வல்லமை

Category: சிறுகதைகள்

கதைகள்

  • கா… கா….

    க. பாலசுப்பிரமணியன்

    “க் …க் .. ஆ ” அந்தக் காகம் “கா..கா.. ” என்று கத்த முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தது. காலை நடைப்பயிற்சியில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்கோ ஒரே வியப்பாக இருந்தது.. ஏன் அதனால் சரியாகக் கத்த முடியவில்லை?

    “க் … க் ….” அதன் தொண்டையிலிருந்து குரல் எழும்பவே இல்லை.

    ஒருவேளை அதற்குத் தொண்டை கட்டிக்கொண்டிருக்குமோ ?

    “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லீங்க… அது பக்கத்திலே எங்கையாவது எலும்புத் துண்டை பதம் பார்த்திருக்கும். அதிலுள்ள முள் ஏதாவது தொண்டையில் குத்தி குரல் போயிருக்கலாம்” இது அருகில் நின்ற என் மனைவி.

    “எந்த எலும்புத்துண்டிலே முள் இருக்கு என்பதும் உனக்குத் தெரிந்திருக்குமே!”  என் பதிலை கேட்டு தன் முகத்தைச் சுளித்துக் கொண்டு சென்று விட்டாள்.

    தன்னுடைய ஒன்றரைக்கண்ணால் அந்தக் காகம் எங்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

    “க் ..க.. ” மீண்டும் தன் குரலை இழுத்தது. அதன் குரலில் ஏதோ ஒரு வேதனை தெரிந்தது.,

    இரண்டு காகங்கள் அதன் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தன ” என்ன ஆச்சு உனக்கு?.” என்று தன் கழுத்தை திருப்பிக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.

    “க.. க ..” குரல் எழும்பவில்லை… “எங்கேயாவது கண்ட சாப்பாட்டை பார்த்து ஆசை பட்டிருப்பான்..” என்று ஏளனமாகச் சொன்னது.முதல் காகம்.

    “வேறே ஒன்னும் இருக்காது. யாரவது ஐஸ் கிரீம் சாப்பிட்டுவிட்டு அந்த டப்பாவைக் கீழே போட்டிருப்பாங்க.. இது ஐஸ் கிரீம் ஆசையில் அதை சாப்பிட்டிருக்கும். காலங்கெட்ட நேரத்திலே ஐஸ் கிரீம் சாப்பிட்டால் இப்படித்தான் வரும்..” இது இன்னொரு காகத்தின் எண்ணம்.

    பதில் சொல்லமுடியாமல் அந்தக் காகம் தன் கழுத்தை சொரிந்து விட்டுக்கொண்டது.

    “க்க்க்க் ..” ஏப்பம் விடுவது போல் இன்னொரு இழுப்பு… இரண்டு காகங்களும் கேலி செய்வதுபோல் சிரித்துக்கொண்டே அந்த இடத்தைக் காலி செய்தன.

    தனக்கு நேர்ந்த இந்த விபரீதத்தை நினைத்து தாழ்வு மனப்பான்மையுடன் முகத்தை மறைத்துக்கொள்ள அந்த காகம் இலைகள் நிறைந்த இன்னொரு கிளையில் சென்று அமர்ந்தது.

    “ஹாய்…” ஒரு பெண்காகம் இதனருகில் வந்து அமர்ந்தது.

    “இவ ..எங்கே.. இந்த நேரங்கெட்ட நேரத்திலே…”

    “என்ன.. ஒரு ஹாய் கூட சொல்லமாட்டியா. “

    “க்க.. “

    “என்ன ஆச்சு இந்த தொண்டைக்கு…யாரையாவது கிண்டலடித்துப் பாடி வாங்கி கட்டிக்கொண்டாயா.? தொண்டையைப் பார்த்து அடிச்சுட்டாங்களா?..”

    தன்னுடைய கோபத்தை காட்டுவதற்குத் தன் சிறகை வேகமாகப் பல முறை அடித்துக்கொண்டது.

    “உன்னை எங்க அப்பாவுக்கு அறிமுகம் பண்ணலாமென்று நினைத்து இங்கே வந்தேன்..  கேவலமான குரலோடு உன்னை அழைத்துக் கொண்டுபோனால்  .. அய்யய்யோ.. நினைத்தே பார்க்க முடியவில்லை…

    சீக்கிரம் சரி செய்து கொண்டு என்னை வந்து பாரு…” பறந்து சென்றது.

    தன் அழகான காதலியை நினைத்து ஏங்கி நின்ற காகத்தால் அவளைக் கூப்பிடத் திராணி இல்லை.

    “க்க ..” வலித்தது..

    வருத்தத்துடன் சிறிதே தன்  திருப்பியதும் அதற்குக் கண்ணில் பட்டதோ பக்கதது வீட்டு சன்னல். உள்ளே அந்த வீட்டு பெரிய மனிதர் ஒரு கரும்பலகையில் எழுதி வைத்திருந்தார்: “முயற்சி திருவினையாக்கும்.”

    இது எங்கிருந்தோ வந்த நம்பிக்கை ஒளி…

    “க் க ….க்  க ..” மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்தது.

    “தம்பி…” இது ஒரு புதிய வருகை…

    “என் பெயர் சின்ன கருப்பன்.. வைத்தியம் பார்க்கிறேன்.. கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி ஒரு  பொண்ணு வந்து உனக்கு ஏதோ தொண்டையில் பிரச்சினை.. கொஞ்சம் உதவி செய்யுங்க..” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனாள் .

    பெரியவர் கிளையில் பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்தார்.

    “கொஞ்சம் தொண்டையக்  காட்டு பார்க்கலாம்.”

    பரிசோதனை தொடங்கியது.. :”என்ன பண்றே.. கொஞ்சம் வேப்ப மரத்துக்குப் போய் நாலு பழுத்த வேப்பம் பழத்தை சாப்பிடு..சீக்கிரம் சரியாகிவிடும்.. “

    “என்ன பெரிய தலைவலி! ..தொண்டையில் வந்து சனி பகவான் உட்கார்ந்து விட்டானா.?..எல்லோரிடமும் இப்படி அவமானப் பட வேண்டியிருக்கே..

    “இவனுக்கென்ன ஆண்பிள்ளைக் குரலா?.. இல்லை பெண்பிள்ளைக குரலா?  அருகில் பரந்த இரு காகங்கள் கருத்துப் பரிமாற்றம் செய்து  கொண்டன.

    “அங்கே பாருடா…. காக்காய்.. எப்படிக் கத்துதுன்னு.. நீயும் அது மாதிரி “கா.கா.” ன்னு சொல்லு…. தன் பேரனை இடுப்பில் ஏந்திக்கொண்டு வந்த பாட்டிக்கு இந்தக் குரலை கேட்டு ஒரே குஷி.

    குழந்தையும் அந்த காகத்தைப் பார்த்து ..”க்…க் .. ” என்று கேலி செய்தது.

    கோபத்தில் கண் சிவந்த காகம் பாட்டியையும் பேரனையும் சுற்றி வந்தது. பயந்துபோன பாட்டி அருகில் இருந்த கம்பினால் ஓங்கி ஒரு தட்டு தட்டிவிட.. அது இதன் சிறகில் பட..

    அது பறந்து போய் பக்கத்து மைதானத்தில் உள்ள ஒரு மரக்கிளையில் அமர்ந்தது…

    “மயில் அகவும் .. காகம் கரையும் ”  பக்கத்தில்  உள்ள பள்ளியின் வகுப்பறையில் ஆசிரியை மாணவர்களுக்கு பாடம் சொல்லிகொடுத்துக் கொண்டு இருந்தாள் …

    “பசங்களா… சொல்லுங்க.. காகம் எப்படி கரையும்?”

    உடனே எல்லா மாணவர்களும் “கா.. கா. ” என்று கத்த  ஆரம்பித்துவிட்டனர்.

    “ஆண்டவா.. இது என்ன சோதனை. எனக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கிறாங்களா..”

    “க் … க் … என்று ஒருமுறை இழுத்தது..

    “மிஸ்.. மிஸ்.. அந்தக் காகத்தைப் பாருங்கள் .. அது  “கா.. கா.. ” என்று கத்தவில்லை.. “க்… க் .. ” என்று கரைகிறது..

    “டேய் .. அவங்க கூட்டத்துக்கு அது ஒரு மியூசிக் டைரக்டர்டா..  ட்யூன் போட்டுக்கொண்டு இருக்கின்றது.. “

    “போதும்.. போதும்.. பாடத்தைக் கவனியுங்கள்.. இல்லைனா .. நீங்களும் அந்த காக்கா மாதிரி தெருத்தெருவா அலையவேண்டியது தான்.

    “பாவம்டா  அந்த காக்கா. . “

    “பரவாயில்லையே .. ”  மனித ஜாதியில் இன்னும் சில நல்ல உள்ளங்கள் இருக்கின்றனவே.. மற்றவர்களுடைய துன்பத்தைக் கண்டு சிரிக்காமல்..பரிதாபப்படும் உள்ளங்கள்…

    திடீரென்று ஒரு கல்..  கீழேயிருந்து …ஒரு சிறுவன் அந்த மாமரத்தில் உள்ள மாங்காயை நோக்கி அடிக்க.. அது குறி தவறி இந்த காகத்தின் மேல் விழ…

    “கா .. “வலி தாங்க முடியாமல் ஒரே அலறல் ,,  அடுத்த கல் விழுவதற்கு முன்னால்

    “கா.. கா.. ” அது கரைந்து கொண்டே பறந்தது. சில நேரங்களில் ஆண்டவன் நமக்கு எதற்கு துன்பங்களைத் தருகிறான் என்பது நமக்கே தெரியாது.

    “கா.. கா.. ” தன் சுய மரியாதை மீண்டும் கிடைத்ததை நினைத்து பெருமையுடன் பறந்து கொண்டிருந்தது.

    xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

    Share

  • பந்தயம்

    நிர்மலா ராகவன்

    அந்தப் பெரிய மண்டபத்துக்குள் நுழையும்போதே செல்லப்பா பாகவதருக்கு நா உலர்ந்துபோயிற்று. ஓரடிகூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை. கால்கள் பின்னுக்கு இழுத்தன.

    தோரணங்கள் என்ன, மேடையைச் சுற்றி வண்ண வண்ண விளக்குகள் என்ன என்று, கல்யாணக்கோலத்தில் இருந்தது மண்டபம். இருபதுக்குக் குறையாத வாத்தியங்கள் அன்று நிகழப்போகும் பாடல் போட்டியின் இறுதிச் சுற்றுக்குக் கட்டியம் கூறிக்கொண்டிருந்தன.

    அந்த மேடைமேல் தானும் இருக்கப்போகிறோம்!

    கடந்த வாரம்வரை ஓர் இன்பக் கனவென அதை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து வந்தவருக்கு மயக்கம் வருவதுபோல் இருந்தது. அருகிலிருந்த இருக்கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சுதாரித்துக்கொண்டார்.

    பூமி பிளந்து பாவிகளை உள்வாங்கிக் கொள்வதெல்லாம் இதிகாச புராணங்களில்தான் நடக்குமோ?

    இந்தக் கலிகாலத்தில் ஜக்கு போன்ற அயோக்கியர்கள்தாம் தரைக்க முடியுமோ?

    `நீ மட்டும் பெரிய யோக்கியனா?’ என்று அவரது அந்தராத்மா இடித்துரைத்தது.

    `எங்காவது ஓடிவிட மாட்டோமா!’ என்ற ஏக்கம் பிறக்க, `கொன்று போட்டுவிட மாட்டார்கள்?’ என்று எதிரெண்ணம் ஒன்று எழுந்து பயமுறுத்தியது.

    அதுதான் வெளிப்படையாகவே சொல்லிப் போனாரே அந்த மனிதர், `நாங்க நல்லவங்களுக்கு நல்லவங்க. பொல்லாதவங்களுக்கு யமன்!’ என்று!

    செல்லப்பாவின் வீட்டுக்கு முதல்நாள் வந்திருந்திருந்தார் அவர். “என் பெயர் ஜக்கு — ஜகன்னாதன்! ஒங்களால எனக்கு ஒரு காரியம் ஆகணுமே!” மிகப் பணிவாகப் பேசினார். வீட்டுச் சுற்றுச்சூழலைப் பார்த்தபோதே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தார் அவர்.

    ஒரு சிறு கிராமத்தில் எக்காலத்திலோ கும்பாபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட கோயிலில் வாத்தியம் வாசிக்கும் பரம்பரையில் வந்தவர் என்று செல்லப்பாவின் முன்னோர்களுக்கு அந்த வீடு கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. கோயிலே சிதிலம் என்றால் வீட்டைப்பற்றிக் கேட்கவா வேண்டும்!

    இந்த மனிதரையா தன் கைக்குள் போட்டுக்கொள்ள முடியாது!

    ஆனால், அவர் எதிர்பார்த்தபடி செல்லப்பா அவ்வளவு எளிதாக மசியவில்லை. ஜக்கு சொல்வதைக் கேட்டுவிட்டு, “அது இசைக்குச் செய்யற துரோகமில்லே,” என்று மறுத்தார்.

    “ஒங்க மனைவிக்குப் புத்துநோயாமே! நீங்க எவ்வளவு உழைச்சாலும், இந்த ஜன்மத்தில அஞ்சு லட்சத்தைப் பாக்க முடியுமா? இதை வெச்சுக்கிட்டு நல்லா வைத்தியம் பாக்கலாமில்ல? பிடிங்க!” ஒரு பெட்டியை அருகிலிருந்த முக்காலிமேல் வைத்தார் அந்த விடாக்கண்டர். பெட்டியைத் திறந்து காட்டியபோது செல்லப்பாவின் கண்கள் அகன்றதைக் கவனிக்கத் தவறவில்லை அவர்.

    “நீங்களும் எத்தனையோ வருஷமா, `சாமி காரியம்’னு செஞ்சுக்கிட்டிருக்கீங்கல்ல? அந்தக் கடவுளே என் ரூபத்திலே வந்திருக்குன்னு நினைச்சுக்குங்க,” என்று நைச்சியமாகப் பேசியவர், “இதிலே ஒரு லட்சம் இருக்கு. வெச்சுக்குங்க. மீதியை விழா முடிஞ்சதும், நானே ஒங்ககிட்டே மண்டபத்திலேயே குடுத்துடறேன். என்ன?”

