Category: கேள்வி-பதில்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஆர்ப்பரிக்கும் இயல்புகொண்ட கடலும் அமைதியாய்த் தவழும் அதிசயபுரியாம் இராமேசுவரத்தில், எளிய இசுலாமியக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஜைனுலாப்தீன் ஆஷியம்மா இணையருக்கு  மகனாய் அக்டோபர் 15, 1931இல் பிறந்தவர் அவுல் பகீர் ஜைனுலாப்தீன் அப்துல் கலாம் (Avul Pakir Jainulabdeen Abdul Kalam) எனும் இயற்பெயர்கொண்ட  ஆ.ப.ஜெ. அப்துல் கலாம் அவர்கள்.

இராமேசுவரத்திலுள்ள தொடக்கப்பள்ளியில் தமது பள்ளிப்படிப்பைத் தொடங்கிய அவர் குடும்பத்தின் வறிய சூழல் காரணமாய்ப் பள்ளி நேரம் தவிர்த்த பிறநேரங்களில் செய்தித்தாள் விநியோகிக்கும் பணியையும் மேற்கொண்டுவந்தார்.

பள்ளிக் கல்விக்குப் பின் திருச்சிராப்பள்ளி தூய வளனார் கல்லூரியில் (St. Joseph’s College) சேர்ந்து 1954ஆம் ஆண்டு இயற்பியலில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றார். எனினும் இயற்பியல் துறையில் அவருக்கு அதிக நாட்டமிருக்கவில்லை. பின்பு 1955இல் சென்னையிலுள்ள எம்.ஐ.டியில் விண்வெளிப் பொறியியல் (aerospace engineering) படிப்பில் சேர்ந்தார்; 1960இல் அத்துறையில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்று, பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பான DRDOவில் (The Defense Research and Development Organisation) வானூர்தியில் மேம்பாடு செய்யும் (Aeronautical Development Establishment) பிரிவில் முதன்மை அறிவியலாளராய்ப் பணியில் சேர்ந்தார். இந்திய இராணுவத்துக்காகச் சிறிய ஹெலிகாப்டர் வகையைச் சேர்ந்த கவிகை ஊர்தியை (hovercraft) அப்போது வடிவமைத்துக் கொடுத்து தம் பணியைத் தொடங்கினார் கலாம் .

புகழ்பெற்ற விண்வெளி அறிவியலாளரான டாக்டர் விக்ரம் சாராபாய் (Dr. Vikram Ambalal Sarabhai) தலைமையின் கீழ், கேரளாவில் உருவாக்கப்பட்ட இராக்கெட் ஏவு மையத்தில் (Equatorial Rocket Launching Station) விண்வெளி ஆய்வுக்காக அமைக்கப்பட்ட இந்திய தேசிய விண்வெளி ஆராய்ச்சிக் குழுவிலும் (INCOSPAR) உறுப்பினராய்க் கலாம் இருந்தார்.

1963இலிருந்து 1971 வரையிலான அந்தக் காலக்கட்டத்தில் டாக்டர் சாராபாயோடு தாம் பணிபுரிந்த காலத்தை ஓர் அற்புதமான அனுபவம் என்று குறிப்பிடும் கலாம், அது குறித்து விவரிக்கும்போது…

”திருவனந்தபுரம் விண்வெளி மையத்தில் ஓர் இளம் பொறியாளராகக் கலவைப் பொருட்கள் தொழில்நுட்பம் (composite technology), வெடிபொருள்களை உருவாக்கும் முறைகள் (explosive systems), இராக்கெட் தொழில்நுட்ப முறைகள் (rocket engineering systems) என்று எனக்கான பணி இலக்குகளில் ஈடுபட்டிருந்த நான், டாக்டர் விக்ரம் சாராபாயிடமிருந்து அபாரமான ஆற்றலை உள்வாங்கிக்கொண்டேன். தொழில்நுட்பக் களத்தில் பிஞ்சுக்குழந்தையாக இந்தியா தத்தித் தவழ்ந்துகொண்டிருந்த அச்சமயத்தில், சொந்தமாகவே செயற்கைக்கோள் ஏவுகலங்களை (rockets) தயாரிப்பது பற்றிக் கனவுகண்டவர் டாக்டர் விக்ரம் சாராபாய். அந்த அளவுக்கு இந்திய அறிவியல் சமுதாயத்தின்மீது அவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தது” என்று நெகிழ்ச்சியோடு குறிப்பிடுகின்றார்.

1969ஆம் ஆண்டு, இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்திற்கு (ISRO) மாற்றப்பட்ட கலாம், அங்கு இந்தியாவின் முதல் உள்நாட்டு செயற்கைக்கோள் செலுத்தி வாகனம் (SLV-3) திட்டத்தின் இயக்குநர் ஆனார். இந்த வாகனம், உரோகிணி செயற்கைக்கோளைப் புவிச்சுற்றின் அருகே 1980ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் வெற்றிகரமாய் ஏவியது. இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் கலாம் பணிபுரிந்த காலத்தில் அவர் நிகழ்த்திய மிகப்பெரிய சாதனையாக இது கருதப்பட்டது.

அவருடைய இந்தச் சாதனையைப் பாராட்டி மத்திய அரசு அவருக்கு பத்ம பூஷண் விருதினை 1981இல் அளித்துப் பெருமைப்படுத்தியது.

1974இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்தியாவின் முதல்அணு ஆயுதச் சோதனையான புன்னகைக்கும் புத்தர் (Smiling Buddha) திட்டத்தைக் காண்பதற்காக ராஜா ராமண்ணா எனும் இயற்பியல் அறிஞரால் DRDOவின் பிரதிநிதியாக அழைக்கப்பட்டார் கலாம்.

அக்னி ஏவுகணை, கண்டம்விட்டுக் கண்டம் பாயும் ஏவுகணையான ப்ரித்வி போன்றவற்றை உருவாக்கும் திட்டங்களில் அப்துல் கலாம் தலைமைப் பங்கு வகித்தார்.  அதனால் ‘இந்திய ஏவுகணையின் தந்தை’ என்ற சிறப்பை அவர் பெற்றார். எனினும் இவற்றுக்கான பொருட்செலவு, காலவிரயம் குறித்து  அப்போது சில விமர்சனங்களும் எழவே செய்தன.

1990ஆம் ஆண்டில் பத்ம விபூஷன் விருதையும் இந்திய அரசு அவருக்கு வழங்கிக் கௌரவித்தது.

1992ஆம் ஆண்டு ஜூலை முதல் 1999ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் வரை பிரதமரின் தலைமை அறிவியல் ஆலோசகராகவும், பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பான DRDOவின் செயலாளராகவும் திகழ்ந்தார் அப்துல் கலாம். 1998 மே மாதத்தில் நிகழ்ந்த பொக்ரான் (Pokhran-II) அணுகுண்டுச் சோதனைகளில் அரசியல் ரீதியாகவும் தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் கலாமின் பங்களிப்பு இருந்தது. அதன் முதன்மைத் திட்ட ஒருங்கிணைப்பாளராக இயற்பியல் அறிஞர் ஆர். சிதம்பரத்தோடு இணைந்து பணியாற்றினார் அவர். நாட்டின் உயர்மட்ட அணு அறிவியலாளராக ஊடகங்களால் அப்போது அடையாளப்படுத்தப்பட்டார் டாக்டர் கலாம். எனினும் அந்தத் திட்டத்தின்மீதும் சில விமர்சனங்கள் வைக்கப்பட்டன. அவற்றைக் கலாமும், சிதம்பரமும் திட்டவட்டமாக மறுத்தனர்.

1998ஆம் ஆண்டு இதயவியல் நிபுணர் சோம ராஜு (B. Somaraju) என்பவரோடு இணைந்து இதய இரத்தக் குழாய்களில் பொருத்துவதற்கான கொரோனரி ஸ்டெண்ட் ஒன்றைக் கலாம் உருவாக்கினார். அது கலாம்-ராஜு ஸ்டெண்ட் (Kalam-Raju Stent) என்று அழைக்கப்பட்டது. இவ்விருவரும் இணைந்து 2012ஆம் ஆண்டு, காலநிலை மாறுபாடுகளால் பழுதடையாத கைக்கணினி (tablet) ஒன்றைக் கிராமப்புறங்களின் மருத்துவப் பயன்பாட்டுக்காக உருவாக்கினர்; அதன்பெயர் கலாம்-ராஜு கைக்கணினி (Kalam-Raju Tablet) என்பதாகும்.

