Category: Featured

பேரா.துரைஅரசன்

கலித்தொகையில் ஐந்திணை அமைப்பு முறை

நோக்கம்:

ஐந்திணகளைக் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்ற வரிசை முறையில் கூறுவதே நடைமுறை வழக்காகும். ஆனால் தொல்காப்பியம் தொடங்கி அகப்பொருள் இலக்கணம் கூறும் பல இலக்கண நூல்களில் ஐந்திணைகளின் வரிசை முறை வெவ்வேறாக உள்ளன. இந்நூல்கள் கூறும் வரிசை முறையிலிருந்து கலித்தொகையில் இடம் பெற்றுள்ள இத்திணைகளின் வரிசைமுறை முற்றிலும் மாறி அமைந்துள்ளது. இது குறித்து ஆய்வு நோக்கில் எடுத்துரைப்பது இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

1. தொல்காப்பியர்:

‘முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் என

சொல்லிய முறையால் சொல்லவும் படுமே’ (தொல். அகத்திணையியல், நூ.5 )

என்பது ஒல்காப் புகழ் தொல்காப்பியரின் வரிசை அமைப்பியல் முறைமை ஆகும். இதில் தொல்காப்பியர் பாலைத்திணையைக் குறிக்கவில்லை.  இவர்,

‘நடுவண் ஐந்திணை நடுவண தொழிய

படுதிரை வையம் பாத்திய பண்பே’ (தொல். அகத்திணையியல், நூ.2 )

என்று கூறியதன் மூலம் மேற்காட்டிய வரிசை முறையில் நடுவில் பாலைத் திணை அமைத்துக் கொள்ளப்படும். எனவே, தொல்காப்பியர் கருத்துப்படி முல்லை, குறிஞ்சி, பாலை, மருதம், நெய்தல் என்பது ஐந்திணை வரிசை முறை ஆகும்.

2. நம்பியகப்பொருள்:

நம்பியகப்பொருள் குறிஞ்சி, பாலை, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்று ஐந்திணைகளை வரிசைப்படுத்தி உள்ளது. இதனை,

‘குறிஞ்சி பாலைமுல்லை மருதம்

நெய்தல்ஐந்திணைக்கு எய்திய பெயரே’          (நம்பியகப்பொருள், அகத். நூ. 6)

என்று அந்நூல் குறிப்பிட்டுள்ளது.

3. இறையனாரகப்பொருள்:

இறையனராகப்பொருள் குறிஞ்சி, நெய்தல், பாலை, முல்லை, மருதம் என்று ஐந்திணைகளை வரிசைப் படுத்தி உள்ளது. இதனை, ‘ஐந்திணையாவன யாவையோ எனின், குறிஞ்சி நெய்தல் பாலை முல்லை மருதம் என இவை’ (இறையனராகப்பொருள் உரை,ப.17) என்பதன் மூலம் அறிய முடிகிறது.

4. தொன்னூல் விளக்கம்:

தொன்னூல் விளக்கம் குறிஞ்சி, பாலை, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்ற வரிசை முறையைக் கையாண்டுள்ளது. இதனை,

என்ற தொன்னூல் விளக்க நூற்பா காட்டி நிற்கிறது. நம்பியகப்பொருள், தமிழ்நெறி விளக்கம், தொன்னூல் விளக்கம் ஆகியன ஐந்திணை வரிசை முறையில் ஒத்துள்ளன.

5. தமிழ்நெறி விளக்கம்:

தமிழ்நெறி விளக்கம் குறிஞ்சி, பாலை, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்று நம்பியகப்பொருள் வரிசை முறையையும் தொன்னூல் விளக்க வரிசை முறையையும் ஒத்து அமைந்துள்ளது. இதனை,

‘பொருப்பே வெம்பரல் புறவொடு பழனம்
பரப்பமை வாரி குறிஞ்சிமுதற் பாகே’                      (தமிழ்நெறி விளக்கம், நூ.3)

என்ற நூற்பாவின் வழி அறிய முடிகிறது.

6. வீரசோழியம்:

 முல்லை குறிஞ்சி மருதத் தொடுமுது பாலைநெய்தல்
சொல்லிய காஞ்சி சுரநடை கைக்கிளை பாலைதும்பை
இல்லவண் முல்லை தபுதாரந் தாபத மேய்ந்தவள்ளி
அல்லது காந்தள் குறுங்கலி வெட்சி யடல்வஞ்சியே

(வீரசோழியம் 87)

என்ற வீரசோழிய நூற்பா முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், பாலை, நெய்தல் என்று ஐந்திணை அமைப்பு முறையைக் குறிப்பிட்டுள்ளது.

7. முத்துவீரியம்:

முத்துவீரியம் ஐந்திணை வரிசைமுறையை,

‘அகப்பொருள் கைக்கிளை யைந்திணை பெருந்திணை
எனவெழு வகைப்படு மென்மனார் புலவர்’  (முத்துவீரியம், நூ.770)

என்ற நூற்பா மூலம் காட்டியுள்ளது. இதற்கு ‘அகப்பொருள் – கைக்கிளையும், குறிஞ்சி – முல்லை – பாலை – மருதம் – நெய்தலாகிய ஐந்திணையும், பெருந்திணையும் என ஏழு வகைப்படும்’  (மேற்படி, ப. 215) என்று உரையாசிரியர் விளக்கம் கூறியுள்ளார். இவ்வரிசை முறை தொல்காப்பிய வரிசை முறையைப் பின்பற்றி அமைந்துள்ளது.

8. சுவாமிநாதம்:

‘திணைகுறிஞ்சி, பாலை,முல்லை, மருத(ம்),நெய்தல், ஐந்தாம்’  (சுவாமி. நூ. 72)

என்று ஐந்திணைகளை சுவாமிநாதம் வரிசைப்படுத்தி உள்ளது. இவ்வரிசை, நம்பியகப்பொருள், தொன்னூல் விளக்கம், தமிழ்நெறி விளக்கம், சுவாமிநாதம் ஆகிய நூல்களில் அமைந்துள்ள வரிசைமுறையை ஒத்துள்ளது.

ஐந்திணை வரிசைமுறை:

எனவே மேற்கண்ட செய்திகளைத் தொகுத்து நோக்குமிடத்து ஐந்திணைகளை வரிசைப்படுத்துகின்ற முறையில், தொல்காப்பியமும் முத்துவீரியமும் ஒத்துணவர்வு கொண்டுள்ளன. அதாவது முல்லை, குறிஞ்சி, பாலை, மருதம், நெய்தல் என்று இவ்விரு நூல்களும் ஐந்திணைகளை வரிசைப்படுத்தி உள்ளன.

நம்பியகப்பொருள், தொன்னூல் விளக்கம், தமிழ் நெறி விளக்கம், சுவாமிநாதம் ஆகிய இலக்கண நூல்கள் ஐந்திணைகளை குறிஞ்சி, பாலை, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்று வரிசைப்படுத்தி உள்ளன.

இவ்விரண்டு முறைகளிலிருந்தும் வேறுபட்டு இறையனராகப்பொருளும் வீரசோழியமும் வெவ்வேறு முறைகளைக் குறிப்பிட்டுள்ளன. அதாவது இறையனராகப்பொருள் குறிஞ்சி, நெய்தல், பாலை, முல்லை, மருதம் என்று வரிசைப்படுத்தி உள்ளது; வீரசோழியம் முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், பாலை, நெய்தல் என்று வரிசைப்படுத்தி உள்ளது.

உலக வழக்கு:

ஐந்திணை வரிசை முறைகளில் மேற்கண்ட எட்டு நூல்களில் நான்கு முறைகளைக் காணமுடிகிறது. ஆனால், குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்பதே நடைமுறை வழக்காக அல்லது உலக வழக்காக உள்ளது. இவ்வுலக வழக்கையும் இணைத்துப் பார்த்தால் ஐந்திணை வரிசை முறையில் ஐந்து நிலைகள் உள்ளன.