    “ஐயோ!” பதறினார் செல்லப்பா.

    “சரி, வேண்டாம். யாராவது பாத்துட்டா வம்பு! அடுத்த நாள் காலையிலே இங்கேயே வந்து குடுத்தாப்போச்சு!” வந்த காரியம் நல்லவிதமாக முடிந்தது என்ற திருப்தியுடன் எழுந்துகொண்டார். “கைநீட்டி காசு வாங்கியிருக்கீங்க. கல்யாணிக்குப் பரிசு கிடைக்கக் கூடாது. அவ்வளவுதான். அது ஒங்க கையிலதான் இருக்கு”.

    கல்யாணியின் விதவைத் தாய் ஓர் இசை ஆசிரியை. கருவிலிருந்தே பாட்டைக் கேட்டு வளர்ந்த பெண்! சோடையாக இருக்குமா?

    உள்நாட்டிலும், வெளிநாட்டிலும் ஜக்குவைப்போன்ற பலர் ஒன்று சேர்ந்து, போட்டி முடிவைக் குறித்து பொதுமக்களைப் பந்தயம் கட்ட வைத்திருந்தார்கள். மக்களின் கணிப்புப்படி கல்யாணிக்குத்தான் முதல் இடம்.

    அப்படி ஏடாகூடமாக ஏதாவது நடந்துவிட்டால், பந்தயம் கட்டியவர்களுக்கு வாரிக் கொடுத்து, நஷ்டப்பட வேண்டியிருக்குமே என்று ஜக்கு போன்றவர்கள் முன்ஜாக்கிரதையாக இருந்தார்கள்.

    ஜக்கு போனதும், “யாருங்க?” என்று மெல்லிய குரலில் விசாரித்தாள் மனைவி.

    “ஒனக்கு வைத்தியம் செய்ய சாமி அனுப்பினவரு!” என்று கூறினாலும், செல்லப்பாவின் மனதில் நிம்மதி இல்லை. குறுக்கு வழியில் சம்பாதித்தாவது மனைவியின் உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டுமா?

    நிகழ்ச்சி ஆரம்பிக்க சில நிமிடங்களே இருந்தன.

    “வந்துட்டீங்களா, மாமா? இந்தப் பக்கமா நில்லுங்க. நமஸ்காரம் பண்ணறேன்!”

    ஒரு வருடத்துக்கு முன்னால் அவர் யாரோ, அவள் யாரோ! ஆனால், இந்தச் சில மாதங்களாக, அவள் பாடிய ஒவ்வொரு வரிக்குப் பிறகும் அவர் தன் வாத்தியத்தில் அதையே திரும்ப வாசிக்க வேண்டிய நிலையில், இசைத்துறையில் தனக்கிருந்த நீண்டகால அனுபவத்தால் அவளுக்கு நிறைய கற்றுக் கொடுத்திருந்தார்.

    குருவென மதித்தவரின் காலில் விழுந்து கும்பிட்டாள் கல்யாணி.

    செல்லப்பா காலைப் பின்னால் இழுத்துக் கொள்ளாதிருக்க அரும்பாடு பட்டார்.

    “ஏன் மாமா, முகம் வெளுத்தாப்போல இருக்கு? ராத்திரி எல்லாம் தூங்கலியா? படபடப்பா இருந்திச்சோ?”

    “அ.. ஆமா. இல்ல. லேசா காய்ச்சல்!”

    “அதெல்லாம் சரியாப் போயிடும். ஒங்களுக்குத்தான் வாத்தியத்தைக் கையில எடுத்தா, ஒலகமே மறந்துடுமே!” உற்சாகமூட்ட நினைப்பதுபோல கலீரென்று சிரித்தாள்.

    `ஐயோ! சிரிக்காதேயேன்!’ என்று அலற வேண்டும்போல இருந்தது செல்லப்பாவுக்கு.

    வாத்தியத்தைக் கையில் எடுத்தால் தனக்கு உலகமே மறந்துவிடுமாம்! அதுதான் ஜக்கு கூறிப்போனதை மறக்காமல், கல்யாணியின் ஐந்து கட்டை ஸ்ருதிக்குச் சற்றே குறைவாக வாத்தியத்தில் வைத்துக்கொண்டு வந்தோமா?

    இசை கற்றிருந்தாலும் சரி, இல்லை, அதுபற்றி எதுவும் தெரிந்திராவிட்டாலும்கூட, இரண்டையும் ஒரே சமயத்தில் கேட்பவருக்கு நாராசமாக ஆகிவிடுமே! அவர்களல்லவா வாக்களிக்கப்போகிற நீதிபதிகள்!

    பலத்த கரகோஷத்துக்கு நடுவே, தொலைகாட்சி நிலையத்தாரின் உபயமான புதிய ஆடையை அணிந்து, வாய்கொள்ளாத சிரிப்புடன் கல்யாணி மேடைக்கு வந்தாள்.

    பாட்டின் முதல் வரியைப் பாடினாள். அடுத்து, செல்லப்பாவின் முறை. அவரைத் திரும்பிப் பார்த்து, மென்மையாகச் சிரித்தாள்.

    அடுத்த வரி. அதற்கடுத்த வரி. கல்யாணி பாடிக்கொண்டே போனாள்.

    நீதிபதிகள் முகத்தைச் சுருக்கினார்கள். சபையிலிருந்தவர்களிடமும் `கசமுசா’ என்று பேச்செழுந்தது.

    கல்யாணி அவர் பக்கம் திரும்பினாள். முகத்தில் கேள்விக்குறி. எங்கே தவறு நிகழ்ந்தது என்று யோசிக்கவெல்லாம் அது நேரமல்ல. வலக்கை மைக்கைப் பிடித்திருக்க, இடது ஆள்காட்டி விரல் ஒரு காதுக்குள் நுழைந்து, வாத்திய இசையை மறைக்கப் பார்த்தது.

    தானும் புதிய புடவை அணிந்து, பெருமையுடன் சபையில் அமர்ந்திருந்த தாயின் கன்னத்தில் கண்ணீர் வழிந்தோடுவதை அவள் கவனிக்கவில்லை. கண்ணை மூடிக்கொண்டு, தன் குரலிலேயே கவனம் செலுத்தினாள்.

    பாட்டு முடிந்ததும், நீதிபதி, “இந்தச் சூழ்நிலையிலும் நீங்க ஸ்ருதி தவறாம பாடினதைப் பாராட்டித்தான் ஆகணும்!” என்று தவறு எங்கு, எப்படி நிகழ்ந்தது என்று சூசகமாகச் சுட்டிக் காட்டியபோதும், அவளால் செல்லப்பாவைத் தப்பாக நினைக்க முடியவில்லை.

    “பாவம் மாமா நீங்க! காய்ச்சலோட வாசிக்க முடியல,” என்று அனுதாபம் காட்டினாள், தனக்குப் பரிசு கிடைக்காததைப் பெரிதாக எண்ணாது.

    செல்லப்பாவுக்கு வார்த்தைகளே வரவில்லை. நெற்றியில் அடித்துக்கொண்டார்.

    மறுநாள் ஜக்கு வரவில்லை. அவர் மனைவிதான் நிரந்தரமாக அவரைப் பிரிந்து போனாள் — பிறரை ஏமாற்றிச் சேர்த்த பணம் தனக்கு வேண்டாம் என்பதைப்போல்.

    ஒரு நாள் அவரைத் தேடி வந்தாள் கல்யாணி. அவளுடன் நாகரிகமான இளைஞன் ஒருவன்.

    “மாமா! போட்டி அன்னிக்கு ஒங்களுக்கு ஒடம்பு முடியாம போனதும் நல்லதுக்குத்தான். ஜெயிச்சிருந்தா, ஊர் ஊராப் போய் பாடியிருக்கணும். இப்ப வெளிநாட்டுக்கே போகப்போறேன்!”

    வந்திருந்தவன் பேசினான்: “கல்யாணியை டி.வியில பாத்ததுமே, `எனக்கு இவதான்!’னு முடிவு செஞ்சுட்டேன். போட்டியில பரிசு கிடைக்கலியேன்னு இவளுக்கு வருத்தமா இருந்திருக்கும். ஆனா, நான் சந்தோஷமா ஒடனே பறந்து வந்து, பெண் கேட்டுட்டேன்!”

    “மொதல் பத்திரிகை ஒங்களுக்குத்தான் குடுக்கணும்னு வந்தோம், மாமா!”

    இருவரும் மாறி மாறி, ஸ்ருதி பேதமில்லாத இரட்டை நாயனங்கள்போல் பேசினார்கள். சேர்ந்து அவர் காலில் விழுந்தார்கள்.

    ஆசி கூறக்கூட அவர் நாக்கு புரளவில்லை. சற்று யோசித்துவிட்டு, ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவராக, “இரும்மா!” என்று உள்ளே போனவர், ஒரு சிறு பெட்டியைக் கொண்டுவந்தார். “இதிலே லட்ச ரூபா இருக்கு. என்னோட கல்யாணப் பரிசா இருக்கட்டும்”.

    அதைப் பார்க்காமலேயே, “இப்போ எதுக்கு, மாமா? கல்யாணத்துக்கு வர்றப்போ குடுங்க”. ஒரு சிறிய மிரட்டலுடன், குழந்தைமாதிரி பிடிவாதம் பிடித்தாள் கல்யாணி.

    “ஒங்க மாமி செத்துப்போய் இன்னும் ஒரு மாசம்கூட ஆகலே, குழந்தே. நான் வரதுக்கில்ல!”

    “எத்தனை பணம்னு சொன்னீங்க?” அப்போதுதான் அவளுக்கு உறைத்தாற்போல் கேட்டாள். “ஒரு லட்சமா! அப்படியோவ்!” சிரித்தாள். “என்ன மாமா? லாட்டரி ஏதும் அடிச்சீங்களா?”

    தளர்ந்த குரலில் ஒப்புக்கொண்டார்: “இல்லேம்மா. ஒரு பந்தயத்திலே கிடைச்சது!”

    அவ்வார்த்தையைக் கேட்டதும், அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள் கல்யாணி.

    மகளுக்குப் பரிசு கிடைக்காத ஆத்திரத்தில் அம்மா கூறியது இப்போது கேட்டது: `மனுசன் எவங்கிட்டேயோ பணம் வாங்கிக்கிட்டு, வேணுமின்னே ஸ்ருதியைக் குறைச்சு வாசிச்சிருக்கான். அப்போதானே ஒனக்குப் பரிசு கிடைக்காம பண்ணமுடியும்?’

    `சேச்சே! மாமா என்னை அவர் பெறாத மகளாத்தான் நினைச்சுக்கிட்டிருக்காரும்மா. அப்படியெல்லாம் தப்புத்தண்டாவுக்குப் போகமாட்டார். தினமும் சாமி காரியம் பண்றவரு!’ என்றெல்லாம் இந்த மனிதரையா விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசினோம்!

    கல்யாணி செல்லப்பாவைப் பார்த்த பார்வையில் ஒரு வெறுப்பு. அப்பார்வையில், `ஒங்களை எவ்வளவு ஒசத்தியா நினைச்சிருந்தேன்!’ என்ற வேதனைதான் அதிகமிருந்ததோ?

    அதைத் தாளமாட்டாது தலைகுனிந்தார் செல்லப்பா.

    “வாங்க, போகலாம்!”

    அவரிடம் சொல்லிக்கொள்ளாமலேயே வெளியே விரைந்தாள் கல்யாணி.

    பணப்பெட்டி அங்கேயே இருந்தது. உள்ளே புதிய இரண்டாயிரம் ரூபாய் நோட்டுகள், கத்தை கத்தையாய்!

    Share

  • இழுத்துண்டு ஓடு

    தமிழ்த்தேனீ

    சபேசனுக்கு  இன்னும் கொஞ்சம் வெண்டைக்காய் போடு அவனுக்கு சின்ன வயசிலேருந்தே வெண்டைக்காய் பிடிக்கும் என்றார்  கண்ணன்
கன்ணனின் மனைவி ஆனந்தி நிறைய இருக்கு சபேசன் அண்ணா கேட்டு சாப்பிடுங்க என்றாள்  

சரி ஆனந்திம்மா  போடும்மா  சாப்படறேன் என்றபடி சாப்பிட்டுக்கொன்டே
டேய் கண்ணா  இந்த  வாழ்க்கையிலே  நம்மைச் சுத்தி மனுஷ வடிவிலே இருக்கற  நரி பூனை சிங்கம் கரடி காட்டுநாய்,ஓநாய் மாதிரி இருக்கற மனுஷாகிட்டேருந்து நம்மளைக் காப்பாத்திண்டு ஓடறது இருக்கே

அதுதாண்டா  பெரிய திறமையான காரியம்
அப்பிடி ஓடி ஓடியே நாம ரெண்டு  பேரும் ஏதோ  நம்மாலான நம்மோட பொறுப்புக்களையெல்லாம் நிறைவேத்தி பிள்ளங்களையெல்லாம் படிக்கவும் வெச்சு  கல்யாணமும் செஞ்சு வெச்சு நிமிந்துட்டோம் , அதுனாலே  நிம்மதியா இருக்கு  என்றார்  கண்ணன்

ஆமாம் கண்ணா நாம எங்கேயாவது  தவறும் போது உன் பொண்டாட்டி உன்னையும்  என் பொண்டாட்டி என்னையும் , அதே மாதிரி அவங்க  தவறும் போது நாமளும் அவங்களுக்கு  சொல்லிக் குடுத்து  இழுத்துண்டு ஓடித்தானே  இப்பிடி வளந்திருக்கோம்  என்றார் சபேசன்

சபேசா  இப்போ  நினைச்சுப் பாக்கறேன்  நீ இதோ இருக்காளே கனகா இவளை நீயும் இவ உன்னையும் இழுத்துண்டு ஓடிட்டீங்கன்னு ஊரே  உங்களை  கரிச்சுக் கொட்டித்தே என்றார்  கண்ணன்

கண்ணா   நீ ஆனந்தியைக் கல்யாணம் செஞ்சிண்டு இழுத்துண்டு  இவ்ளோ தூரம் வாழ்க்கையிலே ஓடி வந்திருக்கே
நான்  இந்தக் கனகாவை இழுத்துண்டு ஓடிப் போயி கல்யாணம் செஞ்சுண்டிருக்கேன். 

