Category: நுண்கலைகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணனின் கைவண்ணத்தில் உருவான புகைப்படத்தை இவ்வாரப் போட்டிக்கான படமாகத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். புகைப்படக் கலைஞருக்கும், தேர்வாளருக்கும் வல்லமைஇதழ் நன்றி நவில்கின்றது.

தாம் சாதிக்க நினைப்பதைத் தலைகீழாக நின்றாகவேனும் சாதித்துவிடத் துடிக்கும் இந்த இளஞ்சிறார்களின் அரியமுயற்சி திருவினையாகட்டும்!

இனி, இவ்வாரப் போட்டிக்கான கவிதைகளில் நம் கருத்தைச் செலுத்துவோம்!

***

பட்டம்போலப் பறந்து பரவசத்தில் திளைக்கும் பிள்ளைகளுக்கு அழகிய ‘பிள்ளைத்தமிழ்’ பாடியிருக்கின்றார் திரு. வ.க. பரமநாதன்.

பட்டம்   போலப்  பறக்கிறார்
…பரவ சத்தில் மிதக்கிறார்
கட்டி நிழலை இழுக்கிறார்
… களிப்பி லாடிக் கிடக்கிறார்
எட்டி நின்று பார்ப்பதில்
… எழுந்து ஓடத் துடிப்பதில்
சுட்டிப் பிள்ளை யிவர்போலச்
… சுகிக்க மனதும் ஏங்குதாம்

***

’தலைகீழ் விகிதங்களாய் வாழ்க்கை இருக்கையில் இருகையை ஊன்றிச் சிரசாசனம் செய்துதானே சிம்மாசனம் பிடிக்கவேண்டியிருக்கின்றது’ என்று இந்தப் பிள்ளைகளின் சார்பில் வாதிடுகின்றார் திரு. இளவல் ஹரிஹரன்.

தலைகீழ் விகிதங்களாய்
வாழ்க்கை இருக்கையில்
சிரசாசனம் செய்தே
சிம்மாசனம் பிடிக்க வேண்டியுள்ளது…

சூரியனும்
எங்கள் நிழலைச்
சுட்டெரிக்குமோ……
மகிழ்ச்சிக் கடல்
பொதுவன்றோ எல்லோருக்கும்
அந்த வானம் போல….

கைநிறைய அள்ளுவோம்,
களிப்பில் துள்ளுவோம்…
தொடுவானம் போலத்
தொலைதூரம் செல்வதல்ல
வாழ்க்கை……

தொட்டுவிடும் தூரந்தான்,
கையூன்றி நிலத்தைக்
கைப்பிடிப்போம்…
நமக்கான இடம்
எப்போதும் உள்ளது…
வாருங்கள் வாழலாம்….
எல்லோரையும வாழ்த்தலாம்,
வாழவைப்போம் என்றென்றும்..

***

’மண்ணில் தலைகீழாய் நின்றேனும் விண்ணைத்தாண்டிப் பறக்கவிழையும் இச்சிறாரை, பாசமெனும் வலைவிரித்து அடக்கிவிடாதீர்! அவர்தம் முன்னேற்றத்தை முடக்கிவிடாதீர்!’ என்று வேண்டுகோள் விடுக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வஞ்சமெனும் பெரும்பாரம்
நெஞ்சில் புகாதவரை,
பிஞ்சுக் குழந்தைகள் இதயம்
பஞ்சுபோல் மெல்லியதுதான்..

அதனால்,
இறக்கைகள் இல்லாமலே
பறப்பரிவர் விண்ணைத் தாண்டியே..

பறக்கட்டும் இந்தப்
பட்டாம்பூச்சிகள்,
பாசவலை விரித்து
முடக்கிவிடாதீர்கள் இவர்கள்
முன்னேற்றத்தை..

பறக்கட்டும் பறக்கட்டும்
இந்தப்
பட்டாம்பூச்சிகள்…!

***

’சிறுவர்காள்! துள்ளிவிளையாடும் பிள்ளைப்பருவ விளையாட்டுக்கள் உள்ளம் தொடுபவைதாம்! ஆயினும் இவற்றோடு நின்றுவிடாது எதிர்கால வாழ்வையும் சீராய்த் திட்டமிடுங்கள்! சிகரம் தொடுங்கள்! என்று இன்னுரை பகர்கின்றார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.

உண்மை உணர்க !
உருண்டு திரண்டு
உழன்று சுழன்று
மண்ணில் இருந்து
விண்ணில் பறக்க
முயன்று பார்ப்பது
பள்ளிசெல்லும் வயதில்
துள்ளிப் பறப்பதும்
இயல்புதான் இது
விளையாட்டுதான் !
ஆனால் வாழ்க்கையில்
கெட்ட வழியில்
சொத்து சேர்த்து உயராமல் நல்
முத்தாய் பெயர் பெற
நயம்பட உழைத்தும்
சுயமாய் நேர்பட நின்றும்
உயரம் ஏறி
சிகரம் தொட்டு
உயரும் நிலைதான்
பிறப்பின் சிறப்பே
எந்த நிலையிலும்
உயர உயரப் பறந்தாலும்
ஓர் நாள் பறவை கீழிறங்கும்
உண்மைதனை உணர்க பிள்ளைகளே

***

சுட்டித்தனம் செய்யும் இந்தக்கெட்டிக்காரச்சிறுவர்களுக்கு மண்ணில் நீந்துவதும் தலைகீழாய் நடப்பதும் சர்வசாதாரணந்தான்! என்கிறார் திருமிகு. வேதா. இலங்காதிலகம்.

கடற்கரையில் சிரசாசனம் யோகாசனம்
படம் தலைகீழான பதிவினம்
வானம் கீழே கைமுட்டியின்று
வாலாய உடலின் சாகசம்.
மனமொரு நிலைப்படுத்தும் ஆசனம்
தனம் தலையோடிணைந்து உறுப்புகளிற்கு
உயிர்சத்து, தடையற்ற இரத்தோட்டம்
உயர் ஞாபகசக்தி, குரலினிமையுருவாகும்.

சிட்டுக் குருவிகள் சிறகடிப்பாய்
சுட்டித்தனச் சிறுவருக்கிது சர்வசாதாரணம்.
தண்ணீரில் நீந்துவது போன்றிவர்
மண்ணில் நீந்துமிது கைநடை.
தலைகீழ் நடையொரு சாகசம்
விலையேதுமில்லை சுட்டிச் சிறுவருக்கு.
கையால் சாகசம் செய்யுமிவருக்கு
வாழ்க்கையொரு விளையாட்டுச் சதுரங்கம்.

*** 

தலைகீழாய் நின்று தவம்புரியும்(!) இந்தச் சிறுவர்களின் சாகசத்திற்குச் சிறந்த விளக்கங்களைத் தம் பாக்களின்வழி வழங்கியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

நம் அடுத்தவேலை…இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரைச் சந்திப்பது!

இன்றைய இளையபாரதத்தினர் நாளைய உலகை நன்முறையில் சமைக்கப்போகும் நவயுகத்தின் சிற்பிகள்! ஆதலால், கட்டுறுதிமிகு உடல்திறனை அவர்கள் இளமையிலேயே பெறுதற்குப் பெரியோர் துணை நிற்கவேண்டும். மண்ணிலும் கல்லிலும் மலையிலும் மழையிலும் துள்ளிவிளையாடினாலன்றோ உடல் உறுதிபெறும்? அதற்கு வாய்ப்பளிக்கும் விதத்தில், சிறார்களின் உலகை வீட்டுக்குள்ளேயே முடக்கிவிடாது, சிட்டுக்குருவிகளைப்போல் அவர்களைச் சுதந்திரமாய்த் திரிந்து பறந்துவரப் பெரியோர் அனுமதிக்க வேண்டும். ’கல்விப்பட்டங்கள்’ மட்டுமே வாழ்க்கை என்று எண்ணிவிடாது, சிறுவர்கள் வானைநோக்கி ஏவும் வண்ணப்பட்டங்களுக்குள்ளும் அவர்களின் மகிழ்ச்சியும் இன்பமும் மறைந்திருப்பதைப் பெரியோர் அறியவேண்டும்.

அவ்வாறு, சிறுவர்களின் உலகத்தில் பயணித்து அவர்களின் உணர்வுகளைப் பொருளுள்ள வார்த்தைகளில் பொதிந்து தந்திருக்கும் கவிதையொன்று வாசித்தேன். அதில் இடம்பெற்றுள்ள… “நீங்கள் நினைக்கலாம் எங்கள் கைகளில் இருப்பது பட்டமென்று… பட்டமல்ல அது! விழுந்துவிட எத்தனிக்கும் பூமியைப் 
பிஞ்சுக் கரங்களால் தாங்கிப் பிடிக்கும் காகிதச் சும்மாடு” என்ற வரிகளை மிகவும் நேசித்தேன்.

