Category: ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

— முனைவர்   துரை. குணசேகரன்.

 

கடியேறு மலரோனைக் கடுஞ்சிறையில் வைத்துப்
படியாதி எவ்வுலகும் படைத்தருளும் பிரானை
முடியாத முதலோனை மூவர் பெருமானை
வடிவேலன் தனைப்பேசா வாயென்ன வாயே
வள்ளி மணாளனைப்பேசா, வாயென்ன வாயே…

மகாவித்துவானின் 200ஆம் பிறந்த நாளை முன்னிட்டு அண்மையில் மயிலாடுதுறை மன்னன்பந்தல் ஏ.வி.சி.கல்லூரி தமிழாய்வுத்துறை இக்கட்டுரையாளரின் பதிப்பில் ‘மாண்புகள் மிகுந்த மயிலாடுதுறை’, என்னும் நூல், கல்லூரி முதல்வர் ‘முத்தமிழ்வித்தகர்’ முனைவர் முத்து.வரதராசன் அவர்களின் ‘பெண்ணியம் போற்றுவோம்’, என்னும் கவிதை நூல், எங்கள் துறைப்பேராசிரியர்கள் முனைவர் இரா.மஞ்சளா, முனைவர் ந.சரவணன் ஆகியோரின் ‘அ.வ.அ.கல்லூரித்தமிழாய்வுத்துறையை வளர்த்தெடுத்த சான்றோர்கள்’ என்னும் நுல் ஆகிய மூன்று நூல்களை வெளியிட்டுப் பெருமைப்படுத்தியது. இம்மூன்றுநூல்களும் மகாவித்துவானை ஆதரித்த திருவாவடுதுறை ஆதீனத்திற்குப்பெருமைசேர்க்கும் வகையில், தற்போதைய திருக்கையிலாய பரம்பரை 24ஆவது குருமகா சந்நிதானம் ஸ்ரீலஸ்ரீஅம்பலவாண தேசிக பரமாசாரிய சுவாமிகளின் திருக்கரங்களால் வெளியிடப்பெற்றன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

மகாவித்துவானின் மகிமை:-
கண்டதேவிப்புராண அரங்கேற்றத்திற்காக பட்டுக்கோட்டைக்கு அருகில் உள்ள தேவிக்கோட்டை (தற்போது தேவக்கோட்டை) நகரவைசியர் பெருமக்கள் மகாவித்துவான் அவர்களை மாணவர்கள், வேலைக்காரர்களோடு திருவாவடுதுறையிலிருந்து அழைத்துச்சென்றனர். பட்டுக்கோட்டைக்கு அருகில் சென்றபோது இருள்சூழ்ந்ததால் அங்கிருந்த ஒரு குடிசைவீட்டில் சென்று விசாரிக்கின்றனர். அவ்வில்லத்தில் திண்ணையில் படுத்திருந்த ஒரு பார்ப்பனப்பெண் ஆடவர்கள் பலரையும் பார்த்தவுடன் உள்ளே சென்று இல்லத்தைத்தாழிட்டுக்கொண்டார். நீண்ட நேரம் கழித்து அவளின் கணவன் உணவுப்பொருள்முடிந்த ஒரு மூட்டையுடன் வந்து கதவைத்தட்டினான். வெளியில் படுத்திருந்த மகாவித்துவானின் மாணவர்கள் அவரை அழைக்கவே, மறுத்து கதவைத்திறந்து தாழிட்டுப்படுத்துக்கொண்டார். படுத்தவர் தமக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு உணவுக்குப்பஞ்சமில்லை என்னும் மகிழ்வில் ஒரு பாடலை உரக்கப் பாடிக்கொண்டே படுத்துக்கொண்டார்.

தமிழ்ப்பாடலைக் கேட்ட மகாவித்துவான் அவரை அழைத்து தம் எதிரே பாடச்செய்தார். அப்போது அவர் தந்தை ஒரு வித்துவான் என்றும் அவர் வைத்திருந்த நூல்களை எல்லாம் வாங்கிச்சென்றவர்கள் மீண்டும் தரவில்லை என்றும் வருத்தப்படார். தமக்கு உண்மையாகப்பாடஞ்சொல்ல எவருமிலர். வறுமையும் அதற்கு இடந்தரவில்லை. மனைவியுடன், மக்களும் பிறந்துவிட்டனர் என்று ஆதங்கப்பட்டவர்,

“மாயூரத்தில் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையவர்கள் என்று ஒரு சிறந்த தமிழ்வித்துவான் இருக்கிறாராம். ஏழைகளாயுள்ளவர்களுக்கு அன்னமும் வஸ்திரமும் அளித்து அவர்களை நன்றாகப்படிப்பித்து அனுப்புவது அந்தமகானுக்கு வழக்கமாம். அவரிடத்தில் சிலமாதம் படித்தாலும் படிப்பவர்கள் கல்விப்பெருக்கத்தை அடைவார்கள் என்று சொல்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட மகோபகாரியைப்போல் இக்கலிகாலத்தில் யார் இருக்கிறார்? அந்தப்புண்ணியவானிடத்தில் போய்ப்பழக அவா இருக்கிறது, அதற்கும் முடியவில்லை”
என்று பலவாறாகப்புலம்புகிறார். மகாவித்துவானின் மாணவர்களில் ஒருவர் அருகில்வந்து முதுகைத்தட்டி, ‘இங்கே படுத்திருக்கும் இவர்கள்தாம் நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த மாமனிதர்’ என்று சொன்னதுதான் தாமதம், அவர் துள்ளிக்குதித்து மகிழ்ச்சியால் ஆடிப்பாடியதற்கு அளவே இல்லை. விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்ய ஓடினார். தடுத்து அனைத்தையும் கொடுத்து உணவுக்கு ஏற்பாடு செய்யச்சொன்னார்கள்.

காலை எழுந்தும் உணவுஉண்டுவிட்டு இல்லத்திற்குத் தேவையான பொருட்களைத்தந்துவிட்டு, பிராமணரின் விருப்பப்படி அவரையும் கண்டதேவிப்புராண அரங்கேற்றத்திற்கு அழைத்துச்சென்ற நிகழ்வினை உ.வே.சா. அழகுறப்பதிவு செய்கிறார். இதன்வழி மகாவித்துவான், ‘கொள்வோன் கொள்வகை அறிந்து கொடுக்கும்’ ஆசானாக மட்டுமன்றி, அவர்களின் உடல்நிலை, உளநிலை, இல்லநிலைகளையும் அறிந்து அவற்றிற்கேற்ப அளிக்கும் மாமனிதராகவும் விளங்கினார் என்பதும் தெளிவு.

மாணவர் படை:-
மகாவித்துவானிடம் பாடங்கேட்ட மாணவர்களில் குறிப்பிடத்தகுந்தோர் பலர் உள்ளனர். சாதி, சமயம் பாராது அனைவரையும் தம்முடைய பிள்ளைகளாக எண்ணிப்பாடம் நடத்தியவர். பூவாளூர் தியாகராச செட்டியார், அரண்வாயில் வேங்கடசுப்புப்பிள்ளை, திருவீழிமிழலை சாமிநாதக்கவிராயர், சுந்தரம்பிள்ளை, களத்தூர் வேதகிரியார், பங்களூர்த்தேவராசபிள்ளை, குலாம்காதர் நாவலர், சவராயலு நாயகர், மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளை, ஆரியங்காவற்பிள்ளை, அழகிரிராஜு, வல்லம் கந்தசாமிப்பிள்ளை, மாயூரம் தெற்குவீதி முத்துப்பிள்ளை, சித்தர்காடு நமசிவாயபிள்ளை, சிவலிங்கவாத்தியார் சிங்கவனம் சுப்புபாரதி, திருப்பாம்புரம் சாமிநாதபிள்ளை, கர்ணம் வைத்தியலிங்கம்பிள்ளை, கூறைநாடு முத்துகுமாரபிள்ளை முத்தாள்புரம் கோபாலபிள்ளை, சுந்தரபெருமாள் கோவில் அண்ணாசாமி ஐயர், திருமங்கலக்குடி சேஷயங்கார், திருவாவடுதுறை வெங்குவையர், தர்மதானபுரம் கண்ணுவையர், மாயூரம்பட்டமங்கலம் சபாபதிஐயா, கூறைநாட்டுச் சாமிநாதவாத்தியார், கோபாலகிருஷ்ணபாரதி, சாத்தனூர் பஞ்சுவையர், திருத்தருப்பூண்டிபாகவதர், பெரியராமசாமி ஐயர், சின்ன ராமசாமி ஐயர், காரைக்கால் சவேரிநாதபிள்ளை, உ.வே. சாமிநாத ஐயர் உள்ளிட்ட பலருக்கும் ஆசிரியராக விளங்கியவர். இந்த மாணவர் படையினர் பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்களை உருவாக்கும் ஆற்றாலர்களாக விளங்கியவர்கள்.

“ஊர்வந்து சேர்ந்தேன், என்றன் உளம்வந்து சேரக்காணேன்
ஆர்வந்து சொலினும் கேளேன்: அதனை இங்கு அனுப்புவாயே”

என்று திருவாவடுதுறை ஆதீனம் சுப்பிரமணிய தேசிகருக்கு மடல் எழுதியவர் கிறித்தவ அறிஞர் மாயூரம் வேதநாயகம்பிள்ளை. இவர் மகாவித்துவானின் மாணவர் மட்டுமன்றி அவருக்கு பலநேரங்களில் உதவியும்புரிந்த நண்பருமாவார். இவர்மீது குளத்தூர்க்கோவை பாடுமளவிற்கு மகாவித்துவானின் நட்பு இருந்தது. சீர்காழிக் கோவை பாடுதற்கும் அரங்கேற்றத்திற்கும் வழிவகுத்தவர்.

எண்ணற்ற மாணவர்கள் பயின்றாலும் சிலர் அவருடைய நூல்களைப்பதிப்பு செய்துள்ளனர். அவருடைய முழுவரலாற்றையும் உலகமறிமச்செய்த மாணவர் தமிழ்தாத்தா உ.வே.சா.ஆவார். ஐந்தாண்டுகள் மகாவித்துவானிடம் பாடம் பயின்றவர். தொடக்கத்தில் சிற்றிலக்கியத்துறையில் இருந்தாலும், சேலம் இராமசாமி முதலியாரின் தொடர்பால் தமிழ்ச்செவ்வியல் இலக்கியங்கள் பலவற்றைப்பதிப்பு செய்யும் அளவிற்கு சிறந்தபதிப்பாசியராக விளங்கினார்.

அதுவரை, ‘இறைச்சி’பற்றியும் ‘கள்’ குறித்தும் பாடப்பெற்ற இலக்கியங்கள் என்று ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த சங்கஇலக்கியம், காப்பியஇலக்கியங்களைத்தேடிக்கண்டு, பதிப்பித்ததுடன், தமிழைச்செவ்வியல்மொழி என்று அறிவிக்கவும் காரணமாக விளங்கியவர்களில் குறிப்பிடத்தகுந்தவர் உ.வே.சாமிநாத ஐயராவார். இவர் மகாவித்துவான் பட்டறையில் பட்டைதீட்டப் பெற்ற தமிழ்வைரம்.

புராணம் பாடும் புலவர்:-
மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையின் படைப்புகளை, பலவகைகளில் பாகுபடுத்தலாம். அவர் படைப்புகளில் மிகுதியானவை தலபுராணங்களே.

1. அம்பர்ப்புராணம்
2. ஆற்றூர்ப்புராணம்
3. உறையூர்ப்புராணம்
4. கண்டதேவிப்புராணம்
5. ஸ்ரீகாசிரகசியம்
6. குறுக்கைப்புராணம்
7. கோயிலூர்ப்புராணம்
8. சூரை மாநகர்ப்புராணம்
9. தணியூர்ப்புராணம்
10. தியாகராசலீலை
11. திருக்குடந்தைப்புராணம்
12. திருத்துருத்திப்புராணம்
13. திருநாகைக்காரோணப்புராணம்
14. திருப்பெருந்துறைப்புராணம்
15. திருமயிலைப்புராணம்
16. திருவரன்குளப்புராணம்
17. பட்டீச்சுரப்புராணம்
18. மண்ணிப்படிக்கரைப்புராணம்
19 .மாயூரப்புராணம்
20. வானொளிபுற்றூப்புராணம்
21. விளத்தொட்டிப்புராணம்
22. வீரவனப்புராணம்
என்று 22 புராணங்களைப்படைத்து ‘புராணம்பாடும்புலவர்’ என்னும் பெயர்பெற்றவர். இதுகுறித்து திருவாவடுதுறை ஆதீனகர்த்தாவாக விளங்கிய அருள்மிகு சுப்பிரமணிய தேசிகருக்கு, திருச்சிராப்பள்ளி ராவ்பகதூர் தி.பட்டாபிராமபிள்ளை,
“சற்றொப்ப 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நானும் என் தம்பியும் நண்பர்கள் சிலருடன் திருஎவ்வூரிலிருந்து திருவெண்பாக்கம் என்னும் சிவதலத்திற்கு வழிபாட்டிற்காகச் சென்றுகொண்டிருந்தோம். அப்போது எதிரேவந்த எழுபது வயது மதிக்கத்தக்க வேளாளர் ஒருவரிடம் திருவெண்பாக்கம் குறித்து பேசிக்கொண்டிருந்தேன். பின்பு, ‘இத்தலத்திற்கு புராணம் உண்டா’? என்று வினவினேன். ‘புராணம் பாடுதற்கு மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையவர்களா இருக்கிறார்கள்? அந்தமகான் இருந்தால் இதற்கும் ஒருபுராணம் பாடியிருப்பார்” என்றார். அந்தச்சொற்கள் என் அகக்கண்ணின்முன் பிள்ளையர்களுடைய திருவுருவத்தையும் செயல்களையும் தோற்றச்செய்தன; நெஞ்சம் உருகியது. வந்த அன்பர்களிடம், “ஜன சஞ்சாரமற்ற இந்தக்காட்டிலேகூடபிள்ளையவர்களுடையபுகழ் பரவியிருக்கிறது பார்த்தீர்களா! என்று சொன்னேன்” என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

இது மகாவித்துவானின் ‘புராணம்பாடும்’ புலமைக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. மகாவித்துவான் தாம் கண்டு, கேட்டு அறிந்த செய்திகளை தம்முடைய படைப்பில் உரியவிடங்களில் சேர்ப்பார். திருவாவடுதுறை மடத்தையும் அதன் குருமூர்த்தியையும் உரியவிடங்களில் பாராட்டத்தயங்கமாட்டார்.

ஒன்றைப்படிக்குங்காலத்தில் ஊன்றிப்படித்தலும் உருகவைத்தலும் மகாவித்துவானுக்கு கைவந்தகலை. ஒருமுறை காஞ்சிபுராணத்தின் இரண்டாம் கண்டத்திலுள்ள ஒரு பகுதியைப்படித்து, அதன்பாலுள்ள சொற்சுவை பொருட்சுவைகளை நுகர்ந்து இன்புற்றார். படைத்த கச்சியப்ப முனிவரின் அருமை பெருமைகளை நினைந்து கண்ணீர்விட்டும் அதனை ஆடையால் துடைத்தும் படித்துக்கொண்டேயிருந்தாராம். இந்நிகழ்வு நடந்தது மாணவர் சிதம்பரம்பிள்ளையின் இல்லத்தில் மாணவர்களுக்கு பாடம்சொல்லி முடித்தபின் நள்ளிரவில் நடந்தது. இதனை, அயலித்தே உறங்கிக்கொண்டிருந்த பிரபு ஒருவர் சாளரம் வழியாகப்பார்த்துவிட்டு, எழுந்து வந்து அவர் கையிலிருந்த புத்தகத்தை வெடுக்கென்று பிடிங்கி எறிந்துவிட்டு, ‘ஐயா நீங்கள் வாசித்ததுபோதும் நிறுத்துங்கள். கவலைகள் ஏதுமிருந்தால் சொல்லிவிடுங்கள். சிதம்பரம்பிள்ளை போன்றவர்கள் இருக்கும்பொழுது எதற்காகக்கவலைப்படுகிறீர்கள்?’ என்று வருந்திக்கேட்டாராம் இந்த அழுகை ஊன்றிப்படிப்பதனால் வந்தது என்றோ, படிப்பதால் அவ்வாறு அழுகைவரும் என்றோ அறியாதவர் அவர்.

தங்கள் ஊர் குறித்து, தலபுராணங்கள் பாடப்படுவதை மக்கள் பெருமையாக நினைப்பர். தலபுராணம் பாடுவதற்கு அவ்வூர்,
1. பாடல்பெற்ற இடமாக இருத்தல்
2. அற்புதங்கள் நிகழ்த்தப்பெற்றவையாக இருத்தல்
3. முக்தி பெறும் தலங்களில் ஒன்றாக இருத்தல்
4. தேவர்கள் வழிபட்ட இடம் என்னும் நம்பிக்கை
5. சித்தர்கள் வாழ்ந்த தலம்
6. புராணக்கதைகளில் இடம் பெற்றிருத்தல்
என்பனவற்றில் பெரும்பான்மையைக்கொண்ட இடமாக இருத்தல் வேண்டும்.

படித்தல், பாடம் சொல்லல், நூல்கள் யாத்தல், சிறப்புப்பாயிரம் அளித்தல், நூல்களைப்பதிப்பித்தல், நூல்களுக்கு உரைவழங்கல் என்பனவற்றை தம்வாழ்வியல் பணிகளாகக்கொண்டவர் மகாவித்துவான் அவர்கள். தாம் வாழும் காலம்வரை தலபுராணங்கள் பாடப்பெறாத, அல்லது வடமொழியில் பாடப்பட்டும் தமிழில் இல்லாத தலத்தில் வாழுவோர், மகாவித்துவானை அழைத்துச்சென்று பாடச்சொல்லி மகிழ்ந்தோர் பல்லோர். அவ்வகையில் தமிழில் மிகுதியான தலபுராணம் பாடிய பெருமைக்குறியவராக அவர் கருதப்பட்டார்.

மகாவித்துவான்பாடிய தலபுராணங்களில் மாயூரப்புராணமும், திருநாகைக் காரோணப்புராணமும் பெருங்காப்பியங்களாக எண்ணத்தக்கவை. மயிலாடுதுறை அமைந்திருக்கும் சோழநாட்டின் பெருமைகுறித்துக்கூறவந்த மகாவித்துவான்,

“பூவினூர் பதுமம் போலும் புருடருள் திருமால் போலும்
காவினுள் கற்பம் போலும் கலைகளுள் ஞானம் போலும்
ஆவினுள் காரான் போலும் அறத்தினுள் அறமே போலும்
நாவிலுண் மெய்நாப் போலும் நாட்டினுள் சோழநாடு”

என்று மயூரப்புராணத்தின்வழி உணர்த்துகின்றார். அவ்வாறு விளங்கும் சோழநாட்டில்,

“பாங்கு சேர்தவ முடையரே வசித்திடு பண்பால்
தாங்கு வார்சடைப் பிரானுமை யொடுமமர் தகவால்
வீங்கு பேரொளி யாவழியா தமர் விறலால்
ஓங்கு வான்சிவ லோகமே கௌரி மாயூரம்”

என்று சிவலோகத்திற்குச் சமமாக மயிலாடுதுறை விளங்குகின்றது என்கிறார்.

