிப்பிடாது வாயிலவா் என்ற மரபார்ந்த சொல்லை மட்டுமே குறிப்பிடுகிறது. தனித்தனியாக வாயில்கள், அவா்களின் தொழில்கள் முதலியன முத்துவீரியத்தில் காணப்படவில்லை.

                சுவாமிநாதம், கூற்றுக்குரியோருள் அறிவரைச் சுட்டிச் செல்வதோடு நோய் அறிவோர் என்றும் அறிஞா் என்றும் இரு சொல்லைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டுகிறது. ஆனால் பொருளதிகாரம் சுட்டும் அறிவர் வேறு; அறிஞா் வேறு என்பதைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டாமல் இருவரையும் ஒன்றே எனக் குறிப்பிடுகிறது. ஏனெனில் 19-ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட இலக்கணமான சுவாமிநாதம், அறிஞர் என்ற சொல்லை அறிவில் சிறந்தவா் என்ற பொருளில் குறிப்பிட்டிருக்கலாம் என எண்ண முடிகிறது.

    சங்க இலக்கியங்களில் அறிவர்

                தொல்காப்பியப் பதிவுகள் பலவற்றின் இலக்கியச் சான்றாகக் கருதப்படும் சங்க இலக்கியங்களில் அறிவர் கூற்றுப் பாடல்கள் இல்லை. குறுந்தொகையின் 190-வது பாடலில் “அறிவர் கொல் வாழி தோழி” என அறிந்தவர் என்ற வினைப்பொருளில் அறிவர் என்ற சொல் அமைந்துள்ளது. ஐங்குறுநூற்றில் அந்தணர், அயலோர், கண்டோர் என்போரின் கூற்றுப்பாடல்கள் உள்ளனவே அன்றி, அறிவர் கூற்றுரைக்கும் பாடல்கள் இல்லை. பதிற்றுப்பத்தின் 4-வது பாடலில் “ஈா் அறிவு புரிந்து” என்ற வரிகளுக்கு, ‘இருவகை அறிவும் அமைந்து……….அருமறைப் பொருளை அறிவர் உரைப்பக் கேட்ப’ என்று உரை கூறுகிறது. கலித்தொகையிலும் அகநானூறிலும் அறிவா் கூற்றுப் பாடல்கள் இல்லை. “அறிவா் கேட்ப” எனவும், “அறிவா் உறுவிய அல்லல் கண்டருளி” எனவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறாக சங்க இலக்கிய அகப் பாடல்களில் அறிவர் கூற்று பற்றி செய்திகள் ஆங்காங்கே அமைந்துள்ளனவே தவிர கூற்றுரைத்தல் நிலையில் முழுமையான பாடல் பதிவுகள் இல்லை.

    முடிவுரை

                மேற்கூறிய கருத்துக்களின் வழி அறிவா் என்போர்,

    • தலைவன்-தலைவி கற்பு வாழ்வில் இடம் பெறக்கூடிய மாந்தர் ஆவார்.
    • கற்பு வாழ்வில் இருவரின் ஊடலைத் தீர்க்கும் வாயில்களில் ஒருவர் ஆவார்.
    • இல்வாழ்வின் கடமைகளை இடித்துரைக்கும் நிலையில் செவிலிக்கு அடுத்த நிலையில் வைத்து எண்ணப்படுகிறார்.
    • வயதில் அனுபவத்தில் அறிவில் சிறந்தவராகவும், நாள், கோள்களை கணக்கிட்டுக் கூறும் கணியராகவும் இருந்திருக்கக் கூடும் எனலாம்.
    • அக வாழ்வானது பெரும்பாலும் பெண்ணைச் சுற்றியே பதிவு செய்யப்பட்டவையாக இருப்பதால் தோழி, செவிலி, நற்றாய் முதலிய பெண் மாந்தா் கூற்றுப் பாடல்கள் மிகுதியும் கிடைத்துள்ளன. அதனால் தொல்காப்பியக் கூற்று நிலையில் இருக்கும் அறிவரின் கூற்றுப்பாடல்கள் சங்க அக இலக்கியங்களில் காணப்படவில்லை. மாறாக வாயில்கள் என்ற பொது மாந்தர் கூற்றுப் பாடல்களே உள்ளன. இதன் வழி இனக்குழுச் சமுதாயத்தில் பெண் மையக் குடும்ப அமைப்பு நிலவியுள்ளதை அறிய முடிகிறது.
    • அந்தணருக்கு அடுத்த நிலையில் அறிவரின் கூற்றை அனைவரும் கேட்பர் என்பதன் மூலம் இனக்குழுச் சமுதாயத்தில் ஊா்ப்பெரியவர் என்ற முறையில் மக்களின் அக வாழ்விலும் சமுதாய நலன் கருதியும் அறிவுரைப்போராக அறிவா் விளங்கியுள்ளனா் என்பதை இக்கட்டுரையின் வாயிலாக அறிந்து கொள்ள முடிகிறது.

    ***********************************

    பயன்பட்ட தரவுகள்

    1. ச.வே. சுப்பிரமணியன் (பதிப்பாசிரியர்), தமிழ் இலக்கண நூல்கள் முழுவதும், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், சிதம்பரம், இரண்டாம் பதிப்பு ஜூலை 2009.
    2. இணையதள முகவரி, தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம், அண்ணா பல்கலைக்கழக வளாகம், சென்னை. www.tamilvu.org
    Share

  • அற இலக்கியங்கள் கட்டமைக்கும் பெண்ணும் பெண்சார் மதிப்பீடுகளும்

    -முனைவர் கல்பனா சேக்கிழார்

    பெண்ணை ஒடுக்குதல் என்பது நம் நாட்டில் மட்டும் நடந்த நிகழ்வு அன்று. உலகம் முழுதும் நடைபெற்ற நிகழ்வு. ஆதியில் பெண்வழி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதாக இருந்தது. குடும்பம் என்னும் அமைப்பு உருவாகாத காலத்தில் பெண்கள் தலைமையேற்று  அனைத்தையும்   நிர்வகிப்பவர்களாக இருந்தனர். காலப்போக்கில் உடைமைச் சமூகமும் அதன்வழி உருவான வாரிசுமையும் தோன்றியவுடன், பெண்களை அடிமைப்படுத்துதல் என்பது தொடங்கிவிட்டது. அத்துடன் மட்டுமல்லாமல் பெண்கள், வைசியர், சூத்திரர் பாவ யோனியில் பிறந்தவர்கள் (பக.கீதை:அத்.9, சுலோகம்.32) என அவர்களை இரண்டாம் தரமான சமூக மதிப்பீட்டையும் உருவாக்கியது. இதனை இது வலுக்கட்டாயமாக நிகழ்த்தப்பட்டதன்று, அதாவது வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு முடிசூட்டும் வேலையைத் தோல்வி பெற்றவர்கள் தாராளச் சிந்தனையுடன் சூட்டி மகிழ்ந்தார்கள் என எங்கல்ஸ் குடும்பம், தனிச்சொத்து, அரசு ஆகிவற்றின் தோற்றம் என்னும் நூலில் குறிப்பிடுவதுபோல் பெண்களுக்கான கருத்துகள் உருவாக்கப்பட்டு அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் சூழலை எல்லாச் சமூகங்களுமே உருவாக்கியுள்ளன. அக்கருத்துக்களைப் பரப்பும் ஊடகங்களாக இலக்கியங்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டனர்.

    இலக்கிய, இலக்கணங்களின் வழியாகவே தொல்சமூகம் குறித்தான புரிதலையும், சமூக மதிப்பீடுகளையும் நாம் தொகுத்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. நமக்குக் கிடைத்துள்ள பழைமைப் பனுவல்கள் தொல்காப்பியம், சங்க இலக்கியங்கள்.  இப்பிரதிகள் நாகரிகம் அடைந்த தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடையாளமாகவே உள்ளன. இவை தமிழ் நிலப்பரப்பினுள் வந்துகலந்த வைதிகப் பண்பாட்டுக்கூறுகளையும் உள்வாங்கியுள்ளன. அதன் தொடர்ச்சியாக வரக்கூடிய பதினெண் கீழ்க்கணக்கு வைதிகக் கருத்தியலோடு, சமணக்  கருத்தியல்களையும் உள்வாங்கியப் பனுவலாக  உருப்பெற்றுள்ளன.

    சங்க இலக்கியத்தில் பெண்ணிக்கிருந்த நெகிழ்வு அற இலக்கியங்களில் இறுக்கமாகவே இருக்கிறது. 40க்கும் மேற்பட்ட பெண்பாற் புலவர்கள் சங்க இலக்கியத்துள் பாடியுள்ளனர் . ஆனால் பதினென் கீழ்க்கணக்கில்  பெண்பாற் புலவர்கள் ஒருவரும் இலர். இதனைப் பார்க்கும் பொழுது, அறம் சார்ந்த சிந்தனைகள் பெண்ணுக்கு இல்லையா என்னும் கேள்வியெழுகிறது. மேலும் பதினெண் கீழ்கணக்குத் தொகுக்கப்பட்டதன் பின்னுள்ள  அரசியலும் அறிய இயலவில்லை.  இத்தொகுப்பினுள் உள்ள 11 அறநூல்களும் பண்பாட்டின் அடையாளமாக அதனைக் கட்டிகாப்பவளாகப் பெண்ணையே முன்னிருத்துகிறது.

    பெண்களை வெறும் நுகர்பொருளாகவும், பாலியல் இயந்திரமாகவும் பயன்படுத்தியதோடு, அவர்களுடைய புழங்குவெளியையும் வரையறுத்து அதனைச் சட்டமாகவும் உருவாக்கினர். பெண்கள் அதிலிருந்து மீள்வதற்கான முயல்வுகளைக் காலந்தோறும் நிகழ்த்தியுள்ளனர். அவற்றை அடக்கியும் ஒடுக்கியும் வைப்பதற்கான வேலைகளை ஆண் மையச் சமூகம் மோற்கொண்டது. அவளுக்கான விதி இதுதான் என மூளைச் சலவையும் செய்யப்பட்டது. 15-ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு புதிய அறிவியல் கண்டுப்பிடிப்புகள், தொழில் வளர்ச்சி, உற்பத்திப் பெருக்கம் போன்றவை சமூகத்தில் பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியது. அச்சூழலில் பெண் தன்னுடைய இருப்புநோக்கிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினாள். அதன் விளைவாகப் பெண்ணியச் சிந்தனைகள் மேற்குலகில் உருப்பெற்று, தராள வாதப்பெண்ணியம், சமதர்மப் பெண்ணியம் தீவிரவாதப்

    பெண்ணியம், தலித்தியப் பெண்ணியம் எனப் பல்வேறு நிலைகளில் போராடத்தொடங்கினர். இந்தியாவிலும் இதன் தாக்கம் ஏற்படத்தொடங்கியது. தமிழகத்திலும் அது சார்ந்த நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

    எலைன் ஷோவால்டர்,

    • பெண்மை நிலை (Feminine Phase) – பண்பாடு சார்ந்தது
    • பெண்ணிய நிலை (Feminist Phase) – அரசியல் சார்ந்தது
    • பெண்நிலை (Female Phase) – உயிரியல்

    என மூன்று நிலைகளில் இலக்கியங்கள் பெண்களைக் கட்டமைப்பதாகக் கூறுகிறார். இதனடிப்படையில் அற இலக்கியங்கள் பெண்ணுக்கான வெளியையும்  குடும்ப சமூக மதிப்பீடுகளையும் எவ்வாறு உருவாக்கியுள்ளன என்பதை அறிய இக்கட்டுரை முயல்கிறது.

    சமூகத்தின் அனைத்துத் தளத்திலும் பெண்ணைச் சக உயிரியாகப் பாவிக்காமல்,  ஒரு சமூகத்தின் கட்டுமானப் பண்பாட்டுக் கூறுகள் யாவும் பெண் மீதே சுமத்தப்பெறுகின்றன. ஆண்வழிச் சமூகம் சுமத்தியுள்ள பண்பாட்டுக் கூறுகளைப் பேணுகின்றவர் ஒழுக்கமானவர் என்றும், அப்பண்பாட்டு நடத்தையிலிருந்து விலகிச் செல்பவர் ஒழுக்கம் கெட்டவர் என்றும், கற்புக்கோட்பாட்டின் வழி சமூக மதிப்பீடுகளை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறது. இவ்வாறான ஆண்வழிச் சமூக அமைப்பின் ஒழுங்கிற்கும் நியதிகளுக்கும் உட்பட்டு, ஆணின் அதிகார எல்லைக்குள் ஓர் அடிமை போன்ற வாழ்வை மேற்கொண்டு ஆணுக்கு எல்லா வகையிலும் சேவகம் புரிவதையே பெண்ணுக்கான அறம் என்பதாகச் சமூகம் கற்பித்து வைத்திருக்கிறது (2010: 80).  வினையை ஆடவருக்கு உயிராகவும், பெண்களுக்கு அவ்வாடவரே உயிராகவும் ( குறுந்தொகை, 135) பெருமையும் வீரமும் ஆணுக்குரியதாகவும், அச்சம், மடம், நாணம் பெண்ணுக்குரியதாகவும் (தொல்காப்பியம், களவியல் 7,8) ஆண் அதிகாரம்/பெண் அடங்கிபோதல் என்ற பண்பாட்டு நிலையிலே இலக்கியங்கள் கட்டமைக்கின்றன.

    பாண்பாட்டுத் தளத்தில் கட்டமைக்கப்பட்ட கருத்தியல் அடிப்படையிலான அறங்கள் அணுக்கும் பெண்ணுக்கும் வெவ்வேறானவையாக அமைந்தன.

    ஆணுக்குப் பெருமை, வலிமை, அழகு, புகழ், அறிவு, கடமை, ஆள்வினை, உரிமை, செயலூக்கமான பாலியல், ஆட்சி அதிகாரம், செல்வம் ஆகியவை உயர் அறங்கள். பெண்ணுக்கு உடலின் மென்மை, அழகு, பணிவு, அடக்கம், அடங்கிய பாலியல், அச்சம், நாணம், மடம், கற்பு ஒழுக்கம், பொறுமை, சேவை, தியாகம் ஆகியவை உயர் அறங்கள்.

    பெண் என்பவர்

    பெண்ணை, இலட்சிய வாழ்க்கைத் துணைவி என்றோர் அசாதாரணமான சித்திரத்தை அறநூல்கள் வழங்குகின்றன. தாயுரிமை தூக்கி எறியப்பட்டது. பெண்ணினம் உலக வரலாற்று ரீதியில் பெற்ற தோல்வியாகும். ஆண் வீட்டிலும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினான்; பெண் இழிநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு அடிமைப்படுத்தப்பட்டாள். இவை முழுதும் ஏடறியா வரலாற்றுக் காலத்தைச் சேர்ந்த நிகழ்ச்சியாகளாகும். இவை மெய்யாகவே நிறைவேற்றப்பட்டன என்பதற்குப் பாஹொஃபென் திரட்டியுள்ள தாயுரிமை பற்றிய ஏராளமான எச்சங்களே சாட்சியாகும் என்பது ஏங்கல்ஸ் கூற்று.     

    மென்மை

    வை யெயிற்று ஐயள் மடந்தை (நற்றிணை,2) அனிச்சம் பூவை உவமையாக 1111,1120ஆம் குறட்பாக்களில் மோந்தாலே வாடிவிடும் மென்மைமிக்க பூவினும் மென்மையானவளாக பெண்ணைப் படைக்கிறார் வள்ளுவர். உடற் கூற்றியல் அடிப்படையில் ஆணைவிடப் பெண்ணே வலிமையானவராக இன்றைய அறிவியல் கூறுகிறது. 

    அழகு

    சங்க இலக்கியங்கள் அழகு என்பது பெண்ணுக்குரியதாகவே அவர்களின் புற அழகிற்கு முதன்மைக் கொடுத்து (பெண்களின் ஒவ்வொரு உறுப்பையும்) வருணிக்கின்றன. வள்ளுவரும் ஒளி பொருந்திய நுதல்(1088) மான் போன்ற அழகிய பார்வை (1089) அழகிய மயில் (1081) அமிழ்தின் இயன்ற தோள் (1106) முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம் வேல் உண்கண் வேய்த்தோள்(1113) மதியும் மடந்தை(1116) எனப் பெண்ணின் உடலுக்கு கொடுக்கும் முதன்மை பெண்ணின் அறிவுக்கு வழங்கவில்லை. 

    உடைமை

    பெண்ணின் இயல்புகளான குணங்கள் மறுக்கப்பட்டு உடைமைச் சமூகத்துக்கு ஏற்ற பெண்ணாக வள்ளுவம் கட்டமைக்கிறது. குறள் 1007  – இல் பொருள் இல்லாத வறியவருக்குப் பொருள் கொடுத்து உதவாதவனைக் கூறவந்தவர் மிக்க அழகு பொருந்திய பெண் தனிமையில் வாழ்ந்து முதுமையுற்றது போன்றது என்று எடுத்துக்காட்டுகிறார். ஒரு பெண் என்பவள் ஆணுக்குப் பயன்படுபவளாக இருக்கவேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறார். 

    கற்பு என்பது

    மனைவியாக அமைந்தவள் மாண்பினை உடையவளாகவும், கணவனின் வளத்திற்குத் தக்கவளாகவும் அமையவேண்டும். குடும்பத்திற்குத் தக்க சிறப்பில்லாத பெண் இல்லை என்றால் என்ன சிறப்பு இருந்தும் வீண். பெண்ணின் பெருமை கற்புடன் இருப்பது. கணவனைத் தொழுபவளுக்கு (வணங்குதலுக்கும் தொழுதலுக்கும் வேறுபாடு உண்டு, தாளை வணங்காத் தலை (9) , கொல்லான்…கைகூப்பி எல்லா உயிரும் தொழும் (260) வணங்குதல் – தலையின் செயல், தொழுதல் – கையின் செயல்) இயற்கையே கட்டுப்படும். தன்னையும் காத்து, கணவனையும் காத்து குடும்பப் புகழையும் காத்து ஓம்பவேண்டும். பெண் தன் கற்பினைத் தானே காக்க வேண்டும், சிறந்த மனைவியைப் பெறுவதே எல்லாவற்றையும் விடச் சிறப்பானது என வாழ்க்கைத்துணை நலம் கூறுகிறது.

    கற்புடை மனைவி இருக்கும் வீடே வீடாகும்; செல்வம் முதலியவற்றை விட இல்லக் கிழத்தியின் நற்குணமே இல்வாழ்க்கைக்கு முதன்மையானது (நாலடியார், 383) கற்புடைய பெண்களுக்கு நாணம் முதலியவை பெண்மையியல்புகள் அணிகளாகும் (நாலடி, 385); கற்புடைய மனைவி தூயர் ( நாலடி, 387); கற்புடைய மகளிர்க்கு தங் கணவர் மாட்டு அன்பு எந்நிலையிலும் குறையாது (நாலடி, 389). வினைத் திறன் அறியாத ஆண் மகனைக் காட்டிலும் கற்பமைந்த பெண்டிர் நல்லவர் ( நான்மணிக் கடிகை) தாரம் என்பவள் கணவன் குறிப்பறிந்து நடக்க வேண்டும் (முதுமொழிக் காஞ்சி,5, திரிகடுகம்,96, சிறுபஞ்ச மூலம், 15).

    உடைமை பொருள்

    பிறனில் விழையாமையில் பெண்ணைப் பிறன் பொருளாகக் (141) கூறுகின்றார் வள்ளுவர். மேலும் பிறன் இயலாள் என்றும் பிறன் வரையாள் என்றும் உடைமைப் பொருளாகவே பெண்ணைப் பதிவு செய்கிறார்.

    நிலைத்த மனம் இல்லார்

    கூடா நட்பு குறித்துக் கூறும்பொழுது உண்மையில்லாதவரிடம் கொள்ளும் நட்பு பெண்ணின் மனம் போல வேறுபடும் என்று கூறுகிறார். வரைவின் மகளிரில் பொருட்பெண்டிர் என்றும் அன்பில்லாதவர்கள், பண்பற்றவர்கள், நெஞ்சத்தை நிறுத்தியாளும் திறன் அற்றவர்கள், மாய மகளிர் என வரையறுக்கிறார். 

    காத்திருப்பவள்

    கணவன் பிரிவை எண்ணிக் கலங்கி  அழகு கெட காத்திருப்பவளாக(1157,1234) படைக்கிறார். 

    பெண் கொல்லும் படை

    ஆண்மகனை எதிர்த்து நிற்கும் பெண் எமன், அதிகாலையில் சமையல் அறைக்குச் செல்லாதவள் ஒருவனுடைய நோய், சமைத்ததைக் கணவனுக்கு எடுத்துப் படைக்காதவள் பேய், இப்படிப்பட்ட குணங்களை உடையவள் கணவனைக் கொல்லும் படை (நாலடி, 363) மனையாள் இல்லாத வீடு வீடன்று (நாலடி, 361)  கற்புடைய மகளிருக்குக் கடமை விருந்தோம்பல், இல்லத்தைக் காத்தல், மக்களைப் பெறல் இம்மூன்றும் (திரிகடுகம், 64). 

    முயன்று வினையாற்றாள்

    ஊழ் கூட்டாதவிடத்தும், அரிய காரியங்களைச் செய்தலில் தளர்வின்றிருந்து முயலும் ஆண்மை தாளாண்மையாகும். ஊழ் கூட்டி முடிப்பது பெண்டிரின் செயல் (194). 

    ஆண் செய்யக் கூடாதவை

    கற்புடைய மகளிரை அடித்தல் மனிதனின் அறியாமை (திரிகடுகம், 3) விருப்பம் இல்லாத பெண்களிடம் ஆண்கள் இன்பம் துய்ப்பது அருந்துயர் கொடுக்கும் (திரிகடுகம், 5). பெண்வழிச் சேரலில் பத்துக் குறளிலும் மனைவின் சொற்படி நடக்கும் ஒருவன் வாழத் தகுதியில்லாதவனாக உருவாக்கியுள்ளார் வள்ளுவர். 

    அறிவும் வேண்டும்

    அழகோடு, வாழ்க்கையை நடத்தும் நல்லறிவும் உடையவள் இல்வாழ்க்கைக்குரிய துணைவி ( நான்மணிக்கடிகை,54) பெண்ணிடம் அழகு இல்லாவிட்டாலும் மாட்சிமையுடைய இயல்புகள் இருக்கும் (திரிகடுகம்,64)

    ஆணும் பெண்ணும் எண்ணும் எழுத்தும் அறிந்திருக்கவேண்டும் என நாலடியாரும் ஏலாதியும் கூறுகின்றன.

    குஞ்சி யழகும் கொடுந்தானைக் கோட்டழகும்
    மஞ்சள் அழகும் அழகல்ல – நெஞ்சத்து
    நல்லயாம் என்னும் நடுவு நிலைமையால்
    கல்வி யழகே அழகு (நாலடியார், 14) 

    இடைவனப்பும் தோள்வனப்பும் ஈடின் வனப்பும்
    நடைவனப்பும் நாணின் வனப்பும் – புடைசால்
    கழுத்தின் வனப்பும் வனப்பல்ல எண்ணோடு
    எழுத்தின் வனப்பே வனப்பு (ஏலாதி – 74) 

    பெண் – மதிப்பீடு

    மதிப்பு என்பதற்கு அளவிடுகை, கௌரவிக்கை, உவமைச் சால மதிப்பொழிந்த வல்லமார் மாண்டார் (தேவாரம்,1014) கருத்து, மண்ணுலகாளும் மதிப்பை யொழித்தே (பிரமோத்.8, 99) (தமிழ் லெக்ஸிகன், பகுதி,5,பக்.3057) மதிப்பீடு என்பது ஒன்றை அல்லது ஒருவரைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் கண்ணோட்டம் அல்லது கருத்து (க்ரியா அகராதி.பக்.1071)  எனவும் அகராதிகள் விளக்கம் அளிக்கின்றன.

    ஆண்கள் படைத்துள்ள படைப்புகளில் பெண் குறித்தான மதிப்பீடுகள் பற்றிய ஆய்வை நிகழ்த்திய மேரி எல்மான் எழுதிய பெண்களைப் பற்றிய சிந்தனை என்ற நூலில் ஆண்கள் படைத்துள்ள படைப்புகளில் பெண்கள் என்போர் அடங்கிப் போகும் குணமுடையவர்களாக (passivity) உருவமற்றவர்களாக (formlessness) மன உளைச்சலுக்கு ஆட்பட்டவராக (instability) கட்டுப்பாட்டுக்கு உட்பட்டவர்களாக (confinement) கடமையுணர்வு உடையவர்களாக (piety) பொருள் பற்றுடையவர்களாக (materiality) ஆன்மீக நம்பிக்கை உடையவர்களாக (spirituality) பகுத்றிவுக்கு மாறானவர்களாக (irrationality) கவர்ச்சி மற்றும் சூன்யம் உடையவர்களாக (witch) அடங்காப் பிடாரிகளாக (shrew) குறை கூறுபவர்களாக (compliancy) என்ற முரண்பட்ட குணமுடையவர்களாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். சமூகம், பண்பாடு அரசியல் மற்றும் தனிப்பட்ட சூழல் என்று எல்லா நிலைகளிலும் ஆண் மேலாதிக்கம் வேரூன்றியிருப்பதால், அவர்கள் படைத்த இலக்கியங்களிலும் அதற்கு விதிவிலக்காக அமையவில்லை என்றார் எல்மன் ( 2010; பக்.81).

    அற இலக்கியங்கள் கூறிய கற்பு, காவல், கணவன்வழிபாடு ஆகியவை கட்டுப்பாடுகளும் பெண்ணின் பாலியல் செயல்பாட்டை அவளது கணவனை மட்டும் சார்ந்திருக்க அவளை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. பாலியலில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட இச்சார்பு நிலை பெண்களை, சிறு வயது முதல் சாகும் வரை ஆணைச் சார்ந்து வாழும் இயல்புடையவர்களாக ஆக்கியது. பெண்ணின் பாலியல் அறம் காவலால் சாத்தியமாகவும், அவர்களே நிறையாக இருக்கவேண்டும் என்றும் அற இலக்கியங்கள் வற்புறுத்துகின்றன.

    அற இலக்கியங்கள் முன்வைக்கும் பெண் குறித்தான மதிப்பீட்டைக் கீழ்க்கண்டவாறு வரையறுத்துக் கொள்ளலாம்.

    • இல்லறத்தை நல்லறமாகப் போற்றுபவர்
    • இல்லத்திற்கு இன்றியமையாதவர்கள்
    • கற்புடையோர் பெய்யென்றால் மழையும் பெய்யும்
    • விருந்தோம்பும் பண்புடையவர்கள்
    • கணவன் எவ்வழியோ அவ்வழி நடப்பவர்கள்
    • கணவனைத் தெய்வதிற்கு மேலாக உயிரைவிட மேலாகப் போற்றுபவர்
    • மென்மையுடையவர்கள்
    • பிரிவுத் துயரில் உழல்பவர்கள்
    • திருமணமே முதற்கடமை
    • உடைமைப் பொருள்
    • குடும்பத்தில், பொதுவெளியில் தம் கருத்தைக் கூற இயலாதவர்கள்
    • உறுதியான மனம் இல்லாதவர்கள்
    • கணவனை இழந்தால் வாழ்வே இல்லை என்று எண்ணுபவர்கள்
    • கணவனுக்குத் தேவையானதைச் செய்யாதவர்கள் கொல்லும் படை போன்றவர்கள்

    அற இலக்கியங்கள் கட்டமைக்கும் பெண்கள் ஆண் மையச் சமூகத்தில் ஆணுக்கான அனைத்துத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்யபவர்களாகவும், தம் விருப்பங்களை மனதுள் வைத்து பூட்டியவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். குடும்ப அமைப்பில் அவர்களுக்கான இடம் குறித்து மிகவும் சுருக்கப்பட்டதாவே அமைந்திருக்கிறது. சமூகவெளியில் அவர்களுடைய செயல்பாடுகள் புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும் சிலவிடத்துப் பெண் அறிவு சார்ந்த சிந்தனையும் வெளிப்பட்டுள்ளது.  வால்கா முதல் கங்கை வரை நூலில் வங்க எழுத்தாளர் ராகுல சாங்கிருத்தியாயன் தாய்வழிச் சமூகம் இருந்துள்ளதை தக்க சான்றுடன் எடுத்துரைப்பார். அந்த வகையில், 

    பெண்ணே அருகில் வா, நான் கூறுவதைக் கேள், பயனுள்ள விசயங்கள் மீது ஒருமுறை உனது ஆர்வத்தைத் திருப்பு. இயற்கை உனக்கு வழங்கிய இச்சமூகம் தட்டிப் பறித்த ஆதாயங்களைக் கருதிப்பார். நீ ஆணுடைய கூட்டாளியாகப் பிறந்து எப்படி அவனுடைய அடிமையானாய் என்பதை அறிவதற்கு அருகில் வா, செயற்கையான நிலைமைகளை எவ்வாறு இயற்கை என்று நினைத்து நீ அதனை விரும்பத் தொடங்கினாய் என்பதை அறிந்திட வா. நீண்ட கால அடிமைப் பழக்கம் உன்னைக் கீழ்மைப்படுத்தியதை அறிந்திட வா. சுதந்திரம், புகழ் ஆகியவற்றின் மேன்மைகள் கடினமானவை என்று ஒதுக்கிவிட்டுச் சொகுசான இழிவுகள் போதுமென்று எவ்வாறு தெரிவு செய்தாய் என்பதை அறிந்திட வா. நான் வரைகின்ற இந்தச் சித்திரம் உன்னை உன் கட்டுக்குள் வைக்கும் என்றால், இது பற்றி உணர்ச்சி கலவாமல் உன்னால் சிந்திக்க முடியும் என்றால் பயனற்ற உனது வேடிக்கை விளையாட்டுகளுக்குத் திரும்பிப் போய்விடு. இதற்கு மருந்து ஏதுமில்லை, இழிவுகள் பழகிவிட்டன (2010; பக்.23,24). 

    என்னும் கூற்றுக்கிணங்கப் பெண்கள் மெல்ல மெல்லத் தமக்கான இயல்பைவிட்டு ஆண் மையச் சமூகம் உருவாக்கிய கருத்திற்குள் தம்மைப் பழக்கிக்கொண்டு அதனை வழக்கமாக்கிக் கொண்டனர்.  எலைன் ஷோவால்டர் கூறுவதுபோலப் பெண்ணைச் சக உயிரியாகப் பாவிக்காமல், பெண்மை என்னும் பண்பாட்டு அடிப்படையிலேயே அற இலக்கியங்களைப் பெண்ணுக்கான புற உருவத்தைக் கட்டமைத்து, அவர்களின் அகத்தைப் புறந்தள்ளியுள்ளது.

    உசாத்துணை

    1. பக்தவசல பாரதி, சம்பத் இரா., (ப.ஆ) 1998. பெண்ணிய ஆய்வுகள், முதற்பதிப்பு, புதுச்சேரி: புதுவை மொழியியல் பண்பாட்டு ஆராய்ச்சி நிறுவனம்.
    2. பக்தவசல பாரதி, 2011, பண்பாட்டு மானிடவியல், முதல் பதிப்பு, திருச்சி: அடையாளம் பதிப்பகம்.
    3. மகாராசன், 2010. பெண்மொழி இயங்கியல், முதற்பதிப்பு, சென்னை: தோழமை வெளியீடு.
    4. முருகேசபாண்டியன் ந., 2014. அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண்ணிலவில், முதல் பதிப்பு, சென்னை: நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்.
    5. ஜர்மெய்ன் கிரீர், ராஜ்கௌதமன் (தமிழில்) 2011. பாலற்ற பெண்பால் பெண்பால் நபும்சகம், கோவை: விடியல் பதிப்பகம்.

    *****

    கட்டுரையாளர் – உதவிப்பேராசிரியர்
    தமிழியல்துறை
    அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்
    அண்ணாமலை நகர் – 608002
    Mail – kalpanasekkizhar@gmail.com

         

    Share

  • இலக்கியங்களில் முலை

    -முனைவர்  க. மங்கையர்க்கரசி     

    ‘முலை’ என்றாலே அது காமத்திற்கும் தாய்மைக்கும் உரியது என்றாலும், முலை என்ற உடனே காமம் தொடர்பான எண்ணமே எல்லோர்க்கும் தோன்றுகிறது. தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் மெய்யின் புறப்புலப்பாடுகள் எட்டும் முலையில் வருகின்றன என்பதை இலக்கியப் பாடல்களின் வழி காண்போம்.

    பருவத்தில் மாற்றம்

    ஒரு சிறுமியின் உடம்பு 12 வயதிலிருந்து 14 வயதுக்குள் துரிதமான வளர்ச்சி அடைகிறது. அப்போதுதான் அவளுடைய மார்பகம் வெளிப்படையாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கிறது. 14-18க்கு இடையிலான கால கட்டத்தில் அவை முழுமையான வளர்ச்சி அடையும். பருவம் அடையும் போது சூலகத்தில் சுரக்கும் ஈஸ்ட்ரோஜெனால் பெண்களுக்குரிய தனங்கள் பெருகும்.  சில நேரங்களில் சத்தான உணவு இல்லாதபோதிலும் ‘இயக்கு நீர்’ (Hormone) கோளாறினாலும், பிறப்பிலேயே விளைந்த குறைபாட்டாலும் மார்பக வளர்ச்சி தடைப்படலாம்.

    ஈஸ்ட்ரோஜென்

    ஈஸ்ட்ரோஜென் என்பது ஸ்டெராய்டு ஹார்மோன்களில் ஒன்று. இது சூல்பைகளில் சுரக்கிறது.  பெண்களின் தனங்கள் பெருக்கத்திற்கும் எலும்பு வளர்ச்சிக்கும் முக்கியமானது. உடலில் கொழுப்புப் படிவதற்கும் இதுவே காரணமாகும்.

    மார்பக அமைப்பு

    பருவமடைந்த பெண்ணின் மார்புகள் உருண்டு திரட்சியுற்றுக் காணப்படும். உயர்வான மத்தியில் இருப்பது முலைக்காம்பு (Nipple) காம்பைச் சுற்றிய கருநிறப்பகுதி ஊதா வட்டம் (areola) எனப்படும். முதல் மாதவிலக்கு ஏற்படும் வரையில் மார்பின் வளர்ச்சி நிதானமாக, திடமாக இருக்கும். பிறகு இயக்கு நீரின் மாற்றத்தின் காரணமாக அவை வேகமாக வளர்ச்சி அடையும். முதலில் ஈஸ்ட்ரோஜென் சுரப்பியும். அடுத்து ப்ரொஜஸ்ட்ரோனும் அவற்றின்மீது ஆதிக்கம் பெறும். பெண் சந்ததி விருத்தி (Procreate) செய்கிறபோது மார்பகம் முழு வளர்ச்சியுற்ற நிலையில் இருக்கும். பிரசவித்தப் பிறகே பால் சுரக்கும்.

    குழந்தை பிறந்த பிறகு பிட்யூட்டரி சுரப்பி ‘ப்ரோலாக்டின்’ (Prolactin) என்ற இயக்கு நீரைச் சுருக்கும். இதுவே பால் உற்பத்தியைத் தொடங்கி வைக்கும்.

    பாலை உறிஞ்சுதல்

    குழந்தையை ஒரு தாய் மார்பகத்திடம் கொண்டுசென்ற உடன், அது முலைக் காம்பில் வாய் வைக்க அழுத்தம் செலுத்தப்படுகிறது. இது தொடர்பான சமிக்ஞை மூளைக்கு அனுப்பப்படும். அந்த சமிக்ஞை தாயின் மூளையில் உள்ள ‘ஹைப்போதாலமஸ்’ என்ற பகுதிக்குச் சென்றடையும். இதுவே உணர்வுகளின் இருப்பிடம் ஆகும். பாலை உறிஞ்ச முற்படுகின்றபோது, கிடைக்கின்ற அழுத்தம் மட்டுமின்றி, தாயின் அன்பும் (தாய்மை உணர்வும்) ஹைபோதாலமஸ் மீது செயல்படுகிறது. அதனால் பிட்யூட்டரியின் பின்புறப்பகுதி ‘ஆக்ஸிடாசின்’ (Oxytocin) என்ற இயக்குநீரைச் சுருக்கும். இந்த இயக்குநீர் ஊதா வட்டத்தில் இயங்கிப் பாலை வெளிப்படுத்தும். தாயின் விரல்களும் இவ்விதம் அழுத்தம் கொடுக்கும்.

    சிறந்த அன்னை யார்

    நால்வர் நான்மணிமாலை என்ற நூல் சிறந்த அன்னை யார் என்பதைக் குறிப்பிடும் பாடல்

          “இலை படர்ந்த பொய்கையிடத் தழுதல் கண்டு
          முலைசுரந்த அன்னையோ முன்னின் நிலைவிளம்பக்
          கொங்கை சுரந்த அருட்கோ மகளோ சம்பந்தா
          இங்குயர்ந்தாள் ஆர்சொல் எனக்கு” என்ற பாடலின் மூலம் குழந்தை பசியால் அழும்முன்பே பால் நினைந்தூட்டும் தாய் தலையன்புடையவள். குழந்தை அழுவதைக் காதால் கேட்டவுடன் முலைசுரந்து ஊட்டுபவள் இடையன்புடையவள். குழந்தைப் பசியால் அழுவதைக் கண்ணால் கண்ட பிறகு பாலூட்டுபவள் கடையன்புடையவள் என்பது பெறப்படுகிறது.

    முலை என்ற உறுப்பே தாய் தன் குழந்தைக்குப் பால் ஊட்டுவதற்கென்றே இயற்கை வழங்கியுள்ளது என்பது பெறப்படுகிறது.

    திருக்குறளில் முலை

    பெண்ணின் மார்பகங்களை காம இன்பம் நுகர்ச்சிக்குரியவை என்றே கூறலாம். பெண்மையின் சிறப்புப் பற்றிக் கூறும் போது மார்பகங்களே முக்கியமாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.