அக்கவிதை…

நம்பிக்கைச் சிறகுகள் போதும் எமக்கு.
விண்ணை மண்ணாய் மாற்றும்
வித்தைகள் கற்ற நாங்கள்
வார்த்தைகள் கொண்டு தம்பட்டம்  அடியாமல்
வானத்தில் பறந்து  எம் பட்டம்  விடுவோம் !

நீங்கள் நினைக்கலாம்
எங்கள் கைகளில் இருப்பது
பட்டமென்று ,
பட்டமல்ல அது.
விழுந்துவிட எத்தனிக்கும் பூமியை
பிஞ்சு கரங்களால் தாங்கிப் பிடிக்கும்
காகிதச் சும்மாடு .

எங்களை  எங்கள் உலகத்தில் நின்று பாருங்கள்
உங்களிலிருந்து உதிர்ந்துபோன
எங்களின் காலம் உங்களை
எங்கள் உலகத்துக்கே
மறுபடியும் அழைத்துப் போகக்கூடும் .

வாருங்கள் எம்மோடு வந்து
விளையாடுங்கள்.
உங்கள் வறட்டுப் பிடிவாதங்களை
எடுத்து வீசிவிட்டு
எங்கள் மனதோடு எங்களிடம் வரும் உங்களை
இந்த வானம் மட்டுமல்ல
எந்த வானமும் நிராகரிக்காது.

பெரியோர்களைச் சிறார்களின் உலகிற்கு இருகரம்நீட்டி வரவேற்கும் இந்தக் கவிதையைத் தீட்டியிருக்கும் திரு. மெய்யன் நடராஜை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தெரிவுசெய்துள்ளேன்.

***

 

சிறாருக்கும் அவர்தமைவிட்டு விலகியே நிற்கும் பெரியோருக்கும் இடையேயுள்ள வாழ்வியல் முரண்பாடுகளை அழகாய் விவரிக்கும் மற்றொரு கவிதையும் கண்டேன்! ”காடுகள் மரங்களோடு கடவுளையும் வளர்க்கத் தெரிந்தவர்கள் நீங்கள்!” என்று பெரியோரின் செயலைச் சரியாய்ச் சுட்டும் அறிவார்ந்த சிறுவர்களை இக்கவிதை நமக்கு அடையாளம் காட்டுகின்றது!

எங்கள் உலகை
உங்கள் சாவிகள்
ஒருபோதும் திறக்காது…

அது மலைகள் வளர்ந்த
தேசமாக இருக்கையில்
உங்கள் கழுத்து ஓர்  எல்லையில்
நின்று விடும்…

அருவிகள் செய்பவர்கள் நாங்கள்
என்பதால் உங்கள்
கேள்விகள் எங்களை
நனைப்பதில்லை…

காடுகள் மரங்களோடு
கடவுளையும் வளர்க்கத்
தெரிந்தவர்கள் – உங்கள்
பிரார்த்தனைகளை நாங்கள்
உதைத்துத் தள்ளுகிறோம்…

புல்வெளிகள் புதிது என்பது
எங்கள் தத்துவம், மாயங்கள் என்பது
உங்கள் முகம்..
அது ஒப்பனை– எங்களுக்கு வேண்டாம்..

எந்தப் பூட்டிலும் எங்கள்  உலகம்
நுழைந்து
வெளி வந்து விடும்–அதற்கு
உங்கள் சாவிகள் தேவையில்லை..

காரணமற்ற எங்களை
முறைத்து விட்டு நீங்கள்
சென்றால்
சரி என்று குட்டிக்கரணம்
போட்டு விட்டு
கடந்து
விடுவோம் …
பிறகு காட்டாறு என்று
கூறுவது உங்கள் இஷ்டம்… 

ஒப்பனைநிறைந்த பெரியோரின்உலகை வெறுக்கும் சிறாரையும், அவர்தரப்பு நியாயங்களையும் நிரலாய்ப் பட்டியலிட்டுள்ள திரு. கவிஜியின் இக்கவிதையைப் பாராட்டுக்குரியதாய்த் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன். 

மலர்ந்துள்ள இந்தப் புதியஆண்டில் கவிஞர்தம் கற்பனைகள் மேன்மேலும் சிறக்க என் மனங்கனிந்த வாழ்த்துக்கள்!

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி 

’வல்லமை’ வாசகர்கள், படைப்பாளர்கள் அனைவருக்கும் இனிய ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்!

பசியும் பிணியும் பகையும் நீங்கி
அன்பும் அருளும் அறனும் ஓங்குக!

***

இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கான புகைப்படத்தை எடுத்திருப்பவர் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமி. இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவருக்கும் வல்லமையின் நன்றியும் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களும் உரியதாகுக!

முறுவலிக்கும் முகத்தோடு சிறுவிரலால் தாளமிடும் சின்னஞ்சிறு கிளியே! உனைக் காணும்போது என் உள்ளத்தில் எழுகின்றது ஆனந்தக் களியே!

இனி, நம் கவிஞர்கள் கோத்திருக்கும் கவிதை மலர்ச்சரத்தின் சுகந்தத்தைச் சுவாசித்து வருவோம்… புறப்படுங்கள்!

***

’ஆவாரம் பூவாய்ச் சிரித்துக்கொண்டு, இந்தப் பாப்பா நாவாரப் பாடும் பாடல் காதில் தேன்பாய்ச்சுதே!’ என்று உளம்பூரிக்கிறார் திருமிகு. சியாமளா ராஜசேகர்.

பாவாடைச் சட்டை போட்ட
****பாப்பாவும் பார்க்குது !
ஆவாரம் பூவைப் போல
****அழகாகச் சிரிக்குது !
நாவாரத் தானும் பாடும்
****நாடகமும் நடத்துது !
நோவாமல் தாளம் போட்டு
****நுள்ளியுள்ளம் இழுக்குது !!

கால்கொலுசின் சலங்கைச் சத்தம்
****காதில்தேன் பாய்ச்சுது !
பால்வடியும் பிள்ளை முகமும்
****பாங்குடனே இருக்குது !
மேல்மாடி வீட்டிற் குள்ளே
****மெய்சொக்க வைக்குது !
வேல்முருகன் அருளி னாலே
****விளையாடி மகிழுது !

*** 

’குட்டிக் கவிதையே! உன் நகங்களில் பிறைநிலாக்கள் முகங்காட்டும்; உறக்கத்திலும் குறுஞ்சிரிப்பு சிந்தும் மென்மலரே! இப்போதைய பெருஞ்சிரிப்புக்கு யாது காரணம்?’ என்று வினயமாய் வினவுகின்றார் திருமிகு. கார்த்திகா.

…மழலையின் மொழி
குறுஞ் சிரிப்பென்று
உறக்கத்திலும் புன்னகை வீசும் நீ
உரக்கச் சிரிப்பது எதைக் கண்டோ

செல்லச் சிட்டுக்கு
பட்டு வண்ணப் பூச்சி
கண்ணில் பட்டதோ
[…]

தலை கொள்ளா
உன் கேசம்
தென்றலின் நேசமடி

நீ சிணுங்கிச் சிரிக்கையில்
கொலுசொலிகள் தோற்குமடி
வெட்கத்தில் பூக்கும்
விரலோடு பிறை நிலாக்கள்

வளை குலுங்கும்
உன் பிஞ்சுக் கரங்கள்
பூக்கள் தொடச் சிவக்குதே
பூவிதழ்கள் மோட்சமடையுதடி

சங்குக் கழுத்தில் தொங்க
என்ன தவம் செய்துவிட்டது
இந்த மின்னும் பொன் சங்கிலி

குட்டிக் கவி நீ
சிரிக்க ஹைக்கூக்கள்
சிதறுமடி என் செல்லமே!

 *** 

இரண்டே சொற்களில் இந்த மழலையின் மணிச்சிரிப்பை வருணித்திருக்கின்றார் திரு. கவிஜி. 

சித்திரம்
சிரிக்குதடி…!

***

’மழலையே…இந்தப் புன்னகை இருக்கப் பொன்னகை எதற்கு? தேங்குரல் இருக்கப் பூங்குழல் இசைதான் எதற்கு?’ என்று அருமையாய் வினவுகின்றார் திரு. ஜெயபாரதன்.

புன்னகை உள்ள போது
பொன்னகை வேறெதற்கு ?
தேங்குரல் கேட்கும் போது
பூங்குழல் இசை எதற்கு ?
கொஞ்சும் சிசு ஆடும் போது
தஞ்சாவூர் பொம்மை எதற்கு ?
பிள்ளைச் செல்வம் உள்ள போது
பேரின்பம் வேறெதற்கு ?

