Category: பொது

-தமிழ்த்தேனீ

இல்லத்தரசியை நாம் வாழ்க்கைத் துணை என்று கூறுகிறோம். ஆங்கிலத்திலே Better Half என்கிறார்கள். ஆக மொத்தம் கடைசிவரை நம்மோடு சுகதுக்கங்களில் பங்கு கொள்ளவேண்டும் என்னும் எண்ணத்தில் நாம் வாழ்க்கைத் துணை என்கிறோம். ஆங்கிலேயர்கள் வாழ்க்கையில் பாதி வரை வந்தாலே போதும் என்கிறார்கள் மீதியை நான் வேறு ஒரு Better Half ஓடு கழிக்கிறேன் என்கிறார்கள்.

நம் இந்து மதத்தில் நம் வீட்டு கிருஹ லக்ஷ்மி என்கிறோம்; மஹாலக்ஷ்மி என்கிறோம். ஆகவே கிருஹத்தையும் செல்வத்தையும் அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு அவளிடம் கையேந்துவதையே பெருமையாக நினைக்கிறோம். என்ன செய்வது நாம் வாங்கி வந்த வரம் அப்படி.

இப்படி இருக்கையிலே என்னோடு வாழ்க்கைத் துணையாய் தொடர்ந்து வருகின்ற என் வீட்டு மஹாலக்ஷ்மியை நினைத்துப் பார்த்தேன்.

இத்தனை வருடங்களாகப் பொறுமையாக என் சுக துக்கங்களில் சோதனையான காலங்களில் கூட என்னுடனே வாழ்கின்ற அவள் மிகப் பொறுமையாக சமைத்துப் போட்டுவீட்டு நிர்வாகத்தையும் கவனிக்கிறாள்.

நாம் என்ன செய்கிறோம் அவளுக்கு என்கிற எண்ணம் எழுந்தது. என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்து என்னால் இயன்ற அளவில் ஏதேனும் உதவிகள் செய்கிறேன்.

ஆனாலும் ஒரு திருப்தி வரவில்லை. அதனால் எனக்குத் தோன்றிய ஒரு யோசனையைக் கடைப்பிடிக்கலாம் என்று வீட்டிலுள்ளோர் அனைவரையும் அழைத்து எப்பவும் உங்க அம்மா சமைக்கறாங்க நான் அவங்களுக்கு உதவி செய்யலாம்னு யோசிச்சு ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கேன்.   ஒரு வாரமாவது அம்மாவை ஓய்வு எடுக்கச் சொல்லி அனுமதித்து நான் சமைக்கப் போறேன் என்றவுடன் ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் ஒவ்வொரு பாவனை! வியப்பு பயம் எல்லாவற்றையும் பார்க்க முடிந்தது என்னால்.

அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தி ஒரு நாள் சமைக்கிறேன். நீங்கள் அனைவரும் ஒப்புக் கொண்டால் ஒரு வாரம் சமைக்கிறேன் என்றேன். வேறு வழியில்லாமல் எல்லோரும் ஒப்புக்கொண்டனர்.

முதல் நாள் பெரும் சவாலான முதல் நாள் எப்படி சமைக்க வேண்டும் என்று யோசனை செய்து எல்லோரையும் அழைத்து ஒரு ஒப்பந்தம் நான் சமைக்கும் போது யாரும் அங்கே வரக் கூடாது. அம்மா மட்டும் எனக்கு வேண்டிய உப்பு புளி மிளகாய் கடலைப் பருப்பு பெருங்காயம் போன்ற சமைக்க உதவும் பொருட்களையும் எடுத்து வைத்துவிடவேண்டும் என்னால் எது எங்கிருக்கிறது என்று தேட முடியாது என்றேன்.

என் மனைவி என்னைப் பார்த்த பார்வையில் நான் ஒரு முறை சமைத்த அனுபவத்தை அவளிடம் சொன்னேன் அது அவள் மனதில் நிழல் படமாக ஓடுகிறது என்று புரிந்தது. ஆனாலும் அந்த அனுபவத்தை வைத்து அதன் பின்னர் நான் எவ்வளவு முன்னேறியிருக்கிறேன் சமையலில் என்று அவளுக்கும் தெரியாதே. ஆகவே அவள் பார்வையைத் தவிர்த்துவிட்டு தொடர்ந்தேன். அவளும் என்னையே குறும்பாகப் பார்த்தபடி சரி என்றாள்.

என்ன சமைக்க வேண்டும் நம் வீட்டில் உள்ளோருக்கு எது அதிகமாகப் பிடிக்குமோ அதையே செய்து இவர்களை வசப்படுத்திகொண்டுதான் ஒரு வாரம் சமாளிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். அதன் ப்ரகாரமே சமையற்கட்டுக்குள் நுழைந்து என் நளபாகத்தின் முக்கியத் திறமைகளை உபயோகித்துச் சமைத்தேன். என்ன மெனுவென்று பார்க்கலாம்! எப்படியும் இரண்டு மணி நேரமாவது ஆகும். ஆகவே என் வாழ்க்கைத் துணையிடம் பகிர்ந்த என் சமையல் அனுபவத்தை சற்றே அசைபோடுவோம். உங்களுக்கும் சலிப்புத் தட்டாமல் இருக்கும்.

என் தாயார் இருந்த காலம் அது. சுவையோடு சமைத்து என் நாவை வளர்த்து என் உடலை வளர்த்து அன்போடு ஊட்டிய தாயார் ஆர் கமலம்மாள் அவர்கள். அப்போதெல்லாம் வீட்டு விலக்கானால் மூன்று நாட்கள் உள்ளே வரமாட்டார்கள். அப்படிப்பட்ட தருணங்களில் என் சமையல்தான். அடிக்கடி அவரிடம் சென்று யோசனை கேட்டுச் சமைப்பேன். அவரும் என் சமையலைப் பொறுமையாகச் சாப்பிடுவார்.