கலித்தொகை:

மேற்காட்டிய ஐந்து முறைகளிலிருந்தும் மாறுபட்ட வகையில் கலித்தொகையின் ஐந்திணை வரிசை அமைப்பு முறைமை அமைந்துள்ளது. அதாவது கலித்தொகையில் பாலை, குறிஞ்சி, மருதம், முல்லை, நெய்தல் என்ற முறையில் ஐந்திணை வரிசை அமைந்துள்ளது.

ஐயங்கள்:

கலித்தொகையில் அமைந்துள்ள இம்முறை சரிதானா?  இங்ஙனம் அமைக்கக் காரணம் என்ன? பாலையை முன் வைத்தது சரிதானா? என்ற வினாக்கள் எழுகின்றன.

நச்சினார்க்கினியர்:

உச்சிமேற் புலவர்களில் நச்சினார்க்கினியர் தொல்காப்பியர் ‘சொல்லிய முறையால் சொல்லவும் படுமே’ என்றதால் சொல்லாத முறையிலும் சொல்லவும் படும் என்று கூறி கலித்தொகையின் வரிசை முறையை நியாயப்படுத்த முனைகிறார். ஆனால் அவரின் இவ் வாதம் ஏற்புடையதன்று.

கலித்தொகையின் ஐந்திணை வரிசைமுறைக்கானக் காரணங்கள்:

கலித்தொகையில் ஐந்திணை வரிசை முறை இங்ஙனம் அமையப் பின் வரும் காரணங்களைக் கூறலாம்:

1) ‘வினையே ஆடவர்க்கு உயிரே’ என்பதால் தலைவியைப் பிரிந்து தலைவன் கடமையாற்றச் செல்வதால் பாலையை முன் வைத்தார் எனலாம்.

2) கல்வி, தூது, செல்வம் ஈட்டுதல் பொருட்டுத் தலைவன் தலைவியைப் பிரிந்து செல்வான். இவை ஆடவரின் இயல்பாதலால் இதன் பொருட்டுப் பிரியும் பிரிவுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் வகையில் பாலையை முன் வைத்திருக்கலாம்.

3) பிரிந்து போய் தலைவன் ஆற்றும் செயல்கள் எல்லாம் அவன் செய்வதற்குரிய அறங்களே ஆகும். மேலும் இல்லத்தில் நிகழ வேண்டிய விருந்தோம்பல் முதலிய நல்லறங்கள் முட்டின்றி நிகழ்வற்கும் இவை இன்றியமையாக் காரணங்களாகும். இவற்றை எல்லாம் இத்திணை தன்னுள் அடக்கி நிற்றலான் இத்திணையைத் தலையாயதாகக் காட்டும் முகத்தான் கலித்தொகையில் முன்னிறுத்தி இருக்கலாம்.

4) பாலை முழுவதும் பிரிவன்று; தலைவன் பிரிவானோ என்று அஞ்சுவது பெரும்பாலும். அஞ்சும் பொழுது அன்பின் நொய்மை நன்கு புலப்படும். பிரிந்து சென்றவன் தான் விட்டு வந்த மனைவியைக் குறித்து வருந்துவது; நடுவில் ஐயோ இவ்வளவு கொடுமையான வழியில் சென்றேனே என்று வழியைக் குறித்து வருந்துவது. எந்தப் புலவனும் துன்பத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போதுதான்,  மனித தத்துவத்தை அறிந்துள்ள முறையை நன்குணர்த்த முடியும். ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களில் Tragic-Comedies சிறந்தவை என்பர். இதற்குக் காரணம் இன்பமும் துன்பமும் விரவி வருவதே ஆகும். அது போலவே தமிழிலும் பாலைத்திணை சிறந்தது. ஆதலால் கலித்தொகை என்னும் தொகையுள் பாலைத்திணையை முற்கூறியதில் அதிசயம் ஒன்றுமில்லை என்று கலித்தொகை சொற்பொழிவுகள் என்ற நூலில் திருமதி ஞானம்பாள் அம்மையார் (ப.74) குறிப்பிட்டுள்ளார்.

முடிவுரை:      

முதுகலைத் தமிழ் பயில்கின்ற காலத்தில் கலித்தொகைப் பாடத்தைப் படிக்கின்ற வேளையில்  கலித்தொகையில் பாலையை முன் வைத்தது சரியா என்று ஐயம் கொண்டேன். அவ்வையத்திற்கு விடை தேடியபொழுதுதான் கலித்தொகை சொற்பொழிவுகள் என்ற நூலில் திருமதி ஞானம்பாள் கூறிய விளக்கங்கள் கிடைத்தன. இது சரியா? ஏற்புடையதா? என்பதைத் தமிழாய்வுலகம் ஆராய்ந்து தெளிவுறுத்த வேண்டும்.

இக்கருத்தை முன் வைத்து இக்கட்டுரையை எழுத முனைந்தபொழுதுதான் அகப்பொருள் கூறும் இலக்கண நூல்களில் ஐந்திணை வரிசைமுறை எங்ஙனம் அமைந்துள்ளது என்று  ஆராய்ந்தேன். அப்பொழுதுதான் மேற்காட்டிய எட்டு நூல்களில் ஐந்திணை வரிசைமுறை வெவ்வேறு விதமாக (எட்டு நூல்களில் நான்கு விதம்) அமைந்திருப்பதைக் கண்டறிய முடிந்தது. ஒரு சிக்கலை அவிழ்ப்பதற்காக இறங்கிய முயற்சியில் இன்னொரு சிக்கல் முகிழ்த்துள்ளது. அதாவது உலக வழக்காக உள்ள குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்ற வரிசைமுறை மேற்காட்டிய எந்த நூல்களிலுமே இடம் பெறவில்லை. இவ்வரிசை முறை எப்படித் தோன்றியது?; எங்கிருந்து வந்தது?.

ஒட்டக்கூத்தன் பாட்டுக்கு இரட்டைத் தாழ்ப்பாள் என்பது போல ஐந்திணை வரிசைமுறை பற்றிய விளக்கம் கடினமானதாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. தமிழில் எல்லாவறையும் ஆய்வு செய்தாகி விட்டது; அதில் மேலும் ஆய்வு செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பவர்கள்தான் இதற்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

தமிழ்த்தேனீ

ஒரு முதியவர் இரவு இனிய இரவு என்று சொல்லிவிட்டுப் படுத்தார், இருமல் வந்தது அவருக்கு, எழுந்து உட்கார்ந்தவர் இன்னிக்கு சிவராத்திரிதான் என்றார். அன்று உண்மையிலேயே மஹாசிவராத்திரி. அது அவருக்குத் தெரியவில்லை….!!!!! அன்று அவர் தூங்கவே இல்லை, ஆனால் தூக்கம்தான் வரவில்லையே என்று ஓம் நம் சிவாய நமஹ என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். காலையில் பொழுது விடிந்தது, சற்றே ஆயாசத்துடன் எழுந்து குளித்துவிட்டு, வழக்கமாகச் செய்யும் பூஜையை செய்து விட்டு, காலை உணவு உண்டார். மதியம் நல்ல சாப்பாடு, இரவு வழக்கம் போல் இரண்டு வாழைப்பழங்கள், ஒரு டம்ளர் பால் குடித்துவிட்டு, இனிய இரவு என்று சொல்லி விட்டு படுத்து தூங்க ஆரம்பித்தார். ஆழ்ந்த தூக்கம். அன்று அவருக்கு இருமல் வரவே இல்லை. அன்று மட்டுமல்ல, அதற்குப் பிறகு அவருக்கு 10 வருடங்களாக இருந்த இருமல் வரவே இல்லை.