2002ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று, இந்தியாவின் 11ஆவது குடியரசு தலைவராக 2002 ஜூலை 25ஆம் நாள் பதவியேற்றார் கலாம்.

திரு. ஆர். வெங்கட்ராமனுக்குப் பிறகுத் தமிழர் ஒருவர் குடியரசுத் தலைவர் ஆகிறார் என்ற வகையில் தமிழர்களுக்கு அது பெருமிதத்தைத் தந்தது.

அதற்கு முன்னதாகவே கலாம் அவர்கள் மத்திய அரசால் பாரத் ரத்னா விருது வழங்கிச் சிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தார். சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன், ஜாகிர் ஹுசைன் எனும் இரு இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர்களைத் தொடர்ந்து, இந்தியாவின் மிக உயரிய விருதான ’பாரத் ரத்னா’ விருதை வென்ற மூன்றாவது குடியரசுத் தலைவர் கலாமே ஆவார். அத்தோடு, குடியரசுத் தலைவர் பதவியை ஏற்ற முதல் அறிவியலாளர் எனும் பெருமையும் அவரையே சாரும். 2007ஆம் ஆண்டு வரை ஐந்து ஆண்டுகள் குடியரசுத் தலைவராகப் பதவி வகித்த கலாமை “மக்களின் ஜனாதிபதி” என்று அனைவரும் அன்போடு அழைத்தனர்.

2007ஆம் ஆண்டு குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் மீண்டும் போட்டியிட நினைத்த கலாம், பிறகு சில காரணங்களால் அந்தத் தேர்தலில் போட்டியிட விரும்பாமல் விலகினார். ஆனால் அதன் பின்னரும் கல்விசார்ந்த தம் பணிகளுக்கு அவர் ஓய்வளிக்கவில்லை.

ஷில்லாங்க், அகமதாபாத், இந்தோர் ஆகிய இடங்களிலுள்ள இந்திய மேலாண்மைக் கல்வி நிறுவனங்களில் (Indian Institute of Management) வருகைப் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். திருவனந்தபுரத்திலுள்ள இந்திய விண்வெளி அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தில் வேந்தராகவும், சென்னை அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் விண்வெளிப் பொறியியல்துறைப் பேராசிரியராகவும், மேலும் பல கல்விக்கழகங்களில் சிறப்புநிலைப் பேராசிரியராகவும் பணிபுரிந்த பெருமைக்குரியவர் டாக்டர் கலாம்.

இவ்வாறு இந்திய இளைஞர்களோடு தொடர்ச்சியாக உரையாடுவது, அவர்களுக்குப் பாடம் நடத்துவது போன்றவற்றில் இறுதிவரை தணியாத தாகமும் விருப்பமும் கொண்டவராகவே விளங்கினார் அவர்.

‘அக்கினிச் சிறகுகள்’ என்ற பெயரில் தமிழிலும், Wings of Fire என்ற பெயரில் ஆங்கிலத்திலும் வெளியான அவருடைய தன்வரலாற்று நூலானது (Autobiography) இளைஞர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கை அளிக்கும் நூலாக இன்றும் விளங்கிவருகின்றது. இவையல்லாமல் இந்தியா 2020, எழுச்சி தீபங்கள், எனது வானின் ஞானச் சுடர்கள், ஊக்கமூட்டும் யோசனைகள் போன்ற பல நூல்களைப் படைத்துள்ளார் கலாம்.

இளைஞர்களே எதிர்கால இந்தியாவின் நம்பிக்கை நட்சத்திரங்கள். அவர்கள், ஜே.ஆர்.டி. டாட்டா, விக்ரம் சாராபாய், சதீஷ் தவான் போன்றோரை ஒத்த அறிவாற்றலும், தொலைநோக்குச் சிந்தனையும் கொண்டோராய் இருத்தல் அவசியம் என்று தம்முடைய ‘எழுச்சி தீபங்கள்’ என்ற நூலில் குறிப்பிடும் கலாம், தொழில்நுட்பத்தில் நாம் தொலைநோக்கோடு முன்னேறுகின்ற அதேவேளையில், நம் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தையும் விட்டுவிடலாகாது என்று அழுத்தமாகக் கூறுவது ஆன்மிகத்தையும் அறிவியலையும் பிரித்து எண்ணாமல் இரண்டையும் தம் வாழ்வின் இரு கண்களாக அவர் கருதியமையை நமக்குப் புலப்படுத்துகின்றது.

இந்தியா 2020 என்ற நூலில் இந்தியா அறிவிலே வல்லரசு நாடாகவும், வளர்ந்த நாடாகவும், 2020ஆம் ஆண்டிற்குள் மாறுவதற்குரிய மாதிரித் திட்டத்தை அவர் தெரிவித்திருந்தார்.

வாழ்வில் உயர இளைஞர்கள் ஒழுக்கமாக இருக்க வேண்டியது மிக அவசியம் என அப்துல் கலாம் வலியுறுத்தினார். மைசூரில் நடந்த விழாவொன்றில் அவர் பேசுகையில், ‘‘இந்தியாவில் உள்ள ஒவ்வோர் இளைஞனுக்கும் கட்டாயம் 2 ஆண்டுகள் ராணுவப் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் மாணவர்களுக்கு ஒழுக்கம் ஒரு பாடமாக இல்லாமல், வாழ்க்கை முறையாகவே மாறும்” என்று குறிப்பிட்டார்.

அப்துல் கலாம் அவர்களின் பேச்சிலும் எழுத்திலும் மிளிர்ந்த அனுபவம் செறிந்த பொன்மொழிகள் பல. அவை இன்றைய இளைஞர்களும் அறிந்து பயன்கொள்ளத் தக்கவை.

சான்றுகளாகச் சில…

• கனவென்பது நம் உறக்கத்தில் வருவதன்று; நம்மை உறங்கவிடாமல் செய்வது!
• யாருக்காகவும் உங்களுடைய தனித்தன்மையை மாற்றிக்கொள்ளாதீர்கள்; ஏனெனில், இவ்வுலகிற்கான உங்கள் பங்களிப்பை உங்களைவிடவும் திறம்பட வேறுயாரும் செய்துவிடமுடியாது.
• உங்கள் கைரேகையைப் பார்த்து உங்கள் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்காதீர்கள்! ஏனென்றால் கையே இல்லாதவனுக்குக் கூட எதிர்காலம் உண்டு.

அனைவருக்கும் பிடித்த அவரின் பொன்மொழி ஒன்று இருக்கிறது, அதுதான்…“உன் பிறப்பு ஒரு சம்பவமாக இருக்கலாம்; ஆனால் உன் இறப்பு ஒரு சரித்திரமாக இருக்கவேண்டும்” என்பது.

தம் வாழ்க்கையில் திருமணமே செய்துகொள்ளாமல் மிகுந்த கட்டுப்பாட்டோடு வாழ்ந்த கலாம் அவர்கள், சாதி மதம் இனம் மொழி போன்ற வேறுபாடுகளையெல்லாம் கடந்த உன்னத மனிதராய்த் திகழ்ந்தார். இராமாயணம் பைபிள் பகவத்கீதை குரான் என்று அனைத்து நூல்களையும் மதக் காழ்ப்பின்றிப் படித்துப் பின்பற்றும் பக்குவம் அவரிடமிருந்தது.

மென்மையான மனமும் மேன்மையான குணங்களும் கொண்டிருந்த அவருக்கு நுண்கலைகளிலும் நல்ல ஈடுபாடிருந்தது. வீணை இசைப்பதிலும் அவர் தேர்ச்சிபெற்றிருந்தார்.

2015ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27ஆம் நாள் மேகாலயா மாநிலத் தலைநகரான ஷில்லாங்கில் இந்திய மேலாண்மைக் கல்வி நிறுவனத்தில் (IIM) மாணவர்களிடையே அவர் ஆர்வத்தோடு உரையாற்றிக் கொண்டிருந்த மாலை வேளையில் திடீரென்று மயங்கிவிழுந்தார். அருகிலிருந்த தனியார் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட அவர் சிகிச்சை பலனின்றி மாரடைப்பால் காலமானார்.