அப்போது சென்னையில் தங்கசாலைத் தெரு அருகில் இருந்த கிருஷ்ணப்ப நாயக்கன் தெருவில் இருந்த வீட்டில் பின் பக்கமாடியில் நாங்கள் இருந்த காலம்.

அப்படி ஒருநாள் சமைக்க வேண்டிய அவசியம் வந்தது. என் தாயாரிடம், ”அம்மா… நான் இன்னிக்கு மிளகு ரசம் வைக்கறேன்!” என்று சொல்லிவிட்டு எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்னும் சமையல் முறையை என் அம்மாவிடம் கேட்டுக்கொண்டு சமைக்க ஆரம்பித்தேன்.

சாதம் வடித்தேன். அதன் பிறகு என் அம்மா சொன்னபடி அடுப்பிலே ஈயச்சொம்பை வைத்தேன். ஒரு சந்தேகம் கேட்க பின்பக்க மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி முன்பக்கம் சென்று வாசலில் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த என் தாயாரிடம் மீண்டும் ஒரு முறை மிளகு ரசம் வைக்கும் முறையைச் சொல்லுங்கள் என்றேன். அவரும் விளக்கமாகச் சொன்னார். ”சரி அம்மா புரிந்தது!” என்று சொல்லிவிட்டுப் பின் பக்க மாடிக்கு சென்று அடுக்களைக்குள் நுழைந்தேன்.

அடுப்பைப் பார்த்தேன் ஈயச் சொம்பைக் காணவில்லை. ஒரு வேளை நாம் ஈயச் சொம்பை அதன் இடத்திலே இருந்து எடுக்காமல் மறந்து போய்விட்டோமோ என்று எல்லா இடத்திலும் ஈயச் சொம்பைத் தேடினேன் கிடைக்கவில்லை. மீண்டும் கீழே வந்து அம்மா ஈயச் சொம்பைக் காணோமே என்றேன். என்னப்பா நீதான் ஈயச்சொம்பை எடுத்தாச்சு அதுக்குள்ள ஒரு சந்தேகம்னு வந்து கேட்டியே என்றார்.

ஆமாம் நாமதானே ஈயச்சொம்பை அடுப்பிலே வைத்துவிட்டு அதன் பிறகுதானே கீழே வந்தோம் என்பது நினைவுக்கு வரவே ஆமாம் அம்மா நான்தான் அடுப்பிலே வைத்தேன் இப்போ அடுப்பிலே காணோமே என்றேன். சரி ஈயச் சொம்பிலே தண்ணீர் கொட்டி வெச்சியா இல்லே அப்பிடியே வெச்சியா என்றார் . (அப்போதெல்லாம் கிருஷ்ணாயிலில் எரியும் பம்ப் ஸ்டவ்தான் உபயோகிப்போம்) அப்பிடியேதான் வெச்சேன் தண்ணி கொட்டலையே என்றேன்.

அவர் சரி முதல்லே மேலேபோயி ஸ்டவ்வை அணைச்சுட்டு அந்த ஸ்டவ் இருக்கும் மேடையில் பாரு இருக்கும் என்றார். சரி பாக்கறேன் என்று மேலேபோய் ஸ்டவ்வைப் பார்த்து அதை முதலில் அணைத்தேன். அந்த ஸ்டவ் இருக்கும் மேடையிலேயே ஈயச்சொம்பு உருகிப்போய் திரவ வடிவமாகி அப்படியே திடவடிவமாக ஆகி உலக மேப்பையே வரைந்திருந்தது. அட உருகிப் போச்சு என்று தெரிந்தது.

கீழே ஓடிப்போய் அம்மா ஈயச்சொம்பு உருகிபோச்சு என்றேன் கலவரத்துடன், ஸ்டவ்வை அணைச்சுட்டியா என்றார் அம்மா அணைச்சுட்டேன் என்றேன் .ஏம்பா மிளகு ரசம் வைக்கறேன்னு சொல்லிட்டு ஈயச்சொம்பு ரசம் பண்ணிட்டியே என்று அம்மா சிரித்தாள். நல்லவேளை ஸ்டவ் வெடிக்கலே ஜாக்கிரதையா இருக்கணும். அடுப்பிலே ஈயச்சொம்பு வைக்கும்போது அதிலே தண்ணி இல்லாம வைக்கக்கூடாது எல்லாம் அனுபவம்தான் பயப்படாதே இனிமே ஜாக்கிரதையா இரு என்றார்கள்.

அந்த நிகழ்வுதான் என் வாழ்க்கைத் துணையின் மனதிலே படமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் என்று புரிந்தது. இப்போ புரியுதா என் பொண்டாட்டியின் பரிகாசப் புன்னகைக்குப் பொருள்!

அடேடே நான் சமைக்க வந்து ரெண்டு மணி நேரம் ஆச்சே…! பரவாயில்லே… எப்பிடியோ சமைச்சாச்சு, எல்லாம் ரெடி! எல்லாரும் தட்டைப் போட்டுண்டு உக்காருங்க என்று சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொன்றாக கொண்டு வந்தேன். என்ன ஐட்டம்ன்னு காத்திருக்கீங்கன்னு புரியுது!

1. வத்தக் குழம்பு 2, பருப்புத் துவையல் 3. வெள்ளரிக்காய் பச்சடி .4. உருளைக்கிழங்கு ரோஸ்ட் கூடவே பொரிச்ச அப்பளம்.

அப்பிடியே அதையெல்லாம் பார்த்து மலைச்சுப் போயிட்டாங்க என் வாழ்க்கைத் துணைவியாரும் பிள்ளைகளும். சரி உக்காந்து சாப்ட்டு பார்த்துட்டு அதுக்கப்புறம் சொல்லுங்க பயப்படாதீங்க நான் உங்க வயித்துக்கு கியாரண்டின்னு சொல்லிகிட்டே என் வாழ்க்கைத் துணைவியாரையும் பிள்ளைகளையும் உட்காரவைத்து நானே பரிமாறினேன்.