முதல் நாள் இருமலின் கொடூரத்தால் நொந்து போய் இன்று சிவராத்திரிதான் என்று சொன்னாரே, அன்று உண்மையாகவே மஹா சிவராத்திரி…. அதன் விசேஷமோ, அன்றி இறைவன் சிவனின் நாமத்தை அன்று இரவு முழுவதும் ஏகாக்ர சிந்தையுடன் அவர் ஜபித்ததின் விளைவோ, அவருடைய வியாதி முற்றிலும் குணமாகி விட்டது. நம்புபவர்களுக்கு தெய்வம் நட்ட கல்லும் தெய்வமே நாதன் உள்ளிருக்கையில் அதாவது நாதனும் சக்தியும் நமக்குள்ளே இருக்கும் வரை நம்பிக்கைதானே தெய்வம்.

ஆகவே நாம் தெரிந்து செய்தாலும், தற்செயலாக செய்தாலும், நல்ல நேரங்களில் இறைவனை தொழுவது நல்ல பலன்களையே தரும் என்பது சத்தியமான உண்மை. நாமறியாமல் செய்யும் பாவங்களும் புண்ணியங்களும் அனைத்திற்கும் பலன் நமக்கு வந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஆகவே தெரியாமல் எவ்வளவோ பாவங்கள் செய்கிறோம். தெரிந்தே ஒரு புண்ணியமாவது செய்வோமே. நாளை இரவு மஹா சிவராத்திரி,மாசி மாதத்தில் வரும் தேய்பிறைச் சதுர்த்தசி இரவே மஹா சிவராத்திரி என்று கொண்டாடப்படுகிறது. மஹா சிவராத்திரியில் சர்வேஸ்வரனையும் அம்பிகையையும் ஆத்ம சமர்ப்பணம் என்னும் மனப்பூர்வமான பக்திசெலுத்தினால், பெரும் புண்ணியம் என்று சொல்வார்கள், மகிமையைப் நாமும் தான் உணர முற்படுவோமே.

ப்ரும்ம முஹூர்த்தம் என்று சொல்லக்கூடிய விடியற்காலையில் எழுந்து குளித்துவிட்டு, மனப்பூர்வமாக மஹாசிவனை வழிபட்டு, இரவு முழுவதும் அர்த்தநாரீச்வரனாகிய ஈச்வரனை மனதிலிருத்தி தூங்காமல் விழித்திருந்து, அவன் லீலைகளை சொல்லக்கூடிய திருவாசகம் படித்து மறுநாள் காலையில் ஸ்னானம் செய்துவிட்டு அந்த மஹா சிவனையும் அகிலாண்டதேவி அன்னை பராசக்தியையும் நமஸ்கரித்து விரதம் முடிப்போம். மேலும் சக்தியை தன்னில் பாதியாகக் கொண்ட சிவ பெருமானுக்கும் சக்திக்கும் உகந்த அத்துணை சித்ரான்னங்களையும், அவர்களுக்கு மனப்பூர்வமாக நைவேத்யமாகப் படைத்து நம் மனதுக்கும், சக்தி சமேத ஈச்வரனுக்கும் உகந்த மலர்களைக் கொண்டு அலங்காரம் செய்து (முக்கியமாக வில்வ இலைகள்) அம்பாளையும், ஈச்வரனையும் தம்பதி சமேதரராக மானசீகமாக இருத்தி குடும்பத்தில் உள்ள அனைவரும் நமஸ்காரம் செய்து, மனம் குளிரப் பண்ணி, நாமும் அந்த ப்ரசாதங்களை மனமார, வயிறார உண்டு, கூடியவரையில் அன்று ஒரு நாளாவது, சில ஏழைகளுக்கும், அந்தப் ப்ரசாதங்களைப் பகிர்ந்தளித்து அவர்களையும் த்ருப்திப் படுத்துவோம்.

“தெய்வம் மனுஷ ரூபேண” என்று சாஸ்திரங்கள் சொல்கிறது, பல ராத்திரிகள் நம்மை தூங்கச் செய்து, காலையில் சக்தியை அளித்து, அதாவது மீண்டும் நமக்கு உயிராகிய சக்தியை அளித்துக் காக்கும் அம்பாளையும் ஈச்வரனையும் நமஸ்கரித்து அருள் பெறுவோம்….!!!!! எல்லா நலன்களும் நம்மை நாடி வந்தடையும் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமே இல்லை.

ஈஸ்வரோ ரக்ஷது :

மேகலா இராமமூர்த்தி

திருச்சிற்றம்பலம்

ஒ‌வ்வொரு மாதமு‌ம் தே‌ய்‌பிறை‌யி‌ல் வரு‌ம் ‌சது‌ர்‌த்த‌சி நா‌ள் ‌சிவரா‌த்‌தி‌ரி எ‌ன்று கருதப்படு‌கின்றது. மா‌சி மாத‌த்‌தி‌ல் தே‌ய்‌பிறைக் கால‌த்‌தி‌ல் வரு‌ம் சதுர்த்தசி நாளையே நா‌ம் மகா ‌சிவரா‌த்‌தி‌ரியாகக் கொண்டாடி வருகின்றோம்.  இந்த மகா சிவராத்திரியின் வரலாறு குறித்துப் பல்வேறு புராணக் கதைகள் கூறப்படுகின்றன.

சிவனின் கண்களைப் பார்வதிதேவி விளையாட்டாக மூடியதால் ஈரேழு உலகங்களும் இருளில் மூழ்கின; அந்த நாளே சிவராத்திரி என்பர் பௌராணிகர் சிலர். ஆலகால விஷத்தை உண்ட சிவபெருமான் ’திருநீலகண்டர்’ எனப் பெயர் பெற்றார். அன்றைய தினத்தன்று இரவு தேவர்கள் பரமேஸ்வரனை வணங்கித் துதித்தனர்; அந்நாளே சிவராத்தரி எனக் கூறுகின்றனர் வேறு சில அருளாளர்கள். சிவனாரின் அடிமுடி காணமுடியாமல் நின்ற திருமாலுக்கும் பிரம்மாவுக்கும் நெருப்புப் பிழம்பாகச் சிவன் காட்சி தந்த தினமே சிவராத்திரி என்றொரு கருத்தும் கூறப்படுகின்றது.

சிவராத்திரி விரதமும் சிவதரிசனமும் மறலி பயத்தையும், மரண பயத்தையும் போக்கி முக்திக்கு வழிவகுக்கும் என்பது நாயன்மார்களின் கூற்று. இப்புண்ணிய நன்னாளில் சிவபக்திச் செல்வத்தால் உயர்ந்த – சிவனின் திருவருளுக்குப் பாத்திரமான ஓர் அருட்செல்வரின் வரலாற்றைச் சிந்திப்பது பொருத்தமாக இருக்கும் அல்லவா! அவ்வடியாரின் வரலாற்றை அறிந்துகொள்வோம் வாருங்கள்!

திருக்கோவலூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்துவந்த மலையமான் வழித் தோன்றல்களில் ஒருவர் மெய்ப்பொருள் நாயனார். சிவனடியார்களின் திருநீற்றுக் கோலமும், உருத்திராக்கமுமே மெய்ப்பொருள் சின்னங்கள் என்று எண்ணிச் சிவனடியார்கள்பால் மிகுகாதல் கொண்டு அவர்களைப் போற்றியபடியால் ‘மெய்ப்பொருள்’ என்ற பெயர் அவருக்கு ஏற்பட்டிருக்கவேண்டும் என எண்ணுகின்றேன். சிவபக்தியில் திளைத்தவராயிருந்தபோதிலும் வாள்வலியிலும் தோள்வலியிலும் சிறந்த பெருவீரராயும் மெய்ப்பொருளார் திகழ்ந்தார். அதனால் திருக்கோவலூரை அவர்தம் பகைவர்களால் கனவிலும் நெருங்க முடியவில்லை.

அத்தருணத்தில், மெய்ப்பொருளாருடன் பலமுறைப் போரிட்டும் வெற்றி மங்கையைத் தழுவமுடியாமல் தோல்வியையே முத்தமிட்டுவந்த ’முத்தநாதன்’ என்ற பகையரசன் அவரைச் சூழ்ச்சியால் வெல்லக் கருதினான். அதற்கு என்ன வழி என்று அல்லும் பகலும் சிந்தித்தவனின் மனத்தில் அருமையான திட்டம் ஒன்று உதயமானது. ’ஆமாம்! அதுதான் சரி!’ என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டவன் சற்றும் தாமதியாமல் செயலில் இறங்கினான்.