மகாவித்துவான் படித்தவாரே, படைப்புகளைப்படைக்கவும் தெரிந்தவர். உறையூர்ப்புராண அரங்கேற்றம் தொடங்கியது. நாட்டுச்சிறப்பு, நகரச்சிறப்பு என்று அவரவர்களுக்குப்பிடித்த இடங்களைமனம் உருகிக்கேட்கின்றனர். நகரப்படத்தின் ஓரிடத்தில் கூறப்பட்டுள்ள வருணணையை நெஞ்சுருகி கேட்டுவந்த அந்தக்கோவிலின் தருமகர்த்தா கண்ணீர்விட்டுக்கொண்டே கேட்டாராம். இதுபோன்று மகாவித்துவானின் புராணங்களில் பல உள்ளன.

அந்தாதி:-
மகாவித்துவான் பாடிய படைப்புகளில் எண்ணிக்கையில் இரண்டாமிடத்தில் இருக்கும் இலக்கியம் அந்தாதியாகும். இதில் நான்கு வகை அந்தாதிகளைப் பாடியுள்ளார்.

1) பதிற்றுப்பத்தந்தாதி (6)
அ. தண்டபாணி பதிற்றுப்பத்தந்தாதி
ஆ. திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி நாயனார் பதிற்றுப்பத்தந்தாதி
இ. திருவூறைப் பதிற்றுப்பத்தந்தாதி
ஈ. பழசைப்பதிற்றுப்பத்தந்தாதி (பட்டீசுவரம்)
உ. பாலைவனப்பதிற்றுப்பத்தந்தாதி
ஊ. பூவானூற்றுப் பதிற்றுப்பதந்தாதி
என்னும் ஆறு பதிற்றுப்பத்து அந்தாதிகளைப்பாடியவர்.

2) திரிபந்தாதி (4)
அ. குடந்தைத்திரிபந்தாதி
ஆ. திருப்பைஞ்ஞீலித்திரிபந்தாதி
இ. திருவானைக்காத்திரிபந்தாதி
ஈ. திருவிடைமருதூர் திரிபந்தாதி
என்று நான்கு திரிபு அந்தாதிகளைப் பாடியுள்ளார்.

3) யமகவந்தாதி (4)
அ. திருச்சிராப்பள்ளி யமவஅந்தாதி
ஆ. திருவாவடுதுறை யமவஅந்தாதி
இ. தில்லையமகவந்தாதி
ஈ. துறைசை யமக அந்தாதி
என்று நான்கு யமக அந்தாதிகளைப் பாடியுள்ளார்.

4)வெண்பாவந்தாதி (1)
(அ) எறும்பீச்சரம் வெண்பாவந்தாதி
என்று ஓர் அந்தாதியை வெண்பா வடிவில் பாடியுள்ளார். இவ்வகையில் 15 அந்தாதிகளைப் பாடியிருப்பன தெளிவாகிறது.

இவற்றுள் திருவானைக்காத்திரிபந்தாதி 26ஆம் வயதில் எழுதியது. திரிபந்தாதிக்குப்பின் யமகவந்தாதிகளைப் படைக்கத்தொடங்கினார். முதலில் தாம் வாழ்ந்துவந்த திரிசிராமலை குறித்த அந்தாதியினை விநாயகக்கடவுள் தொடங்கி, சேக்கிழார் வரை பதினொருவரை வாழ்த்தி, அவையடக்கமாக ஒரு செய்யுளையும் என பன்னிரு செய்யுட்களையும் புதுமையான முறையில் படைத்திருப்பார். இது வேறு அந்தாதிகளில் இல்லாதமுறை. ‘திருவ10றைப்பதிற்றுப்பந்தாதியில்’ படைப்புப் பயணத்தைத்தொடங்கிய பிள்ளையவர்கள், ஹதிருவிடைமருதூர் திரிபந்தாதியில் நிறைவு செய்கிறார்.

பிள்ளைத்தமிழ்:-
புராணங்கள் அந்தாதிகளுக்கு, அடுத்தநிலையில் பிள்ளைத்தமிழில் பாடியவர் மகாவித்துவான்.
1. அகிலாண்டநாயகி பிள்ளைத்தமிழ்
2. காந்திமதியம்மைப்பிள்ளைத்தமிழ்
3. சேக்கிழார் பிள்ளைத்தமிழ்
4. திருவிடைக்கழி முருகர்பிள்ளைத்தமிழ்
5. திருவெண்ணீற்றுமைபிள்ளைத்தமிழ்
6. பாகம்பிரியாள்பிள்ளைத்தமிழ்
7. பிரமவித்தியாநாயகிபிள்ளைத்தமிழ்
8. பெருந்திருப்பிராட்டிபிள்ளைத்தமிழ்
9. மங்களாம்பிகைபிள்ளைத்தமிழ்
10. அம்பலவாணதேசிகர்பிள்ளைத்தமிழ்
என்பன அவை.
பிள்ளைத்தமிழ் பத்தில் ஏழு அம்பிகை மீது பாடப்பெற்றவை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இலக்குமணப்பிள்ளை என்பாரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க இயற்றிய முதல் பிள்ளைத்தமிழ் அகிலாண்டநாயகி பிள்ளைத்தமிழாகும். ‘தாங்கற்ற நூலளவேயாகுமாம் நுண்ணறிவு’ என்பதற்கேற்ப மகாவித்துவான் கற்ற பலநூல்களின் கருத்துகள், கற்பனைகள் மலிந்துள்ள நூல். இந்நூலினால் இவருக்கு உண்டான புகழுக்கு எல்லையே இல்லை என்பார்கள். இதுகுறித்து உ.வே.சாமிநாதய்யர், “திரிபந்தாதிகளில் தளிர்த்து, திரிசிரபுர யமகவந்தாதியில் அரும்பி, அகிலாண்ட நாயகி மாலையிற் போதாகி, இப்புலவர்சிகாமணியின் கவித்திறனும் புகழும் அகிலாண்ட நாயகி பிள்ளைத்தமிழில் மலர்ந்து நின்றன” என்று குறிப்பிடுவதன்வழி இப்பிள்ளைத்தமிழின் பெருமையை உணர்ந்துகொள்ளலாம்.

தொடக்கத்தில் இந்நூலைப்பதிப்பிக்க இயலாமல் அம்முயற்சியைக்கைவிட்டார் மகாவித்துவான். பிறகு 1842இல் திரிசிரபுரம் இலக்குணப்பிள்ளையின் பொருளுதவியுடன் பொன்னம்பல முதலியார், மகாலிங்கையர் உள்ளிட்ட பதினைந்து அறிஞர்களின் சிறப்புப்பாயிரங்களுடன் வெளிவந்தது.

மகாவித்துவானின் அறுபதாண்டு நிறைவில் பாடியது சேக்கிழார் பிள்ளைத்தமிழாகும். முதல் பிள்ளைத்தமிழுக்குக்கிடைத்த மதிப்பும் மரியாதையும் கடந்து இப்பிள்ளைத் தமிழுக்குக் கிடைத்தது. அனைவரின் பாராட்டையும் பெற்ற நூல்.

‘பரவுசீர் உலகலொம் விரவு சேவையர் பிரான்’ என்றும்
‘சகலகலா பண்டித தெய்வச் சைவா’, என்றும்
‘சைவப் பயிர் தழையத்தழையும் புயல்’, என்றும்
“பக்திச்சுவை நனி சொட்டச்சொட்டப் பாடிய கவிவலவ”என்றும்
பெரியபுராணம் பாடிய சேக்கிழாரைப் பலவாறாகப் பாராட்டும் மகாவித்துவானின் பாராட்டு, அவருக்கும் பொருந்தும்.

கோவை:-
‘பாவை பாடிய வாயால் ஒரு கோவை பாடுக’
என்னும் தொடர் மாணிக்கவாசகர் வாழ்வில் நடந்தது. மகாவித்துவான் படைப்புகளில் சிறப்பிடம் பெறுவன கோவைகளாகும். இவ்வகையில் மூன்று கோவைகளைப்படைத்துள்ளார் அவர்.
1. சீர்காழிக்கோவை
2. குளர்த்தூர்க்கோவை
3. வியாசைக்கோவை
என்பன அவை.

திருவாளர் சபாபதி முதலியாரின் வேண்டுகோளுக்கேற்ப இயற்றப்பட்டதுதான் வியாசைக்கோவை. மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளைமீது இயற்றப்பட்ட குளத்தூர்க்கோவையின் சில செய்யுட்களைக் கேட்ட அவர், விநாயக முதலியார் மீதும் ஐந்திணைக் கோவையொன்று செய்யவேண்டும் என்று வற்புறுத்தினாராம். அதற்கேற்ப நூறு செய்யுட்களைப்பாடினார். எஞ்சியவற்றை திரிசிரபுரம்போய் முடித்தனுப்புவதாக உறுதி கூறினார். ஆனால் அவற்றை அவரின் கட்டளைப்படி சி.தியாகராச செட்டியாரால் செய்யப்பெற்றதாம். இது தொடர்பான ஒரு நிகழ்வை உ.வே.சா பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றார்;

தியாகராச செட்டியாரின் உபகாரச்சம்பளம் பெற்றுக்கொண்டு உறையூலிருந்தபோது அவரைப்பார்க்கச்சென்றேன். அப்போது, ‘ஐயா அவர்களும் நீங்களும் இயற்றிய வியாசைக்கோவையைப் பார்த்ததில்லை; தங்களிடம் உண்டோ, எனக் கேட்க, ‘என்னிடம் ஓர் அச்சுப்படியே உள்ளது. அதனைத்தர மனம் இடந்தரவில்லை’ என்றாராம். ‘அதனைக்கொடுத்தால் படித்துவிட்டுத்தந்துவிடுவேன்’ என்று கூற, அதனைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தாராம். ஒருநாள் காலை தொடங்கி அதனைப்படித்துப்பொருள் கேட்டு வருகையில், 100 பாடல்கள் வந்தவுடன், ‘இனி வாசிக்கவேண்டாம்; நிறுத்திவிட வேண்டும்’ என்றாராம். ஏன் என்று கேட்டபோது, “உங்களுக்கு என்னிடத்தும் என்பாட்டினிடத்தும் மிக்க மதிப்புண்டு. இதுகாறும் உள்ளவை ஐயா பாடியவை. அதற்கு மேல் உள்ளவை ஐயாவின் கட்டளையால் நான் பாடியவை. அவரின் இனிய பாடல்களைப்படித்தபின் என்னுடைய பாடல்களைப் படித்தால் என் யோக்கியதை வெட்டவெளியாய்விடும். அமிர்தத்தை உண்டவன் பிண்ணாக்கை உண்டதுபோல் இருக்கும்’’ என்று வருந்தினாராம். அப்போது அவர் கண்களில் நீர் பெருகிற்று என்று குறிப்பிடுகின்றார் தமிழ்தாத்தா உ.வே.சா மகாவித்துவானின் கவிச்சுவை அறிந்தோரில் முதன்மையானவர் தியாராசச் செட்டியார் என்பதும், அவரின் பெருந்தன்மையும் இதன் வழிப்புலனாகும்.

மாயூரம் வேதநாயகம்பிள்ளையும் சிலசைவ அன்பர்களும் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க சீர்காழியில் எழுந்தருளியுள்ள பிரமபுரீசுவரர் மீது பாடப்பட்டதுதான் சீர்காழிக்கோவையாகும். கோவிலின் வலம்புரி மண்டபத்தில் அரங்கேற்றம் நடைபெற்றது. நாளும் வேதநாயகம்பிள்ளையும் உடன் இருந்து கேட்டுள்ளார்.

சீர்காழிக்கோவை அரங்கேற்றத்தில் கிடைத்த தொகையில் தன்னுடைய மாணவர் ஒருவருக்குத்திருமணம் செய்துவைத்ததுடன், வீடு கட்டிக்கொடுத்தும் செலவுக்குப்பணம் கொடுத்துமுள்ளார். எஞ்சிய தொகையை, திரிசிரபுரத்தில் செலுத்தவேண்டிய கடனுக்காக அனுப்பியுமுள்ளார் என்பது வியக்கத்தக்க செய்தியாகும்.

பிற சிற்றிலக்கியங்கள்:-
மகாவித்துவான் கலம்பகம், உலா, குறவஞ்சி, சிலேடை வெண்பா உள்ளிட்ட பல சிற்றிலக்கியங்களையும் படைத்துள்ளார்.

கலம்பகம் (2)
1. வாட்போக்கிக்கலம்பகம்
2. அம்பலவாண தேசிகர் கலம்பகம்

உலா (1)
1. திருவிடைமருதூர் உலா

தூது (2)
1. சுப்பிரமணிய தேசிகர் நெஞ்சுவிடுதூது
2. தானப்பா ஆசாரியார் தசவிடு தூது

குறவஞ்சி (1)
1. திருவிடைக்கழி குறவஞ்சி

சிலேடைவெண்பா (1)
1. திருவாவடுதுறை சிலேடை வெண்பா
என்பன அவை.

தவிர, பதிகம், அகவல், சரித்திரம், தனிப்பாடல்கள், விருத்தம், கதை, ஆனந்தக் களிப்பு போன்ற பலவற்றையும் படைத்துள்ளார்.

பதிகம் (3)
1. திருத்துருத்திக் கச்சி விநாயகப்பதிகம்
2. திருத்துருத்திச்சுப்பிரமணிய சுவாமி பதிகம்
3. திருவிடைமருதூர் தோத்திரப்பதிகம்

அகவல் (1),
1. திருவாவடுதுறை ஆதீனத்துக்குருபரம்பரை அகவல்

சரித்திரம் (2)
1. திருப்பனந்தாள் ஸ்ரீ குமரகுருபர சுவாமிகள் சரித்திரம்.
2. திருவாவடுதுறை ஸ்ரீ சிவஞான யோகிகள் சரித்திரம்

தனிப்பாடல் (1)
1. திருவாவடுதுறை சுப்பிரமணிய தேசிகர் மீது பாடப்பெற்ற தனிப்பாடல்.

விருத்தம் (1)
1. திருமயிலைச் சித்திரச் சரித்திரப் புகழ்ச்சி மாலையைச் சார்ந்த தனிவிருத்தங்கள்

கதை (1)
1. மயிலிராவணன் கதை

ஆனந்தக் களிப்பு (1)
1. மதுரை திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் ஆனந்தக்களிப்பு

இதுவரை, என்னுடைய உரையின்வழி குறிப்பிடப் பெற்ற படைப்புகள் 73. இவற்றுள் இன்று கிடைப்பவை, பதிப்பித்தும் கிடைக்காதவை, பதிப்பு செய்யாதவை என்னும் பல தரப்பட்ட வகையில் மகாவித்துவானின் படைப்புகள் உள்ளன. உரையில் இடம்பெறாத படைப்புகளும் இருப்பதற்கு வாய்ப்புகள் உள்ளன. அனைத்தையும் ஒருமித்துப்பதிப்பித்து வெளியிட்டால் மகாவித்துவானினி பெருமை புலனாகும்.

மேற்கூறிய படைப்புகள் அன்றி,
1. கப்பற்பாட்டு
2. குருபரம்பரை அகவல்
3. பொன்னூசல்
4. மங்களம்
5. லாலி
6. வாழ்த்து
போன்றவற்றையும் குறிப்பிடும் உ.வே.சா. அவர்கள், தம்முடைய குருநாதராம் மகாவித்துவான் வேறு சில படைப்புகளையும் எழுதவேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தார் என்று சுட்டுகின்றார். அவற்றுள் ஒன்று குறிஞ்சித்திணை வளங்கொழிக்கும் குற்றாலத்திற்கு ஒரு கோவை எழுதவேண்டும் என்பதாகும். அது என்ன காரணத்தினாலோ நிறைவேறவில்லை வருந்தி எழுதுகின்றார்.

விரைந்து செய்யுளியற்றும் வல்லாளர்:-
மகாவித்துவானின் மாணவர் கோபாலப்பிள்ளை என்பவர் விரைந்து எழுதுவதில் வல்லவர். இதனால் செருக்குற்றிருந்தார். மயிலாடுதுறையில் மயூரநாதர் தெற்குவீதியில் ஆசிரியர் இல்லத்தில் தங்கியிருந்தபோது, ஐயா, ‘என்கை வலிக்குமாறு செய்யுள் செய்வதில்லையே’ என்று உடன்படிக்கும் மாணவர்களிடத்துச்சொல்ல, மகாவித்துவான் காதில் விழுந்து விட்டது.

சில நாள் கழித்து சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து தாம்பாடி வந்த காரோணப் புராணத்தில் சுந்தரவிடங்கப்படலத்தில் கற்பனை நிறைந்த பாடல்களைச்சொல்லத் தொடங்கினார். அப்பாடல்களை, கோபாலப்பிள்ளை காலை ஏழு மணி தொடங்கி இடைவேளையின்றி நண்பகல் 12 மணி வரை எழுதிக் கொண்டே இருந்தார். திடீரென எழுந்து ஏடுகளைச்சேர்த்துக் கட்டி எழுத்தாணியை உறையிலிட்டு, மகாவித்துவான் காலடியில் வைத்துவிட்டு அவர் காலடியில் வீழ்ந்து எழாமல் கிடந்தார்.

‘என்ன நடந்தது? ஏன் இப்படி? எழுந்திரு’ என்றார் ஆசிரியர். ‘ஐயா, என் வலக்கைச்சுண்டுவிரலின் பின்புறமும் இடக்கை கட்டைவிரல் முனையிலும் குருதி கசிகிறது. இனி என்னால் எழுதமுடியாது. என்அகம்பாவம் அழிந்தது தாங்கள் கவிசொல்லும் வேகத்திற்கு என்னால் மட்டுமன்று எவராலும் எழுதமுடியாது’ என்று தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டார்.

இது போன்ற நிகழ்வுகள் எத்தனையோ …

பரந்துபட்ட அறிவு:-
பொருள் சொல்வதில் மகாவித்துவானுக்கு நிகர் அவரே. தன்னைவிடப் பெரியவர்கள் யாரும் இருக்கக்கூடாது என்று தற்பெருமை கொண்ட ஒருவர், மகாவித்துவான் அறிந்திராத பாடல் ஒன்றைச்சொல்லி, பொருள் கூறுக என்றார். இதோ அந்தப் பாடல்;

காணியுங் காணியுங் காணியுங் காணியுங் காணியுங்காற்
காணியுங் காணியுங் காணியுங் காணிமுக்காற்
காணியுங் காணியுங் காணியுங் காணியுநாற்
காணியுங் காணியுங் காணியுங் காட்டுங்கழுகுன்றே

உடனே, அதிலே உள்ள காணிகளைக்கூட்டி காலைக்காட்டு என்பது இதன் பொருள். கழுகுன்றத்தை அடைந்தால் அத்தலம் சிவன் திருவடியைக்காணச் செய்யுமென்பது இதன் கருத்து. இது பிணக்கில்லாத பெருந்துறைப்பித்தனே… என்வினை ஒத்தபின் கணக்கில்லாத்திருக்கோலம் நீ வந்து காட்டினாய் கழுக்குன்றிலே என்பதை நினைத்து பாடப்பெற்றது என்று விடையளித்தாராம்.