கலாம் அவர்களின் பிறந்தநாளான அக்டோபர் 15, இளைஞர்களின் எழுச்சி நாளாகத் தமிழகத்தில் கடைப்பிடிக்கப்படும்; அதற்கு வலுவூட்டும் வகையில் டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாம் விருது’ ஒவ்வோராண்டும் சுதந்தர தினத்தன்று வழங்கப்படும் என்று 2015ஆம் ஆண்டு அறிவித்தார் அப்போதைய தமிழக முதல்வரான ஜெ. ஜெயலலிதா அவர்கள்.

அப்துல் கலாம் குறிப்பிட்டதுபோல அவர் பிறப்பு ஒரு சம்பவமாக இருந்தபோதிலும் இறக்கும்போது ஒருசரித்திர நாயகனாகத்தான் அவர் இறந்தார்.

எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து, அறிவியல் கல்வியால் சிறந்து, ஏவுகணை நாயகனாய் உயர்ந்து, குடியரசுத் தலைவராய்ச் சிகரம் தொட்டவர் டாக்டர் அப்துல் கலாம். அவருடைய அறிவுரைகளையும் வாழ்வியல் முறைகளையும் அறிந்து பின்பற்றினால் நாமும் நம் வாழ்வில் வெற்றிச் சிகரத்தை எட்டிப் பிடிக்கலாம்.

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/A._P._J._Abdul_Kalam
2. https://ta.wikipedia.org/wiki/ஆ._ப._ஜெ._அப்துல்_கலாம்
3. http://www.abdulkalam.com/kalam/theme/jsp/oath/oath.jsp

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஆங்கிலேயர் அறிமுகப்படுத்திய அனைவருக்கும் பொதுவான கல்விமுறையானது இந்தியாவில் பல மறுமலர்ச்சி நிகழ்வுகளுக்கு வித்திட்டது. அதன் நீட்சியாகத் தமிழகத்திலும் நெடுங்காலமாக நிலவிவந்த பெண்ணடிமைத்தனத்திற்கும், பெண்கல்வி மறுப்பிற்கும் எதிராகப் பல கலகக் குரல்கள் ஒலிக்கத் தொடங்கின.

அவ்வகையில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்காகத் தென்னகத்தில் முதலில் ஓங்கி ஒலித்த பெண்குரலுக்குச் சொந்தக்காரர் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார் ஆவார்.

”அடுப்பூதும் பெண்களுக்குப் படிப்பெதற்கு” என்ற உதவாத சித்தாந்தத்தில் ஊறியிருந்த மக்கள் வாழ்ந்திருந்த அன்றைய காலச்சூழலில், தம் முன்னேற்றத்திற்கெதிரான அனைத்துத் தடைகளையும் தகர்த்தெறிந்து சிறந்த கல்வியாளராகவும், சமூகச் சீர்திருத்தவாதியாகவும் திகழ்ந்த முத்துலட்சுமி அம்மையார், தம் வாழ்க்கையைச் செம்மையாக்கிக் கொண்டால் போதுமென்று எண்ணாமல், பிற பெண்களும் வாழ்வில் முன்னேற வேண்டும், அவர்களுக்கெதிரான சமூகக் கொடுமைகள் மடியவேண்டும் என்று அரும்பாடு பட்டவர். அந்தச் சாதனைப் பெண்மணியின் வாழ்க்கையை, தன்னலமற்ற தொண்டுகளை அனைவரும் அறிந்துகொள்ளவேண்டியது அவசியம்!

தமிழ்நாட்டில் புதுக்கோட்டை சமஸ்தானத்தில் 1886ஆம் ஆண்டு, ஜூலை 30ஆம் நாள் நாராயணசாமி ஐயருக்கும், தேவதாசிச் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த சந்திரம்மாளுக்கும் மகளாய்ப் பிறந்தவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார். தேவதாசிச் சமூகப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டதால் தம் குடும்பத்திலிருந்து விலக்கிவைக்கப்பட்டார் நாராயணசாமி ஐயர் என்று தெரியவருகின்றது. இந்த 21ஆம் நூற்றாண்டிலும் சாதிக் கொடுமைகளும் ஆணவக் கொலைகளும் குறையாதிருக்கும் நிலையில், 19ஆம் நூற்றாண்டிலேயே மிகத் துணிச்சலாகச் சாதிமறுப்புத் திருமணம் செய்துகொண்ட நாராயணசாமி ஐயர் நம் பாராட்டுக்குரியவர்!

தந்தைவழித் தொடர்புகள் அற்றுப்போய் தாய்வழித் தொடர்புகளே இறுக்கமாய் இருந்த நிலையில், தேவதாசிகள் சமூகத்தில் சந்திக்கும் அனைத்துச் சிக்கல்களையும் சங்கடங்களையும் அனுபவபூர்வமாக உணரக்கூடிய வாய்ப்பு முத்துலட்சுமி அம்மையாருக்கு இளமையிலேயே அமைந்தது. பின்னாளில் தேவதாசி ஒழிப்புமுறைக்கு அவர் கடுமையாய்ப் போராடியதற்கு அதுவே காரணமாய் அமைந்தது எனலாம்.

முத்துலட்சுமி அம்மையாரின் தந்தையும், வேறுசில ஆசிரியர்களும் வீட்டிலேயே அவருக்குக் கல்வி கற்பித்தனர். அதைத்தொடர்ந்து புதுக்கோட்டை மகாராஜா கல்லூரியில் முத்துலட்சுமி அம்மையார் கல்விபயில விரும்பினார். ஆனால் பெண்ணாக இருந்த காரணத்தால் ஆண்கள் மட்டுமே பயிலும் அக்கல்லூரியில் கல்வி பயில அவருக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. அம்மட்டோ? அவரைக் கல்லூரியில் சேர்க்கக் கூடாது எனவும் பழமைவாதிகள் பலர் அப்போது கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

கல்வியில் முத்துலட்சுமியாருக்கு இருந்த ஆர்வத்தையறிந்த புதுக்கோட்டை சமஸ்தான மன்னர் மார்த்தாண்ட பைரவத் தொண்டைமான், மக்களின் கடும் எதிர்ப்பையும் மீறிக் கல்வி உதவித் தொகையுடன் கல்லூரியில் பயில முத்துலட்சுமி அம்மையாருக்கு இடமளித்தார்.

அங்குக் கல்வியை நிறைவுசெய்த பின்னர், 1907ஆம் ஆண்டு சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்தார் முத்துலட்சுமி அம்மையார். ஆண்கள் கூட்டத்துக்கிடையே அங்கே கல்விபயின்ற ஒரே மாணவியாகத் திகழ்ந்த அவர்,  அக்கல்லூரியின் அறுவை சிகிச்சைப் பிரிவில் முதலாவது மாணவியாகத் தேர்ச்சிபெற்றுத் தங்கப்பதக்கம் வென்று, 1912இல் ‘தங்க மங்கை’யாகக் கல்லூரியைவிட்டு வெளியில் வந்தார்.

அப்போது மேல்தட்டுக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த குழந்தைபெற்ற பெண்கள் பலர், பெற்ற குழந்தைக்குப் பாலூட்டாமலும் தேவையான பராமரிப்பை வழங்காமலும் அவற்றையெல்லாம் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்களிடம் ஒப்படைத்திருப்பதைக் கண்டு மனம் வருந்திய மருத்துவர் முத்துலட்சுமியார், பெற்ற தாயால் ஊட்டப்படும் தாய்ப்பாலின் சிறப்புகள் குறித்து அந்த மேல்தட்டுப் பெண்களுக்கு விழிப்புணர்வூட்டினார்.

மருத்துவம் படித்தவரும், முற்போக்குச் சிந்தனையாளருமான டாக்டர் சுந்தரரெட்டி என்பவரைத் தமது 28-வது வயதில் 1914ஆம் ஆண்டு திருமணம் செய்துகொண்டார் முத்துலட்சுமி அம்மையார். தம்மை எல்லாவகையிலும் சரி சமமாய் நடத்தவேண்டும்; தம்முடைய சமூகச் செயற்பாடுகளிலும், தனிப்பட்ட விருப்பங்களிலும் தலையிடக்கூடாது போன்ற நிபந்தனைகளின் அடிப்படையிலேயே முத்துலட்சுமியார் இந்தத் திருமணத்திற்கு ஒப்புக்கொண்டார் என்ற செய்தி இன்றைய நவநாகரிகப் பெண்களுக்குக்கூட வியப்பளிக்கக்கூடிய ஒன்றே!

