Category: நுண்கலைகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திருமிகு. காயத்ரி அகல்யாவின் கைவண்ணத்தில் எடுக்கப்பட்ட இந்த வண்ணப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்தவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்களுக்கு எம் நன்றி!

மனிதர்களை மென்மையானவர்களாகவும் மேன்மையானவர்களாகவும் மாற்றவல்லவை நுண்கலைகள். அதிலும், உலகாளும் இறைவனே உவந்தாடும் இந்த ஆடற்கலையோ கலைகளின் உச்சமாய்க் கருதிக் கொண்டாடப்படுவது!

இதமாய்ப் பதமெடுத்து, நயமாய்க் கைகளில் அபிநயம்பிடித்து ஆடும் இந்த ஆரணங்குகளைக் கண்டு ஆடாத மனமும் உண்டோ?

என் வருணனையை இத்தோடு முடித்து, இப்படம் பற்றித் தம்கவிதையில் கருத்துப்பகிர நம் கவிஞர்களை அழைக்கிறேன்!

*****

”கண்ணுக்கு விருந்தாகும் ஆடலும், கருத்துக்கு விருந்தாகும் பாடலும் நம்மிரு விழிகளாகும். ஆட்டத்தில் நாட்டம்வைத்து நாட்டை இழந்தோர்கூட நானிலத்தில் உண்டு!” என்று கவின்கலைகளின் பெருமை பேசுகின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

….ஆடலும் பாடலும் இரு கண்கள்
ஒன்றையொன்று சார்ந்த கலைகள்
பாடல் செவிக்கு விருந்து
நாட்டியமோ கண்ணுக்கு விருந்து
நாட்டியம் என்றாலே பரத நாட்டியமே
தொன்றுதொட்டு வந்த கலை அம்சமே
நாட்டியத்தில் பல வகை உண்டு
மாநிலத்திற்கு,மாநிலம் வேறுபடுவதுண்டு
நாட்டியதிலே கண்கள் பேசும்,கையும்,காலும்,அபிநயம் பிடிக்கும்
காட்சியின் தன்மைகள் பாவத்துடன் ரசிகர்கள்முன் தோற்றமளிக்கும்
[…]
சப்த நடன மங்கையர்களின் நாட்டியம் மனதினை பரவசமூட்டும்!
நாட்டியத்திற்காக தன் நாட்டையே பரிசாக அளித்தவருண்டு
நாட்டியத்திற்கு அடிமைபட்டு,தவவலிமை, செல்வத்தையும் இழந்தவருண்டு
நாட்டியக்கலையே அவனியில் தெய்வாம்சம் கொண்டது எனக்கூறுவர்
பாடலுடன், இசையும் அதற்கேற்ற நாட்டியத்தையும் சிறந்ததாக கருதுவர்!

*****

கண்ணனின் லீலைகளைக் கண்ணுக்கு நிறைவாய்க் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் இந்தக் காரிகையரின் நிருத்தியம், பார்ப்போரைப் பரவசப்படுத்துவது நிச்சயம் என்கிறார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.

பாடலின் பொருளை
ஆடலில் காட்டும்
அழகு கலையே நாட்டியம்
கைகள் முத்திரை காட்டும்
தாளங்களை பாதங்கள் காட்டும்
பாவத்தை முகத்திலும் கண்களிலும்
வெளிக்கொணரும் நிருத்தியம்
கைவழி முத்திரையையும்
கண்வழி மனமும்
முகம் வழி பாவமும்
உடல் அசைவுகளால்
மங்கையவள் முன்னின்று ஆட
மற்றவர்கள் பின் பற்றி ஆட
கண்ணனின் லீலைகளை
ஓரங்க நாடகமாகவே நடத்தி
தொன்மைக்கலைகளை
தொய்வில்லாமல் நிகழ்த்துகிறார் 

*****

தாண்டவக்கோனாகிய ஆண்டவன் ஆடிய ஆட்டத்தை அரிவையரும் எல்லை தாண்டாது ஆடினால் உடலும் உள்ளமும் நலம்பெறும்; வாழ்வும் வளம்பெறும் என்பது திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் எண்ணம்.