வினா தொடுத்தவர் உடனே, இதுவரையிலும் யாரும் இதற்குச்சரியாகப் பொருள் சொல்லவில்லை. கடினமான செய்யுளையே பொறுக்கி எல்லோரையும் கேட்டுக் கலங்கச்செய்து கொண்டுவந்த நானே, இதன் உண்மைப்பொருளைத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. யாதொரு கவலையின்றி இதற்குப்பொருள் கூறிய தாங்கள், தெய்வப்பிறவி என்று பாராட்டினாராம். இப்படிப்பலப்பல நிகழ்வுகள் மகாவித்துவான் வாழ்வில் பலமுறை நடந்துள்ளன.

மகாவித்துவானின் இலக்கியப்பணிகளில் பாடம் நடத்துதல், படைப்புகளைப் படைத்தல் இரண்டு மட்டுமே சிறப்பிடம் பெறுகின்றன. இவற்றைத் தவிர்த்து பதிப்புப் பணியில் ஈடுபட்டு ஒருசில படைப்புகளைப்பதிப்பித்துள்ளார். சாற்றுக்கவி அளித்தல், சிறப்புப்பாயிரம் நல்கல், சில படைப்புகளுக்கு உரை வழங்கல், வடமொழி படைப்புகளைத் தமிழில் வசனநடையாக மொழிபெயர்த்து, அதன்பின் செய்யுளாக்கல், உள்ளிட்ட இலக்கியப்பணிகளிலும் ஈடுபட்டவர்.

நகையுணர்வு:-
மகாவித்துவான் அவர்கள் இயல்பாக நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர்கள். மற்றவர்களின் செயலில் தவறு இருக்குமாயின் நயமாகச்சுட்டிக்காட்டி வெளிப்படுத்தக்கூடிய பண்பாளர்.

இவர் மயிலாடுதுறையில் 1860 ஆம் ஆண்டில் இருந்து வசிக்கத்தொடங்கினார். பல்லவராயன் பேட்டையிலிருந்து சடையப்பப்பிள்ளை என்பவர் இவருக்கு நெல் அனுப்பினார். அந்நெல் மகாவித்துவானுக்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. அந்த நெல்லின் பெயர் ‘தில்லைநாயகம்’. உடனே ஒரு மடல் எழுதுகிறார், ‘தில்லை நாயகன் பித்தனென்று சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன் அந்தச் செய்தி உண்மை என்பதை இப்பொழுது அறிந்து கொண்டேன். என்று. இதை உணர்ந்துகொண்ட சடையப்பப் பிள்ளை, மாற்றாக ஈர்க்கு சம்பா நெல்லை அனுப்பினார்.

பிள்ளையவர்களிடம் பாடம் கேட்க ஒருவர் வந்தாராம். ‘என்ன படிக்க வேண்டும்’ என்று கேட்டதற்கு, ‘இலக்கியம் படிக்கவேண்டும்’ என்று பதிலளிக்க, இலக்கணம் படிக்க வேண்டாமா ? என்று கேட்டாராம் பிள்ளை. ‘நன்றாகப் படித்திருக்கிறேன்’ என்று சொன்னதும், ஒரு பாடலைச்சொல்லி இதில் ‘எழுவாய்’, ‘பயனிலை’ என்ன என்று கேட்கிறார். வந்தவர் நீண்ட நேரம் யோசித்துக்கொண்டேயிருக்க, பிள்ளை வந்தவரைப்பார்த்து, ‘எழுவாய்… பயனிலை’ என்று சொல்ல, புரியாமல் விழிக்கிறார். இதற்கு ‘எழுந்திருப்பாய்’ இனி அமர்ந்திருப்பதில் ‘பயனில்லை’ என்னும் பொருள் என்று அருகில் இருப்போர் குறிப்பால் சொன்னதாகக்குறிப்பிடுவர்.

இவ்வுரையின்வழி மகாவித்துவானின் புலமை வெளிப்படும். 200ஆம் பிறந்த நாள் காணும் மகாவித்துவானின் படைப்புகள் அனைத்தையும் அச்சிட்டு நூலாக்கி மக்களுக்கு எளிதில் கிடைக்கச்செய்தல் நாம் அவருக்குச்செய்யும் தொண்டுகளுள் ஒன்று. தமிழுக்கு மிகப்பெரிய அளவில் தொண்டாற்றிய மகாவித்துவானுக்கு அவர் வாழ்ந்த மயிலாடுதுறையிலோ, ஆதீனைப் புலவராயிருந்த திருவாவடுதுறையிலோ மணிமண்டபம் எழுப்பி அவர் சிலையைத்தமிழர்கண்டு வழிபட வழிசெய்தல் அவருக்குச்செய்யும் மற்றொரு தொண்டாகும்.

நவீன அறிவியல் வளர்ந்துள்ள இக்காலத்தில் ஒருவரின் நிழற்படங்களைக் கோடிக்கணக்கில் உருவாக்கமுடியும். ஆனால் அறிஞர்களின் படங்கள் வெளிவந்த காலத்தில் வாழ்ந்தாலும் மகாவித்துவானின் உண்மையான படத்தினை இணையத்திலும் காண்பது அரிது. எனவே, அவரின் திருவுருத்தினை இந்தியமக்கள் அறியும் வகையில் அவருக்கு அஞ்சல்தலை வெளியிடல் அவருக்குச் செய்யும் பிறிதொரு தொண்டாகும். ‘மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம்பிள்ளை, இந்தியா’ என்று எழுதினாலே மடல் அவரை வந்து சேர்ந்துவிடும் பெருமைமிக்க அவருக்கு, மேற்காணும் செயல்களைச் செய்ய ஒருமித்து அரசுகளுக்குக்குரல்கொடுப்போம்.

(நிறைவுற்றது)

குறிப்பு:-
இவ்வுரையின் ஒருபகுதி, காரைக்கால் பண்பலை 100.3இல் 08.05.2015 இரவு 08.30க்கு இலக்கியச்சோலை பகுதியில் ஒலிபரப்பானது.

முனைவர் துரை. குணசேகரன்
தலைவர் தமிழாய்வுத்துறை
அ.வ.அ.கல்லூரி (தன்னாட்சி)
மன்னன்பந்தல், மயிலாடுதுறை

— முனைவர்   துரை. குணசேகரன்.

 

கடியேறு மலரோனைக் கடுஞ்சிறையில் வைத்துப்
படியாதி எவ்வுலகும் படைத்தருளும் பிரானை
முடியாத முதலோனை மூவர் பெருமானை
வடிவேலன் தனைப்பேசா வாயென்ன வாயே
வள்ளி மணாளனைப்பேசா, வாயென்ன வாயே…

‘முயற்சி திருவினையாக்கும்’ என்று சொல்வார்களே அது பிள்ளையவர்கள் வாழ்வில் நூற்றுக்குநூறு உண்மை. பிள்ளையவர்கள் திருத்தணிகைப்புராணத்தை வருவித்துப்படித்து வருகிறார். அப்புராணத்தில் அகத்தியன் அருள்பெறுபடலத்தின் சிலபகுதிக்குப்பொருள் விளங்கவில்லை. ‘சிவதருமோத்திரம்’ என்னும் நூலின் உதவியால் பொருளை விளங்கிக்கொள்ளலாம் என்று அறிகிறார். அச்சுவடியைப்பெற அரும்பாடுபடுகிறார்.

இந்தச்சுவடி, திரிசிரபுரத்தில் ஆன்மீகவாதியான தேசிகர் ஒருவரிடம் இருப்பதாக அறிந்து நேரில்சென்றும் பலஅன்பர்கள் வழியாகவும் கேட்டுப்பயனில்லை. பொருள் தருவதாகச் சொல்லியும் சாக்குபோக்குச்சொல்லி அலைக்கழித்து வருகிறாராம் அந்த அன்பர். எங்கு இருக்கப்போகிறதோ என்று எண்ணிய பிள்ளையர்களுக்கு, தம்மூரிலேயே அந்தச்சுவடி இருக்கிறதென்பதை எண்ணி முதலில் மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஆனால் கைக்குஎட்டியது வாய்க்குஎட்டாதபோது அதுபற்றிக்கவலைப்பட்டார்.

முகவாட்டத்துடன் இருந்த பிள்ளைவர்களைப்பார்த்த அவரின் மாணவர் சுந்தரம்பிள்ளை என்பவர் அதுகுறித்து வினவுகிறார். உண்மையறிந்து, அதனைப்பெற்றுத்தருவதாக உறுதிகூறிச்செல்லுகிறார். ஒருமுறை மேற்படி சிவதருமோத்திர சுவடியிருக்கும் வீட்டிற்கு எதிரே பிரபு ஒருவர் இரட்டைக்குதிரைகள் பூட்டிய வண்டியில் வந்து இறங்குகிறார். முன்னர் ஒரு சேவகன் ஓடிவந்து, இந்த வீடு இன்னாருடையதானா? அவர் இருக்கிறாரா? என்று தேசிகரிடம் வினவ, நான்தான் அவர், என்னவேண்டும் என்றுகேட்கிறார். அதற்குள் இன்னொரு சேவகன் ஓடிவந்து திண்ணiயில் விரிப்பொன்றை விரிக்க, வேறொருவன் திண்டினைக்கொண்டு வந்து வைக்கிறான். பிரபு திண்ணையில் அமர்ந்து திண்டில் சாய்ந்துகொண்டு கம்பீரமாய்க் காட்சியளிக்கிறார்.இதைக்கவனித்த தேசிகர் நாமாகச்சென்று விசாரித்தால் மதிப்பு இருக்காது என்று எண்ணி ஒருபலகையில் சென்று அமர்ந்துவிட்டார். முன்பு வந்த அதே சேவகன் உள்ளே வந்து விவரத்தைச்சொன்னான். ‘உள்ளே அழைத்து வரலாமே’ என்று கூறியவர், தாமே வந்து பார்ப்பதாகக்கூறி வெளியில் வருகிறார். முகமன் கூறி நிற்கிறார்.

சிறிதுநேரம் கழித்து சேவகர் ஒருவரிடம் வந்திருப்பவர் யார்? எங்கே வந்தார்கள் என்று மந்தணமாக (மறைவாக) கேட்கிறார். “எஜமானவர்கள் தென்னாட்டில் ஒரு ஜமீன் பரம்பரை. தாயார் முதலியோருடன் சிதம்பரதரிசனத்திற்காக வந்து இவ்வூரில் இறங்கி ஜம்புநாதர், தாயுமானவர், அரங்கநாதர் ஆகியோரை வழிபட்டுச்செல்ல கண்டோன்மென்டில் ஒரு பங்களாவில் மூன்றுநாட்கள் தங்கிச்செல்லலாம் என்றிருந்தார்கள். அதற்குள் தாயாருக்குச்சுரம் ஏற்பட்டது. எவ்வளவோ மருத்துவம் செய்தும் பலனில்லை. இங்கேயே தகனம் செய்துவிட்டு இன்று காலை நடக்கவேண்டிய செயல்களையும் செய்து முடித்தோம். சொந்த இடமாக இருந்தால் எவ்வளவு சிறப்பாக நடந்திருக்கும் என்ன செய்வது? எல்லாம் தெய்வச்செயல்” என்று கூறிமுடித்தான். “சிலவிவரங்களை விசாரிக்க, தக்கவர் யார் என்று கேட்டதற்கு, அனைவரும் உங்கள்பெயரைச்சொன்னார்கள். அதனால்தான் இங்கு வந்தோம் என்றான். காரியத்தை நடத்துவதற்கு வேண்டிய பதார்த்தம் அவ்விடத்தைப்போன்று இவ்விடத்தில் கிடைக்காது. நடத்துதற்குரிய நபர்களும் அவ்வாறே. அதனால் ஊருக்கே புறப்பட்டுப்போய்விடலாமோ என்றுகூட நினைக்கிறார்கள்” என்று கூறினார்.

விவரங்களைக்கேட்ட தேசிகர், “பணம்மட்டும் இருந்தால் என்ன பொருள் கிடைக்காது? எல்லாவற்றிற்கும் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். யோசிக்கவே வேண்டாம் என்று கூற, யோசனை ஒன்றுமில்லை சிவதருமோத்திரம் என்று சுவடி உள்ளது. அதனை இந்தநேரத்தில் படித்துக்கொண்டே பொழுதுபோக்கவேண்டியுள்ளது. பிரபுவின் பிதாஎஜமான் இறந்தபோதுகூட எங்கிருந்தோ அந்தச்சுவடியைத்தருவித்து படித்தார்களாம். அந்தச்சுவடியும் கிரந்தத்தில் இருந்தால் பயன்இல்லை. தமிழில் வேண்டுமாம். இதற்காகவே அங்கே போயவிடலாம் என்று நினைக்கின்றனர்” என்று கூறிய சேவகன், ‘இங்கேயே இருந்து முடித்துவிட்டுப்போனாலென்ன என்று எவ்வளவோபேர்சொல்லியும், காதில் ஏறவேயில்லை. ‘இந்தப்புத்தகத்தைப்படிக்கா மற்போனாலென்ன?’ என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான்.

உடனே தேசிகர் பிரபுவை நோக்கி ‘சிவதிருமோத்திரசுவடி தமிழிலேயே என்னிடமிள்ளது. பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் உங்களைப்போன்ற பிரபுக்களுக்கில்லா மல் வேறுயாருக்குத்தான் கொடுக்கப்போகிறேன் என்றார். கிரியை நடப்பதற்கு வேண்டிய குறிப்புகளைக்கேட்டு எழுதிவாங்கிக்கொண்டு, செலவு குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. அங்கே செய்தால் இன்னும் அதிகமாகும்’ என்றுகூற, ‘இவ்வளவு செலவு செய்யக்கூடியவர்கள் இங்கே யார் இருக்கிறார்கள்’ என்று தேசிகர் பதிலுரைத்தார்.

பிரபு, ‘நீங்களே இருந்து எல்லாவற்றையும் செய்க, வாங்கவேண்டியவற்றை உடனிருந்து வாங்கித்தரவேண்டும்’ என்று சொல்விட்டு வண்டியில்ஏறி அமர்ந்தார். சேவகன் ஒருவர், ‘நாங்கள் எப்போது வரவேண்டும்?’ என்று கேட்க, கிரியைக்கு ஒரு வாரத்திற்குமுன் வந்தால்போதும்’ என்று தேசிகர் கூறிவிட்டு, பிரபுவிடம், ‘கொஞ்சம் தாமதித்துச்செல்ல வேண்டும’; என்று வேண்டிக்கொண்டு இல்லத்திற்குள் ஒடுகின்றார். ஒரு சுவடியை எடுத்துவந்து, ‘இந்தப்புத்தகத்தை முன்பே கொடுக்காததற்கு மன்னிக்க வேண்டும். தங்களைப்போன்றவர்களின் பழக்கத்தைவிட இந்தப்புத்தகம் எனக்குப்பெரிதில்லை. குறிப்பறிந்து செய்யும் மகாபிரபுவுக்குத்தெரிவிக்க என்போன்றோருக்கு வேறுஎன்ன இருக்கிறது’ என்று வழிகிறார். ‘எல்லாம் தெரிந்துகொண்டோம்: அதிகமாக ஒன்று சொல்லவேண்டியதில்லை’ என்று கூறி, ஐந்து ரூபாயை எடுத்துக்கொடுத்துவிட்டுக்கிளம்பினார் பிரபு. சேவகர்கள் வண்டியின் முன்பும் பின்பும் ஓடினார்கள். தேசிகருக்கு இக்காட்சி அளவுகடந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

இதுவரை நடந்தது ஒரு நாடகம் என்பது உங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும். பிரபுவாக நடித்தவர் பிள்ளையவர்களின் அன்புக்குரிய சுந்தரம்பிள்ளை. ஒருநாள் அவர் வந்து பிள்ளையைப்பார்த்து சிவதிருமோத்திரசுவடியைத்தருகிறார். ‘ஏதப்பா இந்தச்சுவடி? எப்படி கிடைத்தது?’ என்று கேட்டவர், ‘ஏன் மீசையை எடுத்துவிட்டாய். உனக்கு நேர்ந்த துக்கம் எனக்குத்தெரியாமல் போய்விட்டதே. ஏன் எனக்குச் சொல்லியனுப்பவில்லை?’ என்று கேட்கிறார். ‘அதைப்பற்றிப்பிறகு சொல்கிறேன். இந்த நூலை படிஎடுத்துக்கொண்ட ஒருவாரத்தில் கொடுத்துவிடுங்கள். யாருக்கும் தெரியவேண்டாம’; என்று சுந்தரம்பிள்ளை கூறிவிட்டுச்செல்கிறார்.

பிள்ளையவர்கள் பத்துப்பத்து ஏடாகப்பிரித்து படியெடுத்து உரியகாலத்தில் கொடுத்தனுப்புகிறார். அந்தச்சுவடியுடன் ஒரு பவுனையும் கொடுத்து, தேசிகரிடம் சேர்ப்பிக்குமாறு சுந்தரம்பிள்ளை சேவகர் ஒருவரிடம் பணிக்க, தேசிகரின் வரவேற்பிற்கிடையே அவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, ‘உறவினர்களின் வற்புறுத்தலினால் ஊரில்போய் காரியத்தைச் செய்வதாகவும், தங்களிடம் கூறிவிட்டுச் சொல்லமுடியவில்லையே என்று வருந்துவதாகவும்’ கூறினான். மேலும், விரைவில் தங்களையும் அவ்விடத்திற்கு அழைப்பார்கள் என்றும் கூற, முதலில் வருந்திய தேசிகர், பொன் கிடைத்ததில் சமாதானமடைந்ததாக உ.வே.சா. தமது நூலில் குறிப்பிடுகின்றார்.

பிள்ளையவர்கள் வேறொருவர் மூலம் நடந்த நிகழ்வுகளை அறிந்து, சுந்தரம்பிள்ளையின் அடைக்குந்தாழ் இல்லாத அன்பின்பெருமையை எண்ணி மகிழ்ச்சியடைந்தார். தாம் நிகழ்த்திய நாடகம் குறித்து சுந்தரம்பிள்ளை அஞ்சி சிலநாட்கள் பிள்ளளையவர்களைப்பாராமலே இருந்துவிட்டார். அவரின் வற்புறுத்தலின் பேரில் சுந்தரம்பிள்ளை வந்தார். ‘என்ன அப்பா இப்படிச்செய்யலாமா?’ என்று கேட்பொழுது,

“பொய்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த
நன்மை பயக்கு மெனில்”

என்னும் குறளுக்கேற்ப நடந்துகொண்டேன். இதனால் யாருக்கு எந்தத்தீமையும் இல்லையே. ஐயாவுக்குக்குற்றமாகத் தோன்றினால் பொறுத்தருளவேண்டும் என்றார். இந்நிகழ்வு ஆசிரியர்மீது மாணவர்கொண்டிருக்கும் உண்மையான குருபக்தியைக்காட்டுகிறது. அதுமட்டுமன்றி ஐயத்தைப்போக்கிக்கொள்ள பிள்ளையவர்கள் ஒவ்வொருநேரத்தில் எடுக்கும் முயற்சியை வெளிப்படுத்துவதாகவும் அமைந்துள்ளது.