***

மழலைச் செல்வத்தின் மனங்கவரும் அழகுகள் அனைத்தையும் ஒவ்வொன்றாய்ச் சொல்லி வியக்கின்றார் திரு. இளவல் ஹரிஹரன். 

சின்னக் குழந்தை சிரிக்கும் அழகு
தெய்வம் காட்டும் பேரழகு…..அதன்
கன்னக் குழியில் கனியும் அழகு
கவிதை காட்டும் ஓரழகு.
முன்னஞ் செய்யும் குறும்பு களாலே
முற்றம் பெறுமே சீரழகு…..மெல்ல
வண்ண மாகத் தத்தித் தவழ்ந்து
வரும்போது தோற்கும் தேரழகு.

முத்தா யுதிர்க்கும் ம்மா வென்னும்
மொழியில் தோன்றும் தமிழழகு

[…]

எண்ணத் தொலையா ஏட்டில் விளையா
மழலைச் சொல்லின் மொழியழகு ….நலம்
பண்ணும் குறும்பில் தெரியும் அரும்பின்
பட்டுத் தெறிக்கும் விழியழகு.
மண்ணும் விண்ணும் மறுக்க வியலா
மாபெரும் படைப்பின் ஒளியழகு….தெய்வப்
பண்ணும் கொடுக்கா பலவிசைப் பாட்டில்
கேட்கும் இன்பக் களிப்பழகே.

*** 

’உன் சிரிப்பே பூபாளம்; தட்டு நீ மிருதுவாய்த் தாளம்!’ என்று சின்னக் கண்மணியைப் பார்த்துப் பண்ணிசைக்கின்றார் திரு. மெய்யன் நடராஜ்.

தட்டு மிருதுவாய்த் தாளம்
தரலாம் இசைக்கருவி ஓசை வேதாளம்
தத்தை உன் மிருது வாய் சிரிப்போ
தந்திடுமே எப்போதும் ஆசை பூபாளம் 

*** 

தன் பாடலுக்குத் தானே தாளம்போட்டு நாட்டியமும் ஆடும் இந்தக் கவின்மழலையைக் கண்டு மலைக்கின்றார் திருமிகு. பி. தமிழ்முகில்.

கொஞ்சும் கொலுசொலியும்
மழலை மொழியும் இசையாக
கேட்போர் மனதை மயக்கி
சுற்றம் அனைத்தையும்
தன்வயப் படுத்திக் கொண்ட
அழகுக் கிள்ளையே !
உந்தன் இனிய பாடலுக்கு
நீயே தாளமும் போட்டு
காலை உதைத்து
நாட்டியமும் ஆடுகிறாயே !
உந்தன் புன்னகையில்
சொக்கிப் போய்
கண்கொட்ட மறந்து
கட்டியணைத்து உச்சி முகர
ஓடிவரும் அன்னையைக் கண்டு
உந்தன் விழியிரண்டும் விரிகிறதோ ?
கள்ளமறியா சிறு கிள்ளையே !

***

’இசைபாடிப் புன்னகைக்கும் இந்தப் பூவின் இன்சொற்கள், மலரும் புத்தாண்டில் நல்ல மாறுதல்களைக் கொணரும்!’ என்று நம்பிக்கை விதைக்கின்றார் திரு. கொ. வை. அரங்கநாதன்.

பூவொன்று
இசைப்பாடி
புன்னகைக்கிறது
புத்தாண்டை வரவேற்று
கண்ணசைக்கிறது

[…]

கற்பத்தில் விளைந்த
கவிதையொன்று
முரசு கொட்டி
கலாமின் கனவுகள்
நனவாகப் போகுதென்று
கட்டியம் கூறுகிறது

மழலையிவள் சொற்கள்
மலருகின்றப் புத்தாண்டில்
மாற்றத்தை உண்டாக்கும்
மகேசனின் மந்திரமட்டுமல்ல
கனவுகளை நிஜமாக்கும்
காலதேவனின்
கட்டளைகளுமாகும்!

 ***

’பொக்கைவாய்ச் சிரிப்புடன் ஞானச்சுடரேற்றும் இக்குழந்தை இறைவனின் அருட்கொடையே!’ என்று இன்மொழி பகர்கின்றார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.

பொக்கை வாய் சிரிப்புடன்
புதுக்கவிதையாய் புறப்பட்டு
கள்ளங் கபடமின்றி என் செல்லம்
தப்புத்தாளங்களில் வாசித்தாலும்
ஏதோ ஞானச்சுடரென்றோ
என்முன் விரிந்து தெரிகிறது
நல்ல பண்புகள் ஓடி விட்ட காலத்தில்
தீமைகள் ஆட்டம் போடும் உலகத்தில்
மெல்ல தமிழ் ஊட்டி உன்
அருளால் அறிவை ஊட்டி
நாவும் கையும் நல்லனவற்றில்
துலங்கச் செய்த இறைவா நீ
ஈந்த இந்த அருட்கொடைக்கோ
இனிதாய் சொன்னேன் நன்றியடா

*** 

மழலையின் மந்தகாச அழகில் மனங்கனிந்து, கவிமலர்களை அள்ளியிறைத்திருக்கும் கவிஞர் பெருமக்களுக்கு நன்றியும், பாராட்டும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரை இனிச் சந்தித்து வருவோம்!

குழந்தையின் குதலை மொழிகளும், துறுதுறு விழிகளும் மாந்தர்தம் உள்ளங்களை அள்ளுபவை; கொள்ளை கொள்ளுபவை. அதன் மெய்தீண்டலால் உண்டாகும் பேரின்பமோ வார்த்தைகளில் வடிக்கற்பாலதன்று! கள்ளமில்லா குழந்தையின் உள்ளமே இறைவன் குடிகொள்ளும் ஆலயமாகும். சின்னஞ்சிறு கிளிகளாய், பேசும் பொற்சித்திரங்களாய் இல்லங்களில் உலாவரும் குழந்தைகள் கொண்டாடப்பட வேண்டியவர்கள்!

அவ்வகையில், பேசுந்தெய்வமான இந்தச் சிறுகுழந்தை தன் செங்கனிவாய் திறந்து பாடுகையில், அதன் தளிர்க்கரங்கள் போடும் தாளங்கள் சுருதி பிசகினாலும் அவை சுந்தரத் தாளங்களே! வஞ்சமற்ற அதன் பிஞ்சுக் குரலோசையில் விளையும் தேவகானத்திற்குமுன் பக்திப் பாசுரங்களும் பலனின்றிப் போகின்றன!’ என்று குழந்தையைக் கொண்டாடும் ஓர் கவிதை மனவயலில் மகிழ்ச்சியை நட்டது!

அக்கவிதை…

பேசும் தெய்வமொன்று
பாட ஆரம்பித்தது,
தாளம் போட்டிடும்
தளிர்க் கரங்கள்..

இதில்
பொய் வேடமில்லை
போலிப் புனைவுகளில்லை..

தப்புத் தாளங்கள்
இலக்கணப் பிழைகள்,
தலைமறைவாயின
மழலையின் ஆட்சியில்…

நெஞ்சில் வஞ்சமின்றி
கொஞ்சும் மொழியில்வரும்
பிஞ்சுக் குரலிசையின்முன்,
பக்திப் பாசுரங்கள்
பலனின்றிப் போகின்றன..

இதோ,
இதைரசிக்க வந்துவிட்டான்
இறைவனும் நம்முடன்…!

இக்கவிதையில், இறைவனையும் குழந்தையின் ரசிகனாக்கியிருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்ந்தெடுக்கின்றேன்.

***

குழந்தாய்! நீ ’ஆ’ காட்டும் அழகில் நான் அப்படியே விழுந்தேன்; உன் ’பா’ கேட்டுக் கைதட்ட ஓடிவந்தேன்! பொக்கைவாய்ச் சிரிப்பில் சொக்கவைக்கும் சொக்கத் தங்கம் நீயடி! என்று இந்தப் பெண்மகவைத் தொழுதுபோற்றும் இனிய கவிதை ஒன்று…

பட்டுப் பாவாடைச் சட்டை மீனாட்சியே!
குட்டிக்   கொலுசும் கட்டுதடி என்னையே!
கெட்ட  திருஷ்டியை  வெட்டக் கறுப்பாய்
பொட்டிட்ட  குட்டிச் சுட்டி ராணியே!
எடுப்பாய் அமர்ந்த எழிலான தேவதையாய்
அடுக்கடுக்காய் தாளமிட துடுக்காய்த் தயாரானாய்.
”ஆ” காட்டுமழகில் அப்படியே விழுந்தேன்.
”பா ” கேட்டுக் கைதட்டி ஊக்கிட வந்தேன்.