ஆண்டவன் ஆடிய ஆட்டமிது
ஆடுவர் இவரிதைக் கூட்டமாக,
வேண்டுமிக் கலையெலாம் உளம்சிறக்க
வாழ்வில் என்றும் வளம்பெருக,
தூண்டுத லாகும் உடல்நலத்தில்
துணிவும் வந்திடும் வாழ்வினிலே,
தாண்டிட வேண்டாம் எல்லையதை
தருமே கலையிது நலவாழ்வே…! 

*****

”பதுமையாய் அரங்கில் ஆடிக் காண்போர் இதயங்களை வெல்லும் புதுமைப் பெண்ணே! அகந்தைகொண்டு உன்னை வீழ்த்தவரும் ஆணவக்கரங்களையும் வெல்லும் ஆற்றல் உன் வளைக்கரங்களுக்கு வேண்டும்” என்று நல்லுரை நவில்கின்றார் முனைவர் மா. பத்ம பிரியா.

புதுமைப் பெண்ணே!
சூதாட்டுக் களத்தில் பந்தயப் பொருளானாலும்
சூதாடிகளை வாதாடியவள்
மாயமான் சதி வலையில் வீழ்ந்து போனாலும்
நெருப்பைச் சுட்டெரித்த நெருப்புக் கனலி
இந்திரப் பார்வையில் இல்லற வாழ்வை இழந்து
கௌதமர் கட்டளையில் கற்சிலையானாலும்
இராம பாதங்களுக்குப் புனிதமானவள்
ஒற்றைக் காற்சிலம்பால் கொண்டவனை இழந்தாலும்
ஒய்யார சபையிலே வாதாடி வாகை சூடியவள்
ஊா்த்தவத் தாண்டவத்தில் விட்டுக் கொடுத்தாலும்
அா்த்தநாரீஸ்வரின் பாகமானவள்
வளையவரும் பெண்ணே!
வீழ்ந்து விடாதே கண்ணே!
வாழ்க்கை சுழற்சி வட்டத்தில்
உயிர்ச்சுழற்சியோ உன்னிடத்தில்
ஆணவக்கரங்களை
வளைக்கரங்களால் வீழ்த்தும் வித்தை
வஞ்சியே உன் சதுராட்டத்தில்! 

***** 

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

அனைத்தும் ஆட்டத்துள்
அடங்குவது உலகாமோ . . .?
ஆடுமது ஆட்டமெல்லாம்
மாதவளின் ஆட்டம்
கூடுமது கூட்டமது
உடனாடும் கூட்டம்
மாதவளின் ஆட்டமதில்
மாதவனின் தோற்றம்
கைமொழியோ கனிமொழியோ
கவிதைநிகர் கலைமொழியோ
உடனாடும் குழுமாதர்
உடல்மொழி உரைப்பர்
தடம் மாறா ஆடலுடன்
பாடலுமே இசைக்கப்
பன்னுதமிழ் இன்னிசையால்
பாரோரே இரசிக்க
மங்கையவள் முன்னாட
பின்னாடும் மதிமுகங்கள்
கையசைவில் கவிபாடும்
குழலசைவே துதிபாடும்
ஆட்டமதின் நாயகியாய்
ஆடுமிவள் தெளிவாக
ஆடும் பரம்பொருளாம்
ஆதிசிவன் தன்ஆட்டம்
ஆதிகேசவனின் ஒயிலாட்டம்
ஆதிசக்தியவள் நெறியாட்டம்
அனைத்தையும் படைத்து
ஆடலுடன் காட்டியதால்
ஆதிபிரம்மத்தின் வழியாமோ?
ஆதிமாயை தொழிலாமோ?
அனைத்தும் ஆட்டத்துள்
அடங்குவது உலகாமோ?
அடங்காத மனமதனை
அடக்குவதும் அறிவாமோ?
அறியாத நிலையறிந்து
அதுவாக ஆவதுவே
அத்வைதம் உரைத்ததுவே
ஆடலில் உரைத்தாலே
அனைவர்க்கும் போதுமன்றோ!