மாணவரின் திறனாய்வுக்கு மதிப்பு:-
மகாவித்துவான் அவர்களுக்குள்ள பெருமைகளில் குறிப்பிடத்தகுந்தது அவர் உருவாக்கிய மாணவர் பரம்பரை. பங்களூரில் இருந்த தேவராசப்பிள்ளை, பிள்ளையவர்களை மாணாக்கர்களுடன் அழைத்துப்பாடம் கேட்டவர். பிள்ளையவர்கள் கவலையில்லாமல் இருந்தால் படைப்புகளை மிகவும் நேரத்தியாகச்செய்வார் என்பதற்கும் சான்றுகள் உள்ளன.

பிள்ளையவர்கள் பாடிய அம்பர்புராணத்தில் சில பகுதிகளைக்கேட்டுவந்த அவருடைய தலைமாணவர்களில் ஒருவரான தியாகராசச்செட்டியார், “பாலியத்தில் செய்த உறையூர் புராணத்தைப்போல இப்புராணம் யோசித்துச்செய்யப்படவில்லை. அம்மாதிரி செய்தால் மிக நன்றாகவிருக்கும்” என்று கூறினார். அதற்கு, “வல்லூர்த் தேவராசபிள்ளiயின் பேருபகாரம்தான் காரணம். அவ்வாறு யாரேனும் என்னைக்கவலையில்லாமல் ஆதரித்து வைத்திருந்தால் இன்னும் எவ்வளவோ செய்வேனே” என்று பிள்ளையவர்கள் பதிலளித்தாராம்.

பெருங்காப்பியம் படைத்த தேரெழுந்தூர் கம்பனுக்கு, திருவெண்ணெய் நல்லூர் சடையப்பவள்ளல்போன்று, திரிசிரபுரம் மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளைக்கு அங்காங்கே நாடுமுழுவதும் அவ்வவ்போது சிற்சிலமகான்கள் உதவியிருந்தாலும் நிரந்தரமாக, ஒரிடத்தில் அமரவைத்து கல்விப்பணியாற்றுமாறு செய்ய வழியில்லை. அவ்வாறு வழியிருந்திருப்பின் பாடஞ்சொல்லும் தொழிலகமாய், படைப்புகளைத்தீட்டும் பட்டறையாய், பதிப்புரைக்கூடமாய் தனிமனிதரே விளங்கியிருப்பார் என்பதில் ஐயமில்லை.

இடிப்பாரை இல்லா ஏமாறா மன்னன்
கெடுப்பார் இலானும் கெடும்

எனும் குறளுக்கு இலக்கியமாய், பிள்ளையவர்கள் விளங்கியிருக்கிறார்கள். குருகுலவாசம் என்று படிக்கும் மாணவர்களுக்கு ஆசிரியர்கள்தாம் எல்லாம். மாணவர்களுக்கு விடுதலை உணர்வோடு பேசும் உரிமை இருந்திருக்குமா என்று ஐயுறும் காலத்தில் ஒரு மாணவர் ஆசிரியரின் நூலைத்திறனாய்ந்து கருத்துகூறும் நிலையினைப்பார்க்கவியலுமா? பிள்ளையவர்களின் மாணவர் தியாகராச செட்டியார் அம்பர்ப்புராணம் குறித்து கூறியபோது, அதனை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்குரிய காரணத்தைக்கூறியதும், அந்நிகழ்வினை அவரின் இன்னொரு மாணவராம் உ.வே.சா.பதிவு செய்வதும் குருநாதரின் பெருந்தன்மையினைக்காட்டும் நலமான நல்ல நிகழ்வுகளாகும்.

படைப்பாக்கத்தில் மாணவருக்கு உதவி:-
மாணவர்களுக்கு கருத்துவிடுதலை அளிப்பது மட்டுமன்றி, படைப்புகளை உருவாக்குவதிலும் உறுதுணையாகப்பலநேரங்களில் விளங்கியவர் மகாவித்துவான் அவர்கள். இவரின் மாணவரான தேவராசப்பிள்ளை தெலுங்கில் இருந்த குசேலோபாக்கியனத்தை தமிழ்வசனநடையில் பெயர்த்து கவிதையாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு வந்தார். ஆனால் அதற்குரிய ஆற்றலை அவர் அப்போது பெறாதிருந்ததால் ஊக்கம் குறைந்து உடம்பும் தளர்ந்தநிலையில் காணப்பட்டார். இதனால் வருத்தமுற்றிருப்பதை அறிந்தபிள்ளையவர்கள், “குசேலோ பாக்கியானத்தை செய்யுள்வடிவில் பார்க்க எண்ணமிருந்தால் ஓய்வு நேரங்கில் பாடிமுடித்துவிடுகிறேன். நன்றாகப்பாடுதற்குப்பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டபின் ஏதேனும் நூல் இயற்றலாம். இதனை இத்தோடு நிறுத்திவிட்டுக்கவலையின்றி இருங்கள்” என்றார். ஆசிரியரின் சொல்லை மறுத்தற்கஞ்சி அம்முயற்சியை நிறுத்திவிட்டார்.

என்றாலும் மாணவரின் மனக்குறையைக்குறிப்பாலறிந்த ஆசான் அதுவரை அவர்பாடிய குசேலோபாக்கியானப்பகுதிகளைத்திருத்தம் செய்தது மட்டுமன்றி, நாளொன்றுக்கு ஐம்பது செய்யுளுக்குக்குறையாமல் மாணவருக்கு முன்பாக இயற்றி முடித்தார். எந்தவிய சிரமமின்றி இயல்பாகப்பாடும் திறன்பெற்றிருந்த குருநாதர் பற்றி, “ஐயா! நீங்கள் தெய்வப்பிறப்போ! சாதாரண மனிதராக உங்களை நினைக்கவில்லை. சில பாடல்கள் செய்வதற்குள்ளே நான்பட்டபாடு தெய்வத்திற்கும் எனக்குமே தெரியும். இனிமேல் நான் உங்களிடத்தில் விசேட மரியாதையோடு நடப்பேன். இப்பொழுதுதான் உங்களுடைய பெருமை எனக்குத்தெரிய வந்தது. ஒரு பாட்டையாவது நீங்கள் திரும்பதிருத்தச்சொல்லவில்லையே. நீங்கள் இவ்வளவையும் மனத்திலே யோசித்து முடித்துக் கொள்கிறீர்களே. ஒரு பாட்டெழுதுவதற்குள் நான் கிழித்த காகிதங்கள் எவ்வளவோ இருக்கும்!” என்று ஆனந்தமடைந்தாராம்.

“நாடு உனக்குதான் நாளை முடிசூட்டிக்கொள்’ என்ற போதும் இல்லை…இல்லை….

ஆழிசூழ் உலகமெல்லாம் பரதனேஆள நீபோய்
தாழிரும் சடைகள்தாங்கி தாங்கரும் தவம்மேற்கொண்டு
பூழிவெண்கானம் நண்ணிப் புண்ணியத் துறைகள்ஆடி
ஏழிரண்டாண்டில் வாவென் றியம்பினன் அரசன்என்றான்

என்றபோதும் ‘அன்றலர்ந்த செந்தாமரை முகத்தினைவென்ற இராமன் முகத்தைக் கம்பன் காட்டுவானே… அதேபோன்று, அம்பர்ப்புராணம் குறித்த, மாணவர் தியாகராச செட்டியாரின் திறனாய்வையும், குசேலாபாக்கியானத்தை மாணவருக்காகப் பாடித்தந்தபோது மாணவர் தேவராசப்பிள்ளை பாராட்டியதையும் ஒரேநிலையில் எடுத்துக்கொள்கின்ற பண்பினை, மகாவித்துவானிடம் கண்டபோது, அவரைப் ‘பிற்காலக்கம்பர்’ என்று பாராட்டுவது மிகவும் பொருத்தம் என்பதை உணரலாம்.

மாணவருக்காக எழுதிய குசேலோபாக்கியானத்தில் இரத்தலின் இழிவினை,

“பல்லெலாம் தெரியக் காட்டிப் பருவரன் முகத்தில் கூட்டிச்
சொல்லெலாம் சொல்லி நாட்டித் துணைக்கரம் விரித்து
மல்லெலாம் அகல வோட்டி மானமென்பதனை நீட்டிவீட்டி
இல்லெலா மிரத்த லந்தோ விழிவிழி வெந்த ஞான்றும்”

என்று காட்டுவது, இரப்போர் பற்றிய சித்திரத்தைப்பார்ப்பதுபோல் அமைந்துள்ளது. இதுபோன்று நூல்முழுவதும் ஆற்றொழுக்கான நடையால் படிப்போரை ஈர்க்கும் பாங்கினை இந்நூல் மட்டுமன்றி எந்நூலிலும் கண்டு சுவைக்கலாம்.

காப்பிய உறுப்புகளெல்லாம் அமையப்பாடவேண்டும் என்று எண்ணித்தொடங்கிய தியாகராசலீலை முற்றுப்பெறாமல் உண்டாகிய மனக்குறை உறையூர்ப்புராணம் பாடியதால் தீர்ந்துபோனதாம். உதங்கமுனிவர் உறையூரை நோக்கி வரும்போது, பலதலங்களை வழிபட்டு வந்ததாகச் சொல்லப்படும் பகுதி, அத்தலங்களின் வரலாற்றை அழகுறப்படம் பிடிப்பதாக உள்ளது இதோ அப்பாடல்,

“அனைபோலு நல்லானை அடையாரிற் புல்லானை
வினையாவு மில்லானை விளக்குமறைச் சொல்லானை
புனைமேரு வில்லானைப் புரிசடையிற் செல்வானை
எனையாள வல்லானை யெழிற்காஞ்சி யிடைப்பணிந்தான்”

பிள்ளையவர்கள் நிரம்பக்கற்று, பலரை உருவாக்கிய நிலையிலும் தமக்குத் தெரியாதவற்றை யார்கூறினாலும் மாணவராக இருந்து கேட்கும் பண்புடையவர். எப்பொருள் யார்யார்வாய்க்கேட்பினும், எத்தன்மைத்தாயினும் மெய்ப்பொருள் காண்பதன்றோ அறிவென்னும் வள்ளுவத்தை அறிந்தவர் அன்றோ.

அறிதொறும் அறியாமை:-
இலக்கணவிளக்கத்திற்கு, சிலவிடங்களில் பொருள் புரியாமையினால் திருவாரூர் வைத்தியநாத தேசிகரிடம் கற்றுத்தேர்ந்த சுப்பிரமணிய தேசிகரிடம் முறையாகபாடம் கேட்கிறார் பிள்ளையவர்கள். தாம்படித்ததே போதுமென்று தமக்குள்ளே நிறைவடைந்த சிலர், பிள்ளையவர்கள் பாடங்கேட்டலைப்பார்த்து வியந்து, “சிறந்த வித்துவானான இவரும் பாடங்கேட்கிறாரே! இவர் பாடங்கேட்க வேண்டுவது உண்டோ? என்ன கேட்கிறார்?” என்று வினவுவார்களாம். அறிதொறும் அறியாமை கண்டு அதனை அகற்றிக்கொண்டவர் பிள்ளையவர்கள் என்பது இதன்வழிப்புலனாகும்.

மகாவித்துவான் பட்டம்:-
திருவாவடுதுறை ஆதீனக்கட்டளைத்தம்பிரானாக விளங்கிய ஸ்ரீசுப்பிரமணிய தேசிகர், தமக்குக்குருவாக விளங்கிய தாண்டவராயத்தம்பிரான் அவர்களைக் கொண்டு ஆதீன மாணவர்களுக்குப்பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கலாம் என்று முடிவுக்கு வருகிறார். அக்கருத்தை குருநாதரிடம் சொன்னபோது,

“என்னுடைய தேகநிலை அவ்வாறு செய்ய இடந்தராது: வழக்கமும் இல்லை. திரிசிரபுரத்தில் மீனாட்சிசுந்தரம்பிள்ளையென்று ஒரு வித்துவான் இருக்கிறார். அவர் இரண்டுமுறை சென்னைக்கு வந்திருந்தார். அக்காலத்தில் அவருடன் நெருங்கிப்பழகும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பாடஞ்சொல்லுவதிலும் செய்யுள் செய்வதிலும் அவருக்கு இணையாக யாரும் இல்லை என்றே சொல்லலாம். இந்தஆதீன வித்துவானாக அவர் நியமிக்கப்டுவாராயின் ஆதீனத்தின்புகழ் எங்கும்பரவும். அவரைக்கொண்டு பலமாணாக்கர்களைப்படிப்பிக்கலாம்.” என்று விண்ணப்பித்துக்கொண்டாராம். அப்போது ஆதீன கர்த்தாவாக விளங்கியவர் அம்பலவாணதேசிகர். அவருடைய கட்டளையைப்பெற சுப்பிரமணியதேசிகர் பலவினாக்களுக்கு விடையளிக்கவேண்டியிருந்தது. இறுதியாக ஆதீன வித்துவானாக்க ஒத்துக்கொண்டார்.

தம்மை ஆதீன வித்துவானாக்கிய அம்பலவாண தேசிகர் மீது ஒருசில நாள்களில் கலம்பகம் ஒன்றை இயற்றி அரங்கேற்றம் செய்தார். இதனைக்கேட்ட ஆதீனத்தம்பிரான்களில் ஒருவரான கனகசபைத்தம்பிரான் உள்ளிட்ட சிலர், ‘பிள்ளையவர்களுக்குச் சந்நிதானம் தக்க மரியாதை செய்தருள வேண்டும்’ என்று விண்ணப்பம் செய்ய, ‘மகாவித்துவான்’ என்னும் பட்டத்தை அம்பலவாண தேசிகர் வழங்கினார்.

‘மகாவித்துவான்’ என்னும் பட்டம் ஒருசிலருக்குத்தமிழகத்தில் அளிக்கப்பட்டிருந்தாலும், திருவாவடுதுறை ஆதீனம் வழங்கிய மீனாட்சிசுந்தரம்பிள்ளைக்குத்தான் மிகவும் பொருத்தமாக அன்று முதல் இன்றுவரை நிலைத்து நிற்கிறது என்றால் மிகையன்று.

(தொடரும்)

குறிப்பு:-
இவ்வுரையின் ஒருபகுதி, காரைக்கால் பண்பலை 100.3இல் 08.05.2015 இரவு 08.30க்கு இலக்கியச்சோலை பகுதியில் ஒலிபரப்பானது.

முனைவர் துரை. குணசேகரன்
தலைவர் தமிழாய்வுத்துறை
அ.வ.அ.கல்லூரி (தன்னாட்சி)
மன்னன்பந்தல், மயிலாடுதுறை

*********************

–முனைவர் மா.சியாமளாதேவி.

தொல்காப்பியம் தமிழில் இன்று கிடைக்கப்பெறும் நூல்களுள் மிகவும் பழமையானது. அதில் காணப்பெறும் சில வழக்காறுகள், இலக்கணக்கூறுகள், வாழ்க்கை மரபுகள் சங்க இலக்கிய நூல்களுக்கும் முற்பட்டன என்பது, இன்று பலரும் ஒப்ப அறிந்த முடிபாகும். இதனால் அது ‘தமிழின் முதனூல்’ என்று போற்றப்படுகின்றது. மூவாயிரம் ஆண்டு பழமையுடையதாயினும், இன்றும் அதன் ஆளுமைத் தமிழ் மொழியில் பெரும்பகுதி நிலைத்து நிற்கிறது.

நூலின் காலம்:
எள்ளிலிருந்து எண்ணெய் எடுப்பது போல, இந்நூல் தோன்றுவதற்கு முன்பே இலக்கியங்கள் பல இருந்திருத்தல் வேண்டும். அவை காலப்போக்கில் இறந்துபட்டிருக்கலாம். இத்தகைய நூல்களில் பெயர்களையும், பகுதிகளையும் பிற்கால உரையாசிரியர்கள் மேற்கோளாகக் குறிப்பிடுவது, மேற்கூறிய கருத்தையே வலியுறுத்தும் சான்றாக உள்ளது. தொல்காப்பியர் தமக்கு முன் விளங்கிய ஆசிரியர்களின் நெறியையே தாம் எடுத்துரைப்பதாகக் கூறுகிறார். தொல்காப்பியர் தம் நூலில், சற்றொப்ப 260 இடங்களில் தமக்கு முன்பு இருந்த அல்லது தம் காலத்தில் வாழ்ந்த இலக்கண ஆசிரியர்கள் பலரைப் பலவாறு குறிப்பிட்டுள்ளார். நூலின் இடையே,
‘என்ப’- ‘என்மனார்’- ‘மொழிப’-
‘யாப்பென மொழிப யாப்பறி புலவர்’-
‘தோலென மொழிப தொன்மொழிப் புலவர்’

என ஆங்காங்கு கூறிச்செல்வதாலும், ‘ நாடக வழக்கினும் உலகியல் வழக்கினும்’ என்றும் தமக்கு முற்பட்ட இலக்கிய மரபைக் குறிப்பிடுவதாலும், அவருக்கு முன்பே பற்பல இலக்கண நூல்களும் இருந்திருக்க வேண்டுமெனத் துணிந்துரைக்க முடிகிறது.

“தொல்காப்பியப் பாயிரத்தில் ஐந்திரம் நிறைந்த தொல்காப்பியன் என்ற தொடர் வடமொழியின் இலக்கணத்தில் வல்லுநரான பாணினியைக் குறிப்பிடாமல் அதற்கும் முந்தைய இந்திர வியாகரணத்தைப் பற்றிக் குறிப்பதால் பாணினிக்கும் (கி.மு.4ஆம் நூற்.) முற்பட்டவர் தொல்காப்பியர் என்பது புலப்படுகின்றது”1

“மறைமலையடிகள், வெள்ளைவாரணார் போன்றோர் இறையனார் களவியல் உரைவழி நின்றும் அகச்சான்று, புறச்சான்று வழி நின்றும் தொக்காப்பியர் காலம் கி.மு.5000 ஆண்டுகட்கு முற்பட்டது என்றும் கூறுகின்றார்”2

தொல்காப்பியம் தோன்றிய காலத்தைப்பற்றிக் கருத்து வேறுபாடுகள் பலவுண்டு. ஆண்டிலே முற்பட்டதென்று கூறுவோர் பலர். பிற்பட்டதென்று கூறுவோர் சிலர்.

1. “வேதவியாசர் காலத்திற்கு முன்னே தொல்காப்பியம் செய்யப்பட்டது. இன்றுள்ள இருக்கு, எசுர், சாமம், அதர்வணம் என்ற நான்கு வேதங்களும் எழுதப்படுவதற்கு முன்னே தொல்காப்பியம் எழுதப்பட்டது.”