பொக்கைவாய்ச் சிரிப்பு சொக்கு வித்தையடி!
சொக்கத் தங்கமே! பெண் பிள்ளையென்றடி
பொசுக்கவில்லை உலகமுன்னை பெரிய நன்றியடி!
பெண் பெருமையையேற்று பண்ணிசை ராணியே!
குழலினும் இனியது குழந்தை மொழி
மழலையின் மயக்கமது இன்ப வழி
தொழ வேண்டும்! மழலையின் அரங்கேற்றம்!
தழலாய் உயரட்டும் தரணியில் புகழுடன்! 

பெண் குழந்தையைக் குடும்பச் சுமையாய் நினைக்கும் மனப்போக்கு, நம் சமூகத்தில் இன்னமும் முற்றாய் மாறிவிடவில்லை. இச்சூழ்நிலையில், பெண்குழந்தையைப் போற்றுவதோடு, அதனைப் பாதுகாப்பதன் அவசியத்தையும் தன் கவிதையில் நினைவுறுத்திச் சென்றிருக்கும் திருமிகு. வேதா. இலங்காதிலகத்தின் கவிதையைப் பாராட்டுக்குரியதாய்க் குறிப்பிட விழைகின்றேன்.

மீண்டும் சந்திப்போம்!

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. யெஸ்மெக் எடுத்துள்ள இந்தப் புகைப்படத்தை இவ்வாரப் போட்டிக்கான படமாகத் தேர்வுசெய்து தந்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவரும் வல்லமையின் நன்றிக்கு உரியவர்கள்.

 

மழலைச் செல்வங்களை இடையில் இடுக்கிக்கொண்டு விரைந்தேகும் இந்த மனிதனின் மறுபக்கம் நம் பார்வைக்குப்படுகின்றது. பிஞ்சுக் குழந்தைகளின் கள்ளமற்ற கனிந்த முகம் கவனம் ஈர்க்கின்றது.

எங்கே செல்லும் இந்தப் பாதை? என்ற வினாவோடு இதற்கான விடையை நம் கவிஞர்களிடம் தேடிக் கண்டடைவோம்!

***
காட்டுவழி நோக்கிப் பயணிக்கும் இவர்களின் ’காடடைதல்’தான் (வாழ்வைக்) ’கண்டடைதல்’ என்று சுவையான புதிய விளக்கம் தருகின்றார் திரு. கவிஜி. 

நகத்தின் கண்களில்
இரவின் பிளிறல்…
இருந்தும் நுழைந்த
நொடி–விரிந்தது
கீற்று…
விலகியது திறப்பு,
ஒளிர்ந்து மிளிர்ந்த
காட்டுக்குள்
பேய் பிடித்து மயங்கியது
பயணம்….
மீண்டும் தொடரும்
காடடைதல்
என்பது கண்டடைதல்….
அது அப்படித்தான்,
‘ஆ’வென திறந்திருக்கும்
அத்துமீறலின் சுரப்பு…
புரியாவண்ணம் நிறைந்த
கிண்ணம்..
அது ஏந்தும்
பாத்திரத்தின் ஆத்திரம்,
இருந்தும் இனிக்கும்
இன்னிசை வலை..
பின் அது கீறும்
நகம் முழுக்க,
கண்கள்…
மீண்டும் இரவின்
பிளிறலில்
நனையும் எதிர் வினையும்..!

***
’மழைவெள்ளத்தில் சிக்கித் துன்புற்று செய்வதறியாது நின்ற சின்னஞ்சிறு மழலையரை ’மனிதாபிமானம்’ எனும் பண்பு இந்தப் பெரியவர் உருக்கொண்டு காப்பாற்றியது’ என்று உருகுகின்றார் திரு. மெய்யன் நடராஜ். 

சென்னை மழைக்குள்ளே சிக்குண்டு சீர்குழைந்த
அன்னைதந்தைக் குற்ற  தறியாதச் – சின்னக்
குழந்தைகள் செய்வதற்று நின்றிருக்கக் கண்டு
கிழவர் மனம்பதைத்து காப்பாற்றும் காட்சி
மனிதாபி மானத்தின் சான்று.

***
தன் வாழ்வுப்பாதையில் துணையாக வரும் உறவுகளைத் துவளாது காக்கும் மனிதரைத் தன் கவிதையில் நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றார் திருமிகு. பி. தமிழ்முகில்.

மகிழ்வான தருணங்களில்
தலையில்  தூக்கி வைத்து
கொண்டாடி மகிழ்ந்து
துவண்ட பொழுதுகளில்
கைகொடுத்து தூக்கியே
உற்சாகமூட்டி உறுதுணையாகி
வாழ்வின் ஒவ்வொரு தருணமதிலும்
சுமையாக ஓர்பொழுதும் எண்ணாது
சுகமாக ஏற்றுக் கொண்டு
எந்தன் வாழ்வின் பாதைதனில்
துணையாக வரும் உறவுகள்
அனைவரையும் சுமக்கிறேன்
எந்தன் நெஞ்சமதில் சுகமாக !
ஏற்றத் தாழ்வுகள் – மேடு பள்ளங்கள்
அனைத்தையும் கடக்கின்றேன்  – அந்த
அன்பு உள்ளங்களின் துணையுடனே !

***
இயற்கைப் பேரிடரின் கோரக்கரங்களில் தஞ்சமடைந்த இந்தப் பிஞ்சுகளை, இரக்கமெனும் இனியகுணத்தால் அணைத்துநிற்கும் ஏழைமனிதனிவன்!’ என்று மனம்பூரிக்கின்றார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.

இயற்கை விதைத்த
வஞ்சத்தில் பெற்றமகனின்
உயிர் இழந்தான்
உடமை இழந்தான்
எஞ்சியதுஅவன்உயிர் மட்டுமே
கஞ்சிக்கே வழியில்லாதபோது
பிஞ்சுகள் இரண்டு வெள்ளத்தில்
தஞ்சம் ஆகின அவனிடத்தில்
பஞ்சப் பராரியான அவனோ
அஞ்ச வில்லை அள்ளியெடுத்து
கொஞ்சி மகிழ்ந்து நெஞ்சோடுஅணைத்து
பிஞ்சுகள் இரண்டும்
பஞ்சாகவும்
நஞ்சாகவும் கீழ்மைபடாமல் வளர்க்க
நெஞ்சு நிமிர்த்தி நடந்தான்
ஈரமான ஏழை மனிதன்
வெள்ளச்சேதத்தில் செழித்து வளர்ந்தது
மனிதாபிமானம்.

***

’இயற்கைக்கு எதிரான எம் வாழ்க்கைக்கு மழையே நீ தந்த பரிசுதான் இந்த அழிவு என்பதை உணர்கின்றோம். ஆயினும், பெரியவர்கள் செய்த பிழைக்கு ஏதுமறியாத பிஞ்சுகளும் அல்லவோ பலியானார்கள்? தீமையிலும் ஓர் நன்மையாய், எம் வாழ்க்கை இருண்டபோது மனிதாபிமானம் மத்தாப்புக் கொளுத்தியதைக் கண்டோம்’ என்று நெகிழ்கின்றார் திரு. கொ.வை. அரங்கநாதன்.

இருண்டு நீ
திரண்டபோது
இருளப்போகிறது
எம் வாழ்க்கை யென
எள்ளளவும் எண்ணவில்லை

இருபதாண்டு உழைப்பினை
இரண்டே நாட்களில்
இல்லையெனச் செய்தாய்
இதென்ன நியாயம்

நீ ஓடுகின்ற வழியெல்லாம்
வீடுகளை கட்டியது
எங்கள் தவறுதான்
அதற்காக
எய்தவர்களை விடுத்து
அம்புகளை ஏன் அழித்தாய்

பாலுக்கு குழந்தைகள் அழுததையும்
பச்சை நீர் வேண்டி
முதியோரகள் கெஞ்சியதையும்
பார்த்தப் பின்னரும்
உன் பயங்கரவாத பயணத்தை
ஏன் தொடர்ந்தாய்

பித்தம் தலைக்கேறி
நீ ஆடிய ஆட்டத்திலும்
புத்தம்புது நம்பிக்கைகள்
எங்களுக்குள் பூத்திருக்கிறது

நீறு பூசிய நெருப்பாய்
மறைந்திருந்த மனிதம்
விஸ்வரூபம் காட்டி
வியக்க வைக்கிறது

இடருற்ற நேரத்தில்
இளைஞர்களின் எழுச்சி
நாளைய தேசத்தின் மீது
நம்பிக்கைக் கொள்ள வைக்கிறது

[…]
மறுபடியும்
முகிழ்த்தெழுவோம்
இம்முறை
இயற்கை கூறுகளுக்கு
இடையூறின்றி!

***
புனர்வாழ்வை நோக்கிப் புதுப்பயணம் மேற்கொள்ளும் மனிதனை நம்முன் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார் திருமிகு. வேதா இலங்காதிலகம். 