          “கடாஅக் களிற்றின்மேற் கட்படாம் மாதர்
          படாஅ முலைமேல் துகில்”                         (குறள் 1087)

    அரச யானை என்பதால் அந்த யானைக்குச் சிறப்பு அளிக்கவே அதற்கு முகபடாம் அளிக்கப்படுகிறது என்றும், யானையின் முகத்தை மறைக்க அல்ல. இது போல காமஇன்ப நுகர்ச்சிக்குரிய அரச உறுப்பு மார்பகம் என்பதால் அதுவே அனைவரையும் கவருகிறது என்பதையும் அறியவும், அழகுபடவும் மார்பகத்தின் மீது பட்டும் படாமலும் துகில் உள்ளதே தவிர அதை மறைக்க அல்ல என்றே குறள் கூறுகிறது.

          “கல்லாதான் சொற்கா முறுதல் முலையிரண்டும்
          இல்லாதாள் பெண்காமுற் றற்று”                       (குறள் 402)

    என்று ‘கல்லாமை’ என்ற அதிகாரத்தில் குறள் கூறுகிறது. கல்லாத ஒருவன் கற்றோர் நிறைந்த அவையில் பேச ஆசைப்படுவதென்பது முலைகள் இரண்டும் இல்லாத பெண்ணொருத்தி பெண்மையை விரும்புவது போலாகும் என்று மார்பகங்களின் சிறப்பை உணர்த்துகிறது.

    சிலப்பதிகாரத்தில் முலை 

    சிலப்பதிகாரத்தில் முலை பற்றி “சுணங்கு மென் முலையே தீர்க்கும் போலும்” என்ற வரிகளில் அழகு முலைகள் தான் காதல் நோயைத் தீர்க்கும் போலும் என்றும், “மிடல் புக்கு அடங்காத வெம் முலையோ” என்ற வரிகளில் வலிமை பொருந்திய கச்சுக்கு அடங்காத அழகிய மார்போ என்றும் கூறுகிறார்.

    விவேகசிந்தாமணியில்முலை

    “சந்திர னில்லா வானந்தாமரை யில்லாப் பொய்கை
          மந்திரி யில்லா வேந்தன் மதகரி யில்லாச் சேனை
          சுந்தரப் புலவா ரில்லாத் தொல்சபை கதரில்லா வாழ்வு
          தந்திக ளில்லா வீணை ஸ்தனமிலா மங்கை போலாம்” (விவேகசிந்தாமணி – 34)

    சந்திரன் இல்லாத ஆகாயம், தாமரை இல்லாத தடாகம், மந்திரி இல்லாத அரசன், மதயானை இல்லாத சேனை, அழகிய வித்வான்கள் இல்லாத சபை, கொஞ்சி மகிழக் குழந்தைகள் இல்லாத வாழ்க்கை, நரம்புகள் இல்லாத வீணை, இவை எல்லாம் அழகிய, பருத்து, உருண்டு திரண்ட இரண்டு மார்பகங்கள் இல்லாத பெண்ணைப் போல் பயனற்றதாகும்.

    முலை அணி

    பெண்கள் தமது அழகிய மார்பகங்களில் ‘பூண்’ என்னும் அணிகலனை அணிந்திருந்தனர் என்பதை,

          “ஒண்கேழ் வனமுலை பொழிந்த
          நுண்பூண் ஆகம் பொருந்துதல் மறந்தே”  (அகநானூறு 6 : 17-18) குறிப்பிடுகிறது.

    தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் மெய்யின் புறப்புலப்பாடுகள்:

    “நகையே அழுகை இளிவரல் மருட்கை
          அச்சம் பெருமிதம் வெகுளி உவகை என்று
          அப்பால் எட்டே மெய்ப்பாடு என்ப”       (மெய்ப்பாட்டியல் – நூ 3)

    சிரிப்பு, அவலம், இழிவு, வியப்பு, பயம், பெருமிதம், சினம், மகிழ்ச்சி என மெய்யின் புறப்புலப்பாடுகள்  எட்டு வகைப்படும் என்று தொல்காப்பியர் கூறியுள்ளார்.

    நகை

      “எள்ளல், இளமை, பேதைமை, மடன் என்று
          உள்ளப் பட்டநகை நான்கு என்ப”         (மெய்ப்பாட்டியல் – நூ 4)

    இகழ்தல், இளமை, அறியாமை, அறிந்தும் அறியாதது போல இருத்தல் இந்த நான்காலும் சிரிப்பு வரும் என்று தொல்காப்பியர் குறிப்பிடுகின்றார்.

    உடம்பின் மேல்பாகத்தில் சந்தனம், குங்குமம், முதலியவற்றைக் குழம்பாகவோ, சாயமாகவோ செய்து அதனைப் பூசிக் கொண்டு, பின்னர் அதன் மேல் இலை, பூ முதலிய சித்திரங்களை வரைவர். இத்தகைய வரைவுகளின் வெளிப்பாடே “தொய்யில் வரைதலாகும்”. வேங்கைத் தாது பரப்பித் தோற்றம் செய்து எழுந்த தலைவியின் அழகிய முலை நிறம்பெறத் தலைவன் தொய்யில் வரைவான் என்பதை,

          “உருத்தெழு வனமுலை யொளிபெற
          வெழுதிய தொய்யில்”                      (குறுந்தொகை 276 : 3-4) என்ற பாடலடி மூலம் அறிய முடிகிறது.

    இப்பாடல் மூலம் ‘நகை’ என்ற மெய்யின் புறப்புலப்பாடு புலப்படுத்தப்படுகிறது.

    அழுகை

       “இளிவே, இழவே, அசைவே, வறுமை என
          விளிவில் கொள்கை அழுகை நான்கே”  (மெய்ப்பாட்டியல் நூ 5)

    இழிவு, இழப்பு, தளர்ச்சி, வறுமை, அழிவில்லாத கொள்கை நான்கால் அழுகை ஏற்படும் என்று தொல்காப்பியர் குறிப்பிடுகின்றார்.

    வறுமையின் காரணமாக நல்ல உணவை உண்ண முடியாததால் முலையில் பால் சுரக்கவில்லை.

          “ஆடுநனி மறந்த கோடுஉயர் அடுப்பில்
          ஆம்பி பூப்பத்தேம்பு பசி உழவாய்
          பாஅல் இன்மையின் தோலொடு இறங்கி
          இல்லி தூர்ந்த பொல்லா வறுமுலை
          சுவைத்தொறு அழுஉம்தன் மகத்துமுக நோக்கி
          நீரோடு நிறைந்த ஈர்இதழ் மழைக்கண்”   (புறநானூறு 164)

    வறுமையின் காரணமாகத் தாய்ப்பால் கிடைக்காமல் வருந்தும் மகவைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதன் மூலம் ‘அழுகை’ என்ற மெய்யின் புறப்புலப்பாடு புலப்படுத்தப்படுகிறது.

    இளிவரல்

          “மூப்பே, பிணியே, வருத்தம், மென்மையோடு
          யாப்புற வந்த இளிவரல் நான்கே”      (மெய்ப்பாட்டியல் நூ 6)

    முதுமை, நோய், துன்பம், எளிமை இவற்றால் இளிவரலாகிய இழிவு ஏற்படும் என்று தொல்காப்பியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

    திருமாவுண்ணி

       “ஏதிலாளன் கவலை கவற்ற
          ஒரு முலை அறுத்த திருமா உண்ணிக்
          கேட்டோர் அன்னையர் ஆயினும்
          வேட்டோர் அல்லது பிறர் இன்னாரே”      (நற்றிணை 216 : 8-11)

    அயலனாகிய ஒருவன் உண்டாக்கிய கவலையானது உள்ளத்தை நோயாக வருத்துதலினாலே தன் ஒரு முலையை அறுத்துக்கொண்ட வலிமையான திருமாவுண்ணி என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் ‘இளிவரல்’ என்ற மெய்யின் புறப்புலப்பாடு புலப்படுத்தப்படுகிறது.

    மருட்கை

          “புதுமை, பெருமை, சிறுமை ஆக்கமொடு
          மதிமை சாலா மருட்கை நான்கே”        (மெய்ப்பாட்டியல் நூ 7)

    இது வரை காணாததைக் கண்ட புதுமை, அளவின் மிக்க பெருமை, அளவின் மிகக் குறைந்த சிறுமை, ஒன்று பிறிதொன்றாகும் ஆக்கம் இவை நான்காலும் அறிவான் அமையாத வியப்பு ஏற்படும் என்று தொல்காப்பியர் கூறியுள்ளார்.

    பால் குடிக்கும் குழந்தை குறிப்பிட்ட நேரத்தில் பால் குடிக்காவிட்டாலோ, பால்சுரந்து குறிப்பிட்ட நேரத்தில் குழந்தைக்குப் பாலூட்டாவிட்டாலோ பால் கட்டிக் கொள்ளும் என்பதும், அப்போது உண்டாகும் வலியைப் போக்க, மார்பை அழுத்திப் பாலை வெளியே எடுக்க வேண்டும் என்பதை கலித்தொகை

          “சுரந்துயான் அரக்கவும் கைநில்லா வீங்கி
          சுரந்த என் மென்முலைப் பால் பழுதாக” (கலித்தொகை – முல்லைக் கலி 19)

         “உறு வளிதாக்கும் உயர்சினை மாவின்
          நறுவடி ஆரிற்றவை போல அழிய”      (கலித்தொகை – முல்லைக் கலி 19)

    மா மரத்தின் உயர்ந்த கொம்புகளிலுள்ள வடுக்கள் காற்றடித்தால் காம்பு முறிந்து பால்குதிப்பது போல, நான் உள்ளங்கையால் அமுக்கித் தேய்க்கவும், அடங்காது விம்மிச் சுரந்த என்னுடைய மெல்லிய முலையின் பால், பிள்ளை உண்ணாமல் பாழாகும் படி நேரம் தாழ்த்தி அழைத்து வருகிறாயே என்று தோழியிடம் கூறும் பாடல்

          “என் முலை பாலொடு வீங்கத்தவ
          நெடிதாயினை”   (கலித்தொகை – முல்லைக் கலி 19)

    தாய் தன் குழந்தையைச் சிறிதுநேரம் விளையாட்டுக் காட்ட வெளியே அழைத்துச் செல்லச் செல்கிறாள். சென்ற குழந்தை திரும்பிவர நேரமாகிறது. பாலூட்டும் நேரம் தவறுகிறது. எனவே பால் கட்டுகிறது, அதைத் தாய் அமுக்கி எடுத்து வெளியேற்றுகிறாள். இப்பாடல் மூலம் ‘மருட்கை’ என்ற மெய்யின் புறப்புலப்பாடு புலப்படுத்தப்படுகிறது.

    அச்சம்

         “அணங்கே விலங்கே கள்வர் தம்இறை எனப்
          பிணங்கல் சாலா அச்சம் நான்கே”          (மெய்ப்பாட்டியல் நூ 8)

    கட்புலனாகா தம் ஆற்றலால் வருத்தும் சூர் முதலான தெய்வங்கள் கொடிய விலங்குகள், கள்வர், அரசன் மாறுபட்டு எதிர்த்தல் அமையாத அச்சம் என்ற நான்காலும் ஏற்படும் என்று தொல்காப்பியர் கூறியுள்ளார்.

    தாயானவள் பின்னும்படி வளர்ந்து நெளிந்த கூந்தலையும், பொன்போல மார்பிலே தோன்றிய தேமலையும், கச்சு இற்று விடும்படியாகக் கண்ணுடன் உருக்கொண்டு, விம்மி எழுந்த முலையினையும், நோக்கி நீ பெரிதும் அழகுடன் தோன்றினாய் எனப் பலபடப் பாராட்டி, அவளுடைய தோளை முழுவதும் தழுவி, நெடிது நினைத்துப் பார்த்துத் தலைவியைக் கடந்து செல்வதற்கு அரிய காவலில் வைத்தனை என்று தோழி தலைவனிடம் தெரிவிக்கிறாள். அன்னை தலைவியின் களவொழுக்கத்தை அறிந்து கொண்டாள் என்ற அச்சம் ஏற்பட்டது. எனவே தலைவியை விரைவில் வரைந்து கொள் என்றாள்.

          “பின்னுவாட நெறித்த கூந்தலும் பொன்அணை
          ஆகத் திரும்பிய சுணங்கும் வம்புவிடக்
          கண்ணுருத் தெழுதரு முலையும் நோக்கி
          எல்லிணை பெரிதெனப் பன்மாண் கூறிப்
          பெருந்தோள் அடைய முயற்சி நீடுநினைந்து
          அருங்கடிப் படுத்தனள்”           (அகநானூறு 150 : 1-6)

    இப்பாடல் மூலம் ‘அச்சம்’ என்ற மெய்யின் புறப்பலப்பாடு புலப்படுத்தப்படுகிறது.

    பெருமிதம்

      “கல்வி, தறுக்கண், புகழ்மை கொடை எனச்
          சொல்லப் பட்ட பெருமிதம் நான்கே”          (மெய்ப்பாட்டியல் நூ 9)

    கல்வியால், அஞ்சாமையால், நன்னடையால் வரும் புகழால், வரையாது வழங்கும் வள்ளன்மையால் பெருமிதம் தோன்றும் என்று தொல்காப்பியர் கூறியுள்ளார்.

    மாட்டின் கொம்புகளால் குத்தப்பட்டு மார்புஎங்கும் புண்பட்டு வருந்தும் காதலனைத் தன் முலை வெம்மையால் ஏந்தி எடுத்து, புண்ணாற்றுவதற்காக ஒரு தலைவி சொன்ன செய்தி

          “மருந்து எனின் மருந்தே வைப்பு எனின் வைப்பே
          அரும்பிய சுணங்கிண் அம்பகட்டு இளமுலை
          பெருந்தோள் நுணுகிய நுசுப்பின்”               (குறுந்தொகை 71)

    கொழுநன் பிணி நீங்க மருந்தாகவும், வறுமை நீங்கச் செல்வமாகவும், சுணங்குமுலை, தோள், நுசுப்பு ஆகியவை இன்பப் பொருளாகச் சிறப்பிக்கப்பட்டது. கொழுநன் பிணிக்கு மருந்தாகத் தன் உடம்பை அறுத்துத் தர முயல்வாள் குலமகள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மருந்து, வைப்பு, இன்பம் ஆகிய மூன்றாகவும் முலை, தோள், நுசுப்பு ஆகிய மூன்றும் விளங்குவனவாகும். இப்பாடல் மூலம் ‘பெருமிதம்’ என்ற மெய்யின் புறப்புலப்பாடு புலப்படுத்தப்படுகிறது.

    வெகுளி

          “உறுப்பறை குடிகோள் அலை கொலை என்ற
          வெறுப்ப வந்த வெகுளி நான்கே”           (மெய்ப்பாட்டியல் நூ 10)

    உறுப்புகளை அறுத்தலாலும், தன்கீழ் வாழும் குடிகளைத் துன்புறுத்தலாலும், வைதலும் அடித்தலாலும், அறிவாற்றல், புகழ் முதலானவற்றைக் கொன்றுரைப்பதாலும் வெறுக்கத்தக்க சினம் தோன்றும் என்று தொல்காப்பியர் கூறியுள்ளார்.

    சிலப்பதிகாரத்தில் கண்ணகி தன், கணவனுக்கு நேர்ந்த கொடுந்துயரைப் பொறுக்க மாட்டாதவள் மணமிகு கூந்தல் முதுகுப் புறத்தை மறைத்துக் கிடப்பக் கண்ணீரால் நனைந்த அழகிய கொங்கையை உறுதியுடன் திருகி எறிந்தாள். இதன் மூலம் அழலை மூட்டிப் பாண்டியனின் மூதூரான மதுரையை எரியுண்ணச் செய்தாள் என்பதை,

          “மணம்மலி கூந்தல் சிறுபுறம் சிதைப்ப
          கண்ணீர் ஆடிய கதிர்இள வனமுலை
          திண்ணிதின் திருகி தீஅழல் பொத்தி
          காவலன் பேர் ஊர்கனை எறி ஊட்டிய”      (சிலம்பு – ஊரலருத்தகாதை 52-55)

    என்ற பாடலடி மூலம் அறியமுடிகிறது. இதன் மூலம் ‘வெகுளி’ என்ற மெய்யின் புறப்புலப்பாடு புலப்படுத்தப்படுகிறது.

    உவகை

       “செல்வம் புலனே புணர்வு விளையாட்டு என்று
          அல்லல் நீத்த உவகை நான்கே”            (மெய்ப்பாட்டியல் நூ 11)

    செல்வத்தால் ஏற்படும் நுகர்ச்சியாலும், புலமையால் ஏற்படும் அறிவு முதிர்ச்சியாலும், உள்ள இணைப்பாலும், உள்ளம் ஒத்தாரோடு கூடி ஆடும் விளையாட்டாலும் துன்பம் நீங்கிய மகிழ்ச்சி தோன்றும் என்று தொல்காப்பியர் கூறியுள்ளார்.

    பால் சுரந்த பாசம்

    முதுமையான மறக்குடித் தாயொருத்தி தனது, மகன் உயிரைக் கொடுத்துத் தும்பைப் போர் புரிந்து, போர்க்களத்திலேயே விழும்புண்பட்டு வீழ்ந்து கிடப்பதைக் காணச் செல்கிறாள். வாளால் வெட்டுண்டு சிதைந்துக் கிடக்கும் மகனின் உடலைக் கண்டு உள்ளம் கரைகிறாள். அன்பின் முதிர்ச்சியால் அவளது வற்றிய வாடிய மார்பின்றும் பால் சுரந்தது என்பதை

          “இடைப்படை அழுவத்துச் சிதைந்து வேறாகிய
          சிறப்புடை யாளன் மாண்பு கண்டருளி
          வாடுமுலை யூரிச் சுரந்தன
          ஓடாப்பூட்கை விடலைத் தாய்க்கே”   (புறநானூறு 295) என்ற பாடலடி மூலம் அறியமுடிகிறது.

    தளர்ந்த மார்பினின்றும் உவகையால் பால் சுரந்தது என்பதன் மூலம் ‘உவகை’ என்ற மெய்யின் புறப்புலப்பாடு புலப்படுத்தப்படுகிறது.

    முடிவுரை

    ‘பால் நினைந்தூட்டும் தாயினும் சாலப் பரிந்து’ என்று மாணிக்கவாசகர் இறைவனைப் புகழ்ந்து பாடியுள்ளார். பால் நினைந்தூட்டல் தாய்மையின் பண்பாகும். முலையைத் தாய்மைக்கு உரியதாகவே இயற்கை படைத்திருக்கின்ற போதிலும் அது காம உணர்வு உறுப்பாகவே பார்க்கப்படுகிறது என்பதும் பெறப்படுகிறது. தொல்காப்பியம் வழி இலக்கியங்களில் முலை பற்றியும், மெய்யின் புறப்புலப்பாடுகள் பற்றிய செய்திகளையும் அறிய முடிகிறது.

    *****

    கட்டுரையாளர் – உதவிப் பேராசிரியர்
    A M ஜெயின் கல்லூரி
    மீனம்பாக்கம்
    சென்னை – 600 114

     

     

    Share

  • தீவினை தீண்டப்பெறா திருநீலகண்டம்

                                                     தீவினை தீண்டப்பெறா திருநீலகண்டம்

    முனைவர் இரா. மதன் குமார்., இணைப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை,

                                              கற்பகம் உயர்கல்வி கலைக்கழகம், கோயம்புத்தூர் – 21.

     

    முன்னுரை              

                 ‘பெருமானைப் பேசாத நாளெல்லாம், பிறவாத நாளே’ என்பது, அறுபத்துமூவர் கொண்ட வாழ்வியல்நெறியாகும். ஆனால், ‘முற்பிறப்பில் செய்த அவ்வினையால், இப்பிறப்பில் இவ்வினையைச் செய்து இளைக்கின்றோம்’ என்பதே நமது அன்றாட வாழ்வியல் அவலமாக விளங்குகிறது. இவ்வவலத்தை மாற்ற, திருநீலகண்டத்தின் மீது மாறத பற்றுடன், கைவினையாகிய தொண்டுநெறியால், இறைவனைப் பணிந்துய்வதற்கு, திருஞானசம்பந்தர் அருளிய திருநீலகண்டத் திருப்பதிகம் திருநெறி காட்டுகிறது. அத்திருநெறியில் நின்று, திருநீலகண்டம் என்பதனைத் தமக்குத் திருப்பெயராகப் பெற்றும், அதனைத் தம் வாழ்வின் திருமந்திர ஆணையாக ஏற்றும்,  சோதனையிலும் வாய்மை தவறாத வன்மையாளர் எனச் சிறந்தவர், ‘திருநீலகண்ட நாயனார்’. அவர்தம் வாழ்வு, ‘உலகோரின் நெஞ்சுக்கு நீதியென’ நன்னெறி காட்டவல்ல பாங்கினை இக்கட்டுரை ஆய்ந்துரைக்கிறது.

    நம்மைத் தீவினை தீண்டா

    ஆளுடையபிள்ளையாரின் திருநீலகண்டத் திருப்பதிகமானது திருப்பாடல்தொறும், ‘திருநீலகண்டம்’ என்னும் திருப்பெயருடன் திருவருள்ஆணையாகத் திகழ்கிறது.            உலகமயக்காகிய கீழ்மைநிலைகளை நீக்கி, பிறந்த பிறப்பின் பெரும்பயனாகிய பெருமானின் திருவடியை அடைதற்குரிய உறுதியை ஊட்டுகிறது.

    ‘பிறந்த பிறவியிற்பேணி எஞ்செல்வன் கழலடைவான்’                         (முதல் திருமுறை: 116:11)

     பெறுதற்கு அரிய பேறாகிய திருவடிப்பேற்றுக்குத் தடையாகிய, ‘கீழான தீவினைகள், அடியாரின் சிந்தையை ஒருபோதும் தீண்டா’ என்பதும், நிகழ்செயலின் வருவினையும், திருநீலகண்டத்தின் திருவருளால், ‘தொடராது’ என்பதும் உறுதி.

     ‘சொற்றுணை வாழ்க்கை துறந்துத் திருவடி அடைந்தோம்

      செற்றெமைத் தீவினை தீண்டப்பெறா திருநீலகண்டம்’                      (மேலது பதிகம்: 5)

     பெருமானை மறக்கின்ற மனத்தினையும், திருவடியில் நிலைநிறுத்தி,  பெருமானைப் பற்றி உய்யச் செய்வதாகிய அருட்சிறப்புடன் இலங்குவது, ‘திருநீலகண்டமாகிய’ பெரும்பெயராகும்.

     ‘மறக்கு மனத்தினை மாற்றியெம் ஆவியை வற்புறுத்திப்

      பிறப்பில் பெருமான் திருந்தடிக் கீழ்ப்பிழை யாதவண்ணம்

      பறித்த மலர்கொடு வந்துமை யேத்தும் பணியடியோம்

      சிறப்பிலித் தீவினை தீண்டப்பெ றாதிரு நீலகண்டம்’                          (மேலது பதிகம்: 6,7)

     உலகமயக்கில், எண்ணத்தால் எள்ளளவு நினைப்பினும், கீழ்நிலைக்குத்தள்ள வல்லதாகிய பெருமயக்காய் விளங்குவது, முறையற்ற பெண்ணின்பமாம். அதனாலேயே அருணகிரிநாதப் பெருமான்,  ‘மங்கையர் சுகத்தை வெகு இங்கிதம் எனுற்ற மனம், உன்தனை நினைத்தமைய அருள்வாயே’ என்று கொங்கணகிரிப் பெருமானிடத்தில் விண்ணப்பித்தார். அத்தகைய உயர்விண்ணப்பத்துக்கு வழிகாட்டுபவராக, திருஞானசம்பந்தப்பெருமான், திருநீலகண்டத் திருப்பதிகத்தில், அளவுகடந்த பெண்ணின்பம் முதலாகிய உலக மயக்குகள், அடியவரை நலியாதவண்ணம், திருநீலகண்டமாகிய திருமந்திரம் முன்னின்று காத்தருளும்’ என்று உறுதிபட வலியுறுத்தியுள்ளார்.

     ‘முலைத்தட மூழ்கிய போகங்களும ற்றெவையு மெல்லாம்

      விலைத்தலை யாவணங் கொண்டெமை யாண்ட விரிசடையீர்

      இலைத்தலைச் சூலமுந் தண்டு மழுவு மிவையுடையீர்

      சிலைத்தெமைத் தீவினை தீண்டப்பெ  றாதிரு நீலகண்டம்’    (மேலது பதிகம்: 3)

     மேற்கண்ட, திருப்பதிகத் திருநெறியில் அயனும் மாலும் உணர்ந்து பற்றுதற்கு அரிய பெருமான்,  ‘உண்மைஅடியார் அழைத்தால் அவர்க்குத் தவறாது காட்சியளித்து அருள்வான்!; அது திருநீலகண்டத்தின் மீது ஆணை!’ எனத் திருஞானசம்பந்தர் குறித்தருளியுள்ளார். அவர்தம் திருவாக்கு, திருநீலகண்டத்துக் குயவனாரின் திருவாழ்க்கையாக மலர்ந்து விளங்கியதைப் பெரியபுராணம் விளக்கியுரைக்கிறது.

    திருநீலகண்டமும் திருநீலகண்டரும்

    பெருமான், பேராயிரம் உடைய பெரியோன். ‘ஒருநாமம் ஓருருவம் ஒன்றுமில்லாத அவனை, ஏதேனும் ஓர் உருவத்தால் பற்றுவதே சிற்றுயிர்க்கு இயல்பாகும். காணுகின்ற அருளுருவையும் சுருங்கச் சொல்லிச் சிற்றறிவுக்கு விளக்குவனவாக, அவனது திருப்பெயர்கள் விளங்குகின்றன. அவ்வவ்வுயிரும், தத்தமது அறிவுக்கும், வினைத்தகுதிக்கும் ஏற்ப, பெருமானின் திருப்பெயர்களுள்,  ஏதேனும் ஒன்றால் உய்வதே, திருவருளின் சித்தமாகிறது. வேதம் நான்கினும் மெய்ப்பொருளாகிய, ‘நமசிவாய’ திருமந்திரம், பாண்டி நன்நாட்டில் சைவம் தழைத்தோங்கக் கருவியானது.

    கல்லில் பூட்டிக் கடலில் பாய்ச்சியபோதிலும், நமசிவாய திருமந்திரம், அப்பர்பெருமானுக்குத் திருவருள் தெப்பமாகியது. அவர், ‘சிவாயநம’ எனத் திருவாய் பொலியக் கூறி உய்ந்ததும் திருவரலாறு. ‘நற்றவா உனைநான் மறக்கினும் சொல்லும் நா நமசிவாயவே’ என்பது, சுந்தரர்பெருமானின் அருளனுபவத் திருவாக்கு. இவ்வாறு, பெருமானின் திருப்பெயருள் ஏதேனும் ஒன்றையேனும் பலகாலம் பயின்று, உள்ளத்தில் உருவேற்றி வாழ்வோருக்கு, அத்திருப்பெயரே, தீவினை தீண்டாது காக்கின்ற பெருமந்திரமாகின்றது.

    அவ்வகையில், திருக்கொடிமாடச் செங்குன்றூரில், அடியாரைத் தாக்கிய குளிர்ச்சுரத்தை அகற்றியருளத் திருஞானசம்பந்தப்பெருமானுக்கு, ‘திருநீலகண்டமே’ திருமந்திரமாகியது. அதுவே, ‘அடியாரின் உடலைச் சுடுகின்ற சுரத்தை மட்டுமல்லாது, உள்ளத்தைச் சுட்டு, உயிரைக் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளுகின்ற உலகமயக்காகிய பல்வகைச் சுரங்களையும் வேரோடு களைந்தெறிய வல்லது’ என்பதைப் பெருமானார், ‘திருநீலகண்டத் திருப்பதிகமாகவே’ அருளிச்செய்துள்ளார்.  அத்திருப்பதிக நன்நெறியினைத் தமது வாழ்வியலாகக் கொண்டவர், நாயனார்.

    வழிபடு நலத்தின் மிக்கார்

                        ‘வான்புலன்கள் அகத்தடக்கி மடவாரோடும்

                பொருந்தணைமேல் வரும்பயனைப் போக மாற்றிப்

                            பொதுநீக்கித் தனைநினைய வல்லோர்க் கென்றும்

                பெருந்துணையைப் பெரும்பற்றப் புலியூரானைப்

                பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே’                                 (ஆறாம் திருமுறை: 1: 5)

    என்னும் திருத்தாண்டகத் தொடர்கள், அளவுகடந்த பெண்ணின்பத்தைத் துறந்தார்க்குப் பெரும்பற்றப்புலியூரன் பெருந்துணையாகவல்ல திறத்தை உணர்த்துகின்றன. இத்திருவாக்கின் பிழிவாக இல்லறத்தை நடத்தியவர்,  திருநீலகண்டத்துக் குயவனார். அவரின் பெருங்குணத்தை உலகுக்குக் காட்டியருள அம்பலக்கூத்தனார் புரிந்த அருள்விளையாடலின் மையமாக விளங்குவது, ‘திருநீலகண்டம்’ என்னும் திருமந்திரமாகும்.  இல்வாழ்க்கையும் விளங்கியது.

    வழிபடு நலத்தின் மிக்கார்

              அம்பலக்கூத்தனாகிய பெருமானின் திருநடனம், ஆனந்தக்கூத்தாக விளங்குவது. அதன் அருள்வீச்சினை உயிர்கள் தாங்க வொண்ணாது என்பது அவன் திருவுள்ளம். அதனாலேயே, தனது அருள்திருநோக்கத்தைத் தனது இடப்பாகத்தில் வீற்றிருக்கின்ற அம்மையிடம் செலுத்தி, மன்னுயிர்கள் பயனுறச்செய்கின்றான். ஆனந்தக்கூத்தின் அருள்விளைவுக்கு, அம்மையாகிய சக்திபாகம் கருவியாதல்போல, நாயனாரின் சிவப்பெருவாழ்வினை நாம் உணர்வதற்கு, அவர்தம் மனைவியார் கருவியாய் அமைந்த அருள்சிறப்பு போற்றத்தக்கதாகும். மனைவியாரது  திருவாயிலிருந்து வெளிப்பட்டது, ‘எம்மை தீண்டுவீராயின் திருநீலகண்டம்’ என்னும் திருவருளாணையாகும். அதுவே,  மாந்தர்தம் இல்லறம், சிவப்பெருவாழ்வாகப் பொலிவுற என்றென்றும் நின்று நெறிகாட்டுகிறது.

                நாயனார், ‘மாது சொன்ன சூளால் இளமை துறந்து, வாய்மையில் நிலைநின்று, நன்னிலைபெற்றார். அவர்தம் புறத்தொழுக்கமே மனைவியார், திருநீலகண்டத்தின் மீது சூளுரைக்கவும் காரணமானது. நாயனாரது புராணத்தின் முதல்பாடலின் ஈற்றடியானது, ‘வாழ்த்தி வழிபடு நலத்தின் மிக்கார்’ என நிறைவுறுகிறது. பொதுநிலையில் இத்தொடரானது, ‘நாயனார் புரிகின்ற வழிபாடு சிறப்புடையது’ என்னும் பொருளையும், ‘வாழ்த்தி வழிபடத்தக்க வகையில் நாயனார் சிறப்புடையவர்’ என்பதையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது எனலாம்.

                 ‘வேதியர் தில்லை மூதூர் வேட்கோவர் குலத்து வந்தார்

                  மாதொரு பாக நோக்கி மல்குசிற் றம்ப லத்தே

                  ஆதியு முடிவு மில்லா வற்புதத் தனிக்கூத் தாடு

                   நாதனார் கழல்கள் வாழ்த்தி வழிபடு நலத்தின் மிக்கார்’                      (திரு.நீல.புராணம்: 1)

     

     

    சைவ மெய்த் திருவானார்

              நாயனாரது மனைவாழ்க்கை, வையகம் போற்றுகின்ற நல்லறமாக, அடியார்க்குத் தொண்டு செய்கின்ற அறப்பணியாகத் திகழ்ந்தது. உடலாலும், உள்ளத்தாலும் பொய்ம்மை கடிந்து, மெய்ம்மையைப் போற்றுகின்ற சைவ மெய்த் திருவாக வாழ்ந்துவந்தார். ‘இறைவனைப் பற்றுவதற்குத் துறக்கவேண்டியவற்றைத் துறப்பதற்குக் காலம் வாய்க்கட்டும் என்றில்லாமல், இளமையும் செல்வமும் உள்ளபோதே துறப்பதால், எல்லை இல்லா பெரும்பயன் விளையும்’ என்பது வள்ளுவம். அந்நெறியினை உலகுக்கு உணர்த்த உண்ணிய திருவருள், நாயனாரைக் கருவியாகக் கொண்டது. அவர், புறத்தொழுக்கம் பூண்பவராய் அறிவு மயங்கினார். அதை அறிந்த மனைவியார், அவர்பால் புலந்தார். நாயனாரும் அவர்தம் ஊடல் தீர்க்க, நயந்து அவரை நெருங்கினார். ‘ஆயும் அறிவினர்’ என்னும் மெய்யுணர்வு கொண்டிருந்த அம்மையார், காமத்தீ தன்னையும் உய்வுபெற இயலாத கீழ்நிலைக்குத் தள்ளும்’ எனக் கருதித் தம்மை அதிலிருந்து காத்துக்கொள்ளச்  சித்தம்கொண்டார். ஆயினும், கணவனாரையும் நன்னிலையில் காத்தருளவேண்டிய கடப்பாடும், தமக்கே உண்டு என்பதனை உணர்ந்தவராக, இருவரும் ஒருசேர நன்னிலைபெறக் கருதினார். பெருமானின், நிலைபெற்ற திருப்பெயராம், ‘திருநீலகண்டத்தை’ முன்னிருத்தி, நாயனார்பால் ஆணை மொழிந்தார்.

                  “தீண்டுவீ ராயி னெம்மைத் திருநீல கண்ட” மென்றார்                                     (திரு.நீல.புராணம்: 6)

    சிந்தை திறம்பாத சீர்மையாளர்

                இல்லறநெறியிலும் இளமை துறந்து, சிவனடிக்கே சிந்தை பதித்த செழுமனச் செல்வியாக விளங்கியவர், ‘காரைக்காலம்மையார்’. அவர், பரமதத்தனுக்காக, பெருமானிடத்தில் மாங்கனி பெற்றளித்தார். அவ்வேளையில், ‘சிவனது திருவிளையாடலைப் பிறரிடத்தில் கூறுதற்கு வாய்ப்பில்லை’ என்ற நிலையிலும், அதனைத் தமது கணவனாரிடத்தில் மறைத்தல், ‘ இல்லற மாண்புக்கு இழுக்காகும்’ என்று வாய்மை திறம்பாதவராக, ‘சிவனருளால் பெற்ற மாங்கனி இது’ என்றே கூறி, அவர் கையில் ஒப்படைத்தார். அம்மாங்கனியும் பரமதத்தனின் கைகளிலிருந்து மறைந்து, அம்மையார் மொழிந்த வாய்மைப் பெருமொழிக்குச் சான்றாக அமைந்தது. அதன் பின்னரும்,  சிவனடியாரின் பசிப்பிணி போக்குதல் முதலான சிவத்தொண்டுக்குக் கருவியாகவே அம்மையார் தமது இல்லறத்தை நடத்திவந்தார். அதனாலேயே, கணவனாருக்குப் பயன்படாத  தசை உடம்பினைத் துறந்து, பேயுருக் கொண்டார். எந்நிலை வந்துற்றாலும், பெருமானை மறவாத அம்மையாரது பேரன்பின் திறமே,

                  ‘நின் தாள்கள் போற்றும் பேய்வடிவு அடியேனுக்குப் பாங்குறவேண்டும்’     (காரை.அம்.புரா.: 49)

    என்னும் விண்ணப்பமாக விளங்குகிறது. இத் திருவிண்ணப்பத்தைச் சேக்கிழார்பெருமான்,

      ‘சிந்தை ஒன்றிய நோக்கின் மிக்க உணர்வு கொண்டு உரைசெய்கின்றார்’    (காரை.அம்.புரா.: 48)

    எனக் குறித்தருளியுள்ளார். இத்தகைய சிந்தை மாறாத சிவப்பற்று நாயனாரிடத்திலும், அவர்தம் மனைவியாரிடத்திலும் ஒருசேர அமைந்திருந்தது.

    மனத்தினாலும் தீண்டாத திருவாளர்

              காமவயப்பட்ட நிலையிலும், அறிவழியாத உறுதித்திறமுடையவரை திருவள்ளுவர், ‘ஆயும் அறிவுடையார்’ (திருக்குறள்: வரைவின் மகளிர்: 4,8)  என்று குறிக்கின்றார்.

              அம்மையார் மொழிந்ததாகிய, திருநீலகண்டத்து ஆணையைக் கேட்ட அளவில், நாயனாரும், ‘ஆயும் அறிவுடையவர்’ ஆனார். “மெய்யன்பின் முதிர்ந்த மேன்மைகளைத் துய்த்தறிந்த மேலோர், பொருளையே போற்றி மதிக்கும், பரத்தையரின் பொய்யின்பத்தை நாடார்” (திருக்குறள்: வரைவின் மகளிர்: 3- சிற்பி பாலசுப்பிரமணியனார் உரை) என்ற மெய்யுணர்வு வாய்க்கப்பெற்றார். அம்மையாரின் அருகிலிருந்த நாயனார்,  உடனே விலகினார். அம்மையாரின் ஆணையில்,  ‘எம்மை’ என்றமைந்த சொல்லமைதியில் சிந்தை செலுத்தினார். அச்சொல், மனைவியாரை மட்டுமன்றி பெண்கள் அனைவரையும் ஒருங்கே குறிப்பதாக உணர்ந்தார். அவ்வண்ணமே, திருநீலகண்டத்து ஆணைக்கு உறுதிசேர்க்க எண்ணினார். உடனே, ‘சிந்தையாலும் மாதர் எவரையும் இனித் தீண்டேன்’ என்று உறுதிபூண்டார். அத்தகைய மனவுறுதிக்கு, அந்நாள் வரையில் அவர், ‘திருநீலகண்டம்’ என்னும் திருப்பெயரின்பால் கொண்டிருந்த பற்றுறுதியே காரணமானது.