2. முதற்சங்கம், இடைச்சங்கம், கடைச்சங்கம் என்ற மூன்று தமிழ்ச் சங்கங்கள் இருந்தன. இந்த முத்தமிழ்ச்சங்க வரலாற்றை இறையனார் அகப்பொருள் உரையிலே காணலாம். அந்த வரலாற்றை இறையனார் அகப்பொருள் உரையிலே காணலாம். அந்த வரலாற்றைக் கொண்டு கணக்கிட்டால் சற்றொப்ப 1300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னே தோன்றியது தொல்காப்பியம் என்று முடிவு கட்டலாம்.

3. தொல்காப்பியம் 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றியது என்று கூறுவோர் உள்ளனர். தொல்காப்பியத்தில் கார்காலம் முதலில் கூறப்பட்டிருகின்றது. ஆதலால் இந்நூல் ஆவணி மாதத்தை ஆண்டின் முதல் மாதமாக வழங்கிய காலத்தில் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். இதுவே தொல்காப்பியம் 5 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் தொன்றியது என்போர் காட்டும் காரணமாகும்.

4. மக்கள் இரும்பு, பொன் முதலிய உலோக வகைகளைக் கண்டுபிடித்தகாலம் கி.மு.5000 க்குப்பின் என்பர். தொல்காப்பியத்திலே உலோகங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. ஆதலால் அதன் காலம் கி.மு. 5000த்திற்கும் பிற்பட்டதுதான் என்பதில் ஐயம் இல்லை என்பர்.

5. தொல்காப்பிய காலம் 2400 ஆண்டுகளுக்கு முன்னென்று மொழிவோரும் உள்ளனர். பாணினி இலக்கணத்திற்கு முன்னேயிருந்த ஐந்திர இலக்கணத்தைப் படித்தவர் தொல்காப்பியர். ஆகவே, தொல்காப்பியர் பாணினி காலத்திற்கு முன்னே வாழ்ந்தவர். பாணினியின் காலம் கி.பி.4ஆம் நூற்றாண்டு, தொல்காப்பியர் கி.பி.4ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பிருந்தவர். இந்தக் கணக்கு உண்மையானால் தொல்காப்பியம் 2400 ஆண்டுகளுக்கு முன்னே தோன்றியதாகும்.

6. தொல்காப்பியம் கி.பி.2ஆம் நூற்றாண்டில்தான் தோன்றியது.1800 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றிய நூல்தான் தொல்காப்பியம்; இதற்கு ஆதரவு உண்டு என்போரும் உள்ளனர். இவ்வாறு கூறுவோர் சிறுபான்மையினர்.

7. எந்த வகையில் பார்த்தாலும் தொல்காப்பியம் கி.மு.2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னே தோன்றியிருக்க வேண்டும். ஆகையால் நாலாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட நூலேயன்றி பிற்பட்ட நூலில்லை என்போரும் பலர். இது தொல்காப்பியர் காலத்தைக் கணக்கிடும் பலராலும் ஒப்புக் கொள்ளப்படுகின்றதோர் முடிவு என்பர் சாமி. சிதம்பரனார்.”3 மேலும்,

“சுந்தரமூர்த்தி தொல்காப்பியக் காலத்தைப் பற்றி, சங்க இலக்கிய மொழி நிலையையும் தொல்காப்பிய மொழி நிலையையும் வைத்துப் பார்க்கின் இது சங்க இலக்கியங்களுக்கு முன்னர் எழுந்திருக்க வேண்டும் என்று கி.மு.மூன்றாவது நூற்றாண்டுப் பகுதியை ஒட்டிய காலப் பகுதியில் தோன்றியிருக்கலாம் என்றும் எண்ணுவர். சங்க இலக்கியங்கள் கி.மு. இரண்டாவது நூற்றாண்டு வரையுள்ள காலப்பகுதியில் பல நிலைகளில் தோன்றியுள்ளன அவர் எண்ணம்” என்று கூறுகிறார்.

சான்றெண்:
1.சண்முக.செல்வகணபதி. மொழி வரலாறும் மொழி இயலும்.,ப.1
2.சி.பாலசுப்பிரமணியன்., தமிழ் இலக்கிய வரலாறு.,ப.18
3.சாமி.சிதம்பரனார். தொல்காப்பியத்தமிழர்., பக்.6-10
4. Sundaramurthi, Early Literary Theories inTamil., pg.3-7

துணை நூற்பட்டியல்:
1.செல்வகணபதி.சண்முக.,
மொழிவரலாறும் மொழி இயலும்.,
பழனி; சிட்டிப்பதிப்பகம்
மு.பதி.2002

2.சிதம்பரனார்.சாமி.,
தொல்காப்பியத் தமிழர்.,
சென்னை; நியூசெஞ்சூரி புக் ஹவுஸ்.,
மு.பதி.2002

3.பாலசுப்பிரமணியன்.சி.
தமிழ் இலக்கிய வரலாறு.,
சென்னை; மனமலர்ப் பதிப்பகம்.,
மு.பதி.2003.

4.Sundaramurthy.G.,
Early Literary theories in Tamil.,
Chennai; sarvoday ilakkiya pannai.,
F.E.1947

முனைவர் மா.சியாமளாதேவி,
உதவிப்பேராசிரியர்,
தமிழாய்வுத்துறை, அ.வ.அ. கல்லூரி,
மன்னன்பந்தல், மயிலாடுதுறை

— முனைவர்   துரை. குணசேகரன்.

 

கடியேறு மலரோனைக் கடுஞ்சிறையில் வைத்துப்
படியாதி எவ்வுலகும் படைத்தருளும் பிரானை
முடியாத முதலோனை மூவர் பெருமானை
வடிவேலன் தனைப்பேசா வாயென்ன வாயே
வள்ளி மணாளனைப்பேசா, வாயென்ன வாயே…

என்னும் மகாவித்துவான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையின் வரிகளாலே முருகப்பெருமானைப்போற்றி, மகாவித்துவானின் இலக்கியப்பணிகள் குறித்த என்னுடைய பேருரையைத் தொடங்குகின்றேன்.

கம்பனைப்போல்
வள்ளுவர்போல்
இளங்கோவைப்போல்
பூமிதனில் யாங்கணுமே பிறந்ததில்லை

எனும் பாரதத்தில் ‘பா’ரத்தால் பவனிவந்த சாரதியாம் பாரதியின் பாடலில் சேர்க்கப்படவேண்டிய இன்னொருவர் உண்டென்றால் அவர்தாம் சிற்றிலக்கியக்களஞ்சியக் கருவூலமாம் 199 ஆண்டுகளுக்கு முன் இம்மண்ணில்தோன்றி, மகத்தான சாதனைகளை நிகழ்த்திய மாமனிதர் மகாவித்துவான் மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளை.

காலத்தொடு கற்பனை கடந்த
கருவூலத்துப் பழம்பாடல்
கலைமாச் செல்வர்

என்னும் குமரகுருபரர் சொற்களுக்கு இலக்கியமாய் வாழ்ந்தவர்.

செந்தமிழ் வளர்ந்த தென்பாண்டி நாட்டில் மானிடர்போற்றும் மதுரைமா நகரில் இல்லறத்தை நல்லறமாய் நடத்துகின்றார் சிதம்பரம் பிள்ளை – அன்னத்தாச்சி இணையர். வாழ்வின் வளம்வேண்டி திரிசிரபுரம் எனும் திருச்சிராப்பள்ளிக்கு மேற்கே காவிரித்தென்கரையில் உள்ள எண்ணெயூருக்கும் அதனை அடுத்து அதவத்தூருக்கும் வந்து குடியமர்கின்றனர். இணையர் நடத்திய இல்லறப்பயனாய், செய்த பெருந்தவத்தால் 1815ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் திங்கள் ஆறாம்நாள் மீனாட்சிசுந்தரம்பிள்ளை பிறந்தார்.

கல்வியும் இல்வாழ்வும்:-
‘ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே’என்று பாடிய புறநானூற்றுப்புலவர் ‘சான்றோனாக்குதலை தந்தையின் கடனென்றார். அவரின் கூற்றை மெய்ப்பிக்கும்வகையில் சிதம்பரம்பிள்ளை, மகனை மற்றவர் போற்றும் மாண்புகள் மிகுந்தவனாக மாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றார்.

ஆம், சிறுவயதிலேயே தந்தை கற்பிக்கும் பள்ளியில் பிள்ளைக்கும் பாடஞ்சொல்லித்தரப்படுகிறது. ஐந்து வயதில் தொடங்கிய கல்வியால் ஆத்திசூடி, நீதிநூல்கள் தொடங்கி, காலஞ்செல்லச்செல்ல அந்தாதி, கலம்பகம், பிள்ளைத்தமிழ், நிகண்டு, பிரபந்தம், சதகம், மாலை, நைடதம், நன்னூல் உள்ளிட்ட இன்றியமையா சிற்றிலக்கியவகைகள் மற்றும் இலக்கணங்களையும் பிழையறக்கற்றுக்கொண்டார். பள்ளியில் ஆசிரியருக்கு அடுத்த நிலையில் உள்ள சட்டாம்பிள்ளையாக உயர்ந்தார்.

பன்னிரண்டு வயதிலேயே செய்யுள் இயற்றும் ஆற்றலைப்பெற்றார். படிக்கும் நூல்களை ஏட்டில் எழுதும் பயிற்சியையும் பெறுகிறார். சூழலைக்கொடுத்து செய்யுள் செய்யும் பழக்கத்தையும் காலஞ்செல்லச்செல்ல திரிபு, யமகம், சிலேடை அமைத்து பாவியற்றும் கலையையும் கற்றுக்கொள்கிறார். விரைந்து, குறுகிய காலத்திலேயே பிந்தைய நிலையில் கற்க வேண்டியதனைத்தும் கற்றுக்கொள்வதுடன், தந்தைசென்று பாடஞ்சொல்லும் இடத்துக்கும் உடன் சென்றுவரலானார். தந்தை செல்லமுடியாத காலத்தில் மீனாட்சிசுந்தம் அவர்களே சென்று பாடம்நடத்தி வருகிறார். பிள்ளையின் திறமறிந்தோர் தந்தைக்கு அளிக்கும் மதிப்பையும் மரியாதையையும் அளிக்கின்றனர்.

வெண்ணெய் திரண்டு வரும் நிலையில் தாழிஉடைந்தாற்போல மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை நன்கு வளர்ந்துவரும் சூழலில், பதினைந்து வயதில் தந்தை சிதம்பரம்பிள்ளை மறைவெய்துகிறார். அதுவரை, தாம்பிறந்த அதவத்தூரில் வாழ்ந்துவந்த பிள்ளையவர்கள், திரிசிரபுரம் மலைக்கோட்டையில் உள்ள தெற்கு உள்தெருவில் வாடகை வீடொன்றில்வந்து குடியேறுகிறார். காவேரிஆச்சி என்னும் மங்கை நல்லாளை நண்பர்களும் உறவினர்களும் மணமுடித்து வைக்கின்றனர்.

தந்தை மறைந்தாலும் கல்வி கற்பதை மறக்கவில்லை. உறையூர் முத்துவீரராகவே முதலியார், திரிசிரபுரம் சோமசுந்தர முதலியார், வீரநாயக்கன்பாளையம் இருளாண்டிவாத்தியார் பாலக்கரை வீரராகவசெட்டியார், கோட்டடி ஆறுமுகம்பிள்ளை, கல்குடி மருதமுத்தப்பிள்ளை, வேலாயுதமுனிவர், கீழ்வேளுர் சுப்பையாபண்டாரம், திருநயம் அப்பாவையர், வேலாயுதமுதலியார், கீழ்வேளுர் சுப்பிரமணியதேசிகர், திரிசிரபுரம் கோவிந்தம்பிள்ளை போன்ற தலைசிறந்த கல்விமான்களிடம் எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு என்னும் நான்கு இலக்கணங்களை ஐயமறக்கற்றுக்கொண்டார்.

ஐந்தாம் இலக்கணமாம் அணியிலக்கணத்தைக்கற்பிக்க, உரிய ஆசிரியர் கிடைக்காமையால் தண்டியலங்கார ஆசிரியரை எதிர்பார்த்துக்காத்திருந்தார். அவ்வயம் வீடுவீடாக சென்று பிச்சையேற்று வாழ்க்கைநடத்திவரும் பரதேசி ஒருவர், அணியிலக்கணம் அறிந்தவர் என்பதை அறிகிறார். ஆனால், அப்பரதேசி எவரையும் மதிக்கும் இயல்பு அற்றவர் என்பதும் தெரியவருகிறது.

தானே தரக்கொளி னல்லது தன்பால்
மேவிக் கொளக்கொடா விடத்து மடற்பனை

என்பதனையொத்து, தம்மை நாடிவருவோருக்கு சிலதமிழ் நூற்கருத்துகளை உரைப்பார் என்பதனை அறிந்து, அவரிடம் சென்று எவ்வாறேனும் அணியிலக்கணம் கற்கவேண்டும் என்று முடிவெடுக்கிறார். பரதேசி பிச்கை ஏற்கும் காலமறிந்து கூடவேசென்று அவருக்குப்பிடிக்கும் பொருள் கீழ்த்தரமான ஒன்று என்று அறிந்தும், அவர்விரும்பும் போதைப்பொருளில் ஒன்றை வாங்கிச் சென்று காலமறிந்து கொடுக்கிறார். அணியிலக்கணம் மட்டுமன்றி வேறுசில நூல்களைப்பெற்றும் பிள்ளையவர்கள் தன்னை மேம்படுத்திக்கொண்டதாக உ.வே.சா. குறிப்பிடுகின்றார்.

‘உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும்
பிற்றை நிலைமுனியாது கற்றல் நன்றே’

என்னும் புறப்பாடலின் பொருளை அறிந்தவர் அன்றோ. இவ்வகையில் ஐந்திலக்கணத்தில் பிள்ளையவர்கள் தேர்ச்சி பெற்றவராகிறார். மேலும்,
நினைத்த மாத்திரத்தில் நினைத்த அளவு கவிதைபாடும் ஆசுகவி,
இனிமையாக இசையுடன் கவிபாடும் மதுரகவி,
சித்திரவடிவில் பாவியற்றும் சித்திரக்கவி,
சுருங்கிய பொருளை விரித்துப்பாடும் வித்தாரக்கவி
எனும் நால்வகையிலும் செய்யுளியற்றிப்பாடும் ஆற்றலை உரிய அறிஞர்களின்வழி கற்றுக்கொள்கிறார்.

செய்யுள் இயற்றும் பயிற்சி:-
பாடங்களை உரிய ஆசிரியர்களை நாடிக்கேட்டு வலுவான அடித்தளத்தை அமைத்துக்கொண்ட பிள்ளையவர்கள், நல்லவாய்ப்புகள் வழி அவற்றைச்செயல்படுத்தும் பயிற்சியைப் பெறுகிறார். தந்தையார் காலத்தில் பாடஞ்சொல்லி முடித்தபின் பிள்ளையுடன் உடன் பயின்ற மாணவர்களையும் கடைக்கு அனுப்பி, வீட்டிற்குத்தேவையான பொருள்களை வாங்கிவரச்சொல்வது பழக்கம். அப்போது பிள்ளையவர்களும் மாணவர்களும் ஒருசெய்யுளை ஒருவர் சொல்ல, அதன் இறுதிச்சொல்லை முதலாகக்கொண்டு அந்தாதி முறையில் வேறொருவர் வேறாருசெய்யுளைக் கூறுவர். இவ்வகையில் அவரவர் அறிந்த செய்யுளை அனைவரும் அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு ஏற்படும்.

சங்கச்சாவடியைக்கடந்து பிள்ளைகள் செல்லும் பொழுது அங்குப்பணிபுரியும் அரங்கபிள்ளை என்பவர், சிதம்பரம் பிள்ளையின் மாணவர்கள் என்பதை அறிந்து அப்போது நடைபெற்றுவரும் பாடங்கள் குறித்தும் மனப்பாடம் செய்துள்ள பாடல்கள் குறித்தும் வினவுவார். செய்யுள் இயற்றும் வழியை அறிந்திருக்கிறீர்களா? என்ற வினவலுடன் ஒருமுறை விநாயகர் குறித்து ஒரு வெண்பாவைச்செய்யுங்கள் என்றாராம். அவ்வமயம் அனைவரும் அதுகுறித்து சிந்தனை செய்து கொண்டிருக்கையில் பிள்ளையவர்கள்,

“பாரதத்தை மேருப்பருப் பதத்திலே எழுதி
மாரதத்தைத் தந்தையிவர் வண்ணஞ்செய் சீருடையோய்
நற்றழிழை யாங்கணயந்து கற்றுத் தேறமனத்
துற்றருளை எங்கட் குதவு”

எனும் வெண்பாவை விரைந்து எழுதித்தருகிறார். இதே போன்ற வழக்கத்தை ஒவ்வொருமுறையும் செய்யவைத்து, வெண்பாவிற்கு ஒரு பணமாகிய இரண்டு அணா கொடுத்து அனுப்புவாராம். இப்பயிற்சி பிள்ளையவர்கள் எதிர்காலத்தில் கடல்திறந்த மடையாக, பாக்களைக்கொட்டுவதற்குக்களனாக – பயிற்சிக்களமாக அமைந்தது.

இதேபோன்று திரிசிரபுரம் மலையாண்டிப்பிள்ளை என்பவர் பிள்ளையவர்களின் ஆற்றலை அறிந்து, தம் ஊரிலுள்ள மிராசுதார் ஒருவரின் இல்லம் அழைத்துச்சென்று சிறப்பாக அறிமுகம் செய்தார். அருகில் இருந்த ஒருவர் ஒருபாடலைக்கூறி ‘இப்பாட்டுக்கு அர்த்தம் சொல்’ என்று கேட்க, உடனே பொருளுரைக்கிறார். இதனையே ஈற்றடியாகக்கொண்டு ஒருவெண்பாப்பாடு என்று சொல்ல, ‘சொல்’ என்பதற்கு ‘நெல்’ என்னும் பொருள் கொண்டு எழுத, அது பொருந்தாமையால் ‘தூய’ என்பதனை முன்னே வைத்து, உடனே பாடிமுடிக்கிறார். கேட்ட மிராசுதாரர் ஒருவண்டிநெல் கொடுத்தனுப்புகிறார். இது பிள்ளைக்கு மட்டுமன்றி, ‘தன் மகனைச்சான்றோன் எனக்கேட்கும் தந்தைக்கும்’ நெகிழ்ச்சியையும் மகிழ்ச்சியையும் தந்தன.

தந்தையார் சோமரசம்பேட்டை எனும் ஊரில் மறைந்தார். மறைந்த ஆண்டு ‘விரோதி’ என்பதாகும். வேதனையின் விளிம்பிற்கே சென்ற பிள்ளையவர்கள்,

“முந்தை அறிஞர் மொழிநூல் பலநவிற்றும்
தந்தை எனைப்பிரியத் தான்செய்த – நிந்தைமிகும்
ஆண்டே விரோதியெனும் அப்பெயர்நிற்கே தகுமால்
ஈண்டேது செய்யாய் இனி”

என்று வெண்பாப்பாடுகிறார். இப்பயிற்சிகள் பிற்காலத்தில் படைப்புலக அரிமாவாகத் தமிழகத்தில் பிள்ளையவர்கள் வலம்வர பேருதவியாய் இருந்தது.