மேட்டுக் காணி நோக்கியே
காட்டு வழியென்று ஆண்டவனையே
கேட்டுச் செல்கிறேன், எஞ்சிய
பட்டுச் செல்வங்களுடன் புனர்வாழ்விற்கு!
எட்டுவேன் என்னால் இயன்றவரை!

எசமானின் பிள்ளையோடென் பேரனையும்
நிசமாக உயிராய் வளர்ப்பேன்!
உப்பிட்டவரை உள்ளளளவும் நினையென்று
செப்பியது அன்று உண்மையோ!
தப்பாத ஒரு தருணமிதோ!

பிரளய வெள்ளம் ஊரோடென்னையும்
புரட்டிப் போட்டது எதுவுமின்றி.
இரண்டு செல்வங்களோடு என்னையும்
அரங்கநாதன் வாழச் செய்கிறான்!
இரட்சகனின் தீர்ப்போடு செல்கிறேன்!

***

தைரியத்தை ஒருபுறமும் நம்பிக்கையை மறுபுறமும் சுமந்துகொண்டு வசந்தத்தைத் தேடி நடைபயிலும் மனிதனைப் பாடுபொருளாக்கியிருக்கின்றார் திரு. சத்தியமணி.

வறண்ட காடு
இருண்ட வானம்
தளர்ந்த கால்கள்
உலர்ந்த உதடு
தவிக்கும் பார்வை
நடுங்கும் தோள்கள்
சுருங்கும் நெஞ்சம்
சுவாசம் கெஞ்சும்
சலித்த சொற்கள்
தொலைத்த உறவு
முதிர்ந்த வயது
முடிந்த பாதை
இருந்த போதும்
என் அரவணைப்பில்
நம்பிக்கை ஒருபக்கம்
தைரியம் மறுபக்கம்
ஏளனமாக்க பார்க்காதே என்னை
இன்னும் என்வசம் வசந்தம்தான்

***

சமீபத்திய மழைவெள்ளப் பாதிப்பைக் கவிஞர்களின் கவிதைகள் நெடுகிலும் காணமுடிகின்றது. மனிதவாழ்வோடு இரண்டறக் கலந்துசெல்லும்போது கவிதைகள் மேலும் கவித்துவம் பெறுகின்றன. பாராட்டுக்கள் கவிஞர்களே!

அடுத்து, இவ்வாரத்தின் சிறந்து கவிஞரைக் கண்டுவருவோம்! 

தேடிச் சோறுநிதந் தின்று – பல
சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி – மனம்
வாடித் துன்பமிக உழன்று – பிறர்
வாடப் பலசெயல்கள் செய்து – நரை
கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி – கொடுங்
கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும் – பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போலே – நான்
வீழ்வே னென்று நினைத் தாயோ? என்றார் மகாகவி. ஆம்! தேடிச் சோறு தின்பதும், வீண்கதைகள் பேசித் திரிவதுமன்று மானுட வாழ்வின் நோக்கம். வாடிய உயிர்களைக் கண்டு வாடுவதும், அவர்தம் இன்னல் நீக்கி இன்பம் சேர்ப்பதுமே அதன் உண்மை நோக்கம்!

அவ்வகையில், தாயிழந்து தவித்து நிற்கும் மழலைகள் இருவருக்குத் தானே தாயுமான ஆண்மகன் ஒருவனின் தன்னலமற்ற சேவைகளை, “சுருண்ட வாழ்வின் சுருக்கம் நீக்கும் இழையுமானவன்;  மருண்ட கண்களின் மயக்கம் போக்கும் மருந்துமானவன்” போன்ற சிறந்த சொற்களால் செம்மையாய் விளக்கிச்செல்லும் கவிதையினைக் கண்டு உளம் நெகிழ்ந்தேன்.

அக்கவிதை…

தாயைத்தேடிப் பயணம் செல்லும்
தாயுமானவன்……இரு
சேய்களை இடுப்பில் ஏந்திச் செல்லும்
நாயகனானவன்…..பசித்த
வாயினுக்கமுதம் வழங்கச் செல்லும்
தாய்மடியானவன்…கிடைக்கும்
காயினும் மேலாய்க் கனியச் செய்யும்
காலம் ஆனவன்.

இருண்ட மேகம் திரண்ட வான்பொழி
மழையுமானவன்…..எழில்
சுருண்ட வாழ்வின் சுருக்கம் நீக்கும்
இழையுமானவன்.
மருண்ட கண்களின் மயக்கம் போக்கும்
மருந்துமானவன்….சுவை
அருந்தும் அமுதம் வயிற்றுக்கீயும்
விருந்துமானவன்.

யாரும் இங்கே அனாதை யில்லை
என்றே சொல்லுபவன்……பெற்றோர்
பேரும் அறியாப் பிள்ளைகள் சொல்லும்
பெயரும் ஆனவன்.
வேரைத் தேடி விருட்சம் என்றும்
வியர்த்துப் போகுமோ….மனம்
சேரும் இடத்தைச் சிந்தனையின்றிச்
சேர்தல் கூடுமோ…

வாழும் வரைக்கும் பூமி நமக்கு
வாழ இடங்கொடுக்கும்….உணர்வு
சூழும் வரைக்கும் சாமி இங்கு
சுகத்தை நமக்களிக்கும்
பாழும் எண்ணப் பாழ்கிணற்றினில்
பார்வை விழவேண்டாம்….நாம்
வாழ்வோம் என்னும் மந்திரச் சொல்லே
வாழ்க்கைப் பாடம் ஆகட்டும்.

பாதை நீளும் பயணம் தொடரும்
என்றே காட்டுபவன்….அவன்
பார்க்கும் பார்வையில் சோர்வை நீக்கிச்
சுடரைக் கூட்டுபவன்.
வாதை அழிக்கும் வாழ்வைக் காட்டும்
வழியுமானவன்……எல்லோர்
வேதனை ஒழிக்கும் வேதஞ் சொலுந்தாய்
மொழியுமானவன்.

இந்த இனிய கவிதையை வடித்துத் தந்திருக்கும் திரு. இளவல் ஹரிஹரனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவிக்கின்றேன்.

***

கிராம வாழ்வை வெறுத்து நகரமெனும் நரகம் சென்று வாழ்வைத் தொலைக்கும் இளைய சமுதாயத்தின் அவலம் பேசுகின்றது மற்றொரு கவிதை.

”ஒரு நாட்டின் இதயம் அதன் கிராமங்களில்தான் வாழ்கின்றது” என்றார் மகாத்மா காந்தியடிகள். நம் இளைஞர்கள் அதனை மறந்ததேனோ?

பாடுபட்டுப்
படிக்கவைத்தேன் மகனை..

படித்த படிப்புக்கு வேலைதேடிய
பட்டணத்தில் கிடைத்தது,
வேலையுடன்
வாழ்க்கைத்துணையும்..

தாயில்லாப் பிள்ளையெனத்
தன்போக்கில் விட்டதாலே,
இன்று
தாய்மண்ணையே மறந்துவிட்டான்..

பட்டிக்காடு வேண்டாமாம்,
பட்டணத்தில் வீடுகட்டி
பகட்டாய் வாழ்ந்திடவே
காடுமேடு நிலத்தைவிற்று
காசுகொடு என்றுவந்தான்..

கேட்டபடி
கொடுத்துவிட்டேன்,
குடிசையொன்று எனக்காக
வைத்துக்கொண்டு
கிராமத்திலே தங்கிவிட்டேன்..

பட்டணத்தில் மழைவெள்ளம்
பேரழிவு என்றார்கள்,
பதறி ஓடினேன்..

பார்த்ததங்கே–
எங்கும் ஓலம்,
எல்லாம் அழிந்த கோலம்..

எனக்கு,
எல்லாம் போச்சு
கிடைத்தது
என்னிரு பேரப்பிள்ளைகள்தான்..

இவர்களாவது
என்பேச்சு கேட்பார்களா
இனிய வாழ்வு வாழ்வார்களா..

கண்ணீர்க் கடலில்
நம்பிக்கைப் படகில்
நான் போகிறேன்
கிராமம் நோக்கி…!

கிராம வாழ்வின் அருமை பேசும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் இந்தக் கவிதையைப் பாராட்டுக்குரியது என்று தெரிவிக்கின்றேன்.

பங்குபெற்ற அனைவருக்கும் என் நன்றி!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. வெங்கட்சிவாவின் புகைப்படத்தை இவ்வாரப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் வல்லமையின் நன்றி.

புகைப்படத்துள் ஓர் ஓவியமாய்ச் சுவரை அலங்கரித்திருக்கும் இந்த ஆட்டுக்குட்டியின் உருவம் அனைவர் கவனத்தையும் கவர்வதாய் உள்ளது. அந்தக் கோட்டோவியத்தால் ஈர்க்கப்பட்டுதான் இந்த ஆடுகளும் தம் பார்வையை அங்கே பதித்திருக்கின்றன போலும்!