                 ‘ஆதியார் நீல கண்டத் தளவுதாங் கொண்ட வார்வம்

                  பேதியா வாணை கேட்ட பெரியவர் பெயர்ந்து நீங்கி

                  ஏதிலார் போல நோக்கி, “எம்மைஎன் றதனான் மற்றை

                  மாதரார் தமையு மென்றன் மனத்தினும் தீண்டேன்” என்றார்’.           (திரு.நீல.புராணம்: 7)

                            நாயனாரது புறத்தொழுக்கத்தை அறிந்தவுடனேயே, மனைவியார் அதுகுறித்து அயலவர் அறியக்கூறி முறையிட்டிருக்க வாய்ப்புண்டு. அதுபோன்றே, நாயனாரும் அயலவரிடத்தில் கூறியிருப்பின், அவர்களும் அவர்தம் செய்கைக்கு நியாயம் கற்பித்து, மனைவியாரது செய்கை உலகவழக்குக்குப் பொருந்தாது எனக்கூறி, ‘இனியும் அன்புறு புணர்ச்சியால் இல்லறத்தை இனிது கழித்திருங்கள்’ என்றே உலகியலை ஒட்டி ஆற்றுப்படுத்தியிருப்பர்.

    காரைக்காலம்மையார், பரமதத்தனைப் பிரிந்திருந்த வேளையிலும், கழிகின்ற இளமைக்கும், காணாத போகங்களுக்கும் ஏங்கி இளைக்கவில்லை. மாறாக, அந்நாட்களிலும், அடியவர்க்குத் தொண்டுசெய்துவந்தார். அதுவே, ‘மறை பிறர் அறியாமை’ என்னும் மனையறமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டதனைப் பெரியபுராணம் உணர்த்துகிறது.

     அதைப்போன்றே, நாயனாரும், மனைவியாரும், இல்லறத்தைப் தொண்டர் பணிக்கான களமாகவே கொண்டிருந்தனர். தம்மிடையே அன்புறு புணர்ச்சி அகன்றநிலையிலும், அன்றாடம் அடியவர்க்குத் திருவோடு வழங்குகின்ற மேன்மைப்பணியில் பழுதேதும் ஏற்படாதவாறு அன்பின்திறத்தில் சாயாதிருந்தனர்.  ‘தாங்குதற்கு, இனிக் கோலே துணையாகும்’ என்று மூத்தநிலையிலும், பெருமானின் மீதுகொண்ட உண்மையன்பில் சிறிதும் பிறழாது உயர்ந்தனர்.

     ‘இளமையின் மிக்கு ளார்க ளிருவரு மறிய நின்ற

      அளவில்சீ ராணை போற்றி யாண்டுகள் பலவுஞ் செல்ல

      வளமலி யிளமை நீங்கி வடிவுறு மூப்பு வந்து

      தளர்வொடு சாய்ந்து மன்பு தம்பிரான் றிறத்துச் சாயார்’                       (திரு.நீல.புராணம்: 9)

     

     நடந்து வந்தார்; நயந்து தந்தார்

              பொருள் கொண்டோர், இல்லாதவர்க்கு வழங்கி உதவுதலே, உலகியல் அறமாகும். அதனை உணர்த்தவேண்டியே பெருமான் பிரமகபாலத்தைக் கையில்கொண்டு பிச்சையேற்றருள்கின்றான்.

                 ‘பிச்சைய தேற்றான் பிரியா வறஞ் செய்ய’ (திருமந்திரம்: ஏழாம் தந்திரம்: 184) எனத் திருமந்திரம் குறிக்கின்றவாறு, அறங்காட்டியும், அவ்வறத்தைக் கடைப்பிடித்தொழுகி, நன்னிலை பெறவும், பக்குவம் கொண்டோரின் குற்றத்தையும் பெருமான் குணமாகக் கொள்வான்.  அப்பெருங்குணத்துக் காதலுடன்,  பக்திநெறிக்குத் தலைப்படுவாரை உயர்த்தியருளவேண்டி இறைவன், தன் திருக்கரத்தைத் தந்துதவுகின்றான். ஆயினும், வினைவயத்தால் உலகியல் மயக்குகள், ஆயிரம் அசுரக்கரம் கொண்டு,  அவ்வுயிர்களை வலிந்து இழுத்து, வினைச்சேறு மிக்க ஆழ்குழியில் வீழ்த்துகின்றன. இதுவே, பக்திநெறி நின்றாரின் அயராத மனக்கலக்கத்துக்கான சூழலாகிறது. அத்தகைய மனக்கலக்கமுற்ற நாயனாரின் வாட்டத்தை நீக்கி அருளவேண்டியே பெருமான், ஓடேந்திய கையராகிய கோலத்தை நயந்து ஏற்று,  நாயனாரின் மனையை நாடி நடந்தே வந்ததாகச் சேக்கிழார் பெருமான் குறித்துள்ளார்.

                 ‘நன்னெறி யிதுவா மென்று ஞாலத்தார் விரும்பி யுய்யும்

                  அந்நெறி காட்டு மாற்றா லருட்சிவ யோகி யாகி,……..                        (திரு.நீல.புராணம்: 10)

                  விடும்பலிப் பாத்திர மேந்து கையராய்

                  நடந்துவேட் கோவர்தம் மனையை நண்ணினார்’                                  (திரு.நீல.புராணம்: 12)

                            நாயனாரின், குற்றம் கடிந்த கொள்கை வாழ்வின் உயர்வினை உலகுக்கு உணர்த்தவேண்டி வந்தவர், தமது திருவோடு,  கொள்கின்ற (தீவினைகள்) யாவற்றையும் தூய்மையாக்கவல்லது’ என்றார். அத்தகைய சிறப்புடைய தமது திருவோட்டினைக் கொள்வதற்கு உரிய முழுத்தகுதியினையும் உடையவர் நாயனார் என்பவராக, பெருமான் அவர்பால், திருவோட்டினை ‘வாங்கு நீ’ என நயந்து கூறி ஒப்படைத்ததாகக் குறித்துள்ளார் சேக்கிழார்பெருமான்.

    மெய்ம்மைநிலை விளக்க வந்தார்

              திருநீலகண்டத்தின் மீதான ஆணையினை, உள்ளத்தில் மறைத்துக் காக்கின்ற உறுதியுடன், சிவயோகி தந்த திருவோட்டினையும் தம் மனையகத்தே உற்றஇடத்தில் பிறரறியாதவாறு உரிய பாதுகாப்பில் வைத்திருந்தார் நாயனார். ஆனால், பெருமானே அதனை மறையும்படியும் செய்தார். அத்துடன், ஏதும் அறியாதவரைப்போல, மீளவும் தமது திருவோட்டினைப் பெறுவதற்கு நாயனாரின் மனைக்கு வந்தார். அதனை, ‘வாலிதா நிலைமை காட்ட முன்புபோல் வந்தார்’  (திரு.நீல.புராணம்: 19) எனப் புராணம் சுட்டுகிறது. ‘வாலிதாம் நிலைமை’ – தூயதாகிய மெய்ம்மை நிறைந்து விளங்கியநிலை’ என்பது உரைவிளக்கம் (பெரியபுராணம்-முதல் தொகுதி-சி.கே.சுப்ரமணியனார் உரை: பக்.: 681).

             

    தூய்மைநிலை காட்டத் தீராவழக்கு

              வந்த சிவயோகியார், நாயனாரிடத்தில் தமது திருவோட்டினைத் திரும்பத் தரும்படிக் கேட்டவேளையில், அது குறித்த இடத்தில் இல்லாமை கண்டு, நாயனார் திகைத்தார். ‘வைப்பிடத்தில் அத்திருவோட்டினைக் காணேன்’ என்றார். அவ்வளவில் அவர்தம் அறிவையும் மறைப்பாற்றல் மறைக்கின்ற நிலையுற்றார். சிவயோகியாரிடத்தில், முன்பிலும் சிறந்த ஓட்டினைத் தாம் தந்துதவுவதாகக் கூறினார். அதைப்பெற்றுத் தமது பிழையைப் பொறுத்தருளவேண்டும்’ என வேண்டினார். ஆனால், வழக்காடி நாயனாரின் வாய்மையாம் வன்மையினை உணர்த்தவந்த சிவயோகியார் அதனை ஏற்கவில்லை. அடைக்கலப்பொருளைக் கவர்ந்துகொண்டதும் அல்லாமல், அதற்கு நாணாத குற்றத்துக்காக, குடும்பதோடு உம்மை, எம்உலகிற்குக் கொண்டு செல்வதே சிறந்த தீர்வாகும்’ என்றார். ஆயினும், நாயனார் கொண்டிருந்த பழியச்சம், அம்மொழிகளது உள்பொருளை உள்ளவாறு உணர்கின்ற தெளிவினை அவருக்குத் தரவில்லை. மாறாக, தம்பாலுள்ள உண்மையினை நிறுவுவதற்கான வாய்ப்புகளைச் சிவயோகியே தந்தருள்வார் என்ற உறுதியில் அவரது ஆணைக்குக் காத்திருந்தார். அவ்விடத்தில் சிவயோகியார், ‘நீர் களவுசெய்யாமை உண்மையாயின், உலகவர் முன்னால், ஆசை மகனுடன் நீரில் மூழ்கி எழுந்துவருக!’ என்றார்.

    நஞ்சொளித்தார் தந்த பெருஞ்சோதனை               

                 ‘யான் மகன் பெற்றிலேன்’; ‘அதனால் நீர் சொன்னவாறு செய்தற்கு இடமில்லை’ என நாயனார் மறுத்து உரைசெய்தார். அப்படியாயின், ‘உமது காதல் மனைவியின் கரம் பிடித்து, நீரில் மூழ்கி எழுக’ என்றார், சிவயோகியார். அதற்கும் மறுப்புரையாக, ‘யான் மட்டுமே மூழ்கி உண்மையினை உலகவர் உணர உரைப்பேன்’ என்றார் நாயனார். அதுகேட்டு வெகுண்ட யோகியார், ‘களவாடியதும் அல்லாமல், உண்மையாளன் என்றும் வாது செய்கின்றீர்; அவ்வுண்மையினைப் பிறருக்குச் சொல்ல வாய்ப்பளித்தபோதும், அதனை உரியவாறு அணுக மனமின்றி, பலவாறு மறுத்துரைக்கின்றீர்.  ‘உம்மிடமிருந்து உரிய நீதியைப் பெற, தில்லைவாழ் அந்தணர்களின் அவையினை யாம் நாடிச் செல்வோம்’ என்றார் யோகியார். அங்கு இருதரப்பு வாதங்களையும் கேட்ட அவர்கள், யோகியாரின் எண்ணப்படியே நாயனார், மனைவியாருடன் இருந்து நீரில் மூழ்கி எழுதலே சாலச் சிறந்தது’ என்று உரைத்தனர். அந்நிலையில், அவர்களது கருத்துக்கு, எதிர்க்கருத்து கூறுகின்ற மனநிலை நாயனாருக்கு இல்லை. தாம் காக்கவேண்டிய பேருண்மை என்னும், தீராதபெருங்கடமையில் நிலைநின்றார். தமது மனைவியாரைத் தீண்டியபடி,  நீரில் மூழ்கிஎழ வாய்ப்பில்லாமையை எண்ணிக் கலங்கினார். அதனைத் தவிர்க்கவேண்டுமாயின், தனது புறத்தொழுக்கத்தைக் கடிவதற்கு, மனைவியார் சொன்ன சூளுரையினை உலகறியச் சொல்கின்ற நிலை ஏற்படுமே என்று வருந்தினார். அவ்வேளையிலும் அது,  தனது தன்மானத்துக்கு இழுக்கு’ என அவர் எண்ணவில்லை.  புறத்தொழுக்கமும், திருநீலகண்டத்தின் மீதான ஆணையும், உலகறிய வெளிப்படுமானால், அதுகாறும் தாமும் மனைவியாரும் இல்லறத்தாருக்குரிய கடமைகளாகச் செய்துவந்த திருத்தொண்டின் சிறப்புக்கு குறைநேருமோ’ என்றே கலங்கினார். அதனாலேயே, சிவயோகியாரிடமும்,  தில்லைவாழ் அந்தணரிடமும்கூட ஆணை குறித்துக் கூறவில்லை.

    நாயனார், தில்லைவாழ் அந்தணர் கூறியவாறு செய்துமுடிக்க, மற்றோர் உபாயத்தைக் கைக்கொண்டவராக, அனைவரோடும் திருப்புலீச்சுரமாகிய திருத்தலத்தினை அடைந்தார். பெருங்கூட்டத்தின் முன்பிருந்து, மனைவியோடும் குளத்தில் மூழ்க எண்ணினார். மூங்கில் தண்டின் இருமுனைகளையும் பற்றியவாறு மூழ்கிஎழ எத்தனித்தார். அதைக் கண்ட சிவயோகியார், யாம் கூறியவாறே, மனைவியைக் கை தீண்டி, மூழ்கி எழுக’ என்றார். இதைக் கேட்டு, ஆற்றாமை மேலும் மிகுந்து கலங்கிய நாயனார், தமக்கும், மனைவியாருக்கும் இடையேயான திருநீலகண்டத்து மீதான ஆணையை உலகவர் அறியக் கூறி, மூழ்கி எழுந்தார். முந்தைய சிவப்பொலிவிலும் அவர்தம் திருமேனி, மேலும் பொலிவுற்றுத் திகழக் கண்ட அனைவரும் திகைத்தனர். அதுகாறும், அவ்விடத்தில் நின்றிருந்த சிவயோகியார், வானில், விடைமேல் மாதொருபாகரெனத் திருக்காட்சியும் தந்தருளினார்.

                 ‘மனைவியார் தம்மைக் கொண்டு மறைச்சிவ யோகி யார்முன்

                  சினவிடைப் பாகர் மேவுந் திருப்புலீச் சுரத்து முன்னர்

                  நனைமலர்ச் சோலை வாவி நண்ணித்தம் முண்மை காப்பார்

                 புனைமணி வேணுத் தண்டி னிருதலை பிடித்துப் புக்கார்’           (திரு.நீல.புராணம்: 37)

    அடியார்க்கு எளிய, ‘நீலகண்டன்’     

    ‘நீலகண்டம் இருவர்க்கும் வேறுபட்ட சிந்தையான்’ (இரண்டாம் திருமுறை: 100:9) என்பது திருஞானசம்பந்தர் அருள்மொழி. திருநீலகண்டனாகிய பெருமான்,  மாலுக்கும், பிரமனுக்கும் அரியவன். ஆயினும், அடியாருக்கு என்றும் எளியவன்’ என்பதற்கு, நாயனார் அருள்பெற்ற திறம் சான்றாகும்.

    நாயனாரும் அவர்தம் மனைவியாரும், மேன்மேலும் சீர்பெருகு சிவத்தொண்டாற்ற அவர்களுக்குக் குறையாத இளமை அளித்தருளிய பெருமான் இன்றளவும், ‘இளமையாக்கினார்’ என்று போற்றப்பெறுகின்றார். மேலும், கணம்புல்லர், முடியால் விளக்கெரித்த இத்திருத்தலம், தில்லைத் திருத்தலத்துக்கு அருகிலேயே உள்ளது.

    முடிவுரை

                திருவைந்தெழுத்தும், திருச்சிற்றம்பலமுமாகிய பலவகைத் திருப்பெயர் மந்திரங்களும், நுண்ணறிவால் மட்டுமே அணுகப்பெறுகின்ற அருமையுடையவை. அவற்றுள்,  ‘திருநீலகண்டம்’ என்னும்  திருப்பெயர், உண்மைஅன்பின் உணர்வுநிலையால், எளிமையுறப் பற்றுகின்ற மந்திரமாகிறது. அத்திருப்பெயர், ‘மன்னுயிர்க்காக, யாரும் உண்ணஇயலாத அருநஞ்சை உண்டு காத்த பெருமானின் அருந்தியாகத்தை உணர்த்துவது. திருஞானசம்பந்தப் பெருமான்,  அதன் எளிமைத்தன்மையில் கொண்ட ஈடுபாட்டினால், ‘நீலகண்டனை நித்தல் நினைமினே’ (5:57:9) என்றார். அவ்வகையில் வாழ்ந்த நாயனார்,  ‘பொய் கடிந்து அறத்தின் வாழ்வார்’ என்றும், ‘பழுதிலார்’ என்றும் போற்றப்பெறுகின்றார். அவர்தம்இல்லறம்,  காமம் கடந்து,  தொண்டுநெறியாகச் செழித்ததற்கு, ‘திருநீலகண்டமே’ கருவியானது. அத்திருப்பெயர் அன்றாட வாழ்வின் அருமந்திரமானால், நம்மைத் தீவினைத் தீண்டப்பெறாத உயர்வில். கொடிய காமவலையினை நீத்து, திருவடியினைப் பற்றி உய்யலாம்.

    ஆய்வுத் துணைநூல்கள்

    1. பெரியபுராணம்-முதல் தொகுதி-சி.கே.சுப்ரமணியனார் உரைநூல்,

               பன்னிரு திருமுறை ஆய்வுமையம்,

    கற்பகம் உயர்கல்வி கலைக்கழக வெளியீடு, கோயம்புத்தூர்- 21.

    பதிப்பு ஆண்டு: செப்டம்பர், 2017.

    1. தேவாரத் திருப்பதிகங்கள் (அடங்கன்முறை),

    பேராசிரியர் அ.ச. ஞானசம்பந்தனார் (பதிப்பாசிரியர்),

    கங்கை புத்தக நிலைய வெளியீடு, ஐந்தாம் பதிப்பு: சனவரி, 2005.

    1. திருக்குறள், சிற்பி பாலசுப்பிரமணியனார் உரை,

    தாமரை பதிப்பகம், சென்னை.  இரண்டாம் பதிப்பு: அக்ட

    Share

  • திருந்திய வாழ்விற்குத் திருமூலர் காட்டும் நெறிமுறைகள்

    -முனைவர் க. சிராஜுதீன்

    இன்றையவாழ்க்கை ஆரவாரம் மிக்கதாகவும் ஆடம்பரம் மிக்கதாகவும் போலித்தனம் நிறைந்ததாகவும் மாறிவருகிறது. வாழ்க்கையை அனுபவிக்கவோ சரிவரப் புரிந்துகொள்ளவோ இயலவில்லை. இந்நிலையில் மனிதர்கள் எப்படி வாழ வேண்டும்? என்பதற்குப் பலர் தாம் கண்ட, அனுபவித்த உண்மைகளைச் சமுதாயத்திற்கு வழங்கிச் சென்றுள்ளனர். அவர்களுடைய கருத்துகளும், கூற்றுகளும் உலக மக்களின் வாழ்விற்கு உறுதுணை புரிகின்றன.

    மக்களுக்கு வாழ்வியலை உணர்த்தும் பணி சங்ககாலத்தில் இருந்து நடைபெற்று வருகிறது என்பதற்கு,

    “நல்லது செய்தல் ஆற்றீராயினும்
    அல்லது செய்தல் ஓம்புமின்”1     என்ற நரிவெரூஉத் தலையாரின் பாடலும்,
    “தீதும் நன்றும் பிறர் தரவாரா”2 என்ற கணியன் பூங்குன்றனார் பாடலும் சான்று பகர்கின்றன.

    ஒவ்வொரு மனிதனும் சமுதாயத்துடன் பல்வேறு இழைகளால் இணைக்கப்பட்டுள்ளான். அவனது சிந்தனைமுறை, ஒழுக்கக் கோட்பாடுகள் அனைத்தும் சமுதாயச் செல்வாக்கின் விளைவுகளாகும். இதனை உணர்ந்த வள்ளுவரும் “உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல்”3 என்றும் “இன்னா செய்தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால்”4 என்றும் கூறுகிறார்.

    தனிமனிதனுக்கும் சமுதாயத்திற்கும் நெருங்கிய உறவு இருப்பதால் தனிமனிதனின் ஒழுக்கக்கேடு சமுதாயத்தில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். தனிமனிதன் நல்லவனாக வாழ்கின்றபோது சமுதாயம் பண்பட்டதாக விளங்கும். உயரிய சமுதாயமாக அமையத் தனிமனித ஒழுக்கம் அடிப்படையானதாகும். “மனிதர் தொகுப்பாக இருப்பினும் அவரவர் அளவில் தனிமனிதரே. தனிமனித வாழ்வில் ஒழுங்கும் அறமும் இன்றியமையாதன. தனிமனிதன் நன்றாக வாழ்ந்தால்தான் நாடும் உலகமும் உயர்வடையும்”5 என்ற கருத்தின் மூலம் உணரமுடிகிறது.

    “யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்”6 என்ற உலகநோக்குடன் பரந்த சிந்தையுடன் வாழ்ந்த தமிழர்கள் மனித சமுதாயம் ஒன்றெனக் கருதிக்கூடி வாழ்ந்தனர். ஒன்றுபட்டு உயர்ந்த வாழ்வை நடத்த விழைந்தனர். சமுதாயத் தேவைகளை உணர்ந்து பயனுடைய வாழ்வினை வாழும் மனிதர்கள் உழைப்பது தமது கடமை என்று கருதினர்.

    அக்காலத்தில் மக்களுக்காகச் சிந்தித்த வள்ளுவனைப் போல, இளம்பெருவழுதியைப் போல திருமூலரும் சிந்தித்து, அனுபவித்துத் தாம் உணர்ந்த வாழ்வை, மக்களுக்குத் தேவையான பல வாழ்வியல் சிந்தனைகளைத் திருமந்திரத்தின் மூலம் வழங்கியுள்ளார். பத்தாம் திருமுறையாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ள திருமந்திரத்தின் தொடக்கப் பகுதியில் மக்களுக்கான வாழ்வியல் நெறிமுறைகளையும், அடுத்த பகுதியில் தாம் உணர்ந்த இறைநிலையையும், இறுதிப் பகுதியில் இறைவனால் பெறப்படும் ஞான நிலையையும் உணர்த்துகிறார். இம்மூன்றில் முதல் பகுதியான வாழ்வியல் நெறிமுறைகளைத் திருமூலர் வழி எடுத்தியம்புவதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

    கொல்லாமை

    கருணை வடிவான இறைவன் தான் படைத்த உயிரினங்களை வதைத்கும் செயலை ஒரு பொழுதும் அங்கீகரிப்பது இல்லை, பொறுப்பதும் இல்லை. “வதைக்கும் செயல் புரிந்தால் வதைபட வேண்டி வரும்” என்பது அனைத்துச் சமயத்தாரின் நம்பிக்கை. ஆன்மாக்கள் கர்மபலனைப் பொறுத்து வெவ்வேறு வடிவங்கள் எடுத்துக் கொள்கின்றன என்பது இந்து தர்மத்தின் முக்கியக் கோட்பாடு. ஒவ்வோர் உயிரினத்திலும் ஒரு ஜீவாத்மா உறைந்துள்ளது. இறைவன் ஒருவனே பரமாத்மா. ஒரு ஜீவாத்மா மனித உடலில் உறையும்பொழுது அது வதைப்பட்டால் அதற்குப் பெயர் கொலை – வன்முறை – தீவிரவாதம். இறைவனின் படைப்புகளில் சில, மனித குலத்திற்காக மட்டுமே என்று எண்ணுவது பெரும்பிழை. கொல்லுதல் என்பது பெரும்பாவம். எவன் ஒருவன் கொலைத் தொழிலில் ஈடுபடுகிறானோ அவன் விரைவில் கூற்றுவனால் கொல்லப்படுவான். கொலை செய்யாதவனுடைய உயிர் அவனின் உடலில் நீண்டநாள் நிலைபெற்று வாழுமென்று திருவள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார். இதனை,

    “கொல்லாமை மேற்கொண்டொழுவான் வாழ்நாள் மேல்
    செல்லாது உயிருண்ணுங் கூற்று”7     என்ற குறட்பாவின் மூலம் வலியுறுத்துகிறார்.

    உயிர்களைக் கொல்லாமை என்பது தமிழர்களிடையே தொன்றுதொட்டு வரும் மரபாகும். இக்கொள்கை மங்கும் காலத்தில் வள்ளலார் புலால் ஒழித்தல் கொள்கையைத் தீவிரமாக அனைவரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். இதே கருத்தைத் தாயுமானவரும்,

    “கொல்லா விரதம் குவலயமெல்லாம் ஓங்க
    எல்லார்க்கும் சொல்லுவது என் இச்சை பராபரமே” என்ற வரிகள் மூலம் எடுத்துரைக்கிறார். அனைத்து உயிர்களும், நன்றாக வாழவேண்டும் என்று எண்ணினால், அதற்கு அடிப்படையாக அமையவேண்டியது அன்பும், கருணையும் ஆகும். “புலையும் கொலையும் களவும் தவிர்”8 என்று கருணையோடு இருக்க வேண்டுமென்று கொன்றை வேந்தனும் குறிப்பிடுகிறது.

    எவ்வுயிரையும் தம் உயிர்போல் பாவித்து அன்பு செய்தல் வேண்டும். அவ்வாறு அன்பு செய்யாது தீங்கு செய்வோமேயானால் கொடிய கூற்றுவன் நாம் செய்த தீங்கினை நமக்கே செய்வான். எனவே எவ்வுயிர்க்கும் அன்பு செய்ய வேண்டும். இப்படிச் செய்வோர் உள்ளத்திலேதான் இறைவன் தங்கி உறைவான் என்பதைத் திருமூலர்,

    “கொல்லிடு குத்தென்று கூறிய மாக்களை
    வல்லடிக் காரர் வலிக்கயிற்றாற் கட்டிச்
    செல்லிடு நில்லென்று தீவாய் நரகிடை
    நில்லிடும் என்று நிறுத்துவர் தாமே”9 என்ற வரிகள் மூலம் விளக்குகிறார்.

    அன்புடைமை

    அன்புடைமை என்பது அன்பைக் கொண்டவராக இருத்தல். இது இல்லறத்தார்க்கு மட்டுமன்றி அனைவருக்கும் பொருந்துவது. அன்பு எனும் உள்ளுணர்வே அனைத்தையும் இணைக்கும் பாலம் ஆகும். அது கருணையாலும், கனிவாலும், ஆர்வத்தாலும், மனம் கொள்ளும் உணர்வும், அது கொடுக்கும் விரிந்து படர்ந்த இடமும், சலுகையும் இன்பமும், இன்னதென்று விளக்க முடியாத நல் எண்ணமுமாகும்.

    அன்புகொண்டு அணுகினால் பிரச்சினைகள் பிரச்சினைகளாகவே தோன்றாது. அன்பு எனும் கருணைகொண்டு பார்க்கும்பொழுது குற்றங்களையும் பொறுத்துக்கொள்ளும், மனமும் அவற்றிற்குத் தீர்வைக் காணும், அறிவும் மேலோங்குமே தவிர கோபம் எனும் குணம் வாராது. உண்மையில் அன்பு செய்வது இன்பமாகும். அன்பு எதையும் குணப்படுத்தும் குணம் கொண்டது. அன்பு தான் சிவம் என்றும், சிவம் தான் அன்பு என்றும் உலக மக்கள் யாரும் அறிந்திருக்கமாட்டார்கள். ஒருவன் அன்புதான் சிவமாகவும் சிவம்தான் அன்பாகவும் இருப்பதாக உணர்ந்தபின், அவர் சிவத்தன்மையை அடைந்து விடுவார் என்கிறார் திருமூலர். இதனை,

    “அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்
    அன்பே சிவமாவ தாரும் அறிகிலார்
    அன்பே சிவமாவ தாரும் அறிந்தபின்
    அன்பே சிவமாய் அமர்ந்திருந்தாரே”10 என்ற வரிகள் மூலம் விளக்குகிறார்.

    உதவி

    உற்றாருக்கும், உறவினருக்கும், கண்ணில் பட்டாருக்கும் உதவவேண்டிய பொறுப்பு மனிதப் பிறவிகளுக்குக் கடமையாகிறது. பிறருக்காக இரக்கப்படும் மனம், மற்றவர்களுக்கு உதவும் மனப்பான்மை மனிதர்களுக்கு அமைவது மாபெரும் வரம். பிறரின் கனவுகளை அடைய ஒருவர் உதவினால், அவர் தன்னுடைய இப்பிறவிக்கான இலக்கை மிக எளிதாக அடைந்துவிட முடியும் என்பது இறைக்கோட்பாடு மட்டுமன்று இயற்கை விதியும்கூட. ஒருவர்க்கு செய்யும் உதவி அதே வடிவத்தில் திரும்பக் கிடைக்காது. அது ஏதோ ஒரு வழியில், ஏதோ ஓர் உருவத்தில் கிடைத்தே தீரும். கைம்மாறு கருதாது உதவி செய்வது சிலரின் இயற்கைக் குணமாக அமைந்துவிடுகிறது. அத்தகைய குணம் கொண்ட மனிதர்கள் எப்போதும் போற்றுதலுக்கு உரியவர்கள்.

    பிறருக்கு உதவி செய்யும்போது பயனை எதிர்பார்க்காமல் உதவிசெய்ய வேண்டும். அவ்வாறு செய்கின்ற உதவிதான் உதவியாகக் கருதப்படும். பயனை எதிர்பார்த்துச் செய்வது உதவியாகாது. இதைத் திருவள்ளுவர்,
    “வறியார்க்கு ஒன்று ஈவதே ஈகை மற்றெல்லாம்
    குறியெதிர்ப்பை நீரது உடைத்து”11     என்ற வரிகள் மூலம் விளக்குகிறார். உதவி செய்பவரைத் திருக்குரான் “(அவர் எத்தகையோரென்றால்) தம்மைத் தூய்மைப்படுத்தியவராகத் தம் பொருளை (இறைவன் பாதையில்) கொடுக்கிறார். மேலும், தாம் பதில் (ஈடு) செய்யுமாறு பிறருடைய உபகாரமும் தம்மீது இல்லாதிருந்தும். மாறாக மேலான தம் இறைவனின் திருப்பொருத்தத்தை நாடியே (அவர் தானம் கொடுக்கிறார்). வெகு விரைவிலேயே (அத்தகையவர் அல்லாஹ்வின் அருள் கொடையால்) திருப்தி பெறுவார்.”12 என்று குறிப்பிடுகிறது. வேறுபட்ட சமயமாக இருந்தாலும், உதவிசெய்தல் என்ற சிந்தனையில் எல்லாச் சமயங்களும் ஒரே கருத்தை விளம்புகின்றன.

    உதவி செய்தல் பற்றித் திருமூலர் குறிப்பிடும்போது, தானம் செய்ய முடியவில்லையே என்று எவரும் கவலைப்பட தேவையில்லை. உண்ணும் உணவில் ஒரு கைப்பிடி உணவைக் கண்ணில் தெரியும் காக்கைக்கு இட்டு உதவலாம். அத்தகைய நிலையை எட்ட முடியவில்லை எனில், பசுவிற்கு ஒரு கைப்பிடி வைக்கோலை எடுத்து உண்ணக்கொடுக்கலாம். அத்தகைய சூழலும் கைவரப்பெறவில்லையெனில் அருகில் உள்ளவரின் மனம் புண்படும்படி பேசாமல் இனிமையான சொற்களைப் பேசினாலே போதுமானது. அதனை மிகப்பெரிய தானமாகக் கருதலாம் என உதவி செய்வது குறித்து மிக எளிமையான முறையில் விளக்குகிறார். இதனை,

    “யாவர்க்கு மாம்இறை வற்கொரு பச்சிலை
    யாவர்க்கு மாம்பசு விற்கொரு வாயுறை
    யாவர்க்கு மாம்உண்ணும் போதுஒரு கைப்பிடி
    யாவர்க்கு மாம்பிறர்க் கின்னுரை தானே”13 என்ற திருமந்திரத்தின் வரிகள் விளக்குகின்றன. 

    அறம்

    ‘அறு’ என்ற வினைச்சொல்லின் அடியாகப் பிறந்ததே ‘அறம்’ என்னும் சொல். இச்சொல்லுக்கு அறுத்துச் செல், வழியை உண்டாக்கு, உருவாக்கு, துண்டி, வேறுபடுத்து என்ற பலவகைப் பொருள்கள் வழங்கி வருகின்றன. இத்தகைய சொல் ஆராய்ச்சியின் அடிப்படையில் அறம் என்னும் சொல்லிற்குப் பின்வருமாறு விளக்கம் கூறலாம். மனிதன் தனக்கென வரையறுத்துக் கொண்ட ஒழுக்க முறைகளின் தொகுதியே, முழுநிறை வடிவமே அறம் என்று கூறலாம். ‘பிறவிதோறும் மனிதனைப் பற்றிக்கொண்டு வரும் தீவினையை அறுத்தெறிவதே அறம்’ என்ற ஆன்மீக விளக்கமும் இதற்குத் தரப்படுவதுண்டு. உலகம் ‘சீரழிந்து’ கொண்டிருந்தாலும், யுக யுகமாக உலகைத் தாங்கிப் பிடித்து நிற்கும் மிக இன்றியமையா விழுமியம் அறமாகும்.

    அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்றாகும் என்று தவறு செய்யும் ஆட்சியாளர்களைக் கொன்று போடும் வல்லமை உடையது என்று சிலப்பதிகாரத்தில் அறம் போற்றப்படுகிறது. திருவள்ளுவர் முப்பாலில் முதல் பாலாக அறத்துப் பாலை வைத்தார். அறம் பாடுவது தமிழ்ப் புலவர்களின் வலிமையான ஆயுதமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அறிவை இழிவுபடுத்தும் எவரையும் அறம்பாடி ஒழிக்கும் வல்லமையைத் தமிழ்ப் புலவர்கள் காலந்தோறும் கைகளில் வைத்திருந்தார்கள்.

    இப்படிப்பட்ட அறத்தை ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் இலக்கிய மேதைகள் அடையாளம் கண்டு சமூகத்துக்கு அறியத் தருகிறார்கள். அறத்தைப் பேணவில்லையெனில் பல்வேறு துன்பங்களை அடைய நேரிடும் என்று திருமூலர் குறிப்பிடுகிறார். அறம் செய்யாவிட்டால் மனதிலே மாசு உருவாகும். ஞானத்தை அடையமுடியாது. செல்வம் நிறைந்திருந்தாலும் தான தர்மம் செய்யமுடியாது. கண் இருந்தும் குருடர் என்ற நிலையையே அடைய நேரிடும். தன்னைக் காப்பாற்ற எண்ணிலடங்கா பொருட்கள் வைத்திருந்தாலும், காலன் வரும்போது அறம் செய்யாத ஒருவரால் தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாது என்று குறிப்பிடுகிறார். இதனை,

    “அழுக்கினை ஓட்டி அறிவை நிறையீர்
    தழுக்கிய நாளில் தருமமுஞ் செய்யீர்
    விழித்திருந் தென்செய்வீர் வெம்மை பரந்து
    விழிக்கவன் றென்செய்வீர் ஏழைநெஞ் சீரே”14 என்ற பாடல் வரிகள் விளக்கி நிற்கின்றன.

    பிறன்மனை நோக்காமை

    “பிறன்மனை விழையாமை” ஆண்களுக்கென உரைக்கப்பட்ட ஒரு விழுமியமாகும். காம இன்பங்களைத் தன் மனைவியிடம் பெறுதல் ஒழுக்கம். பிறன் இல்லாளை விரும்பி அடைதல் மற்றவர் உரிமையில் தலையிடும் அறமற்ற தீயசெயல். உயிர்கள் அனைத்திற்கும் உள்ள இணைவிழைச்சு இயல்பூக்கமாயினும், புறத்தொழுக்கம் இருப்பின் இல்வாழ்க்கைச் சிறக்காது என்பதால், மாந்தரை ஒரு வரையறைக்குள் கொண்டுவரப் பெற்றுள்ளது. பெண்ணுக்குக் கற்புப் போன்று ஆண்களுக்குப் பிறன்மனை நயவாமை வேண்டும் என்கிறது அற இலக்கியமும், பக்திப் பனுவல்களும். அடுத்தவனுடைய பொருளான மனைவிமீது காமுறுவது பேதைமை, தீமை, பழி, பாவம் என்று குறிப்பிடுவதோடு நின்றுவிடாமல் பிறன்மனை நோக்கா ஆண்களைப் பேராண்மை என்று தமிழ் இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

    வள்ளுவர் முதலான அறநூலோர் வாழ்ந்த காலத்தில்தான் தமிழ் இலக்கிய உலகில், ஆணுக்குப் பிறனில் விழையாமை என்ற பாலியல் அறம் கூறப்பட்டது என்பர். ஆண்களுக்குப் பாலியல் ஒழுக்கத்தை வலியுறுத்துவது “பிறனில் விழையாமை” அதிகாரம். மற்றவர் மனைவியை காம மயக்கத்தோடு நோக்குவதற்கு எதிரான வள்ளுவரின் போராட்ட உணர்வு இவ்வதிகாரத்தில் நன்கு புலப்படும். இத்தகைய விழுமியம் எல்லா இலக்கியங்களிலும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. இத்தகையக் கருத்தைத் திருமூலரும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கைத் துணையாளை விடுத்து அடுத்தவர் மனைவியைக் காமுறும் செயல் என்பது காய்த்த பலா இருக்க ஈச்சம் பழத்திற்கு அலையும் வாழ்க்கையாகிவிடும் என்கிறார். இதனை,

    “ஆத்த மனையாள் அகத்தில் இருக்கவே
    காத்த மனையாளைக் காமுறுங் காளையர்
    காய்ச்ச பலாவின் கனியுண்ண மாட்டாமல்
    ஈச்சம் பழத்துக் கிடருற்ற வாறே”15 என்ற வரிகள் மூலம் விளக்குகிறார். 