ஆனா  நாம ரெண்டு பேரும்  இன்னமும் 60 வயசாகியும் இன்னமும்  இழுத்துண்டு  ஓடிண்டேதானா  இருக்கோம் . பாதியிலே  விட்டுட்டு ஓடிடலையே  அதுதான்  விசேஷம்  என்றார்  சிரித்துக்கொண்டே

ஆமா  சபேசா ஆனா இப்போ  இழுத்துண்டு ஓடிப்போய் பாதியிலேயே  விட்டுட்டு போயிடறாங்களே  அதுதான் ப்ரச்சனையா இருக்கு என்றார் கண்ணன்

போறும்  வழியாதீங்க  என்று ஆனந்தியும் கனகாவும் ஏகோபித்த குரலில் சொன்னார்கள் , இழுக்கறதாம் ஓடறதாம்  வாழ்க்கையிலே  ரெண்டு பேருமே சேர்ந்து ஒத்துமையா இழுத்துண்டு ஓடினாத்தானே  வண்டி நல்லா  ஓடும்   என்றாள் ஆனந்தி
அதானே  என்றாள் கனகா


               சுபம்
    Share

  • மளுக்கென்று முறியும்

    -தமிழ்த்தேனீ 

    எங்கேயோ ஒரு பெரிய   மரம் மளுக்கென்று முறியும் சப்தம் கேட்கவே  ஓடிப் போய் எட்டிப்பார்த்தார் பெரியவர். அங்கே என்ன வேடிக்கை பாக்கறீங்க? கேள்வி காதிலே  விழுந்தது  இல்லே என்றார்  மகன்.

    இல்லே  ஏதோ பெரிய மரம்  முறிஞ்சாப் போல சத்தம் கேட்டுது என்றார் பெரியவர்.

    எங்களுக்கெல்லாம் ஒரு சத்தமும் கேக்கலே;  உங்களுக்கு மட்டும்  எப்பிடி இந்தச்  சத்தமெல்லாம் கேக்குது. சரி அது இருக்கட்டும்  நான் கேக்கற கேள்விக்கு  பதில் சொல்லுங்க.  வேலையிலேருந்து  ரிடைர் ஆனதிலேருந்து  ரெண்டு வருஷமா சும்மாத்தான  வெட்டியா இருக்கீங்க எதையாவது உருப்படியா  செய்யலாம்னு உங்களுக்கு  தோணாதா என்றார் மகன்.

    மீண்டும் ஒரு முறை அவரை நோக்கி இந்தக் கேள்விக் கணை  அனுப்பட்டு நேராகவந்து சர்ர்ர்ர்ர்ர்ரக் என்று  மார்பிலே  குத்தி  அந்தக் கணையின் மேல்பக்கம் விரிந்து அங்கும் இங்கும் ஆடியது.

    ஏம்பா நானா மாட்டேங்கறேன்  நிறைய பேர்கிட்டே வேலை கேட்டேனே…  உடம்பிலே தெம்பு இருக்கறவனுக்கே  வேலை குடுக்க முடியலே;  போயி வீட்டுலே தூங்குங்க பெரியவரே  அப்பிடீன்னு கிண்டல் செய்யறாங்கப்பா  நான் என்னா செய்வேன் என்றார்.  மார்பிலே குத்திய கணையின் கூர்முனை உள்ளே உறுத்த உள்ளுக்குள்ளே  முழுவதும் வலிக்க  அதைத்தாங்கியபடி,
    ஏதோ என்னாலானது காலையிலே போயி பால் வாங்கிட்டு வரேன், ரேஷன் வாங்கிட்டு வரேன், காய்கறி வாங்கிட்டு வரேன்,  எலக்ட்ரிக் பில் கட்டிட்டு வரேன்,  பேரப் பிள்ளைங்களைப் பள்ளிக் கூடத்திலே விட்டுட்டு சாயங்காலம் கூட்டிகிட்டு வரேன்.  வேற என்னா செய்ய முடியும் என்னாலே  என்றார் அவர்.

    தெரியுது இல்லே  வெட்டியாத்தான்  இருக்கோம்னு;  நாந்தானே உங்களையும் காப்பாத்திகிட்டு இருக்கேன்னு; அப்போ யார் விஷயத்திலேயும்    அனாவசியமா தலையிடாமே  சும்மா இருக்கணும்  புரியுதா  என்றார்  மகன். பெத்து வளத்து ஆளாக்கி ஏதேதோ செஞ்சு வேலையும் வாங்கிக் குடுத்ததெல்லாம் மனதிலே நிழலாட  உள்ளுக்குள்ளே  உயிர்போகும்  வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு, கொஞ்சம் இருப்பா  என்றவர் ஓடிப்போய் கதவருகே காதை வைத்துக் கேட்டார்.  ஏதோ ஒரு பெரிய மரம் மளுக்குன்னு முறியறா மாதிரி  சப்தம் கேக்குதே என்றார்.

    மருமகள்  எதுக்கெடுத்தாலும்  இப்பிடி ட்ரஸ் பண்ணாதீங்க , இப்பிடி காசைக் கரியாக்காதீங்க  இப்பிடி பிள்ளைங்க  படிப்பைக் கெடுத்து  எப்போ பாத்தாலும் டீவீயைக் கத்த விடாதீங்கன்னு  எப்போ பாத்தாலும்  எதையாவது சொல்லிகிட்டு  உயிரெடுக்கறாரு என்றாள்.

    அன்று இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு பாத்ரூம் போக வந்த மருமகள் பயந்து போய் புருஷனை எழுப்பினாள்  அவன் ஓடி வந்து எட்டிப் பார்த்தான். பெரியவர்  இருட்டில் கதவருகே காதை  வைத்துக் கொண்டு எங்கியோ ஒரு மரம்  முறிஞ்சு போச்சு  என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

    மருத்துவப் பரிசோதனைகள்  எல்லாம் முடிந்து  மருத்துவர்  மகனிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்.  இவருக்கு  ஒரு வியாதியுமில்லே;  இதயம் நல்லா  இருக்கு;  மூளையிலே  எந்தப் ப்ரச்சனையும் இல்லே;  கிட்னி நல்லா வேலை செய்யுது; ஆரோக்கியமாத்தான் இருக்காரு. பயப்பட ஒண்னுமில்லே என்றார்

    வெளியே  கதவில் காதை வெச்சுகிட்டு  மரம் முறிஞ்சு போச்சு;  மரம் முறிஞ்சு போச்சு என்று கதறிக் கொண்டிருந்தார்  பெரியவர். அவர்  மனைவி வாயைப் பொத்திக் கொண்டு அவரையே பார்த்தபடி அழுது கொண்டிருக்கிறாள்.

    மனம் முறிஞ்சு போச்சுன்னு சொல்லத் தெரியலே அவருக்கு.

    மரம் முறிஞ்சு போச்சு என்று அலறுகிறார் பெரியவர். யாருக்குமே காதிலே விழவில்லை  மனம் முறிஞ்ச சப்தம். மனம் முறியும்  சப்தம் வெளியே கேட்காதே!

    Share

  • ஏனிந்த முடிவு?

     நிர்மலா ராகவன்

    தொலைபேசியைக் கையில் எடுத்தவுடனேயே அம்மா கூறினாள், முகமன்கூட இல்லாமல்: “திவா போயிட்டான்”.

    அக்குரலிலிருந்த தீர்மானம், இனி அவன் எங்கேயும் போகமுடியாது என்று ஒலிப்பதுபோலிருந்தது.

    “அண்ணன் குடும்பத்தோட சண்டையோ, பூசலோ, இந்தச் சமயத்தில விட்டுக்குடுக்கலாமா? நான் போய் பார்த்தேன். உடம்பெல்லாம் நீலம் பாரிச்சு..!”

    அதற்குமேல் கேட்க முடியவில்லை சுதாவால். இயற்கையான சாவு நேர்ந்தால் உடலில் உடனே நிறமாற்றம் உண்டாகுமா?

    `இது தற்கொலைதான்!’ என்று அவளது அந்தராத்மா கூவியது. ஏனெனில், இது திவாகரின் முதல் தற்கொலை முயற்சி அல்லவே!

    அம்மா தன்பாட்டில் பேசினாள்: “திவாவோட சாவுக்கு ஆளுக்கு ஒரு காரணம் சொல்றாங்க. விஷக்காய்ச்சல்னு சிலபேர். ரெண்டு தங்கைகளுக்கு கடன் வாங்கிக் கல்யாணம் செஞ்சு குடுக்கறதுக்காக வாங்கின கடனை அடைக்க முடியாம்போன அதிர்ச்சியில மாரடைப்புங்கிறாங்க மத்தவங்க”.

    ஏதாவது பேசியாக வேண்டுமே என்று சுதா வாயைத் திறந்தாள். “எப்படிப் போனா என்னம்மா? போயிட்டான். அவ்வளவுதான். கல்யாணமாகி ஒரு வருஷம்தானே ஆச்சு! பாவம், அவ!” தான் பார்த்தே இராத பெண்ணுக்காகப் பரிதாபப்பட்டாள்.

    “நீ வேற! பிணம் இந்தப் பக்கம் போகுது, அவன் பெண்டாட்டி அந்தப் பக்கம் அவங்கப்பா வீட்டுக்குப் போயிட்டா. சம்பிரதாயத்துக்குக்கூட அழவே இல்ல! என்னத்த சொல்றது! நல்லாவே இல்லே, போ!”

    அப்படியானால், அந்த தம்பதியருக்குள் எத்தகைய உறவு இருந்திருக்கும்? இத்தனைக்கும், ஓராண்டு காலம் ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்! யோசிக்க ஆரம்பித்தாள் சுதா.

    அவளுடைய பெற்றோரின் வீடு மாடியும் கீழுமாக விசாலமாக இருந்தது. அங்கு அவனுக்கென்றே தனி அறையை விட்டிருந்தார்கள். சுவற்றை ஒட்டிய புத்தகங்களுடன் வாசகசாலையை ஒத்திருக்கும். அவனுடைய தாய் வீட்டில் ஒரே ஹாலில் சகோதரிகளுடன் படுப்பதைவிட இங்கு எவ்வளவோ சுகமாக இருந்தது. ராஜி அத்தைக்கு எந்த உதவி வேண்டுமானாலும் அவனைத்தான் அழைப்பாள்.

    “எதுக்கு அத்தை என்னை அவ்வளவு அவசரமா வரச்சொன்னீங்க?”

    “நம்ப வீட்டுக்கு ஒங்க மாமாவோட சிநேகிதர் வந்திருக்காருடா, திவா. எனக்கு முக்கியமான வேலை இருக்கு. ஒனக்குப் பள்ளிக்கூடம் லீவுதானே! அதான்! சுதாவை எப்படித் தனியா விட்டுட்டுப் போறதுன்னு யோசிச்சேன்”.

    திவாகர் சிரித்தான். “சுதாவுக்கு நான் காவலா? நல்ல வேடிக்கைதான்! அவகிட்ட வாலாட்டறவங்களை சும்மா விட்டுடுவாளா? ஒதைக்க மாட்டா?”

    என்னதான் மகள் தற்காப்புக் கலையில் கறுப்புப்பட்டி ஜெயித்திருந்தாலும், பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணை யாரோ ஒரு ஆணுடன் தனியாக விடலாமா? தன் ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினாள்.

    “அட, இதுக்குப் போய் கெஞ்சணுமா? என்ன அத்தை நீங்க!”

    “நீ ஏதாவது புஸ்தகத்தை எடுத்துப் படிச்சுக்கிட்டிரு, திவா. சுதா கீழே படிச்சுக்கிட்டிருக்கா. பாத்துக்க. சீக்கிரமே அந்த அங்கிள்  வெளியில் கிளம்பிடுவார்,” என்று ரகசியக்குரலில் கூறிவிட்டு ராஜி அத்தை பறந்தாள்.

    மாடியில் தொலைகாட்சிமுன் அமர்ந்திருந்த மனிதர் அவனைக் கவனித்ததாகவே தெரியவில்லை. அடுத்து என்ன செய்வதென்று புரியாது, அவன் தன் அறைக்குப் போய் கட்டிலில் படுத்தான்.

    “திவா! கதவைச் சாத்திக்கிட்டு என்ன பண்ணிக்கிட்டிருக்கே?” இரண்டு நிமிடங்களுக்குமேல், கதவை உடைக்காத குறையாகத் தட்டி ஆர்ப்பாட்டம் செய்தாள் அவள். “எனக்கு அங்க ஒரு புஸ்தகம் வேணும். திறக்கப்போறியா, இல்லையா?”

    சிறிது தாமதமாக அவன் கதவைத் திறந்தபோது, கட்டிலில் படுத்திருந்த விருந்தாளி சற்று புரண்டு படுத்ததைக் கவனித்தாள்.

    உள்ளை போக யத்தனித்தவளிடம், “நீ இரு,” என்றவன் கதவை வெளியில் சாத்தினான். “தாங்க்ஸ்!” என்றான் முணுமுணுப்பாக.

    அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தாள் சுதா. அவன் முகம் அழுவதுபோலிருந்தது. தலை மிகக் குனிந்திருந்தது.

    “அத்தைகிட்ட சொல்லிடாதே!” என்றான் கெஞ்சலாக. அவனுக்கிருந்த படபடப்பில், தவறு யார்மேல் என்று ஆராயத் தோன்றவில்லை.

    எவ்வளவு பெரிய இக்கட்டிலிருந்து தன்னைக் காப்பாற்றி இருக்கிறாள்! இவள் தனக்கு எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் பக்கபலமாக இருப்பாள் என்ற நம்பிக்கை வந்தது.

    முதலில் படிப்பு, பின்பு சுதாவின் கல்யாணப்பேச்சு எடுக்கப்படும்போது தன் எண்ணத்தை அத்தையிடம் தெரிவித்தால் மறுக்கவா போகிறாள் என்று பொறுத்துப்போக எண்ணினான்.