யாருக்கு என்ன பிடிக்குதோ சாப்பிடுங்க என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் உண்ணுவதையே பார்த்துக்கொன்டிருந்தேன். முதலில் எல்லோர் கண்ணிலும் பீதி. அதன் பிறகு சுவைக்கச் சுவைக்க ஆச்சரியம்! அப்பா கலக்கிட்டீங்க என்று ஏகோபித்த பாராட்டுக்கள்.  அப்பாடா பட்ட கஷ்டம் வீணாகலேன்னு ஒரு திருப்தி எனக்கு.

எல்லோரும் உண்டு முடித்துவிட்டு என்னை உட்காரவைத்து அப்பா நீங்களும் சாப்பிடுங்க என்று அன்போடு பரிமாறினர்.

என் வாழ்க்கைத் துணைவி ஆச்சரியத்துடன் இவ்ளோ நல்லா சமைப்பீங்களா நீங்க? எனக்குத் தெரியவே தெரியாதே என்றாள். வத்தக் குழம்பு எல்லாமே ரொம்ப நல்லா செஞ்சிருக்கீங்க என்றவள் ஆமாம் இந்த வத்தக் குழம்பு செய்ய எனக்கும் சொல்லிக் குடுங்களேன் என்றாள்.

சரி சொல்லித் தரேன் என்று சொல்லிவிட்டு முதல்லே புளியை கரைச்சு வெச்சுக்கணும். அப்புறம் பாத்திரத்திலே என்ன காய் போடணுமோ அதை வதக்கி எடுத்து வெச்சிகிட்டு கொஞ்சம் உளுத்தம் பருப்பு கருவேப்பிலை பெருங்காயம் இதெல்லாம் வறுத்து தனியா எடுத்து வெச்சிக்கோ. பாத்திரம் நல்லாக் காஞ்சதும் அதிலே இந்தக் காயைப் போட்டு உடனே கரைச்சு வெச்ச புளியை அதிலே கொட்டி கொஞ்ச நேரம் கொதிச்சவுடனே கொஞ்சம் மஞ்சள் பொடி போடணும்.

அதுக்கு தேவையான உப்பைச் சேர்த்து அப்பிடியே குழம்பும்பொடியையும் போட்டு கலக்கி நல்லா கொதிக்க விடணும் அதிலே இந்த வறுத்த பெருங்காயம் உளுத்தம் பருப்பு கடுகு கருவேப்பிலை எல்லாம் போட்டு கொதிக்க விடு என்றேன் சரிங்க என்றாள் என் துணைவி. அப்பிடியே ஒரு மூடி போட்டு மூடிவெச்சிடு என்றேன் நான். சரிங்க என்றாள் என் துணைவி.

அதுக்கப்புறம் அப்பிடி ஒண்ணு நாம செஞ்சோம்கிறதையே மறந்து போயி துணி துவைக்கப் போயிட்டு ரெண்டு மணி நேரம் கழிச்சு வந்தா  குழம்பு அப்பிடியே வத்திப் போயி கருப்பா கருகிப் போயி பாத்திரத்தோட பாத்திரமா ஒட்டிக்கும். அதுதான் வத்தக் குழம்புன்னேன். எல்லோருமாக சேர்ந்து என்னை அடிக்க ஓடி வராங்க யாராவது காப்பாற்றுங்களேன்!

பின் குறிப்பு:  பொதுவாகவே இந்தப் பெண்களுக்கு நம்மை வேலைவாங்க வேண்டும் என்னும் எண்ணம் வந்தாலும்  நாம் வேலை செய்தால்  இரக்கம் வரும்.  மனசு ஆகாது அடிக்கடி வந்து நான் வேணா ஏதாவது  உதவட்டுமா என்று கேட்பார்கள்.                     ஒரு நாள் சமைக்கவே இவ்வளவு யோசிக்கவேண்டி வந்ததே! ஒவ்வொரு நாளும் என்ன சமைக்கறதுன்னு யோசிச்சு 360 நாளும் சமைச்சு நம்ம வாழ்நாள் முழுவதும் சமைச்சுப் போட்டு நம்மை ஆதரிக்கும் நம் தாயார் , வாழ்க்கைத் துணைவி இவர்களை ஒரு கணம் நினைத்துப் பார்ப்போமே. அப்படி நினைத்தால் இனியாவது அவர்கள் அன்போடு ஆசையோடு கைப்பக்குவத்தோடு நம் நலத்துக்காகச் சமைக்கும் சாப்பாட்டைக் குறைசொல்லாமல் வீணடிக்காமல் சாப்பிடத் துவங்குவோம்!

“நமக்கு என்ன வேண்டும் என்றே அறியாத நாம் வரம் கேட்கிறோம்! என்ன வரம் கேட்பதென்றே தெரியாமல் வரம் கேட்கிறோம். நமக்கென்ன வேண்டுமென்று நம்மைவிட ஆண்டவன் நன்கறிவான். நமக்குக் கேட்கவும் தெரியவில்லை; இருப்பதன் அருமை தெரிந்து அனுபவிக்கவும் தெரியவில்லை. ஒன்றும் தெரியாத மானுடர் நாம் என்று சிந்தித்துக் கொண்டே இருந்தேன். அதன் விளைவாக எழுந்த ஒரு சிறுகதை இது.”

– தமிழ்த்தேனீ

***

“உம்மாச்சி காப்பாத்து!”

எப்பவுமே குளிச்சிட்டு உம்மாச்சி படத்துகிட்டே போயி நெத்தியிலே குங்குமமோ திருநீறோ இட்டுண்டு கைகூப்பிண்டு என்ன சொல்லணும்னு தாத்தா சொல்லிக் குடுத்திருக்கேன் என்றார் சடகோபன்.