    நிலையாமை

    நிலையாமையாவது தான் என்று நினைத்திருக்கின்ற உடம்பும் தனது என்று நினைத்திருக்கின்ற செல்வமும் நிலை நில்லாமையைக் கூறுவது. ஒருவனது வாழ்நாள், அவ்வாழ்நாளில் அவனது இளமை, செல்வம், யாக்கை எல்லாம் நிலையற்றவை என்பது அறியப்படவேண்டும். செல்வம், யாக்கை, இளமை முதலானவற்றின் நிலையாமை பற்றிய உணர்வு ஒருவரது வாழ்வைப் பயனுடையதாக்கும். சிந்தித்துப் பார்த்தால், உலக வாழ்வே நாடகம்போல் தோன்றும். நாடகக்காட்சி போன்று நிகழ்ச்சிகள் சுழன்று சுழன்று செல்கின்றன. உடைமைகள், பதவிகள், அரசு, எல்லாம் உலகமேடையில் மாறுதல்களை தோற்றுவிக்கின்றன.

    “பாங்கருஞ் சிறப்பின் பல்லாற்றானும்
    நில்லா வுலகம் புல்லிய நெறித்தே”16     என்ற தொல்காப்பிய அடிகள் நிலையாமைச் சான்று பகர்கின்றன. இதற்கு நச்சினார்க்கினியர் “உயிரும் உடம்பும் செல்வமும் இளமையும் முதலியவற்றாலும் நிலைபேறில்லாத உலகம்” என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

    நிலையில்லாத வாழ்க்கையின் தன்மையை அறிந்து அதன்வழி நடப்பதே சிறந்த வாழ்க்கையாகும். நிலையில்லாதவற்றை நிலையானவை என்று மயங்கி வாழ்பவர்கள் இழிநிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள் என்பதை வள்ளுவர்,

    “நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்
    புல்லறி வாண்மை கடை”17     என்ற அடிகள் மூலம் உணர்த்துகின்றார்.

    “இளமையும் நில்லா யாக்கையும் நில்லா
    வளவிய வான்பெருஞ் செல்வமும் நில்லா”18     என்ற மணிமேகலைப் பாடல் வரிகளும் இளமை நிலையில்லாதது, யாக்கை நிலையில்லாதது, செல்வம் நிலையில்லாதது என்று குறிப்பிடுகின்றது.

    திருமணம் போன்ற நிகழ்வுகள் புத்தாடை உடுத்தி பலர் நடுவே நடைபெறும். அப்போது மகிழ்ச்சியோடு இருப்பர். இறுதி காலத்தில் இறந்த பிறகு அத்தா என்று அலறி அழைத்தாலும் புரண்டுபடுக்க முடியாது. அப்போது சுடுகாடு செல்வதற்கு பல்லக்கு ஏறி செல்ல நேரிடும். எனவே இவ்வுலகில் எதுவும் நிலையில்லாதது என்பதை,

    “மன்றத்தே நம்பி மாடம் எடுத்து
    மன்றத்தே நம்பி சிவிகைபெற் றேறினான்
    மன்றத்தடி நம்பி முக்கோடி அழங்கினான்
    செற்றத்தா வென்னத் திரிந்திலன் தானே” 19 என்ற வரிகள் மூலம் திருமூலர் விளக்குகிறார்.

    இளமை நிலையாமை

    உலக உயிர்கள் நிலையற்றவை. உலகத்துத் தோன்றும் எவ்வுயிரும் நிலைபெற்றுத் தங்குவதில்லை. நிலையாமை என்பதற்கு “அநித்தியம், உறுதியின்மை”20 என்று பொருள் ‘Instability’ என்ற ஆங்கிலச் சொல்லிற்கு இணையான தமிழ்ச்சொல்லே நிலையாமை என்பதாகும். தமிழ் இலக்கியங்கள் அக, புற மற்றும் அறக்கருத்துகளோடு நிலையாமைச் சிந்தனைகளை மக்களுக்கு எடுத்துரைக்கின்றன. நிலையாமையைத் தொல்காப்பியர் புறத்திணையியலில்,

    “காஞ்சி தானே பெருந்திணைப் புறனே
    பாங்கருஞ் சிறப்பின் பல்லாற் றானும்
    நில்லா வுலகம் புல்லிய நெறித்தே ”21 என்று கூறுவர். இதனால் இவ்வுலக வாழ்வு நிலையற்றது என்ற தொல்காப்பியரின் கருத்தை உணர முடிகிறது. தொல்காப்பிய உரையாசிரியரான இளம்பூரணரின் கருத்துப்படி நிலையாமை மூவகை என்பதனை, “காஞ்சி என்னும் திணை பெருந்திணை என்னும் அகத்திணைக்குப் புறனாம். அது பாங்காதல் அரிய சிறப்பினாற் பல நெறியாயினும் நில்லாத உலகத்தைப் பொருந்திய நெறியையுடையது. நிலையாமை மூவகைப்படும். இளமை நிலையாமை, செல்வம் நிலையாமை, யாக்கை நிலையாமை என இவற்றுள்”22 என்ற கூற்றினால் அறிய முடிகிறது.

    வள்ளுவர் நிலையில்லாதவற்றை நிலையானதாகக் கருதுவதனைப் ‘புல்லறிவாண்மை’ என்று கூறுவதனை,

    “நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்
    புல்லறி வாண்மைக் கடை    ”23 என்ற குறள் விளக்குகிறது.

    மனித வாழ்க்கையில் வசந்த காலமாகக் கருதப்படுவது இளமைப் பருவமாகும். எப்பருவமும் நிலைத்து நிற்பதில்லை. இளமை நிலையாமையைத் தொல்காப்பியர், “கழிந்தோர் ஒழிந்தோர்க்குக் காட்டிய முதுமை”24 என்று கூறியுள்ளார். நாள்தோறும் கிழக்கே தோன்றுகின்ற பகலவன் மெல்ல மெல்ல உச்சிக்கு ஏறுகிறது. அதுபோலவே கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கீழிறங்கி மேற்கே மறைகின்றது. இங்ஙனம் மறைவதை ஒவ்வொரு நாளும் பார்த்திருந்தும் அகக் கண்ணாகிய திருவடியுணர்விலார் தமக்கும் இந்நிலைமை வரும் என்று நினைப்பதில்லை. இளங்கன்றானது ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல முதிர்ந்து சில ஆண்டுகளில் எருதாய் ஆகின்றது. பின் இறந்துபடுகின்றது. அவ்வாறுதான் ஒவ்வொருவரின் இளமை வாழ்வும் நிலையில்லாமல் இருக்கிறது என்பதை,

    “கிழக்கெழுந் தோடிய ஞாயிறு மேற்கே
    விழக்கண்டும் தேறார் விழியிலா மாந்தர்
    குழக்கன்று மூத்தெரு தாய்ச்சில நாளில்
    விழக்கண்டும் தேறார் வியனுல கோரே”25     என்ற வரிகள் மூலம் திருமந்திரம் விளக்கி நிற்கிறது.

    கள்ளுண்ணாமை
    “வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்வான் வானுறையும்
    தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.”26

    என்ற குறட்பாவானது “மனிதன் வாழ வேண்டிய நெறியுடன் வாழ வேண்டும்” என்பதை வலியுறுத்துகின்றது. இதனைச் சான்றோர்கள் பொய், களவு, கொலை, மது, மாது என்பன விலக்கி, சிறப்புடன் வாழவேண்டும் என்கின்றனர். இல்வாழ்க்கையின் இலக்கணம் என்பதுவும் இதுவே. மனிதன் சிறந்த முறையில் தாமும் வாழ்ந்து, தம்மைச் சேர்ந்த அனைவரையும் வாழவைக்க வேண்டும் என்பதேயாகும். இதுவே சிறந்த மனிதத்துவமாகவும் கருதப்படுகின்றது. ஆனால், இன்று பலர் விலை கொடுத்து, மெய்யை மறந்து, மதுவை வாங்கி, அறிவை மயக்கி வாழும் முறை தெரியாது அல்லல்படுகின்றனர். இதனை வள்ளுவன்,

    “கையறி யாமை யுடைத்தே பொருள் கொடுத்து
    மெய்யறியாமை கொளல்”27     என்று குறிப்பிடுகிறார். உலக மக்களின் ஆரோக்கியமான நல்வாழ்விற்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக மது இருந்து வருகின்றது. இதனால் மனித குலமே சீரழிந்து கொண்டிருக்கின்றது. புத்தாக்கங்கள் நிறைந்த புதுமையான உலகில் மேல்நாட்டுத் தயாரிப்புக்களும், உள்நாட்டுத் தயாரிப்புகளும் விதம் விதமான விளம்பர உத்திகளின் ஊடாக புதிய புதிய வடிவங்களில் அறிமுகமாகிய வண்ணமே உள்ளன. இதன் காரணமாக பல கோடிக்கணக்கான குடும்பங்கள் குடும்பத் தலைவரின்றி வாழவேண்டிய கட்டாயச் சூழலுக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். தற்காலத்தில் ஆண்கள் மட்டுமின்றிப் பெண்களும் மதுவை நோக்கி படையெடுக்கின்றனர். எனவே அக்குடும்பம் துன்பம் நிறைந்த குடும்பமாக மாறிவிடுகிறது. மதுவிற்கு அடிமையானவரும், மதுவிற்கு அடிமையானவர்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களும் சில நேரங்களில் பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர். இதனைத் திருமந்திரமும், தங்கள் உடலையும் உணர்வையும் ஒருங்கு சுருக்கும் முழுமூடத் தன்மை வாய்ந்த இயற்கையும் செயற்கையுமாகிய கள்ளினை உண்பர். அவர்கள் அறமுறையும் அருள் முறையும் அகன்று பாவநெறியிற் செல்வோராவர் என்று குறிப்பிடுகிறது. இதனை,

    “கழுநீர்ப் பசுப்பெறில் கயந்தொறும் தேரா
    கழுநீர் விடாய்த்துத்தங் காயஞ் சுருக்கம்
    முழுநீர்க் கள்ளுண்போர் முறைமை அகன்றோர்
    செழுநீர்ச் சிவன்தன் சிவானந்தத் தேறலே”28

    உயிர்கள் இன்புற்று வாழவேண்டுமாயின் நல்லதைச் செய்து தீயதை விலக்கி மனிதப் பிறவியின் நோக்கத்தை ஈடேற்ற வேண்டும் என்று மேற்கண்ட வரிகள் உணர்த்தி நிற்கிறது.

    நிறைவுரை

    வாழ்வியல் என்றால் என்ன என்பது பற்றியும், பழங்கால இலக்கியங்களில் சுட்டப்பட்டுள்ள வாழ்வியல் சிந்தனைக் கருத்துகளும் தொகுத்தளிக்கப்பட்டுள்ளன.

    கொலைத் தொழிலில் ஈடுபடுகிறவன் விரைவில் கூற்றுவனால் கொல்லப்படுவான் என்றும் கொலை செய்யாதவனுடைய உயிர் அவனின் உடலில் நீண்ட நாள் நிலைபெற்று வாழுமென்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

    அன்புதான் சிவமாகவும், சிவம்தான் அன்பாகவும் இருப்பதாக உணர்ந்தபின், ஒருவன் சிவத்தன்மையை அடைந்து விடுவான் என்று அன்புடைமைப் பற்றி வலியுறுத்தப்பட்டு;ள்ளது.

    உதவி செய்வதற்குப் பொருட்செல்வம் தேவை. பொருட்செல்வம் இல்லையெனில், அடுத்தவரைக் காயப்படுத்தாத இனிய சொற்களைப் பேசினாலே உதவி செய்ததற்குச் சமமாகும் என்று எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.

    அறம் செய்யாவிட்டால் மனத்திலே மாசு உருவாகும். ஞானத்தை அடையமுடியாது. செல்வம் நிறைந்திருந்தாலும் தான தர்மம் செய்யமுடியாது. கண் இருந்தும் குருடர் என்ற நிலையை அடைய நேரிடும். தன்னைக் காப்பாற்ற எண்ணிலடங்காப் பொருட்கள் வைத்திருந்தாலும், காலன் வரும்போது அறம் செய்யாத ஒருவரால் தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாது என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

    தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கைத் துணையாளை விடுத்து அடுத்தவர் மனைவியைக் காமுறும் செயல் என்பது இன்பத்தை விடுத்துத் துன்பத்தைத் தேடும் வாழ்க்கையாகிவிடும் என்பது வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

    நிலையில்லாத வாழ்க்கையின் தன்மையை அறிந்து எதன் மீதும் பற்றில்லாமல் வாழ்வதே சிறந்த வாழ்வின் அடையாளம் என்று உரைக்கப்பட்டுள்ளது.

    இளமைக் காலம் என்பது சூரியன் தோன்றி மறைவது போன்றதாகும். எனவே இளமைப் பருவத்தில் ஈடுபாடில்லாது இருக்க வேண்டும் என்று எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.

    இறைத்தன்மை மறந்து, அறிவை மயக்கும் கள்ளுண்பவர் அறமுறையும் அருள் முறையும் இழந்து பாவநெறியில் செல்பவர்களாக இருப்பர் என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

    சான்றெண் விளக்கம்

    1. புறநானூறு, பா.எ., 195.
    2. மேலது, பா.எ., 192.
    3. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.596.
    4. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.987.
    5. சந்திரசேகரன். இரா (ப.ஆ), தமிழ் இலக்கியம் வாழ்வியல் நெறி, பக். 146- 147.
    6. புறநானூறு. பா.எ., 192.
    7. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ. 326
    8. ஒளவையார், கொன்றை வேந்தன் பா.எ. 63
    9. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ.240
    10. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ – 257
    11. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.221
    12. திருக்குர்ஆன் 92:18-21
    13. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ. 252
    14. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ.254
    15. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ.244
    16. தொல்காப்பியர், தொல்காப்பியம், பொருள். நூற். 78
    17. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.331
    18. சீத்தலைச் சாத்தானார், மணிமேகலை, சிறைசெய்காதை, 135.36
    19. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ. 193
    20. பி.இராமனாதன், கழகத்தமிழ் அகராதி, ப.610
    21. தொல்காப்பியர், தொல்காப்பியம், பொருள்.புறத்.76
    22. இளம்பூரணர் (உ.ஆ), தொல்காப்பியம், பக்.125-126)
    23. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.331
    24. தொல்காப்பியர், தொல்காப்பியம், பொருள்.புறத்.77
    25. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ. 171
    26. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.,50
    27. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.925
    28. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ. 824

    முதன்மை ஆதாரம்: திருமூலநாயனார் – திருமந்திரம், திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், லிமிடெட், 79, பிரகாசம் சாலை, சென்னை – 01, மறுபதிப்பு – 1979
    துணைமை ஆதாரம்: ஒளவையார் -கொன்றைவேந்தன்,திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், லிமிடெட்,  79,பிரகாசம் சாலை, சென்னை – 01, மறுபதிப்பு – 1985

    துரைசாமிப் பிள்ளை. சு (உ.ஆ) – புறநானூறு,திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், லிமிடெட்,  154, டி.டி.கே. சாலை, சென்னை – 18, மறுபதிப்பு – 1990

    தொல்காப்பியர் – தொல்காப்பியம், திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், லிமிடெட், 79, பிரகாசம் சாலை, சென்னை – 01, மறுபதிப்பு – 1985

    *****

    கட்டுரையாளர் – உதவிப்பேராசிரியர்
    முதுகலை & தமிழாய்வுத்துறை
    ஜமால் முகம்மது கல்லூரி (தன்னாட்சி)
    திருச்சிராப்பள்ளி – 620 020
    தமிழ்நாடு, இந்தியா.
    கைபேசி எண் 9865721142
    மின்னஞ்சல் sirajudeensvmtamil@gmail.com

     

     

    Share

  • பழந்தமிழக வரலாறு – 15

    கணியன்பாலன்

     

    ஆ.சோழவேந்தர்கள்

    முதலில் சேரவேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகள் நிர்ணயிக்கப் பட்டு அதன்பின் அவர்களின் சமகாலச் சோழ, பாண்டிய வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டன. சேர வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகள், பதிற்றுப்பத்துப்பதிகத்தில் உள்ள சேர வேந்தர்களின் மொத்த ஆட்சி ஆண்டுகளைக் கொண்டும், தூமகேது தோன்றியதைக்கொண்டும், புகளூர்க் கல்வெட்டு, அந்துவன் கல்வெட்டு, சம்பைக்கல்வெட்டு, கொல்லிப்பொறைக் கல்வெட்டு, பிட்டந்தைமகள்கல்வெட்டு போன்ற கல்வெட்டுகளைக் கொண்டும், மாக்கோதை, குட்டு வன் கோதை போன்றோரின் நாணயங்களைக் கொண்டும் ஓரளவு முறையான வரலாற்றுத்தரவுகளின் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆதலால் சேர வேந்தர்களுக்கான ஆட்சி ஆண்டுகள் பிற சமகாலச் சோழ, பாண்டிய வேந்தர் களின் ஆட்சியாண்டுகளை நிர்ணயிக்கப் பெருமளவு பயன் பட்டன எனலாம்.

    மௌரியப் படையெடுப்பு கி.மு. 297வாக்கில் தீவிரப்படுத்தப் படுகிறது. கி.மு. 295வாக்கில் தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி சோழன் இளஞ்சேட்சென்னி தலைமையில் வலுப்படுத்தப் படுகிறது. அதற்குச்சுமார் 10 ஆண்டுகளுக்குமுன் சோழன் இளஞ்சேட் சென்னி வேந்தன் ஆகிறான் எனவும், அதற்கு முன் அவனது தந்தை பெரும்பூட்சென்னி வேந்தனாக சுமார் 30 வருடங்கள் இருந்தான் எனவும்கொண்டு அவனது ஆட்சிக் காலம் என்பது ஏறக்குறைய கி.மு.335-305 வரை எனக்கணிக்கப்பட்டது. இளஞ்சேட்சென்னி செருப்பாழிப் போருக்குப் (கி.மு.288) பின், சிறிதுகாலத்தில் இறந்துவிடுகிறான் என்பதால் இளஞ்சேட் சென்னியின் ஆட்சிக்காலம் என்பது கிட்டத்தட்ட கி.மு. 305-285 வரை எனக் கணிக்கப்பட்டது.

    கி.மு. 285 வாக்கில் அவனது மகன் முதல் கரிகாலன் பெரும்போராட்டத்துக்குப்பின் முதல் வெண்ணிப்பறந்தலைப்போரை நடத்தி புகாரின் அரசன் ஆகிறான். இலக்கியக் கணிப்புப்படி, அவன் முதல், இரண்டாம் வெண்ணிப்பறந்தலைப் போர்களையும், இறுதியாக வாகைப் பறந்தலைப் போரையும் நடத்தி சுமார் 35 ஆண்டுகள் வேந்தனாக இருந்து கி.மு. 250வாக்கில் இறக்கிறான். அவனது இரண்டாம் வெண்ணிப் பறந்தலைப்போர் கி.மு. 275 வாக்கில் சேரலாதன் இமயவரம்பனோடு நடக்கிறது. அவனது வாகைப் பறந்தலைப்போர் பிந்துசாரன் இறந்தபின் கி.மு. 270 வாக்கில் நடைபெறுகிறது. ஆதிமந்தி அவனது மகள் ஆவாள். அவள் வளர்ந்து அவனது கணவன் ஆட்டனத்தியை மணந்த பின்னும் சிலகாலம், முதல் கரிகாலன் அரசாண்டு வந்துள்ளான் என்பது பரணரின் பாடல் மூலம் தெரிகிறது(அ-376). அவன் புகாரின் அரசன் ஆன போது(கி.மு. 285) இளவயது இளைஞனாக இருந்தான். ஆகவே அவன் அதன்பின் 35 ஆண்டுகள் ஆண்டான் எனக்கொண்டு அவனது ஆட்சிக்காலம் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 285-250 எனக்கணிக்கப்பட்டது. இவனது சமகாலத்தில் இமயவரம்பனும், பல்யானைச்செல்கெழு குட்டுவனும், களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச்சேரலும் சேர வேந்தர்களாக இருந்தனர் என்பதால் அவர்களின் வேந்தர் ஆட்சி ஆண்டுகள் கணக்கில் கொள்ளப்பட்டன.

    முதல் கரிகாலனது மகன் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட்சென்னி 4ஆம், 5ஆம் காலகட்டங்களில் வேந்தனாக இருந்து, சுமார் 40 ஆண்டுகாலம் ஆண்டு, கி.மு. 210வாக்கில் இறக்கிறான். இவனது சமகால சேர வேந்தர்கள் சேரன் செங்குட்டு வனும், ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனும் ஆவர். பெருங்குன்றூர் கிழார் கி.மு. 184வரை வாழ்ந்த சேரன் இளஞ்சேரல் இரும்பொறை குறித்த 9ஆம் பதிற்றுப் பத்தைப்பாடியவர். அவராலும் 5ஆம் பதிற்றுப்பத்தைப்பாடிய பரணராலும் இவன் பாடப்பட்டவன் என்பதால் இவன் நீண்டகாலம் ஆண்டவன் என ஆகிறது. சேரன் செங்குட்டுவனின் நேரிவாயில் போருக்குப்(கி.மு. 225) பின்னர் சிலவருடங்கள் கழித்துத்தான் இவனுக்கு இரண்டாம் கரிகாலன் பிறக்கிறான். ஆதலால் நேரிவாயில் போருக்குப்பின் இவனது ஆட்சிக்காலம் சுமார் 15 ஆண்டு கள் இருந்துள்ளது எனக்கொண்டு இவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 250-210 எனக் கணிக்கப்பட்டது.

    சேரன் செங்குட்டுவன் கி.மு. 225வாக்கில் நேரிவாயிலில் போர் நடத்தி சோழன் கிள்ளிவளவனை உறையூர் அரசனாக ஆக்குவதோடு, உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட்சென்னிக்குப்பின் கிள்ளிவளவன் சோழவேந்தனாக ஆவதற்கும் ஏற்பாடு செய்கிறான். அப்பொழுது உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட்சென்னிக்கு மகன் இல்லை. அதன் காரணமாக கி.மு. 210வாக்கில் கிள்ளிவளவன் புகாரில் சோழவேந்தனாக ஆகிறான். இவன் 6ஆம் காலகட்டம் ஆவான். கி.மு. 199வாக்கில் தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையால் புகாரை இழந்த அவன் அதனை மீட்டு, கோசர்களோடும் அதன்பின் பாண்டியன் பழையன் மாறனோடும் போரிட்டு மதுரையைக் கைப்பற்றுகிறான்(கி.மு. 193). அதன்பின் ஓரிரு வருடங்களில், அதாவது கி.மு. 190வாக்கில் இறந்துவிடுகிறான். அவன் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 210-190வரை 20 ஆண்டுகள் வேந்தனாக இருந்துள்ளான்.

    அதன்பின் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னியின் மகனான ஏழாம்காலகட்ட இரண்டாம் கரிகாலன் புகாரின் அரசனாக ஆகிறான். கி.மு. 188வாக்கில் நடந்த மூன்றாம் வெண்ணிப் பறந்தலைப் போரின் மூலம் இவன் சோழ வேந்தனாக ஆகிறான். இவன் தொண்டைமான் இளந்திரையன், தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன், யானைக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை போன்றவர்களின் சமகாலத்தவன். இவனது காலத்துக்கு முன்னரே கடையேழு வள்ளல்களும் இறந்து விடுகின்றனர். அவர்களைப்பாடிய பெருஞ்சித்தரனாரும் அவர்களுக்குப்பின் வந்த குமணனும் இவன் காலத்தவர்களாக இருந்துள்ளனர். இவனைக் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் பட்டினப்பாலையிலும், முடத்தாமக் கண்ணியார் பொருநராற்றுப்படையிலும் பாடியுள்ளனர். இவன் பெருவேந்தனாக இருந்து காவிரியில் கல்லணை கட்டியவன். கி.மு. 180 வாக்கில் இவன் வடதிசை படையெடுத்து தக்காணப்பகுதியை தமிழரசுகளின் அதிகாரத்தின் கீழ் கொண்டு வந்தான். அது சாதவாகன அரசன் சதகர்ணி, கலிங்கமன்னன் காரவேலன் ஆகியவர்களின் தொடக்க ஆண்டுகள் ஆகும். ஔவையார் தனது 90ஆம் வயதில் இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளி, பாண்டியன் உக்கிரப்பெருவழுதி, சேரன் மாரிவெண்கோ ஆகிய மூவரையும் கி.மு. 165வாக்கில் வாழ்த்திப்பாடியுள்ளார். ஔவையார் பாடியதற்குச் சில வருடங்களுக்கு முன்பே, அதாவது கி.மு. 170 வாக்கில் இரண்டாம் கரிகாலன் இறந்துவிடுகிறான்.  ஆதலால் அவனது ஆட்சி ஆண்டுகள் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 190-170 எனக்கொண்டு, கி.மு. 170 வாக்கில் எட்டாம் காலகட்டச் சோழன் இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளி சோழ வேந்தன் ஆனான் எனலாம்.

    இந்த இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளி கி.மு. 168வாக்கில் மலையமானின் உதவியோடு யானைக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறையைத் தோற்கடிக் கிறான். ஔவையார் கி.மு. 165வாக்கில் இவன் வேந்தனாக இருந்தபோதுதான் இவனையும் உக்கிரப்பெருவழுதியையும் மாரிவெண்கோவையும் வாழ்த்திப் பாடி யுள்ளார். இவன் கணைக்கால் இரும்பொறையைக் கைதுசெய்து சிறையில் அடைத்த ஆண்டு என்பது சுமார் கி.மு. 150 ஆகும். இவனது ஆட்சிக்காலத்தின் இறுதியில் கோக்கோதை மார்பன் சேரவேந்தனாக இருந்துள்ளான். பொறையர்குலச் சேரர் களின் இறுதி ஆண்டான கி.மு. 150க்குப்பின் 5 ஆண்டுகள் இவன் ஆண்டதாகக் கொண்டால், மொத்தம் 25 ஆண்டுகள் ஆண்ட இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளி யின் வேந்தர் ஆட்சியாண்டுகள் என்பது கிட்டத்தட்ட கி.மு. 170-145 ஆகும்.

    அதன்பின் 9ஆம் காலகட்ட குளமுற்றத்துத்துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் வேந்தன் ஆகி சுமார் 25 ஆண்டுகள் ஆள்கிறான். அவன் சிறுகுடிகிழான் பண்ணன் என்கிற 8ஆம் காலகட்டப் பாண்டியர் தலைவனைப் பாடியுள்ளான். இவன் கி.மு. 135வாக்கில் கரூரை முற்றுகையிட்டு அதனைக் கைப்பற்றிக் கொள்கிறான். சேரன் மாக்கோதை அதேஆண்டில் அதாவது கி.மு. 135வாக்கில் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் இந்தச் சோழனோடு சமாதானம் செய்துகொண்டான். குளமுற்றத்துத்துஞ்சிய கிள்ளிவளவனை,

    பெரும்புலவர் கோவூர்கிழார் அவர்களையும் சேர்த்து ஒன்பது புலவர்கள் பாடியுள்ளனர். இவனுக்குப்பின் வந்த பெருந்திருமாவளவன் என்பவன் வெள்ளியம்பலத்துத்துஞ்சிய பெருவழுதியின் சமகாலத்தவன் ஆவான். வெள்ளியம்பலத்துத்துஞ்சிய பெருவழுதி வெளியிட்ட நாணயங்கள் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதி(கி.மு.120-100) ஆகும். ஆதலால் இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளிக்குப் (கி.மு.170-145) பின்பும் பெருந்திருமாவளவனுக்கு(கி.மு.120) முன்பும் ஆண்ட குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவனின் வேந்தர் ஆட்சியாண்டுகள் என்பது கிட்டத்தட்ட கி.மு. 145-கி.மு.120 ஆகும். அதன்பின் ஆட்சிக்கு வந்த குராப்பள்ளித்துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவனை 9ஆம் காலகட்ட உறையூர் மருத்துவர் தாமோதரனாரும், 10ஆம் காலகட்டக் கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக்குமரனாரும் பாடியுள்ளனர். அதுபோக இந்தப்பெருந்திருமாவளவனும், வெள்ளியம்பலத்துத்  துஞ்சிய பெருவழுதியும் ஒன்றாக இருந்தபொழுது 8ஆம் காலகட்டக் காவிரிப் பூம்பட்டினத்துக்காரிக்கண்ணனார் பாடியுள்ளார். ஆதலால் இவன் சுமார் 20 ஆண்டுகள்(கி.மு.120-100) வேந்தனாக இருந்தான் எனலாம்.

    இறுதியாக 10ஆம் காலகட்டச் சோழன் நலங்கிள்ளி, சுமார் கி.மு. 85-கி.மு.80 வாக்கில் மகத அரசை ஆண்ட சுங்கவம்சத்தின் உச்சயினி மீது படையெடுத்து வெற்றி கொள்கிறான். முத்தொள்ளாயிரம் நூல் இவனது உச்சயினி படையெடுப்பு குறித்துப் பேசுகிறது. டி.டி. கோசாம்பி அவர்கள் தனது பண்டைய இந்தியா என்கிற நூலில் தந்த தகவல் இந்தப் படையெடுப்பை நடத்தியவன் சோழன் நலங்கிள்ளி தான் என்பதை உறுதி செய்கிறது. இவன் சேரன் குட்டுவன் கோதையின் சம காலத்தவன். இவன் கி.மு. 100வாக்கில் தனது ஆட்சியைத் தொடங்கி சுமார் 25 ஆண்டுகள் ஆண்டான் என்பதால் இவனது ஆட்சியாண்டுகளை கி.மு.100-கி.மு.75 எனலாம். இவனுக்குப்பின் இவனது மகன் இளஞ்சேட்சென்னி, நலங்கிள்ளி சேட்சென்னி எனப்பெயர்கொண்டு சுமார் கி.மு.50வரை ஆள்கிறான். அவனது வேந்தர் ஆட்சியாண்டுகள் கிட்டத்தட்ட கி.மு.75-கி.மு.50 ஆகும். அவனே கடைசிக்காலச் சங்ககாலச்சோழ வேந்தன் ஆவான்.

    மௌரியப்பேரரசு கி.மு. 297இல் தமிழகத்தின் மீதான படையெடுப்பைத் தீவிரப்படுத்தி கி.மு. 295வாக்கில் பாழிநகரைக் கைப்பற்றியது. அதனால் சோழன் இளஞ்சேட்சென்னி தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணியை வலுப்படுத்தி மௌரியப்படையை கி.மு. 288வாக்கில் தமிழகத்திலிருந்து துரத்தியடிக்கிறான். இவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் சுமார் கி.மு. 305-கி.மு.285 ஆகும். இவை மாமூலனார் போன்ற சங்கப்புலவர்களின் பாடல்களின் மூலமும் மௌரியப் பேரரசின் வரலாற்றிலிருந்தும் இன்னபிற பல்வேறுதரவுகளின் மூலமும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. அதுபோன்றே கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் சுங்கவம்சத்தின் இறுதிக்காலத்தில் தெற்கேயிருந்து படையெடுத்த சோழன் நலங்கிள்ளி கி.மு.85-கி.மு.80 வாக்கில் உச்சயினியைத் தாக்கி வெற்றி கொண்டான். முத்தொள்ளாயிரம் நூலும், டி.டி. கோசாம்பியின் கூற்றுக்களும் இன்னபிற தரவுகளும் இதனை உறுதி செய்கின்றன. இவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் சுமார் கி.மு. 100-கி.மு. 75 வரையாகும். இவனுக்கு முன்னும், இவனுக்குச் சமகாலத்திலும் ஆண்ட சேர, பாண்டிய வேந்தர்கள் வெளியிட்ட நாணயங்களின் காலங்களும் இவனது ஆட்சிக்காலத்தை உறுதி செய்கின்றன. இவனுக்குப்பின் இவனது மகன் நலங்கிள்ளி சேட்சென்னி கி.மு. 75-50 வரை வேந்தனாக ஆண்டுள்ளான்.

    ஆகவே இரண்டாம் காலகட்டச் சோழன் செருப்பாழிஎறிந்த இளஞ்சேட் சென்னியின் ஆட்சி கி.மு. 305வாக்கில் தொடங்குகிறது. 10ஆம் காலகட்ட சோழன் நலங்கிள்ளியின் ஆட்சி கி.மு. 75வாக்கில் முடிகிறது. இந்த இரண்டு ஆண்டுகளும் இந்திய, உலக வரலாற்று காலங்களைக் கொண்டு உறுதியான அடித்தளத்தின் மீது நிலை நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. கி.மு. 305க்கு முன் முதல் சோழ வேந்தன் பெரும்பூட் சென்னியும்(கி.மு.335-305), கி.மு.75க்குப்பின் இறுதி வேந்தன்  நலங்கிள்ளி சேட்சென்னியும்(கி.மு.75-50) ஆண்டுள்ளனர். இந்த இரு சோழ வேந்தர்களையும் சேர்த்து மொத்தம் உள்ள 11 சோழ வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகளை நிர்ணயிப் பதில் பல்வேறு கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள், வரலாற்றுக்குறிப்புகள் முதலியன கணக்கில் கொள்ளப்பட்டுள்ளன. ஆகவே தனிப்பட்ட சோழ வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகளில் ஒரு சில ஆண்டுகள் முன்பின் வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், முதல் வேந்தனான பெரும்பூட் சென்னி முதல் இறுதி வேந்தனான நலங்கிள்ளி சேட்சென்னி வரையான 11 சோழ வேந்தர்களின் வேந்தர் ஆட்சி ஆண்டுகள் என்பது சுமார் கி.மு.335-கி.மு.50 வரையான 285 ஆண்டுகள் என்பது இந்திய, உலக வரலாற்றுச் சான்றாதாரங்களைக் கொண்ட ஒரு உறுதியான காலவரையறையை உடையவை எனலாம்.

    தொடருவோம்

    Share

  • “சூர்யகாந்தன் சிறுகதைகளில் விளிம்புநிலை மாந்தர்கள்”      

    -முனைவர் அரங்க. மணிமாறன்

    முன்னுரை:

    தமிழ் இலக்கியம் பரந்துபட்ட  இலக்கிய வடிவங்களைக் கொண்டது. சங்க இலக்கியங்கள், அற இலக்கியங்கள், காப்பியங்கள், சிற்றிலக்கியங்கள், புராணங்கள், கதை இலக்கியங்கள் என காலத்திற்கேற்ற, தேவைக்கேற்ற வடிவப் பரிணாமங்களைப் பெற்று வளர்ச்சியடைந்துள்ளது. மொழிக்கு இலக்கணம் வகுத்ததோடு மக்களின் வாழ்க்கைக்கும் இலக்கணம் வகுத்தவர்கள் தமிழர்கள் மட்டுமே! அம்மக்களின் பொருளாதார அடிப்படையிலான வகையில் விளிம்புநிலை மாந்தர் படைப்பு எழுத்தாளர் சூர்யகாந்தன் கதைகளின் வழி இக்கட்டுரை ஆய்கிறது.

    சூர்யகாந்தன்:

    கொங்குமண்டலமான செம்மண்பூமியாம் கோவைக்கருகிலுள்ள இராமசெட்டிப்பாளையத்தில் மாரப்பன்-சின்னம்மாள் எனும் விவசாயத் தம்பதியருக்கு 1953 சூலை-17 இல் பிறந்தவர். இயற்பெயர் மருதாசலம் என்பதாகும். கோவை அரசுக் கல்லூரியில் பயின்ற காலம்முதல் தமிழின்பால் ஆறாக்காதல் கொண்டவர். தீபம், தாமரை, வானம்பாடி முதலிய இதழ்களை வாசித்துக் கவிதை ஆர்வத்தை உருவாக்கிக்கொண்டார்.

    கனல் மணக்கும் பூக்கள்’என்ற இவரது முதல் கவிதை 1973இல் ‘மனிதன்’இதழில் அன்றைய விவசாயப் போராட்டத்தை கருவாகக் கொண்டதாய் வெளியானது. வாழ்க்கை அனுபவம், சகமனிதர் அன்றாட வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள், துயரங்கள் ஆகியவற்றைக் கதைகளாக்கினார். இவரது முதல் சிறுகதை ‘தண்டிக்கப்படாத குற்றவாளிகள்’1974 இல் ‘தாமரை’ இதழில் வெளியானது. அதுமுதல் கவிதை, சிறுகதை, நாவல், கட்டுரை ஆகிய துறைகளில் அமுதசுரபி, சுபமங்களா, புதிய பார்வை உள்ளிட்ட பல இதழ்களில்  படைப்புப் பல படைத்து வருகிறார். செம்மண் இலக்கிய வகைமையை ஏற்படுத்தியவர். மானாவாரி மனிதர்கள், விதைச்சோளம் முதலிய நாவல்கள் சிவப்பு நிலா, இவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள் எனும் கவிதைகள் கோவை மாவட்டத்துக் கோயில்கள் எனும் கட்டுரை மண்ணின் மடியில், விடுதலைக் கிளிகள் முதலிய சிறுகதை நூல்களைப் படைத்த இவர் இலக்கியச் சிந்தனை, இலக்கிய வீதி தமிழ்நாடு கலை இலக்கிய பெருமன்றம் விருது, அகிலன் விருது உள்ளிட்டவற்றை பெற்ற பான்மையர். ‘மண்ணையும் மண்ணின் மக்களையும் நேசிக்கும் ஒருவர் படைப்பாளியாகக் கிடைத்தது மண்ணுக்கு கொடை, மொழிக்குப் பரிசு, இலக்கியத்துக்குக் கிடைத்த பேறு’என்று இவரைப் பாராட்டுகிறார் கவிஞர் புவியரசு1. தற்போது கோவையில் கல்லூரியொன்றில் தமிழ்த்துறைத் தலைவராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

    கதைமாந்தர் படைப்பு:

    பெரும்பான்மையான இலக்கியங்களில் ஒப்பற்ற வீரமும்  கொடைப்பண்பும் கொண்ட மாந்தர்கள் படைக்கப்படுகின்றனர். சங்க நூல்களில் தலைவன் தலைவி எனப் பெயரிடப்பட்டிருந்தாலும் மன்னர்களின் வாழ்வியலே பெரும்பான்மை பேசப்பட்டிருக்கிறது. காப்பியக் காலத்திலும் ஒப்பற்ற வீரனே கதைத்தலைவனாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளான். இதிலிலிருந்து சற்று மாறுபட்டு சிலப்பதிகாரத்தில் கோவலன் கண்ணகி எனும் வாணிகக் குடும்பத்து மாந்தர்கள் கதைமாந்தர்களாய் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். இதனால் இக்காப்பியம் ‘குடிமக்கள் காப்பியம்’எனப் புகழப்படுகிறது. எனினும் கோவலனும் மாதவிக்குச் சோழ மன்னனால் அளிக்கப்பட்ட விலையுயர்ந்த முத்துமாலையை மிக அதிக விலைகொடுத்து வாங்குமளவு பணக்காரனாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளான்.