    ஆனால் திவாகரால் நீண்ட காலம் பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லை.

    ஆத்திரத்துடன் உள்ளே நுழைந்தவளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள் ராஜி.

    “இந்த திவா என்ன நினைச்சுக்கிட்டிருக்கான்? எனக்கு காதல் கடிதம் எழுதியிருக்கான்மா. அதுவும் காலேஜூக்கு!”

    “எங்கே, கொண்டா!”

    “அது.. எனக்கு வந்த கோபத்திலே ஒடனே கிழிச்சுப் போட்டுட்டேன். பிரின்சிபல் கைக்குப் போயிருந்தா..?”

    “ரொம்ப நல்லவன்மாதிரி நடிச்சானே, ராஸ்கல்! இவனையெல்லாம் வீட்டிலேயே சேர்த்திருக்கக் கூடாது!”

    அந்த சிறிய சமாசாரம் பூதாகாரமாக உருவெடுக்க, அண்ணன் தங்கை உறவு அறுபட்டது. ஆனால், திவாகர் மனம் தளரவில்லை.

    “சுதா! நீ எனக்குப் பதிலே தரலியே?” கட்டைக்குரல் கீச்சுக்குரலோடு கலந்து ஒலித்தது. தன்னையுமறியாமல், அவ்வப்போது கீச்சுக்குரலில் பேசுவான். `வேடிக்கை’ என்றெண்ணி பிறர் சிரிக்க, அப்போதெல்லாம் அவமானத்தால் அவன் முகம் சிவந்துவிடும்.

    அவனை ஏறெடுத்துப் பார்த்த சுதா திகைத்தாள்.  முன்பு பார்த்துப் பழகிய திவாவா இவன்!

    உலகிலேயே அழகில் தன்னை மிஞ்சுபவர்கள் கிடையாது என்ற கர்வம் பதின்ம வயதினருக்கு எழுவது இயற்கை. திவாகர் தன் உருவத்தில் செலுத்திய கவனத்தால் பிற ஆண்பிள்ளைகளின் கேலிக்கு இலக்காகி இருந்தானே! ஈரத்தலை சொட்டச் சொட்ட அவன் அரைமணி நேரம் தலை சீவிக் கொண்டது மறக்கக்கூடியதா!

    இப்படி கலைந்த தலையும், குழிவிழுந்த கன்னங்களுமாக, ஏதோ பஞ்சத்தில் அடிபட்டவன்போல் காட்சி அளிக்கும்படி அப்படி என்ன நேர்ந்துவிட்டது?

    அவளுக்கு முன்பு எப்போதோ நடந்த சம்பவம் ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது.

    `ஐயே! எங்க வீட்டில பொம்பளை ராஜ்ஜியம்! யாருக்கு அங்க இருக்கப் பிடிக்கும்!’ என்றான் திவா. அவனுக்கு மூன்று தங்கைகள், ஒரு அக்காள்.

    அப்போது சிரித்தபடி வந்தான் அண்ணன் சிவா. `அதான் நீயும் பொம்பளைமாதிரி ஆகிட்டியா, திவாகரி?’

    `அண்ணா! அசிங்கமாப் பேசாதே!”

    அவனுக்கு அன்று பரிந்ததைத் தவறாக எடுத்துக்கொண்டுவிட்டானோ! இப்படிச் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறானே! தான் எப்போது, எங்கு போவோம் என்று கவனித்து, வாசகசாலைக்கும் வந்துவிட்டான்!

    “சுதா! நீ எனக்குப் பதிலே தரலியே?” மீண்டும் கேட்டான் திவாகர்.

    அண்ணனுடனும் அவனுடனும் சிறு வயதிலிருந்தே விளையாடி இருக்கிறாள். படித்த புத்தகங்களைப்பற்றி விவாதித்து இருக்கிறாள். ஒரே வயது மூத்தவனான அவனிடம் பாடங்களில் சந்தேகம் கேட்டிருக்கிறாள். இப்போதோ அவனைப் பார்த்தாலே அருவருப்பாக இருந்தது.

    “ஃபார் ஹெவன்ஸ் ஸேக்! (For heaven’s sake)”  என்று அடிக்குரலில் கர்ஜித்தாள். “என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே!”

    திவாகர் எந்த நிமிடமும் அழுதுவிடுவான் போலிருந்தது. தளர்நடையுடன் அங்கிருந்து சென்றான்.

    மறுநாள் வாசகசாலை நிர்வாகி, “ஒங்க சொந்தக்காரராமே! இதை ஒங்ககிட்ட கொடுக்கச் சொன்னார்!” என்று ஒரு சிறு கவரைக் கொடுத்தபோது, தன் முகபாவம் மாறாமலிருக்கப் பெரும்பாடு பட்டாள் சுதா.

    அதைப் பிடுங்காத குறையாக வாங்கிக்கொண்டு, வீட்டுக்கு விரைந்தாள்.

    அதில் ஒரே வரி: என் தற்கொலை முயற்சி என் நண்பர்களால் தடுக்கப்பட்டது.

    அந்த எழுத்துக்களின்மேல் ஒரு மெல்லிய கோடு. எழுதிவிட்டு, பிறர் கண்ணில் படாமலிருக்க அடிக்கிறானாம்!

    ராஜியும் சுதாவும் சேர்ந்து சிரித்தார்கள். “பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கு இவனுக்கு!” என்றாள் ராஜி. “இனிமே நீ தனியா எங்கேயும் போகவேண்டாம், சுதா! பாக்கறவங்க லைப்ரரிக்காரன்தான் ஒனக்கு லவ் வெட்டர் எழுதி, எழுதிக் குடுக்கிறான்னு நினைக்கப்போறாங்க!”என்றவள், `சீக்கிரமே இவளுக்கு ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணி வைச்சுடணும். இல்லாட்டி இது எங்கே போய் முடியுமோ!’  என்று முடிவெடுத்தாள்.

    `பட்டப்படிப்பு முடிந்ததுமே கல்யாணமா!’ என்று சுதா அடம் பிடிக்கவில்லை. இனி திவாவின் தொல்லை இருக்காது என்ற நிம்மதி பிறந்தது.

    “திவாகருக்கு கல்யாண இன்விடேஷன் அனுப்ப வேண்டாம்னு பாக்கறேன்!”

    தாயின் யோசனையை ஏற்கும்விதமாக சுதா தலையசைத்தாள்.

    அடுத்த ஆண்டே ஒரு பெரிய காகித உறை — அழகிய பூ வேலைப்பாட்டுடன், சரிகை மின்ன, பூமாலையணிந்த ஆணும் பெண்ணும் கைகோர்த்த நிலையில் இருந்த படத்துடன் — தபாலில் வந்தது. பிரிக்காமலேயே அது யாரிடமிருந்து வந்திருக்கிறது என்று புரிந்து போயிற்று சுதாவுக்கு.

    வேறு யார்! `உன்னைவிட்டால் எனக்கு வேறு பெண்ணே கிடைக்கமாட்டாளோ?’ என்று திவாதான் சவால் விட்டிருக்கிறான்!

    திவாகரை, `திவாகரி,’ `பொம்பளை’ என்று பிற பையன்கள் பலவாறாக கேலி செய்ததில் ஏதோ உண்மை இருந்திருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால், அன்று அந்த மனிதர் அவ்வளவு துணிச்சலுடன் அவனிடம் முறைகேடாக நடக்கத் துணிந்திருப்பாரா?

    தானே ஒத்துக்கொள்ள விரும்பாத இயல்பை அவன் உணர்ந்து அதிர்ந்த தருணமோ அது?

    அதை ஏற்கத் துணிவில்லாது, `ஒரு பெண்ணை மணந்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்!’ என்று கணக்குப் போட்டிருக்க வேண்டும். அந்த பயத்தில்தான் தன்னை அப்படித் துரத்தியிருக்கிறான்!

    அப்படியானால், கல்யாணமாகி ஒரு வருடத்துக்குள் ஏனிந்த முடிவை எடுத்தான்?

    சுதாவின் கற்பனை கட்டுக்கடங்காமல் ஓடியது.

    திவாகரால் இன்னொரு பெண்ணுடன் இணைந்து, ஓர் ஆண்மகனாக வாழ முடியாமல் போயிருக்கும். எந்தப் பெண்ணுக்கும் உற்ற கணவனாக அவனால் இருக்க முடியாது என்ற உண்மை தந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்காதுதான்..!

    “பாவம், திவா!” என்றாள் சுதா. உரக்கவே.

    Share

  • தேய்மானங்கள்

    க. பாலசுப்பிரமணியன்

    அந்தத் தங்கச் சங்கிலியை பொற்கொல்லர் தன்னிடமிருந்த கல்லில் தேய்த்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

    “கொஞ்சம் மெதுவாக.. …நீங்க தேய்க்கிற வேகத்திலே தங்கமெல்லாம் அப்படியே உதிர்ந்து விழுந்திடும் போல இருக்கு” என்று சிரித்துக்கொண்டே பைரவி அவரிடம் தன் ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினாள்

    “சரிபாக்கறப்போ கொஞ்சம் தேய்மானம் இருக்கத்தாம்மா இருக்கும்” என்று அவரும் சிரித்துக்கொண்டே பதில் சொன்னார்.  “நிறைய அழுக்கு ஏறியிருக்கு,,”

    “பின்னே என்ன. மூன்று தலைமுறையாக இவங்க வீட்டிலே ஒவ்வொருவர் கழுத்திலேயும் தொங்கிக்கொண்டிருக்கேனே.. ” என்று அந்த தங்கச் சங்கிலி தனது மனதிற்குள் முணுமுணுத்தது.

    “இது எங்க பாட்டி போட்டுக்கொண்டிருந்தது. அப்பொறம் எங்க அம்மா போட்டுண்டா. பின்னாலே என் கல்யாணத்தின் போது அம்மா என் கழுத்திலே போட்டுவிட்டா…” பைரவி பக்கத்திலுள்ளவர்கள் காதிலே விழும்படி பெருமையாகச் சொன்னாள்.

    “இது ரொம்ப ராசியான சங்கிலி ” பைரவி முகத்தில் ஒரு பெருமிதம் வெளிப்பட்டது.

    “ஆமா.. ஆமா .. அதனால் தான் ஊரிலே கல்யாணம் எங்கே நடந்தாலும் பைரவியோட சங்கிலி என்று என்னை கழுத்தில் போட்டு அல்லாட விட்டவர்கள் எத்தனை பேர்…” அந்தச் சங்கிலி அலுத்துக்கொண்டது .

    “இது நாலரைப் பவுன் இருக்கும்மா.. ” பொற்கொல்லர் தொடர்ந்தார்.

    “அய்யயோ… இது மொத்தம் அஞ்சு பவுனாச்சே.. ” பைரவி அலறினாள்.

    “அம்மா.. எத்தனை வருஷமா உபயோகிச்சிருக்கீங்க.. தேய்மானம் இருக்காதா… அதுக்கும் வயசாகறதில்லே.. “

    “அதுக்காக.. அதன் எடை இவ்வளவா குறையும்…” இது பைரவி.

    ‘அதான் சொன்னேனேம்மா.. நாளாக நாளாகத் தேய்மானம் அதிகமாகும் ” அவர் சமாதானப் படுத்தினார்

    “எவ்வளவு நாள் வெயில், மழை, வியர்வை என்று எதிலெல்லாம் குளிச்சிருக்கேன். உழைச்சு உழைச்சு உடம்பு குறுகிப்போச்சு.. ” என்று அந்தச் சங்கிலியும் அலுத்துக்கொண்டது.

    “என்னவோ.. இதை போட்டுட்டு புதிதாகத் தான் வாங்கணும் .” பைரவியின் ஆசைக்கு அடுத்த பரிமாணம்.

    “கொஞ்சங்கூட நன்றி இல்லை பாருங்க.. எவ்வளவு உழைச்சிருக்கேன்.. எத்தனை முறை இவளுக்காக நான்  சேட் கடையிலே துணிப்பைக்குள்ள வாயைமூடிக்கொண்டு படுத்துக்கொண்டிருக்கேன். இவள் மானத்தை காப்பாத்தியிருக்கேன்.  பையனை படிக்க வைக்கப் பணம்.. …அவ புருஷனோட தங்கச்சி கல்யாணத்துக்குப் பணம்.. வீடுகட்ட பணம்…. அவளோட பணத்துக்காக என்னை அடகு வெச்சு வாழ்க்கை நடத்தினவ.. இன்னிக்கு கையிலே காசு வந்துட்டதுன்னு, நன்றி கெட்டு என்னைத் தூக்கி எறியறாளே. ” அந்தத் தங்க சங்கிலியின் மனக்குறை யாருடைய காதிலும் விழவில்லை. ..

    “அப்போ உறுக்கிடட்டுங்களா” பொற்கொல்லர் கேட்டார்.

    “உருக்கணுமா என்ன?..” பைரவி.

    “ஆமாங்க.. அப்போதான் அழுக்கெல்லாம் போனவிட்டு என்ன சரியான எடை இருக்குன்னு கண்டுபிடிக்க முடியும் “

    தன்னுடைய உருவத்தின் கடைசி காலத்தில்  அந்தத் தங்கச் சங்கிலி தன்னுடைய பழைய நாட்களை நினைத்து பெருமை பட்டுக்கொண்டிருந்தது..

    “உருக்க எவ்வளவு நேரம் ஆகும்? எனக்கு கொஞ்சம் வெளியிலே போகணும்.. ” பைரவி தன்னுடைய அவசரத்தை வெளிப்படுத்த்தினாள்

    ” ஒரு மணி நேரம் ஆகும்.. மத்த வேலையெல்லாம் இருக்குல்ல.. நீங்க எங்கேயாவது வெளியிலே போயிட்டு வருதுன்னா வாங்க.. “

    பைரவியின் மனதில் உலவும் சந்தேகத்தை உணர்ந்துகொண்ட சங்கிலி சொன்னது.. “ஏன் பயப்படறே.. இவர் ஒன்னும் செய்ய மாட்டார்.. நீ எத்தனை தடவை நம்ப முடியாதவங்களுக்கெல்லாம் என்னை தாரை வார்த்திருக்க.. ..தைரியமாய் போ.. ” காதில் ஏதோ அடைப்பது போலிருந்ததால் பைரவி தன் காதுகளை தேய்த்துக் கொண்டாள்

    “ஏம்மா.. ரொம்ப தூரம் போணுமா…?” பொற்கொல்லர் கேட்டார்.