தன் உடலெங்கும் திருநீற்றைக் குழைத்துப் பூசிக்கொண்டான். கையினில் ஓர் புத்தகப் பையை எடுத்துக்கொண்டு அதிலே கொலைக் கருவியாம் கத்தியை மறைத்து வைத்துக்கொண்டான். திருக்கோவலூரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். அவன் பொய்த்தவ வேடம் எப்படி இருந்தது தெரியுமா? விளக்கானது வெளியில் சுடர்விட்டு ஒளிதந்தாலும் அதன் அடிப்பகுதியில் கருமை கொண்டதாய் இருக்குமல்லவா? அதுபோலவே முத்தநாதனின் பொய்த்தவ வேடமும் வெளியில் சிவச்சின்னங்களுடன் திகழ்ந்தாலும் மனத்திலே வஞ்சம் எனும் கருமைகொண்டு திகழ்ந்தது என்கிறார் தெய்வச் சேக்கிழார். அப்பாடல் வரிகள்…

’மெய்யெலாம் நீறுபூசி  வேணிகள் முடித்துக் கட்டிக்

கையினிற் படைக ரந்த புத்தகக் கவளி யேந்தி

மைபொதி விளக்கே யென்ன மனத்தினுட் கறுப்புவைத்துப்

பொய்த்தவ வேடங்கொண்டு புகுந்தனன் முத்தநாதன்.’ (பெரியபுராணம்)

இத்தகைய பொய்க்கோலத்துடன் சென்றவனைக் கண்ட திருக்கோவலூர் மக்கள் அவனை உண்மைச் சிவனடியார் என்றே எண்ணி வணங்கினர். அவன் நடந்துசென்ற வழிகளிலெல்லாம் அவனுக்கு அரசமரியாதை கிடைத்தது. எளிதில் மன்னரின் அரண்மனையை அடைந்தவனைக் காவலாளிகள் அனைவரும் தொழுது ‘தேவரீர் எழுந்தருள்க!’ என்று முகமன் கூறி வரவேற்றனர். அரண்மனையின் பல வாயில்களையும் இலகுவாகச் கடந்து உள்ளே சென்றவன், அந்தப்புர வாயிலை அடைந்து உள்ளே செல்ல எத்தனித்தான். அங்கே காவல் புரிந்துகொண்டிருந்த அரசரின் மெய்க்காப்பாளனான ‘தத்தன்’ என்பவன் முத்தநாதனைத் தடுத்து, ‘ஐயா! சமயமறிந்து உள்ளே செல்ல வேண்டும்! மன்னர் பெருமான் உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றார். இப்போது உள்ளே செல்வது முறையில்லையே?’ என்றான். அவனைத் தீயெழ நோக்கிய அப்பொய்த்தவ வேடத்தான், ‘நான் அரசர்க்குச் சிவனாரின் உறுதிப்பொருள் ஒன்றை உரைக்க வந்துள்ளேன், என்னைத் தடுக்காதே!’ என்று கூறியவாறே உள்ளே புகுந்தான்.

சிவனாடியாரைக் கண்டதும், உறங்கிக்கொண்டிருந்த மெய்ப்பொருளாரின் அருகில் அமர்ந்திருந்த அரசமாதேவியார் துணுக்குற்று எழுந்தார். தம் கணவரையும் உடனே எழுப்பினார். உறக்கம் கலைந்து எழுந்த மெய்ப்பொருளார், அடியாரைக் கண்டதும் ஆண்டவனையே கண்டதாய் அகமும் முகமும் மலர்ந்தார். ‘ஐயனே! தாங்கள் இங்கு எழுந்தருளியது யாது கருதியோ?’ என்று அன்போடு வினவினார். மர்மப் புன்னகை பூத்த முத்தநாதன், ’சிவபெருமான் பண்டைக் காலத்தில் திருவாய் மலர்ந்தருளிய ஆகமநூல் ஒன்று என்வசம் உள்ளது. அதனை உனக்கு உபதேசிக்கவே இங்குவந்தேன்’ என்றான். பரவசமடைந்த திருக்கோவலூர் அரசர், ’பேறு எனக்கு இதன்மேல் உண்டோ? உடனே உபதேசித்து அருளுங்கள்!’ என்று மகிழ்வோடு கூற, முத்தநாதனோ அருகிருந்த தேவியாரை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, ‘அரசே! நீயும் நானும் தனித்திருக்கும் வேளையிலேயே இவ்வாகமத்தை உபதேசிக்கவேண்டும்!’ என்று கூறக் குறிப்பறிந்த மன்னவன் தேவி உடனேயே அவ்விடம்விட்டு அகன்றார்.

மெய்ப்பொருளார் முத்தநாதனை ஓர் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்த்திவிட்டுத் தாம் பணிவோடு வெறுந்தரையில் அமர்ந்துகொண்டார். ‘ஐயனே! அந்த உயர்ந்த ஆகமத்தை அடியேனுக்கு இப்போது உபதேசிக்கலாமே!’ என்று குனிந்தவண்ணம் அவர் தொழுதிருந்த வேளையில், முத்தநாதன் எனும் அந்த மூர்க்கநாதன் தன் புத்தகக் கவளியில் மறைத்து வைத்திருந்த கொலைக் கருவியை எடுத்துத் தான் செய்ய நினைந்த அப்பரிசே செய்தான்(கத்தியால் குத்தினான் என்பதே இதன் பொருள்) என்கிறார் சேக்கிழார் பெருமான். (அவன் கத்தியால் குத்தினான்; கொலை செய்தான் என்பன போன்ற அமங்கலச் சொற்களை மறந்தும் நாம் பெரிய புராணத்தில் காணமுடியாது; நயத்தகு நாகரிக மொழிகளாலேயே தீச்செயல்களைக் கூடச் சேக்கிழார் விளக்கியுள்ளார் என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.) முத்தநாதனால் குத்தப்பட்ட மெய்ப்பொருளார் ’மெய்த்தவ வேடமே மெய்ப்பொருள்’ என்று கூறியவண்ணம் இரத்த வெள்ளத்தில் சாய்ந்தார்.

இந்நிகழ்வு நமக்குத் தெய்வப் புலவரின் ’பகைவர்கள் வணங்கித் தொழுகின்ற கையினுள்ளும் கொலைக் கருவி மறைந்திருக்கும்; அவர்கள் அழுது சொரியும் கண்ணீரும் அத்தன்மையானதே!’ எனும் பொருள்தரும் குறளை நினைவுபடுத்துகின்றது.

தொழுதகை யுள்ளும் படையொடுங்கும் ஒன்னார்

அழுதகண் ணீரும் அனைத்து. (குறள்: 828)

சிவனடியார்பால் கொண்ட காதல் காரணமாக, வந்தவர் உண்மையான சிவனடியாரா? இல்லை…பகைவனா? என்பதை மெய்ப்பொருளார் ஆராய மறந்துவிட்டார்!!