சென்னைப்பயணம்:-

“நவில்தொறும் நூனயம் போன்று பயில்தொறும்
பண்புடை யாளர் தொடர்பு”

எனும் மொழிக்கேற்ப எண்ணற்ற நூல்களைப்பயின்று தமது அறிவெல்லையை விரிவுபடுத்திக்கொண்டார். தாம் வாழும் இடத்தைச்சுற்றியுள்ள தமிழறிஞர்களிடம் மட்டும் கற்றகல்வி போதாது என்று எண்ணினார். சென்னையில் கல்விச்சங்கம் ஒன்று நாட்டின் பல்வேறு இடங்களிலிருந்தும் தமிழ் வித்துவான்களை வரவழைத்து மாணாக்கர்களுக்குப்பாடம் புகட்டுதல், பழைய தமிழ்நூல்களைப்புதிப்பித்தல், செய்யுள் வடிவிலான நூல்களை எழுதுவித்தல், கல்விநிலையங்களுக்கு ஏற்றவகையில் உரைநடையில் இலக்கணங்களையும் பாடங்களையும் இயற்றச்செய்தல், வடமொழி உள்ளிட்ட பிறமொழி நூல்களைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தல் முதலான பணிகளைச்செய்து வருவதை அறிந்துகொள்கிறார். சென்னை செல்லுவதற்கும் அங்கே தங்கித் தமிழறிஞர்களைச் சந்தித்து வருவதற்கும் பொருட்செலவு குறித்து சிந்தித்து வருகிறார்.

இலக்குமணப்பிள்ளை மகாவித்துவானை ஆதரித்து வருபவர்களில் ஒருவராவார். சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் உள்ள அவரின் வழக்கை நடத்துவதற்குரிய சரியான நபர் யார்’ என்பதை சிந்தித்து, மகாவித்துவானின் நினைவு வரவே, அவரை அனுப்பலாம் என்று முடிவுக்கு வருகிறார். காலம் கனிந்தது. ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய் என்பார்களே அது இதுதான் போலும் இதனை,

நித்தியத் தரித்திரராய் உழைத்துழைத்துத்
தினைத் துணையும் பயனின்றிப் பசித்தமக்கள்
சிறிதுகூழ் தேடுங்கால் பானை ஆரக்
கணத்திருந்த வெண்சோறு காணும் இன்பம்

என்று புரட்சிக்கவியில் பாவேந்தர் பாடுவாரே அந்த இன்பத்தினை மகாவித்துவான் அடைந்திருப்பார்.

சென்னையை அடைந்த பிள்ளையவர்கள் திருவாவடுதுறை ஆதீன வித்துவான் ஸ்ரீதாண்டவராயத்தம்பிரான், காஞ்சிபுரம் சபாபதிமுதலியார், எழும்பூர் திருவேங்கடாசலமுதலியார், திருத்தணிகை விசாகப்பெருமாளையர், திருவம்பலத் தின்னமுதம்பிள்ளை, சென்னையில் விநாயகப்புராணத்தை கச்சியப்ப முனிவர் அரங்கேற்றம்செய்தபொழுது அதற்குசிறப்புப்பாயிரம் அளித்த போரூர் வாத்தியார், அட்டாவதானம் வீராசாமி செட்டியார், புரசைஅட்டாவதானம் சபாபதி முதலியார் போன்றவர்களிடம் கந்தபுராணம், பெரியபுராணம், திருவிளையாடற்புராணம், காஞ்சிபுராணம், சைவப்பிரபந்தங்கள், திருவாரூர்த்தலபுராணம் உள்ளிட்ட நூல்களில் ஏற்பட்ட ஐயங்களைத்தீர்த்துக்கொண்டார்.

கல்லாடம், திருவாசகம், திருச்சிற்றம்பலக்கோவையார், திருக்குறள் பரிமேலழகர் உரை, கம்பராமாயணம், பாகவதம், திவ்வியப்பிரபந்தம் போன்ற நூல்கள் தொடர்பான பாடங்களையும் தெளிவுபடுத்திக்கொண்டார். ஒவ்வொரு நாளையும் மூன்றாகப்படுத்திக்கொண்டு முற்பாகத்தில் காஞ்சிபுரம் சபாபதி முதலியாரிடத்தும், பிற்பகலில் எழும்பூர்த்திருவேங்கடாசல முதலியாரிடத்தும் கதிரவன் மறைவிற்குப் பின் மயிலை திருவண்ணாமலைமடத்துதிருவம்பலத்தின்னமுதம்பிள்ளையிடத்தும் சென்று அவர்களுக்கு ஆகவேண்டிய எழுதுதல், ஒப்புநோக்குதல் முதலான பணிகளைச் செய்துவிட்டு, தக்கநேரத்தில் பாடங்கேட்டுவருதலை வழக்கமாகிக்கொண்டிருந்தாராம். இவர்களில் எவருக்கேனும் பாடஞ்சொல்ல நேரமில்லையாயின் அதனை முன்பே தெரிந்துகொண்டு அந்த நேரத்தில் பிறஅறிஞர்களிடம் பாடம் கேட்கச்சென்று விடுவாராம்.

பிள்ளையவர்கள் மேற்படிக்காலத்தை எவ்வாறு பொன்னான காலமாக எண்ணிச்செயல்பட்டுள்ளார் என்பதை உ.வே.சா. போன்ற மாணவர்களுக்குச் சொல்லுவாராம். திருவம்பலத் தின்னமுதம்பிள்ளை வீட்டிற்குச் செல்லும் பொழுது அருள்மிகு கபாலீசுவரர்கோவில் வாயில் வழியாகத்தான் போவார்களாம். உள்ளே சென்று வழிபட விருப்பம் இருந்தும் நேரம்போய்விடுமே என்னும் கவலையால் வெளியில்நின்றே வழிபட்டுச் செல்வதாக உ.வே.சா பிள்ளையவர்கள் குறித்த வரலாற்றில் குறிப்பிடுகின்றார்.

அறிஞர் பாராட்டு:-
‘அடக்கம் அமரருள் உயக்கும்’ என்பது வள்ளுவரின் வாக்கு அல்லவா? இது பிள்ளையவர்களுக்கு மிகவும் பொருந்தும். சென்னையில் இருந்தநேரம் சபாபதி முதலியார் அவர்கள் பிள்ளையவர்களை மகாலிங்கையர் அவர்களிடம் அறிமுகம் செய்து வைக்கிறார். இருவரும் தமிழ்மலைகள். நீங்கள் எந்த நூலை வாசித்திருக்கின்றீர்? அவற்றில் ஒன்றிலிருந்து ஒரு பாடலைச்சொல்லுங்கள் என்றாராம். உடனே,

இரசத வரையமர் பவள விலங்கல்
இடம்படர் பைங்கொடியே
இமையவர் மகிழ்வொடு புகழுஞ் சிமயத்
திமயம் வரும்பிடியே….

என்று தொடங்கி,

மதுரித நவரசம் ஒழுகக் கனியும்
வளத்த நறுங்கனியே
தரணி மிசைப்பொலி தருமக்குயிலே
தாலே தாலேலோ
தழையும் தந்தி வனத்தமர் மயிலே
தாலே தாலேலோ

என்று நிறைவு செய்கிறார். பொருளையும் தக்கவாறு எடுத்துரைக்கிறார். கேட்ட மகாலிங்கயைர், ‘இப்பாடல் ஒரு பிள்ளைத்தமிழில் உள்ளது போலிருக்கிறது. சொற்களும் பொருளும் நயம்பட உள்ளன. இது திரிசிரபுரம் முதலிட இடங்களில் மட்டும்தான் வழங்குகிறது போலும். இதன்பெயரையாவது ஒருவரும் நம்மிடம் சொல்லவில்லையே’ என்று ஏக்கத்துடன், ‘இச்செய்யுள் எந்தநூலில் உள்ளது? இயற்றியவர் யார்?’ என்று வினவுகிறார்.

மிகவும் அடக்கத்தோடு, ‘இது அடியேன் இயற்றிய அகிலாண்டநாயகி பிள்ளைத்தமிழில் உள்ளது’ என்கிறார். ‘இவ்வளவு அருமையான நூலைப்படைத்தவர் அடங்கியிருப்பது வியப்பாக உள்ளது. இதைப்படைக்க எவ்வளவு நூல்பயிற்சியைப்பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று பலவாறாகப்பராட்டி பலமுறை அச்செய்யுளைக்கூறச்சொல்லிக்கேட்டுமகிழ்ந்தாராம். இந்நூல் இதுவரை அச்சேறவில்லையென்றால் உடனே அம்முயற்சியில் இறங்குங்கள் என்று கூறியதுடன், ‘இந்த நகரில் எவ்வளவுநாள்; தங்கினாலும் என்னுடன்தான் தங்கவேண்டும். யோசிக்க வேண்டாம். ஆகவேண்டிய காரியம் எதுவாக இருப்பினும் முடித்துத்தர ஏற்பாடு செய்கிறேன்’ என்று அன்பொழுக வேண்டிக்கொண்டாராம். கற்றோருக்குச்சென்றவிடமெல்லாம் சிறப்பு என்பார்களே அது இதுதான் போலும்.

பிறகு மகாலிங்கையருடன் பழகும் வாய்ப்பினை மிகுதிப்படுத்திக்கொண்டார். நன்னூல் விருத்தியுரை, காரிகையுரை தண்டியலங்காரவுரை நாற்கவிராச நம்பியகப்பொருளுரை முதலான நூல்களில் தமக்கிருந்த ஐயங்களைப்போக்கிக் கொண்டார். அதுவரை அவருக்குக்கிடைக்காமலிருந்த இலக்கணக்கொத்துரையையும் பெற்றுக்கொண்டார். அதனைக் கொடுக்கும்பொழுது, ‘இந்நூல் கிடைக்காமல் பலவிடங்களில் அலைந்தேன். திருவாவடுதுறை மடத்திலும் இல்லை. பின் தாண்டவராயத்தம் பிரானிடத்தே பெற்றேன். இதனை மிகவும் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்ளவேண்டும்’ என்று கொடுத்தாராம். அதனை உடனே படியெடுத்துக்கொண்டதாகக்குறிப்பு உள்ளது. மகாலிங்கையரின் வேண்டுகோளான அகிலாண்டநாயகிபிள்ளைத்தமிழ், திரிசிரபுரம் இலக்குமணப்பிள்ளையின் பொருளுதவியால் அச்சிடப்பெற்றது. இதுகுறித்து என் உரையில் பின்னால் சொல்லவிருக்கிறேன். இதேபோன்று பிள்ளையவர்களின் அச்சான படைப்பு ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு வரலாறு உள்ளது. உரையின் விரிவஞ்சி விட்டுவிடுகிறேன்.

இணர் ஊழ்த்தும் நாறாமலர் அனையர் கற்றது
உணர விரித்துரை யாதார்

என்னும் குறள்நெறிக்கேற்ப, கற்ற கல்வியின் சிறப்பே எடுத்துரைக்கும் ஆற்றலில்தான் உள்ளது. அவ்வகையில் தந்தைஅளித்த பயிற்சியாலும் தாம் செய்த முயற்சியினாலும் பிள்ளையவர்கள் கல்விச்செல்வம் நிரம்பிய நிறைகுடமாய், ஆன்றவிந்தடங்கிய கொள்கைச்சான்றோராய் விளங்கினார். தான்பெற்ற இன்பம் இவ்வையகம் முழுதும் பெருக பாடம்சொல்லும் செயலில் இறங்கினார்.

பெரியபுராண விரிவுரை:-
பிள்ளையவர்கள் பெரியபுராணத்தின்மீது ஈடுபாடு கொண்டு அதனை ஐயமற அறிந்து கொண்டார்கள். அதனை விரிவுரையாக நிகழ்த்தினால் தமிழ்ச்சுவையையும் பக்தியின் மேன்மையையும் பலரறியக்கூடும் என்பதால் தக்காரை அணுகி விரிவுரையை நிகழ்த்திவருகிறார். சமயக்காழ்ப்புணர்ச்சியால் பொறாமைகொண்ட சிலரால் விரிவுரை தடைபடுகிறது. காரணம் பெரியபுராணத்தில் வரும் ஒவ்வோர் அடியவரின் புராணத்திலும் அவரின் மரணம் குறித்து செய்திவருவதால் அமங்கலமுடிவாயிருக்கின்ற இந்த நிகழ்வை ஒரு வீட்டில் நடத்தலாமா? என்று இல்லத்து உரிமயாளரை கலைத்துவிடுகிறார்கள். மொழிப்பற்று இல்லாதவரிடத்து இவ்விரிவுரை பயன்தராது என்று உரை நிறுத்தப்படுகிறது. சிலரின் வேண்டுகோளுக்கேற்ப பின்பு வேறொரு இடத்தில் எஞ்சிய பகுதி தொடங்கப்பெற்று நிறைவடைகிறது.

இதேபோல பிள்ளையவர்களின் சீர்காழிக்கோவை உள்ளிட்ட ஒருசிலபடைப்புகளில் அரங்கேற்றத்தின்பொழுதும் இப்படிப்பட்ட இடர்பாடுகளைச் சந்தித்துள்ளார். காலப்போக்கில் அவையெல்லாம் நீங்கியது மட்டுமன்றி, ‘பிள்ளையவர்கள் நம்பகுதிக்கு வரமாட்டார்களா? நம்மூரைப்பற்றித்தலபுராணங்கள் பாடமாட்டார்களா’ என்று மக்கள் ஏங்கித்தவித்த காலம் உருவாயிற்று.

(தொடரும்)

குறிப்பு:-
இவ்வுரையின் ஒருபகுதி, காரைக்கால் பண்பலை 100.3இல் 08.05.2015 இரவு 08.30க்கு இலக்கியச்சோலை பகுதியில் ஒலிபரப்பானது.

 

 

 

முனைவர் துரை. குணசேகரன்
தலைவர் தமிழாய்வுத்துறை
அ.வ.அ.கல்லூரி (தன்னாட்சி)
மன்னன்பந்தல்,மயிலாடுதுறை

*********************

— முனைவர்.சீ.இளையராஜா.

பாரதியாரின் வேதாந்தப் பாடல்கள் தொகுதி 1930ஆம் ஆண்டு பதிப்பிக்கப் பெற்றதாகும். இத்தொகுதியில் காணப்பெறும் சில பாடல்கள் 1910ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த பாடல் தொகுதியிலும் காணக்கிடைக்கின்றன. பாரதியார் கவிதைகள் என்னும் ஒட்டுமொத்த தொகுதியில் முதலில் விநாயகர் நான்மணிமாலை, இரண்டாவதாகத் தோத்திரப் பாடல்கள், மூன்றாவதாக விளங்குவதுதான் இந்த வேதாந்தப் பாடல்கள் என்னும் தொகுதியாகும். வேதாந்தம் என்னும் சொல்லை இரண்டாகப் பிரித்தால் வேதம், அந்தம் என்ற இரு சொற்கள் கிடைக்கும். வேதம் என்ற சொல்லிற்கு மறை என்ற பொருளையும், அந்தம் என்ற சொல்லிற்கு முடிவு என்ற பொருளையும் உரைக்கின்றது ந.சி.கந்தையாவின் செந்தமிழ் அகராதி. வேதாந்தம் என்ற சொல்லிற்கு மறைகளின் முடிவு என்ற பொருள் கொள்ள வேண்டும். ஜீவன் முக்தியையும் ஜய பேரிகையையும் வேதாந்தத்தின் முடிவுகளில் ஒரு பகுதியாகப் பாரதியார் எண்ணுகின்றார்.

ஜீவன் முக்தியும் ஜய பேரிகையும்:
ஜீவன் முக்தி என்ற தலைப்பை ஜீவன், முக்தி என்ற இரு சொல்லாகப் பகுக்கலாம். ஜீவன் என்ற சொல்லைத் தமிழ்ப்படுத்தினால் சீவன் என வரும். சீவன் என்னும் சொல்லிற்கு உயிர் என்ற பொருள் கிடைக்கிறது. முத்தி என்னும் சொல் திரிந்து இடைப்போலியாக முக்தி என்னும் சொல்லாகியுள்ளது. முத்தி என்னும் சொல்லிற்கு விடுபடுகை என்று பொருள் கிடைக்கிறது. அதாவது, விடுதலை என்ற விளக்கத்தைக் காணமுடிகிறது. ஜீவன் முக்தி என்றால் உயிர்களுக்கான விடுதலை என்பதை இத்தலைப்பு உணர்த்துகிறது.

ஜய பேரிகை என்னும் சொல்லை ஜயம், பேரிகை என்னும் இரண்டு சொல்லாகப் பிரிக்கலாம். இதிலுள்ள ஜயம் என்ற சொல்லைத் தமிழ்ப்படுத்தினால் சயம் என்று வரும். இதற்கு வெற்றி என்னும் பொருள் கிடைக்கிறது. இதைப்போல் பேரிகை என்னும் சொல்லிற்கு மேளம் என்ற பொருள் கிட்டுகிறது. மேளத்தை முரசு என்றும் கூறுவர். ஜய பேரிகை என்ற சொல்லிற்கு வெற்றி முரசு என்ற பொருள் உணர்த்தப்படுகிறது. அதாவது, மனித குலம் வெற்றியை முரசு வாசித்து மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடும் செயலை இத்தலைப்பு சுட்டுகிறது.

ஜீவன் முக்தியின் உயர்சிந்தனைகள்:
ஜீவன் முக்தி என்னும் இப்பாடலைப் பல்லவி, அனுபல்லவி, சரணங்கள் என்று எழுதியுள்ளார் பாரதியார். பல்லவியும் அனுபல்லவியும் முறையே இரண்டு அடிகளைக் கொண்டு இலங்குகின்றன. சரணங்கள் என்பதில் மூன்று பகுதியும் முறையே நான்கு வரிகள் கொண்ட பாடலாக உள்ளன.

“ஜயமுண்டு பயமில்லை மனமே- இந்த
ஜன்மத்தி லேவிடு தலையுண்டு நிலையுண்டு”

என்ற வரிகளால் தம் ஜீவன்முக்தி என்னும் பாடலின் பல்லவியைத் தொடங்குகின்றார் பாரதியார். இந்த வரிகளில் மனிதனுக்கு வெற்றி உண்டு. பயம் கிடையவே கிடையாது என்று கூறி இந்தப் பிறவியிலேயே விடுதலையானது உண்டு. அது கிட்டியவுடன் மனித குலம் நிலைத்த புகழுடன் இப்புவியில் வாழும் வாழ்க்கையைப் பெற்று விளங்குகின்றது என்று கூறுகின்றார் பாரதியார்.

“பயனுண்டு பக்தியி னாலே- நெஞ்சிற்
பதிவுற்ற குலசக்தி சரணுண்டு பகையில்லை”

என்ற அனுபல்லவி வரிகளில் மனிதகுலத்தைக் காக்கும் தெய்வமாக விளங்கும் சக்தியின் மீது பக்தி கொண்டு சரணடைந்தால் பயன் உண்டு. ஆனால், பகை என்ற ஒன்று இல்லவே இல்லை என்ற கருத்தை எடுத்துரைக்கின்றார் கவிஞர்.