*****

ஆனந்தக்கூத்தனின் ஆட்டத்தை,
”ஆனந்தம் ஆடரங்கு ஆனந்தம் பாடல்கள்
ஆனந்தம் பல்லியம் ஆனந்தம் வாச்சியம்
ஆனந்தம் ஆக அகில சராசரம்
ஆனந்தம் ஆனந்தக் கூத்துஉகந் தானுக்கே” என்று ஆனந்தமாய் வருணிக்கின்றார் திருமூலர். 

நாவுக்கரசரோ,
”குனித்த புருவமும் கொவ்வைச்செவ் வாயில் குமிண்சிரிப்பும்
பனித்த சடையும் பவளம்போல் மேனியில் பால்வெண்ணீரும்
இனித்த முடைய எடுத்தபொற் பாதமும் காணப்பெற்றால்
மனித்தப் பிறவியும் வேண்டுவ தேஇந்த மாநிலத்தே” என்று நெகிழ்ந்து பேசுகின்றார். 

ஆடவல்லானின் ஆட்டம் நின்றால் இவ்வுலகே ஆட்டம் கண்டுவிடும் என்கிறது சைவசித்தாந்தம்!

மேடையில் இம்மங்கையர் ஆடுவது அந்த ஆடவல்லானின் ஆனந்த நடனத்தையே; அவன் இடப்பாகமிருக்கும் அம்பிகையின் அருள்நடனத்தையே. அவர்களும் இவர்களும் வேறுவேறல்லர் என்று அத்வைதம் பேசும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. நக்கினம் சிவத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்ந்தெடுக்கின்றேன். பாராட்டுக்கள் கவிஞரே!

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

 

கோழிச்சேவலின் பின்னே அதன் அளகு (பெட்டைக் கோழி) அழகுநடை பயிலும் கவின்காட்சியைத் தன் புகைப்படக்கருவிக்குள் அள்ளிவந்திருப்பவர் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமி; இவ்வாரப்போட்டிக்கு இதனைத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் எம் நன்றி!

அதிகாலை வேளையில் சேவல் எழுப்பும் கூவல், ”சோம்பல் விடுத்துச் செயலாற்றப் புறப்படு!” என்று மாந்தருக்கு  அதுவிடுக்கும் அறைகூவலாகும்!

கண்ணைக்கவரும் இவ்வண்ணக்காட்சி நம் கவிஞர்களின் கற்பனைச் சிறகுகள் உயரப்பறக்க உத்வேகமளிக்கும் என நம்புகின்றேன்.

இனி, கவிதைகளைப் பார்வையிடுவோம்!

*****

சேவலின்பின்னே அன்போடு நடைபயிலும் பேடையைப்போல் கணவனும் மனைவியும் ஒன்றுபட்டு (இல்)வாழ்ந்தால் அது நல்வாழ்வாய் மலரும் என்கிறார் திரு. ரா.பார்த்தசாரதி

சேவல் கூவிதான் பொழுது விடியுது
கோழி தன் இரையைத் தேடி அலையுது
ஆண் சம்பாதித்தால்தான் குடும்பத்திற்கு விடிவு
பெண் சம்பாத்தியம், பற்றாக்குறைக்கு ஓர் தீர்வு!
சேவலும், நீர்நிலைக்குத் தன் பெட்டையுடன் செல்கின்றது,
தாகம் தீர்க்கவும், இரைதேடவும் வழி காண்பிக்கின்றது
[…]
ஆணும் பெண்ணும் பணத்திற்காக வேறிடம் செல்கின்றனரே
குழந்தைகளிடம் அன்பைக் காட்ட நேரமில்லை என கூறுகின்றனரே!
கூரை ஏறிக் கோழி கூவினாலும் ஓசையில்லை
கோழி முட்டை இட்டாலும் சேவல் அடைகாப்பதில்லை
ஆண்களும், பெண்களும்,பொருள்  ஈட்டாமலில்லை
குழந்தைகளுக்கு நல்ல உணவும், கல்வியும் அளிக்காமலில்லை!
சேவலுக்கு கொண்டை அழகு, மயிலுக்கு தோகை அழகு,
சேவலுக்குப் பின் இரண்டடி பின்னே வீட்டுக் கொடுத்து செல்கிறதே
ஆணும்,பெண்ணும் வாழ்க்கையில் விட்டுக்கொடுத்து வாழ்வதே அழகு…!