முத்தநாதனின் கொடூரச் செயலை விவரிக்கும் சேக்கிழாரின் பாடல்…

’கைத்தலத் திருந்தவஞ்சக் கவளிகை மடிமேல் வைத்து

புத்தக மவிழ்ப்பான்போன்று புரிந்தவர் வணங்கும்போதில்

பத்திரம் வாங்கித் தான்முன் னினைந்தஅப் பரிசேசெய்ய

மெய்த்தவ வேட மேமெய்ப்பொரு ளெனத்தொழுது வென்றார்.’ (பெரியபுராணம்)

தரையில் சரிந்த மன்னரின் குரல்கேட்டு, வாயிலில் காவல் புரிந்தபோதிலும் தன் கவனம் முழுவதையும் உள்ளேயே வைத்திருந்த மெய்க்காவலன் தத்தன் உள்ளே பாய்ந்துவந்தான். அரசரின் நிலைகண்டு வெகுண்டவன் தன் உடைவாளை உருவி முத்தநாதனைக் கொல்லமுற்பட, அப்போதும் முத்தநாதன்பால் மாளாத அன்புகொண்ட மெய்ப்பொருளார் தன் காவலனைத் தடுத்து, ‘தத்தா நமரே காண்! (தத்தா! அவர் நம்மவர்(சிவனடியார்) அவரை ஒன்றும் செய்யாதே!) எனக் கூறவே, செய்வதறியாது திகைத்த தத்தன், ‘பெருமானே! இப்போது நான் என்ன செய்ய?’ என்று நாத்தழுதழுக்க, கண்ணீர்மல்க மெய்ப்பொருளாரை வினவினான். ’இந்த அடியாருக்கு யாதொரு தீங்கும் நேராவண்ணம் நம் ஊரின் எல்லையில் கொண்டுபோய் விட்டுவா, இது என் ஆணை!’ என்றார் மாசிலா மாணிக்கமாம் மெய்ப்பொருள் நாயனார்.

மன்னரின் கட்டளையைச் சிரமேற்கொண்ட தத்தன், (மன்னரின் நிலையறிந்து)  முத்தநாதனைக் கொல்லவிழைந்த மற்ற காவலர்களிடமிருந்து அந்தப் பொய்வேடத்தானைக் காத்து, ஊரெல்லையில் அவனைப் பத்திரமாகக் கொண்டுசேர்த்துவிட்டு விரைந்துவந்தான் அரசரைக் காண! அவன் திரும்பி வரும்வரையில் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டிருந்த மெய்ப்பொருளார், தம்மை நோக்கி விரைந்து வந்துகொண்டிருந்த தத்தனின் முகத்தை ஆவலோடு நோக்கினார். தத்தனும் குறிப்பறிந்து, ‘அரசர் பெருமானே! தங்கள் ஆணைப்படி அடியாரை இடையூறு ஏதுமின்றி ஊரெல்லையில் பத்திரமாகச் சேர்த்துவிட்டேன்!’ என்றுகூறிப் பொங்கிவந்த அழுகையை அடக்கிக் கொண்டான். தத்தனை அன்புமீதூறப் பார்த்த நாயனார், ‘ஐயனே! இன்று நீ எனக்குச் செய்த இவ்வரிய உதவியை இனி யாரே செய்வார்?’ என்று அவனைப் பாராட்டிவிட்டுத் தம்மைச் சூழ்ந்துநின்ற சுற்றத்தார், அமைச்சர் பெருமக்கள், அரசியார் அனைவரையும் நோக்கி, ’திருநீற்றினிடத்து (சிவனடியார்களிடத்து) வைத்த அன்பினைச் சோர்வு வாராது பாதுகாத்து உலகிலே கொண்டு செலுத்தக் கடவீர்!’ என்று அன்புக் கட்டளையிட்டுவிட்டுச் சிற்றம்பலத்திலே ஆனந்தக் கூத்தாடும் அம்பலவாணரின் அழகிய கழலணிந்த திருவடிகளைச் சிந்தித்தவண்ணமே கண்மூடியிருந்தார். அப்போது, மெய்ப்பொருளாரின் சிந்தையில் கொலுவீற்றிருந்த அம்பலவாணர் சிவகாமியம்மை சகிதம் தம்மினிய தொண்டர்க்குச் காட்சிதந்து நீங்காமல் தம் திருவடிகளில் தங்கியிருக்கும் பெரும்பேற்றையும் மெய்ப்பொருளார்க்கு அளித்தார் என்பது மெய்ப்பொருள் நாயனார் வரலாறாகும்.

’பகைவனுக்கருள்வாய் நன்னெஞ்சே!’ என்ற மகாகவியின் வாக்கிற்குச் சான்றாகவும், வள்ளுவப் பெருந்தகையின்

இன்னாசெய் தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண

நன்னயம் செய்து விடல்.

மற்றும்

இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால்

என்ன பயத்ததோ சால்பு. என்ற குறட்பாக்களுக்கும் இலக்கணமாய்த் திகழ்கின்றார் மெய்ப்பொருள் நாயனார் என்பது அவர் வரலாறு வாயிலாய்ப் புலனாகும் செய்திகளாகும்.

சிவபரம்பொருளுக்குப் பெரிதும் உகந்த இச்சிவராத்திரித் திருநாளில் சித்தத்தைச் சிவன்பால் வைத்துப் பிறவாப் பெருநிலையை அடைந்த சிவநேசச் செல்வர்களைச் சிந்தித்துப் பயன்பெறுவோம்.

திருச்சிற்றம்பலம்

படத்திற்கு நன்றி: தினமலர்

எஸ்.வி. வேணுகோபாலன்

தீக்கதிர் (பிப் 24) இலக்கிய சோலையில் இடம் பெற்றிருக்கும் கட்டுரை::

ஒரு சிறுகதையை முன்வைத்து

ஒடுக்குமுறையின் தாக்குதலில் அலைவுறும் உடலும் உள்ளமும்

மகாகவியின் அந்தக் கவிதையை அதற்குமுன் வாசித்திருந்தாலும், எம் பி சீனிவாசன் அவர்களது சேர்ந்திசை சிற்பங்களில் ஒன்றான பாரத தேசம் என்று பெயர் சொல்லுவார் பாடலை முதன்முறை மட்டுமல்ல பின் எப்போது கேட்க நேரும்போதும், அதன் கடைசி பகுதியில் “ஓயுதல் செய்யோம்.. தலை சாயுதல் செய்யோம்..” என்ற இடம் வருகையில் இயல்பாக உணர்ச்சி மேலிட கண்ணீர் பெருகத் தொடங்கிவிடும். மனதில் உறுதி வேண்டும் என்ற கவிதை யேசுதாஸ் குரலில் திரைப்பாடலாக ஒலிக்கக் கேட்கும் தருணங்களில் அப்படித் தான்; உண்மை நின்றிட வேண்டும் என்ற வரி என்னை வெவ்வேறு நினைவடுக்குகளின் தாக்கத்தில் சற்று இயல்பு நிலை நழுவ வைத்துவிடும்.

மனித மனத்தின் தன்மை அப்படி என்பதை பலரது அனுபவங்களிலிருந்தும் அறியமுடியும். இசை நுகர்வைப் போலவே, ஓவிய ரசனை போன்றே, எழுத்து வாசிப்பும் நம்மைச் சமயங்களில் நிலை குலைய வைத்துவிடும் என்பதையும் நாம் உணர்கிறோம். தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை அவர்களது தோட்டியின் மகன் நாவல் அப்படி ஒரு வாரத்திற்கு என்னைத் திண்டாட வைத்தது. அழகிய பெரியவன் அவர்களது சிறுகதைகள் சில உலுக்கி எடுத்ததுண்டு. இந்தப் பட்டியல் பெரியது.

இவை ஏற்படுத்திய உணர்ச்சிகளிலிருந்து வேறுபட்ட தாக்கம், சம காலத்தில் நேரடியாக அறிந்த நிகழ்வுகளின் புனைவு வடிவங்களில் பயணம் செய்கையில் ஏற்பட்டது. அதன் அதிர்ச்சி பிரதிபலிப்புகள் விவரிப்புக்கு அப்பாற்பட்டவை. தாமிரபரணியில் 17 உயிர்கள் காவு வாங்கப்பட்ட மாஞ்சோலைத் தொழிலாளர் போராட்டத்தின் மீதான காவல்துறை ஒடுக்குமுறையைப் பின்புலமாகக் கொண்ட ச தமிழ்ச்செல்வனின் “சொல்ல வருவது” சிறுகதையைக் குறிப்பிட வேண்டும். தனது தோழனின் கல்லறையை விட்டு அகல மறுத்து அங்கேயே அல்லாடும் அந்த நாய், வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டபின்னும் நள்ளிரவு நேரத்தில் அவனது நினைவில் பெருத்த ஊளையிட்டு அழும் கதையின் இறுதிக் காட்சி எப்போது வாசித்தாலும் நிம்மதி இழக்க வைத்துவிடும்.