 1926-ஆம் ஆண்டு பிரான்சில் நடைபெற்ற உலகப் பெண்கள் மாநாட்டில் 43 நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டனர். அதில் இந்தியாவின் சார்பில் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார் கலந்து கொண்டார். அம் மாநாட்டில் ”ஆண்களுக்கு நிகராகப் பெண்கள் முன்னேற வேண்டும்; பெண்களை அடிமைகளாக நடத்துவதை ஒழிக்க வேண்டும்” என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

அன்னிபெசன்ட் அம்மையார் மற்றும் மகாத்மா காந்தியின் சித்தாந்தங்களால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டிருந்த மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார், பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்கான இயக்கங்களிலும் பங்கேற்றார். இந்திய மகளிர் சங்கத்தின் சார்பில் (Women’s Indian Association) 1926இல் சென்னை மாகாணச் சட்ட மேலவையின் உறுப்பினராக அவர் நியமிக்கப்பட்டார்.

தம்முடைய மருத்துவப் பணிக்கு அஃது இடையூறாக இருக்குமோ என்ற எண்ணத்தின் காரணமாக, ஆரம்பத்தில் அப்பொறுப்பை ஏற்க அவர் தயக்கம் காட்டியபோதிலும், பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்ணான அவர், உடனேயே அத்தயக்கத்தை உதறி, பெண்கள் தங்களது வீட்டைக் காக்கும் திறனை நாட்டை கட்டமைப்பு செய்வதிலும் காட்ட வேண்டுமென உறுதிபூண்டு அப்பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். 1927 முதல் 1930 வரையிலான காலக்கட்டத்தில் சென்னை மாகாணச் சட்டமேலவையின் துணைத் தலைவராகவும் அவர் பதவி வகித்தார்.

அப்போது, கோயில்களில் குறிப்பிட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்களுக்குப் பொட்டுக் கட்டி இறைவனுக்கு மனைவியாக்கும் தேவதாசி முறையை ஒழிப்பதற்கான சட்டமசோதாவை முன்மொழிந்து, ”தேவதாசி நடைமுறையானது உடன்கட்டை ஏறுதலைவிட மிக மோசமானது; மதத்தின் பெயரால் நடைபெறும் குற்றச்செயல் அது” என்று துணிச்சலோடு வாதிட்டார்.

தேவதாசி ஒழிப்புமுறைக்கு எதிராகக் காங்கிரசைச் சேர்ந்த தீரர் சத்தியமூர்த்தி போன்றோர் இருந்தனர். “ தேவதாசி முறையானது பழங்காலந்தொட்டுப் பின்பற்றப்பட்டுவரும் சமயம் சார்ந்த ஒரு வழக்கம்; தேவதாசிகளே நம்முடைய மரபுசார் கலைகளைப் பாதுகாப்பவர்களாகவும் உள்ளனர். எனவே, இம்முறையை ஒழிக்கக்கூடாது” என்று அவர் சட்டமன்றத்தில் வாதிட்டபோது, அதுகேட்டுக் கொதித்தெழுந்த முத்துலட்சுமி அம்மையார், ”தேவதாசிகள் எனும் குலம் அழியாமல் காக்கப்பட வேண்டியது அவசியம் என்று நீங்கள் கருதும்பட்சத்தில், நெடுங்காலமாக தேவதாசிகளாக இருந்துவிட்ட பெண்களுக்கு அதிலிருந்து விடுதலை அளித்துவிட்டு, ஏன் உங்கள் பார்ப்பன குலப் பெண்களை தேவதாசிகளாக்கக் கூடாது?” என்று காட்டமாய்க் கேட்டார்.  

முத்துலட்சுமி அம்மையார் முன்மொழிந்த இந்த மசோதா, 1947இல் மெட்ராஸ் தேவதாசிச் சட்டம் (Madras Devadasi Act) என்ற பெயரில் சட்டமானது. இதன் மூலம் தேவதாசிகள் திருமணம் செய்து கொள்ளச் சட்ட உரிமை கிடைத்தது.

பெண்களின் திருமண வயதை 14ஆக உயர்த்தக் கோரும் மசோதா குறித்துச் சட்டமன்றக் கவுன்சிலில் விவாதம் நடந்தபோது, ”உடன்கட்டை ஏறும் பழக்கத்தால் ஏற்படும் துயரம் ஒரு சில நிமிடங்கள் மட்டுமே அனுபவிக்கக் கூடியதாய் இருக்கும்; ஆனால், குழந்தைகளுக்குத் திருமணம் செய்யும் பழக்கத்தால், பெண் குழந்தைகள் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரையில் தொடர்ந்து துயரமான வாழ்வுக்கு அடிமைப்பட்டுப் போகும் நிலை உள்ளது. குழந்தைப் பருவ மனைவி, குழந்தைப் பருவத் தாய், ஏன் பல சமயங்களில் குழந்தைப் பருவத்திலேயே கைம்பெண் எனத் துயரங்கள் தொடர்கின்றன” என்று பெண்களின் அவல வாழ்வை உணர்வுபூர்வமாய்ப் பேசினார் முத்துலட்சுமி அம்மையார். `சட்டமன்ற உறுப்பினராக எனது அனுபவங்கள்’ (My Experience as a Legislator) என்ற தமது புத்தகத்திலும் இவற்றைக் குறிப்பிட்டுள்ளார் அவர்.

குழந்தைத் திருமண நடைமுறையை ஒழிக்கக் கோரும் மசோதா குறித்துப் பத்திரிகைகளில் செய்தி வெளியானபோது, பழமைவாதிகள் பொதுவெளியிலும், பத்திரிகைகள் மூலமும் அதற்குக் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரிகளும்கூட அதனை எதிர்த்தனர் என்று முத்துலட்சுமி அம்மையார் வேதனையோடு குறிப்பிடுகின்றார்.

உப்பு சத்தியாகிரகம் மேற்கொண்ட காந்தியடிகளை 1930இல் சிறையில் அடைத்தது வெள்ளை அரசு. அதை எதிர்த்துத் தம்முடைய சட்டமன்ற உறுப்பினர் பதவியிலிருந்து விலகினார் முத்துலட்சுமி அம்மையார்.

தேவதாசி முறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பெண்கள் தங்கிப் படிப்பதற்குத் தம்முடைய வீட்டில் ’அவ்வை இல்லம்’ என்ற பெயரில் 1930இல் ஓர் இல்லத்தைத் தொடங்கினார். 1936இல் அந்த இல்லம் மயிலாப்பூரில் ஒரு வாடகை இடத்துக்கு மாற்றப்பட்டு, பிறகு அடையாற்றுக்கு மாற்றப்பட்டது. முதலில் தேவதாசி முறையில் இருந்து வெளியில்வந்த பெண்களுக்காகத் தொடங்கப்பட்ட அந்த இல்லமானது பின்னாளில் அடைக்கலமும், கல்வியும் தேவைப்படும் எல்லாப் பெண்களுக்கும் உரியதாக மாற்றமும் வளர்ச்சியும் பெற்றது.

அக்காலக்கட்டத்தில் கல்வியாளர் சர் பிலிப் ஹார்டாக் (Sir Philip Hartog) என்பவர் தலைமையில் இந்தியாவின் கல்விவளர்ச்சி குறித்து ஆராய்வதற்கோர் குழு பிரிட்டிஷ் இந்திய அரசால் அமைக்கப்பட்டது. அக்குழுவில் இடம்பெற்றிருந்த ஒரே பெண் உறுப்பினர் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையாரே ஆவார். இந்தியாவிலுள்ள பெண்களின் கல்விநிலையை அறிய இந்தியாவெங்கும் ஏராளமான பயணங்களை மேற்கொண்டார் அவர். அவருடைய அந்த உழைப்பைப் போற்றும் வகையில், 1947ஆம் ஆண்டு இந்திய விடுதலையின்போது செங்கோட்டையில் ஏற்றப்பட்ட சுதந்தரக் கொடியில் இணைக்கப்பட்ட தலைவர்களின் பெயர்வரிசையில் முத்துலட்சுமி அம்மையாரின் பெயரும் இடம்பெற்றது.