“புயமுண்டு குன்றத்தைப் போலே- சக்தி
பொற்பாத முண்டதன் மேலே
நியமமெல் லாம்சக்தி நினைவன்றிப் பிறிதில்லை;
நெறியுண்டு; குறியுண்டு; குலசக்தி வெறியுண்டு”

என்னும் சரணங்களின் முதற்பகுதியாக விளங்கும் இப்பாடலில் மனித குலத்திற்கு மலையைப் போன்ற வலிமையுடைய தோள்கள் உண்டு. அந்தத் தோள்களுக்குக் கூடுதல் சக்தி சேர்க்கும் சக்தியின் அருளாகிய பொற்பாத ஆசீர்வாதமும் உண்டு. மனம் முழுவதும் சக்தியின் நினைவைக் கொண்டு நெறியுடன் குறிக்கோள் கொண்டு வாழும் மனித குலம் உண்டு எனக் கருத்துரைக்கின்றார் கவிஞர்.

செல்வங்கள் சேர்க்கும் அறிவுண்டு. தீமைகள் யாவற்றையும் அடியோடு பெயர்த்து வீசும் சக்தி தெய்வத்தின் அருள் வலிமை உண்டு. செய்யும் தொழிலுக்குரிய விளைவைப் பெறும் ஆற்றல் உண்டு. குறை என்ற ஒன்று இல்லவே இல்லை.பொய் என்ற கடலை அழிக்க முருகக் கடவுளின் பாதுகாப்பு உண்டு என்பதை,

“மதியுண்டு செல்வங்கள் சேர்க்கும்- தெய்வ
வலியுண்டு தீமையைப் பேர்க்கும்
விதியுண்டு; தொழிலுக்கு விளைவுண்டு; குறைவில்லை;
விசனப்பொய்க் கடலுக்குக் குமரன்கைக் கணையுண்டு”

என்று இரண்டாம் பகுதியாக விளங்கும் பாடலில் மனித குலத்தின் இயல்பை முன்மொழிகின்றார் மகாகவி. இதில், சக்தித் தெய்வத்தின் துணையும் முருகக் கடவுளின் துணையும் மனித குலத்திற்குத் துணையாக நிற்பதைச் சுட்டுகின்றார்.

மனிதர்கள் அனைவரும் துன்பம் என்னும் கடலில் சிக்கிக் கொண்டவர்களாக விளங்குகின்றார்கள். இவர்கள் சக்தியின் அருளென்னும் தோணியைப் பற்றிக் கொண்டால் துயரங்கள் யாவற்றிலிருந்தும் கடந்து, வாழ்வில் என்றும் இன்பமுடன் இந்தப் பூமியில் சிறப்புடன் மனிதர்கள் வாழலாம் என்ற சிந்தனையை,

“அலைபட்ட கடலுக்கு மேலே- சக்தி
அருளென்னுந் தோணியி னாலே
தொலையெட்டிக் கரையுற்றுத் துயரற்று விடுபட்டுத்
துணிவுற்ற குலசக்தி சரணத்தில் முடிதொட்டு”

என்று சரணங்கள் என்னும் நிறைவுப் பகுதியாகிய இப்பாடலில் மனித குலம் வாழ்வில் நிறைவுடன் வாழ ஆன்மீகச் சிந்தனை அவசியம் என்ற கருத்தை நிறைக்கின்றார்.

ஜய பேரிகையின் உயர்சிந்தனைகள்:

“ஜய பேரிகை கொட்டடா- கொட்டடா
ஜய பேரிகை கொட்டடா ”

என்னும் இப்பாடலின் பல்லவியை மேற்கண்ட வரிகளால் தொடங்குகின்றார் மகாகவி. இதற்கு வெற்றி முரசைக் கொட்டி மகிழ்ச்சியுடன் வாழ் என்று பொருள் கொள்ளலாம்.

அதன் பின்பு சரணங்களில் காணப்பெறும் முதற்பகுதியாகிய பாடலில் பயத்தை அடித்து அழித்தும், பொய்களை வாழ்வில் இல்லாமல் செய்தும், இந்த உலக வாழ்க்கையை மனிதர்கள் பேரின்பத்தை அளிக்கக்கூடிய அமுதம் என எண்ணி எண்ணி வாழ்ந்து மகிழ்ச்சியை அடையவேண்டும் என்றும், நற்பண்புகள் பலவற்றோடு இவ்வுலகில் மனித குலம் வாழ்ந்து காட்டுதல் ஒரு புதிய வேதம் ஆகும் என்றதொரு புதிய சிந்தனையை,

“பயமெனும் பேய்தனை யடித்தோம்- பொய்மைப்
பாம்பைப் பிளந்துயிரைக் குடித்தோம்
வியனுல கனைத்தையும் அமுதென நுகரும்
வேதவாழ் வினைக்கப் பிடித்தோம்”

என்று கூறுகின்றார் பாரதியார். மேலும், இரண்டாம் பகுதியாக விளங்கும் பாடலில் பகல் பொழுதுகளில் சூரிய வெளிச்சத்தில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மனித குலத்தை மறைவாக அழித்துவரும் எமனைப் போன்ற வஞ்சனைகளைப் பயமின்றி அழித்தொழிக்கும் விழிப்புணர்வை மனிதர்கள் பெற்று விளங்குகின்றார்கள் என்ற சிந்தனையை,

“இரவியி னொளியிடைக் குளித்தோம்- ஒளி
யின்னமு தினையுண்டு களித்தோம்
கரவினில் வந்துயிர்க் குலத்தினை யழிக்கும்
காலன் நடுநடுங்க விழித்தோம்”

என்னும் பாடல் வரிகளில் மனித குலத்தின் ஆற்றலைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார் பாரதியார்.

சரணங்களின் நிறைவுப்பகுதியாக விளங்கும் பாடலில் இந்த உலகில் காணப்பெறும் உயர்திணை, அஃறிணைப் பொருள்கள் யாவும் சர்வ சமம் என்றதொரு உயர்சிந்தனையை,

“காக்கை, குருவி யெங்கள் ஜாதி- நீள்
கடலு மலையுமெங்கள் கூட்டம்
நோக்குந் திசையெலாம் நாமன்றி வேறில்லை;
-நோக்க நோக்கக்களி யாட்டம்”

என்ற வரிகள் மூலம் உலகத்தார்க்கு உணர்த்துகின்றார் பாரதியார்.

இந்த உலகமானது இன்பங்கள் நிறைந்தது. அதை இயற்கையின் மூலம் மனித இனத்திற்கு இறைவன் வழங்கியிருக்கின்றான். மனிதர்கள் இயற்கையை இரசித்து அனைத்தையும் சர்வ சம உயிர்களாக எண்ணி அவற்றையும் வாழச்செய்து, மகிழ்ச்சி கொண்டு வாழ்வில் வெற்றியடைய வேண்டும். இவ்வாறான நல்லதொரு வெற்றியை முரசு கொட்டி கொண்டாடி மகிழ வேண்டும் என்றதொரு பெருஞ்சிந்தனையைப் பாரதியார் பேசுகின்றார்.

ஜீவன் முக்தியில் மனித வாழ்வில் ஏற்படும் பல்வேறு துயரங்களைக் கடக்க மனிதர்கள் இறைவழிபாட்டில் மனத்தினைச் செலுத்திச் செயல்படவேண்டும். இவ்வாறு, செயல்பட்டால் துயரங்களிலிருந்து மீண்டு, பேரின்பம் எய்தலாம் என்ற உயர் சிந்தனையைச் செப்புகின்றார் கவிஞர். இதைப்போல் ஜய பேரிகையில் பயம், பொய், வஞ்சனை போன்றவற்றை வாழ்க்கையில் அழித்து மனிதர்கள் வாழவேண்டும். இதைப்போல் உலகில் உள்ள உயிரினங்கள் யாவையும் சர்வசமம் என்ற எண்ணங்கொண்டு செயல்படவேண்டும். ஏனைய உயிர்களை மகிழ்ச்சியோடு இருக்கச் செய்து, அவற்றைக் கண்டு இரசித்து இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கையை மேற்கொண்டு பேரின்பத்தை மனித குலம் எய்தவேண்டும். இவைதாம் மனிதர்கள் தம் வாழ்வில் பெறும் பெரும்பேறு என்ற உயர்சிந்தனைக் கருத்துக்களை மனித குலத்திற்கு இவ்விரு கவிதைகள் மூலம் பாரதியார் சுட்டிக்காட்டுகின்றார்.

(குறிப்பு: 11.12.2015 அன்று மகாகவி பாரதியாரின் 134ஆவது பிறந்தநாள். அதை முன்னிட்டு எழுதப்பட்ட கட்டுரை.சமர்ப்பணம்: பாரதிக்கு)

முனைவர்.சீ.இளையராஜா,
உதவிப்பேராசிரியர்,
தமிழாய்வுத்துறை,
அ.வ.அ.கல்லூரி(தன்.),
மன்னன்பந்தல்-609305
மின்னஞ்சல்:ilayaraja20@gmail.com

செங்கீரையாடும் குழந்தை முருகன்

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

கடவுளைக் குழந்தையாக்கிப் பிள்ளைத்தமிழ் பாடுவதில் உள்ள மகிழ்ச்சி என்ன என்றால், அக்கடவுள் அடியார்களுக்கு அருள் செய்ததையும், அவர்களை ஆட்கொள்ளச் செய்த திருவிளையாடல்களையும், அவர்களைத் தம் மீது அன்பு கொள்ளுமாறு கருணை கூர்ந்ததையும், மேலும் இவை போன்ற அனைத்தையும் சிறு பிள்ளையின் விளையாடல்களாகவே கண்டு பாடிப் பரவி, ஆனந்தம் அடைவது தான்.

முருகப்பிரானைக் குழந்தையாகவும் குமரனாகவுமே (இளைஞனாக) நாம் கொண்டாடி மகிழ்ந்து வருகிறோம். குழந்தை முருகன் செங்கீரை ஆடி மகிழும் பருவத்தில் அவன் செங்கீரை ஆடிய அழகினைத் திருவேரகம் சுவாமிநாதன் பிள்ளைத்தமிழில் பாடி மகிழ்கின்றார் கவியரசு நடேச கவுண்டர்.

முதலில் செங்கீரை ஆடுவது என்னவெனக் காணலாமா? ஒருகாலை நீட்டி ஒருகாலை மடக்கி, முகத்தை நிமிர்த்திப் பார்த்து தவழ முனையும் அருமையான அழகுப் பருவம் தான் செங்கீரைப் பருவம். குழந்தையின் ஐந்தாம் திங்களிலிருந்து இது நிகழும். அவ்வாறு தவழ முனையும் குழந்தை முன்னும் பின்னும் சாய்ந்தாடும். இது பசிய இளந்தளிர்கள் தென்றல் காற்றில் அசைந்தாடுவது போலக் காண்பதனாலோ என்னவோ, செங்கீரைப் பருவம் எனப்படுகின்றது.

கீர் என்றால் சொல் எனவும் தமிழ் மொழியில் ஒரு பொருள் உண்டு. சின்னஞ்சிறு குழந்தைகள் மிழற்றும் பொருளற்ற மழலை மொழியையும் செங்கீரை ஆடுதல் (பொருளற்ற சொல் கூறுதல்- மழலை பேசுதல்) என்பர் புலவர்.

‘குழலினிது யாழினிது என்பதம் மக்கள்
மழலைச் சொல்கே ளாதவர்’ என்பது தெய்வப்புலவர் வாக்கு.

இத்தகைய மழலைச் சொல்லுக்குப் பொருள் கற்பித்துப் பெற்றோர் கொள்ளும் பேரானந்தம் இனிய இசையினைக் கேட்டு மகிழ்வதனை விட உயர்வாகும்.
*****

இங்கு திருவேரகம் சுவாமிநாதன் பிள்ளைத்தமிழிலிருந்து இரு பாடல்களைக் கண்டு அவை காட்டும் வண்ணச் சித்திரங்களின் அழகில் தோய்ந்து மகிழலாமா?
*****

‘ஆடவல்லானாகிய சிவபிரான் அருளிய திருக்குமரா, நீ செங்கீரையாடி எம்மை மகிழ்விப்பாயாக,’ எனும்போதில் அவ்வாடல் வல்லான் ஆடிய நடனக் காட்சியைச் சொற்சித்திரமாகச் சிந்தையில் தீட்டுகிறார் புலவர்.

ஆடுவது என்பது சிவபிரானின் குடும்பத்திற்கே உரிய ஒரு கலை! தகப்பனான சிவபெருமான் அழகுற மன்றினுள் நடனமாடுகின்றான். அனைத்தையும் ஆட்டுவிக்கிறான்! அவனுடன் கங்கைநதிப் புனல் எழுந்தாடுகின்றது; அவன் சடாமுடியிலணிந்த கலைமதியும் அசைந்தாடுகின்றது; கழுத்திலணிந்த கொன்றை மாலையும் தானாடுகின்றதாம்; சடை கலைந்து ஆகாயவெளியுடன் கலந்தாடுகின்றதாம். ஆதவன் (சூரியன்), சோமன் (சந்திரன்), அங்கி (நெருப்பு) எனும் ஐயனுடைய மூன்று விழிகளிலும் கருணை வெள்ளம் பொழிந்து ஆடுகின்றதாம்; ஐயன் ஆடினால் அனைத்துமே ஆடுமன்றோ? அவன் கொவ்வைச் செவ்வாய்ப் புன்முறுவல் எனும் நிலவாடிட, எட்டுத் திசைகளும் அசைவுறும் வண்ணம் எட்டுப்புயங்கள் அசைந்தாடுகின்றன; திருக்கையில் ஏந்திய மழு, தீயினுடன் மான், அவன் புனையும் அணிகளான பாம்புகள் (வரி அரவம்) ஆகியனவும் ஆடுகின்றன. மறைந்த பொருளான வேதங்களின் உறைவிடமானதும், அதனை மிழற்றுவதுமான அவனது சிலம்பணிந்த திருவடிகளின் கீழ் கிடக்கும் முயலகன், ஐயனின் ஆட்டத்தினால் தானும் நெளிந்தாடுகின்றானாம். இவ்வாறு மன்றுள் (சிற்சபை) நின்று சிவபிரான் ஆடுகின்றான்.

ஐயனின் திருநடனத்தை எப்படி வர்ணித்தாலும், திரும்பத் திரும்பப் பாடிக் களித்தாலும், நடனமிடும் அத்திருக்கோலம் நம் மனக்கண்ணில் ஒளிப்பிழம்பான ஒரு சித்திரமாக இந்தப் பிரபஞ்சச் சுழற்சியொடு கூட்டி நம்மையும் ஆட வைக்கும்; அந்த ஆட்ட அழகினைக் கண்ணால் கண்டுணருதல் கடினம்; உய்த்துணருதலே உயர்வாம். கவியரசு நடேச கவுண்டர் இந்தப் பாடலின் மூலம் அவ்வாறு உய்த்துணரும் நிலைக்கு நம்மை உயர்த்தி விடுகிறார்.

‘இத்தகைய ஆடல் அரசனான சிவபிரான் தந்தருளிய குமரனே, (ஐயன் ஆடும் அழகிற்கொப்பக் குழந்தாய்) நீயும் செங்கீரை ஆடி அருளுகவே! குருமலை எனப்படும் சுவாமிமலையில் அமர்ந்த நாதனே செங்கீரை ஆடியருளுக!’ எனத் தாயாக மாறி விண்ணப்பிக்கிறார்.

கங்கா நதிப்புன லெழுந்தாட அங்கணொரு
கலைமதி அலைந்தாடவே
கமழ்நறுங் கொன்றையந் தொங்கலா டச்சடை
கலைந்துவான் கலவியாடப்
பொங்கா தவன்சோம னங்கியெனும் விழிகளிற்
பொழிகருணை வெள்ளமாடப்
புன்முறுவ னிலவாட எண்டிசையு மசைவுறப்
புயமாட அங்கைமேவு
மங்காத எரியினோ டரிணமா டப்புனையும்
வரியரவ மாடநன்கு
மறைமிழற் றுஞ்சிலம் படியடியி லுறும்பசு
மாரனு நெளிந்தாடவே
செங்கோ லெடுத்துமன் றாடியவ ரருள்குமர
செங்கீரை யாடியருளே
திருமருவு குருமலையி லமர்சாமி நாதனே
செங்கீரை யாடியருளே.

இன்னொரு பாடலில் உன் மழலை மொழியால்- செங்கீரையால்- எமக்கு ஒருசொல்லேனும் உபதேசம் செய்வாயாக எனவும் வேண்டுகிறார்.

தமிழின் தனிப்பெருங்கடவுள் முருகன். அவனை, ‘தமிழ் முருக!’ என விளித்து, தீந்தமிழால் இனிமையான ஒரு மழலைச் சொல் கூறி செங்கீரை ஆடி அருள வேண்டி, அவர் தீட்டும் சொற்சித்திரம் இதுவாகும்.

மிகுந்த நீர்வேட்கை கொண்டொருவன் நீருக்காக அலைகின்றான். பரந்து விரிந்து கிடக்கும் கடல்நீர் அவனுக்குத் தெரிகின்றது. (வேறு ஒரு நீரும் கிட்டாமையால்) அவன் அதனை மிகுதியாகப் பருகுகிறான், தாகம் தீர்ந்த பாடில்லை. அவனும் அதை உணரவில்லை. இந்நிலையில் குடுவையில் நல்ல தண்சுவை நீரினை அவனுக்கு அளித்துப் பருகக் கூறினால் அவன் தாகம் தணிந்து மகிழ்வானல்லவா? இதனை உவமை காட்டிக் குமரனாம் குழவியின் மழலையின் பெருமையைப் பாடுகிறார்.

நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் எனும் ஐம்பூதங்களையும் இறைவன் படைத்தான்; அவற்றில் நிலைத்திணை, இயங்குதிணை என வேறுபட்டுள்ள பொருட்கள் அனைத்தையும் உடன் படைத்தான்; உயிர்கள் கற்றறிந்து உய்வதற்காகவே நால்வகை வேதம் முதலான நூல்களையும் தந்தருளினான். மனிதனும் காலகாலங்களாக அமர்ந்து இவற்றை மிகவும் முயற்சி எடுத்துக் கற்றான். ஏட்டுச் சுரைக்காய் போல அவை அனைத்தையும் கற்றாலும் அவற்றின் உட்பொருளை உணர்ந்து உய்யும் கலைத்திறன் அவனுக்கில்லை! என்ன செய்வது?

அவ்வமயம் இந்த அறியாமையை அகற்ற வருகிறான் முருகன் எனும் இளம் குமரன். அவன் நம் போன்ற மானிடர்கள் ஒருகாலும் நாமாகக் கற்றுணர முடியாத ஞானத்தை, ஒரே ஒரு சொல் கூறி உணர்த்தியருளினால், உடனே நாமும் ஒரே நொடியில் உயர்கதி பெற்று உய்வோம் அல்லவா? ‘அதனை, அந்த இனிய சொல்லை, உன் இனிய மழலையால் செங்கீரை ஆடி உணர்த்துவாயாக முருகனே!’ எனக் கேட்டுக் கொள்கிறார்(ள்) புலவராகிய தாய்!