    ” இல்ல.. இல்ல.. இங்கே பக்கத்திலேதான்.. அந்த ரெசிடென்சி  வரைக்கும்.. “

    பொற்கொல்லர் புரியாமல் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தார்.

    “அதாங்க.. அந்த முதியோர் இல்லம் வரைக்கும். அங்கேதான் எங்க மாமியார் இருக்காங்க. மாசத்துக்கு ரெண்டுதடவை நானும் அவரும் போய் பார்த்திட்டு வருவோம்.. அதான்.. இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டோமே.. அது பக்கத்திலே தானே இருக்கு .. இங்கே பாருங்க.. அந்த சன்னலிலிருந்து பார்த்தா தெரியும்.. “

    அந்த தங்கச் சங்கிலி சிரித்தது..

    அந்த மூதாட்டியின் தேய்மானத்தைவிட தன்னுடைய தேய்மானம் மிகக்குறைவுதான் என்று உணர்ந்தது.

    “என்ன. வரீங்களா .. அம்மாவைப் பார்க்கப்போலாமா? ” என்று சற்றுத் தள்ளி நாற்காலியில் அமர்ந்து அமைதியாக பாப்கார்ன் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த தன் கணவனிடம் அவள் கேட்டாள்

    அவன் தலையசைத்தான்.

    அந்தத் தங்கச் சங்கிலி உருகுவதற்குத் தன்னை தயார் செய்துகொண்டது.

    Share

  • பரிபூரணம்

    -தமிழ்த்தேனீ

    1. “காலடிகள்“

    ஒருவர் எப்போதும் ராமநாம  ஸ்மரணையிலேயே இருப்பார்.  சிறந்த  ராமபக்தர்   அவர்  எப்போதுமே இறைவனை  வேண்டுவதால்   இறைவனும் அவரைக் காக்க  அவர்  கூடவே  நடந்து வருவாராம்.  அப்போது பின்னால் பார்த்தால் இரு காலடிகள் கூடவே வருவது  தெரியுமாம் அந்த  பக்தருக்கு. ஒரு நாள்  அவர்   காலில்  அடிபட்டு  நடக்க  ஸ்ரமப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில்  பின்னால் திரும்பி இறைவன் வருகிறானா  என்று பார்த்தாராம்.  அங்கே இறைவனின் திருவடிகளின்  தடம் காணவில்லை.   ஒரே ஒரு ஜோடிக் கால்தடங்கள் மட்டுமே  தெரிந்ததைப் பார்த்து  இறைவா என்னைக்  கைவிட்டு விட்டாயா   உன் காலடித் தடம் காணோமே  என்றாராம்.

    அதற்கு  இறைவன் நான் உன்னை  எப்போதுமே கைவிடமாட்டேன்  இப்போது தெரிவது  உன் காலடித் தடமல்ல;   என் காலடித் தடமே  உனக்கு காலில் அடிபட்டிருப்பதால் உன்னையும் தூக்கிக் கொண்டு நான் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்  என்றாராம் இறைவன்.

    *****

    2. “பரிபூரணம்”

    ஒருவன் மலைப்பாதையில் நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தபோது தவறி விழுந்துவிட்டான். உடனே அவன் கைக்குக் கிடைத்த மரத்தின் வேரைப் பிடித்துக் கொண்டு இறைவா காப்பாற்று என்று கதறுகிறான். அசரீரியாக, ”நீ அந்த வேரை விட்டுவிடு நான் காப்பாற்றுகிறேன்” என்று ஒரு குரல் கேட்கிறது. அதெப்படி விடமுடியும் இதையும் விட்டுவிட்டால் நான் கீழே விழுந்துவிடுவேன் என்றான் அந்த மனிதன்.

    உனக்கு என் மேல் நம்பிக்கை இருக்கிறதா நான் காப்பாற்றுவேன் என்றது அந்த அசரீரி.

    இ ரு க் கி ற து ஆனாலும் பயமாய் இருக்கிறதே என்றான் அந்த மனிதன்.

    அப்படியானால் பயப்படாமல் அந்த மரத்தின் வேரை விட்டுவிடு என்றது அசரீரி.

    இல்லை எனக்குப் பயமாய் இருக்கிறது என்றான் அவன்.

    நான் ஏற்கெனவே உன்னைக் காப்பாற்றிவிட்டேன் நீதான் கவனிக்கவில்லை என்றது அசரீரி.

    அப்படியா எப்படி என்றான் மனிதன்.

     கீழே குனிந்து பார் என்றது அசரீரி.

    அந்த மனிதன் கீழே குனிந்து பார்த்தான். அவன் காலுக்கும் பூமிக்கும் இடையே இரண்டடி இடைவெளிதான் இருந்தது.

    தெய்வமே என்னைக் காப்பாற்றிவிட்டாய் என்று சொல்லிக்கொண்டே கீழே குதித்தான் அந்த மனிதன் அனவன் குதித்தவுடன் அங்கே அந்தப் பூமியில் புதைமணல் அவனை ஊள்ளே இழுக்கலாயிற்று.

    அந்த மனிதன் அலறினான் காப்பாற்றிவிட்டேன் என்றாயே தெய்வமே இப்படிப் புதை மணலில் தள்ளி விட்டாயே என்று அலறினான்.

    கவலைப்படாதே என் மேல் உனக்கு முழு நம்பிக்கையே வரமாட்டேன் என்கிறதே என்றது அசரீரி.

    அப்போது ஒரு பெரிய ராக்‌ஷதக் கழுகு அந்த மனிதனைக் கால்களால் பற்றிக்கொண்டு பறந்தது.

    அந்த மனிதன் இறைவா புதைமணலிலிருந்து ராக்‌ஷதக் கழுகிடம் மாட்டிவிட்டாயே என்று அலறினான்.

    அடே மனிதா நான் எது செய்தாலும் அது உன்னைக் காக்கவே என்று நீ எப்போது புரிந்துகொண்டு எப்போது என்னை நம்பப் போகிறாய் என்றது அசரீரி.

    அந்த மனிதனுக்கு பயம் வந்துவிட்டது. இந்த ஒரு அசரீரிதான் இப்போது துணையிருக்கிறது இதையும் பகைத்துக் கொண்டால் நம் கதி அதோ கதிதான் என்று நினைத்து இறைவா நான் உன்னை நம்பாமல் யாரை நம்பப் போகிறேன் அதற்காக என்னை ஒரு ஆபத்திலிருந்து மீட்டு இன்னொரு ஆபத்தில் தள்ளி அதிலிருந்து மீட்டு இன்னொரு ஆபத்தில் தள்ளி அதிலிருந்து மீட்டு இன்னொரு ஆபத்தில் என்று சொல்லிக்கொண்டே போனவன், ஆமாம் நான் பேசுவது உன் காதில் விழுகிறதா இந்த ராக்‌ஷதக் கழுகு என்னைக் கவ்விக்கொண்டு வெகு வேகமாகப் பறக்கிறதே காற்றிலே நான் பேசுவது எனக்கே கேட்கவில்லையே உனக்கு கேட்கிறதா இறைவா என்று அலறினான்.

    அந்த அசரீரியிடமிருந்து ஒரு பதிலும் இல்லை.

    இறைவா நீயென்ன செவிடா ஊமையா நான் வேண்டுவது உன் காதில் விழுகிறதா என்று அலறினான் அந்த மனிதன். அந்தக் கழுகு ஓரிடத்தில் அவனை பத்திரமாக இறக்கி விட்டுவிட்டு நின்றது.

    அந்த மனிதன் தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தான் அப்பாடா வேறு ஆபத்து ஏதுமில்லை. நல்லவேளை இந்தக் கழுகு என்னைக் காப்பாற்றி விட்டது; ஆனால் நீ என்னைக் கைவிட்டு விட்டாயே என்றான் அந்த மனிதன்.

    நான் உன்னைக் கைவிடவே இல்லை. மனிதனே இது கழுகு அல்ல என் வாகனம் ஆகிய கருடன். இந்தக் கருடன் மேல் நானிருக்கிறேன் என்றது அசரீரி.

    இறைவா நீயிருக்கிறாயா இந்தக் கருடன் மேல் என்னால் காண முடியவில்லையே என்று அலறினான் அந்த மனிதன்.

    காலம் காலமாக உண்மையான பக்தியுடன் என்னை நோக்கித் தவமிருந்த பக்தர்களே காண முடியவில்லையே. என்னையே நம்பாமல் போலியாக பக்தி காட்டும் உன்னால் எப்படிக் காணமுடியும் என்னை? அதுவரை நீ உன் பக்தி போலியானதாக இருந்தாலும் உன்னை காப்பது என் கடமை ஆதலால் காப்பேன். ஆனால் என்னை நீ எப்போது பரிபூரணமாக நம்புகிறாயோ அப்போதுதான் நான் உனக்கு காட்சி அளிப்பேன் அதுவரை அசரீரியாகவே இருப்பேன்.

    நீ உன்னையும் உணர்ந்து என்னையும் உணரும் நேரம் வரும்போது சரீரியாகவே காட்சி அளிப்பேன் வருகிறேன் அல்ல அல்ல எங்கும் நிறைந்திருக்கிறேன் என்றது அசரீரி.

    கழுகு தன் அகலமான சிறகை விரித்து ஜிவ்வென்று மேலே எழுந்தது அல்ல அல்ல கருடன் பறந்து போனது.

    அதன் மேல் நாராயணன் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பல கண்கள் கவனித்தன; அவையெல்லாம் பரிபூரண சரணாகதி பெற்ற கண்கள்.

     

     

     

    Share

  • ’’தசாவதாவது அவதாரம் ”(கல்கி)….!

    ”க்ரேஸி” மோகன்

    ”நீ சொல்வது மெய்யாலுமே நிஜமா?….எங்கே தில்லிருந்தால் கற்பூரத்தைக் கொளுத்தி உள்நாக்கில் ஒரு மணி நேரம் ஊற வைத்து எச்சப்பண்ணாம அணைத்து முழுங்கு….மேல் துண்டைப் போட்டு அது மிதி படாமல் பின்பக்கமாக எகிறித் தாண்டு ” என்றெல்லாம் சில்லறைத்தனமான சத்தியங்களைச் செய்யச் சொல்லி என்னை சிரம தசைக்கு ஆளாக்காமல் நான் சொல்லப் போகும் இந்தக் கதையை….IN FACT இது கதை கூட அல்ல….ரகசியம்!….அதுவும் தேவ ரகசியம்!….வெயிட்டாகச் சொல்லப் போனால் இந்த தேவ ரகசியத்தோடு ஒப்பிட்டால் அந்த ”தங்க மலை ரகசியமே” தண்டோரா போட்டு தெருத் தெருவாக சொல்லும் அளவுக்கு சொத்தையாகி விடும் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்….”தாது புஷ்டியான பீடிகை போதும் ” என நீங்கள் கிசுகிசுப்பது என் காதில் குடைகிறது….பலான ரகசியத்திற்கு வருகிறேன்….

    சில பல வருட மாத நாட்களுக்கு முன்பு (உண்மைக் கதையில் நாள், கிழமை ,தேதி, திதி கமிட் செய்யாமல் இருப்பதே உத்தமம்) த்ரில்லர், க்ரைம், ஹாரர், செக்ஸ் படங்களாகப் பார்த்துப் பார்த்து கற்பிழந்து கிடந்த எனது டி.வி.டிஐ மடியாக்க ”திருமால் பெருமை”, ”திருவிளையாடல்”, ”ஸ்ரீ சக்கிரதாரி” போன்ற பக்திப் படங்களைப் போட்டு (எனது வேலூர் பாட்டிக்காக பிரத்யேகக் காட்சிகள்) வயதான கிழங்கள் சமேதராகப் பார்த்தேன்…. ஏதோ ஒரு தெலுங்கு டப்பிங் படத்தின் இறுதிக் காட்சியில், வெண் குதிரையில் ”வனமாலி கதி சார்ங்கி சங்கி ச நந்தகியாக” தசாவதாவது அவதார (கல்கி அவதாரம்) விஸ்வரூப தரிசனத்தை கேவலமான க்ராஃபிக்ஸில் ஒருவன் கொடுக்க ( நடித்த ராவ் ஜலமோகினியில் நால்வரை கற்பழித்தது வேலூர் பாட்டிக்குத் தெரியாது), வேலூர் பாட்டிக்கு உடம்பில் பெருமாள் ஆவேசம் வந்து விட்டது…. ” கண்ட கதைகளைப் படிக்கற…. கண்ட கதைகளை எழுதற…. கண்ட கண்ட சினிமாக்களை பாக்கற…. கடங்காரா… .கலி முத்திப் போச்சு…. கல்கி அவதாரம் எடுத்துதான் உங்களைக் கரையேத்தணும்…. போ…. பிரபந்தம் படி…. போ” என்று உச்சஸ்தாயியில் கத்திவிட்டு, ஒரு நிமிடம் மயக்கம் போட்டு, உடனே தெளிந்து, ஒன்றரை சொம்பு மோர் குடித்து விட்டு, ஒன்றுமே நடக்காதது போல தனது பேத்தியின் சீமந்தத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தாள்….

    crazy

    வேலூர் பாட்டியின் பாதிப்பால் ஆழ்வார்கள் நாலாயிரத்துக்கு அண்ணங்கராச்சாரியார் எழுதிய நோட்ஸை எடுத்துக் கொண்டு நான் பன்னிரெண்டு திருமண் இட்டுக் கொண்டு பக்திப் பரவசத்தோடு பால்கனிக்கு ஓடினேன். தசாவதாவது.. அதாவது.. பத்தாவது அவதாரம் கல்கி பற்றிய ஆழ்வார் பாசுரங்களைத் தேடிப் பிடித்து படித்துக் கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனது நினைவில்லை. மழைத்துளி மேலே பட்டு நிமிர்ந்த என்னைச் சுற்றி ஹிட்ச்காக்கின் மர்ம இருட்டு. அப்போது வானத்தில் ஈசான்ய மூலையில் பி.ஸி. ஸ்ரீராமின் காமிராவில் எபெக்ட் லைட்டிங் ஒன்று தோன்றி மறைந்தது. கூடவே ரஹ்மானின் எலக்ட்ரானிக் இடியோசை. அந்த ஒளியும் ஒலியில் கண் மூடித் திறந்த போது, பால்கனி விளிம்பில் பெருமாளின் மோகினி அவதார போஸில் ரவிவர்மா வரைந்தது போல ஒரு ஸ்திரி. சாதாரண ஸ்திரி அல்ல. மடிப்பு கலையாத இஸ்திரி… ஒரு மோனோலிஸா மந்தகாசத்தை உதிர்த்து விட்டு என்னைப் பார்த்து, “அஜஹ குஜஹ ஆகச்சதி கரிஷ்யாமி லம்போதர கோடீ ரோஜ்வல தாம்பூல ப்ரவசதி…” என்று புரியாத தேவநாகிரியில் சம்பாஷிக்கத் தொடங்கினாள். நான் முழிப்பதைப் பார்த்து முறுவல் பூத்து, “ஏ மனிதா! நான் சொல்லப் போகிறேன், கேள்..” என்று பால்கனியிலிருந்து குதித்து செந்தமிழுக்குத் தாவினாள்.