இனி, இவ்வாரப் போட்டிக்கு வந்திருக்கும் கவிதைகளில் நம் பார்வையைச் செலுத்துவோம்!

***

’உன்னைப் பேணிய பெற்றோரைப் புறக்கணிக்கும் மானுடனே! உயிரற்ற ஓவிய ஆட்டிக்குட்டியின் மீதும் தாய்ப்பாசத்தைக் தயங்காமல் காட்டிடும் இந்த ஆட்டிடமிருந்து கற்றிடு பாசத்தின் பெருமையை! என்று அறிவுறுத்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

 

படத்தில் குட்டியைப் பார்த்தாலும்
பொம்மை உருவில் கண்டாலும்,
தடங்க லின்றி ஆடதுவும்
தாய்மைப் பாசம் காட்டிடுதே,
இடைஞ்ச லென்று பெற்றோரை
எங்கோ அனுப்பிடும் மானிடனே,
கிடைக்குமுன் உனக்கும் இதுபோல
கற்றிடு ஆட்டிடம் பாசத்தையே…!

*** 

’அன்பு ஆடே! சுவரை முகர்ந்து பார்க்கும் உன் உள்ளக்கிடக்கைதான் என்ன? உன் இனம் ஒன்று சுவரில் தென்படுகின்றதே என்ற வாஞ்சையா? இல்லை…கண்ணில் தென்படுவதை உண்டுதான் பார்ப்போமே… என்ற கொலைச் சிந்தனையா?’ என்று ஐயத்தோடு வினவுகின்றார் திருமிகு. கார்த்திகா.

 

…ஈன்ற குட்டிகளில்
தொலைந்து விட்ட
ஒன்றைக் காண்கிறாயோ

உன் குலச் சாயல்
மிளிர்கின்றதோ இதில்
வாசம் தேடுகிறதா மனம்

பின் நிற்கும்
குட்டியை முன்னிருந்து
முகர்கின்றாயோ!

இல்லை எதுவாகினும்,

உண்டு பார்த்தால் என்னவென்று
சில கொழுத்த ஓநாய்களின்
தீச் சிந்தையை மட்டும் உன்னில் ஓடவிட்டு
கறையாக்கிக் கொள்(ல்லா)ளாதே !

*** 

சித்திரத்தில் தன் புத்திரனைத் தேடும் தாயாட்டின் துயரைக் கவிதையாய் வடித்திருக்கின்றார் திரு. மெய்யன் நடராஜ்.

சித்திரத்தில் ஏதேனும் பத்திரமாய் நிற்குமென்று
புத்திரத்தைத் தேடுகின்ற தாயாடு – கத்திகத்தி
சுத்துமது கத்திக் கிரையா னதறியா
பித்திதேடல் தாய்மைப் பிணி.

*** 

விலங்குகளை இரக்கமின்றிக் கொன்று புசிக்கும் மனிதனின் அரக்க குணத்தை, பிரியாணிக்காகத் தன் பிரியமான குட்டியைப் பறிகொடுத்த ஆடொன்று, உயிரோடிருக்கும் தன்னுடைய மற்றொரு குட்டிக்கு விளக்கிச்சொல்வதைப் பாடுபொருளாக்கியிருக்கின்றார் திரு. இளவல் ஹரிஹரன்.

நேற்றைய பிரியாணியில்
தொலைந்து போன குட்டியை
சித்திரமாய் வரைந்து
தொலைத்தவன் எவன்…..

தாய்மையின் வாசம்
நுகருமுன்னமே
தலைகொடுத்து பலியான
பலிபீடத்தைப் போட்டுடைப்போம்.

சித்திரத்தைப் பாரடி என்
செல்லக் குட்டி ஆடே….
பத்திரமாய் இருக்க உனக்கு
பாடங் கற்பித்துள்ளான்….

விதிவசமாய் இங்கே
விலையில்லாப் பொருளானோம்….
பெருமழையில் தப்பித்தோம்….
பிழைக்க வழியில்லா
சம்சாரியின் துயர்தீர்ப்போம்..
சந்தையிலே விலைபோய்
சமயத்தில் அவர்க்குதவும்
சிந்தைமிகக் கொள்வோம்….

நாளை
எந்தப் பாத்திரத்தில் வெந்து
எவர்க்கு இரையாவோம்
யாரறிவார் பராபரமே…

*** 

ஓவியமாய்ச் சுவரில் நிற்கும் ஆட்டுக்குட்டிக்குக் கவிதையிலேனும் உயிர்கொடுக்க விழைகின்றார் திரு. கவிஜி. 

போன ஞாயிறு
பிரித்து தூக்கிப்
போன
இன்னொரு குட்டி
இது இல்லை என்று தெரிந்த
பின்னும்
இருக்கும் குட்டிக்கு
நம்பிக்கை தர…
முயலுகிறது
அம்மா ஆடு…

தனக்கும் தெரியும் என்று
காட்டிக் கொள்ளாமல்
சரி என்பது போல…
ஒப்புக் கொள்ளும்
குட்டி
முகம் மறைத்துக் கொள்கிறது…

இவர்கள் கதை அறிந்த
நான்
சற்று முன் வரைந்த
ஆட்டுக்குட்டியின் புகைப்படத்திற்கு
உயிர் கொடுக்க
வேண்டுகிறேன்….
கவிதைக்குள்ளாகவாவது…

*** 

’தன் இறப்பின்மூலம் முதலாளிக்கு ’நிவாரணம்’ தரும் ஆட்டுக்குட்டி, தன் தாய்க்குத் தருவதென்னவோ ஆறாத ’ரணம்’ ஒன்றைத்தானே?’ என்ற உண்மையை உரைக்கின்றார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.  

பிரிய மகனே !
நானோ உன்னை காணாத
துயர வெள்ளத்தில்
முதலாளியோ வெள்ள
நிவாரணமாய் ஆட்டுக்கு
மூவாயிரம் கிடைக்கும் என்ற
மகிழ்வில் ! ஆம் அவனுக்கென்ன?
தழை பறித்துப்போடுபவனும் அவந்தான்
தலையை வெட்டி காசு பார்ப்பவனும் அவந்தான்
செத்து கொடுத்தாய் வளர்த்தவனுக்கு சொத்து
பெத்தவளுக்கு தீரா துயர்தான் கொடுத்தாய்
நில்லாத என் கண்ணிரால்உன் முகம்
வருடி வருடி உன் நினைவை காக்கின்றேன்
என்னிடம் திரும்பி வருவாயே என் மகனே

*** 

சுவரில் தெரிவது தன் சொந்தமா என்று அறிந்துகொள்ளத்தான் இந்த முகர்தலா? அல்லது சுவரொட்டியாய் இருந்தால் புசித்துப் பசியாறலாமே எனும் ஆவலால் பிறந்த ஆராய்ச்சியா? என்று ஆட்டை நோக்கிக் கேள்வியெழுப்புகின்றார் திருமிகு. வேதா இலங்காதிலகம். 

குட்டிப் படம் கடதாசியில்
ஒட்டியதா! அதையாவது பிரித்தால்
பட்டினி பரிதவிப்பிற்கு உண்ணலாமே!
கிட்டச் சென்று ஆராய்ச்சியா!

சிறிதே பொறு பிள்ளாய்!
கடிதே புற்தரைக்குச் செல்லலாம்!
தெரிவதிங்கு நம் சொந்தமா!
உரிமையாய் அறிந்திட முகர்தலா!

*** 

ஆடுகளின் எண்ணவோட்டத்தைச் சிறந்த பாட்டுக்களாய் மாற்றியிருக்கும் கவிஞர்குழாத்துக்கு என் பாராட்டுக்கள்! 

அடுத்து நாம் சந்திக்கவிருப்பது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரை! 

தன் ஊனைப் பெருக்குதற்குப் பிறிதோர் உயிரின் ஊனை உண்ணும் புலைத்தொழிலை, அக் கொலைத்தொழிலை மாந்தகுலம் கைவிட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார் வள்ளுவர். தன்னலமும் புலால்மீது தணியாத வேட்கையுங்கொண்ட மாந்தகுலம் புலைத்தொழிலைக் கைவிடவில்லை; மாறாக, வள்ளுவர் வலியுறுத்திய உயிரிரக்கக் கொள்கையைத்தான் கைவிட்டது!

இவ்வாறு, புலாலுணவிற்காகத் தன் இன்னுயிரை நீத்த குட்டியை எண்ணிக் கவலைகொள்ளும் – கண்ணீர்சிந்தும் ஒரு தாயாட்டின் நேயத்தை, “கறியாய்ப் போன கண்மணியின் கரியுருவை முகர்ந்து கவலை மறக்கிறதே தாயவள் உயிர்க்கூடு” எனும் வரிகளில் நேர்த்தியாய்ச் சொல்லியிருக்கும் ஒரு கவிதை உள்ளத்தின் ஆழம் தொட்டது!