எனக்குத் தெரியுமே கைகூப்பிண்டு “உம்மாச்சி காப்பாத்துன்னு  சொல்லணும்” என்று சொல்லிவிட்டு தலையைச் சாய்த்து அவரைப் பார்த்து சிரித்தாள் பேத்தி ஹன்சிகா. அவள் சிரிப்பிலே மயங்கி அள்ளிஎடுத்துப் ”போடீ மயக்கீ…எப்பவும் என்னை மயக்கறே நீ!” என்றவாறு முத்தம் கொடுத்தார் சடகோபன்.

”போ தாத்தா எனக்கு உன்னோட மீசை குத்தறது என்னைக் கீழே இறக்கிவிடு!” என்று திமிறி இறங்கி ஓடினாள் ஹன்சிகா.

சிரித்தபடி சோபாவில் வந்து உட்கார்ந்தார். பெருமாளே எப்பவும் நான் உங்கிட்டதான் வேண்டிக்கறேன். இதுவரைக்கும் என்னைக் கைவிடாமே காப்பாத்திட்டே. எப்பிடிடா பொண்ணோட படிப்பு கல்யாணம், சுகப் ப்ரசவம், அழகான ஒரு பேத்தி எல்லாமே நான் வேண்டிண்டா மாதிரியே இன்னி வரைக்கும் காப்பாத்தறே. எனக்கும் 59 வயாசியிடுத்து. கடமையெல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு கொஞ்ச காலமாவது நிம்மதியா நோய் நொடியில்லாம வாழணும். எப்பவும் இப்பிடியே காப்பாத்து பெருமானே என்று கைகுவித்து வேண்டிக்கொண்டு நிம்மதியாக சாய்ந்து கண்ணை மூடினார்.

திடீரென்று மார்பில் ஒரு பளீரென்று வலி, அப்படியே தோளிலும் பரவியது, அவருக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது. வாய் திறந்து தண்ணி வேணும்ன்னு சொல்ல முயன்று தோற்றுப் போய் அப்படியே சரிந்தார் சடகோபன்.

”ஏன்னா என்ன ஆச்சு?” என்று அலறிக்கொண்டே அவரை மடியிலே வைத்துகொண்டு அப்படியே பக்கத்தில் டீபாயின் மேலிருந்த டெலிபோனில் டாக்டரை அழைத்தாள் சடகோபனின் மனைவி சந்தியா.

டாக்டர் பரமேஷ்வரன் வந்து அவரைப் பரிசோதனை செய்துவிட்டு, உடனடியா ஹாஸ்பிடலுக்கு கொண்டு போயிடலாம் என்று ஆம்புலன்சை வரவழைத்தார்.

மருத்துவமனையில் படுத்திருந்தார் சடகோபன். பக்கத்தில் உட்கார்ந்து அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த சந்தியா உங்களுக்கு ஒண்ணுமில்லே பயப்படாதீங்க. நல்ல வேளையா சரியான நேரத்துக்கு இங்கே கூட்டிண்டு வந்துட்டோம். ”என்ன ஆச்சு திடீர்ன்னு?” என்றாள்.

”என்னமோ திடீர்ன்னு மார்லே ஒரு வலி; வேர்த்துப் போச்சு அவ்ளோதான் தெரியும்” என்றார். ஏதோ இந்த வேளைக்கு பகவான் காப்பாத்திட்டார். சரி கொஞ்ச நேரம் தூங்குங்க என்றபடி போர்வையைச் சரி செய்தாள் சந்தியா. அவரும் தூங்கத் தொடங்கினார்.

டாக்டர் பரமேஷ்வரன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். நல்ல வேளை ஹார்ட் அட்டாக்தானோன்னு நான்கூடப் பயந்தேன். அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லே, ஆமாம் என்ன சாப்பிட்டார் என்றார். பூரியும் உருளைக்கிழங்கும் தான் சாப்பிட்டார். என்றாள் சந்தியா. அஜீரணம்தான் அதான் வாயுப் பிடிப்பு. பயப்பட ஒண்ணுமில்லே. இனிமே கொஞ்சம் நாக்கைக் கட்டுப்படுத்தணும், ஜெரிக்கறாமாதிரி எதைவேணா சாப்பிடச் சொல்லுங்க. கண்ட கண்ட எண்ணெயிலே சமைக்காதீங்க. அவருக்கும் வயசாயிட்டே போவுதே. கொஞ்சம் கண்ட்ரோலா இருக்கணும். தினமும் நடக்கச் சொல்லுங்க, மத்தபடி பயப்பட ஒண்ணுமில்லே.  நீங்க ஹாஸ்பிடல் ஃபார்மாலிட்டியெல்லாம் முடிச்சு வீட்டுக்கு கூட்டிட்டுபோயிடலாம். இந்த மாத்திரையெல்லாம் தொடர்ந்து மூணு வேளைக்கு குடுங்க. கவலைப்படாதீங்க என்றார் சந்தியாவிடம்.

சரி டாக்டர், சரியான நேரத்துக்கு தெய்வம் மாதிரி உடனே வைத்தியம் செஞ்சு காப்பாத்திட்டீங்க என்றாள் சந்தியா.   சரிம்மா..அதெல்லாம் எங்க கடமைதானே; ஒரு விஷயம் அவருக்கு வெறும் மூச்சுப் பிடிப்புதான்; ஹார்ட் அட்டாக் வந்துதுன்னு பயந்துறப் போறார். எல்லாம் சரியாயிடும். சரி நான் கிளம்பறேன் என்றபடி டாக்டர் சென்றார்.

சந்தியா கௌண்டருக்குப் போய் பணத்தைக் கட்டிவிட்டு அறைக்கு வந்து எல்லாத்தையும் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு செல்போனில் டாக்ஸிக்கு சொல்லிவிட்டுச் சடகோபனிடம் வந்தாள். சடகோபன் கண்ணயர்ந்திருந்தார்.