புற்றுநோயால் தம்முடைய இளைய சகோதரி எதிர்பாராத விதமாக  மரணித்தது பெரும் அதிர்ச்சியையும் துயரத்தையும் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையாருக்கு அளித்தது. அதற்குச் சில ஆண்டுகள் கழித்துத் தம்முடைய மேற்படிப்பைத் தொடர இலண்டன் சென்ற முத்துலட்சுமி அம்மையார், அங்கே இராயல் மார்ஸ்டென் (Royal Marsden) மருத்துவமனையில் புற்றுநோய் மருத்துவர் எர்னஸ்ட் மைல்ஸை (Dr. Ernest Miles) சந்தித்துப்  புற்றுநோய்த் தாக்கிய நோயாளிகளுக்கு அவர் அளிக்கும் சிகிச்சைகளை நேரில் கண்டறிந்தார். தமிழகத்திலும் அதுபோன்றதொரு மருத்துவமனையை உருவாக்க வேண்டும் எனும் எண்ணம் அவர் உள்ளத்தில் அப்போது ஏற்பட்டது.

தாயகம் திரும்பியதும், நல்லுள்ளம் கொண்டவர்களிடம் நிதி திரட்டியும், இந்தியப் பெண்கள் சங்கத்தின் உதவியோடும் அடையாற்றில் புற்றுநோய் மருத்துவமனையைத் தொடங்கும் பணியில் முழுமூச்சாய் இறங்கினார் முத்துலட்சுமி அம்மையார். அன்றைய பாரதப் பிரதர் பண்டித நேரு அவர்கள் 1952இல் அம் மருத்துவமனைக்கு அடிக்கல் நாட்டினார். 1954இல் மருத்துவமனை கட்டிமுடிக்கப்பட்டுச் செயற்படத் தொடங்கியது.

மும்பையில் உள்ள டாடா நினைவு மருத்துவமனைக்குப் பிறகு இந்தியாவிலேயே புற்றுநோய்க்காக உருவாக்கப்பட்ட இரண்டாவது சிறப்பு மருத்துவமனை அடையாறு புற்றுநோய் மருத்துவமனையே ஆகும். இன்று உலக அளவில் அம் மருத்துவமனை புகழ்பெற்றுத் திகழ்வதோடு, பல்லாயிரக்கணக்கான புற்றுநோயாளிகளின் நோயைத் தீர்த்துச் சாதனை படைத்துவருவதையும் நாமறிவோம். அதற்குக் காரணமாயிருந்தவர் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார்.

மருத்துவம் மற்றும் சமூகப் பணிகளில் சிறந்த பங்களிப்பு செய்தமைக்காக 1956ஆம் ஆண்டு முத்துலட்சுமி அம்மையாருக்கு பத்மபூஷண் விருது வழங்கப்பட்டது.

சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிய அரியவாம்
சொல்லிய வண்ணம் செயல் (664) என்பார் வள்ளுவர்.

அதுபோல் பெண்களுக்கெதிரான சமூக அவலங்களை மேடைபோட்டுச் சுட்டிக்காட்டுவது எளிது; அதற்குத் தீர்வு காண்பது மிக அரிது.  ஆனால், முத்துலட்சுமி அம்மையாரோ செயல் வீராங்கனையாகவும் களமிறங்கிச் சாதித்தார்.

கல்வி எனும் கண்ணிழந்து, அறிவொளி குன்றி, வீட்டுக்குள் முடங்கியும் அடங்கியும் கிடந்து, ஆண்களின் பாலியல் சுரண்டலுக்கும் கொடுமைகளுக்கும் ஆளான பெண்குலத்தின் அடிமை விலங்கொடித்து, அவர்களின் முன்னேற்றத்துக்கும் நல்வாழ்வுக்கும் அயராது பாடுபட்டுச் சட்டங்கள் பல இயற்றிப் பெண்களின் வாழ்வில் விடிவெள்ளியாய்த் திகழ்ந்தவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார். அவர் 1968ஆம் ஆண்டு தம்முடைய 81ஆவது அகவையில் காலமானார்.

அவருடைய பிறந்த நூற்றாண்டையொட்டி 1986இல் தமிழக அரசு அஞ்சல் தலை ஒன்றை வெளியிட்டுச் சிறப்பித்தது. 2019ஆம் ஆண்டு கூகிள் நிறுவனம் டூடுல் வெளியிட்டு முத்துலட்சுமி அம்மையாரின் 133ஆவது பிறந்த ஆண்டு நிறைவை நினைவுகூர்ந்தது.

அன்பே வடிவாய்க் கொண்டு, உயர்ந்த கல்வியறிவு, சிறந்த கொள்கைகள் ஆகியவற்றை அணிகளாய்ப் பூண்டு, துணிச்சலையும் தன்னம்பிக்கையையுமே ஆயுதங்களாய் ஏந்திச் செயற்கரிய சாதனைகள் பலவற்றை அநாயாசமாக நிகழ்த்திச் சென்றிருக்கும் மகத்தான பெண்மணியான மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார், இன்றைய புதுயுகப் பெண்களும் அறிந்து பின்பற்றவேண்டிய சிறந்த வாழ்க்கை வழிகாட்டியாவார்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

https://en.wikipedia.org/wiki/Muthulakshmi_Reddy
https://www.bbc.com/tamil/india-45003076
https://www.dinamani.com/editorial-articles/special-stories/2020/mar/08/womens-day—muthulakshmi-reddy-3376050.html
https://www.vikatan.com/oddities/women/131624-memories-about-dr-muthulakshmi-reddy

-மேகலா இராமமூர்த்தி

புதின எழுத்தாளர், சிறுகதையாசிரியர், பத்திரிகையாளர், தத்துவவாதி எனும் பன்முகப் பரிமாணங்களைக் கொண்ட மாபெரும் படைப்பாளி, இரஷியாவைச் சேர்ந்த பியதோர் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. சமூக, அரசியல் ஆன்மிகத் தளங்களில் மனித உளவியலை மிக ஆழமாக ஆராய்ந்தவை அவருடைய படைப்புக்கள்.

மருத்துவர் மிகையில் தாஸ்தயேவ்ஸ்கி – மரியா தாஸ்தயேவ்ஸ்கயா (Mikhail Dostoevsky and Maria Dostoevskaya) இணையரின் இரண்டாவது மகனாக நவம்பர் 11 1821இல் இரஷியாவிலுள்ள மாஸ்கோவில் பிறந்தார் பியோதர் தாஸ்தயேவ்ஸ்கி.

குழந்தைப் பருவத்திலேயே இலக்கியத்துடனான அறிமுகம் தாஸ்தயெவ்ஸ்கிக்கு கிடைத்தது. மூன்று வயதுக் குழந்தையாக அவர் இருந்தபோதே வீரக்கதைகளையும் சாகசக் கதைகளையும் அவருக்கு வாசித்துக் காட்டிய பாட்டி அலேனா புரோலோவ்னா (Alena Frolovna), வீர சாகசக் கதைகளில் தாஸ்தெயெவ்ஸ்கிக்கு ஆர்வமேற்படக் காரணமாக இருந்திருக்கிறார். அவருக்கு நான்கு வயதானபோது அவரின் தாயார் விவிலியத்தை (Bible) வாசித்துக் காட்டி அவருக்கு எழுதவும் படிக்கவும் கற்பித்திருக்கின்றார்.

இரஷியாவின் புகழ்வாய்ந்த படைப்பாளர்களான புஷ்கின் (Pushkin), கரம்சின் (Karamzin), டெர்சாவின் (Derzhavin) ஆகியோரின் படைப்புகள், கெதே (Goethe), ஷில்லர் (Schiller) போன்ற ஜெர்மானியப் படைப்பாளர்களின் படைப்புகள், ஹோமரின் படைப்புகள் முதலியவற்றை இளம் வயதிலேயே அறிமுகப்படுத்தித் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் வாசிப்புத்தளத்தை விரிவுபடுத்தி அவருடைய சிந்தனைத் திறனையும் கற்பனை வளத்தினையும் மேம்படுத்தியிருக்கின்றனர் அவரின் பெற்றோர்.