 

ஆசையாய் உனை வளர்த்த நல்லதம்பி
முட்டி அழுதுகொண்டிருக்கிறான்
மூன்றுநாளாய்த் தேம்பித்தேம்பி!
அண்ணன் எங்கே எங்கே என்று
அங்குமிங்கும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்
முட்டிப்பாலருந்துமுன் உன் குட்டித்தம்பி.

மண்சட்டியில் துண்டுகளாகி..
வெந்த குழம்பின் வாசத்திலும்
உப்புத்தூவிய கண்டங்களாகி..
வெய்யிலில் காயும் மீதத்திலும்
வீசும் உன் பிணவாடையை…
தாங்குமா இத்தாயாடு?

கறியாய்ப்போன கண்மணியின்
கரியுருவை முகர்ந்து முகர்ந்து
கவலை மறக்கிறதே தாயவள் உயிர்க்கூடு…

இந்த உயிரோட்டமுள்ள கவிதையைப் படைத்துத் தந்திருக்கும் திருமிகு. கீதா மதிவாணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவிக்கின்றேன்.

***

ஆடும், அதன் குட்டியும் சுவரிலிருக்கும் ஆட்டுக்குட்டியொன்றின் ஓவியத்தைப் பார்த்து ”இங்கே இது வரையப்பட்டிருப்பதன் காரணமென்ன?” என்பது குறித்து நிகழ்த்தும் உரையாடலைக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் ஓர் கவிதை இரசிக்கும்படியாய் உள்ளது.

பாரம்மா இங்கு வந்து
பாசத்துடன் யாரோ ஒருவர்
நம் படத்தை வரைந்து
வாசகங்கள் எழுதுமுன்
வந்த மழை காரணமாய்
ஓடிவிட்டார்போலும்!

பாசமென்றா நினைத்தாய்
பைத்தியக்காரி
ஆடுகள்தான் இங்கு
சிறுநீர் கழிக்கும் எனும்
எரிச்சல் எச்சரிக்கை
செய்ய நினைத்திருப்பார்கள்

அல்லது
படம் வரைந்து
பிச்சை எடுக்கும்
அந்தக் கிழவரின்
கைவண்ணமாய்
இருக்கக்கூடும்

நாளைய தேர்தலில்
நம் சின்னத்தில்
போட்டியிடும் வேட்பாளர்
சுவரில் முன்பதிவு பெற
தீட்டிய சித்திரமாய்
இருக்கலாம்

இல்லையெனில்
விரைவில் திறக்க இருக்கும்
கறிக்கடையின்
விளம்பரமாயும் இருக்கலாம்
இங்கிருப்பது நல்லதல்ல
வா வா
விரைந்து செல்லலாம்! 

ஒரு படம் சுவரில் வரையப்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் அனைத்தையும் அலசும் திரு. கொ.வை. அரங்கநாதனின் இக்கவிதையைப் பாராட்டுக்குரியதாய்த் தெரிவிக்கின்றேன்.

கவிஞர்களில் சிலர் தொடர்ந்து படக்கவிதைப் போட்டிகளில் பங்கெடுத்துவருவது மிகுந்த மகிழ்ச்சியளிப்பதாய் உள்ளது. இதே உற்சாகம் தொடரட்டும்! ஏனையோரும் இதுபோன்ற போட்டிகளில் தயங்காது முயலலாம். இம்முயற்சிகள் உங்கள் சிந்தனையையும், படைப்பாற்றலையும் வளப்படுத்த உதவும்!

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கான புகைப்படத்தை எடுத்துத் தந்திருக்கும் திரு. கண்ணன் முத்துராமனுக்கும், அதனைத் தெரிவுசெய்து தந்திருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் வல்லமை இதழின் நன்றி!

மானெனத் துள்ளியோடும் இந்த இளஞ்சிறார்கள் நீரிலே ஓடி விளையாடுகின்றார்களா? இல்லை விதியின் விளையாட்டில் தொலைந்துபோனவர்கள் யாரையேனும் தேடி ஓடுகின்றார்களா? எனும் ஐயத்தை நம்முள் விதைக்கின்றது இப்புகைப்படம்!

கவிதைப்படையல் நடத்தி இதற்கு விடைபகரக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களை வரவேற்று அவர்தம் கவிதைகளுக்குள் நுழைவோம்!

***

சிறுவர்களைப் பறவைகளாக்கி, வேடனை வேடிக்கைபார்க்கும் ரசிகனாக்கியிருக்கின்றார் திரு. கவிஜி தன் கவிதையில்!

வருகிறீர்கள்
அமர்கிறீர்கள்
பறக்கறீர்கள்
வேடனை ரசிகனாக்கிய
நீங்கள் எந்த
நாட்டு பறவைகள்,
சிறுவர்களே……!

***

’கடலினும் ஆழமான மனத்தின் துணைகொண்டு எதனையும் வெல்லலாம்; உலகின் எவ்விடத்திற்கும் செல்லலாம்’ என ஊக்கமூட்டுகின்றார் திரு. நீலமேகம் ராமலிங்கம் சஹஸ்ரநாமன். 

கடலின் முனைகளை கப்பலின் மூலம் கடக்கலாம்
மனிதனின் மூளைகளின் மூலம் மனதை அறியலாம்
ஆற்று நீர் குடிநீராக மாறுகிறது
கடல் நீர் உப்பாக மாறுகிறது
உப்பில்லாத பண்டம் குப்பையிலே
உணர்வில்லாத மனம் சுடுகாட்டிலே
கடலிலே மிதக்கலாம்
எல்லாவற்றையும் மறக்கலாம்
சின்னஞ்சிறு சிறுவர்கள் வண்ணத்துப்பூச்சிகள்
பறப்பது போல மகிழ்ச்சியாக விளையாடுகிறார்கள்
கடலில் தோன்றுவது முத்து
மனதில் தோன்றவது வைராக்கியம் என்ற வைரமுத்து
கடலின் ஆழம் பெரியது தான்
மனித மனத்தின் ஆழ்மனது அதைவிடப் பெரியது
கடலின் சீற்றம் சுனாமி
மனித மனத்தின் ஊக்கம் மியாமி பல்கலைகழகத்தலும்
கற்க வைக்கும்!

***

’பிள்ளைகளுக்குப் போட்டியாய்த் துள்ளிவிளையாடத்தான் மேலிருந்து வந்ததோ இந்த வான்மழை?’ என வினா எழுப்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

தணியாத உற்சாகத்தில்
பிள்ளைகள்
தண்ணீரில் விளையாடுவதைப்
பார்த்துத்தான்,
போட்டியாய்
வந்து விளையாடிவிட்டதோ
வான்மழை…!

***

’வாழ்க்கையும் வான்மழையும் ஒன்றுதான்! இரண்டுமே, சிரிக்கவைக்கும் சிலநேரங்களில்! துடிக்கவைக்கும் சிலநேரங்களில்! துன்பம்கண்டு துவண்டு புறமுதுகிடாது இலக்குநோக்கிப் பயணித்தால் வெற்றி நிச்சயம்!’ என்பது திரு. இளவல் ஹரிஹரனின் கவிதை நமக்குச் சொல்லும் நீதி!

உள்வாங்குதலும்
ஒரேயடியாய்ச் சீறுவதும்
கடலின் இயல்பே…….

வேடிக்கை பார்ப்பதும்
விளையாட்டாய் ஓடுவதும்
சிறுவர்கள் இயல்பே…….

வாழ்க்கை இப்படித்தான்….
சிலநேரம் சீறும்,
பலநேரம் உள்வாங்கும்…

புறமுதுகிட்டு ஓடவேண்டாம்;
வெருண்டு பயந்தோடவேண்டாம்.
கரைதொடும் முன்னம்
கடக்க வேண்டியவை ஏராளம்!
கவனங் கொள்ளுங்கள்,
கற்க வேண்டியவையும் ஏராளம்!

எங்கேயும் எப்போதும்
எவரிடமோ..எதுவிடமோ…
இங்கிதமாய்ப் பாடங்கள்
இனிதாகக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

இது தான், இவை தான்
என்றின்றி,
ஆகாய வெளியெங்கும்
ஆண்டவன் விதைத்துள்ளான்…
ஆகவே சிறுவர்களே…..
இலக்கு உருவாக்கி
இலக்கு நோக்கி ஓடுங்கள்!

பன்முகப் பார்வையை
ஒருமுகமாய்க் குவியுங்கள்.
கடலும் உங்கள்
கைகளில் அள்ளலாம்,
வாழ்க்கையை மகிழ்வுடன்
வாழ்ந்திடுங் கலை வெல்லலாம்.