*****

”உயிர்களைக் கொன்று புசித்தல் பாவம் என்று வள்ளுவர் சொன்னாலென்ன… சீவகாருண்ய வள்ளலார்தான் சொன்னாலென்ன? ’கொன்றால் பாவம் தின்றால் போச்சு’ எனும் மாந்தரின் சித்தாந்தம் மாறாதவரைத் தம் உயிருக்கு நாட்டில் உத்தரவாதமில்லை என்றுணர்ந்த கோழியும் சேவலும் காட்டைநோக்கிப் புறப்பட்டுவிட்டன!” என்று வேதனையோடு விளம்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மனவருத்தம் கோழிகளுக்கு,
மனிதன் மீது..

இனவிருத்திக்கென்று முட்டையிட்டால்,
இவன் விருந்தாக்கிவிடுகிறான்..

சாமி பேரைச்சொல்லி
பலியிட்டு எங்களைச்
சாப்பாடாக்கிக் கொள்கிறான்..

விருந்து இவனுக்கு வந்தால்,
வருந்தவேண்டியது நாங்கள்–
அறுத்துவிடுகிறான் கழுத்தை..

செல்லப் பிராணிகளாய்
வளர்ப்பது,
கொல்வதற்குத்தானோ..

இனியும்
இவனுடனிருந்தால் ஆகாதென,
சேவலும் கோழியும்
சேர்ந்தே கிளம்பிவிட்டன–
காட்டுக்கு…! 

*****

நகரமயம் நல்லுயிர்களுக்கு நரகமாய் மாறிவிட்ட சூழலில், இன்பம்தரும் இயற்கையோடு, எழில்கொஞ்சும் பறவைகளும் விலங்குகளும் சேர்ந்தேஅழியும் அவலம் அரங்கேறிவருகின்றது. கிராமியச்சூழலை மீட்டாலன்றி இக்கொடுமைக்கு முடிவுகட்ட இயலாது! என்று எதார்த்தம் பேசுகின்றார் முனைவர். மா. பத்ம பிரியா.

நாகரிகப் படையெடுப்பால்
நசிந்து வரும் கிராமியச்சூழல்
ஆறுகளும் குளங்களும் காடுகளும் சோலைகளும்
ஆரோக்கியம் தரும் காற்றும் நீரும் கரைந்து போயின
நாட்டுக் கோழி நாட்டுச்சேவல்
நம் நாட்டின் பாரம்பரிய உணவு,உடை,கலாசாரம்…
நாட்டுணா்வு என அடுத்தடுத்த நன்மைகள்
நலக்கேடாய் மரணப்படுக்கையில்
நீரோடைகளும் சார்ந்திருக்கும் மரங்களும்
ஆதரக்க ஆளின்றி
நிழலின்றிக் கருகின
எப்போதோ நம் புகைப்படப்பதிவுகளில்
புதைந்திருக்கும் இயற்கை காட்சிகள்
விழிகளுக்குப் புத்துணர்வு தருகின்றன
வருங்காலத்தினர் இயற்கை காட்சிகளை
ஆவணப்படங்களில் காணும் அவலம்…
குறுகிய கால உற்பத்தியால்
விலங்குகளும்,பறவைகளும் வளர்ந்தாலும்
நமது பாரம்பரிய அடையாளம் தொலைந்து போவது
நமக்கு ஏன் புரியாமல் போனது?
நீரும் நிலனும் செழிக்க
விலங்கும் பறவையும் காக்க
நலம் பயக்கும் கிராமியச் சூழலை வளர்ப்போம்
நாகரிக நஞ்சால் மாண்டு போவதை தடுப்போம்

*****

கொண்டைச்சேவலும் அதன் அண்டைநிற்கும் பேடையும் பத்திரமாய்வாழப் பாதுகாப்பான இடத்துக்கு அவற்றை அனுப்பிவிட்ட மகிழ்ச்சி கவிஞர் திருமிகு. சியாமளா ராஜசேகரின் கவிதையில் வழிந்தோடக் காண்கிறேன்.