    புராணம், சிற்றிலக்கியங்களிலும் உயர்வர்க்கத்தினரே மாந்தர்களாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். குறவஞ்சியில் குறவர் வாழ்க்கை சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது. பள்ளு இலக்கியங்களில் உழவர் வாழ்க்கை சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது.

    கதை இலக்கியங்களிலும் பெரும் பணக்காரர்களின் வாழ்வியல் சரித்திரமாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

    புதுமைப்பித்தன்,ஜெயகாந்தன், கு.அழகிரிசாமி போன்ற படைப்பாளிகள் ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வியல் துன்பங்களைத் தங்களது கதைகளில் வெளிப்படுத்தினர்.

    பலர் இதனை இருண்மைச் சிந்தனை என விமர்சித்தனர். எனினும் புதுமைப்பித்தன் போன்றோர் ‘ஏழை விபசாரியின் ஜிவனோபாயத்தை வர்ணிப்பதால் சமுதாயத்தின் தெம்பு இற்றுவிடப்போவதில்லை 2 என்று துணிச்சலாக எழுதிவந்தனர்.

    விளிம்பு நிலை மாந்தர்கள்:

    இறைவனின் படைப்பில் அனைத்து மனிதர்களும் சமம். ஆனால் கல்வியினாலும் தத்தமது உழைப்பினாலும் பெற்ற ஊதியத்தைச் சிக்கனமாக பயன்படுத்துவதாலும் மனிதர் தம் தேவைகளைப் பெற்று வாழமுடியும்.சிலர் அப்பன் பாட்டன் காலத்து வசதிகளைப் பயன்படுத்தி வசதியாக வாழ்கின்றனர். சிலர் ஏழைகளைச் சுரண்டி ஏமாற்றி ஆதிக்கத்தால் அடிமைப்படுத்தி பணக்கார வாழ்வு வாழ்கின்றனர். சிலர் நடுத்தர வர்க்கத்தினராய்த் திரிசங்கு வாழ்க்கை வாழ்கின்றனர்.

    தமக்கான உணவு, உடுக்க உடை, இருக்க இருப்பிடம் ஆகியவையே ஒவ்வொரு மனிதரின் அடிப்படைத் தேவைகளாக உள்ளன. இவ்வடிப்படை வசதிகளே இல்லாமல் வாழும் மக்கள் ஏழைகளாகின்றனர்.

    அடுத்த வேளை உணவு நிச்சயமில்லாமல், வாழ்வதற்குச் சொந்தமாக இருப்பிடம் இல்லாமல், உடுக்கச் சரியான ஆடையில்லாமல் மனிதருக்குரிய அடிப்படை வசதிகளின்றி வாழும் மக்களை விளிம்புநிலை மக்கள் என விளிக்கலாம்.

    இவ்விளிம்பு நிலை மக்களின் வாழ்வியலைச் சூர்யகாந்தன் கதைகளின் வழி ஆய்வோம்.

    விதவையும் மாற்றுத்திறனாளியும்:

    ரங்கசாமிக்குப் பிறவியிலேயே இரண்டு கால்களும் முழங்கால் மூட்டுக்கு கீழே மெலிந்து குச்சிபோல் சூம்பிபோய் மாற்றுத்திறனாளியானவன். வேறு எந்தத் தொழிலும் செய்யமுடியாமல் பிச்சைக்காரனாய்ச் சக்கரவண்டியில் உக்கார்ந்து காண்போரையெல்லாம் கையெடுத்துக்கும்பிட்டு யாசித்து வயிற்றைக் கழுவி வருகிறான். ஆனால் தான் ஈயென இரந்து வாழ்வதை இழிந்தது என வெறுக்கிறான்.

    ‘…ச்சீ ஒவ்வொருத்தருங்கிட்டயும் கெஞ்சி அழுது கூக்குரல் போட்டு இந்த ஒரு சாண் வவுத்தக்காக ஈனப்பொழப்ப பொழச்சிட்டிருந்தமே எத்தென அசிங்கம்’3 (வாழப்பிறந்தவர்கள் ப.10) என்று கூசி வாழ்கிறான்.

    விபத்தில் இறந்துவிட்ட கணவனை இழந்து விதவையாகக் கைக்குழந்தையுடன்  செருப்புத் தைக்கும் தொழில்செய்து வாழ்கிறாள் சரசா. இரண்டு ஏழைகளும்  சந்தித்து ஒருவருக்கொருவர் பச்சாதாபத்தினால் நட்பாகின்றனர். இருவரின் ஏழ்மையும் பகிர்ந்துக் கொள்ளப்படுகிறது. ஒரு சூழலில் இருவரும் சேர்ந்து வாழத் தலைப்படுகின்றனர். அவளின் குழந்தையைத் தன் குழந்தையாக நினைக்கிறான்.

    பிச்சையெடுப்பதை விட்டு செருப்புத் தைப்பதைச் சரசாவிடம் கற்றுக்கொண்டு உழைத்து வாழத் தலைப்படுகிறான். ஆனால் விதி அவளின் மச்சினன் வடிவில் வந்து சதிசெய்கிறது.

    சரசா கணவணை இழந்து கைக்குழந்தையுடன் வாழ வழியற்று நிற்கும்போது உதவிக்கு வராதவன் ரங்கசாமியோடு வாழத்தொடங்கும்போது புரளிக்காரர்களின் பேச்சைக்கேட்டு எதிர்த்துத் தாக்க இயலாத ரங்கசாமியை அவள் இல்லாத நேரத்தில் குடித்துவிட்டு வந்து அடித்து விரட்டிவிடுகிறான்.

     திரும்பி வந்த சரசா ரங்கசாமி இல்லாததையும் மச்சினன் அடித்து விரட்டிவிட்டதையும் எண்ணித் தவித்துப் போகிறாள்.

    எங்கெ போயி எப்பிடித் தடுமாறுதோ…எனச் சஞ்சலத்தோடு பரக்கப்பரக்கத் திரிந்தாள்.4 (ப.16)

    அண்ணன் செத்தபின் அவனுடைய உடமைகளைத் திருடிக்கொண்டு இவளை அநாதையாகத் திரியவிட்ட அவனைச் சபிக்கிறாள். ரங்கசாமியைத் தேடித்திரிந்து இறுதியில் கோவை காந்திபுர பஸ் ஸ்டாண்டக்கு அருகில் ஒரு சின்ன துணிமூட்டையைப் போல ரங்கசாமியைக் கண்டு தன்னோட வர அழைக்கிறாள். அவன் மறுக்கிறான்.

    ‘உன்னெ விட்டுட்டு நாங் கஞ்சி குடிச்சேன்னா அது என்ர தொண்டைக்குள்ளதா எறங்குமா?’5 (ப.17)

    என்று ஆறுதல் சொல்லி அழைத்துப்போகிறாள். இருவரும் ஒரு புதிய வாழ்வைத்தேடிப் பயணமாகின்றனர். கால் சூம்பிப் போன ஒருவனும், கணவனை இழந்து தவிக்கும் ஒருத்தியும் அன்பினால் இரக்கத்தினால் ஒருவரையொருவர் சார்ந்து வாழத்தலைப்படுதலை விவரிக்கும் சூர்யகாந்தன், விதியின் சதியையும் ஏழ்மையையும் தம் உழைப்பாலும் நம்பிக்கையாலும் அன்பாலும் வென்று வாழும் விளிம்புநிலை மாந்தரைப் படைத்துக்காட்டியுள்ளார்.

    தன்னாசியின் வறுமை:

    தன்னாசி கிணறு வெட்டும் கூலித்தொழில் செய்யும் ஏழைத்தொழிலாளி. அதன்மூலம் கிடைக்கும்  எட்டு ரூபாய்க்கூலி ஒரு நாளைக் கடத்துவதற்கே மூச்சுமுட்ட வைக்கிறது. மனைவி ராமாயியின் மருத்துவச் செலவு வேறு. குழந்தை குட்டிகள் வேறு. வீடு பாதி சுவர் விழுந்த ஓட்டைக்கூரை வீடு. குழந்தைகளின் பசியை ஆற்ற முடியாத வறுமை வாழ்வு அவனுடையது.

    ஊர்ப்பொதுவிடத்தில் கூடிய கூட்டம் பெருமாள்கோயில் குடமுழுக்கு திருவிழாவுக்காக ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் இரண்டு மாதத்திற்குள் நூறு ரூபாய் வரியாகக் கொடுத்துவிடவேண்டும் என்று முடிவெடுக்கிறது.

    தான் ஏழையாக இருந்தாலும் ஊரில் மானத்தோடு வாழவேண்டுமென்றால் காலக்கெடுவுக்குள் பணத்தைக் கட்டிவிடவேண்டும் என்ற நிர்பந்தத்திற்கு ஆளாகிறான். கொடை வசூலிப்புத் தொடங்கி நடந்து வருகிறது. தன்னால் தரமுடியவில்லை. கிணற்று வேலையும் நின்றுவிடுகிறது. வயல் வேலைகளிலும் நான்கு ரூபாய்க்கு மேல் கிடைக்கவில்லை.  கோவில் கட்டும் பணியில் கூடுதல் நேரங்களில் உழைத்தாலும் அது அவர்களுக்குப் பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. கொடைப்பணம் தராததையே குத்திக்காட்டிப் பேசுகின்றனர்.

    காலக்கெடு முடிந்ததும் ஊர்ப்பெரியவர்கள் அவமானப்படுத்துகின்றனர். கும்பாபிஷேக நாளும் வருகிறது. பணம் கட்டவில்லையென்றால் ஊரைவிட்டே தள்ளிவைத்துவிடுவர். வீட்டு நல்லது கெட்டதுகளில் கலந்துகொள்ளமாட்டர்கள். ஊர்ச்சம்பிரயதாயத்திற்குக் கட்டுப்படாதவன் என்று முத்திரைக்குத்திவிடுவர் என அஞ்சுகிறான்.

    ‘அனாதை போன்ற இந்த தண்டணையை நினைத்துப் பார்க்கையில்  தன்னாசி அன்று மௌனமாய் வருவதைத் தவிர வேறு எதைச் செய்திருக்கமுடியும்’6.( தன்மானம் ப.23 )

    திருவிழாவைப் பார்க்கச்சென்ற குழந்தைகளை ‘உங்க அப்பனாத்த சுண்டி குடுத்த காசுலெ ஆனதுன்னு இங்கே வெளையாட வந்தீங்களா? மருவாதியா இங்கேயிருந்து ஓடிப்போயிடுங்கடா கருமாந்திரம் புடுச்ச பூடைகளா…? 7 ப.25 ‘என்று திட்டி அவமானமாகப் பேசி அனுப்பிவிடுகின்றனர்.

    நள்ளிரவில் தன்னாசி ஓர் இறுக்கமான முடிவை எடுக்கிறான். இரவோடு இரவாகத் தன் குடும்பத்தோடு ஊரைவிட்டே வெளியேறிப் போய்விடுகிறான். ஓர் ஏழை ஊரின் கட்டுப்பாட்டுக்காகப் பயந்து தன் பாட்டன் பூட்டன் காலத்திருந்து ஊரோடு ஒட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்த பிணைப்பை விட்டுப் பிரிவதை தன்னாசி எனும் விளிம்பு நிலை மாந்தர் வழி படைக்கிறார்.

    கல்வி கற்க முடியாத சரஸ்வதி:

    சரஸ்வதி ஓர் ஏழைக்குடும்பத்து சிறுமி. அப்பா வேலப்பன் சரியான குடிகாரர். அம்மா குப்பம்மா நோயாளி. சரஸ்வதிக்கு படிப்பின்மீது அதிக தாகம். ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கிறாள். படிப்பின்மூலம்  தான் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்ற கனவு நிரம்ப அவளுக்குண்டு. பள்ளிக்குப் புதிதாக வந்துள்ள டீச்சர் எதிலும் கண்டிப்பானவர். ‘பொஸ்தகங்களெ வாங்காமெ கடனுக்கு இங்கெ வந்து உக்காந்துட்டு இறக்கிறாபிடித்தா அர்த்தம் …’8 (கொழுந்துகளை நறுக்கும் வேர்கள் ப.27) என்று கண்டிக்கிறார்.

    அவள் சில புத்தகங்களைப் பத்து நாட்களுக்குள் வாங்கிவிட வேண்டும். அப்பா படிப்புக்கு உதவாதவர். சரஸ்வதி மே மாத விடுமுறை நாட்களிலும் வார இறுதி விடுமுறை நாட்களிலும் ஊரை அடுத்த காடுகளில் வேப்ப மரங்களிலிருந்து வேப்பங்கொட்டை சேகரித்து வைக்கிறாள். ஒரு படி ஐம்பது பைசாவிலிருந்து எழுபத்தைந்து பைசா வரையில் கோயம்பத்தூர் வியாபாரிகள் வாங்கிச் செல்வர். அவள் முடிவெடுத்துவிட்டாள். எப்படியாவது பத்து பன்னிரண்டு ரூபாய்க்கு சேகரித்து வெள்ளிக்கிழமைக்குள் டீச்சரிடம் கொடுத்தால்தான் திங்கட்கிழமை புத்தகம் வாங்கி வந்துதருவார் படிப்பும்கெடாது.

    பள்ளியை விட்ட மாலைநேரம் மதிய நேரம் எனக் கஷ்டப்பட்டு இருப்பத்தைந்து படி சேர்த்துவிட்டாள். வியாபாரியை நோக்கி காத்திருந்தாள். இந்த நேரம்பார்த்து யாரும் வரவில்லை. வெள்ளிக்கிழமை மதியம் வரை காத்திருக்கிறாள். தன்தோழி சரோஜாவிடம் சொல்லி வைத்திருக்கிறாள். அவள் வியாபாரி வடக்கு வீதியில் வருவதாகக் கூறியவுடன் அவனிடம் ஓடிச் செல்கிறாள்.

    ஐயா..ஐயா வாங்க! எங்க வூட்லே வேப்பங்கொட்டைக கொண்டாந்து நெறைய வெச்சிருக்கேன்!9 (ப.32) என்று அழைக்கிறாள்.வியாபாரி தனக்கு அவசரம் இன்னொரு நாள் வந்து வாங்கிக்கொள்வதாகக் கூறியும் விடாமல் அழைத்துச் செல்கிறாள். வீட்டுக்குக்குள் சென்று கோணிப்பையை தேடுகிறாள். அது நான்காக  மடிக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டுள்ளதைக் கண்ட சரஸ்வதிக்கு கால்கள் ஒரு நிலையில் நிற்கவில்லை. ஆத்திரமும் ஏமாற்றமும் வருத்தமும் அவளைப் பந்தாடுகின்றன.

    அப்பா வேலப்பன் ஏற்கெனவே அவற்றை விற்றுவிட்டுப் பத்து ரூபாய்க்கு நன்றாக குடித்துவிட்டார். மூணு ரூபாய்க்கு சாக்கணா தின்றுவிட்டு ரெண்டு ரூபாயை அவளிடம் தருகிறார். வியாபாரி அவசரத்தில் இருக்கும் தன்னை அவள் ஏமாற்றிவிட்டதாகத் திட்டிவிட்டுச் செல்கிறான். ‘அங்கிருந்து விலகிச்சென்று குமுறிக்குமுறி அழத்தொடங்கினாள் சரஸ்வதி! கொளுத்தும் வெயிலின் உக்கிரம் அந்த கண்ணீரில் இருந்தது.’10 (ப.34)

    குடிகாரத் தந்தை: நோயாளி அம்மா என்ற குடும்பச்சூழலிலும் வன்பாடுபட்டாவது படித்து முன்னேற நினைத்த அவளுக்கு அப்பாவின் குடிப்பழக்கம் தடையாகிறது. அவள் பெயர் சரஸ்வதி கல்விக்கு அதிபதியின் பெயர். ஆனால் இவளால் படிக்கவே முடியவில்லை என முரண்பாட்டு நிலையில் வாழும் சரஸ்வதி எனும் விளிம்புநிலை மாந்தரை படைத்துள்ளார் சூர்யகாந்தன்.

    முடிவுரை:

    சூர்யகாந்தன் தன் சிறுகதைகளில் வறுமை ஊர்க்கட்டுப்பாடுகள் பணக்காரர்களின் ஆதிக்கம் குடிப்பழக்கத்தினால் ஏற்படும் பாதிப்பு என பல்வேறு காரணங்களினால் விளிம்பு நிலையில் வாழும் மனிதர்களைப் படைத்து மனிதர்களாகப் பிறந்த அவர்களும் சக மனிதர்களைப்போல எல்லா உரிமைகளும் பெற்று வாழவேண்டும் என்ற தவிப்புணர்வை வெளிப்படுத்தியுள்ளமை தெளிவாகிறது.

    அடிக்குறிப்புகள்:

    1. எழுத்தாளர் சூர்யகாந்தன் – கட்டுரை. கட்டுரையாளர்: அரவிந்த்-தென்றல் இணைய இதழ்-சனவரி-2018.
    2. தமிழ் இலக்கிய வரலாறு – எம்.ஆர்.அடைக்கலசாமி கழக வெளியீடு-1976 ப.121.
    3. சூர்யகாந்தன் சிறுகதைகள்- (வாழப் பிறந்தவர்கள் சிறுகதை ப.10)- தனலட்சுமி பதிப்பகம்- எஸ்-2 அரவிந்த் நரேன் என்கிளேவ் -8 மாசிலாமணித் தெரு தி.நகர்- சென்னை-17. முதற்பதிப்பு- டிசம்பர் 2004.
    4. மேலது ப.16
    5. மேலது ப.17.
    6. மேலது நூல்-தன்மானம் சிறுகதை ப.23.
    7. மேலது ப.17
    8. மேலது நூல்- கொழுந்துகளை நறுக்கும் வேர்கள் சிறுகதை ப.27
    9. மேலது ப.32
    10. மேலது ப.34.

    *****

    கட்டுரையாளர் – முதுகலைத் தமிழாசிரியர்
    அரசு ஆண்கள் மேனிலைப் பள்ளி
    செங்கம்-606701.
    பேசி:99430-67963.

     

    Share

  • பாணாற்றுப்படைகளில் உணவுப்பண்பாடு

    -மு.மங்கையர்க்கரசி

    ஒரு சமுதாயத்தில் உள்ள மக்கள் தம் வாழ்க்கையை நடத்தும் முறையிலிருந்து பெறக்கூடிய வாழ்வியல் நெறியே பண்பாடு. நாம் உண்ணுகின்ற உணவினைப் பொறுத்துத்தான் பழக்க வழக்கம், மன உணர்வுகள் அமைகின்றன. மனித வாழ்க்கைக்கு ஏற்ப உணவு வகைகள் மாறிக் கொண்டே வருகின்றன. உணவின் சுவைகளும் இடத்திற்கேற்ப, செய்முறைக்கேற்ப மாறுபடுகின்றன. உண்ணுகின்ற உணவிலும் பண்பாட்டைக் கடைப்பிடித்தவர்கள் பழந்தமிழர்கள்.

    விருந்தினரை வரவேற்றல்

    கரிகாலன் வீரமும் இரக்க குணமும் ஒன்றாக அமையப் பெற்றவன். அவன் அரண்மனை வாசலில் பொருநர்கள் வந்து கூடியவுடன், வாயில் காவலனிடம் அனுமதி பெறாமல் அரண்மனைக்குள் பொருநர்கள் செல்வர். அப்பொருநர்கள் இனிய பாடல்களைப் பாடுவர். அதனைக் கேட்ட அளவில் கரிகால் வளத்தான் எழுந்து வந்து நெருங்கிய நண்பரைப்போல் கருதி இனிய முகத்துடன் வரவேற்பான். குளிர்ந்த பார்வையோடும், இனிய சொற்களோடும் பொருநர்களுடன் கரிகாலன் உரையாடுவான். இவ்வாறு கரிகாலன் விருந்தினரை வரவேற்கும் பாங்கினைப் பின்வரும் அடிகள் தெளிவுபடுத்தும்,

    “…. …. ஒன்றிய
    கேளிர் போல கேள்கொளல் வேண்டி,
    கண்ணின்காண நண்ணுவழி இரீஇ
    பருகு அன்ன அருகா நோக்கமோடு,
    உருகுபவை போல், என்புகுளிர் கொளீஇ”1 

    விருந்தினர்களை வரவேற்பது என்பது தமிழரின் முக்கியப் பண்பாகக் கருதப்படுகிறது. இப்பண்பினைக் கரிகாற் பெருவளத்தான் பெற்றிருந்தான் என்பதை மேற்கூறிப் பாடல் அடிகளிலிருந்து அறிய முடிகிறது.

    உணவு கொடுத்து ஓம்பிய முறை

    கரிகாலன் பொருநரை வரவேற்றுப் பொருநர்கள் உண்ணுதற்குரிய நேரத்தை அறிந்து செம்மறியாட்டின் இறைச்சியையும், இரும்பு நாராசத்தில் கோத்துச் சுடப்பட்ட தசைத் துண்டத்தினையும் ‘உண்ணுங்கள் என்று பலமுறை வற்புறுத்தியதால் பொருநர்கள் அவற்றின் வெப்பத்தை ஆற்றுதற் பொருட்டு வாயின் இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும் மாற்றி மாற்றி ஆற்றி உண்டதோடு மட்டுமல்லாமல் பல இனிய சுவையுடைய தின்பண்டங்களை உட்கொள்ளும்படி கரிகாலன் உபசரித்தான். இச்சிறப்பினைக் கீழ்க்கண்ட அடிகளின் வழியாக அறியலாம்.

    “துராஅய் துற்றிய துருவைஅம் புழுக்கின்
    காழின் சுட்ட கோழ்ஊன் கொடுங்குறை
    ஊழின் ஊழின் வாய்வெய்து ஒற்றி,
    ஆவை அவை முனிகுவம் எனினே, சுவைய
    வேறு பல் உருவின் விரகுதந்து இரீஇ”2

    என்ற பாடலின் வழியாகப் பொருநர் உண்ணுதற்குரிய நேரத்தை அறிந்து கரிகாலன் விருந்தோம்பினான் என்பதை அறியமுடிகிறது. கரிகாலனின் விருந்தோம்பலின் இறைச்சியை உணவாகப் பெற்ற பின் ‘முல்லை முகைபோன்று உமியற்ற இடைமுறியாத அரிசியால் விரல்போன்று நெடுகின அளவொத்த சோற்றையும் அவற்றொடு பருக்கைக்கற்கள் போன்று நன்கு பொறிக்கப்பட்ட பொறிக்கறிகளையும் பிறவற்றையும் கழுத்து நிரம்புமாறு உண்டோம் என்று பொருநன் குறிப்பிடுவதை

           “…….முகிழ்த்கை
    முரவை போகிய முரியா அரிசி
    விரல்என நிமிர்ந்த நிரல்அமை புழுக்கல்
    பரல்வளைக் கருணை, காடியின் மிதப்ப
    அயின்றகாலை, பயின்று இனிது இருந்து”3

    என்ற பாடல் அடிகளிலிருந்து அறிய முடிகிறது.

    ‘கரிகாற் பெருவளத்தானின் செல்வச் சிறப்பு மிகுந்து உயர்ந்துள்ள மாளிகையில் ஏவல் மகளிர் பொன்னாற் செய்த வட்டில் நிறையும்படிப் பலமுறை கள்ளினை ஊற்றித்தர நாங்களும் நிறையப் பருகினோம்| என்று பொருநன் குறிப்பிடுவதைக் காணலாம்.

    “மழை மருளும் மகிழ்செய் மாடத்து,
    இழைஅணி வனப்பின் இன்நகை மகளிர்,
    போக்குஇல் பொலங்கலம் நிறையப் பல்கால்,
    வாக்குபு தரத்தர வருத்தம் வீட
    ஆரஉண்டு பேரஞர் போக்கி”4

    என்ற பாடல் அடிகளிலிருந்து கரிகாற் பெருவளத்தானின் விருந்தோம்பலில் இடம் பெற்றுள்ளதை அறிய முடிகின்றது.

    பாலைநில மக்கள் அளித்த விருந்து

    வள்ளல்களையும், மன்னர்களையும் காண நெடுந்தொலைவு செல்லும் பாணருக்கும் அவர்தம் சுற்றத்துக்கும் அந்தந்த நிலத்தில் கிடைக்கும் உணவுகளை மக்கள் மிகுந்த விருப்போடு அளித்ததனைப் பல பாடல்கள் எடுத்தியம்புகின்றன. பத்துப்பாட்டினுள் அமைந்த ஆற்றுப்படை நூல்கள் இதனை மிக விரிவாக எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

    முல்லை நில மக்கள் விருந்து

    முல்லை நிலத்தைச் சார்ந்த மகளிர் சமைத்த இனிய புளிங்கறி இட்ட சோற்றினை, மானினது சூட்டிறைச்சியுடன் பாணனின் பசி தணியுமாறு நிரம்பக் கொடுத்து விருந்தோம்பினர் என்பதனை,

    “எயிற்றியர் அட்ட இன்புளி வெஞ்சோறு
    தேமா மேனிச் சில்வளை ஆயமொடு
    ஆமான் சூட்டின் அமைவரப் பெறுகுவீர்”5

    என்ற பாடல் அடிகளிலிருந்து முல்லைநில மக்களின் விருந்தோம்பலை அறிய முடிகிறது.

    நெய்தல் நில மக்கள் அளித்த உணவு

    கடலும் கடல்சார்ந்த இடமும் நெய்தல் நிலத்தின் முதல் பொருளாக அமைந்துள்ளது. கடலால் ஒதுக்கப்பட்ட அகில் மர விறகைக் கொண்டு நுளைமகளால் காய்ச்சப்பட்ட தேறலை எயிற்பட்டினத்துப் பரதவர் பாணர்களுக்கு அளித்தனர். அவற்றைப் பெற்று மகிழ்ந்ததோடு நல்லியக்கோடனைப் புகழ்ந்து தம் விறலியருடன் சூடான குழல் மீனையும் பெற்று மகிழ்ந்து உண்டனர். இதனை,

    “நெய்தல் நெடுவழி மணிநீர் வைப்பு மதிலொடு
     பெரிய பனிநீர்ப் படுவின் பட்டினம் படரின்
     ஓங்குநிலை ஒட்டகம் துயில் படிந்தன்ன
     வீங்குதிரை கொணர்ந்த விரைமர விறகின்
     அறற்குழல் பாணி தூங்கி யவரோடு
     வறற்குழற் சூட்டின் வயின்வயின் பெறுகுவீர்”6

    என்னும் சிறுபாணாற்று பாடல் மூலம் அறியமுடிகின்றது.

    நெய்தல் நிலத்திற்குரிய எயிற்பட்டினத்தில் உபசரிப்பவர்கள் பரதவர்கள் ஆவர். அப்பரதவர்கள் அகில் மர விறகால் தீயினை எரித்துக் காய்ச்சிய தேறலையும் சூடான குழல் மீனையும் கொடுத்து விருந்து உபசரித்தனர் என்பதை,

    “பழம்படு தேறல் பரதவர் மடுப்ப
    வறற்குழல் சூட்டின் வயின் வயின் பெறுகுவீர்    ”7

    எயினர் அளித்த விருந்து

    பாலைநில மக்களாகிய எயினரும் பாணரை போற்றி ஒம்பியுள்ளனர். எயிற்றியர் புளிக்கறியையும் வரும்பத்தக்க சோற்றையும் மானுடைய சூட்டிறைச்சியையும் மாந்தளிர் போன்ற மேனியையுடைய வளையணிந்த பெண்கள் விருந்தினருக்கு இட்டு மகிழ்ந்தனர். இதனை,

    “எயிற்றியர் அட்ட இன்புளி வெஞ்சோறு
    தேமா மேனிச் சில்வளை ஆயமொடு
    ஆமான் சூட்டின் அமைவரர் பெறுகுவீர்    ”8

    என்னும் பெரும்பாணாற்றுப்படையில் எயினர் பானையில் சமைத்த சோற்றோடு உலர்ந்த இறைச்சிப் புழுக்கலைத் தேக்கு இலையில் வைத்து பாணரின் சுற்றத்தினருக்கு வழங்கியுள்ளனர்.

    மருதநில உழவர் அளித்த விருந்தின் சிறப்பு

    வயல்சார்ந்த இடமாக மருதம் அமைந்துள்ளது. மருதநிலத்தில் வாழ்வோரான உழவர்கள் வெள்ளிய சோற்றைப் கோழிப் பெடை கொண்டு சமைத்த பொரியலோடு தருவர். இதனை,

    “வினைஞர் தந்த வெண்ணெல் வல்சி
    மனைவாழ் அளகின் வாட்டொடும் பெறுகுவீர்”9

    என்ற பாட்டின் மூலம் அறியமுடிகின்றது. இவையன்றி உழவர் மகளிர் வெள்ளிய அரிசியால் ஆகிய சோற்றோடு நண்டின் குழம்பையும் சேர்த்துப் பாணருக்கு அளித்துள்ளனர்.

    குளிர்ந்த வயல்களையும், சான்றோரையும், அகழியையும் உடைய மருத நிலத்தை அடையந்தால் அங்குள்ள உழவர்கள் அமலை வெண்சோற்றினை நண்டினது கலவையொடு கொடுத்து விருந்தோம்பினர் என்பதை,

          “அந்தணர் அருள அருங்கடி வியன் நகர்
           அம் தண் கிடங்கின் அவன் ஆமூர் எய்தின்
           அமைப்பு மாண் அரிசி அமலை வெண்சோறு
           கவைத்தாள் அலவன் கலவையொடு பெறுவீர்”10

    என்ற பாடல் அடிகளிலிருந்து உழவரின் விருந்தோம்பலை அறிய முடிகிறது.

    தண்டலை உழவர் அளித்த உணவு

    உழவுத்தொழிலின் மேன்மை உணர்ந்த தண்டலை உழவர்களின் குடியிருப்பில் இனிய சுவை நிறைந்த மிகப் பெரிய பலாப்பழம், தெங்கு வாழைப்பழம்,  பனைநுங்கு முற்றிய நல்ல கிழங்கு போன்றவற்றை விருந்தினருக்குக் கொடுத்தனர் என்பதை,

    “தண்டலை உழவர் தனிமனைச் சேப்பின்
     தாழ்கோட் பலவின் சூழ்களைப் பெரும்பழம்
     திம்பல் தாரம் முனையிற் சேம்பின்
     முனைப்பலும் முதிர்கிழங்கு ஆர்குவிர்”11 என்னும் பெரும்பாணாற்றுப் பாடல் அடிகளின் மூலம் அறிய முடிகின்றது.

    முடிவுரை

    பண்டைத் தமிழர் தாம் வாழ்ந்த நிலப்பகுதியில் கிடைக்கப்பெற்ற நெல், வரகு, தினை, புல்லரிசி, மா, பலா, வாழை, கிழங்கு வகை, இளநீர், முதலிய தாவர உணவுகளையும் மீன், நண்டு, முயல், உடும்பு, காட்டுப்பன்றி, ஆடு, கோழி, மான் முதலிய இறைச்சி உணவுகளையும் உண்டுள்ளனர் என்பதை அறிய முடிகிறது.

    சான்றெண்கள்:

    1. பத்துப்பாட்டு, ஞா. மாணிக்கவாசகன், பொருந பா.அ.79-83, ப.61
    2. மேலது, பொருந பா.அ.79-83, ப.61
    3. மேலது, பொருந பா.அ.103-108, பக்.63,64
    4. மேலது, பொருந பா.அ.112-116, பக்.64,65
    5. மேலது, பொருந பா.அ.84-88, ப.61
    6. மேலது, பா.அ.235-236, பக்.115,116
    7. மேலது, பா.அ.560-562, பக்.433,434
    8. மேலது உரை பா. 63
    9. மேலது, பா.அ.159-163, ப.103
    10. பெரும்பாணாற்றுப்படை பா-99,100 ப-213
    11. மேலது ப-214
    12. மேலது, பா.அ.187-195, ப.107
    13. மேலது ப-219
    14. பெரும்பாணாற்றுப்படை பா-116,118 ப-65

    *****

    கட்டுரையாளர் – தமிழாய்வுத்துறைத்தலைவர்,
    தெய்வானை அம்மாள் மகளிர் கல்லூரி (தன்னாட்சி)
    விழுப்புரம்.
    mangaiselva28@gmail.com

     

    Share

  • குறுந்தொகையில் பண்பாட்டுக் கூறுகள்

    -கி. ரேவதி

    உலகின் உன்னத மொழிகளுள் முதன்மையானது தமிழ்மொழி. தமிழில் பல இலக்கியங்கள் தோன்றியிருந்தாலும் ‘சங்க இலக்கியங்கள்’ தனிச்சிறப்புடையன. இவ்விலக்கியங்கள் காதலையும், போரையும் பெரும்பான்மையாக மொழிவன. சங்க இலக்கியங்களில் கி.பி. 2-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த தமிழ் மக்களின் பண்பாடு பற்றிய பல சான்றுகள் உள்ளன. அவற்றில் குறுந்தொகையில் உள்ள பண்பாட்டுக் கூறுகளைத் தேடித் தொகுப்பதில் தனியின்பம் இருக்கிறது.

    பண்பாடு – விளக்கம்

    பண்படுவது பண்பாடு, மனித இனத்தைப் பிற உயிரினங்களிலிருந்து வேறுபடுத்தி தமக்குரிய செம்மையையும், உயர்வையும் எடுத்தியம்பும் சிந்தனை வெளிப்பாடாக இலங்குகிறது.

    “பண்பெனப்படுவது பாடறிந்து ஒழுகல்” (கலி.)

    கலாசாரம் என்ற சொல்லையும் பண்பாட்டோடு தொடர்புபடுத்த முடிகிறது. பண்பாடு என்பது அறிவு, நம்பிக்கை, கலை, ஒழுக்க நெறிகள், சட்டம், வழக்கம் முதலானவையும், மனிதன் சமுதாயத்தில் ஓர் உறுப்பினராக இருந்து கற்கும் பிற திறமைகளும், பழக்க வழக்கங்களும் அடங்கிய முழுமைத் தொகுதியாகும் என்று பக்தவத்சல பாரதி கூறுகிறார்.

    மறுபிறவியில் நம்பிக்கை

    இப்பிறவி மட்டுமல்லாமல் மறு பிறப்பும் உண்டு என்ற நம்பிக்கை பழங்காலத் தமிழர்களிடம் இருந்தது. இம்மையில் மட்டுமல்லாது மறுமையிலும் தான் மணந்த தலைவனே தனக்கு கணவனாக அமைதல் வேண்டும். ஆவன் நெஞ்சு நேர்பவளாகத் தான் மட்டும் அமைதல் வேண்டும் என்பதை,

    “இம்மை மாறி மறுமை ஆயினும்
    நீ ஆகியர் எம் கணவனை
    யான் ஆகியர் நின்நெஞ்சு நேர்பவளே” (குறு -49) என்ற அடிகளால் அறியமுடிகிறது.

    தொழில்கள்

    சங்க காலத்தில் பல தொழில்கள் சமுதாய மேம்பாட்டிற்குக் காரணமாக இருந்தன. அக்காலத்தில் கழைக் கூத்தாடிகளின் தொழில் முறையை,

    “ஆரியர்
    கயிறு ஆடு பறையின் கால்பொரக் கலங்கி”    (குறு-7)

    மூங்கிலின் மேலே கயிறு கட்டி ஏறி ஆடும் போது ஒலிக்கின்ற பறை என்ற வரிகளில் அறியமுடிகிறது.

    “சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம் அதனால்
    உழந்தும் உழவே தலை”          (குறள்-1031)

    என்ற குறளுக்கேற்ப சங்க காலத்தில் உழவுத் தொழில் சிறப்புற்று இருந்தது என்பதை,

    தரிசாகக் கிடந்த நிலத்தை உழுததனாலாகிய நிறைந்த மகிழ்ச்சியையுடைய உழவர் காலையில் விதைப்பதற்காகச் சிறிய கூடைகளில் விதைகளை எடுத்துச் சென்றனர் என்ற செய்தியும், “உழவர் வாங்கிய” (குறு-10) என்ற வரிகளில் உழவர்கள் பற்றியும், சங்கினை அறுத்து வளையல் செய்கின்ற பொற்கொல்லர் தொழில் முறையும் கூறப்படுகிறது. மேலும்,

    “உலைக்கல் அன்ன பாறை ஏறி” (குறு-12)

    என்ற செய்தியில் இரும்புக் கொல்லன் தொழில் முறையும் காட்டப்படுகிறது.

    “உமணர் சேர்ந்து கழிந்த மருங்கின்” (குறு-124)

    இப்பாடலில் அக்காலத்தில் உமணர்கள் உப்பு வணிகத்தில் ஈடுபட்டதை அறியமுடிகிறது.