*** 

’அடிக்கும் மழைக்கும் ’அரசே’ பொறுப்பென்று கைகாட்டாமல், களத்தில் இறங்கு தோழா! வெள்ளத்தால் உள்ளம்வாடும் உறவுகளைக் கைகொடுத்துக் காப்பாற்று!’ என்று அவசர நேரத்திற்கேற்ற அவசியமானதோர் அறிவுரையை அளித்துள்ளார் திரு. மெய்யன் நடராஜ். 

அடிக்கும் மழைக்கும் அரசே பொறுப்பென்று 
அசட்டை கொள்ளாமல் அசமந்தம் காட்டாமல் 
துடிப்போடு செயல்படுவோம் தோழனே.. 
ஓடு ஓடு விரைவாய் ஓடு 
அதோ தூரத்தில் நமதுறவுகளை 
மழைவெள்ளம் அடித்துச் செல்கிறது 
அறிக்கைகள் விடுவது அரசின் வேலையாகட்டும் 
ஆபத்தில் உதவுவது நமது கடமையாகட்டும் 
ஓடு தோழனே ஓடு ..!

*** 

மழைவெள்ளம் கண்டு பதறி, துள்ளியோடும் சிறார்களோ இவர்கள்? என்று கேட்கின்றார் திருமிகு. வேதா. இலங்காதிலகம்.

இன்பத் துள்ளலோ இது!
துன்பம் அள்ளல் தமிழ்நாட்டிற்கு!
கடலா பார்ப்பது! அன்றி
திடலையும் எட்டும் வெள்ளமா!
வெள்ள மட்டம் ஏறுதென்று
பள்ளம் நோக்கிப் பாயுதென்று
கொள்ளியிடும் இதயத்தோடு பதறி
துள்ளியோடும் பிள்ளைகளா இவர்கள்! 

***

வல்லமை ஆசிரியருக்கு வந்த கவிதை ஒன்று!

”கிராமங்களையெல்லாம் காலிசெய்துவிட்டுச் சென்னைநோக்கிப் படையெடுத்த மக்கள்கூட்டம் கட்டிய அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புக்கள் அல்லவோ பெய்த மழைநீரை  வெளியே(ற்)றவிடாமல் சென்னை நகரத்தையே நரகமாக்கியிருக்கின்றன; மக்களின் பிழைக்கு மழை தந்த பாடம் இது! இனியேனும் மக்கள் நகரத்தைவிட்டுச் சென்று பிழைத்தல் நன்று!” என்று சற்றே கோபத்தோடு ஆலோசனை வழங்குகின்றார் மரபூர் திரு. ஜெய. சந்திரசேகரன். 

நீர் அறிவீரோ? நீர் இன்றி நீர் இல்லை!
பின்னர் ஏன் வெறுக்கிறீர்?
சீர் கெட்ட கோட்டம், கெட்டது வெள்ளோட்டம்!
அடையாற்றை
அடைத்துக்கட்டிய அடுக்கு மாடிகள்,
அடித்துப்போயின மேட்டுக்குடி கீழ்குடிகள் ஏற்றதாழ்வு,
படித்தவன் படிக்காதவன் பட்டறிவு
இருப்பவன் இல்லாதவன் இடற்பாடுகள்!
வந்தன இடற்பாடுகள்!
மழை, எங்கோ
அழைத்தும் வராதது,
அழைக்காதபோது வந்தது,
கூவத்தை சுத்தம் செய்ய பன்னாட்டுப் பண உதவியைக்
கவ்வத் துடித்தன சில வெள்ளைவேட்டிப் பன்னாடைகள்!
ஆனால்,
குழந்தையின் வாய்ப்பால் துடைக்கும் தாய்போல்
நதிகள் அழுக்கை இயற்கை மழையே துடைத்தது!
மக்கள் செய்த பிழை, பிழைப்பதற்கு நகரம் தேடி
அங்கிங்கு குடியமர்ந்து குடிகெடுத்தனர்!
இனி ஓடு, ஊர் தேடி, நகரங்கள் நரகங்கள் ஆகுமுன்!
மழை கொடுத்தது வாழ்க்கைப் பாடம், இனி
பிழை செய்யாதே, எங்கேனும் ஓடிப் பிழை!

***

சமீபத்திய தமிழக மழையின் பாதிப்பைப் பெரும்பாலான கவிதைகளில் பாடுபொருளாய்க் காண்கின்றேன். புகைப்படத்தைச் சூழ்நிலைக்கேற்ற வகையில் பொருத்திப்பார்க்கும் கவிஞர்களின் திறனைப் போற்றுகின்றேன்!

அடுத்து நாம் சந்திக்கவிருப்பது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரை! 

”கெடுப்பதூஉம் கெட்டார்க்குச் சார்வாய்மற் றாங்கே
எடுப்பதூஉம் எல்லாம் மழை” எனும் வள்ளுவரின் வாய்மொழி என்றுமே பொய்த்துப்போவதில்லை என்பதற்குச் சின்னாட்கள் முன்பு பெய்திருக்கும் பெருமழையும் சாட்சிசொல்லியிருக்கின்றது.

”மழையே! உன்னை நாங்கள் விரும்பும்போது நீ விலகியோடுவதும், எம்மை நீ விரும்பி வரும்போது நாங்கள் விலகியோடுவதுமான இந்த மாயப் போராட்டம் என்று ஓயும்? ’அமிழ்தம்’ என்று உனைப் புகழ்ந்தார் வான்புகழ் வள்ளுவர்; நீ அமிழ்தம்தான்! ஆனால் அளவை மிஞ்சியதால் எமக்கு நஞ்சானாய்!” மக்களின் வாழ்வைக் கெடுத்த மழையே! எப்போது எம்மை வாழ்விக்கப் போகிறாய்? என்று வேதனைக்குரல் எழுப்பும் ஒரு கவிதை!

உன்னை நோக்கி
நாங்கள் வரும்போது
நீ ஓடுவதும்
எம்மை நோக்கி
நீ வரும்போது
நாங்கள் ஓடுவதும்
இது என்ன
மாயப் போராட்டம்?

வானுக்கு சென்ற நீ
வருவாயா என
எத்தனை ஆண்டுகள்
ஏங்கியிருக்கிறோம்
இன்று இப்படி
ஏரளாமாய் வந்து
போகமாட்டாயா என
புலம்ப வைத்தது ஏன்?

கெடுப்பதும்
கெட்டாரை வாழவைப்பதும்
நீயே என்றான்
வான்புகழ் வள்ளுவன்
கெடுத்துவிட்டாய்
எப்பொழுது
வாழ வைப்பாய்? 

மழையின் குணத்தைப் பிழையின்றித் தன் கவிதையில் படைத்துக் காட்டியிருக்கும் திரு. கொ.வை. அரங்கநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்ந்தெடுக்கின்றேன்.

***

”துள்ளியோடும் இந்த பரதவச் சிறுவர்கள், மல்லிகையினும் மணமுடைய மனோரஞ்சிதங்கள்! மழைவெள்ளத்தில் சிக்கிய மக்களைக் காத்துநிற்கும் தேவதூதர்கள்! வாடிநிற்போரைத் தேடிஉதவும் விடிவெள்ளிகள்!” என்று புகைப்படச் சிறார்களுக்குப் புகழ்மாலை சூட்டியுள்ளார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.  

இந்த சிறுவர்களுக்கு
விளையாட்டு மைதானமும்
வாழ்க்கையுமே கடல்தான்!
இவர்களின் பெற்றோர்கள்
கடலுக்குள் சென்றால்தான்
இவர்களின் பசியும் பட்டினியும்
போகும் நிலை
இவர்கள் தந்தச் சிற்பங்கள் அல்ல
இவர்கள் அழகான கிளிஞ்சல்கள்!
சக மனிதர்களின் துன்பம் கண்டு
வேகமாய் ஓடித் தங்களால்
முடிந்தவரை வெள்ளத்தில் நீந்தி
கரை சேர்க்கும் மனித நேயம்
கொண்டவர்கள்!
மல்லிகையை விட மணமுள்ள
மானோ ரஞ்சிதங்கள்!
செந்தாமரையைக் காட்டிலும்
அழகான, உணர்ச்சிகளும்
கொண்ட சிறுவர்கள்!
இவர்கள் மீனவர்கள் அல்ல…
மீட்பவர்கள் தேவதூதர்கள்!
சென்னை வெள்ளத்தில்
தன்னை இணைத்துக்கொண்ட
தன்னலமற்ற நாளைய விடிவெள்ளிகள்! 

உள்ளந்தொடும் இக்கவிதையைப் பாராட்டுக்குரியதாய் அறிவிக்கின்றேன்.

பங்குபெற்ற அனைத்துக் கவிஞர்களுக்கும் நன்றியும் பாராட்டும்!