கொண்டை சேவல் போகுது
****கோழி பின்னே தொடருது!
தண்ணீர்க் குளத்தைத் தேடியே
****தாகத் தோடு செல்லுது!
மண்ணில் புழுக்கள் இல்லையோ
****மயங்கி இங்கே வந்ததோ?
கெண்டை மீனைப் பிடிக்கவோ
****கிளம்பி இரண்டும் வந்தது!
கண்ணில் பட்டால் காலிதான்
****கறியாய் மணப்பீர் வீட்டிலே!
புண்ணாய் நெஞ்சம் வலித்திடும்
****புரிந்து விரைந்தே ஓடுவீர்!
எண்ணம் அறிந்து செயல்பட
****என்னால் முடிந்த உதவியே!
வண்ண உலகில் மகிழ்ச்சியாய்
****வாழ்க நீவிர் இருவரும்!!!

*****

சேவற்போர் புரிந்தும், அவற்றைக் கொன்றுதின்றும் உள்ளம் களிக்கின்றார் இரக்கமன்ற மனிதர். ”பிறருக்கு உணவாவதற்கென்றே பறவையினத்தைப் படைத்த இறைவன் கொடியவனே!” எனக் கடவுளைக் கடிகின்றார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.

ஆணுக்கு சேவல் என்றும்
பெண்ணுக்குப்பேடு என்றும்
பெயர் வைத்தார்
மனிதனின் உணவுக்காக
சேவலையும் பேடையும்
வளர்த்திட்டார்
மனம்கிழ்ச்சிக்காக
சேவலையும் சேவலையும் மோதவிட்டு
வெற்றிபெறும் சேவலை வளர்த்தவன்
சேவல் வீரன் என்று மார்தட்டுவான்
விவரம் புரியாத சேவல்
கால நேரம் பார்த்து கூவிஎழுப்பும் மனிதனை
காலம் ஆகப்போவது தெரியாமல்
குப்பையைக்கிளறும் கோழிகள்
கடைசியில் மனிதனின் வயிற்றுக்குள் போக
இறக்கைகள் எல்லாம் குப்பையாய்போகும்
பிறருக்கெனவேவாழ்ந்திடவே சேவலைப் படைத்த
இறைவன் கொடியவனே!

*****
பறவையினத்துக்காகப் பாசத்தோடு உரிமைக்குரலெழுப்பியிருக்கின்றனர் நம் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

இந்தவாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து நம் பார்வைக்கு!

அக்கரையில் வளமிருக்கு கொக்கரக்கோ – நாம்
அங்க போயி சீ(வி)ச்சுக்கலாம் கொக்கரக்கோ
இக்கரையில் எதுவுமில்லக் கொக்கரக்கோ – நாம்
எதுக்கு இங்க வாழ வேணும் கொக்கரக்கோ.

சொந்த மண்ணு கெட்டியெண்ணு கொக்கரக்கோ – நீ
சொகுசு தேடி அலையாத கொக்கரக்கோ
இந்த மண்ணும் நல்லதுதான் கொக்கரக்கோ –கொஞ்சம் எறங்கிப்புட்டா பொழச்சுக்கலாம் கொக்கரக்கோ.

பூச்சி புழு தேவையின்னா கொக்கரக்கோ – அங்க
போயிச் சீச்சி எடுத்துக்கலாம் கொக்கரக்கோ
ஏச்சிக் கூடப் பொழச்சுக்கலாம் கொக்கரக்கோ – உடன்
என்னோட வந்துரு நீ கொக்கரக்கோ

பொழப்புக் கெட்டு வாழுறது கொக்கரக்கோ – நமக்குப்
பொருந்தாது திரும்பிடலாம் கொக்கரக்கோ
ஒழச்சு வாழப் பழகிக்குவோம் கொக்கரக்கொ – நம்ம
ஊரிலேயே இருந்திடுவோம் கொக்கரக்கோ.