கல்வியில் கண்டிப்பு மிகுந்தவராகத் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் தந்தை இருந்திருக்கின்றார் என்று தெரியவருகின்றது. செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பெர்க்கிலுள்ள இராணுவப் பொறியியல் கல்லூரியில் தாஸ்தயெவெஸ்கியும் அவருடைய சகோதரர் மிகையிலும் (Mikhail) கல்வி பயின்றுகொண்டிருந்த காலத்தில் அவர்களின் அருமை அன்னை காசநோயால் பாதிப்புற்று இறந்தார்.

அறிவியல், கணிதம், இராணுவப் பொறியியல் போன்றவற்றில் ஈடுபாடின்மையால் அந்தக் கல்லூரிப் படிப்பு தாஸ்தயெவ்ஸ்கிக்கு விருப்பமானதாயில்லை. எனினும், அதற்காகக் கல்வியைக் கைவிட்டுவிடாது கற்றுத்தேறி பொறியாளர் எனும் தகுதியோடு அந்தக் கல்லூரியிலிருந்து வெளியில் வந்தார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. தாயார் இறந்த இரண்டாண்டுகளுக்குள் வருந்தத்தக்க வகையில் அவருடைய தந்தையும் மறைந்தார்.

ஆகஸ்டு 12, 1843இல் லெப்டினண்ட் பொறியாளராகப் பணியில் சேர்ந்து தம் சகோதரர் மிகையிலின் நண்பரான ரிசன்காம்ஃப் (Rizenkampf) என்பவருக்குச் சொந்தமான வீட்டில் தங்கினார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி.

பிரெஞ்சு எழுத்தாளரான பால்சாக்கின் (Balzac) யூஜின் கிராண்டட் (Eugénie Grandet) எனும் புதினத்தை மொழிபெயர்த்து எழுத்துத் துறையில் அடியெடுத்து வைத்தார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. அதைத்தொடர்ந்து மேலும் சில புதினங்களை அவர் மொழிபெயர்த்தார். எனினும், அம்மொழிபெயர்ப்புப் பணி அவருக்கு வெற்றியைத் தரவில்லை. போதாக்குறைக்கு அவருடைய சூதாட்டப் பழக்கங்களும், ஊதாரித்தனமான வாழ்க்கைமுறைகளும் அவரைப் பொருளாதார நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கின. இவற்றையெல்லாம் சமாளிக்க விரும்பித் தாமே புதினம் ஒன்றை எழுதும் பணியில் இறங்கினார்.

அவ்வாறு தாஸ்தயெவ்ஸ்கி எழுதியதுதான் ஏழைமக்களின் வாழ்வை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்ட ஏழையினம் (Poor Folk) எனும் அவருடைய முதல் புதினம். ஒன்பது மாதங்களில் அப் புதினத்தை எழுதி, 1845ஆம் ஆண்டு மே மாதம் அவர் வெளியிட்டார். ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்களுக்கும் பணக்காரர்களுக்கும் இடையிலான உறவையும் உணர்வுபூர்வமாய்ப் பேசுகின்ற அந்தப் புதினத்திற்குச் சிறந்த சமூகப் புதினம் எனும் பாராட்டை வழங்கினார் இரஷியாவின் புகழ்பெற்ற இலக்கிய விமரிசகரான பெலின்ஸ்கி (Vissarion Belinsky). இப் புதினத்திற்கு இரஷிய மக்களிடமும் நல்ல வரவேற்பு கிட்டியது.

தம்முடைய இலக்கியப் பணிக்குத் தம் பொறியாளர் பணி இடையூறாக இருக்குமெனக் கருதிய தாஸ்தயெவ்ஸ்கி அப்பணியிலிருந்து விலகினார். அதைத் தொடர்ந்து அவர் எழுதிய இரண்டாவது புதினம் ‘இரட்டையர்’ (The Double) என்பது. அதற்குக் கிடைத்த எதிர்மறையான விமரிசனங்கள் அவர் உடல்நிலையைப் பாதித்தன; எனினும், அவர் எழுதுவதை நிறுத்தவில்லை.

1846க்கும் 1848க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் பல சிறுகதைகளை எழுதி வெளியிட்டார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. திரு. புரோகார்ச்சின் (Mr. Prohartchin), குடியிருப்புமனைக் கிழத்தி (The Landlady), பலவீனமான இதயம் (A Faint Heart), வெண்ணிற இரவுகள் (White Nights) ஆகியவை அவற்றுள் சில.

இதில் வெண்ணிற இரவுகள் என்ற சிறுகதை, ஓர் இளைஞன் தன் சொந்தக் கதையைச் சொல்லுகின்ற வகையில் அமைந்தது. செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்கில் தனிமையில் வாழ்கின்ற அந்த இளைஞன் ஓரிளம்பெண்ணைச் சந்தித்துக் காதல் கொள்கின்றான்; ஆனால் அவள் அவனைக் காதலிக்கவில்லை. காரணம் அவள் தொலைந்துபோன தன்னுடைய காதலனை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றாள்; அவனும் ஒருநாள் வந்து சேர்கின்றான்; அவர்கள் இருவரும் இறுதியில் இணைகிறார்கள்.

தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் வெண்ணிற இரவுகள் சிறுகதையைத் தழுவி எடுக்கப்பட்டதே 2003ஆம் ஆண்டு திரு. ஜனநாதன் இயக்கத்தில் வெளிவந்த ’இயற்கை’ என்ற தமிழ்த் திரைப்படம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆனால், தாஸ்தயெவ்ஸ்கி எழுதிய இந்தச் சிறுகதைகள் எவையும் எதிர்பார்த்த வரவேற்பை இரஷிய மக்களிடம் பெறவில்லை. அச்சமயத்தில் அவரைப் பொருளாதார நெருக்கடிகளிலிருந்து காத்தது, அவர் இணைந்திருந்த யுடோபியன் சோசியலிச பெடகாவ் வட்டமே (Utopian Socialist Betekov circle).

அந்த வட்டம் கலைந்தபின்னர் 1846இல் கவிஞர் அலெக்சி ப்லஷேயேவ் (Aleksey Pleshcheyev) என்பவரின் தூண்டுதலினால் ’பெட்ராஷேவ்ஸ்கி’ என்ற இலக்கிய வட்டத்தில் (Petrashevsky Circle) இணைந்தார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. இவ்வட்டம் இரஷியாவில் சமூகப் புரட்சிகள் நிகழவேண்டும் எனும் சிந்தனையைக் கொண்டிருந்தது.

ஆதலால் இவ்வட்டம் குறித்து இரஷியாவின் உள்துறை அமைச்சகத்தைச் சேர்ந்த உளவுத்துறை அதிகாரியான லிப்ராண்டி (Liprandi) என்பவரிடம் புகார் அளிக்கப்பட்டது.

டிசம்பர் புரட்சி போலவோ, 1848இன் புரட்சிகள் போலவோ ஏதேனும் கிளம்பக்கூடும் என்று அஞ்சிய இரஷிய அரசாங்கம், தாஸ்தயெவ்ஸ்கியும் அவரது கூட்டாளிகளும் சதிகாரர்கள் என்று முத்திரை குத்தி ஏப்ரல் 23, 1849 அன்று கைது செய்தது. மிகவும் ஆபத்தான குற்றவாளிகள் வைக்கப்பட்டிருந்த அதிகப் பாதுகாப்பு கொண்ட பீட்டர்-பால் கோட்டையில் அவர்கள் சிறை வைக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் மீதான விசாரணை நான்கு மாதங்கள் நடைபெற்றது; அதன்முடிவில் பெட்ராஷேவ்ஸ்கி வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

ஆனால் அந்த தண்டனையானது நல்வாய்ப்பாகக் கடைசி நிமிடத்தில் ரத்துசெய்யப்பட்டுக் கைதிகள் சைபீரியாவிலுள்ள சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள். அங்கே நான்கு ஆண்டுகள் மிகக் கடுமையான வேலைகளுக்கு ஆட்படுத்தப்பட்டார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி; அக்காலக்கட்டத்தில் வலிப்பு நோயால் அவர் பெரிதும் துன்புற்றிருக்கின்றார். அவர் வாழ்நாள் முழுவதுமே அந்நோய் அவரைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தி நலிவடையச் செய்தமை வருந்தத்தக்கதே.