தவிப்புற வைக்கிற – ஆவேசம் கொள்ளத் தூண்டுகிற ஒரு சிறுகதையை அண்மையில் வாசிக்க நேர்ந்தது. “நீளும் கனவு” என்ற தலைப்பில் (கயல் கவின் புக்ஸ், சென்னை 24) வெளியாகி இருக்கும் கவின் மலர் அவர்களது அருமையான சிறுகதைத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கிறது “மெய்” என்ற அந்தக் கதை.

தாங்க முடியாத வலியில் துடிக்கும் ஒரு வாலிபனின் மரண அவஸ்தையின் சொந்தக் குரலில் தொடங்கும் கதை, தான் எங்கே இருக்கிறோம், உயிரோடுதான் இருக்கிறோமா, எப்படி இந்தக் கதிக்கு ஆளானோம் என்று அவன் நிகழ்வுகளைப் பின்னோக்கி சிந்திக்கப் பார்த்துப் பரிதவிக்கும் பாதையில் தொடர்கிறது. உள்ளபடியே அவனது உடலும் பயணத்தில் இருக்கிறது. செமத்தியாக அடித்து நொறுக்கப்பட்ட தனது எந்தெந்த உறுப்புகள் என்னென்ன கதியில் இருக்கின்றன என்பதே கூட அவன் தனக்கு உணர்த்திக் கொள்ளத் தலைப்படும் நேரம் பார்த்து மயக்கம் வந்து அவனை வீழ்த்துகிறது. மீண்டும் கூடுதல் வலியோடு கண் திறந்து அல்லாடும் நேரத்தில் மூளை அவனுக்கு நேர்ந்த தாக்குதலை மீண்டும் திரையில் எழுதிப் பார்க்க முனைகிறது. மீண்டும் மயக்கம்.

“மவனே! சாவுடா! செத்துத் தொலைடா நாயே!” என்று சொல்லி அடிக்கப்பட்ட நினைவுகள்…. சுற்றிலும் காக்கிச் சட்டைகள்… திரும்பிய பக்கமெல்லாம் இளைஞர்கள்.. ஐந்து முக்கு சாலை. விண்ணதிரும் முழக்கங்களோடு வாகனங்கள் கடந்து போன இடம். முஷ்டியை உயர்த்தித் தான் குரல் எழுப்பிக் கொண்டிருந்த நேரம். இப்போது நினைவு ஒரு புள்ளியில் நிலை கொள்கிறது. தாங்கள் காவல் துறையால் நையப் புடைக்கப்பட்ட இடம், பரமக்குடியின் ஐந்துமுக்கு சாலை. மீண்டும் மயக்கம். மீண்டும் தெளிகிறபோது தன்னருகியில் நெற்றியில் கொப்புளிக்கும் குருதியொடு சாய்கிற பெரியவர் காட்சியில் வந்து போகிறார். துப்பாக்கிச் சூடு. பழி தீர்த்த திருப்தியோடு புன்னகைக்கும் காக்கிச் சட்டைகளும் தட்டுப்படுகிற காட்சி அது.

தனது உடம்பின் எல்லாப் பாகங்கள்மீதும் பூட்ஸ் கால்கள் கொலைவெறியோடு மிதித்த அந்தக் கொடூர நினைவுகள், தான் உள்ளபடியே செத்துப் போய்விட்டோமோ என்று அலைவுறும் கணங்கள்…என கதை நகர்கிறது. சாதிப் பெயரைச் சொல்லி திட்டியவாறே ஒருவன் நடு மண்டையில் ஓங்கி அடித்தது எல்லாம் நினைவுக்கு வருகின்றன. இப்போது தன்னை எங்கே கொண்டு செல்கின்றனர் என்று தெரியாது. மருத்துவமனை வாசலில் நிற்கும் வேனுக்குள் உயிருக்கு மன்றாடுவோரும், சோர்ந்துபோய் விடைபெற்று விட்டோரும் இருக்க, தற்செயலாக அந்தவழி செல்லும் இஸ்லாமிய இளைஞர்கள் சிலரது மனித நேய நடவடிக்கை அவர்களை மருத்துவமனைக்குள் கொண்டு சேர்க்கிறது.

பின்னர் சடலங்களின் வரிசையில் தானும் கிடத்தப் பட்டிருக்கிறோம் என்று அந்த வாலிபன் உணர்ந்தாலும் நகரக் கூட முடியாத – தீனக் குரலை எழுப்பக் கூட இயலாத நிலையில் படும் பாடுகளும், பின்னர் சிகிச்சையின் கரங்கள் அவனை ஒரு கட்டத்தில் தீண்டத் தொடங்கிய நேரத்தில் தனது காதல் மனைவியை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு உயிரை விட்டுவிடத் துடிக்கும் அவனது இதயத் துடிப்புகளும் அசாத்திய உண்மைத் தன்மை வாய்ந்தவையாக கவின் மலரின் எழுத்தில் கனத்த வாசிப்பாகிறது. வலி பொறுக்க மாட்டாத சயமங்களில் மயக்கம் அவனுக்கு வரமாக வாய்ப்பதை வாசிக்கையில், மிஷ்கின் இயக்கிய ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் திரைப்படத்தில் வரும் கண்பார்வையற்ற பெண், தனது கால்களில் சூடு வைத்துக் கொடுமைப்படுத்திய ஆட்களைப் பற்றி விவரிக்கையில், நல்ல வேளையாக ஒருத்தன் என் மார்பில் ஓங்கி உதைத்தான், நான் மயக்கம் ஆனேன் என்று சொல்லுமிடம் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

‘சிரம் அறுத்தல் வேந்தனுக்குப் பொழுதுபோக்கும் சிறிய கதை, நமக்கெல்லாம் உயிரின் வாதை’ என்று புரட்சிக் கவி காவியத்தில் எழுதியிருப்பார் பாவேந்தர் பாரதிதாசன். போராட்டங்களை ஒடுக்கும் அரசின் கொடுங்கரங்கள் அப்படித்தான் என்பதை சுதந்திர இந்தியா உடனே சேலம் சிறையில் நிரூபித்தது. கடலூரில் காட்டியது. எத்தனை எத்தனை உன்னத போராளிகளை அற்ப வெறியோடு தாக்கிய ஆட்சியாளர்களின் ஏவல் படைகளுக்கு இயக்கங்கள் பறிகொடுத்திருக்கின்றன. சாதிய வன்கொடுமைக்கு எதிரான எழுச்சிப் போராட்டங்களை இன்னும் மூர்க்கமாகத் தாக்கப் பழகி இருக்கும் காவல் துறையின் ‘சாதனை’ வரலாற்றின் அண்மைக் கால அராஜக சாட்சியம் பரமக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு.

கொலையுண்டவர்கள் எண்ணிக்கை கூட சரிவர சொல்லப்படாத அளவு துணிச்சலோடு நடத்தப்படும் இத்தகைய நடவடிக்கைகள் நாளேடுகளில் ஒரு நாளின் தலைப்புச் செய்தியாகவும், பருவ இதழ்களில் ஒரு சிறப்புக் கட்டுரையாகவும், புலனாய்வு ஊடகங்களில் ஒரு பரபரப்பு அம்சமாகவும் தற்காலிக வாழ்வு வாழ்ந்துவிட்டு பொது நினைவிலிருந்து அகற்றப்பட்டு விடுபவை. ஆனால் தாக்குண்ட ஒரு மனிதனின் உடலும், உள்ளமும் அடையும் பரிதவிப்பின் பதிவாக எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்தச் சிறுகதை சம கால உண்மை நிகழ்வு ஒன்றின் கவனிக்கத் தக்க புனைவாக முன்வைக்கப் பட்டிருக்கிறது. சமூக செயல்பாட்டாளர்களின் வாசிப்பை வலியுறுத்துகிறது.