ஏங்க.. எழுந்திருங்க. நாம் வீட்டுக்கு போகலாம்ன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டார். உங்களுக்கு ஒண்ணுமில்லே; வாயுப் பிடிப்புதானாம். சரி மெல்லமா என் கையைப் பிடிச்சிண்டு எழுந்திருங்க. கையை நீட்டுங்க நான் பிடிச்சுக்கறேன் என்றாள் சந்தியா. உங்களைத்தான் சொல்றேன் கையை நீட்டுங்க என்கையை பிடிச்சுக்குங்க என்ற சந்தியா அவர் கை சில்லென்று இருந்ததை உணர்ந்து பதறினாள். சடகோபனின் கை கீழே படுக்கையில் விழுந்தது.

என் கையை பிடிச்சுக்குங்க…கையை நீட்டுங்க என்கிற சந்தியாவின் குரல் கேட்டு கண்விழித்தார் சடகோபன். எதிரே நின்று கொண்டிருந்தவர் கையை நீட்டியபடி கையைக் குடுங்க சடகோபன் என்று சொல்லிவிட்டு மேலும் ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். சடகோபனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

எங்கே இருக்கிறோம் என்றே புரியவில்லை அவருக்கு. என்ன சரி…சரி சுதாரிச்சிக்கோங்க சடகோபன். இப்போ சொல்றேன் நீங்க உங்க ஸ்தூல சரீரத்தை விட்டுட்டு வந்தாச்சு. புரியலையா உங்களுக்கு இதய வலி வந்துதே டாக்டர் பரமேஷ்வரன் தானே வைத்தியம் செஞ்சார்; நல்ல கைராசிக்காரர். அங்கேதான் உங்களுக்கு உயிர் போயிடுத்து என்றார் எதிரே இருந்தவர்

என்ன கைராசி என்னை சாகடிச்சிட்டாரே என்றார் சடகோபன். இல்லியே உங்களுக்கு வந்து இதய வலியே இல்லையே… வெறும் வாயுப்பிடிப்புதானே நீங்கதான் பயந்து போயிட்டீங்க இதய வலின்னு. டாக்டர் சரியான வைத்தியம்தான் செஞ்சார். நீங்களாதான் செத்துப் போனீங்க. அவருமேலே ஏன் பழியைப் போடறீங்க. உங்களுக்குத் தூக்கத்திலேயே ஆயுள் முடிஞ்சு போச்சு. அவர் மேலே தப்பே இல்லே என்றார் எதிரே இருந்தவர்.

என்னது நான் செத்துப் போயிட்டேனா! நெஞ்சு வலி வந்து வேர்த்துக் கொட்டித்தே அப்பக் கூட என்னைக் காப்பாத்து பெருமாளேன்னு சேவிச்சேனே, அதுக்கு அப்புறம் ஹாஸ்பிடல்லே கூட வேண்டிண்டே இருந்தேனே… என்னைக் காப்பாத்து என்னைக் காப்பாத்துன்னு. எப்பவுமே பெருமாளே காப்பாத்துவியே இந்த தடவை கைவிட்டுட்டியா.

நான் எப்பவுமே கைவிடமாட்டேன். இப்பக் கூட நான் கையை நீட்டிண்டுதானே இருக்கேன். சடகோபன் நீங்கதான் பிடிச்சுக்க மாட்டேங்கறீங்க. நான் எல்லாருக்கும் கைகுடுக்கறேன். நீங்க புத்தி தெளிஞ்சு பிடிச்சிண்டாதானே இதுக்குமேலே நான் என்ன செய்ய முடியும் என்றார் காளமேகம்.

டாக்டர் பரமேஷ்வரனுக்கு இவ்ளோ சப்போர்ட் பண்ட்றீங்களே என்றார் சடகோபன். வெறும் வாயுப்பிடிப்புக்கே என்னைக் காப்பாத்த முடியலே அவராலே. அவருக்கு நீங்க எதுக்கு வக்காலத்து வாங்கறீங்க. அதெல்லம் இருக்கட்டும்… நான் ஏன் உங்களுக்கு கைகுடுக்கணும் நீங்க யாரு? என்றார் சடகோபன்.

நான் ஏற்கெனவே சொன்னேன் நீங்க கவனிக்கலே போலிருக்கு! என்னைக் காளமேகப் பெருமான்னு கூப்பிடுவாங்க. எனக்கு திருமோகூர்தான் சொந்த ஊர். நான் இந்த உலகத்திலே இருந்து விடைபெற்று வர ஆத்மாவையெல்லாம் கையைப் பிடிச்சு இதோ கீழே தெரியறதே இந்த விரஜா நதியைத் தாண்டி அழைச்சிண்டு போவேன். அதுக்கப்புறம் அவங்கவங்க செஞ்ச கர்மாக்களின் பலனை அவங்க அனுபவிப்பாங்க என்றார் அவர் கையை நீட்டியபடி.

சாகடிசுட்டு இப்போ எதுக்கு கையைக் குடுக்கறீங்க நான் எல்லாக் கடமையையும் முடிச்சிட்டு அப்பாடா கொஞ்சகாலம் நிம்மதியா வாழலாம்னு இருந்தேன். என்னைப் பொசுக்குன்னு சாகடிச்சுட்டு எதுக்கு இப்போ கையைக் குடுக்கறீங்க என்றார் எரிச்சலுடன் சடகோபன்.

எனக்கு காளமேகம்னு பேரு ஆனா எனக்கு இன்னொரு பேரு இருக்கு. அதுனாலே எங்கிட்டே எரிச்சலோட பேசக்கூடாது. இதமாப் பேசணும்… பக்தியா பேசணும். என்னைக் காப்பாத்து என்னைக் காப்பாத்துன்னு இவ்ளோ காலமா நீங்க யாரைவேண்டிகிட்டீங்களோ அவன்தான் நான் என்றார் காளமேகம்.