    தான் ஒரு தேவ தூதி (தேவ தூதனுக்கு பெண் பால்) என்று பகர்ந்தவளின் பெயரைக் கேட்டதுக்கு, “மச்ச நாகேந்திர கச்சபர்லிகா; சொச்ச நச்ச கஜ தந்திர நாபிகா; பக்க லாவண்ய படுபுஷ்டி சாமுத்திரிகா” என்று ஆரம்பித்து ஏழு காண்டங்களுக்குக் குறையாமல் அரை மணி நேரம் ஒரு அமரகோசமே பாடினாள். இந்திரன் சபையில் மேனகா, ஊர்வசி, ரம்பா ஆடும்போது ‘அட்மாஸ்பியரு’க்காக ஆடும் ‘எக்ஸ்ட்ரா’ ஜாதி என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள்.

    “விக்ர மயூர விரக படீர காமகாசாம் புய…” என்று ஆரம்பித்து, அரை மணி நேரம் கழித்து முடியும் பெயர் கொண்ட கந்தர்வ காதலன் அவளைத் “தனபாக்யம்” என்று சுருக்கமாக செல்லமாக விளிப்பதாகக் கூறி என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தினாள்.

    ஊடலின் உச்சகட்டத்தில் ஓட்டை வாய் கந்தர்வ காதலன் கல்கி அவதாரம் பற்றிய தேவ ரகசியத்தை தனபாக்கியத்திடம் உளறிக் கொட்டியிருக்கிறான். என்னதான் தேவலோகத்தைச் சேர்ந்தவளாக இருந்தாலும் தனபாக்கியமும் கேட்ட ரகசியத்தை காப்பாற்றாமல் பரப்ப வேண்டும் என்ற அனிச்சை செயலின் ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்ட ‘ஆர்டினரி’ பெண்தானே!

    தனபாக்யம் சொல்லக் கேட்டு நான் உங்களிடம் கூறப் போகும் இந்த தேவ ரகசியத்தை தயவு செய்து யாரிடமும் கூறி விடாதீர்கள்.

    “சொன்னால் எங்கள் தலை வெடித்து ஆயிரம் சுக்கல்களாக சிதறும்” என்று விடாமல் விட்டலாச்சார்யா படம் பார்த்த பாதிப்பில் நீங்கள் நினைப்பது என் வலது ஞானச் செவியில் விழுகிறது.

    பி.எஸ். வீரப்பா பாணியில் புருவத்தைப் பர்பண்டிகுலராக கண்ணையே குத்தும் அளவிற்கு நிமிர்த்தி, ஒரு ரீல் ஓடும் நேரத்திற்கு எக்காளமாக சிரித்து விட்டு சொல்கிறேன்: “உங்கள் நினைப்பு தவறு . நீங்கள் நினைப்பது போல தேவ ரகசியத்தை சொன்னவன் தலையை வெடித்துச் சிதறுவது துவாபரயுகத்தோடு சரி. கலியுகத்தை பொறுத்தவரை ரகசியத்தை சொன்னவன் தலைக்கு பதிலாக கேட்டவன் தலைதான் ஆயிரம் சுக்கல்களாக வெடித்துச் சிதறுமாம். பத்தாத குறைக்கு ரகசியம் கேட்டவன் ரெட்டை மண்டைக்காரனாக இருந்தால் ரெண்டாயிரம் சிக்கல்கள். தேவலோகத்தில் சிலபஸ் இப்போது வெகுவாக மாறி விட்டதாம். நான் சொல்லவில்லை. தனபாக்யம் சொல்கிறாள். ‘என்ன எழவுடா இது.. நீ சொல்லப் போற ரகசியத்தைக் கேட்டு தலை வெடிச்சு கபால மோட்சம் (மோட்சமா? நரகமா? தனபாக்யம்கிட்ட கேட்டியா?) எங்களுக்கு கிடைக்கும்கறது தெரிஞ்சும் மூதேவி மகாகாரியமா ஏன் எங்ககிட்ட சொல்ற? எங்கள்ள யார்கிட்டயானு கடன் வாங்கியிருக்கியா?” என்று நீங்கள் நினைப்பது எனது இடது ஞானச் செவிக்குக் கேட்கிறது.

    “நான் என்ன பண்ணுவேன்? ஏற்கனவே எனக்கு கந்தர்வக் காதலன் மாதிரி ஓட்டை வாய்.. இந்த ரகசியத்தை இத்தனை நாள் பாதுகாத்து பாதுகாத்து எம் மண்டை வெடிச்சுடும் போலிருக்கே. இது எப்படி? ரகசியத்தை சொன்னாலும் சொல்லாட்டாலும் மண்டை வெடிக்கப் போறது என்னவோ என் விஷயத்துல நிச்சயம். நம்ம ரெண்டு பேர் மண்டையும் வெடிக்காது. ஏன்னா அந்த தனபாக்யம்கிட்ட என் தலை வெடிக்காதுன்னு வரத்தை அவ என் தலையில அடிச்சு சத்தியமா வாங்கிண்டதுக்கப்புறமாத்தான் ரகசியத்தையே கேட்டேன். உங்க தலைக்கு வருவோம். ரகசியத்தை நான் செல்லி நீங்க கேட்டாத்தானே மண்டை உடையும். நான் எழுதி மனசுக்குள்ளதானே நீங்க படிக்கப் போறீங்க. அப்புறம் என்ன பயம்? தைரியமா படியுங்க. மேலும் இதைப் படிக்கற ஆண்களில் யார் சம்சாரமாவது உம்மனாமூஞ்சியா இருந்து நீங்க எது செஞ்சாலும், ‘வந்து சேர்ந்தேளே, நீங்க அடிக்கற கூத்தைப் பாக்கறதை விட பேசாம நிம்மதியா உங்களுக்கு முன்னாடி சுமங்கலியா போயிடலாம்’ அது இதுன்னு ப்ளாக் மெயில் பண்ணற பட்சத்துல மனசை கல்லாக்கிண்டு, காதும் காதும் வச்சா மாதிரி இந்த ரகசியத்தை சம்சாரம்கிட்ட சொல்லிடுங்க. அவ ஆசைப்படி சுமங்கலியாவும் போயிடலாம். உங்க விருப்பப்படி தலை வெடிச்சு சுக்குநூறாவும் போயிடலாம்.

    எப்படி வசதி? என்ன ரகசியத்தைக் கேக்காமலேயே யார் யார் கிட்டல்லாம் ரகசியத்தைச் சொல்லலாம்னு லிஸ்ட் எழுத ஆரம்பிச்சாச்சா? வர தீபாவளிக்கு வேண்டாத நரகாசுரன்களையெல்லாம் வரவழச்சு நான் சொல்லப் போற ரகசியத்தை அள்ளி வுடுங்க.

    சிங்கம், புலி மார்க் மாதிரி தனபாக்யம் மார்க தேவ ரகசிய வெடி திரி கிள்ளாம வச்சா வேண்டாதவங்க மரிமரி உங்க முன்னே.. தேவ ரகசியத்துக்கு வருவோமா? கமா, புள்ளி நீங்கலாக தனபாக்யம் சொன்னதை அப்படியே அச்சுப்பிழை இல்லாம சொல்றேன். கேளுங்க. ஸாரி… படியுங்க.

    கந்தர்வக் காதலன் உவாசிச்சதை தனபாக்யம் உவாச: (உவாச என்றால் உரைத்தல்)

    படைக்கும் கர்த்தா பிரம்ம தேவர் தலைமையில் பாற்கடலில் அன்று நாங்கள் – அதாவது இந்திரனில் தொடங்கி என் வரை (என் கந்தர்வக் காதலன் கடைசி ‘ரோ’) உள்ள முப்பது முக்கோடி தேவர்கள் தம்பூரா நாரதர், தர்பை வசிட்டர் உட்பட முப்புரி நூல் முனிவர்கள், அசுர கணங்கள், ஈரெட்டு திக்கு அஷ்ட ப்ளஸ் டூ பாலகர்கள் (தென்மேற்கு, வடகிழக்குக்கெல்லாம் புதிதாக இப்போது பாலகர்களை போஸ்ட் செய்து இருக்கிறார்களாம்). காமதேனு, கற்பக விருட்சம்… அது தவிர மண்ணிலிருந்து சொர்க்கம் எய்திய மகாத்மா காந்தி, நேரு, மோகனின் தாத்தா கூடினோம்.

    திருமகள் பாதம் வருட, கருநாகம் குடை பிடிக்க, முகில் வண்ணன் கொண்டையா ராஜு போஸில் துயில் கொண்டு இருந்தார். “எங்கள் நாராயணா!” சப்தம் கேட்டு முகுந்தன் தனது மோனத் துயிலைக் கலைத்து கண் மலர்ந்தான்.

    “பிரம்மதேவா… என்ன இது கும்பல், அமளி? இவ்வளவு பேரும் நின்று பாற்கடலைக் குடைந்து தயிர்க்கடலாக ஆக்கி விடுவீர்கள் போலிருக்கிறதே!” என்று கோகுல கிருஷ்ணன் என்.எஸ். கிருஷ்ணன் ஸ்டைலில் விஷமமாக விட்டடித்தார்.

    “பிரபோ! நாராயணா! ஸம்பவாமி யுகே…யுகே! இது நீ அளித்த உறுதி இல்லையா? எப்போ தர்மம் தாழ்ந்து அதர்மம் தலையெடுக்குமோ, அப்போதெல்லாம் அவதாரம் எடுத்து பூவுலகை ரட்சிப்பேன்’ இது உன் வாக்கன்றோ! இதை மறந்து நீ கண் அயருதல் முறையோ?” என்று நான்கு தலைகள் மோதும் அவஸ்தையைக் கூட பொருட்படுத்டாமல் ஆவேசமாக புலம்பினான்.

    “பிரம்ம தேவா, பூவுலகில் தர்மத்திற்கு வந்த அபாயம் என்ன? அதர்மம் புரியும் அசுரன் யார்? ராவணனா, துரியோதனனா, பஸ்மாசுரனா இல்லை சிசுபாலனா? சொல்” என்று கேட்ட பகவானின் முகத்தில் பத்து அவதாரம் எடுத்த அலுப்பு தெரிந்தது.

    ”கோபாலா! இது வரை நீ பார்த்து அழித்த அதர்மங்கள் உருவங்களாக இருந்தன. ஆனால் கலியுகத்தில் அவை அருவங்களாக உள்ளன. பொய், புனை, வஞ்சம், சூது, சுருட்டு, பீடி, கஞ்சா, அபின்… அடுக்கிக் கொண்டேப் போகலாம். மொத்தத்தில் பூலோகத்தில் “மனிதர்கள் ஜாக்கிரதை” என்று பலகை தொங்க விட வேண்டிய நிலை உருவாகியிருக்கிறது” என சரஸ்வதியின் புருஷன் சளைக்காமல் பேசினார்.

    அனந்தசயனன் அலைமகளைப் பார்த்து விஷமமாக சிரித்து விட்டு, “படைக்கும் கர்த்தாவே, இதுவரை எல்லா யுகங்களிலும் உன் படைப்பில் ஏற்பட்ட சிறு தவறுகளால் தோன்றிய அசுரர்களை அழிக்க அவதாரம் எடுத்தேன். ஆனால் கலியுகத்தில் நீ தவறுகளைப் படைப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டுள்ளாய். நான் என்ன செய்வது? என்று கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் தெரியாமல் பிரம்மா பரப்பிரம்மாவானார்.

    நல்ல சமயத்தில் நாரதர் முன் வந்து, “நாராயணா, நீ எடுக்கப் போவதாக இருந்த தசாவதாவது அதாவது பத்தாவது அவதாரமான ‘கல்கி’ அவதாரத்தை ஏன் இன்னும் எடுக்காமல் இருக்கிறாய்? இதுவே தக்க தருணம்.. ‘கல்கி’ அவதாரம் எடுத்து கலியுகத்தைக் காப்பாற்று” என்று நினைவுபடுத்தினார்.

    அழகிய வெண் புரவியில் அமர்ந்த படைவீரனாக, தான் எடுப்பதாக இருந்த ‘கல்கி’ அவதாரம் பகவானின் கண்களில் ‘ப்ளாஷ் பேக்’காக தோன்றி மறைந்தது. “பிரம்ம தேவா, இன்றிலிருந்து பத்து நாட்களுக்குள் ஒரு நல்ல நாளாக பார்த்து குறித்து வை. அன்று நான் கல்கி அவதாரம் எடுக்கு பூலோக பிரவேசம் செய்யப் போகிறேன்” பத்மனாபனின் குரல் பாஞ்ச சன்யமாக ஒலித்தது.

    பிரம்ம தேவன் குறித்த நாளும் வந்தது. பெருமாளின் பூலோக பிரவேசத்தைப் பார்க்க எல்லோரும் வைகுந்தத்தில் ஆஜர் ஆனார்கள்.