ஐவகை எனும்பூதம் ஆதியை வகுத்ததனுள்
அசரசர பேதமான
யாவையும் வகுத்து மறை யாதியும் வகுத்தனைஎம்
ஐயமற் றவைஓதவோ
கைவரு கலைத்திறன் எமக்கிலை வருந்தியே
கற்பினும் கடல்நீரினைக்
காதலில் பருகிநீர் வேட்கைதணி யாதவர்
கணக்காகி நின்றதன்றோ
உய்வகை எமக்கருள ஒருமொழி உரைப்பையேல்
ஓதியுண ராதஞானம்
ஒருநொடியி லெய்தியுயர் கதிபெறுவ மாதலால்
உள்ளுருகி வேண்டுகின்றோம்
தெய்வமறை முடிவான அநுபூதி உறஇனிதோர்
செங்கீரை யாடியருளே
திருமருவு குருமலையி லமரினிய தமிழ்முருக
செங்கீரை யாடியருளே

தெய்வத்தைக் குழந்தையாகக் கண்டு பாடினால் அந்தத் தெய்வம் செய்த அருட்செயல்களை அந்தத் தெய்வக் குழந்தையின் விளையாடல்களாகக் கருதிப் போற்றி மகிழ வாய்ப்பு மிகுகின்றது. பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியங்கள் இத்தகைய வாய்ப்புக்களைப் பெருமளவில் புலவர்களுக்கு நல்கியுள்ளன என்பது ஒவ்வொரு பிள்ளைத்தமிழ் நூலிலும் கண்கூடு.

*****

மீனாட்சி க. (மீனாட்சி பாலகணேஷ்)
{முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ்த்துறை,
கற்பகம் பல்கலைக் கழகம், கோவை,
நெறியாளர்: முனைவர் ப. தமிழரசி,
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்.}

படத்திற்கு நன்றி

– மீனாட்சி பாலகணேஷ்.

பைந்தமிழ்ப் பின் சென்ற பச்சைப் பசும் கொண்டல்!

பிள்ளைத்தமிழ்ச் சிற்றிலக்கிய நூல்கள் கடவுளரைக் குழந்தையாகக் கண்டு அவர்களின் உடல், உள்ள வளர்ச்சியை அழகுற விவரித்துப் போற்றுகின்றன. குழந்தைகளின் வளர்ச்சியை பத்துப் பருவங்களாகப் பிரித்து ஒவ்வொரு பருவத்துக்கும் உண்டான செயல்களை விவரிக்கும் போது, அப்பாடல்கள் தமிழ் மொழியின் இனிமை, இலக்கிய நயம், சந்த நயம், வண்ணம், பலவகையான அணிகள், உவமங்கள், தொன்மக் கருத்துக்கள் முதலியனவும் இணைந்து இயைந்து மிளிரும் அழகையும் ரசிக்கும் விதத்தில் அமைந்துள்ளன என்பது ஒவ்வொரு தமிழனும் எண்ணியெண்ணிப் பெருமிதம் கொள்ள வேண்டிய ஒன்றாகும்.

நல்லிசைப் புலமைச் சான்றோர் பலர் இலக்கியச்சுவை ததும்பும் பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியங்களைப் பாடி வைத்துள்ளனர். கிட்டத்தட்ட ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியங்கள் இயற்றப்பட்டுள்ளன. பல பாடல்களில் இப்புலவர் பெருமக்கள் விவரிக்கும் காட்சிகள், அருமையான சலனச் சித்திரங்கள் போன்று உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்வன. ஒவ்வொன்றும் பலவிதமான இலக்கிய நயங்கள் கொண்டு பொலிகின்றன. இவற்றிலிருந்து சில பாடல்களை ஒவ்வொன்றாகத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றின் நயங்களை ரசித்து மகிழலாமே!

முதலில் நாம் காணப்போவது, குமரகுருபரர் இயற்றியதும் பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியங்களுக்கே சிகரமாகத் திகழ்வதுமான மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழிலிருந்து ஒரு பாடல் தீட்டும் இலக்கியச் சித்திரம். காப்புப் பருவத்திற்கான முதற்பாடல். காக்கும் கடவுளான திருமாலை குழந்தையைக் காக்கும்படி முதலில் வேண்டுவது பிள்ளைத்தமிழ் மரபாகும்.

அதற்கேற்ப குமரகுருபரர் திருமாலிடம், “பழைய மறைகளாகிய வேதங்கள் நீ எம்மை மறந்து விட்டாயே எனப் புலம்பும் வண்ணம் இனிய தமிழ்ப்பாடலின் மீது விருப்புற்று அதனைப் பாடும் புலவரைத் தொடர்ந்து சென்ற பசுமை நிறம் வாய்ந்த மேக வண்ணனான திருமாலே!” என அவனை விளிக்கின்றார்.

இதில் அடைபட்டது சுவாரசியம் மிகுந்த ஒரு கதை! திருமால் தமிழின் பின் சென்ற விதம் இயற்கை நயத்தையும் தமிழின் பெருமையையும் உயர்த்தி வியந்து போற்றும் அழகான வளமிகுந்த கற்பனை. அன்னையின் அருள் பெற்ற புலவர் பெருமான் கவிதையால் வரைந்த எழில் மிகும் சித்திரம்! மனக்கண்ணில் காட்சிகளைக் கண்டு, செய்யுளைப் படித்து இன்புறலாமே!

***

மேக வண்ணனான திருமால்; வேர்க்க, விறுவிறுக்கக் கழனிப் பாதையில் நடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறான். கண்ணிகளாகக் கட்டப்பட்ட வாசமிகுந்த திருத்துழாய் மாலை (துளசிமாலை) அவனுடைய பரந்த திருமார்பில் புரளுகின்றது; அதிலிருந்து தேன் வழிந்து வெள்ளம் போலப் பெருக்கெடுத்து ஓடுகின்றது. ஆகவே அது அவன் (திருமால்) நடந்து செல்லும் கழனியாகிய நடைபாதையில் சேறு போலப் பரவியிருக்கின்றது. வயலில் பூத்து நிற்கின்ற தாமரை மலரில் தங்குபவள் அவன் காதல் மனையாளாகிய திருமகள்; திருமால் எங்கு செல்கிறானோ அங்கு தானும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்ல விழைகிறாள் அவள். கணவன் செல்வதைக் கண்ணுற்றதும், தானும் அவனுடன் செல்ல வேண்டும் எனும் ஆவலால் எழுந்து தானும் உடன் செல்ல முயல்கிறாள். செல்ல வேண்டும் எனும் ஆவலும் எண்ணமும் உள்ளத்தே இருப்பினும், செல்லவொண்ணாமல் ஏதோ ஒன்று தடுக்கின்றதாம்! அவ்வாறு தடுப்பது என்ன? சேறாகி விட்ட வயல் தான்; மிகவும் வழுக்குகின்றது; ஆகவே அவளால் நடக்க இயலவில்லை. பார்த்தான் பெருமாள். அவனுக்கோ யாரையோ தொடர்ந்து போகும் அவசரம்! உடனே தனது கையணையைக் கொண்டு, அவளுடைய கையை, முகந்தெடுத்தது போலக் கோர்த்துக் கொண்டு உடனழைத்துச் செல்கின்றான். (திருமால் பள்ளி கொள்ளும் போது தனது கையையே தலையணை போல வைத்துக் கொள்பவன். பள்ளிகொண்ட பெருமாளின் கோலத்தினை ஒரு கணம் மனதில் எண்ணிப் பார்த்துக் கொள்ளலாமே?) ஆகவே இந்தக் கையணையைக் கொடுத்து அவளை அணைத்தவாறு நடத்திச் செல்கின்றான். பார்க்கவே அழகாக இல்லை? இளம் காதலர் இருவர் கழனிச் சேற்றில் தம்மை மறந்து விரைகின்றனர். அவளுக்கு அவனுடன் செல்வது இன்பம். அவனுக்கும் இன்பம் தான்; ஆயினும் இப்போது தான் மிகவும் விரும்பும் ஒரு பொருளுக்காக ஒருவர் பின்னால் அவர் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு விரைந்து கொண்டிருக்கிறான் அவன். தான் படுத்துக் கொண்டிருந்த பைந்நாகப் பாய்ப் படுக்கையைச் சுருட்டி எடுத்துத் தோளில் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். அது சரியாக விறைப்பாக இராமல், நெகிழ்ந்து குழைந்து அவன் முதுகில் தனது வாலால் ‘பட், பட்’டென அடித்தபடி அவனைத் துன்புறுத்துகின்றது. இருந்தும் கொண்ட காரியமே கருத்தாக திருமகளின் கையைப் பிடித்தணைத்தபடி ஓட்டமும் நடையுமாக விரைகின்றான் திருமால்.

அவன் விரும்பிப் பின் செல்லும் பொருள் என்ன தெரியுமா? இனிய தமிழினாலாகிய பைந்தமிழ்ப்பாடல்கள் தாம். இந்தப் பாடல்களைப் பாடி அவனை ஏற்றிப் போற்றிப் பரவும் ஒரு அடியார்- திருமழிசை ஆழ்வார்- ஊரைவிட்டே செல்கின்றார். அவர் அவ்வாறு போய்விட்டால் எங்ஙனம் அவர் பாடும் இனிய தமிழ்ப் பாடல்களைக் கேட்டு இன்புறுவது? திருமாலுக்கு அவருடைய தமிழ்ப் பாடல்கள் என்றால் கொள்ளை விருப்பம். அவர் பாடுவதைக் கேட்காமல் ஒருநாள் கூடக் கழியாது அவனுக்கு. அவரோ ‘நான் ஊரை விட்டுச் செல்கிறேன்; நீயும் உன் பாம்பணையைச் சுருட்டி எடுத்துக் கொண்டு எம்முடன் வந்து விடு,’ என அன்புக்கட்டளை இடுகிறார். ஆகவே தானும் அவர் பின்னால் போய்விடலாம் என்று திருமாலும் கிளம்பி விட்டானாம்! திருமழிசை ஆழ்வார் ஊரை விட்டே செல்ல ஒரு காரணம் உண்டு. அதை நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா? இக்கதையின் சாராம்சமே அது தானே!

***

திருமழிசை ஆழ்வார் திருப்பணி செய்து வந்த காஞ்சிபுரம் திருவெஃகா பெருமாள் கோவிலில் ஒரு முதிய கிழவி – கூன் விழுந்த முதுகு. பெருமாள் சந்நிதியைக் கூட்டுவது, துடைப்பது, கோலம் போட்டு அலங்கரிப்பது ஆகிய செயல்களைப் பெரும் சிரத்தையோடு செய்து வந்தாள். ஆழ்வார் ஒருநாள் அவளிடம், “அம்மா, நீ எம்பெருமானுக்குச் செய்யும் இந்தக் கைங்கர்யங்கள் என்னைப் புல்லரிக்கச் செய்கின்றன,” என மனமுவந்து பாராட்டினார். “சுவாமி, இப்போது எனக்கு வயதாகி விட்டது, இன்னும் சிறு வயதிலேயே இங்கு வந்திருந்தால் இந்தக் கைங்கர்யத்தினை நீண்ட நாட்கள் தொடர்ந்து செய்யும் பேறு கிடைத்திருக்குமே!” என வருத்தப் பட்டுக் கொண்டாள். “தாயே! வருந்தாதே!” என்று திருமழிசை ஆழ்வார் தனது திவ்விய கடாட்சத்தை அவள் மேல் செலுத்த, அம்முதியவள் உடனே முதுமை நீங்கி அழகிய ஒரு இளம் பெண்ணாக அங்கு நின்றாள்.

நகர்வலம் வந்தபோது மன்னன் இந்த அழகிய இளம் பெண்ணைக் கண்டு விரும்பி மணம் புரிந்து கொண்டான். நாட்கள் நகர்ந்தன. அரசன் தான் மட்டும் முதுமை அடைவதனையும் தனது அரசி (ஆழ்வார் இளமையடையச் செய்த பெண்) இளமை அழகு குன்றாது இருப்பதனையும் கண்டு ஆச்சரியமடைந்தான். ஆழ்வாருடைய திருக்கடாட்சத்தின் மகிமை இது என அறிந்து கொண்டவன், அவருடைய சீடனான கணிகண்ணனை அரசவைக்கு அழைத்தான். தனக்கும் இது போன்றே என்றும் மாறா இளமையைத் தருமாறு ஆழ்வாரிடம் கூறும்படி கணிகண்ணனை வற்புறுத்தினான் அரசன். கணிகண்ணன் மறுத்தான். அரசன் மிக்க சினம் கொண்டு கணிகண்ணனை நாட்டை விட்டு வெளியேறுமாறு கட்டளையிட்டான்.

கணிகண்ணனும் தனது குருவான ஆழ்வாரிடம் இதனைத் தெரிவித்து நாட்டை விட்டுச் செல்லக் கிளம்பினான். தனது மாணாக்கனுடன் தானும் செல்ல முடிவெடுத்து திருமழிசையாழ்வார், கோவிலில் பள்ளி கொண்ட திருமாலிடம் வந்து,

“கணிகண்ணன் போகிறான் காமரு பூங்கச்சி
மணிவண்ணா! நீ கிடக்க வேண்டா- துணிவுடைய
செந்நாப் புலவன் யான் செல்கின்றேன் நீயும் உன்றன்
பைந்நாகப்பாய் சுருட்டிக் கொள்”– என அன்புடன் வேண்டிக் கொண்டார்.

உடனே திருமால் தனது பாம்புப் பாயைச் சுருட்டித் தோள் மேல் போட்டுக் கொண்டு புலவர்- ஆழ்வார்- பின்னால், அவர் தமிழ்ப்பாடல்களை இடையறாது கேட்கும் ஆவலில் செல்லலானான். அதனைத்தான் குமரகுருபரர் ‘பைந்தமிழ்ப்பின் சென்ற பச்சைப் பசும் கொண்டலே’ எனத் திருமாலை ஏத்துகிறார்.

ஆழ்வாரின் கதையை முற்றும் பார்க்கலாம். அடுத்த நாள் காலை கோவில் சென்ற மன்னன், திருமாலை அங்கு காணாமல் திடுக்குற்றுப் பின் நடந்ததை எல்லாம் அறிந்து கொண்டு விரைந்து சென்று, காஞ்சியை விட்டுச் சென்று கொண்டிருக்கும் கணிகண்ணன், ஆழ்வார் ஆகியோரின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி மன்னிப்புக் கேட்டு, அவர்களைத் திருவெஃகாவிற்குத் திரும்ப வர வேண்டினான். திருமழிசை ஆழ்வாரும் திருமாலிடம்,

“கணிகண்ணன் போக்கொழிந்தான் காமரு பூங்கச்சி
மணிவண்ணா! நீ கிடக்க வேண்டும்- துணிவுடைய
செந்நாப் புலவன் யான் போக்கொழிந்தேன் நீயும் உன்றன்
பைந்நாகப்பாய் படுத்துக் கொள்” என வேண்டத் திருமாலும், திரும்ப வந்ததாக ஒரு அழகான புராணக் கதை.

***

ஆகவே திருமால் தமிழ்க்கவிதை மேல் கொண்ட காதலால், ஆழ்வார் வேண்டுகோளுக்கிணங்கி, பாம்புப் பாயைச் சுருட்டித் தோளில் வீசிப் போட்டுக்கொண்டு, சேறு வழுக்கும் கழனியில் திருமகளின் கையை முகந்தணைத்தபடி விரையும் சலனச் சித்திரம் கண்முன் அப்படியே விரியவில்லையா? அவ்வாறு விரைபவனின் பின்னால், பழைய மறைகளான வடமொழி வேதங்கள், “அந்தகோ! எம்மை மறந்து விட்டுத் தமிழின் பின் செல்கின்றீரே,” என முறையிட்டுப் புலம்பிய வண்ணம் தொடர்ந்தன என ஒரு அதிகப்படியான காட்சியையும் காண்கிறோம். பச்சை பசுமையான மேகங்களின் நிறங்கொண்ட திருமாலைக் கண்டு களிக்கிறோம்.

சரி. திருமாலை இவ்வாறு சித்தரித்து என்ன வேண்டுகிறார் குமர குருபரனார்? ‘எம் அன்னையாகிய இந்தச் சிறு குழந்தை மீனாட்சியைக் காப்பாயாக,’ என வேண்டுகிறார். திருமாலின் பெருமையை அழகுறக் கூறியவர் அவன் தங்கையின் பெருமையினையும் அழகு குன்றாது அருமையாக விளக்குகிறார்.

பலவகையான மணிகளைத் தன்னுட் கொண்ட பெரும் கடலால் சூழப்பட்டது இப்பூமண்டலம். அதனை ஆதிசேடன் எனும் பாம்பு தாங்கி நிற்கின்றது. அதன் தலையின் உச்சிமேல் அங்கயற்கண்ணியும், எம் இறைவனாகிய சிவபிரானும் வீற்றிருக்குமாறு இந்திரன் எட்டு யானைகள் தங்கள் தோள்களில் தாங்கும் விமானத்தை விண்ணுலகிலிருந்து அனுப்பித் தந்தான். அதில் வெள்ளிய பிடரி மயிரினை உடைய சிங்கங்கள் தாங்கும் அழகமைந்த பீடத்தில், பொன்முடி தரித்து இறைவனுடன் அரசு வீற்றிருப்பவள் கயற்கண் கொண்ட அமுதமனைய எம் அன்னை மீனாட்சி. ‘அவளை நீ காக்க வேண்டும் திருமாலே!’ என வேண்டும் போது, திருமால் தமிழின் பால் கொண்ட காதலைக் கூறி, அதற்காக அவன் செய்த ஒரு செயலை நயம்பட உரைக்கின்றார் குமரகுருபரனார்.

அவ்வழகிய பாடல் இதோ:

மணிகொண்டநெடுநேமி வலயஞ் சுமந்தாற்று
மாசுணச் சூட்டுமோட்டு
மால்களிறு பிடர்வைத்த வளரொளிவிமானத்து
வாலுளை மடங்கல்தாங்கும்
அணிகொண்டபீடிகையின் அம்பொன்முடி முடிவைத்தெம்
ஐயனொடு வீற்றிருந்த
அங்கயற் கண்ணமுதை மங்கையர்க்கரசியையெம்
அம்மனையை இனிதுகாக்க
கணிகொண்ட தண்துழாய்க்காடலைத் தோடுதேம்
கலுழிபாய்ந் தளறுசெய்யக்
கழனிபடு நடவையில் கமலத்தணங்கரசொர்
கையணை முகந்துசெல்லப்
பணிகொண்ட முடவுப் படப்பாய்ச்சுருட்டுப்
பணைத்தோள் எருத்தலைப்பப்
பழமறைகள் முறையிடப்பைந்தமிழ்ப் பின்சென்ற
பச்சைப் பசுங்கொண்டலே.

 
 
 
 
 

மீனாட்சி க. (மீனாட்சி பாலகணேஷ்)
முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ்த்துறை,
கற்பகம் பல்கலைக் கழகம், கோவை,
நெறியாளர்: முனைவர் ப. தமிழரசி,
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்.