பெருமாளே நீதானா அது! உன்னை நான் பாப்பேன்னு நெனைக்கவே இல்லையே. என்னை எப்பவுமே நீதானே காப்பாத்தினே இந்த தடவை மட்டும் ஏன் காப்பாத்தாமே விட்டுட்டே என்றார் சடகோபன். யார் சொன்னது நான் உங்களை காப்பாத்தாம விட்டுடேன்னு இப்பவும் நான் உங்களைக் காப்பாத்தி இருக்கேன் என்றார் காளமேகம்.

நான் உனக்குக் கை குடுக்க மாட்டேன் என்னைக் காப்பாத்துன்னு நான் வேண்டிண்டேன் நீ என்ன செஞ்சிருக்கணும் என்னை காப்பாத்தி உயிரோட வெச்சிருக்கணும்; அதைவிட்டுட்டு காப்பாத்தாம விட்டுட்டியே என்றார்.

சடகோபன் மனுஷங்களுக்கு நிகழ்காலத்திலே நடக்கும் போதே எதையும் புரிஞ்சிக்கற சக்தியில்லே. வருங்காலத்தை எப்பிடி உணரமுடியும், உங்களோட வருங்காலம் என்னான்னு எனக்குத் தெரியும். இப்போ நீங்க உயிரோட இருந்தா என்ன நடந்திருக்கும்னு ஒரு சினிமா காட்றேன் பாருங்க என்றார் காளமேகம்.

அங்கே ஒரு காட்சி விரிந்தது. சடகோபனை வீட்டுக்கு அழைத்து போகிறாள் சந்தியா. அடுத்த வாரம் அவருக்கு திடீரென்று மறுபடியும் முதுகு வலி, சரி வாயுப் பிடிப்புதான் மறுபடியும் வந்திருக்கும்னு ஏற்கெனவே டாக்டர் பரமேஷ்வரன் எழுதிக் குடுத்த ப்ரிஸ்க்ரிப்ஷனை எடுத்து அந்த மாத்திரைகளை வாங்கி சாப்பிட்டார் சடகோபன். முதுகுவலி அதிகமாயிற்று; தாங்கமுடியாத முதுகுவலி. எதுக்கும் டாக்டர் பரமேஷ்வரனைப் பாத்துட்டு வரலாம் என்று கிளினிக்குக்கு போயி டாக்டர் முதுவலி தாங்க முடியலே என்றார்.

பரமேஷ்வரன் அவரைப் பரிசோதனை செய்துவிட்டு சந்தியாவிடம் தனியாக சடகோபனுக்கு கிட்னிலே ப்ராப்ளம் உடனே வைத்தியம் செய்யணும் என்றார். மூன்று நாட்கள் மருத்துவமனையில் இருந்து வைத்தியம் செய்து கொண்ட பிறகு, சந்தியாம்மா சடகோபனுக்குக் கிட்னி பாதிக்கப்பட்டிருக்கு. அவருக்கு வாரத்துக்கு ஒரு தடவை டையாலிசிஸ் செஞ்சிக்கணும், இல்லேன்னா யாராவது கிட்னி குடுத்தா ஆபரேஷன் செஞ்சு பாக்கலாம், ஆனாலும் இந்த வயசுக்கு மேலே உறுதியா ஒண்ணும் சொல்ல முடியாது என்றார். இதைச் சடகோபன்சார் கிட்டே பக்குவமா சொல்லி வைத்தியத்துக்கு தயார் செய்யுங்க என்றார் பரமேஷ்வரன்.

வியாதியே வரக் கூடாது பெருமாளே இருக்கறவரைக்கும் ஆரோக்கியமா இருக்கணும் நெனைச்சேனே இப்பிடி ஆயிடுத்தே என்று அழுதார் சடகோபன். இப்போ எதுக்கு நீங்க அழறீங்கன்னே புரியலே! அப்பிடி என்ன ஆச்சு, நீங்கதான் இப்போ அங்கே இல்லையே நான்தான் உங்களைக் காப்பாத்திக் கூட்டிண்டு வந்துட்டேனே என்றார் காளமேகம்.

ஒரு வினாடி யோசித்துவிட்டு உண்மையை உணர்ந்தவராய் ஆமாம் நீதான் எப்பவும் காப்பாத்தறா மாதிரியே இப்பவும் காப்பாத்திட்டியே!

என்று கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீருடன் இரு கைகளையும் கூப்பி “உம்மாச்சி காப்பாத்து” என்று வேண்டிக்கொண்டு இப்போ புரிஞ்சுது உன் கையைக் காட்டு நான் என் கையாலே பிடிச்சுக்கறேன். இல்லே இல்லே நான் கையை நீட்டறேன் என் கையை நீ பிடீச்சுக்கோ இதுதான் சாஸ்வதம் என்று கையை நீட்டினார் சடகோபன்.

காளமேகம் புன்னகையுடன் சடகோபனின் கையைப் பற்றிக் கொண்டார். விரஜா நதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

-பழ.செல்வமாணிக்கம்

மயிலாபுரி என்கின்ற மயிலாப்பூர் வழக்கம் போலப் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. “மயிலையே கயிலை, கயிலையே மயிலை “ என்ற வரிகளைத் தாங்கிய பதாகை  கோவில் அருகே நடந்து செல்பவர்கள் மனதிற்கு நிறைவை தந்து கொண்டிருந்தது. நடையோரக் காய்கறிக்கடைகளில் வியாபாரம் சுறுசுறுப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தது. காய்கறிகளைப் பார்த்தால் புதிதாக திருமணமான மணமக்களைப் போல் புதுப்பொலிவுடன் இருந்தன.