    ஆதிசேட மெத்தையைச் சுருட்டி வைத்து விட்டு, அலர்மேல் மங்கையிடம் அரிமுகுந்தன் சிறிது தாமதித்தான்.

    ” ராமாவதாரத்தில் கோசலையின் குமாரன்; கிருஷ்ணாவதாரத்தில் அரசி – வசுதேவியின் மகனாய்ப் பிறந்து ஆய்ச்சி யசோதையின் மகனாய் வளர்ந்தேன். கலியுகத்தில் யாருக்கு குழந்தையாய் பிறப்பது?” கண்ணனின் முகத்தில் கேள்விக்குறி. பூமியை உற்றுப் பார்த்து விட்டு உற்சாகமாக திருவாய் மலர்ந்தான்.

    “பிரம்மதேவா! நான் எடுக்கப் போவது ‘கல்கி’ அவதாரம் வெண்குதிரையில் ஏறி வினைகளை வேகமாக விரட்டப்போகும் வீரன். அங்கு பார்”

    கண்ணன் காட்டிய இடம் கிண்டி ரேஸ் கோர்ஸ்! பலத்த கரகோஷத்திற்கு நடுவே ஒரு வெண்குதிரையில் அமர்ந்து அன்றைய ஜாக்பாட் வீரன் ஜெயபால் ரேஸ் மைதானத்தை வளைய வந்தான். பகவானின் சித்தம் பிரம்மதேவன் பக்கம் நின்ற சிவனுக்கே புரியவில்லை!

    “பிரம்மதேவா! நீ பார்த்தாயே இப்போது ஜெயபால், வெண் குதிரை வீரன், அவன்தான் எனது ‘கல்கி’ அவதாரத் தந்தை. ஆம் – அவன் மனைவி சுதா என் தாய். இன்று நான் சுதாவின் வயிற்றில் அணுவிலும் சிறிய கருவாக நுழையப் போகிறேன். இன்றிலிருந்து பத்தாவது மாதம் சுதா என்னைப் பெற்றெடுப்பாள்” பகவான் கூறி முடித்து மூவுலகையும் அளந்த தன் உருவை அணுவாக மாற்றிக் கொண்டான்.

    விண்ணுலகில் “நாராயணா” கோஷம் அதற்கு மேல் உள்ள உலகை பிளந்தது! மகாவிஷ்ணு என்ற தத்துவம் ”கடவுள் துகள்(BIG BANG THEORY) அணுவாகி” சுதா ஜெயபால் குடியிருக்கும் மயிலாப்பூர் வீட்டை நோக்கி விரைந்தது.

    ஜாக்பாட்டில் பெற்ற வெற்றியைக் கொண்டாட ஜெயபால் மனைவி சுதாவுடன் சயன அறைக்குள் நுழைந்தான். அறைக்கதவை ஜெயபால் மூடினான். திருமால் அணுவாக சாவி துவாரம் வழியாக சயன அறைக்குள் நுழைந்தார். உணர்ச்சி வசப்பட்டு வழக்கம் போல பூமாரி பொழிய வந்த தேவர்களாகிய எங்களை பிரம்மா ‘உஷ்’ என்று தடுத்து நிறுத்தினார்.

    சயன அறைக்குள் சுதா நைலக்ஸ் புடவையோடு சேர்ந்து நால்வகை குணங்களையும் களைந்தாள். சுதாவின் சிரிப்பு… ஜெயபாலுக்கு சிலிர்ப்பு. ‘அணுமால்’ அடி மேல் அடி வைத்து அவர்களை நெருங்கினார்.

    திருமால் அருகில் இருந்ததால் சுதா தெய்வீகமாக முனகினாள். ஜெயபால் திவ்யமாகக் களித்தான். தேவர்கள் நாங்கள் டென்ஷனாக விண்ணுலக விளிம்பில் விரல் கடித்தபடி நின்றோம்.

    சுதா ஜெயபால் இருவர் முகத்திலும் களைப்போடு கூடிய சந்தோஷம். இல்லை; பரிபூரண திருப்தி.

    திருமாலின் அணுவைக் காணவில்லை! ஆம். அது அப்போது சுதாவின் வயிற்றில் கருவாக ஜொலித்தது. ‘கல்கி’ அவதாரம் ஆரம்பம். தேவர்கள் எங்கள் முகத்தில் சோமபான சந்தோஷத்தை உண்டாக்கியது. கல்கி அவதார ஆரம்பத்தைப் பார்த்த நாங்கள் அதன் வளர்ச்சியை ஞான பைனாகுலரால் பார்க்க முண்டியடித்துக் கொண்டு வானத்தில் ஒரு மேகம் விடாமல் வசதியாக அமர்ந்து கொண்டோம்.

    அணுவாக நுழைந்த திருமாலின் கரு சுதாவின் வயிற்றில் சிசுவாக விஸ்வரூபம் எடுக்க ஆரம்பித்தது.

    அன்று ரேஸ் கிடையாது. வீட்டுக்குள்ளே இருந்த ஜெயபாலை மயக்கம் போட்டு உசுப்பினாள் சுதா. மயக்கம் தெளிந்தவள் வெண்ணெயாக வாந்தி எடுத்தாள்.(வயிற்றில் உள்ளவன் கண்ணன் அல்லவா) திருமாலின் பிரதிபலிப்பு சுதாவின் முகத்தில் நீலமாக பாரித்தது. இது அறியாத ஜெயபால் டாக்டரைப் பதறியபடி வரவழைத்தான்.

    சுதாவின் கையைப் பிடித்து நாடி பார்த்த லேடி டாக்டரின் கண்களில் சினிமா டாக்டர் மலர்ச்சி தோன்றியது. ஜெயபால் அப்பாவாகப் போகும் சேதியை லேடி டாக்டர் வழக்கம் போல் கண்ணாடியைக் கழற்றி விட்டுக் கூறினாள். திருமாலின் கரு வளர்ச்சியைக் கேட்ட தேவர்களாகிய நாங்கள் கரகோஷம் செய்தோம்.

    அன்று மாலை சுதாவும், ஜெயபாலும் லேடி டாக்டர் சந்தான லட்சுமி நர்ஸிங் ஹோமுக்கு சென்றனர். ‘எங்க வீட்டு பிள்ளை’ திருமாலின் தாய் தந்தையர் சம்பாஷணையை தேவர்களாகிய நாங்கள் ஞானக் காதால் கேட்கத் தீட்டிக் கொண்டோம்.

    முதலில் சுதா, “அத்தான்.. இது ஒண்ணும் தப்பில்லையே?” என்றாள். “சேச்சே.. ரொம்ப சர்வ சாதாரணம் சுதா.. தோ பார்.. நமக்கு கல்யாணமாயி ஏழு மாசம் கூட ஆகலை.. இன்னும் நாம் அனுபவிக்க எவ்வளவோ இருக்கு.. இப்பப் போயி இடைஞ்சலா இது வேற சனியன்” என்று ஜெயபால் சுதாவின் வயிற்றைத் தொட்டுப் பேசினான்.

    “குழந்தையைப் போய் சனியங்கறேளே.. நீங்க சொல்றது வாஸ்தவம்தான்.. இருந்தாலும் இது பாவமில்லையா?” – இது சுதா.

    “பாவமாவது புண்யமாவது.. பெரிசா என்னவோ கிருஷ்ணரையே பெத்துடப் போற மாதிரியில்லே பேசற.. தைரியமா இரு. எல்லாம் ஒரு வருஷம் கழிச்சு பாத்துப்போம்.. எல்லாம் அன்னிக்கு நான் இருந்த ‘மூட்ல’ முன்னேற்பாடு இல்லாம இருந்துட்டேன்.. பரவாயில்லை விடு.. இடிமே நான் மறந்தாலும் நீ அதை ஞாபகப்படுத்து” ஜெயபால் காட்டிய திசையில் தடுப்பு சாதன விளம்பரம். சுதாவின் சிவந்த முகம் வெட்கத்தில் வெளுத்தது.

    டாக்டர் சந்தான லட்சுமியின் நர்ஸிங் ஹோமுக்குள் அவர்கள் நுழைந்தனர். அவர்கள் பேசிய பேச்சு விஞ்ஞானத்தில் பின் தங்கிய தேவர்களாகிய எங்களுக்கு சுத்தமாக புரியவில்லை. தான் படைத்த மனிதனின் போக்கு பிரம்மதேவனுக்கே புரியவில்லை.

    நர்சிங் ஹோமில் அவர்கள் ஒரு மணி நேரம் இருந்தார்கள். காலத்தைக் கடந்த தேவர்களாகிய எங்களுக்கே அந்த ஒரு மணி நேர சஸ்பென்ஸ் ஒர் கல்ப கோடி காலமாகப் பட்டது. முதன் முறையாக சொர்க்கத்தில் ஒரு நரக வேதனை.

    நர்ஸிங் ஹோம் கதவு வைகுந்த வாசல் போல திறந்தது. ஜெயபால் சுதாவை கைத்தாங்கலாக அழைத்து வந்தான். சைக்கிள் ரிக்ஷாவில் ஏறி மயிலாப்பூருக்கு மிதிக்கச் சொன்னான். ரிக்ஷா நகர்ந்து சந்து பொந்தில் மறைந்தது.

    என்ன நடந்தது என்பது புரியாமல் ஞானக் கண்களால் நாங்கள் பேந்தப் பேந்த முழித்துக் கொண்டிருந்தோம். சந்தான லட்சுமி நர்சிங் ஹோம் சன்னல் வழியாக எங்களுக்கு பரிச்சயமான ஒரு ஒளிப்பந்து (பாரதியார் பாஷையில் அக்னி குஞ்சு) விண்ணுலகை நோக்கி வாட்டத்துடன் வந்தது. ஆம், அந்த ஒளிப் பந்து… அக்னி குஞ்சு…கடவுள் துகள்….

    எங்கள் அண்ணலின் கல்கி அவதார அம்பது நாள் கரு. இப்படியாக கருவிலேயே கலைந்தது ‘கல்கி’ அவதாரம்.

    வைகுந்தம் வந்த விஷ்ணு பிரம்மதேவனைப் பார்த்து நரசிம்ம அவதார ஆவேசத்தில், “பிரம்மதேவா, இப்போது புரிந்து கொண்டாயா? கலியுகத்தில் நான் ஏன் கல்கி அவதாரம் எடுக்காமல் இருந்தேன் என்று. நீ படைத்த மனிதன் என்னை கருவிலேயே கலைத்து அனுப்பி விட்டான்” விஷ்ணுவின் வதனத்தில் சீதையைப் பிரிந்த சோகம் தெரிந்தது.

    “பிரம்மதேவா! அவதாரம் எடுப்பது எனக்கு பெரிதல்ல. ஆனால் அவதாரங்களின் பெற்றோரைப் படைப்பதில் நீ ஒத்துழைக்க வேண்டும். இராமாவதாரத்தில் என் அவதார அன்னையாக இனியவள் கோசலையைப் படைத்தாய். கிருஷ்ணாவதாரத்தில் என் தாயாக நல்லவள் வசுதேவியையும், என் வளர்ப்புத் தாயாக களங்கமில்லா ஆச்சி யசோதையையும் படைத்தாய். ஆனால் கலியுகத்தில் நீ படைத்ததெல்லாம் சுதா, போன்ற குழந்தைகள். முதலில் நான்முகரே நீங்கள் அன்னையைப் படைப்பீர்கள்…. அவர்கள் குழந்தைகளைப் படைப்பார்கள்…. எனக்கு கோசலையைப் போல், வசுதேவி போல், யசோதையைப் போல் ஒரு தாயைப் படைத்து பூலோகத்தில் உலவ விடுங்கள்…. அதன் பிறகு கல்கி அவதாரம் பற்றி பேசுங்கள்” உணர்ச்சிப் பெருக்கில் பேசி விட்டு உலகளந்தவர் ஆதிசேட மெத்தையைத் தட்டிப் போட்டு அமர்ந்தார்….!

    பிரம்ம தேவன் வெட்கத்தால் தனது நான்கு தலைகளும் குனிய தேவர்களாகிய எங்களோடு வைகுந்தத்தை விட்டு விலகினான்.

    மறுபடி பழையபடி திருமகள் பாதம் வருட, கருநாகம் குடை பிடிக்க, கார்முகில்வண்ணன் கண்களை மூடி முடிவில்லா யோகமாம் நித்திரையில் மூழ்கினான்….கிரேசி மோகன்….!

    ——————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

    Share

  • குருவும் சீடனும்!

    -தமிழ்த்தேனீ

     

    guru

    சீடன்  : குருவே  நான்  என்னை உணர  என்ன செய்யவேண்டும்?

    குரு : நீ உன்னை உணர  உள்ளே பார்க்க வேண்டும்.

    சீடன் :   உள்ளே பார்க்க  எப்படிப் பயிற்சி எடுக்க வேண்டும்?

    குரு : முதலில் வெளியே பார்க்கவேண்டும்  வெளியே பார்த்துப் பார்த்து  உள்வாங்கிக் கொண்டால் அதன் பிறகு உள்ளே பார்ப்பது சுலபமாகிவிடும்.

    சீடன் :  அப்படியானால் ஆலயம் தொழவேண்டுமென்கிறீர்களா?

    குரு : ஆலயம் தொழலாம்  ஆனால்  தெய்வத்தைக் காண வேண்டும்.

    சீடன் :   தெய்வத்தை  எப்படிக் காண்பது?

    குரு :  விக்ரகத்தின் மூலமாகக்  காணலாம் .    அப்பு வாயு தேயு ப்ரித்வி ஆகாயம்  என்கின்ற  வெறும் பஞ்சபூதங்களாகிய  நீர்  நெருப்பு நிலம் காற்று  ஆகாயம் ஆகியவைகளிலும்  காணலாம்;  அது உன்னுடைய  மன முதிர்ச்சியைப் பொறுத்தது.

    சீடன் :  அப்படியானால் காணும் பொருட்கள் யாவிலும்  இறைவனைக் காணும்  அளவுக்கு  மனமுதிர்ச்சி அடைய   என்ன செய்ய வேண்டும்?