    தெய்வ நம்பிக்கை

    சங்க காலம் முதற்கொண்டே தமிழர்களிடம் தெய்வ நம்பிக்கை குடி கொண்டிருந்தது. உலகம் கடவுளால் காக்கப்படுகிறது என்ற உண்மையை,

    “சேவல் அம் கொடியோன் காப்ப
    ஏம வைகல் எய்தின்றால் உலகே”     (குறு-1)

    என்று குறுந்தொகையின் முதல் பாடலே கடவுள் வாழ்த்தோடு தொடங்குகிறது. தலைவன் களவுக் காலத்தில் சூளுரை செய்தல்(குறு-25), தலைவிக்கு வரும் காதல் நோய்க்கு கடவுள் காரணம் என்று நம்புதல், தெய்வங்களின் உறைவிடம் மலை (குறு-105), போன்ற செய்திகளின் மூலம் அக்கால மக்களின் தெய்வ நம்பிக்கையை அறியலாம். மேலும்,

    “மன்ற மராஅத்த பேஎம் முதிர் கடவுள்
    கொடியோர்த் தெறூஉம்” (குறு-87)

    என்ற பாடலில் தெய்வமானது கொடியவரை வருத்தும் என்ற செய்தியும் சொல்லப்படுகிறது.

    பழக்க வழக்கங்கள்

    சூழ்நிலையின் தேவைக்கேற்ப தனிமனிதனிடம் வேர்விடுகின்ற செயல்பாடுகளே பழக்கம் எனப்படும். பல தனி மனிதர்களின் பழக்கங்கள் ஒரு குழுவின் இனத்தின் சமுதாயத்தின் தொடர் பழக்கங்களாக வளர்ந்து வழக்கம் என்ற நிலைக்கு உயர்கிறது.

    அக்காலப் பெண்கள் கூந்தலில் இட்டு, நீராடுவதற்காக எருமண்ணை பயன்படுத்தியுள்ளனர் என்பதை,

    “கூழைக்கு எருமணம் கொணர்கம் சேறும்
    ஆண்டும் வருகுவள் பெரும் பேதையே”     (குறு-113)

    என்ற பாடல் தெரிவிக்கிறது. மேலும் தினையில் கிளிகளை விரட்ட தலைவி செல்கிறாள். சுனையில் மலர்ந்த பூக்களைப் பறித்து அவற்றை மாலையாகக் கட்டி செல்கிறாள். சுனையில் மலர்ந்த பூக்களைப் பறித்து அவற்றை மாலையாகக் கட்டி தினைப்புனத்தில் கதிரை உண்ணவரும் கிளிகளை ஓட்டுகின்ற பழக்கம் உண்டு என்ற செய்தி,

    புனக்கிளி கடியும்’ (குறு-142), ‘படுகிளி கடிகம்’ (குறு-198) ‘தினைகிளி கடிதலின்’ (குறு-217) என்ற பாடல்கள் முன் வைக்கின்றன.

    தலைவி காதலுற்றபோது அதனைச் செவிலி உடல் நோய் எனக் கருதி வெறியாட்டு நிகழ்த்தும் பழக்கமும் அக்கால மக்களிடம் காணப்பட்டது.

    “மென்தோள் நெகிழ்ந்த செல்லல், வேலன்
    வென்றி நெடுவெள்”     (குறு-110)

    அக்கால மகளிர் முல்லை, குவளை, காவி, வேங்கை போன்ற மலர்களைச் சூடுவதையும், அணிகலன் அணிவதையும் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர் என்பதை பல பாடல்கள் பறைசாற்றுகின்றன. தயிர் உறை ஊற்றும் வழக்கம் (குறு-167) கட்டுவிச்சியிடம் குறி கேட்டல் (குறு-26), பெண்கேட்டல் (குறு-146) போன்ற பழக்கங்கள் காணப்பட்டன. ஆய மகளிர் தலைவியுடன் கடல் நீராடி மலர்பறித்து மாலை தொடுத்து, வண்டல் அயர்ந்து விளையாடும் பழக்கமும் இருந்தது எனலாம்.

    பழந்தமிழ் மக்களின் வாழ்நிலைப் பண்பட்டு மேன்மை நிலையில் இருந்ததைப் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களான சங்க இலக்கியங்கள் மெய்ப்பிக்கின்றன.

    “பண்புடையார் பட்டுண்டு உலகம் அது இன்றேல்
    மண்புக்கு மாய்வது மண்”     (குறள்-996)

    என்ற குறளுக்கேற்ப பண்பாடு என்பது ஒரு சமூகத்தின் மதிப்பினை அளந்தறிய உதவும் கருவியாகத் திகழ்கிறது. அத்தகைய பண்பாட்டு நிலையில் தனிச்சிறப்புடையவர்களாகவும், தன்னிகரற்றவர்களாகவும் திகழ்ந்தவர்கள் நம் தமிழர்களே என்பதில் எவ்வித ஐயமுமில்லை.

    பார்வை நூல்கள்

    1. க.கோ. வேங்கடராமன், தமிழ் இலக்கிய வரலாறு, கலையக வெளியீடு, 275டீ5, பாலாஜி நகர், பரமத்திவேலூர், நமக்கல், நான்காம் பதிப்பு, சூன், 2006.
    2. பக்தவத்சல பாரதி, பண்பாட்டு மானிடவியல், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், 4-ம் பதிப்பு, 2009.
    3. முனைவர் அ.மா. பரிமணம், முனைவர் கு.வெ. பாலசுப்பிரமணியன், (பதி) கலித்தொகை, நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ், 41-வி, சிட்போ இண்டஸ்டிரியல் எஸ்டேட், அம்பத்தூர், சென்னை, மூன்றாம் அச்சு.2007.
    4. பதிப்பக ஆசிரியர் குழு, திருக்குறள், சூப்பர் ஸ்டார் பதிப்பம், சென்னை.

    *****

    கட்டுரையாளர் – உதவிப் பேராசிரியர்,
    தெய்வானை அம்மாள் மகளிர் கல்லூரி, (தன்னாட்சி),
    விழுப்புரம்.
    revathikrish201990@gmail.com

     

    Share

  • நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் நாலடி – 14

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    வாழ்விலே நாம் வறுமை என்று கருதுவது பொருளின்மையை. ஆனால் அறிவில் குறைவுபட்டுப் போதலே உண்மையான வறுமை என்கிறது நாலடியார். ஏனெனில் ஒருவன் தன் அறிவின் திறங்கொண்டு எதனையும் சாதிக்கலாம்; எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சம்பாதிக்கலாம். ஆனால் பேதையோ கைப்பொருளையும் தொலைத்துவிட்டுக் கலங்கிநிற்பான்.

    இளமைக் காலத்தில் தன் தந்தை ‘படி’ என்று இடித்துக் கூற, அதனை ஒரு நற்சொல் என்று ஏற்காமல் இகழ்ந்து கல்லாது விட்டவன், பின்பொருகால், எழுத்தெழுதிய கடிதமொன்றைப் பலர் முன்னிலையில் ஒருவர் இதனைப் படியுமென்று மெல்லத் தன் கையிற் கொடுக்கத் தனக்கு அது இயலாமையால் நாணத்தாற் சினந்து கூவி அவமானத்தால் ஓவென்று அழுதுவிடுவான் என்று கல்லாப் பேதையின் நிலையினை விளக்குகின்றது நாலடி.

    கல்லென்று தந்தை கழற அதனையோர்
    சொல்லென்று கொள்ளா திகழ்ந்தவன் – மெல்ல
    எழுத்தோலை பல்லார்முன் நீட்ட விளியா
    வழுக்கோலைக் கொண்டு விடும்.      (நாலடி – 253)

    அறிவின்மை பலர் முன்னிலையில் மானக் குறைவைத் தருமாகையால் மாந்தர் கல்வியறிவு பெறுதல் வேண்டற்பாலது.

    பொதுவாகக் கற்றுத்தெளிந்த நாவன்மையினையுடைய அறிஞர்கள் ஏதேனும் பிழைகள் ஏற்பட்டுவிடக்கூடுமோ என்று அஞ்சி மிகுதியாகப் பேசமாட்டார்கள். ஆனால், கற்றறிவில்லா ஏனையோர் சொற்குற்றம் பொருட்குற்றம் நேர்வதற்கு அஞ்சாமல் ஏதேனும் பேசிக்கொண்டே இருப்பர். இஃது, பனைமரத்தில் நீர்வற்றிய உலர்ந்த ஓலை எப்போதும் கலகலவென்று ஓசையிட்டபடியிருக்க நீர்ப்பசையோடு கூடிய பச்சை ஓலையோ எவ்வித ஆரவார ஒலியும் எழுப்பாமலிருக்கும் நிலையை ஒத்தது.

    கற்றறிந்த நாவினார் சொல்லார்தம் சோர்வஞ்சி
    மற்றைய ராவார் பகர்வர் பனையின்மேல்
    வற்றிய ஓலை கலகலக்கும் எஞ்ஞான்றும்
    பச்சோலைக் கில்லை யொலி.      (நாலடி – 256)

    ”நிறைகுடம் தளும்பாது; குறைகுடம் கூத்தாடும்” என்று மக்கள் சொல்வதும் இதனையே.

    சொல்லின் தொகையறிந்த தூய அறிஞர்கள், கற்றோர் அவையில் பேசப்புகுமுன், அவையின் தன்மையறிந்து, ஆராய்ந்து சொற்களைப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்று வள்ளுவர் கூறியிருப்பது ஈண்டு சிந்திக்கற்பாலது. 

    அவையறிந்து ஆராய்ந்து சொல்லுக சொல்லின்
    தொகையறிந்த தூய்மை யவர்.     (குறள் – 711)     

    தரமறிந்து பயன்கொள்ளும் வகையறியாத இழிகுணங்கொண்ட பேதையர், தேன்சொரிந்து இனிது மணந்தாலும் மலரை உண்ணுதற்குச் செல்லாமல் இழிந்த பொருள்களையே விரும்பும் ஈயைப்போல், தகுதியுடையார் வாயினின்று வரும் இனிமை பொருந்திய தெளிந்த அறிவுரைகளின் பயனை நுகரமாட்டார்கள் என்கிறது நாலடியார்.

    பொழிந்தினிது நாறினும் பூமிசைதல் செல்லாது
    இழிந்தவை காமுறூஉம் ஈப்போல் இழிந்தவை
    தாங்கலந்த நெஞ்சினார்க் கென்னாகும் தக்கார்வாய்த்
    தேன்கலந்த தேற்றச்சொல் தேர்வு.       (நாலடி – 259)

    என்ன செய்வது…? அவரவர் தரத்திற்கும் அறிவுக்கும் ஏற்பவே இரசனையும் சுவையும் அமைகின்றது. அத்தகையோரை மாற்றுதல் மிகக் கடினம்!

    மனிதவாழ்வில் நாம் கண்கூடாகப் பார்க்கின்ற இன்னோர் அதிசயம் கீழோரிடம் செல்வம் நிறைந்திருப்பதும், மேலோர் வறுமையில் வாடுதலும்.

    இத்தகைய கீழோரிடம் இருக்கும் செல்வம் சா(ய்)க்கடையில் கொட்டிக்கிடக்கும் மூவா மருந்தாகிய அமிழ்தத்தைப் போலப் பிறருக்குப் பயன்தரா ஒன்றாகவே இருக்கும். அந்தப் பயனில் செல்வத்தை யாரும் நயக்கவும் மாட்டார்கள்.

    பலவாக நிறைந்த அலைகளையுடைய கடற்கரையில் தாம் தங்கியிருந்தாலும், வலிதின் நீருறுதலுடைய உவர்ப்பில்லாத கிணற்றைத் தேடிச்சென்றுதான் மக்கள் நீர் பருகுவர்; அதுபோல் கீழ்மக்கள் அருகிலேயே மிகுந்த செல்வத்தோடு இருப்பினும் தக்கோரின் பொருள் விருப்பம் மிகத் தொலைவு சென்றும் உதவுவார் கண்ணதேயாகும் என்பது பின்வரும் நாலடியார் நவிலும் நற்கருத்து.

    மல்கு திரைய கடற்கோட் டிருப்பினும்
    வல்லூற் றுவரில் கிணற்றின்கட் சென்றுண்பர்
    செல்வம் பெரிதுடைய ராயினும் சேட்சென்றும்
    நல்குவார் கட்டே நசை.         (நாலடி – 263)     

    இதே கருத்தைக் கழைதின் யானையார் எனும் புலவர் பெருந்தகையும் புறப்பாட்டொன்றில் சிறப்பாய் விளக்கியிருப்பதை இங்கே எண்ணி மகிழலாம்.

    ”…தெண்ணீர்ப் பரப்பி னிமிழ்திரைப் பெருங்கடல்
    உண்ணா ராகுப நீர்வேட் டோரே
    ஆவு மாவுஞ் சென்றுணக் கலங்கிச்
    சேறொடு பட்ட சிறுமைத் தாயினும்
    உண்ணீர் மருங்கி னதர்பல வாகும்…”      (புறம் – 204)

    ”கடல் நாற்புறமுஞ் சூழ்ந்து பொருந்தியிருக்கும் இவ்வுலகத்தில் நல்வினை என்பது தனி நிலைமையுடையதாயிருக்கின்றது. ஏனெனில், நல்லனவற்றை உணர்ந்தொழுகும் உயர்ந்தோர் வளமின்றியிருக்க, அவ்வுணர்வொழுக்கமில்லாரான கறிமுள்ளியுங் கத்தரியும் போன்ற கீழோர், பட்டும் உயர்ந்த ஆடைகளும் உடுத்துக்கொண்டு வளமாக வாழ்கின்றனர்” என்று நுண்ணறிவும் நூலறிவும் உடைய நாலடியின் ஆசிரியர்களே வியக்கின்றனர்.

    புணர்கடல்சூழ் வையத்துப் புண்ணியமோ வேறே
    உணர்வ துடையா ரிருப்ப – உணர்விலா
    வட்டும் வழுதுணையும் போல்வாரும் வாழ்வாரே
    பட்டும் துகிலும் உடுத்து.       (நாலடி -264)

    இதே ஐயம் நம் ஐயன் திருவள்ளுவருக்கும் எழுந்ததால்தான்,

    ”அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும் செவ்வியான்
    கேடும் நினைக்கப் படும்” என்று குறளெழுதினார்.

    இதுபோல் விடைதெரியா வேறுபல் வினாக்களுக்கு ’வினைப்பயன்’ எனும் நம்பிக்கையே நம் மக்களுக்கு ஆறுதலளிக்க வருகின்றது.

    உண்மையான கல்வியாளர் யார்? உண்மையான செல்வந்தர் யார்? என்பதற்கு மனங்கொளத்தக்க விளக்கங்களைத் தருகின்றது ஓர் நாலடியார்ப் பாடல். அதனைக் காண்போம்!

    இயற்கையறிவில்லாதவர் நூல்களை ஓதினாராயினும் அவர் ஓதாதவரேயாவர் (கல்லாதவர்), இயற்கையறிவுடையார் நூல்களை ஓதாதிருந்தும் ஓதினாரோடொப்ப விளங்குவர் (கற்றவர்). வறுமையுற்றும், மனத்தூய்மையோடிருந்து பிறரை ஒன்று இரவாதவர் செல்வரேயாவர்; செல்வரும் பிறர்க்கு ஒன்று உதவாரென்றால் வறுமையாளரேயாவர்.

    ஓதியும் ஓதார் உணர்விலார் ஓதாதும்
    ஓதி யனையார் உணர்வுடையார் – தூய்தாக
    நல்கூர்ந்தும் செல்வர் இரவாதார் செல்வரும்
    நல்கூர்ந்தார் ஈயா ரெனின்.      (நாலடி – 270)

    செல்வம் என்பது என்ன? ”அது சிந்தையின் நிறைவு” என்றார் குமரகுருபரர். அந்த நிறைவும், பிறருக்கு உதவும் உதார குணமும் இல்லாதவர்கள் மனவறுமை கொண்ட ஏழையரே என்று கொள்வதில் பிழையொன்றுமில்லை!

    [தொடரும்]

    *****

    துணைநூல்கள்:

    1. நாலடியார் மூலமும் உரையும் – திரு. தி. சு. பாலசுந்தரம்   பிள்ளை
    2. திருக்குறள் தெளிவுரை – மு. வரதராசனார்
    3. புறநானூறு மூலமும் உரையும் – ஔவை. சு. துரைசாமிப்பிள்ளை

     

    Share

  • கருத்தலெப்பை, மீன்குகை வாசிகள் நாவல்கள் புலப்படுத்தும் – சாதி

    -ஜா. கிருஷ்ணாகுமாரி

    முன்னுரை

    கீரனூர் ஜாகிர்ராஜாவின் கருத்தலெப்பை, மீன்குகை வாசிகள் நாவல்களில் ராவுத்தர், லெப்பை, சாதிய  ஏற்றத்தாழ்வு போன்ற பிரச்சனைகள் ஏற்படுவதை இக்கட்டுரைகள் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம். இந்தியா போன்ற பல் சமயத்தவர் வாழும் நாட்டில் சாதியப் பிரச்சனை மேலோங்கியிருப்பதைக் காணமுடிகிறது.  வெவ்வேறு மதங்களுக்கு இடையேயான மோதல்களும் ஒரே மதத்தைச் சேர்ந்த வெவ்வேறு சாதியினரின் மோதல்களும் சமூக நல்லிணக்கத்தைக் கலங்கடித்து வன்முறைகளைத் தூண்டிவிடுகின்றன. இந்தியாவில் மிகப்பெரிய அளவில் நடைப்பெற்ற குஜராத் கலவரம், பீஹார் கலவரம், மாலைகானி ஏற்படுத்திய கலவரங்கள் பேசப்படுகின்றன. உலக அளவில் இஸ்லாமிய மதத்தைச் சார்ந்து ஷியா, ஷன்னி போன்ற பிரிவுகள் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் வகையில் மோதிக்கொள்வதைச் சாதியப் பிரச்சனைகளுக்கு உதராணமாக நாம் கருத்தில் கொள்ளலாம்.

    சாதியப் பிரச்சனைகள்

    தமிழகத்தில் ஒரே மதத்தவரைப் பிறந்த குலம், பின்பற்றப்படும் கொள்கை, அவர் சார்ந்து இயங்கும் கோட்பாடு, அவர் மேற்கொண்டுவரும் தொழில் மற்றும் பொருளாதார அடிப்படையில் வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதைக் காணமுடிகிறது.  “ஒரு சமுதாயத்தில் வாழும் மக்களை நாம் மேல்தட்டு பணக்காரப் பிரிவினர், மத்தியதர வர்க்கத்தினர், வறுமைக்கோட்டிற்கும் கீழ் உள்ள அடித்தட்டுப் பிரிவினர் என மூன்று பிரிவாகப் பிரிக்கலாம்.” என்று பொருளியல் சார்ந்த பகுப்பியலை கௌரி குறிப்பிடுகிறார்.” (கௌரி. ஜி. நாகராஜன், சிறுகதைகளில் சமுதாயப் பார்வை, ப.26)

    தமிழகத்தில் வாழும் முஸ்லிம் சமுகத்தில் ராவுத்தர், மரைக்காயர், லெப்பை என்னும் மூன்று பெரும் பிரிவினர் வாழந்து வருகின்றனர்.  இவர்கள் செய்யும் தொழில் மற்றும் பொருளியல் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

    ராவுத்தர்

    தொன்மைக் காலங்களில் தமிழக இஸ்லாமிய அரபுகளுக்கு ராவுத்தர் என்ற சிறப்புப் பெயர் வழங்கப்பட்டது.  நாளடைவில் குதிரைவணிகம் மட்டுமல்லாமல், அரசு சேவையில் குதிரை வீரராகவும், குதிரை அணியின் தளபதியாகவும் இந்தச் சொல் பயன்பட்டுள்ளது.  திருப்பெருந்துறையில் குதிரைவணிகராக வந்து,  தனது துயர்களைந்த இறைவன். ‘துய்ய பேருலகிற்கெல்லாம் துலங்கிய ராவுத்தராயன்’ என வாயார வாழ்த்துகிறார் வாதவூர் அடிகள்.  இராமய்யன் அம்மானை குதிரையணி தளபதியை ‘ராவுத்த கர்த்தன்’ எனக் குறிப்பிடுகிறது.”  ராவுத்தராயன், ‘ராவுத்தகர்த்தன்’ என்ற வழக்குகள் இஸ்லாமியத் தமிழர்களைச் சுட்டுவதற்காக எழுந்த சொற்களாகும், இந்தச் சொற்களுக்கான வேர், எந்த மொழியில் ஒட்டியுள்ளது என்பது ஆய்வுக்குரியதாகும்.” (எஸ்.எம். கமால், தமிழகத்தில் முஸ்லிம்கள், ப.32.)

    பெரும்பாலான முஸ்லிம்கள், இன்றும் ‘ராவுத்தர்’ என்ற விகுதியைத் தங்கள் பெயருடன் சேர்த்துக் கொள்வதுபோலத் தமிழ்நாட்டில் உள்ள தெலுங்கு மொழிபேசும்  நாயக்கர்களில் ஒரு சிறுபிரிவினர் தங்கள் பெயருடன் ‘ரவுத்’ என்ற விகுதியையும் இணைத்து வழங்குகின்றனர்.  “தென்னகத்தில் நிலவும் சாதிகளையும் குடிகளையும் முழுமையாக ஆய்வுசெய்து பல தொகுதிகளாகத் தமது ஆய்வை ’தென்னிந்திய குலங்களும் குடிகளும்’ என்னும் நூலாக எழுதிய எட்கார் தர்ஸ்டன், ராவுத்தர் என்பவர்கள் இஸ்லாமிய மக்களான லெப்பை, மரைக்காயர் மற்றும்  சோனகர் பயன்படுத்தும் விருதுப்பெயர் என்றே குறிப்பிட்டுள்ளார்.” (மேலது. ப.33)

    தங்களுடைய தொன்மையை இவ்விதம் நினைவுகூறும் வகையில் தமிழக ராவுத்தர் இன்றும் மணவிழாக்களின்பொழுது,  மணமகனை நன்கு அலங்கரித்துக் குதிரை மீது ஏற்றிவைத்து,  மணமகள் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் வழக்கம் உடையவர்களாக இருக்கின்றனர்.  இந்தப் பழக்கம், தமிழக  முஸ்லிம்களிடையே நானூறு  ஆண்டுகளுக்கு முன்னரும் இருந்து வந்தது என்பது பெரும்புலவர் உமறுவின் பாடல்களில் இருந்து புலப்படுகிறது.  இறைமறையை வெளிப்படுத்தி விவரிக்கும் சீறாப்புராண காவியம், தமிழ்நாட்டில் இயற்கைப் பின்னணி, பழக்க வழக்கங்கள், மரபுகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாகப் புனையப்பட்டுள்ளது. மணமகனாகிய முஹம்மமுநபி (ஸல்) அவர்கள் மணக்கோலத்துடன் பரியில் அமர்ந்து பவனியாகப் மணமகள் இல்லம் சென்றதை.

    “தாவியபரிமேற் சேனைத் தளத் தொடும் விதிவாயின்
      மேவியவள்ளலார் தம் மெய் எழில் நோக்கி-
      கடுநடைப் புரவமேலாய் கவிகைமாநிழற்றவந்த
      வடிவடைமுகம்மதின் தன் வனப்பலால்  வனப்புமில்லை-
      திரையின்றி பிறந்மொழியார் செழுமனித் தீபங்களேந்த      இருபுறநெருங்கிஅயினிநீர் கழற்றவெண்ணில் ஆலத்திஎடுப்ப  பாவையின் மறையில் குரவையுஞ் சிலம்பபரியை  விரட்டிரங்கின என்றே” எனவும் அவர் பாடியுள்ளார்.” (மேலது. ப.33).

    மரைக்காயர், இராவுத்தர் என்பது அவர்கள் செய்துவந்த தொழில்களின்  அடிப்படையிலேயே பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.  “தமிழ் மொழியில் இராவுத்தர் என்றால் குதிரைஓட்டி என்று பொருள்.  குதிரை வணிகம்  செய்துவந்தவர்கள் இராவுத்தர் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.  மரைக்காயர் என்றால் கப்பல்மூலம் வணிகம் செய்து வந்தவர்கள் என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.  அரபுமொழியில் ‘ரா. இத் என்றால் குதிரைவீரன் என்று பொருள்.  வடமொழியில் ‘ராஹீத்’ என்றும் தெலுங்கில் ‘ராவுத்து’ என்றும் பொருள்.” (மேலது, ப.79).

    கருத்தலெப்பை என்னும் நாவலில் இராவுத்தர்கள் பள்ளிவாசல்களில் லெப்பையர்களுக்கு உரிமை வழங்கப்படாமையை எடுத்துரைக்கிறார்.  “நிலத்துக்கும் இறை இல்லத்துக்கும்  இறை இல்லத்துக் என்னடா சம்பந்தம்? வெள்ளைக்காரனின் ஈனப்புத்தியை மிஞ்சிவிட்டானடா ராவுத்தன். ஊருக்குள் முணுமுணுப்புக் கிளம்பாமலில்லை, முணுமுணுக்கிற வாய்க்கு எதிர்த்தும் கேட்கத் துப்பில்லை.  இது முழுக்கமுழுக்க ராவுத்தர்கள் சேர்த்துக்கட்டிய பள்ளிவாசல் லெப்பையோ மீன்காரனோ, சொந்தம் கொண்டாடமுடியாது” (கீரானூர் ஜாகிர்ராஜா, கருத்தலெப்பை நாவல்கள் ப.,44) என்று ராவுத்தர்கள் கூறும் செய்தி விளிம்பு நிலைகளான லெப்பையர்கள் பெரும் வருத்தத்தை ஏற்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளது.

    லெப்பை என்ற சொல் தமிழகத்திலும் எல்லைப்பகுதிகளிலும் பரந்து வாழும் இஸ்லாமியரைக் குறிப்பிடும் பொதுச்சொல்லாக உள்ளது.  அரபுத் தாயகத்திலிருந்து வந்து நாளடைவில் தமிழ் முஸ்லிம்களாக மாறிய பொழுதும், அவர்களுடைய தலையாயக் கடமை ஓதுவதும் பிறருக்கு ஓதுவித்து  உணர்த்துவதுமே என்றாலும்,  இவர்களுடைய வாழ்க்கைநிலை, நெசவாளியாக, விவசாயியாக, கடல் தொழிலாளியாக இருந்து வந்தது.  ஆனால் இவர்கள் பதினேழாம் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுவரை லெப்பைகள் என்ற பொதுப்பெயரிலேயே வழங்கப்பட்டனர்.

          சொல்லவேநால்வேதம் லெப்பைமார்கள்
          சொற்பெரியஉலகத்தில் கர்மிதன்னை
          மெல்லவேஆண்டவனைக் காட்டுமென்பார்
          மேதியினிற்  பணம்பொன்னுக் காசைவைத்து
          நல்லவேசொல்லியிட்டுப் பணம்பிடுங்கி
          நலமாகஉன்னையவரேய்பாரப்பா.
    “உல்லவேநால்வேதம் காரணக்கு
          உண்மையுள்ள ஆண்டவனுக்கு மெய்யுமாமே”. 

    (மு.முகம்மது உவைஸ், இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு, ப.127)

    யாக்கோபு வகாரகளங்கு என்னும் வாத வைத்தியம் (300 – 79) என்னும் யாக்கோபு சித்தரின் பாடல் ஒன்றில் லெப்பைமார் என்ற சொல் இடம் பெற்றுள்ளதைக்  காணமுடிகிறது.

    கருத்தலெப்பை நாவலில்,” நாலெப்பைக் கூட்டத்துல்ல பொறந்தவன்… நீங்க?  கருத்தலெப்பைக் கேட்டதும் அபுபக்கருக்கு மூக்குமேல் கோபம் வழிந்தது. செருப்புபிஞ்சிடும் நாயே… யாரப் பார்த்து என்ன கேள்வி கேட்ட? நா அக்மார்க் லெவக் கூட்டமாக்கும்.  ஒன்னமாதிரியில்லை…. “அவன் மேல பாய்ந்து வந்தார்.  கருத்தலெப்பை அவரை அதே வேகத்தில் முஷ்டியால் தள்ளிவிட்டான்.  நிலைகுலைந்து போனார் அபுபக்கர். அமீது பதற்றமாகிச் டேய் டேய் வேண்டாம். “என்று தன் இருப்பைவிட்டு எழுந்தார். “பெரியமனுஷனா இருக்குறியேன்னு விடுறேன்  இல்லேன்னா. “கருத்தலெப்பை கொக்கரித்தான்”  என்பதாக நாவலாசிரியர் முன்வைக்கும் செய்திகள் மூலம் இன உணர்வு மேலோங்கி இருப்பதைத் தெளிவுப்படுத்த முடிகிறது.” (கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா, கருத்தலெப்பை, ப.45)

    சாதிய ஏற்றத்தாழ்வு

    இஸ்லாம் என்னும் சமயத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் சகோதரத்துவத்தை வலியுறுத்தும் ‘பாய்’ என்னும் சொல்லை அதிக அளவு பயண்படுத்துகின்றனர்.  பாய் என்னும் உருது சொல்லுக்கு ‘சகோதரன்; என்னும் பொருள் சாதிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு ஆளான தலீத் சமூகத்தவர் பெருமளவு இஸ்லாம் என்னும் சமயத்தை ஏற்றுக்கொண்டதாகத் தமிழ் முஸ்லிம்களின் வரலாற்று நூல்கள் கூறுகின்றன.

    வழிபாட்டு முறையிலும்,  தொழுகை நிலையிலும் வேறுபாடுகள் காணப்படாவிட்டாலும் இஸ்லாமியக்குள்ளும் சாதிய ஏற்றத்தாழ்வு மனோநிலை இருப்பதை மீன்குகைவாசிகள் நாவல் தெரிவிக்கிறது.  “என்னத்தான் பம்பாய்க்கு போய் தொழில் செய்து பணம் சம்பாதித்து ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணை மணம் புரிந்திருந்தாலும் பள்ளி வாசலுக்குள் நுழையும் போதே “இவன் துருத்தி மகன் நாசுவன்” என்பார்கள்  பள்ளிவாசல் முத்தவல்லி இருக்கிறரே அவரில்லையானலும் அவருடைய பிரபலமான மலைத்தொப்பை முன்வந்து இவளை விரட்டும்.  “போ போ நாசுவனே! உனக்கென்ன இங்கே வேலை?” என்று திண்டுக்கல்லிலிருந்து வந்து குடியேறியிருக்கிற நிஜாம்தீன் தன் உருண்டு சிவந்த விழிகளால் “அம்பட்டையா! போய்விடு இங்கிருந்து” என்பார்.  வேண்டாம் விட்டுவிடலாமென்று இஸ்லாத்தை கைவிட்டால, நர்கீஸ் வேண்டுமானால் இஸ்லாம் வேண்டும். இஸ்லாம் வேண்டுமானால் தனக்கு அங்கு சம அந்தஸ்து வேண்டும். என்ன செய்ய? இருதலை எறும்பாய்த் தவித்தான்.” என்று இஸ்லாம் என்னும் சமயத்தை ஏற்றுகொண்ட நாவிதரை ஒரு சமூகம் ஏற்றத்தாழ்வு கருதி விலக்கி நிறுத்துவதைத் தம் நாவல் வழியாகப் புலப்படுத்துகிறார். (கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா, மீன்குகைவாசிகள், பக்.191-192).

    முடிவுரை

    முஸ்லிம் காலத்தில் ராவுத்தர் என்றால் உயர்ந்தவர்கள் என்றும், லெப்பை என்றால் தாழ்ந்தவர்கள் என்றும் நினைத்து அவர்களுக்குள்ளாகவே பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்துவதும் முஸ்லிம் பெண்ணை நாவிதர் திருமணம் செய்தால் அவனுக்கு சம அந்தஸ்து கொடுக்காமல் விலக்கி வைக்கும் சாதியச் சூழலும் இக்கட்டுரையில் தெளிவுபடக் கூறப்பட்டுள்ளது.

    துணைநூற்பட்டியல்

    1. கமால் எஸ்.எம் – தமிழகத்தில் முஸ்லிம்கள் அடையாளம்                1205/ கருப்பூர் சாலை, புத்தாந்தம் – 621310, 2016
    2.  கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா – கருத்தலெப்பை, மருதா பதிப்பகம், சென்னை. 2007
    1. கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா – மீன்குகை வாசிகள்,   ஆழி பப்ளிஷர்ஸ். சென்னை. 2010
    1. ம. முகம்மது உவைஸ் – இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு, மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம், மதுரை. 1983.

    *****
    கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வு மாணவி
    ஸ்காட் கிறித்தவக் கல்லூரி
    மனோன்மணீயம் சுந்தரனார்  பல்கலைக்கழகம்

     

     

    Share

  • நாஞ்சில் நாடனின் மேற்கோள் ஆளுமை

    -க. குலோத்துங்கன்

    கட்டுரை வரைவதனைக் கலையாக வளர்த்தனர் மேலை நாட்டினர். அடிசன் ஸ்டீல்  ஹாஸ்லிட், லாம்ப் போன்றோர்கள் சான்றாவர். தமிழில் கலைபயில தெளிவும், கட்டுக்கோப்பும் செறிவும் மிக்க கட்டுரைகளைப் பலர் வடித்தனர். மறைமலையடிகள் (சிந்தனைக் கட்டுரைகள், அறிவுக்கொத்து) திரு.வி.க (தமிழ்ச்சோலை) பண்டிதமணி (உரைநடைக் கோவை) டாக்டர் வ.சு.ப. மாணிக்கம் (எந்தச் சிலம்பு), சி.பா (கட்டுரை வளம்) கி.வா.ஜ (கன்னித் தமிழ், முல்லை), கல்கி, புதுமைப்பித்தன், அண்ணா போன்றோர்கள் கட்டுரைத் தமிழ் வளர்த்தவர்களாவர். இவர்களின் வரிசையில் நாஞ்சில் நாடன் பதினோரு கட்டுரை நூல்களை எழுதியுள்ளார். கட்டுரை இலக்கியம் மூலம் தன் சிந்தனைகளைச் சூழலோடு பொருத்திப் புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறார். இவரின் பனுவல் போற்றுதும் (தமிழினி பதிப்பகம்- டிசம்பர் 2011) என்ற கட்டுரை நூல் இங்கு ஆய்வுப் பொருண்மையாகக் கையாளப்பட்டுள்ளது.

    நாஞ்சில் நாடன் தம் கட்டுரைகள்வழிப் பல சமூகக் கருத்துக்களையும், மொழி சார்ந்த தீர்வுகளையும் அறியப்படாத பல படைப்பாளிகளை அறிமுகம் செய்வதையும் இளைய படைப்புலக வாசகர்களை தேடச் செய்வதையும் நோக்கமாகக் கொண்டு எழுதிவருகிறார். பனுவல் போற்றுதும் என்ற  கட்டுரை நூலில் இருபத்தியோரு கட்டுரைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. இக்கட்டுரைகள்வழிப் பல்வேறு நூல்களை அறிமுகம் செய்கின்றார். பழந்தமிழ் இலக்கியம் முதல் புதுக்கவிதை வரையிலான பாடல்களை மேற்கோளாகவும் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளதைக் காணலாம்.

    சங்க இலக்கியத் தாவரங்கள் – தமிழினி, டிசம்பர் 2010.
    தமிழரும் தாவரமும்  – தமிழினி, டிசம்பர் 2010.
    எனக்கும் என் தெய்வத்துக்கும் இடையேயான வழக்கு – சொல்வனம், ஜீலை 2010.
    செங்கோட்டை ஸ்ரீ ஆவுடை அக்காள் பாடல்திரட்டு – சொல்வனம், ஜீலை 2010.
    செங்கயல் நெடுங்கண் அஞ்சனம் மறப்ப – தமிழினி, டிசம்பர் 2010.
    குணங்குடியார் பாடற்கோவை – சொல்வனம், அக்டோபர் 2010.
    நெடுஞ்சாலை – தமிழினி, டிசம்பர் 2010.
    காப்பிய இமயம் – தமிழினி, செப்டம்பர் 2010.
    நினைவுகளின் சுவட்டில் – சொல்வனம், டிசம்பர் 2010.
    சீதக் குளிர் ஆடி – ‘இரவு’ நூல் டிசம்பர் 2010.
    ஐம்பதாண்டுத் தமிழ்நாவல் – தில்லித் தமிழ்ச்சங்கம் நடத்திய நவீனத் தமிழ் இலக்கியக் கருத்தரங்கில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை, டிசம்பர் 2010.
    செந்தமிழ்க் காப்பியங்கள் – தமிழினி, ஆகஸ்டு 2011.
    மொழி என்னும் அரண்  – உயிர் எழுத்து, செப்டம்பர் 2011.
    கருப்பு எனப்படுவது – தமிழினி, நவம்பர் 2011.
    துருப்பிடித்த வேலைத் தூர எறி! – விருதுநகரில் 16.09.2011 அன்று நடைபெற்ற தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர் சங்க மாநில மாநாட்டில் ஆற்றிய துவக்கவுரை.
    திகம்பரம் எனில் அம்மணம் – திகம்பரம் கட்டுரைத் தொகுப்பின் முன்னுரை, டிசம்பர் 2010.
    சூரல் பம்பிய சிறு கான் யாறே – சொல்வனம், மார்ச் 2011.
    சாகித்ய அகாதமி விருது ஏற்புரை –
    நானும் விகடனும் – ஆனந்த விகடன், ஜீன் 2011.
    சிறியன சிந்தியாதான் – சிற்பி பவள விழா மலர், ஜீலை 2011.
    சிறுமீன் சினையினும் நுண்ணிது – ‘மரம்’ நூல் தொகுப்பு, டிசம்பர் 2011.
    மேற்காணும் கட்டுரையின் அறிமுகங்களைக் காண்போம்.