அக்கரைக்குச் சென்று பிழைக்கலாம் என்று அக்கறையோடு சேவல் சொல்வதும், அதனைக் கண்ணியமாய் மறுத்து, உழைத்தால் நாம் வாழும் மண்ணிலேயே கவுரவமாக வாழ வாழியிருக்கு என்று பேடை பதில் சொல்வதும் பறவைகளுக்கு மட்டுமல்ல மனிதருக்கும் கச்சிதமாய்ப் பொருந்தக்கூடியதே!

பட்டணந்தான் போகலாமடி பொம்பளே பணங்காசு
தேடலாமடி – நல்ல கட்டாணி முத்தே
என் கண்ணாட்டி நீயும் வாடி பொண்டாட்டி தாயே…!

என்று கணவன் அழைக்க,

டவுனு பக்கம் போகாதீங்க மாப்பிள்ளே டவுனாகிப் போயிடுவீங்க – அந்த
டாம்பீகம் ஏழைக்குத் தாங்காது பயணம் வேண்டான்னா கேளு மாமா…!

என்று மனைவி மறுத்துரைக்கும் (உடுமலை நாராயண கவியின்) திரைப்பாடலின் நவீன வடிவமாகவே இக்கவிதையை நான் கருதுகின்றேன். 

சொந்த மண்ணைப் போற்றும் உயர்சிந்தனையைத் தன் கவிதையில் விதைத்திருக்கும் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வு செய்கிறேன். 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சென்றவாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கான படத்தின் ஒளிப்பதிவாளர் திருமிகு. ஷாமினி. அதனைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்தவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். பெண்மணிகள் இவ்விருவருக்கும் வல்லமை மின்னிதழின் நன்றி.

பாய்ந்துவரும் வெள்ளத்தில், தோளில் ஞமலியையும் உள்ளத்தில் உறுதியையும் சுமந்தபடி இந்த மனிதர் போவது எங்கே?

விடைசொல்ல வருகின்றனர் சிந்தனைத் திறமிகு நம் கவிஞர்கள்!

****

விசுவாசத்தோடு வீட்டில் வாசம்செய்யும் நாயின் நன்றியறிதலைத் தன்  கவிதையில் விவரமாய் விளக்கியுள்ளார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

உலகில் நன்றியுள்ள பிராணி நாய் என்று சொல்வதுண்டு
உலகில் நன்றிகெட்டவன் என்று மனிதனை சொல்வதுண்டு
நாயை செல்லமாக வளர்ப்பவன், எல்லையை மீறக்கூடாது!
அதனைஅதிகம் தூக்கி வைத்து கொண்டாடவும் கூடாது!
நாயும் எஜமானன் போடும் உணவிற்காக நன்றியினை காட்டும்
சிலசமயம் அடித்து துரத்தினாலும் அவனிடமே வந்து சேரும்
கடலில் அவன் வீசிய பொருளை நீந்தி சென்று எடுத்து வரும்
கடலில் குளித்தாலும் தோளையும் தாவி பிடித்து உறவாடும்!
வீட்டில் திருடர்கள் வந்தால் குரைத்து மனிதனை எழுப்பும்
எஜமானன் தொலைவில் இருந்தாலும் அவன் வரவை உணர்த்தும்
தன் எஜமானுக்காக உயிரையும் கொடுத்து செய்நன்றி காட்டும்
யாருமில்லாத தனிமனிதனுக்கு நண்பனாய் துணையிருக்கும்!
பொய்யும்,புரட்டும் பேசுபவர்களிடம் ஜாக்கிரதையாக பேசுவோம்
நாய் ஜாக்கிரதை என்ற பலகையை வீட்டு வாசலில் மாட்டுவோம்
உலகில் நாய் வளர்ப்பதே ஓர் நாகரிக பொழுது போக்காகும்
என்றைக்கும் நன்றியுடனே நம்மையும்,வீட்டையும் காக்கும்!
[…]

****

மழைதந்த பெருவெள்ளத்தில் சிக்கித்தவிக்கும் நிலையிலும், வாயில்லாப் பிராணியான நாயையும் காப்பாற்ற விழையும் இந்த மனிதரின் மனிதாபிமானத்தை இல்லை…இல்லை ’மிருகாபிமானத்தைப்’ பெருமிதத்தோடு போற்றுகின்றார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.