மாதவன், அவன் மற்றும் ஒன்றரை வயதுப் பெயர்த்தி தங்க நாச்சியார்  அனைவரும் கபாலீசுவரர் கோவில் பங்குனித் திருவிழா பார்ப்பதற்குச் சென்று கொண்டிருந்தனர். மாட வீதி முழுவதும் திருவிழாக் கடைகள், விளையாட்டுச்சாமான்கள், பொம்மைகள், அழகு சாதனப் பொருட்கள், பனை ஓலைக் கூடைகள், பலூன்கள் அப்பப்பா… குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்ல, பெரியவர்களுக்கும் அந்தக்கடைகளைப் பார்த்துகொண்டே இருக்கவேண்டும் என்று தான் தோன்றும்!

கபாலி கோவில் பங்குனிப்பெருவிழா பார்ப்பதற்கே மீண்டும், மீண்டும் பிறந்து வரலாம். மயிலைவாசிகளிடம், மயிலாப்பூரை விட்டு வந்தால், சொர்க்கத்தைப் பதிலாகத் தருவதாகச் சொன்னால் கூட, சொர்க்கம் வேண்டாம்! மயிலாப்பூர் தான் வேண்டும் என்று தான் சொல்லுவார்கள்!

“அதிகார நந்தி“ என்ன ஒரு அற்புதக்காட்சி தெரியுமா? நந்தி எம்பெருமான் தன் முன்னங்கால்கள் இரண்டையும் தூக்கிய வண்ணம், கற்பகாம்பாள், கபாலீசுவரரை சுமந்து வரும் கம்பீரம்! அப்படியே கயிலாயத்தில் இருந்து இறங்கி வானத்திற்கும், பூமிக்குமாய்ச் சுமந்து வருவது போல் தோன்றும்!

ஆண்டவனை வணங்கிவிட்டு  மன நிறைவுடன் மாதவன் குடும்பம் வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தது. சாமி பார்க்கப்போகும் போதே , மாதவனின் பெயர்த்தி, பலூனைக்காட்டி வேண்டும் என்று கேட்டது. மாதவனும் “தங்கம், சாமி பாத்துட்டு திரும்பிப்போகும்போது வாங்கித்தாறேன்  “என்று சொல்லியிருந்தான். அதுவும் ஏதோ புரிந்தது போல சிரித்துக்கொண்டே தலையாட்டியது. வழக்கம் போல மாதவனின் மகள் யாழினி “அப்பா எங்கேயாவது சாப்பிட்டு விட்டுப்போகலாம் “ என்றாள். மாதவனுக்குத்தெரியும், வேண்டாம் என்று சொன்னால் என்ன நடக்கும் என்று! திருப்பதியில் ஏழுமலையான் , குபேரனிடம் தன் திருமணத்திற்காக வாங்கிய கடனைக் கட்டிக்கொண்டிருப்பதாக ஐதீகம்.அது போல மாதவன் ஏதோ ஒரு பிறவியில் வாங்கிய கடனை , உணவு விடுதி, உணவு விடுதியாகச்சென்று தீர்த்து வருகிறான்!

மாதவன் குடும்பத்தினர் உணவு விடுதியில், கேட்டிருந்த பலகாரங்கள் வருவதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். பக்கத்து மேசையில் இன்னொரு குடும்பம் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தது. அந்தக் குடும்பத்தில் 4 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு சிறுவன் பலூன் ஒன்றை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். தங்க நாச்சியார் அந்த பலூனை ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சிறுவனின் அம்மா , அவனைப் பார்த்து “செல்லக்குட்டி, தங்கச்சி பாப்பாவுக்கு உன் பலூனைக் கொடுக்கிறியா? “ என்று கேட்டாள். அரை மனதோடு அந்தச்சிறுவன் பலூனை மாதவனின் பேத்தியிடம் கொடுத்தான். அதை வைத்துக்கொண்டு தங்க நாச்சியார், மகிழ்ச்சியோடு விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். பக்கத்து மேசைக்குடும்பம், சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்பத் தயார் ஆனார்கள். பலூனைக் கொடுத்த அந்தச் சிறுவன், ஏக்கத்தோடு அந்த பலூனைத் திரும்பித் திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே சென்று கொண்டிருந்தான்.

மாதவன் தன் பேத்தியிடம் “தங்கம் அந்த அண்ணன் பாவம் இல்லையா?  பலூனைத் திருப்பிக்கொடுத்திடுறியா? உனக்கு வேற பலூன் வாங்கித்தாறேன் “ என்றான். ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல், தத்தித்தத்தி தளிர் நடை நடந்து, பலூனை அந்தச்சிறுவனிடம் கொடுத்துவிட்டு, மாதவனிடம் போய் ஒட்டிக்கொண்டாள். மாதவன் மனதில் நினைத்துக்கொண்டான். “பெரும்பாலான பெரியவர்களுக்குக்கூட இல்லாத மனமுதிர்ச்சி, நம்பிக்கை, இந்தப்பிஞ்சு உள்ளத்தில் எப்படி ஏற்பட்டது “என்று. திரும்பிப்போகும்போது, கட்டாயம் பேத்திக்குப் பலூன் வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டான். உணவை முடித்துக்கொண்டு திரும்பும் போது இரவு மணி 11 ஆகி விட்டது. பலூன் விற்பவர் ஒருவரைக்கூட பார்க்க முடியவில்லை. அனைவரும், விற்பனையை முடித்துக் கொண்டு வீடு திரும்பி விட்டனர். குற்ற உணர்வு மாதவனை ஆட் கொண்டது. மறுபடியும் பேத்தியைப்பார்த்து , “தங்கம் உனக்கு, நாளைக்கு நிச்சயம் பலூன் வாங்கித் தாறேன் “ என்றான். மறுபடியும்,தங்கநாச்சியார், அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தது. உடனே மாதவன் பெருமையாகத் தன் மனைவியைப் பார்த்து “என்னோட பேத்திக்கு எம்மேல எவ்வளவு நம்பிக்கை பாத்தியா? ஏன் தெரியுமா?  நான் சொன்னா, சொன்னபடி நடப்பேன்னு அவளுக்குக்கூட தெரிஞ்சிருக்கு “ என்று சொன்னவனின் முகத்தில் , திடீரென ஒரு இறுக்கம் தோன்றியது. கூட வந்த அனைவருக்கும் ஒன்றுமே புரியவில்லை. மைதிலிக்கு மட்டும் ஏதோ புரிந்தது போல இருந்தது.