பிப்ரவரி 14, 1854இல் சிறையிலிருந்து விடுதலையானார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. சிறைமீண்ட அவர் தமது சகோதரர்  மிகையிலிடம் பொருளாதார உதவி கோரியதோடு விகோ (Vico),ஹெகல் (Hegel), காண்ட் (Kant) போன்ற சிந்தனையாளர்களின் புத்தகங்களை அனுப்பி உதவ வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார்.

தன் வரலாற்றையும் கலந்து அவர் எழுதிய பிணங்களின் வீடு (the house of the dead) என்ற புதினம், வ்ரெம்யா (Vremya) என்ற இதழில் 1861இல் வெளியானது. இரஷியச் சிறைகளைப் பற்றி முதலில் எழுதப்பட்ட புதினம் அதுவேயாகும். இரஷியாவின் மற்றொரு பெரிய இலக்கிய ஆளுமையான லியோ டால்ஸ்டாய் இப்புதினத்தைத் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் தலைசிறந்த படைப்பு என்று குறிப்பிட்டுப் பாராட்டியிருக்கின்றார்.

கட்டாய இராணுவப்பணியும் இரஷிய அரசாங்கத்தால் அவருக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் காலத்தில் மேட்டுக்குடியைச் சேர்ந்த பிள்ளைகள் பலருக்குப் பாடங்கற்பிக்கும் ஆசிரியராகவும் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி பணியாற்றியிருக்கின்றார். அப்போது இராணுவ அதிகாரி ஒருவரின் மனைவியான மரியா என்ற பெண்மீது தாஸ்தயெவ்ஸ்கிக்குக் காதல் பிறந்தது. சில ஆண்டுகளில் அந்தப் பெண்ணின் கணவர் இறந்துவிடவே, மரியாவை மணந்துகொண்டார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. எனினும் வலிப்புநோய் கொண்ட கணவரோடு மரியாவால் மகிழ்ச்சியாக வாழ இயலவில்லை.

ஏழு ஆண்டுகளில் மரியா இறந்துவிடவே மகிழ்ச்சியற்ற அம் மணவாழ்க்கை ஒரு முடிவுக்கு வந்தது.

தம் தனிப்பட்ட வாழ்வில் எத்தகைய சங்கடங்கள் வந்தாலும் அதற்காகத் துவண்டு தம் எழுத்துப்பணிகளைக் கைவிடாத தாஸ்தயெவ்ஸ்கி, 1861இல் எழுதிய புதினம், ’நிந்திக்கப்பட்டவர்களும் அவமதிக்கப்பட்டவர்களும்’ (The Insulted and Humiliated). அதில் இரு முக்கியக் கதாபாத்திரங்களை எதிரெதிர் தன்மையும் மனநிலையும் கொண்டவர்களாக படைத்திருக்கின்றார் அவர்.

இளவரசன் அலெக்சி ((Prince Alexey), அசட்டுத்தனங்கள் நிறைந்தவனாகவும் அதேசமயம் தெய்வீகத்தன்மை கொண்டவனாகவும் இருக்கின்றான்; அதற்கு மாறாக அவனுடைய தந்தை இளவரசர் வால்கோவ்ஸ்கி (Prince Valkovsky) அதிபுத்திசாலியாகவும் அதன் விளைவாகத் தீமையே வடிவானவராகவும் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றார்.

உலகப் பேரிலக்கியங்களில் சிறந்த ஒன்றாக இன்றளவும் போற்றப்படுகின்ற  குற்றமும் தண்டனையும் (Crime and Punishment) என்ற புதினத்தை 1866இல் எழுதினார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. வறுமையில் வாடுகின்ற இளைஞன் ரஸ்கோல்நிகோவ் (Raskolnikov), எவ்வித நேர்மையான விதிமுறைகளையும் பின்பற்றாமல் அநியாயமான முறையில் அடகுக்கடை நடத்திவருகின்ற பெண்மணி ஒருத்தியை அவளுடைய பணத்தை அடையும் நோக்கில் கொன்றுவிடுகின்றான். அந்தப் பணத்தால் தன் வறுமை ஓடும்; வாழ்வில் இன்பம் கூடும் என்ற எண்ணத்துடனேயே அவன் கொலை செய்தான்; எனினும், அதன்பின்னர் அவன் எதிர்பார்த்த மகிழ்ச்சி அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. அதற்கு நேர்எதிராக அக்கொலையானது அவன் மனநிலையை வெகுவாக பாதிக்கத் தொடங்கியது. அவன் நிம்மதியிழந்து குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆளானான். இறுதியில் அவனது நிலையென்ன என்பதை இந்நாவல் உணர்ச்சிவேகம் நிறைந்த அக ஓட்டங்களோடும் சுழன்றடிக்கும் சொற்றொடர்களோடும் விவரித்துச் செல்கின்றது.

குற்றம் என்பது சார்புத்தன்மை உடையது; ஆனால் தண்டனை என்பது முழுமுற்றானது. இன்று செய்யப்பட்ட குற்றம் நாளை குற்றமில்லாததாக ஆகலாம்; அளிக்கப்பட்ட தண்டனையை நாம் ஒன்றும் செய்யமுடியாது. எனவே தண்டனை என்பது குற்றத்தை ஒருபோதும் சமன் செய்வதில்லை என்ற புதிய தரிசனத்தை இந்தப் புதினம் உருவாக்கியது.

நீதி என்பது தண்டிக்கும் சமூக அதிகாரத்தின் கோணத்திலேயே பொதுவாக விவாதிக்கப்படுவது வழக்கம். ஆனால், தண்டனைக்குள்ளாகும் குற்றவாளியின் தரப்பிலிருந்து நீதியை இப்புதினம் அணுகியிருப்பது புதுமையே!

தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் மற்றொரு சிறந்த படைப்பு அசடன் (The idiot). 1868இல் இந்தப் புதினத்தை அவர் எழுதினார். அசடனின் நாயகனாகிய பிரின்ஸ் மிஷ்கின் (Prince Myshkin), ’நிந்திக்கப்பட்டவர்களும் அவமதிக்கப்பட்டவர்களும் புதினத்தில் வருகின்ற பிரின்ஸ் அலெக்ஸியின் மற்றொரு வடிவமே.

சுவிட்சர்லாந்தின் மருத்துவ விடுதியில் தங்கி வலிப்புநோய்க்குச் சிகிச்சை பெற்றுப் பின் இரஷியாவிற்குத் திரும்பிவந்து ஒரு புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொள்ள முயலும் பிரின்ஸ் மிஷ்கின் என்ற 17 வயது இளைஞனின் கதையிது. அவன், தான் சந்திக்கும் மனிதர்கள் வழியாக மானுட உறவுகளின் சிக்கலான பிணைப்பைக் கண்டுகொள்கின்றான். அந்த உக்கிரமான வேட்டை விளையாட்டில் தன்னுடைய நல்லியல்பு கெடாத ஒரு புனிதனாக அவன் கடந்துசெல்கின்றான்.

இப்புதினத்தில் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி தாம் மரணதண்டனைக்காகக் காத்திருந்த கடைசி நிமிடங்களை அற்புதமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்; சாவின் முன்னால் நிற்பவன் தனக்குக் கிடைத்துள்ள கடைசி ஐந்து நிமிடங்களை எப்படித் துளித்துளியாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறான் என்ற விவரணை இப்புதினத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கின்றது.

அசடனின் நாயகன் மிஷ்கினுக்கு இருக்கும் ஏசு கிறிஸ்துவின் சாயலைப்பற்றி மேனாட்டு இலக்கிய விமரிசகர்கள் நிறையவே எழுதியிருக்கின்றார்கள். சகமனிதர்களின் துயரங்களுக்கும், தன் சொந்தத் துயரங்களுக்கும் வேறுபாடு தெரியாதவன் மிஷ்கின். அந்த இயல்பே அவனை அனைத்து மானுடத் துயரங்களுக்கும் மேலானவனாக, அவற்றில் இருந்து மீட்பளிப்பவனாக ஆக்குகின்றது.