    சங்க  இலக்கியத் தாவரங்கள் எனும் கட்டுரையில் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர், வெளியீட்டு எண்.73, 1987- இல் வெளியிட்ட சங்க இலக்கியத் தாவரங்கள் என்ற நூலை அறிமுகம் செய்துள்ளார். இந்நூல் 23 ஆண்டுகளாக மறுபதிப்பு செய்யாமல் இருப்பதையும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

    இந்நூலில் சங்கத் தமிழ் இலக்கியங்களில் 210 மரம், செடி, கொடிகளின் பெயர்கள் காணப்படுவதாகவும், இவை 150 தாவரங்களையே குறிப்பிடுவதாகவும் இவற்றின் இலக்கியப் பெயர், வேறு பெயர், உலக வழக்குப் பெயர், தாவரக் குடும்பம், தாவரப் பெயர், ஆங்கிலப் பெயர் எனும் அனைத்துத் தகவல்களும் தருவதாக குறிப்பிடுகிறார். (முனைவர் கு. சீநிவாசன், தொல் அறிவியல்துறை).

    தமிழரும் தாவரமும் என்ற கட்டுரையில் பேராசிரியர் கு.வி.கிருஷ்ணமூர்த்தி, பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத் தாவரவியல் துறைத்தலைவர், எழுதிய பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகம் 2007இல் வெளியிட்ட தமிழரும் தாவரமும் என்ற நூலை அறிமுகம் செய்துள்ளார். இந்நூலில் தாவரங்களைத் தொல்காப்பியத் தாவரங்கள், சங்ககாலத் தாவரங்கள், சங்க மருவியகாலத் தாவரங்கள், பக்தி காலம் கி.பி.600 முதல் கி.பி.1750 வரை, நாயக்கர்காலம் எனக் குறிப்பிடுள்ள தாவரங்கள் என விரிவான அட்டவணை இருப்பதையும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

    செங்கோட்டை ஸ்ரீ ஆவுடை அக்காள் பாடல் திரட்டு எனும் கட்டுரையில் திரு.வேங்கடராம சாஸ்திரிகள் தொகுத்த செங்கோட்டை ஸ்ரீ ஆவுடை அக்காள், (2002) ஸ்ரீ ஆனந்த நிகேதன், ஸ்ரீ ஞானானந்த தபோவனம், விழுப்புரம் மாவட்டம் என்ற நூலை அறிமுகம் செய்கிறார். இந்நூலில் ஆவுடையக்காள் வசதியான குடும்பத்து, செங்கோட்டை ஆற்றங்கரைத் தெருவில் பிறந்தவர். பாவாடை கட்டத் தெரியாத வயதில் கல்யாணம் ஆயிற்று, மஞ்சள் கயிற்றின் மணம் மாறுமுன் விதவை ஆகிறார். ஊர் வம்பை எதிர்த்து நின்று கல்வி கற்றார். பருவம் அடைந்ததும் தலை முண்டிதம் செய்யப்பட்டு வெள்ளாடை அணிந்து, கைம்மை நோன்பு. ஸ்ரீ வெங்கடேச ஐயாவாள்  ஆசியால் ஞானம் பெறுகிறார் என ஆவுடையக்காளைப் பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளார்.

    செங்கயல் நெடுங்கண் அஞ்சனம் மறப்ப எனும் கட்டுரையில் ‘மீன்கள் அன்றும் இன்றும்’ முனைவர் ச. பரிமளா, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் (1991) என்ற நூலை அறிமுகம் செய்கிறார். இவர் அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் கடல்வாழ் உயிரின உயராய்வு மையத்தில் மீன் உயிரியல் துறையில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவராவார். மற்றொரு நூலான ‘சங்க நூல்களில் மீன்கள்’ எனும் பி.எல்.சாமி எழுதிய நூலினையும் அறிமுகப்படுத்துகிறார், மேலும் பள்ளு இலக்கியங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கும் மீன்களின் எண்ணிக்கைப் பட்டியலையும் தருகிறார்.

    தென்காசைப் பள்ளு – 26
    பொய்கைப் பள்ளு -10
    பள்ளுப் பிரபந்தம் – 11
    குருகூர்ப் பள்ளு – 22
    கண்ணுடையம்மன் பள்ளு – 8
    செண்பகராமன் பள்ளு – 1
    திருவாரூர்ப் பள்ளு – 20
    முக்கூடற் பள்ளு -38
    வையாபுரிப் பள்ளு -34
    திருமலை முருகன் பள்ளு -34
    சிவசயிலப் பள்ளு -38
    தண்டிகைக் கனகராயன் பள்ளு -37
    கதிரை மலைப் பள்ளு -36
    பறாளை விநாயகர் பள்ளு -68
    கட்டி மகிபன் பள்ளு -28
    என தமது ஆய்வின் முடிவுகளைக் கூறுகிறார் நாஞ்சில் நாடன்.

    குணங்குடியார் பாடற்கோவை எனும் கட்டுரையில் ஐந்தாம் உலகத் தமிழ் மாநாட்டை ஒட்டிச் சிவகங்கை அகரம் வெளியீடாக 1980–ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ‘குணங்குடியார் பாடற்கோவை’ என்ற நூலை அறிமுகம் செய்கிறார். இப்பதிவிற்குப் பேராசிரியர் கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் சிறப்புப் பதிப்பும், குறிப்பும் அளித்துள்ளதையும் பதிவு செய்கிறார். அடுத்த கட்டுரையான நெடுஞ்சாலையில் கண்மணி குணசேகரன் எழுதிய ‘நெடுஞ்சாலை’ நாவலை அறிமுகம் செய்கிறார். கண்மணியின் முதல் நாவல் ‘அஞ்சலை’ தமிழ்ப் பெண்களின் அவலங்கள் பேசும் நாவலாகும். இரண்டாவது நாவல் கோரை ஆகும். மூன்றாவது நாவலான ‘நெடுஞ்சாலை’ நாவலைக் குறிப்பிடுகிறார். இந்நாவலில் அரசு போக்குவரத்துக் கழகம் ஒன்றில் தற்காலிகப் பணியாற்றும் மூன்று இளைஞர்களின் பாடுகளை சித்தரிக்கிறார் என்றும் கண்மணி எழுத்தில் எந்தத் துன்பத்திலும் இக்கட்டிலும் குபுக்கென்று கொப்பளித்து வரும் நகைச்சுவை உண்டு என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார். காப்பிய இமயம் என்ற கட்டுரையில் வால்மீகி இராமாயணம், கம்பரின் இராமாவதாரம், துளசிதாசரின் இராமசரித மானசம், அத்யாத்ம இராமாயணம், காளிதாசரின் ரகுவம்சம் ஆகிய நூல்களை மூலமொழியில் கற்றுத் தேர்ந்து பேரறிஞர் என்.வி. நாயுடு என அறியப்பட்டவர் அவ்வப்போது எழுதி வைத்த கட்டுரைகளும் குறிப்புகளுமே ‘காப்பிய இமயம்’ எனும் நூலாகும். அவர் எழுதிய கட்டுரைகளை தொகுத்துப் பதிப்பித்தார்கள் பேராசிரியர் ம.ரா.போ.குருசாமி, அருள்நிதி, இராம. இருதப்பிள்ளை, பழனியப்பா பிரதர்ஸ் வெளியீடாக 2000ஆம் ஆண்டு வந்துள்ளதைக் குறிப்பிடுகிறார். மேலும் வ.வே.சு.ஐயரின் ‘Kamban – A Study’ எனும் நூல் உலக அரங்கில் கம்பராமாயணத்தைப் பெருமைக்குரியதாக நிறுவும் முயற்சியில் முனைந்ததைப் போல, ‘காப்பிய இமயம்’ எனுமிந்த நூலும் கம்பராமயணத்தைக் காப்பியங்களில் உன்னதமானது என நிறுவ முயல்வதாகக் கூறுகிறார். மேலும் இக்கட்டுரைத் தொகுப்பு நூல் முழுவதும் பல்வேறு நூல்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார். பாதசாரியின் மூன்றாவது புத்தகம் அன்பின் வழியது உயிர் நிழல், வெங்கட்சாமிநாதனின் நினைவுகளின் சுவட்டில், கலாப்பிரியாவின் ‘தன் வரலாற்றுக் கட்டுரைகள்’ ஆ.மாதவனின் ‘கிருஷ்ணப் பருந்து’ என நினைவுகளின் சுவட்டில் என்ற கட்டுரையில் அறிமுகம் செய்கிறார். ஐம்பதாண்டு காலத்தமிழ் நாவல் எனும் கட்டுரையில் நாவல் இலக்கியத்தில் ஐம்பதாண்டுகளுக்கும் மேலான காலகட்ட நாவல்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார். தமிழில் நாவல்களானது 1890 முதல் 1925 வரை 1089 நாவல்கள் எழுதப்பட்டன என்ற தகவலையும் கூறுகிறார். இதில் கல்கி, சாண்டில்யன், நா.பார்த்தசாரதி, அகிலன், அநுத்தமா, லக்ஷ்மி, ஜெயகாந்தன், க.நா.சு, ராகம் கிருஷ்ணன், பூமா வாசுகீ, கண்மணி குணசேகரன், எஸ்.செந்தில் குமார், பாமா, சு. வெங்கடேசன், பா.வெங்கடேசன், தி. ஜானகிராமன், ப.சிங்காரம், ஜி.நாகராஜன், அசோகமித்திரன்,  சா. கந்தசாமி, இந்திரா பார்த்தசாரதி, நீல.பத்மநாபன், ஆ.மாதவன், நகுலன், ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன், ஐசக் அருமைநாதன், பொன்னீலன், தோப்பில் முகம்மது மீரான், சுந்தர ராமசாமி, ஜெயமோகன், பா. விசாலம், ஜோடி குரூஸ், பூமணி, கோணங்கி, P.A. கிருஷ்ணன், கு. அழகிரிசாமி, டி. செல்வராஜ், கு. சின்னப்ப பாரதி, பெருமாள் முருகன், ராஜ்கெளதமன், யுவன், சிவகாமி, இமயம், தமிழ்ச்செல்வி, சல்மா எனப் பல்வேறு ஆளுமைகளையும் அவர்களின் படைப்புகளையும் அறிமுகப்படுத்துகிறார். 1875 முதல் 2015 வரையிலான 140 ஆண்டுகால நாவல் வரிசையினைப் பட்டியலிடும் பணியைப் பற்றியும் இன்னும் பல நாவல்கள் நம் மொழியில் எழுதப்படுமா? என்ற வினாவுடனும் கட்டுரையினை முடிக்கின்றனர்.

    இவ்வாறு ‘பனுவல் போற்றதும்’ என்ற கட்டுரை நூலில் பல்வேறு அரிய படைப்புகளையும், ஆராய்ச்சி நூல்களையும் மேற்கோள்களாக நமக்கு அறிமுகம் செய்வதுடன் அந்நூல்கள் எங்கு எவரால் பதிப்பிக்கப்பட்டன என்பது குறித்தும் பதிவு செய்துள்ளார். இன்னும் பல நூல்களையும் இக்கட்டுரைத் தொகுப்பில் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார்.

    தமது கட்டுரைகள் அனைத்திலும் மேற்கோள்களை மிகுதியாக கையாண்டுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

    *****

    துணைநூல்:
    பனுவல் போற்றுதும் – நாஞ்சில் நாடன், தமிழினி பதிப்பகம்

    *****

    கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர் (பகுதிநேரம்),
    தமிழ்த்துறை,
    திருவள்ளுவர் பல்கலைக்கழகம்,
    வேலூர்.

     

     

    Share

  • பழந்தமிழக மூவேந்தர்களின் காலவரையறை – 14

    கணியன்பாலன்

     

    அ.சேர வேந்தர்கள்:

    மாமூலனார் பாடல்கள்தான் நமது கால நிர்ணயிப்புக்கான முதல் அடிப்படை ஆதாரங்களை வழங்குகின்றன. பண்டைய ஆதார சங்க இலக்கிய நூல்களில் மாமூலனாருக்கு முன் ஒரு தலைமுறையும், அவரது தலைமுறைக்குப்பின் 8 தலை முறைகளையும் நம்மால் இனங்காண முடிந்தது. முதல் காலகட்ட முதன்மைப் புலவராக குடவாயிற்கீரத்தனாரும் பத்தாம் காலகட்ட முதன்மைப்புலவராக கோவூர்கிழாரும் இருக்கின்றனர். மாமூலனார் இரண்டாம் காலகட்ட முதன்மைப் புலவராகிறார். நமக்குக் கிடைத்துள்ள பண்டைய ஆதார சங்க இலக்கிய நூல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ள பத்து வரலாற்றுக் கால கட்டங்களும் கி.மு. 350 முதல் கி.மு 50 வரையான 300 வருட காலத்தைக் கொண்டதாகும். கிரேக்கவீரன் அலெக்சாந்தர் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறிய கி.மு. 325க்கு ஒரு தலைமுறை முந்தைய காலம்(கி.மு. 350) முதல், சோழமன்னன் நலங்கிள்ளி உச்சயினிவரை படையெடுத்த காலத்திற்கு(கி.மு.75) பிந்தைய ஒரு தலைமுறை(கி.மு. 50) வரையான பத்து வரலாற்றுக் காலகட்டங்களே நமது சங்ககால வரலாற்றுக் காலகட்டங்கள்(கி.மு.350-50) ஆகும்.

    சேர வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகள்தான் முதலில் நிர்ணயம் செய்யப்பட்டன. இரண்டாம் காலகட்ட மாமூலனார் காலம் என்பது கி.மு. 4ஆம், 3ஆம் நூற்றாண்டு என முன்பே கணிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது கி.மு. 325- கி.மு. 275 ஆகும். ஆதலால் முதல் காலகட்டம் என்பது கி.மு. 350 இல் இருந்தும், இரண்டாம் காலகட்டம் என்பது கி.மு. 320 இல் இருந்தும் தொடங்குகிறது. இமயவரம்பன் இரண்டாம் காலகட்டம் ஆவான். வின்சென்ட் சுமித் அவர்கள் கி.மு. 325-322 வரை வட இந்தியாவில் கலவரம் நடந்தது எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆகவே வட இந்தியாவில் கலவரம் நடந்தது என்பது நந்தர்கள் மௌரியர்களுக் கிடையேயான போர்போக, சேரலாதன் இமயவரம்பனின் படையெடுப்பாலும் இருக்கலாம் எனக்கொண்டு அவன் கி.மு. 325வாக்கில் முதல் காலகட்டத்தின் இறுதியில் வடநாடு படையெடுத்ததாகக் கொள்ளப்பட்டது. ஆதலால் அதற்கு இரு வருடங்களுக்கு முன் கி.மு. 327வாக்கில் அவனது தந்தை உதியன் சேரலாதன் இறந்து இமயவரம்பன் வேந்தனாக ஆனான் எனக் கணிக்கப்பட்டது. கி.மு. 163 என்பது வரலாற்றில் இரண்டாம் தூமகேது தோன்றிய ஆண்டாகும். அந்த வருடத்தில்தான் பத்தாம் பதிற்றுப்பத்தின் யானைக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை இறந்துபோகிறான். இது ஒரு முக்கிய காலவரையறையாகும்.. ஆதலால் பதிற்றுப்பத்தில் உள்ள சேரலாதன் இமயவரம்பன் முதல் பத்தாம் பதிற்றுப்பத்தின் யானைக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் வரையான வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகள் என்பது சுமார் கி.மு. 327இல் தொடங்கி கி.மு. 163இல் முடிகிறது என கணிக்கப்பட்டது.

    உதியன் முதல் தொடங்கும் குட்டுவர்களின்  இறுதி ஆட்சி ஆண்டு என்பது, சேரன் செங்குட்டுவன், சம்பைக் கல்வெட்டு வெட்டிய ஆண்டில்(கி.மு.220) இறந்தான் எனக்கொண்டும், அதன்பின் 8 ஆண்டுகள் மட்டுமே ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் ஆட்சியில் இருந்தான் எனக்கொண்டும் சுமார் கி.மு. 212 என நிர்ணயிக்கப்பட்டது. கி.மு. 212 முதல் கி.மு. 163வரை 4 பொறையர்குலச் சேர வேந்தர்களும் அதன் பின் இறுதியாக 13 ஆண்டுகள் கணைக்கால் இரும்பொறையின் ஆட்சியும், ஆக மொத்தம் ஐந்து பொறையர்குலச் சேரர்களின் ஆட்சி சுமார் 62 ஆண்டுகள் இருந்ததாகக் கொண்டு, பொறையர்குலச் சேரர்களின் ஆட்சி கிட்டத்தட்ட கி.மு. 212வாக்கில் தொடங்கி, கி.மு. 150வாக்கில் முடிந்ததாகக் கொள்ளப்பட்டது.

    உதியனின் மகன் இமயவரம்பன் முதல் ஐந்து குட்டுவர்களின் ஆட்சியாண்டுகள் என்பது கி.மு.327-கி.மு.212 வரை எனவும். ஐந்து பொறையர்களின் ஆட்சி யாண்டுகள் என்பது கி.மு.212-கி.மு.150 வரை எனவும் கணிக்கப்பட்டது. இந்தக் கி.மு. 150வாக்கில் தான் கணைக்கால் இரும்பொறை சிறையிலிடப்பட்டு இறந்து போகிறான். மாக்கோதை வெளியிட்ட நாணயம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதி என்பதாலும், குட்டுவன் கோதையின் நாணயம் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு என்பதாலும், குட்டுவன் கோதை முத்தொள்ளாயிரம் நூலின் காலத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதாலும், இவன் உச்சயினியை வென்ற சோழன் நலங் கிள்ளியின் சமகாலத்தவன் என்பதாலும், இவனது ஆட்சிக்காலம் கி.மு.70வாக்கில் முடிவதாகக் கொள்ளப்பட்டது. ஆதலால் இறுதி மூன்று கோதை வேந்தர்களின் ஆட்சியாண்டுகள் என்பது கிட்டத்தட்ட கி.மு. 150-கி.மு. 70 வரையான சுமார் 80 ஆண்டுகள் எனக்கணிக்கப்பட்டது.

    குட்டுவகுலச்சேர வேந்தர்கள்:

    கி.மு. 327வாக்கில், இமயவரம்பனின் வேந்தர் ஆட்சி தொடங்குவதாகக் கொள்ளப் பட்டது. அவன் மொத்தம் 58 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்ததாகப் பதிற்றுப்பத்து குறிப்பிட்டுள்ளது. அவனது ஆட்சி மௌரியப் படையெடுப்புக்குப்பின், முதல் கரிகாலனின் இரண்டாம் வெண்ணிப்பறந்தலைப் போரில் முடிகிறது. அதன் காலம் கி.மு. 275 ஆகும். ஆகவே அவனது மொத்த ஆட்சிக்காலம் கி.மு. 333-275 எனக் கணிக்கப்பட்டது. ஆதலால் இமயவரம்பன் சுமார் 6 ஆண்டுகள் அரசனாகவும் 52 ஆண்டுகள் வேந்தனாகவும்(கி.மு.327-கி.மு.275) இருந்தான் என ஆகிறது. இவனுக்குமுன் இவனின் தந்தை உதியன் சேரலாதன் சேர வேந்தனாக சுமார் 20 ஆண்டுகள் ஆண்டான். ஆகவே அவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் கி.மு.347-கி.மு.327 ஆகும். இமயவரம்பனுக்குப் பின் அவனது தம்பி சுமார் 10 ஆண்டுகளும், மூத்த மகன் 15 ஆண்டுகளும் வேந்தர்களாக ஆண்டதாகக் கொண்டு செங்குட்டுவனின் வேந்தர் ஆட்சி கிட்டத்தட்ட கி.மு. 250-220 வரை எனக் கணிக்கப்பட்டது. செங்குட்டுவன் மொத்தம் 55 ஆண்டுகள் ஆண்டதாகப் பதிகம் கூறுகிறது. அசோகர் இறந்த ஆண்டு கி.மு. 232 என்பதால், செங்குட்டுவன் கி.மு. 232-228வாக்கில் தனது வடநாட்டுப்படையெடுப்பை நடத்துகிறான். அதன்பின் கிள்ளிவளவனுக்காக கி.மு. 225வாக்கில் நேரிவாயில் போரை நடத்துகிறான். அதன்பின் 5ஆண்டுகள் கழித்து கி.மு. 220வாக்கில் இறந்து விடுகிறான்.

    செங்குட்டுவன் மொத்தம் 55 ஆண்டுகள் ஆண்டதால் அவன் கி.மு. 275இல் இமயவரம்பன் இறந்தபோது அரசனாக ஆகிறான். அதேகாலத்தில் தான் அவனது தமையன் களங்காய்க்கண்ணி நார் முடிச்சேரலும் அரசனாகிறான். இமயவரம் பனின் தம்பி பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவனும், மூத்த மகன் களங்காய்க்கண்ணி நார் முடிச்சேரலும் மூன்றாவது காலகட்டம் என்பதாலும் அவர்களது மொத்த ஆட்சிகள் பதிற்றுப்பத்துப்படி தலா 25 ஆண்டுகள் என்பதாலும் தம்பி 10 ஆண்டுகளும் மூத்தமகன் 15 ஆண்டுகளும் வேந்தர்களாக ஆண்டதாகக் கொண்டு அவர்களது ஆட்சிகள் கி.மு. 250க்குள் முடியமாறு கணிக்கப்பட்டது. களங்காய்க் கண்ணி நார் முடிச்சேரல் பெண்கொலைபுரிந்த நன்னனை, நன்னனூர் நன்னனை வெற்றி கொள்கிறான் என்பதும், இவன் பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோ இடம்பெற்றுள்ள புகளூர்க் கல்வெட்டுக்கு(கி.மு.295) ஒரு தலைமுறை பிந்தையவன் என்பதும் கணக்கில் கொள்ளப்பட்டு இவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் சுமார் கி.மு. 265-250 எனக் கணிக்கப்பட்டது. ஆதலால் இமயவரம்பனுக்கும் இவனுக்கும் இடையே இருந்த பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவனின் வேந்தர் ஆட்சிக்காலம், கிட்டத்தட்ட கி.மு. 275-265 எனக் கணிக்கப்பட்டது.

    அதன்பின் ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் 8 ஆண்டுகளும், செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் 7 ஆண்டுகளும் ஆண்டதாகக் கொள்ளப்பட்டது. இவை வேந்தர் ஆண்டுகள் தானே ஒழிய மொத்த ஆட்சி ஆண்டுகள் அல்ல. இலக்கியக் கணிப்புப் படி ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனும், செல்வக் கடுங்கோவாழியாதனும் 5ஆம் காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர். 5ஆம் காலகட்ட நள்ளி என்கிற கடையேழு வள்ளல்களில் ஒருவரைப்பாடிய காக்கை பாடினியார் நச்செள்ளையார்தான் ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனை 6ஆம் பதிற்றுப்பத்தில் பாடியுள்ளார். பேகன், ஓரி, பாரி போன்ற வள்ளல்களின் சமகாலத்தவன் இவன். பதிற்றுப்பத்துப் பதிகப்படி இவனது மொத்தஆட்சி ஆண்டுகள் 38 ஆகும். இவன் சேரன் செங்குட்டுவன் வேந்தன் ஆனபோது (கி.மு.250) அரசனாக ஆக்கப்பட்டான். இவை அனைத் தையும் கணக்கில் கொண்டுதான் இவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 220-212 எனக்கணிக்கப்பட்டது. ஆகவே கிட்டத்தட்ட கி.மு. 347-212 வரை, மொத்தம் ஆறு குட்டுவகுலச்சேரவேந்தர்கள் 135 ஆண்டுகள் ஆண்டனர் எனலாம்.

    பொறையர்குலச்சேர வேந்தர்கள்:

    செல்வக் கடுங்கோவாழியாதனை 7ஆம் பதிற்றுப்பத்தில் கபிலர் பாடியுள்ளார். அவர் 5ஆம் காலகட்டத்தின் முதன்மைப்புலவர் ஆவர். அவர் பாரியின் பறம்புப் போருக்குப்(கி.மு.215) பின் சில வருடங்கள் கழித்துத்தான் செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதனைப் பாடியுள்ளார். மூவேந்தர்களும் சேர்ந்துதான் பாரியை அழித் தனர். ஆதலால் பறம்புப்போரின்போது செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதன் சேர வேந்தனாக இருந்திருக்க இயலாது. குட்டுவன் குலத்தில் வாரிசுகள் இல்லாததால் செல்வக்கடுங்கோவாழியாதன் கி.மு. 212வாக்கில் ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனுக்குப் பின் வேந்தன் ஆகிறான். இவன் கிமு. 230வாக்கில் அந்துவன் சேரலுக்குப்பின் கரூரில் பொறையர்குல சேர அரசன் ஆவதாலும், இவனது மொத்த ஆட்சி ஆண்டுகள் என்பது பதிற்றுப்பத்துப்பதிகப்படி 25 ஆண்டுகள் என்பதாலும் இவன் 205வரை வேந்தனாக இருந்தான் எனலாம். இவை அனைத்தையும் கணக்கில் கொண்டுதான், இவனது வேந்தர்ஆட்சி ஆண்டுகள் என்பது கிட்டத்தட்ட கி.மு. 212-205 எனக் கணிக்கப்பட்டது.

    அதன்பின் கி.மு. 205வாக்கில் இருந்து தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும் பொறையின் ஆட்சி தொடங்குகிறது. அதியமானின் திருக்கோவிலூர் போருக்குப் பல ஆண்டுகள் கழித்துத்தான் தகடூர் போர் நடக்கிறது. தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை ஆட்சியேற்றபின் தான் இப்போர் தொடங்குகிறது. அவன் ஆட்சியேற்ற இரு வருடங்களில் தொடங்கிய இப்போர் சுமார் 3 வருடம் நடக்கிறது(கி.மு.203-கி.மு.200). அதன்பின் புகார்ப் போர் (கி.மு. 199)நடக்கிறது. இலக்கியக்கணிப்புப்படி தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையும், இளஞ்சேரல் இரும்பொறையும் 6ஆம் காலகட்டம் ஆவர். பதிற்றுப்பத்துப்பதிகப்படி தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையின் மொத்த ஆட்சிக்காலம் 15 ஆண்டுகள் என்பதாலும், செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதன் வேந்தன் ஆன சுமார் இரு ஆண்டுகள் கழித்து(கி.மு. 210) பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையை அரசனாக்கினான் என்பதாலும் அவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் என்பது ஏறக்குறைய கி.மு. 205-கி.மு. 195 என ஆகிறது. அதன்பின் ஆட்சிக்கு வந்த 6ஆம் காலகட்ட இளஞ்சேரல் இரும்பொறை கி.மு. 200வாக்கில் தகடூர் போருக்குப்பின் அரசனாக்கப்படுகிறான். சுமார் கி.மு. 195வாக்கில் வேந்தன் ஆகிறான். பதிகப்படி இவனது மொத்த ஆட்சி ஆண்டுகள் 16 என்பதால் இவனது வேந்தர் ஆட்சி கி.மு. 184வாக்கில் முடிவடைகிறது. ஆகவே இவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் என்பது கி.மு.195 – 184 ஆகும்.

    கி.மு. 184 முதல் யானைக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறையின் ஆட்சி நடைபெறுகிறது. இலக்கியக் கணிப்புப்படி இவன் 7ஆம் காலகட்டம் ஆகிறான். இரண்டாம் தூமகேது தோன்றிய ஆண்டு(கி.மு.163), இவன் இறக்கிறான். ஆதலால், இவனது வேந்தர் ஆட்சிக் காலம் என்பது கி.மு. 184 முதல் கி.பி. 163 வரை ஆகும். இவனைத் தலையாலங்கானத்து செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் கி.மு. 182வாக்கில் தோற்கடித்து கைது செய்து சிறையில் அடைக்கிறான். இவன் தப்பித்து வந்து மீண்டும் சேர வேந்தன் ஆகிறான். இவன் காலத்தில்தான் முசிறியைத் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் முற்றுகையிடுகிறான். இவன் இரண்டாம் கரிகாலன், தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன், தொண்டைமான் இளந்திரையன் போன்றவர்களின் சமகாலத்தவன் ஆவான்.இவனுக்குப்பின் எட்டாம் காலகட்டக் கணைக்கால் இரும்பொறை கி.மு. 163 முதல் சுமார் 13 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்கிறான். கி.மு. 150வாக்கில் சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளியிடம் போரில் தோற்று, அவனால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலேயே இறந்து போகிறான். இவனைப் பொய்கையார் பாடியுள்ளார். இவன் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 163-150வரை சேரவேந்தனாக இருந்தான். இவனே கடைசிப் பொறையர்குலச் சேரவேந்தன் ஆவான். ஆகவே கிட்டத்தட்ட கி.மு. 212-கி.மு. 150வரை 62 ஆண்டுகள், 5 பொறையர்குலச் சேரவேந்தர்கள் ஆண்டனர் எனலாம்.

    கோதைகுலச் சேர வேந்தர்கள்:

    அதன்பின் கோதைகுலச் சேரர்களின் ஆட்சி நடைபெறுகிறது. இலக்கியக் கணிப்புப்படி கோக்கோதை மார்பன், மாக்கோதை, குட்டுவன் கோதை ஆகிய மூவரும் சுமார் கி.மு. 150-கி.மு. 70வரை ஆள்கின்றனர். கோட்டம்பலத்துஞ்சிய மாக்கோதை வெளியிட்ட நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளன. அதன் காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதி என்கிறார் நடன. காசிநாதன் அவர்கள். ஒரு நூற்றாண்டை தொடக்கப்பகுதி, இடைப்பகுதி, இறுதிப்பகுதி என மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம். ஒவ்வொன்றும் கிட்டத்தட்ட 30-35 ஆண்டுகள் எனக்கொள்ளலாம். அதன்படி கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதி என்பது கி.மு. 135-கி.மு. 100 வரையான காலம் ஆகும். அதுதான் மாக்கோதையின் ஆட்சிக்காலம் ஆகும். இவனுக்கும் கணைக்கால் இரும்பொறைக்கும் இடையே இருந்தவன் தான் கோக்கோதை மார்பன் ஆவான். கணைக்கால் இரும்பொறையின் ஆட்சி கி.மு. 150வாக்கில் முடிந்து, மாக்கோதையின் ஆட்சி கி.மு. 135வாக்கில் தொடங்குவதால் இடைப்பட்ட கோக்கோதை மார்பனின் ஆட்சி என்பது கி.மு. 150-கி.மு. 135 ஆகும். கடைசி வேந்தன் குட்டுவன் கோதையின் நாணயங்களும் நமக்குக் கிடைத்துள்ளன. அதன்காலம் கி.மு. முதல்நூற்றாண்டின் முதல்பகுதி எனக் கருதப்படுகிறது. மேலும் அவன் முத்தொள்ளாயிரத்தில் இடம்பெற்றவன். சோழன் நலங்கிள்ளிக்குச் சமகாலத்தவன். மேலும் பிட்டனின் மகன் பிட்டன் கொற்றன் இவனுக்குப் படைத்தலைவனாக இருந்தவன். இவனது காலத்தைச் சேர்ந்த பிட்டனின் மகள் வெட்டிய கல்வெட்டுக்காலம் சுமார் கி.மு. 85 ஆகும். ஆகவே இவைகளைக் கொண்டு இவனது வேந்தர் ஆட்சிக் காலம் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 100-கி.மு. 70 எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்விதமாகக் கோதைகுலச் சேரவேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டன.

       சேரவேந்தன் இமயவரம்பனின் வேந்தர் ஆண்டு என்பது அவன் வடநாடு படையெடுத்துச்செல்வதற்கு(கி.மு.325) 2 ஆண்டுகள் முன்பு கி.மு. 327வாக்கில் தொடங்குகிறது. அதன் கடைசிச் சேரவேந்தன் குட்டுவன் கோதையின் ஆட்சி யாண்டு கி.மு. 70வாக்கில் முடிகிறது. இந்த இடைப்பட்ட சுமார் 257 ஆண்டு களில் 13 சேர வேந்தர்கள் ஆண்டுள்ளனர். முதல் சேர வேந்தன் உதியனையும் சேர்த்து மொத்தம் 14 சேர வேந்தர்கள் ஆண்டுள்ளனர். ஆகவே தனிப்பட்ட சேர வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகளில் ஒருசில ஆண்டுகள் முன்பின் இருந்தாலும், முதல் வேந்தனான சேரன் உதியன் முதல் இறுதி வேந்தனான குட்டுவன் கோதை வரையான 14 சேர வேந்தர்களின் வேந்தர் ஆண்டுகள் என்பது சுமார் கி.மு.347-கி.மு.70 வரையான 277 ஆண்டுகள் என்பது இந்திய, உலக வரலாற்று சான்றாதாரங்களைக் கொண்ட ஒரு உறுதியான காலவரையறையை உடையது எனலாம்.

    Share

  • உளவியல் பேசும் – ரமேஷ் பிரேதனின் ஐந்தவித்தான்

    –முனைவர் சு. செல்வகுமாரன்

    ரமேஷ் பிரேதனின் ஐந்தவித்தான் புதினம், சமூகத்தில் ஒரு மனிதனை காலப்போக்கில் இயல்பாக பற்றிக் கொள்ளும் மனநோயினையும் அதன் வளர்ச்சி, வளர்சிதை மாற்றத்தினை புனைவின் வழியாகப் பேச முயல்கின்றது. ஐந்தவித்தான் உளவியல் மற்றும் தத்துவார்த்தக் கருத்துக்களை முதன்மைப்படுத்தி தனது உரையாடலை நிகழ்த்துகின்றது. புனைவின் கதையாடலை ரமேஷ் தொடர்புடைய, தொடர்பறுந்த நிலையில் நகர்த்திச் செல்வதும், யதார்த்த, மிகையார்த்தங்களைக் கடந்த பின்நவீனத்துவ, பின்காலனியக் கூறுகளையும், மாய ஜாலங்களையும் நிகழ்த்துகின்ற குறுக்கு வெட்டுத் தன்மையுடையதாக விளங்கச் செய்வதும் கதையை  ஒரு புதிய தளத்துக்கு கொண்டு சேர்ப்பதாக அமைகின்றது.

    புதினம் முற்றிலும் மனவியல் சார்ந்ததாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டாலும், உறவுகள் குறித்த இழப்புகள், ஏக்கங்கள், காதல், காமம், கடவுள், மதம், மொழி, சாதி, வர்க்கம், வரலாறு, கதை தொன்மம், பெரியாரியம், மார்க்சியம், ஈழம், அறிவியல், புதுவை குறித்த வரலாறு, வரலாற்றை மீட்பது எனப் புனைவுக்குள் புனைவாக ஏராளமான விஷயங்களை மிக நுட்பமாகத் தருக்கத்தின் மூலம் முன்வைத்துச் செல்வதும் குறிப்பிடத்தக்க ஓர் அம்சமாகும்.

    மழை என்பது ஒரு சொல் அன்று அது மழைதான் என்ற அழுத்தமான ஒரு காட்சிப்படுத்தலோடு புதினத்திற்குள் அழைத்துச் செல்கிறார் ரமேஷ் பிரேதன். நாவிதர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாதவன் என்ற முதன்மைப் பாத்திரம் மூலமாக எளிமை, ஏமாளித்தனம், உறவுக்காக அலைந்து திரியும் ஒரு தந்தையைப் பற்றியான பதிவுகளோடு, உயர்சாதித் திமிர், ரிக்சாக்காரனோடு தவறான தொடர்பு, யாரையும் கொலை செய்யும் துணிச்சல், சர்க்கஸ் கூடாரத்தில் பீயள்ளினாலும் சிங்கத்தின் பீயைத்தானே அள்ளுகிறேன் எனப் பெருமிதம் கொள்ளல் என்பதோடு இந்தச் சமூகத்தோடு பெரிதும் முரண்படுகின்ற ஒருதாய் பாத்திரத்தோடும் கதை முன் நகர்த்தப்படுகின்றது. இன்னும் கதைசொல்லி சந்திக்கும் சக பயணிகளான தாமரை, தேவகி, கொன்றை, பூமிதா, ழகரி என்னும் சகப் பாத்திரங்களோடு புதினம் இயக்கப்படுகிறது.

    புதிய அம்சங்களை நிரம்பக் கொண்டிருக்கும் இந்தப் புதினத்தை ரமேஷ் பிரேதன் ஓர் ஆய்வேடு போல முக்கியமான இரு பகுதிகளாகப் பிரித்தளித்துள்ளார். இது புதினத்தைத் திசைமாறாமல் பயணிக்கவும் வாசிக்கவும் செய்யும் இரயில் தண்டவாளங்களாகவே எனக்குப்படுகிறது. முதற்பகுதி மனநோயின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் எனும் தலைப்பை மையப்படுத்துகின்றது. இரண்டாம் பகுதி மனநோயின் வளர்சிதை மாற்றத்தை மையப்படுத்தியும் விவாதிக்கின்ற ஒரு புனைவாக விளங்குகின்றது. ஐந்தவித்தான் புதினம் பொதுவான ஒரு ஜனரஞ்சகமான வாசகத்தளத்தைத் தாண்டிய தீவிர வாசகனை நோக்கிய பின் நவீனத்துவ, உளவியல் எழுத்து வகையைச் சார்ந்த ஒரு புதின வகை என்பதை நாம் உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும். அப்படியெனில் நாம் புதினத்துக்குள் ஓர் அறிவார்ந்த வாசகனாக அல்லது மனநோய் பிடித்த ஒரு வாசகனாக பாத்திரங்களின் மொழி, கருத்தியலோடு யதார்த்தம், மிகையதார்த்தம் கடந்த மாய உலகைத் தரிசிக்கவும், பயணிக்கவும், தருக்கம் செய்யவும், புரிந்து கொள்ளவும் எளிதில் முடியும்.