மாதவனின் நண்பர் சந்திரன் ஒரு மாதத்திற்குமுன் மாதவனின் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். அவர், மாதவனிடம் ஒரு பையைக் கொடுத்து “இதில் ஐந்து லட்சம் ரூபாய் இருக்கிறது. இப்போதைக்கு இது உன்னிடம் இருக்கட்டும். வீட்டில் எனக்கும், என் பிள்ளைகளுக்கும் மனக்கசப்பு. எனக்கு வந்த ஓய்வூதியப்பணத்தில் இருவருக்கும் ஆளுக்கு 2 லட்சம் ரூபாய் கொடுத்து விட்டேன். எனக்கும், என் மனைவிக்கும் இருக்கும் செலவுக்காக இந்தப் பணத்தை வைத்திருக்கிறேன். ஆனால், என் பிள்ளைகள், என்னிடம் இன்னும் கொஞ்சம் பணம் இருக்கிறது என்று தெரிந்து கொண்டு, பணத்தைத் தரச்சொல்லி, நச்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எனக்கு, உன்னை  விட நம்பிக்கையான நண்பன் யாரும் கிடையாது. வயதான காலத்தில் எங்களுக்கு இந்தப்பணம் மிகத் தேவையான ஒன்று. வீட்டு நிலைமை சரியான பின் நானே வந்து  வாங்கிக் கொள்கிறேன்  “ என்று சொல்லிவிட்டுச்சென்றிருந்தார்.

சந்திரனின் பிள்ளைகள் இருவருமே இப்போது நல்ல வசதியோடு தான் இருக்கிறார்கள். அவர்களை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வரச் சந்திரன் வாழ்க்கையில் தொலைத்தது ஏராளம்.

சந்திரன் வந்துவிட்டுச் சென்ற இரண்டு நாட்களுக்குப்பிறகு, சந்திரன் காலமான தகவல்தான் மாதவனுக்கு வந்தது. உடனே பதறி அடித்துக்கொண்டு சந்திரன் வீட்டிற்குச் சென்றான். சந்திரன் மனைவி கதறி அழுதது, மனதை என்னவோ செய்தது. எல்லோரும் ஒரு நாள் இறக்கப்போவது நிச்சயம் என்றாலும், நம் மனது அதை ஒத்துக்கொள்ள மறுக்கிறது. “செத்த பிணத்தைச் சுற்றி இனிச் சாம் பிணங்கள் கத்தும் கணக்கென்ன? கச்சி ஏகம்பனே “ என்னும் பட்டினத்தார் பாடல் சொல்வதற்கு, நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் இதுவே நம் வீட்டில் நடக்கும் போது மனம் அழுது புலம்புகின்றது. சந்திரன்  இறந்து 15 நாட்களுக்குப் பிறகு, மாதவன் சந்திரன் கொடுத்த ஐந்து லட்சம் ரூபாயை, சந்திரன் மனைவியிடம் கொடுத்து விட்டு வரலாம் எனப் புறப்பட்டான்.

மைதிலி அவனைப்பார்த்து  “என்னங்க, நான் ஒண்ணு சொன்னாக் கோச்சுக்க மாட்டீங்களே?  சந்திரண்ணன் பணத்தை அவர் மனைவி கிட்ட கொடுக்கிறது தான் நியாயம்! ஆனா, அந்தப்பணத்தை, அவுங்க புள்ளைங்க எடுத்துக்கிட்டு, அந்த அம்மாவை, தெருவில விட மாட்டங்கன்னு என்ன நிச்சயம் “ என்றாள். ”அதுக்கு என்ன பண்ணலாமுன்னு சொல்ற?“ என்றபடி கோபத்தோடு மைதிலியைப் பார்த்தான் மாதவன். ”இல்லங்க, நீங்களும் உங்க வியாபாரத்துக்குப் பணம் தேவைப்படுதுன்னு தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க! இந்தப்பணத்தை உங்க தொழில்ல போடுங்க. கொஞ்ச நாள் கழிச்சு, அவுங்க வீட்டில நிலமை சரியானதுக்கு அப்பறம்,  வட்டியோட சேத்து, பணத்தை, சந்திரண்ணன் சம்சாரத்துக்கிட்ட கொடுத்துருவோம்  “ என்று மைதிலி நீட்டி முழக்கினாள்.

மனிதன் சபலம் உள்ள ஒரு கடவுளின் படைப்புத் தானே! மனைவி சொல்லும் நல்ல  யோசனைகளை எடுத்துக்கொள்கிறோமோ இல்லையோ! நமக்கு லாபம் கிடைக்கும் விசயம் என்றால் சரி என்று தான் நினைப்போம்.”சரி யோசிப்போம் “ என்றவாறு , மாதவன் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கும் யோசனையைத் தள்ளி வைத்தான்.

சாமி கும்பிட்டு வீட்டுக்கு வந்த மாதவனுக்கு ஒன்று நன்றாகப் புரிந்தது. சிறுபிள்ளைகளுக்கு இருக்கும் உறுதி, மற்றும் நம்பிக்கை, நாணயம், மனிதன் வளர வளரக் குறைந்து, முடிவில் இல்லாமலே போய்விடுகிறது. அடுத்த நாள் காலை  மூன்று பேருக்கு நன்றாகவே விடிந்தது. கிடைத்தது தங்க நாச்சியாருக்கு பலூன், சந்திரன் மனைவிக்கு வயதான காலத்திற்குத் தேவையான வாழ்வாதாரம், மாதவனுக்கு மன நிம்மதி.