நீராதாரங்கள்
அடையாளமில்லாமல்
அழிக்கப்பட்டு
அடுக்குமாடி கட்டடங்கள் ஆயின
ஏரிகளும் குளங்களும்
யாரிடம் முறையிடும்?
தன் குறையை
மனிதனின்பிழை கண்ட
இறைவனின் இழையே
மழையாககொட்டி
வெள்ளமாக பெருக்ககெடுக்க
ஏழை பணக்காரன்
வித்தியாசமின்றி விரட்ட
உயிர்களையும்
உடமைகளையும்
இழந்தாலும்
இந்த ஐந்தறிவு உயிரை
முதுகில் அணைத்து
கரை சேர்த்த இந்தமனிதனின்
மனிதாபிமானம்
மறக்கமுடியாது

****

”காதலுக்கு எப்படிச் சாதியும் மதமும் தடையில்லையோ அதுபோல் தோழமைக்கும் அவை தடையில்லை. உருவம் பார்த்து வருவதில்லை நட்பு; உள்ளத்து அன்பில் மலர்வது அது! இங்கு நாம்காணும் இவ்விரு உயிர்களையும் பிணைத்திருப்பது அத்தகு அன்பே!” என்று வியக்கிறார் முனைவர் மா. பத்ம பிரியா. 

தோழமைக்கு இனமேது குலமேது
ஐந்தறிவு ஆறறிவு பேதமெல்லாம்
அன்புக்கு முன் நில்லாது
உருவத்தில் இல்லை உயர்வு தாழ்வு
உயர்ந்த உள்ளத்தில் தான் உள்ளது
அன்பு செய்யும் அஃறிணை கூட  உயர்திணையே!
அன்பில்லாத உயர்திணையும் அஃறிணையே!
குறும்பு செய்யும் மழலையாக,தோழனாக,தோழியாக
ஒவ்வொரு வீட்டிலும் காவலனாக…
பன்முக உறவினைப் பரிமாறும் பற்றாளன்
கற்றுக்கொள்ளுங்கள் உங்கள் செல்லப்பிராணியிடம்
தோளில் வளர்ந்த பிள்ளைகள் கூட
தூர நிற்பர் ஒருகாலத்தில்
காலில் விழும் செல்லப்பிராணியோ
தாவி அணைக்கும்  தவணையின்றி
அதனை உணர்ந்த மானிடர்கள்
தோளில் இடம் தந்துள்ளனர் போலும்
தோளோடு தோளாகத் தோழமை செய்ய
உன்னத அன்பே போதும். 

****

மனிதர்மீது நாய்காட்டும் அன்பை நெகிழ்ச்சியோடு தம் பாக்களில் பதிவுசெய்துள்ள கவிஞர் பெருமக்களுக்குப் பாராட்டுக்கள்! 

****

அன்று உழவருக்கு உற்றதோழனாய்த் திகழ்ந்தவை மாடுகள். அந்த மாடுகளையே செல்வமெனக் கருதி சிறப்போடு வாழ்ந்த இனம் நந்தமிழினம்! இன்றோ…மாடு வளர்ப்பது மடமை; நாய் வளர்ப்பதே நாகரிகம் என்றாகிவிட்டது நம்மவர்க்கு!” என உண்மை விளம்பும் கவிதையொன்று நெஞ்சைத் தொ(சு)டுகிறது!

எல்லை தாண்டிப் பேகும்போது,
செல்லப் பிராணியும்
தொல்லைதான்…
மாட்டின் பின்னே செல்வது
மடமை என்றாக்கி,
நாயின் பின்னே செல்வதை
நாகரிகமாக்கிக்கொண்டோம்!
அதனால்தான்,
நாயும் ஏறுது
நம் தலையில்…
இடத்தைக் கொடுத்தால்,
மடத்தைப் பிடிப்பது
மனிதனிடம் கற்றதுதானோ…!

கால்நடைகளோடு நமக்குள்ள காலத்தைவென்ற உறவை நினைவூட்டிக் கவிவடித்திருக்கும் கவிஞர் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.