    காமம் – பாலியல் – மனங்களின் தொடர்பினை முன்னிலைப்படுத்தி, பின்காலனியத்தின் குரலாய் வரலாற்றை மீட்டெடுத்தல் என்பதாகக்  கதைசொல்லும் புதினம் ஐந்தவித்தான். மாதவனின் தாய் தான் பருவமடைந்து வீட்டிலிருக்கும் காலத்தில் ஒருவனோடு புணர்ந்து கருத்தரித்து விடுகிறாள். உயர் சாதிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாதவனின் தாய் தன்னை அதிலிருந்து காத்துக்கொள்ள நாவிதர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாதவனின் தந்தையை விரும்புவதாகப் பாவனை செய்து அவரை கணவனாக்கிக் கொள்கிறாள். இதனால் சாதிய ரீதியில் ஏற்படுகிற குழப்பங்களும் மரணமும் ஒருபுறம். இன்னொரு நிலையில் மாதவனின் தந்தை அவளுக்குப் போதாமையாய் மாற அவள் சமூக யதார்த்தத்துக்கு மாறாக மாற்று, எதிர்கலாசாரத்தை விரும்புகின்ற ஒரு பெண்ணாக ஒரு ரிக்சாக்காரனோடு தொடர்பு வைத்துக் கொள்கிறாள். இதனால் மாதவனின் தந்தைக்கும் தாய்க்குமான இடைவெளி விரிசலடைகிறது.

    இதனை யதார்த்த மனநிலையில் வளரும் மகன்  மாதவனால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை. ஒரு பள்ளி விடுமுறை நாளில் ரிக்சாக்காரனை கொலை செய்வது பற்றியே எண்ணிக் கொண்டிருப்பதாக புனைவு எழுதிச்செல்கிறது. எதிர்ப்பையோ, தனது நலனையோ, அறிவுறுத்தலையோ கண்டுகொள்ளாத மாதவனின் தாயின் சுதந்திரமான பாலியல் வேட்கை அல்லது மாற்றுக் கலாசார வாழ்வை யோசிக்கும் அவளின் மனதை ஒரு சம்பவம் பெரிதாக கலைத்துப்போடுகிறது. தனது பைத்தியக்கார மகளை தான் இல்லாத நேரத்தில் வீட்டிற்கு வந்த ரிக்சாக்காரன் அவளின் எதிர்ப்பையும் மீறிப் புணர்ந்து விட அதனை ஏற்றுக் கொள்ள இயலாமையிலேயே தனது அக்காள் இறந்து விட்டாள் என்ற மாதவனின் கூற்றில் ஒரு கணம் அதிர்ந்து போய் விடுகிறாள். “அடிவயிற்றில் ஓங்கி உதைத்ததைப் போல மாதவா எனக் கத்தினாள்” (ப-20) பின்னர்ப் பொறுமையாக ரிக்சாக்காரனை சந்தித்துப் பேச்சுக் கொடுத்து அவனை ஓர் இரவில் வீட்டிற்கு பிராந்தியுடன் வரவைத்து ஊற்றிக் கொடுத்து மகிழ்விக்கிறாள். போதையின் உச்சத்தில் ரிக்சாக்காரன் குடைசாயும் நேரத்தில் விரிக்கப்பட்ட சாக்குத்துணிக்கு கீழே மடிக்கப்பட்டுக் கிடந்த சவரக்கத்தியை எடுத்து ஒரே வீச்சில் அவனது ஆண் உறுப்பை வெட்டி வீழ்த்தி விடுகிறாள். இது புதினத்தின் போக்கில் மிகப் பெரிய கேள்வியை எழுப்புகின்ற இடமாக அமைகின்றது.

    மாதவன் அறுபட்ட ஆணுறுப்பை செத்த எலியைப் போல தூக்கி பாலித்தீன் கவரில் போட்டு தூக்கித் திரிவது, ஓரிரு நாள் கழித்து அதனை தோட்டத்தில் புதைத்து விடுவது, ரிக்சாக்காரன் சிலநாள் கழித்து பிணமாக குளத்தில் மிதப்பது எனத் தொடரும் நிகழ்வுகள் முடிவுக்கு வருவதற்குள்ளாகவே மாதவனின் அம்மா மீண்டும் சில நாட்களில் அப்பாவுடன் முடிவெட்டுகிற கடையில் வேலை செய்கிற ஓர் இளம் வயதுக்காரனோடு சென்று விடுகிறாள். இது நமக்குப் புதிராகவே இருக்கும். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் ஒரு சர்க்கஸ் கூடாரத்தில் வேலை செய்வதான தகவல். பின்னர் ஒரு தளர்ந்த நிலையில் அப்பாவின் அழைப்பினை ஏற்று இரவில் சிறிதுகாலம் வீட்டில் வந்து படுக்கை கொள்கிறாள்.

    இறுதியாக ஒருநாள் யாரிடமும் சொல்லாமல் வீட்டைவிட்டு இறங்கி இரவு நேரத்தில் வெளியில் கடற்கரைக்குச் சென்று கடலில் விழுந்து இறந்து போக முயற்சிப்பதும் செல்லும் வழியில் இருவர் மது அருந்திவிட்டு அவளை பாலியல் சுரண்டலில் ஈடுபட முயற்சிப்பதும் விருப்பமில்லாத அவள் அவர்களில் ஒருவனை இடுப்பில் செருகியிருந்த மடக்குக்கத்தியை வீசி கொன்றுவிட்டு கடலில் விழுந்து செத்துவிடுவதாக புனைவு பதிவு செய்கிறது. இங்கு மாதவனின் அம்மா பாலியல் விஷயத்தில் மிகு ஈர்ப்புக் கொண்டிருந்தாலும் பல முரண்களைக் கொண்டிருப்பதும் முதன்மை பெறுகின்றது. இதனை ஒருவரின் மனநோயின் தன்மையாகப் பார்க்கமுடிகிறது. புனைவின் இப்போக்கு  பின்காலனியம் என்ற கோட்பாட்டு எழுத்தை தாண்டிய ஒரு மனவியல் புதினமாகவே பார்க்க இடமளிக்கிறது.

    புதினத்தில் எவ்வளவோ விஷயங்கள் விவாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் அதன் இன்னொரு பரப்பு ஒருவருக்கொருவர் உயிராய்க் காதலித்துக் கொண்டிருந்த மாதவன் தேவகி வாழ்வில் ஒரு கட்டத்தில் தேவகி மாதவனிடமிருந்து விலகி வீட்டிலுள்ளோர் அறிவுறுத்தலின்படிக் கொன்றையைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறாள்.  நாட்களின் நகர்வில் அவர்களுக்குக் குழந்தையின்மை நிலை ஏற்பட  தேவகி கல்லூரியில் தன்னுடன் பணியாற்றும் சக தோழிகளிடம் தான் மாதவனை ஏமாற்றிய பாவம் என்பதான ஓர் இரங்கற்பா கருத்தைத் தெரிவிக்கின்ற செய்தி மாதவனை எட்டுகிறது.

    மாதவனோ படித்தவர்களிடம் கூடக் காதலுக்குச் சாதியும் வர்க்கமும் தடையாய் உள்ளதைத் தன் சிற்றப்பாவிடம் விளக்கித் தனக்குத் திருமணமே வேண்டாம் என்ற ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தான். மாதவனின் அதிர்ஷ்டம் அவன் வீடுகட்டக் குழிதோண்ட தனது அக்காள் ஒரு மழைநாளில் இறந்த இடத்தில் இருந்து ஒரு சிறிய தாழி  கிடைக்க அதில் தொப்புள்கொடியில்லாத அழகிய ஒரு  பெண் குழந்தை கிடைக்கிறது. குழந்தைக்கு அவள் பூமிதா என பெயரிட்டு வளர்த்து வருகிறான். “ஏவாளுக்குப் பிறகு பூமியில் தோன்றிய தொப்புள் இல்லாத இரண்டாவது பெண் தன் மகள் பூமிதா என மாதவன் பெருமைப்பட்டுக் கொள்கிறான்.

    இதற்கு இடையில் தனக்குக் குழந்தை இல்லை எனப் புலம்பிய தேவகிக்கு மாதவன் தன்னால் இயன்ற உதவியைச் செய்வதாக உறுதியளிக்கிறான். தேவகி தன் அகம் மகிழ்ந்து தன் கணவனிடம் சொல்ல அவன் மாதவனை அணுகி இது குறித்துப் பேசியிருக்கிறான். தன் மகள் பிறந்த கதையை நம்பும்படி தேவகியின் கணவனிடம் மாதவன் கேட்டுக் கொண்டான். தேவகிக்கு ஒரு நல்வழி காட்டினான். தினமும் ஒரு திருக்குறளை மனப்பாடம் செய்து வந்தால் ஆயிரத்து முந்நூற்றி முப்பதாம் நாள் ஒரு குழந்தை பிறக்கும் என நம்பிக்கை அளிக்கிறான். மாதவன் காட்டிய திசையில் பயணித்த தேவகிக்குக் குழந்தை ஒன்று சித்திக்கிறது. கொன்றை மாதவனை கையெடுத்து வணங்கினான். பிறந்த குழந்தைக்கு மாதவனின் மகள் பூமிகா ழகரி எனப் பெயர் சூட்டினாள்.

    ஒரு கட்டத்தில் பூமிதா வளர்ந்து பருவமடைகிறாள். அவளுக்கு ஒரு தாய் தேவைப்படுகிறாள். மகளுக்கு ஒரு தாயின் சேவை தேவை என்பதை உணர்ந்து தவித்த மாதவனுக்கு தேவகி உதவிக்கு வர பின்நாளில் அடிக்கடி தேவகி இங்கு வந்து போவதும் இங்கே தங்கிவிடுவதுமாய் ஒரு கட்டத்தில் தேவகி கொன்றையைப் போல ஓர் ஆண்மகன் தனக்கு வாழ்க்கைத் துணையாக அமைந்தது மாதவன் பெற்ற வரம் என பேசிக் கொள்ளும் படியாகவும் அமைகிறது. இது மன ரீதியாக வேறுபட்ட அர்த்தப்பாடுகளை தருவது கவனத்திற்குரியது. சில நேரங்களில் பூமிதாவே தன் தந்தையை விட்டு விலகி தனக்கான பாதையில் செல்லும் போது தேவகி ஏன் மாதவனைச் சுமந்து கொண்டு திரிகிறாள் என்ற கேள்வி கொன்றையை குடையும்.  இந்நாட்களில், தன் இயல்பை விட்டு விலகி மது அருந்துவான். அந்தச் சமயங்களில் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் இடையே எழும் செம்புகையானது வீடெல்லாம் நிறைந்து ழகரிக்கு மூச்சுத் திணறலை உண்டாக்கும் என்பதாகவும் கதை பதிவு செய்கிறது.

    இன்னோரிடத்தில் மாதவன் தேவகி பல நேரங்களில் நான் உன்னை ஒரு புனைவு உயிரியோ என சந்தேகிக்கிறேன். நீ இல்லாத நேரங்களில் இந்த வீட்டில் நான் மட்டும் இருக்கும் போது என்னுடன் உண்மையாகவே நீ வாழ்ந்து வருகிறாயா? அல்லது இதுவும் எனது கற்பனையா என்ற கேள்வி எழுகிறது என்பதான மாதவனின் கேள்விகளும், மேலும் பாலியல் புணர்ச்சி, ஆண் பெண்  உறவு, உடலுறவு எனும் மையத்தைச் சுற்றியே கதை நகர்வதும் இவை தொடர்பான வரையறைகளும், மீறல்களும் பாத்திரங்களில் ஒருவருக்கொருவர் ஏற்படும் ஐயங்களும், உடன்பாடுகளும், ஆசைகளும் ஒரு நேர்கோட்டு வரிசையினதாக இல்லாமல் குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றங்களாய் அமைவது மனநோயின் உருவாக்கம், வளர்ச்சி மற்றும் சிதைவாகப் பார்க்க முடிகிறது.

    மேலும் ஒருமுறை கதைசொல்லி ழகரி கிடைத்தது தொடர்பாகத் தேவகியிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறபோது இருபதாம் நூற்றாண்டில் தனக்கு ஒரு மகள் கிடைத்ததாகவும் அவள் பிரான்சிலிருந்து புதுச்சேரிக்கு தனது இருபத்தியோராம் அகவையில் தன்னைத் தேடி வந்தாள் என்றும் அவள் தனக்கு பிறந்த மகள் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். அவளின் முகச்சாயல் பற்றி சொல்லுகின்றபோது எனக்கு பெண் வேடமிட்டது போல ஒரு பிரான்கோ – தமிழ்ப் பெண் அவள் என்கிறார். வெள்ளைத் தோலுமில்லாமல் கறுப்புத் தோலுமில்லாமல் தேன் நிறத்தில் இருந்தாள் என்கிறார். இப்பெண்ணின் பெயராக பூமிகா மாதவன் எனக்குறிப்பிடுவது கதையின் மைய ஓட்டத்தில் பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. புனைவில் ஓர் இனக்கலப்பை அடையாளப்படுத்துகின்றார். மேலும் இந்நிகழ்வின் மூலமாகப் பாலினக்கவர்ச்சி புணர்ச்சி என்பவை சாதி, வர்க்க, நிற, இன வேறுபாடுகளைக் கடந்தவை என்பதும் இங்கு முன்வைக்கப்படுகிறது.

    புனைவில் இடம்பெற்றுள்ள சபீன்துய்ஷாம்ப் மெர்ஸ்ஸியோ துய்ஷாம்ப் பொந்திஷேரியில் (பாண்டிச்சேரி) ஐந்தாண்டுகள் தந்தையாக இருந்தவர். அப்போது இவர்களுக்கு சமையல் வேலை பார்த்த கதை சொல்லியோடு சபீன் துய்ஷாம்ப் விரும்பிப் புணர்ந்ததில் பிறந்த பெண்ணே – இந்த பிரான்கோ தமிழ்ப் பெண். ஐந்தாண்டு பதவியை முடித்து பிரெஞ்சு தேசத்துக்கு புறப்பட்டுச் சென்றபோது மெர்ஸ்ஸியோ கப்பலில் வைத்துப் பலமுறை சபீனை புணர்கிறான். குழந்தை பிறக்கும் தருணத்தில் தான் தந்தையாகப் போகும் சந்தோஷத்தில் இருந்த மெர்ஸ்ஸியோவுக்கு குழந்தை வெள்ளைக்கு மாற்றாக பிறக்க தலையிடி ஏற்படுகிறது. மருத்துவமனையிலேயே இருவரையும் கொலைசெய்ய முயற்சிக்கிறான் மெர்ஸ்ஸியோ. சபீன் பாரீசிலிருந்து மர்ஸெய் வழியாக கதூலூப் தீவுக்குத் தப்பிச் செல்கிறாள். மர்ஸெயில் உள்ள துறைமுகத் தொழிலாளி ஒருவன் சபீனுக்கு உதவி செய்கிறான். பூமிகாவை துறைமுகத் தொழிலாளியிடம் அடைக்கலப்படுத்தி விட்டுச் செல்கிறாள்.

    எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் மர்ஸெய் திரும்பிய சபீன் தன் மகளுடன் இணைகிறாள். அந்தத் தொழிலாளியை மறுமணம் செய்து கொள்கிறாள். பின்னர் தன் மகள் பூமிதாவை கதைசொல்லி்யென அவளின் தந்தையர் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைப்பதும் அவளின் மூலம் கதைசொல்லி இந்த கதைகளைத் தெரிந்து கொண்டு வரலாற்று வெளியில் திக்கற்று அலைந்து கொண்டிருந்த எனது வாழ்க்கைக்குப் புதிய அர்த்தம் கிடைப்பதாக மகிழ்வதும் உணர்வுகள், மனங்கள் சார்ந்த பல யதார்த்தங்களை நமக்கு வெளிச்சப்படுத்துவதாக அமைகிறது. இங்கு மாதவனின் தாயின் முரண்பட்ட செயல்பாடுகள். சபீன் கதைசொல்லியோடு புணர்தல் – துறைமுகத் தொழிலாளியோடு உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்ளுதல், மாதவன் –  தேவகி – சபீன் உறவுகள், வளர்ந்த பிறகு மாதவனிடம் இருந்து விலகி இருக்க விரும்பும் பூமிகாவின் செயல் என எல்லாமே ஒருவித மனநோயின் வெளிப்பாடே என்பதை பிராய்டு உள்ளிட்ட உளவியலாளர்களின் கருத்துப்படி புதினத்தில் உறுதிப்படுத்துகிறார் ரமேஷ்.

     மேலும் புனைவில் முடிதிருத்தும் நாவிதர்களின் தொழில் அல்லது சேவை குறித்துப் பேசுகின்ற போது முடிதிருத்தி முகம் மழித்து குளிர்நீரைப் பீய்ச்சித் துடைத்து பவுடர் பூசி, கைவிரல்களுக்கு நெட்டி முறித்து, அக்குள் முடிநீக்கி எனப் பதிவு செய்யுமிடத்தில் யாரோ ஒருவனின் தாயோ தாரமோ கூட இப்படித் தொட்டு துடைத்திருக்க மாட்டார்கள் என்று குறிப்பிடுவது நம்மை ஒருகணம் மறுவாசிப்புக்கு உட்படுத்துகின்ற இடமாக உள்ளது. இங்கு இத்தகையதான ஒரு சமூகத்துக்கு நாம் கொடுக்கின்ற மரியாதை என்ன என்பதே முக்கியம்.

    மாதவனைப் பார்த்து அவனது தந்தை குறிப்பிடுகிறபோது நீ ஒரு நாவிதன் நாய்க்குக் கூட குரைப்பதற்கு நாக்கு இருக்கிறது. உனது நாக்கு பிறக்கும் போதே அறுக்கப்பட்டு விட்டது. நாவற்றவன் தான் நாவிதன் என்பதோடு கல்வி உன்னை விடுதலை செய்யும் என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம் ஒடுக்குதல் மற்றும் விடுதலையின் வரலாறும் உணர்த்தப்படுகிறது. இன்னோர் இடத்தில் வறுமையை மாதவனின் தாய் மூலம் பதிவு செய்கிறபோது அரசு மருத்துவமனைக்குச் சென்று மாதம்தோறும் ரத்தத்தை பணத்திற்கு விற்று அந்த காசில் சமைத்து சாப்பிடுபவள்.  ரிக்சாக்காரனுக்கு   மட்டும் உடம்பையும் விற்பவள் என்பதான பதிவு விளிம்பு நிலை சார்ந்த ஒரு யதார்த்தப்பதிவாக விளங்குவதும் கவனிக்கத்தக்கதாகின்றது.

    மாதவன் தன் அக்காவின் இறப்புக்கு பிறகு அவனது வகுப்பு ஆசிரியர், வகுப்புத் தோழி உள்ளிட்ட பலரிடம் அக்காவின் சாயலைத் தேடுவதென்பதும் தெளிவான மனநோயின் பிரதிபலிப்பாக புனையப்பட்ட வார்த்தைகளாகின்றன. அக்கா செத்த நாளைப் பற்றி பேசுகின்றபோது திதியன்று அவளுடைய அறைக்குள் எப்படியோ எங்கிருந்தோ மூத்திரவாடை கமழத் தொடங்கி விடுகிறது. பெருங்காயமிட்ட மாங்காய் கத்தரிக்காய் முருங்கைக்காய் சேர்ந்த சாம்பாருக்கு இளம் மூத்திரத்தின் மணம் வந்து விடும் என்பதும், மாதவன் அக்காவின் இறப்பின் போது அவளின் சாம்பலிலிருந்து வேகாத ஒரு எலும்புத்துண்டை எடுத்து வைத்துக் கொள்வதும், பின்னர் பூமிதாவுக்கு முதல் பல் விழுந்தபோது அதை எடுத்து பத்திரப்படுத்துவதும், அது போலவே மாதவனின் அக்காள் தாயின் இறப்பினை மையப்படுத்தி மழை, கடலை கொலைக்கான ஒரு காரணியாகப் பார்ப்பதும் மனநோயின் வளர்நிலையாகவே பார்க்க முடிகிறது.

    பழைய நினைவுகளைப் பகிரும்போதும் அத்தோடு ஒப்பிட்டுச் சமகால நிகழ்வுகளை பேசுகின்றபோதும் வெட்டுக்கிளி, தும்பி, தொட்டால் சுருங்கி, பெடிக்காய், பாம்பு, பேய்கள் முற்றாக அழிந்து விட்டன என்பதான பதிவும் ஆனால் இன்று போலீஸ் என்ற புதிய பேய்களின் நடமாட்டம் அதிகரித்துள்ளது எனும் கூற்றும் சில காவல்துறையினரின் மக்கள் விரோதச் செயல் சார்ந்த விமர்சனமாக அமைகிறது.

    மேலும் புனைவில் ஓர் அப்பா ஓர் அம்மாவின் இறப்புக் குறித்த பதிவு அவர்கள் சாகும் முதிர் தறுவாயில் உயிர் போவதற்கு முன்பாகவே அப்பாவை தீயிலிட்டேன் என்பதும், அம்மாவை தூக்கிப் புதைத்துவிட்டேன் என்பதும் முன்னூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன். நானூறு  ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன் என்பது போன்ற பல வினோத சித்தரிப்புகளும், புனைவில் இடம்பெற்றுள்ளன. ஆக யதார்த்தம், விளிம்புநிலை, பின்நவீனத்துவம், பின் காலனியம், மாய உலகங்களை எழுப்புதல், புனிதங்களைக் கட்டுடைத்தல், மாற்றுக் கலாச்சாரத்தை முன்நிறுத்துதல் குடும்ப அமைப்பு என பன்மைத்துவமான விஷயங்களை அருமையான மொழிவளத்தோடு ரமேஷ் பிரேதன் இப்புனைவின் கதைகளின் வழியே நமக்குள் கடத்த முயன்றுள்ளார் என்பதே உண்மை.

    *****

    கட்டுரையாளர் – தமிழ் உதவிப் பேராசியர்
    அரசு கலைக்கல்லூரி
    பரமக்குடி – 623701

     

    Share

  • கீதாரி நாவலில் விளிம்புநிலை மக்கள்

    -கி. ரேவதி

    முன்னுரை:

    இடையர் சமூகப் பிரிவின் ஓர் இனக் குழுவைக் கதையாடலாகக் கொண்ட இந்நாவல் சாதாரண சம்பவ விவரிப்புகளின் ஊடாக இனத்திற்குரிய அடையாளங்களான நாடோடியம், இருப்பிடம், தொழில்முறை, பழமொழி கதை, பாடல் போன்ற வழக்காறுகள், அவர்களுக்குரிய நம்பிக்கை, சடங்கு, தெய்வம், வாழ்க்கை முறைமைகளான திருமணமுறை, பழக்க வழக்கங்கள், உணவு முறைமை போன்றவை குறித்த அழுத்தமான பதிவாக வாசிப்பை முன்நகர்த்துகிறது.

    விளிம்புநிலை மக்கள்:-

    பெண்கள், உழைக்கும் களங்கள், இயற்கைத் தொடர்பு இவற்றை வட்டார மொழி நடையில் யதார்த்தத்துடன் கீதாரி நாவல் அமைத்துள்ளது. ஒரு சமூகப் பிரிவினரின் வாழ்வியல் முறைமைகளை வட்டார மொழி நடையில் தொடர்ந்து அடையாளப்படுத்தும் ஆளுமையாக விளங்குபவர் சு. தமிழ்ச்செல்வி. கீழைத் தஞ்சை வட்டார மொழி நடையில் அமைந்தன அவர் படைப்புகள். ‘இடையர் தலைவன்’ என்பது வட மாவட்டங்களில் இருந்து தென்பகுதிகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்து நாடோடியாக வாழும்முறையை நடத்தும் விளிம்புநிலை இடையர் சங்கத்தைக் கதைப் பொருளாகக் கொண்டுள்ளது.

    விளிம்பு நிலையிலுள்ள ஒவ்வொரு சமூகப் பிரிவினரும் நிலையான வாழ்க்கை முறைமையுடன் கூடிய நிலவுடைமை, பொருளாதாரம், சமூக மதிப்பீடு போன்ற புறக்காரணிகளின் அடிப்படையில் தங்களை மேல்நிலையாக்கம் செய்யும் முயற்சியில் ஈடுபடுவது இன்றளவில் காணப்படுகிறது.

    சமுதாய நிலை:-

    ஒவ்வோர் இனக்குழுவிற்கும் சமூகப்பிரிவு, வாழிடம், தொழில்முறை, இயற்கையோடு உள்ள தொடர்பு ஆகியவை சார்ந்து நம்பிக்கைகளும், சடங்குகளும் வெவ்வேறானவையாக இருக்கும். இடையர்குல இனக்குழுவிடம் தொழில்முறை சார்ந்து சில நம்பிக்கைகள் இருப்பதை இந்நாவல் பதிவு செய்கிறது. ஆடுகள் மேய்க்கும்பொழுது முயல் சிதறி ஓடுவது தீய சகுனமாக நம்பப்படுகிறது. (ப-127)

    சடங்குகள்:-

    பொங்கலன்று ஆடுகளைப் பெட்டை கிடா என்று தனித்தனியாக அலங்கரித்து பின் தளுவை போடும் இடத்தில் தெப்பம் கட்டி ஆட்டுக்குட்டியின் காதை அறுத்துச் சடங்கு செய்வது (ப-114) போன்ற சடங்கு முறைமைகளும் கதையோட்டத்தின் ஊடே நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளன. இந்த நம்பிக்கைகள் சடங்குகள் நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட சமயப் பின்புலத்தில் இல்லாமல் இனத்திற்கேயுரிய, இயற்கையோடு இயைந்த, நாட்டார் தன்மைக் கொண்டனவாக உள்ளன. உணவுமுறையைப் பார்க்கும் பொழுது நெல்லரிசி சோறு, குழம்பு, புலம்பெயர் இடத்தில் கிடைக்கக்கூடிய தானிய வகைகள் போன்றவையும் ஆடுகள் இறந்தால் அதன் கறியை வற்றல் போட்டு வைத்துக் கொண்டு உண்பதும், மிளகாய் சாந்து அரைத்து வைத்துக் கொள்வதுமான உணவுமுறைகள் கூறப்படுகின்றன. புழங்கு பொருட்கள் பெரும்பாலும் மண்ணாலான பானை, சட்டிகள், தொழில்முறை நாடோடியாக சார்ந்து அம்மி முதலிய கல்லாலான புழங்கு பொருட்கள் விலக்கப்படுவதையும் (ப-119) இந்நாவல் பதிவு செய்கிறது.

    திருமணச் சடங்கு:

    திருமண முறையைப் பார்க்கும்போது சித்தப்பா முறையில் திருமணம் செய்துகொள்ளுதல் (ப-98), அண்ணன் இறந்தால் அவன் மனைவியைத் தம்பி திருமணம் செய்துகொள்ளும் முறையும் (ப-134) திருமணச் சடங்கில் மாப்பிள்ளைக்குப் பதிலாக அவன் ஆடு மேய்த்த தடிக்கம்பை வைத்து திருமணம் செய்யும் போக்கையும் (ப-101) திருமணத்திற்குச் சீதனமாக ஆடுகளும் (ப-52) பாத்திரப் பண்டங்களுடன் மாளிகை சாமான்களையும் சீதனமாய்க் கொடுப்பதும் ஆட்டுக்கார இடையர்களின் வழக்கமாயிருந்தன என்பதை இந்நாவல் விளக்குகிறது. இது தொழிலையும் வாழ்க்கையையும் ஒன்றாக இணைக்கும் தன்மையைக் காட்டுகிறது.

    இறை நம்பிக்கை:-

    இடையர்கள் வணங்கும் தெய்வங்களாக நல்லமுனி, நெறஞ்சாயி, மகமாயி, மாரியம்மன் போன்ற நாட்டார் மரபுசார்ந்த தெய்வங்கள் கூறுகின்றன. இவை மட்டுமல்லாமல் திருச்செந்தூர் முருகனை வணங்குவது நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட ஸ்கந்தன் மரபும் நாட்டார் தெய்வம் சார்ந்த வேலன் மரபும் கலந்த நிலையைக் காட்டுகிறது.

    தொழில்:-

    இடையர் சமூகத்தை அடையாளப்படுத்தும் இந்நாவல் அச்சமூகத்தின் தொழில்முறை குறித்த நாட்டார் வழக்காற்றுக் கதையாடல் ஒன்றை முன்வைக்கிறது. இக்கதையில் இடையர்கள் ஆடுமேய்த்து நாடோடிகளாகப் பிழைப்பதற்கான வழக்காற்றுக் கதையாடல் கூறப்படுகிறது. தொழில்களாக ஆடு மேய்த்தல், இடை கட்டுதல் போன்றவை கூறப்பட்டுள்ளன. தொழில் முறையில் ஆண், பெண் வேறுபாடில்லை. ஆடு இல்லாத இடையர்கள் ஆடு வைத்திருப்பவர்களிடம் வாடகைக்கு (ஓராண்டிற்குப் பிறகு ஓர் ஆட்டிற்கு இரண்டு ஆடாகத் திருப்பித் தருவதாகக் கூறி) வாங்கி அதன் புழுக்கைகளை விற்று பிழைப்பை நடத்துகின்றனர்.

    இவற்றைத் தவிர வேறு தொழில் செய்வதில்லை. கேட்டாலும் தெரியாது என்பது மாதிரியான விடைகள்தாம் வரும் (பக்.165) இவர்கள் தொழில் ரீதியாக நிலவுடைமைச் சமூகத்தினரை அண்டி ஆதரவுச் சமூகமாகத் தங்களுடைய வாழ்வை முன்நகர்த்தக் கூடியவர்களாக உள்ளனர். வழக்காறுகளாகப் பழமொழி, கதை, பாடல் போன்றவை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. நாவல்முழுக்கத் தங்கள் சாதியம் குறித்த பழமொழிகள் (ப.132) பொதுவான வாழ்முறை குறித்த பழமொழிகள் (பக்.137) எனப் பல்வேறு பழமொழிகள் கூறப்பட்டுள்ளன. கிடைகட்டும் பொழுது தூக்கம் வராமல் இருக்கப் பாடும் தெம்மாங்குப் பாடல் (பக்.208) சக்களத்தி சார்ந்த பாடல்களும் இயல்பாக இடம் பெற்றுள்ளன. இவற்றை அவர்களுடைய கலையாகவோ பொழுதுபோக்காகவோ கொள்ள முடியாது.

    இடையர்களின் கதை:-

    இடையர்கள் ஏன் மழையிலும் தண்ணீரிலும் கிடந்து வருத்தப்படுகிறார்கள் என்பது இந்நாவலின் வழியாக அறிய முடிகின்றது. அவர்களின் கதையை கரிச்சா வாயிலாக வெள்ளைச்சாமி அறிந்து கொள்கிறான். மழைபெய்து வெள்ளம் வர ஆரம்பிக்கும்போது ஓர் ஆட்டுக்காரன் மட்டும் தனியாக காட்டிற்குள் தங்கியிருந்தான். ஆட்டிற்குத் தண்ணீரிலேயே கிடையைப் போட்டு வேலியில் படர்ந்து இருந்த பிரண்டை கொடிகளை எடுத்து மெத்தையாக விரித்துக் கொண்டான்.

    தென்னைக் கீற்றால் பின்னிய கீற்றை மேலே வைத்துச் சுகமாகத் தூங்கியிருக்கிறான். அவ்வாறு தூங்கும்போது என்ன சுகமாக இருக்கிறது. தன் மனத்திற்குள் நினைத்துக் கொண்டான். இந்த சுகமானது ஆண்டவனுக்குக் கூட கிடைத்திருக்காது என்று எண்ணும்போது பார்வதியும் பரமசிவமும் படி அளப்பதற்காக வரும்போது அவன் கூறியதை கேட்ட இவர்கள் நம்மைவிட நன்றாக இருக்கும் ஒருவனுக்கு நம்மால் என்னசெய்ய முடியும் என்று எண்ணி அவனை பார்க்காமல் நீ இப்படியே இரு என்று வரம் கொடுத்தார்களாம். அதனால் தான் ஆடு மேய்ப்பவர்கள் இன்னும் மழையிலும் தண்ணீரிலும் இருந்து வேதனைப்படுகிறார்கள். ஆடு மேய்ப்பவர்களின் கதையானது பழைய மரபுபோல் பின்பற்றப்படுகிறது. இன்றளவும் அவர்களின் நம்பிக்கையாகவும் உள்ளது.

    இடையர்களின் பிரிவுகள்:-

    தமிழ்ச் சமூகத்தில் நாடோடி வாழ்முறை சங்ககாலம் தொட்டுத் தொடர்ந்த ஒன்றாக, காலச் சூழ்நிலைக்கேற்ப வெவ்வேறு நிலைகளில் தம்மைத் தகவமைத்துக் கொள்பவையாக உள்ளன.

    “நிலையான ஆதரவுச் சமூகங்களுக்கிடையில் இடம்விட்டு இடம் செல்லும் நாடோடிச் சமூகமானது வெவ்வேறு பங்கு பணியாற்றும் மிதவைச் சமூகமாக இணைப்புச் சமூகமாக இயங்கி வருகின்றது”என்ற பக்தவத்சல பாரதியின் நாடோடிச் சமூகம் குறித்த கருத்தும் நினைவுகூறத் தக்கது.

    தற்காலத்திற்கேற்ப தன்னைத் தகவமைத்துக்கொண்ட இடையர் சமூக ஒரு பிரிவினரின் வாழ்வியலை இயல்பாகப் பதிவுசெய்யும் இந்நாவல் அவர்களுக்கென நிலையான இருப்பிடம் எதையும் பதிவு செய்யவில்லை ‘மேமங்கலம்’ என்ற ஊர் சொந்த ஊராக இருந்தாலும் தொழில்முறை சார்ந்து புலம்பெயர் வாழ்க்கையே மேற்கொள்கின்றனர். மாவட்டங்கள் விட்டு மாவட்டங்களுக்கும் மாவட்டத்திலே ஊர்விட்டு ஊர்களுக்கும் சென்று நிலையான இருப்பிடம் இல்லாமல் வாழிடம் சார்ந்து கூண்டோ, வளசையையோ அமைத்துக் கொண்டு வாழ்கின்றனர். நிலம் வாங்கி வீடு கட்டுவதற்கான எண்ணம் நிலவுவதையும் நாவல் பதிவுசெய்கிறது. இவை காலச்சூழல் பொருளாதாரம் இவற்றின் பின்புலத்தில் நடுத்தர வர்க்கச் சிந்தனை தோற்றம் கொள்வதை உணர்த்துகின்றது. (பக்.120)

    இடையர்கள் கோனார், நைனார், நம்பியார், பிள்ளை, மந்திரி, கரையாளர், யாதவர் எனப் பல பெயர்களில் வழங்கப்படுகின்றனர். இப்பெயர்கள் குலப்பிரிவு, வட்டாரம், பொருளாதாரம், சமூக மதிப்பீடு சார்ந்து உருவானவையாகக் கொள்ளலாம். இடையர் சமூகத்தில் பெரும்பாலான பிரிவுகள் இரட்டைத் தொழில்முறை கொண்ட நிலவுடைமைச் சமூகமாக, வைணவ சமயத்துடன் தங்களை இணைத்துக் கொண்டவர்களாக, யாதவர்களாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கின்றனர்.

    ஆடு மேய்ப்பவர்களின் சிக்கல்கள்:-

    ஊர்விட்டு ஊர்வந்து நாடோடிகள் போலப் பிழைப்பு நடத்தும் ஆடு மேய்ப்பவர்களின் நிலையானது ஊமைகளாகவெ எங்கும் இருக்கிறார்கள். கோபம் அவமானம் என்பதையெல்லாம் இவர்கள் ஒருபோதும் நினைப்பதேயில்லை. கூலியைக் கூப்பிட்டு இவர்களை எவ்வளவுதான் அடித்து உதைத்தாலும் ஏனென்று கேட்கமாட்டார்கள். எவ்வளவு கீழ்த்தரமாக திட்டினாலும் பொறுமையாகக் கேட்டுக்கொண்டு வாய்திறக்காமல் போகும் இயல்புடையவர்களாகவும் இவர்களின் இந்தப் பரிதாபமான நிலையைக் கண்டு இரக்கப்பட்டு யாராவது இவர்களிடம் விசாரித்தால் அதற்கு இவர்கள் சொல்லும் பதில் இன்னும் பரிதாபமாக இருக்கும். “யாரும் எங்கள சும்மா அடிக்க மாட்டாக போன வருசம் மொத வருசத்துல அவுக கொல்ல பயிறு பச்சியில எங்க ஆடுக மேஞ்சிருக்கும். அந்த கோவத்துல அடிக்கிறாக. அவுக அடிக்கிறது ஞாயந்தானே? நம்மமேல தப்புருக்கு, பட்டுக்கிட்டுத்தானே போவனும்” (கீ.ப.111)

    என்று மிக இயல்பாக பதில் கூறுவார்கள் இவ்வாறு இடையர்களின் வாழ்க்கை நிலையானது படம்பிடித்து காட்டப்படுகிறது.

    முடிவுரை:

    விளிம்புநிலை இடையர் சமூகத்தினருள் ஒரு குழுவை மட்டும் அடையாளப்படுத்தும் இந்நாவல், அவர்களின் சமூக உறவுகள், மதிப்பீடுகள் பண்பாட்டு அசைவியக்கங்கள் சதா தங்கள் வாழ்வைத் தேடி ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் தொழில் முறைமைகள், நம்பிக்கை, சடங்குகள், பழக்க வழக்கங்கள் ஆகியவற்றை கீழைத் தஞ்சை வட்டார மொழி நடையில் சாதாரணச் சம்பவ விவரிப்புகளின் ஊடாக வலி, துயரம், மரணம் இவற்றின் பின்னணியில் பதிவு செய்கிறது.

    துணை நூல்கள்:-

    1. எனது படைப்பு மொழியும் அனுபவங்களும், ப.24 கவிதாசரன் இதழ் டிசம்பர் -2006.
    2. தமிழ்ச்செல்வி.சு கீதாரி நியு சென்சுரி புக் ஹவுஸ் சென்னை 2010

    *****

    கட்டுரையாளர் – தமிழ் உதவிப்பேராசிரியர்,
    தெய்வானை அம்மாள் மகளிர்க் கல்லூரி (தன்னாட்சி),
    விழுப்புரம்.

     

    Share