விப்ரநாராயணன் திரும​லை

வாழ்விக்க  வந்த காந்தி என்று நம் தேசியக் கவி பாரதியாரால் பாராட்டப் பெற்றார் காந்தி அண்ணல். அவர்தம் வாழ்க்கை  மிக  உன்னதமாகவும் அவரை நம் தேசத் தந்தை என்று பாராட்டும் தகுதியை அவர் பெற்றதற்கும்  அவரது மனைவி கஸ்தூர்பாவின் தியாகம் தான் காரணம். அவர்தம் வாழ்க்கையை நாம் படிக்கும்போது இக்கருத்தை நாம் உணரலாம் “கஸ்தூர்பா எதிலும் எனக்குப் பின்னால் இல்லை; எனக்கு முந்தியே இருப்பாள். அவளுடைய பெருந்துணையில்லையேல் நான் அதள பாதாளத்தில் தள்ளப் பட்டிருப்பேன். என்னை விழிப்புடன் இருக்கச் செய்தவள்; என் உறுதிமொழிகளைப் பின்பற்றி  உண்மையாக வாழ்ந்தவள்; எல்லா அரசியல் போராட்டங்களில் என்னுடன்  ஈடுபடத் தயங்கியதில்லை; படிப்பறிவில்லாதவள்; ஆனால் உண்மையான கல்விக்கு எடுத்துக்காட்டு. உண்மையான வைஷ்ணவி. ஆனால் சாதி வேறுபாட்டைக் களைந்து  அரிஜனக் குழந்தைகளைத் தன் குழந்தைகளைக் காட்டிலும் அதிகமாக நேசித்தவள். நான் மரணத்தின் பிடியில் சிக்கித் தவித்தபோதெல்லாம் மனத் திட்பத்துடன் எனக்கு தைரியம் ஊட்டியவள். எனக்கு சத்தியாக்கிரகத்தைக் கற்பித்த ஆசிரியை.” என்று கூறிய காந்திஜியின் சொற்களிலிருந்து கஸ்தூர்பாவின்  வாழ்க்கை எத்துணை சிறப்பாக இருந்தது என்பதை அறியலாம்.

ரமண மகரிஷி அவர்களூக்கு அறுவைச் சிகிச்சை செய்ய வேண்டியதிருந்தது. மகரிஷி அவர்கள் தனக்கு  மருத்துவர் அளிக்கும் சிகிச்சையைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார். வலி தெரியவில்லை அதற்கு. காரணம் அவரின் தவ வலிமை; உடலின் மீதுள்ள பற்று அறவே போயிற்று அவருக்கு. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையிலும் இத்தகையதொரு நிகழ்ச்சி நடந்தது. இம்மகான்களுக்கு ஆன்ம பலம் அவர்களின் கடுந்தவத்தின் பயனால் கிட்டியது. அன்னை கஸ்தூரிபாவின் வாழ்க்கையிலும் இத்தகையதொரு நிகழ்வு நடந்தது என்று அறியும்போது நம் மெய் சிலிர்க்கிறது. புலனடக்கத்தால் வரும் பெரும் பயன் அந்த அம்மையாருக்கு கிட்டியது என்பதை அறிந்து பிரமிப்படைகிறோம்.

கஸ்துர்பா அவர்கள் உடல் நிலை மோசமாக இருந்தது, அவர்களுக்கு மூளையில் இரத்தக் கசிவு இருந்தது. ”அறுவைச் சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்; அவர் உடல் மயக்க மருந்தை ஏற்கும் தகுதியற்றதாக இருக்கிறது” என்று மருத்துவர் அண்ணலிடம் தெரிவித்தார். காந்திஜி அன்னையிடம் இதைத் தெரிவித்தார். அவர்கள் உடனே, ’’நான் வலியைத் தாங்கிக் கொள்கிறேன். மயக்க மருந்து தர வேண்டாம்” என்று கஸ்தூர்பா அவர்கள் மருத்துவரிடம் தெரிவித்துவிட்டார். அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாக நடந்தது. இந்த அம்மையாருக்கு இத்தகையதொரு ஆன்ம பலம் எவ்வாறு கிட்டியது? அவருடைய கர்மயோகத்தின் வலிமையே காரணம். கணவரின் செயல்களை தன் உள்ளத்தில் ஏற்றி உண்மையாகவே அவற்றை செயல்படுத்துவதற்கு உறுதுணையாக இருந்ததன் பயன் தான்  இந்துமதத்தின் அடிபடைக்  கருத்துக்களில் அசையா நம்பிக்கை அவருக்கு. படிப்பறிவோ எழுத்தறிவோ கிடையாது. ஆனால் ஞானம் பெற்ற பெண்மணியாக விளங்கினாள்.

அறுவை சிகிச்சை முடிந்தது. எனினும் அவர்தம் உடல்நிலை தேறவில்லை. அன்னைக்கு மாட்டிறைச்சி தேநீர் கொடுத்தால் உடல் தேறும் என்று மருத்துவர் கூறினார். காந்திஜி இதற்கு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை, இதை அன்னையிடம் தெரிவிக்க, ”நான் அந்தத் தேநீரைக் குடிக்க மாட்டேன். இவ்வுலகில் மனிதனாய்ப் பிறந்தது அரிது. நான் என் உடலை அசுத்தப்படுத்த விரும்பவில்லை. அதைவிட நான் உங்கள் மடியில் உயிரை விட விரும்புகிறேன்” என்று பதிலளித்துவிட்டார். அவர்கள் வாழ்ந்து வந்த பீனிக்ஸ் பண்ணைக்கு வந்த ஸ்வாமி மாட்டிறைச்சி தெநீர் அருந்துவதில் தவறில்லை என்றும் இந்துமத நூல்களும் இதை ஆதரிக்கின்றன என்றும் தெரிவித்தார். ஆனால் அன்னை அவர்கள் மறுத்துவிட்டார். நூல்கள் கூறினாலும் தன் கொள்கையினின்றும் சற்றும் பிறழாத தன்மைதான் காந்தி-கஸ்தூர்பா வாழ்க்கையின் சிறந்த அம்சமாகும். ஏனெனில் காந்திஜி அன்னையிடம் சொல்லுவார், ”நாம் மக்களுக்காக பணியாற்ற வந்திருக்கிறோம், நாம் செய்யும் செயல்கள் பிறருக்கு எடுத்துக் காட்டாக இருக்க வேண்டும்” என்று. அதனால் கஸ்தூர்பா அவர்கள் தான் செய்யும் செயல்கள் தன் கணவரின் நெறிக்கு  ஏதுவாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் மிகக் கவனமாக இருப்பார்.

கஸ்துர்பா  சிறந்த பக்தியுள்ளம் படைத்தவர். தினமும் துளசிச் செடிக்கு நீர் வார்த்து வணங்குவார், ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மலர்தூவி வணங்குவார். இராமாயணம், மகாபாரதம், பகவத் கீதை முதலிய மத நூல்களை தினமும் பாராயணம் செய்வார். இந்துமத வழக்கப்படி பண்டிகை தினங்களிலும் மற்ற முக்கிய தினங்களிலும் தவறாமல் உண்ணா நோன்பு மேற்கொள்வார். உடல்நிலை மிக மோசமாக இருந்தாலும் உண்ணா விரதத்தை நிறுத்த மாட்டார். சிறையிலிருந்த காலத்திலும் இதை மேற்கொள்வார். தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டுவிடும் திறம் அவரிடம் இருந்தது. காந்திஜி அவர்கள் மரணத்தின் பிடியில் சிக்கிய போதெல்லாம் இவருடைய ஆழ்ந்த தியானம்தான் அவரைக் காப்பாற்றியது. காந்திஜி அவர்கள் உண்ணா விரதம் மேற்கோண்ட போதெல்லாம் தீவிரமாக தியானத்தில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டு அவர் விரதம் வெற்றிகரமாக முடிய வேண்டும் என்று ஆண்டவனிடம் வேண்டுவார். வாழ்க்கையை ஒரு வேள்வியாக எண்ணி வாழ்ந்தவர் கஸ்தூர்பா அவர்கள்.