இடியட் என்ற தலைப்பு இந்தப் புதினத்துக்கு ஏன் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது குறித்த வாதப்பிரதிவாதங்கள் இன்றும் நீள்கின்றன. ’அப்பாவி’ என்பதே இப்புதின நாயகனை அடையாளப்படுத்தும் சரியான சொல் என்று ஒருசாராரும், இல்லை… வெளிப் பார்வைக்கு முட்டாள்போலத் தோன்றும் ஒருவன் உள்மனத்தில் தெய்வத்தன்மை பொருந்தியவனாயிருக்கின்றான் என்பதே இந்தத் தலைப்பின் உண்மையான பொருள் என்று இன்னொரு சாராரும் வாதிடுகின்றார்கள். தலைப்புக்கான காரணம் எதுவாயினும் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் புதினங்களில் மிகவும் கலைநேர்த்தி கொண்டது என்ற பாராட்டைப் பலரிடம் பெற்றது அசடன் எனும் இந்தப் புதினமே.

தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் மற்றொரு மகத்தான படைப்பு, கரமசொவ் சகோதரர்கள் (The Brothers Karamazov). மனித மனத்தின் இருண்மையைப் பொருண்மையாகக் கொண்டு விரிகின்ற நெடிய புதினமிது. ’பகுப்பாய்வு உளவியலின் தந்தை’ என்று அழைக்கப்பட்ட மருத்துவர் சிக்மண்டு பிராய்டால் (Sigmund Freud) ‘மிகச் சிறந்த கலைப் படைப்புக்களுள் ஒன்று’ என்று போற்றப்பட்ட புதினமிது.

தாஸ்தயெவ்ஸ்கியைப் பொறுத்தவரை, புதினம் என்பதை நீண்ட கதையாடல் என்ற வகையில் மட்டும் கொள்ளாமல், அதனூடாகச் சமகாலச் சூழல், அடித்தட்டு மக்களின் இருண்ட வாழ்க்கை, மனித மனத்தின் கசடுகள், ஆன்ம விடுதலை, கடவுளின் இருப்பு என்று நிறைய வாதங்களைத் தம் புதினங்களில் அவர் முன்வைக்கின்றார். எனவே அவருடைய படைப்புக்கள், தர்க்கங்களும் தத்துவங்களும் அரசியல் விமரிசனங்களும் கொண்டவையாக அமைந்திருக்கின்றன. முக்கியக் கதாபாத்திரங்களுக்கு இணையாகத் துணைக் கதாபாத்திரங்களையும் உருவாக்கியிருப்பது அவரின் தனிச்சிறப்பு.

இரஷியா உலகிற்களித்த இந்த மாபெரும் படைப்பாளியைப் பல பிரபலங்களும் அறிஞர்களும் போற்றியிருக்கின்றார்கள்.

ஜெர்மனியின் சிறந்த தத்துவவாதியான பிரெட்ரிக் நீட்சே (Friedrich Nietzsche), ”நான் கற்றுக்கொள்வதற்கான விஷயங்களைக் கொண்டிருக்கும் ஒரே உளவியலாளர் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியே” என்று புகழ்ந்துரைத்திருப்பதும், நோபல் பரிசுவென்ற நார்வே நாட்டு இலக்கியவாதியான கென்யூட் ஹாம்சன் (Knut Hamsun), ”மனித வடிவமைப்பின் சிக்கல்களை தாஸ்தயெவ்ஸ்கி அளவுக்கு ஆராய்ந்தவர் எவருமில்லை” என்று போற்றியிருப்பதும் இங்கே எண்ணத்தக்கன.

புனைவிலக்கியத்தில் தமக்கெனத் தனிமுத்திரை பதித்த பியதோர் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி 1881ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 9ஆம் நாள் தம்முடைய 59ஆவது அகவையில் காலமானார்.

அவருடைய புகழ்பெற்ற புதினங்களான குற்றமும் தண்டனையும், அசடன், இரட்டையர் போன்றவற்றை மதுரை பாத்திமா கல்லூரியின் மேனாள் தமிழ்ப் பேராசிரியர் முனைவர் எம். ஏ. சுசீலா அவர்கள், சிறப்பாகத் தமிழில் மொழியாக்கம் செய்திருக்கின்றார். புனைவிலக்கியத்தில் ஆர்வமுள்ள தமிழர்கள் படிக்கவேண்டிய புதினங்கள் இவை. தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் படைப்பாற்றலை நாமும் உணர்ந்துகொள்ள இவ்வாசிப்புத் துணைசெய்யும்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Fyodor_Dostoevsky
2. https://www.notablebiographies.com/De-Du/Dostoevsky-Fyodor.html
3. https://www.hindutamil.in/news/literature/150622–4.html

பாஸ்கர்

நினைத்து பாருங்கள். நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் சுற்று புற சூழல் பாதிப்பில்லாத மயிலாப்பூர் மற்றும் அதன் மாட வீதிகள். அதுவும் நான் சொல்ல போவது அந்த எட்டாம் நம்பர் வடக்கு மாட வீதி. மூன்றடிக்கும் குறைவான அகலம் கொண்ட அந்த சந்தில் என் சினேக காலம் ஊன்றியது. அது நண்பர் மௌலியின் வீடு. நீளமான சந்து. அந்த பக்கம் போனால் பலா தோப்பு வந்து விடும் போல். அவ்வளவு நீளம். அதில் ஒரு அஞ்சடி மர பெஞ்ச். அதில் தான் அய்யாசாமி என்கிற மௌலியின் தாத்தா அமர்வார். கையில் ஒரு விசிறி. சுமார் ஆறடி உயரம். பார்த்தாலே பயம் வரும் ஒரு உருவம். எங்களை திட்டுவதே அவர் பொழுது போக்கு. ஆனால் மிக அன்பானவர். கட்டை குரலில் அவர் கத்துவது ஊரெல்லாம் எதிரொலிக்கும். ஒரு அலாதியான அன்பு அவருக்கு மௌலியிடம் உண்டு.

அப்போதெல்லாம் குறைவான போக்குவரத்து. நன்கு நீர் நிரம்பிய கோவில் குளம். அதிரடி வேகத்தில் எப்போதும் காற்று. அதுவும் அந்த சந்தில் முட்டி மோதி உள்ளே செல்கையில் அதன் வேகம் கூடும். வாழ்வில் கோபப்பட வாய்ப்பே இல்லை என்கிற அளவுக்கு விவரம் புரியாத சந்தோஷம். எல்லாம் இலவசம். மிதி வண்டியில் ஊர் சுற்றி வரும் எங்களுக்கு எல்லா தெருக்களும் அத்துப்படி. திரும்ப திரும்ப கொஞ்சம் சினிமா, காரம்போர்ட், அவ்வப்போது கிரிக்கெட். இரவு பொழுது தான் எல்லோர்க்கும் அவஸ்தை. வெளியே செல்ல கட்டுப்பாடு. அதனால் என்ன ? அடுத்த நாள் திட்டம் பின்னிரவே தயார். பசிக்கும்போது தான் எங்களுக்கு வீட்டு நினைப்பு.

அதுவும் மௌலியின் அம்மா எங்களுக்கு கொடுக்கும் தயிர் சாதம் ஒரு வரப்ரசாதம் – காற்றில் முடி பறக்கும் அந்த மதிய பொழுதில் சுமார் வெய்யிலில் அந்த ஜில்லென உணவு நிஜ தேவாம்ருதம். அந்த ஒரு சுவையை நான் இன்று வரை ருசித்ததில்லை. கமலா மாமியின் கை வண்ணம் அது – எத்தனை அன்பு இதயங்களை கடந்து வந்து இருக்கிறது இந்த வாழ்க்கை. எந்த முனையில் உறவுகள் முளை விடுகிறது என்றே புரிவதில்லை. அது எப்படி வீர்யம் அடைந்து பல்கி பெருகிறது என்றும் தெரிவதில்லை. வாழ்வின் வடிவமைப்பு புரிபடவில்லை. இது இப்படி என எண்ணும்போது வேறு ஏதோ ஒன்று வெளிப்படுகிறது. எதையும் ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டு நிர்ணயம் செய்ய முடியவில்லை – இதோ எல்லோரும் அறுபதை தொட்டாகி விட்டது குளம் இருக்கிறது. நீர் இல்லை. மனம் இருக்கிறது. வயசு இல்லை. இன்றும் தயிர் அல்லது மோர் சாதம் நினைப்பு வந்தால் கமலா மாமி தான் நினைவுக்கு வருகிறார்கள்.. உணவின் சுவை கைப்பதத்தில் இல்லை. அது மனசில் இருக்கிறது. வாழ்க்கை தீராநதி.