அனைவரும் கடவளின் குழந்தைகள் என்ற உயர்ந்த கருத்திற்கு செயல் வடிவம் கொடுத்தவர் கஸ்தூர்பா அவர்கள். 1869 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் பிறந்தவர், 13 ஆம் வயதில் மோகன்தாஸைக் கைப்பிடித்த கஸ்தூர்பா அவர்கள் தொடக்கத்தில் கொள்கையளவில் காந்திஜியுடன் ஒத்துப் போகவில்லை. சச்சரவுகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. ஆனால் நாளடைவில் பா அவர்களே தானாக உணர்ந்து காந்திஜியின் கொள்கைகளே மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொண்டார். இத்தம்பதிகளுக்கு நான்கு ஆண்  குழந்தைகள்  பிறந்தன, இரண்டு பிள்ளைகள் இவர்களுடன் வாழ்ந்து வந்தனர். பேரக் குழந்தைகளும் ஆசிரமத்தில் இருந்தனர். முதலில் தன் குழந்தைகளுக்காக அன்பு செலுத்தியும் அவர்கள் நலனில் சிறப்பு கவனம் செலுத்தியும் வந்த   பாவின் அன்பு ஆலமரம்போல் வளர்ந்து அனைவரையும் அரவணைக்கும் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பெற்றது. ஹரிஜனங்களை முதலில் வெறுத்த பா அவர்கள் ஹரிஜனக் குழந்தைகளைத் தன் குழந்தைகளாக வளர்த்தார்கள். லட்சுமி என்ற ஹரிஜனப் பெண்ணை தன் சொந்த மகளாக வளர்த்துத் தன்  மருமகளாக ஏற்றுக் கொண்டார். சமையலறையில் முதலில் அனுமதிக்காத பா அவர்கள்  பிறகு அவர்களை அனுமதித்தார். எனவே தீண்டாமை என்ற எண்ணம் பாவின் மனத்தினின்று அறவே நீங்கி அனைவர்க்கும் அன்னையாக திகழ்ந்தார்கள்.

அடுத்து பா அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. இது பா வை காந்திஜியின் உற்ற தோழி என்ற நிலைக்கு உயர்த்திற்று. காந்திஜி அவர்கள் பாவிடம் “நாம் பிரம்மச்சரிய விரத்தத்தை மேற்கொள்வோம்“ என்று தெரிவித்தவுடன் சம்மதம் தெரிவித்துவிட்டார் பா அவர்கள். இந்த ஆத்ம தியாகம் ஆண்களைவிட பெண்களுக்கு இயல்பாகவே இருக்கிறது என்று காந்திஜி குறிப்பிடுகிறார். பிரம்மச்சரிய விரதத்திற்குப்பின் அவர்கள் இருவரும் நண்பர்களாகிவிட்டதாக காந்திஜி குறிப்பிடுகிறார். “1901 ஆம் ஆண்டிலிருந்தே எனக்காகவே வாழ்ந்தவர். பெண் என்ற முறையிலும் மனைவி என்ற முறையிலும் என்னில் தன்னை இழந்துவிட்டார். இறுதி மூச்சு வரை என்னைக் கவனிப்பதிலிருந்து  சிறிதும் பிறழவில்லை” என்று அண்ணல் எழுதுகிறார். ஞானிகளுக்கு உள்ள உயர்ந்த பண்பு புலனடக்கம் என்பது. அத்தகைய பண்பை தன் வாழ்வில் கடைப்பிடித்து கணவர் மகாத்மாவாக  உருவாவதற்கு  உறுதுணையாக இருந்த உன்னதப் பெண்மணி  பா அவர்கள்.

ஆசிரம நிர்வாகம் இவர் பொறுப்பில் இருந்தது. உழைப்பதில் சளைத்தவர் இல்லை பா அவர்கள். ஆசிரம வாசிகள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பணிகளை சரி வர செய்கிறார்களா  என்று கவனிப்பார்கள். தான் ஆற்ற வேண்டிய பணிக​ளைத்  தவறாமல் செய்துவிடுவார். அவர்தம் குடும்பத்தாரும்  அவர்களுக்கு இட்ட பணிகளைச் செய்ய வேண்டும். காந்திஜிக்குத் தேவையானவற்றை பா அவர்கள் தான் கவனித்துக் கொள்வார். சமையலறை நிர்வாகம் பா அவர்கள் பொறுப்பில் இருந்தது. வேறு யாரும் சமையலறைக்குள் அவருடைய அனுமதியில்லாமல் நுழையக் கூடாது. எந்த நேரத்தில் விருந்தினர்கள் ஆசிரமத்திற்கு வந்தாலும் முகம் சுளிக்காமல் அவர்கள் நலம் விசாரித்து அவர்களுக்கு உணவு சமைத்து விருந்து அளிப்பார். காலம் தவறாமை, தூய்மை, நல்ல பழக்கங்கள், பொறுப்புணர்ச்சி முதலிய நற்பண்புகள் ஆசிரம வாசிகளிடம் இருக்க ​வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள் பா அவர்கள். காந்திஜியின் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு சிறைவாசம் சென்றிருக்கிறார். காந்திஜி சிறையிலிருந்த போதும் தன் உடல்நிலை மோசமாக இருந்தாலும் அவர்தம் பணிகளைச் செய்வார். பெண்கள் போராட்டங்களில் தலைமையேற்று நடத்துவார். கைராட்டை மூலம் நூல் நூற்பார். ஆகையினால்தான்  காந்திஜி அவர்கள் “பா வினால் தான் நான் என் பணிகளை சரியாக நிறைவேற்ற முடிந்தது “என்று கூறுகிறார்.

ஆகாகான் மாளிகையில் அவர் இறுதிக் காலம் கழிந்தது. அவர்கள்  அங்கே சிறைபடுத்தப்பட்டிருந்தார். அவர் உடல்நிலை மிக மோசமாகிக் கொண்டு வந்தது. பா அவர்கள் காந்திஜியின் மடியில்தான் தன் உயிர் பிரிய வேண்டும் என்று விரும்பினார். தன் உடல் மீது காந்திஜி அவர்கள்  நூற்ற நூலினால் நெய்யப் பட்ட துணியைத்தான் தன் மீது போர்த்த வேண்டும் என்றும் தன் சமாதி மகாதேவ் தேசாயின் சமாதியின் அருகில்தான் இருக்க வேண்டும் எண்றும் ஆசைப்பட்டார். அவர் ஆசை நிறைவேற்றப்பட்டது. பா அவர்கள் உயிர் 1944 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 22ஆம் நாள் பிரிந்தது. காந்திஜி வேதனையுடன் கூறினார், ”என்னை என் மூத்த ஆனால் என்னிடம் நம்பிக்கையுள்ள உடனுறை தோழியிடமிருந்து எவ்வாறு பிரிக்க முடியும்? அவள் என்னுடன் பின்னிப் பிணைந்து விட்டாள். அவள் பிரிவு நிரப்ப முடியாத ஒரு பெரும் இடைவெளியை ஏற்படுத்தி விட்டது.” அவருக்கு வந்த அஞ்சலிகளில் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்: ”செல்வம் அறியாள்; பகட்டை ஒருபோதும் வெளிக்காட்டியதில்லை; பதவி வகித்ததில்லை; அதிகாரத்தை செலுத்தியதில்லை; ஆனால் அவர்களுடைய வாழ்க்கை முழுமையானதாகவும் வளமாகவும் இருந்தது” பா அவர்கள் உண்மையில் அன்பின் உறைவிடம் தான்.

படங்களுக்கு நன்றி:

http://www.oldindianphotos.in/2011/01/kasturba-gandhi-wife-of-mahatma-gandhi.html

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Gandhi_Kasturba_1942.jpg