    குரு :  உன்னை உணரவேண்டும்; உன்னை  உணர உள்ளே பார்க்க வேண்டும்.

    சீடன் :  மீண்டும் தொடங்கிய  இடத்துக்கே வந்துவிட்டீர்களே   குருதேவா  சற்றே விளக்கமாக சொல்லக் கூடாதா!

    குரு :   தொடங்கிய இடத்துக்கே  வருவதுதான் தெய்வம்.  ஆதி அந்தமில்லாமல் ஒரு புள்ளி என்றில்லாமல் அனைத்துப் புள்ளிகளிலும் இணைவதே  தெய்வம்.  அதனால்தான்  ஆதியும் அவனே அந்தமும் அவனே என்கிறார்கள்  விஷயம் அறிந்தவர்கள்.

    சீடன் :  அப்படியானால் என் போன்ற  சாமானியர்களுக்கு  இறையை உணர   அல்லது எங்களை உணர  வேறு வழியே இல்லையா  குருதேவா?

    குரு :  இருக்கிறது சீடனே!  பக்தி மார்க்கத்தில்  மர்க்கட நியாயம், மார்ஜால  நியாயம் என்று இருவகையைச் சொல்கிறார்கள் .  மர்க்கடம் என்றால்  குரங்கு , குரங்கு  எப்போதுமே  குட்டிகளைப் பற்றிக் கொள்ளாது ஆனால் குட்டிகள்  குரங்கைப் பற்றிக் கொண்டே இருக்கும்.   பற்றியதை விட்டுவிட்டால் குரங்குக் குட்டி  கீழே விழுந்துவிடும்.

    ஆனால்  மார்ஜால நியாயம் என்பது  என்ன தெரியுமா?  மார்ஜாலம் என்றால் பூனை.  பூனை எப்போதும் தன் குட்டிகளை வாயால் பற்றிக் கொண்டே  இருக்கும்.   எப்போதும் கூடவே இருந்து அந்தக் குட்டிகளுக்கு  எழுந்து நடக்க  ஓட  எகிறிக் குதிக்க உணவை வேட்டையாடக்  கற்றுக் கொடுக்கும்.  அதுபோலத்தான்   இறைவனும் இரண்டு விதமானவன்.

    சீடன் :  என்ன  குருவே  இறைவன் இரண்டு  விதமானவனா  அதெப்படி?

    குரு :   நீ ஏற்கெனவே கேட்டாயே  என்னை நான் எப்படி உணர்வது  என்று.  அதற்கு எளிதான வழி ஒன்று இருக்கிறது.  அது உன்னிலிருந்து நீயே இரண்டாகப் பிரிந்து  உன்னையே நீ கண்காணிப்பது.,    த்வைதம் அத்வைதம் என்று சொல்வார்கள்.  ஒன்றுதான்  இல்லை இரண்டு   ஆனால்  இரண்டுமே ஒன்று  என்று  அது போலத்தான்.

    சீடன் :  அதெப்படி முடியும்?

    குரு :   கண்ணாடி அறையிலே  நீ இருக்கும் போது உன்னுடைய  பல பிம்பங்கள் தெரிகிறது. அத்தனையும் வெவ்வேறா  எல்லாம் நீதானே!  அது போலத்தான்  நீ இரண்டாகப் பிரிந்தாலும் அல்லது பலவாகப் பிரிந்தாலும் அல்லது  ஆயிரம் கோடி அணுக்களாகப் பிரிந்தாலும்  அது நீதானே?  உன்னிலிருந்து பிரிந்தவைதானே  அது?

    சீடன் :   அது சரி  ஆனால்  இறை பிரிந்தால் என்ன ஆகும்?  ஒருவன் சிவன் என்கிறான் ஒருவன் விஷ்ணு என்கிறான்  யாரை நம்புவது?

    குரு :   நீ யாரை நம்புவது  என்று குழம்பாதே  நீ யாரை நம்பினாலும் அவன்தான் இறைவன். அவன் சிவன்  விஷ்ணு  என்கிற பலவடிவங்களில்  இருந்தாலும்  எல்லாம் ஒன்றுதானே  என்பதை உணர்ந்துவிட்டால் அதன்பின்  உன் குழப்பங்கள் தீர்ந்துவிடும். ஆனால் யாரை  நம்பக் கூடாது  என்று முதலில் தெரிந்துகொண்டால்  அதன் பின் யாரை நம்புவது என்று எளிதாகப் புரிந்துவிடும்.

    சீடன் :  குருவே ஒவ்வொருவர் ஒவ்வொரு மதத்தை பின்பற்றுகிறார்களே அதற்குண்டான விதிமுறைகள் மாறுகின்றனவே . ஒருவன் சொல்கிறான் கடவுளுக்கு உருவம் கிடையாது  என்று;  இன்னொருவன்  உருவம் உள்ளவன்தான்  கடவுள் என்கிறான். விக்ரக  வழிபாடு கூடாது என்கிறான் ஒருவன்;  விக்ரகத்தை ப்ரதிஷ்டை செய்து வழிபடுவதே சிறந்தது என்கிறான் மற்றொருவன்.

    குரு :   சீடனே நீயும் மற்றவர்களும்  நானும் போய்ச்சேருமிடம்  ஒன்றுதான்  என்பதை அறிவு பூர்வமாக ஆத்ம பூர்வமாக ஒப்புக்கொண்டால்  எல்லாம் விளங்கிவிடும்.   போய்ச்சேருமிடம் ஒன்று என்றால் அவரவர்  தகுதிக்கு ஏற்ப  இரு சக்கர வாகனத்திலோ  காரிலோ விமானத்திலோ  போகிறார்கள். ஆனால் போய்ச்சேருமிடம் ஒன்றுதானே  என்பதை உணர்ந்து பார்.   இந்த  மதங்கள் என்பது வெறும் வாகனங்கள்தான்.  நாம் எப்போதாவது  வாகனத்தில் சென்று ஓரிடத்தை  அடைந்து விட்டால் அந்த  வாகனத்தையும் போகுமிடமெல்லாம் தூக்கிக் கொண்டா அலகிறோம்? இல்லையே… அதுபோலத்தான் மதம் என்பதும் அதிலே ப்ரயாணம் செய்யலாம்; ஆனால் தூக்கிக் கொண்டு  அலையக் கூடாது.

    சீடன் :   எப்போது நான் என்னை உணர்ந்து  இறையை உணர்ந்து  குழப்பம் நீங்கித் தெளிவு கொள்ளப் போகிறேனோ தெரியவில்லை குருவே!

    குரு :   சீடனே  நீயும் இறையும் வெவ்வேறு  என்று எண்ணுகிறாய்?

    அப்படி அல்ல  என்பதை உணரத்தான் உன்னை உணர் என்றேன் . அதனால்தான் அணுவைச் சத கூறிட்ட அணுவிலும் உளன்  என்கிறார்கள்  இறைவனை .  ஆகவே நீ உன்னை உணர்ந்தால் இறையை உணரலாம் . இறையை உணர்ந்தால் உன்னை உணரலாம்.  அதன் பின் இறையும் நீயும் வெவ்வேறல்ல  என்பதையும் உணரலாம்.

    சீடன் :   குருவே கடைசியாக ஒரு கேள்வி.  நான் என்னை உணர்கிறேனோ இல்லையோ  இறையை உணர்கிறேனோ இல்லையோ  குறைந்த பக்‌ஷம் என் கூடவே இருந்து காட்சிதரும் உங்களை உணர  நான் என்ன  செய்ய வேண்டும் என்பதை மட்டும் சொல்லுங்கள்!

    குரு: சீடனே இறையும் நீயுமே வேறில்லை என்கிறேன்.  என்னை உணர  முயற்சிக்கிறேன் என்கிறாயே?  நீயே நான் நானே நீ  புரிகிறதா ?   இன்னும் புரியவில்லை என்றால்  முதலில்  உன்னை உணர்.

    சீடன்: குருவே  எனக்கு மயக்கமாக வருகிறது.

    குரு :    குழம்பினால்தானே தெளிவு வரும்;  அதனால் சீக்கிரம் நீ தெளிந்துவிடுவாய்!

    Share

  • கு. க

    கிரேசி மோகன்
    —————

    அட, ஒரு பேச்சுக்கு… ஒருவேளை அன்று போலவே இன்றும் வியாசர் விருப்பத்தின் பேரில் மகாபாரதம் மீண்டும் ஒரு தபா நடந்தால்..! அட ஒரு பேச்சுக்கு… அன்று போலவே இன்றும் தர்மபுத்திரர் “நச்சுப்பொய்கையில்” நீர் அருந்த சென்றால்…! அன்று போலவே இன்றும் கண்களுக்குப் புலப்படாத அருவமான அசரீரி யட்சதேவனுக்கும் அரசர் தர்மபுத்திரருக்கும் இடையே கேள்வி – பதில் பகுதி ஆரம்பித்தால்…!

    கேள்வி கேட்டுக் குடைய நினைத்த அசரீரிபுரத்து யட்சத்தேவசாமியை அசர வைக்கும் அளவுக்குத் தர்மபுத்திர ராஜா பதில்கள் இன்றைய சூழ்நிலைக்கேற்ப ஏக்குத்தப்பான ரூட்டில் கீழ்க்கண்டவாறு செல்லும்…

    அசரீரி: “தர்மபுத்திரா… நச்சுப் பொய்கையில் மயங்கிக் கிடக்கும் உன் தம்பிமார்கள் பிழைக்க வேண்டுமென்றால் நான் கேட்கும் கேள்விகளுக்குச் சரியான பதிலைக் கூறு… உலகிலேயே பெரியது எது?”

    தர்மர்: “யட்சதேவா… யாம் அறிந்த வரையில் தற்சமயம் உலகிலேயே பெரியது திருவல்லிக்கேணி சிங்கராச்சாரி தெரு ஒண்டுகுடித்தனத்தில் வசிக்கும் கே.எஸ். சந்தானகோபாலனின் குடும்பம் தான்..!

    அசரீரி (வழக்கத்துக்கு விரோதமான பதிலால் குழம்பினார் அசரீரி!): “குந்தியின் புதல்வா… என்ன குழப்புகிறாய்…?

    தர்மர்: “குழப்பவில்லை தேவா… சத்தியம் பகிர்கிறேன்… கே.எஸ். சந்தானகோபாலனின் குடும்பத்தில் உள்ள மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை முப்பத்துநான்கு!”

    அசரீரி: “என்ன… இன்று இருக்கும் விலைவாசியில் முப்பத்துநான்கு நபர் அடங்கிய குடும்பத்தை சந்தானகோபாலன் குடும்பத்தில் முப்பத்துநான்கு பேரா? தாத்தா, பாட்டி, அப்பா, அம்மா, வெட்டியான சித்தப்பா, விதவை அத்தை, வேலூரிலிருந்து வந்து நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட்ட மாமா என்று பட்டியல் போட்டால் கூட முப்பத்துநான்கு தேரவில்லையே… சொல்ல வந்ததை நேரடியாக சொல்…”

    தர்மர்: “உம்… மொத்தம் முப்பத்துநான்கு பேர்… சந்தானகோபாலன்… சகதர்மி சகுந்தலா… இவர்கள் இருவரது இருபது வருட மனைமாட்சியின் மகத்தான சாதனையாக முப்பத்திரெண்டு மக்கட் செல்வங்கள்…! கணக்கு சரியா…?

    அசரீரி: என்னது! சந்தானகோபாலன் – சகுந்தலா தம்பதிக்கு முப்பத்திரெண்டு குழந்தைகளா…?

    தர்மர்: “ஆம் தேவா… அந்த முப்பத்திரெண்டு குழந்தைகழில் பதினாறு ஆண் குழந்தைகள்… பதினைந்து பெண் குழந்தைகள்…”

    அசரீரி: “நீ சொல்வதை பார்த்தால் முப்பத்தொன்றுதானே வருகிறது… எப்படி முப்பத்திரெண்டு என்று கூறினாய்…?

    தர்மர்: “முப்பத்திரெண்டாவது குழந்தை ஆணா பெண்ணா என்று அறிவதற்கு நாம் இன்னும் ஏழு மாதங்கள் பொறுத்திருக்க வேண்டும். ஆம் சகுந்தலாவுக்கு இது மூன்றாவது மாதம்!”

    அசரீரி: (தர்மபுத்திரரை மடக்க வந்த அசரீரிக்கு சந்தானகோபாலன் – சகுந்தலா குடும்பப் புள்ளிவிவரக் கணக்கில் மாட்டிக் கொண்டு விழி பிதுங்கியது…): அப்போ… இனிமேல்தான் முப்பத்திரெண்டாவது குழந்தை பிறக்க போகிறதா…? தர்ம புத்திரா, ஒரு சந்தேகம் சந்தானகோபாலன் – சகுந்தலா தம்பதி மனித இனத்தை சேர்ந்தவர்களா… இல்லை… முட்டையிட்டுக் குஞ்சு பொரிக்கும் இனத்தை சேர்த்வர்களா…? எனக்கு நேரமாகிறது… எங்கே மளமளவென்று சந்தானகோபாலனின் குழந்தைகளின் பெயர்களை வரிசையாகச் சொல்லிவிட்டு… மயங்கிகிடக்கும் உன் தம்பிமார்களை அழைத்துச் செல்…”

    தர்மர்: “யட்சதேவா… இந்தக் கேள்விக்கு சரியான பதிலை கூற குழந்தைகளைப் பெற்ற சந்தானகோபாலனே திணருவான்…”

    (இந்தக் கலிகாலத்தில் இப்படியும் ஒரு குடும்பமா என்ற ஆச்சரியத்திலும்… இனிமேலும் சந்தானகோபாலன் சகுந்தலா சம்பந்தபட்ட குடும்ப விஷயத்தில் மாட்டிக்கொண்டு தர்மபுத்திரரிடம் தான் தவிப்பதைத் தவிர்க்கவும்… யட்சதேவன் இந்தப் பதிலைச் சாக்காக வைத்து மயங்குவது போல் நடித்து, தான் உருவாக்கிய நச்சுப் பொய்கையில் தானே தொப்பென்று விழுகிறான்…)

    தர்மர் (தம்பிமார்களை எழுப்பிவிட்டு… தனக்குதானே…): இருபது வருட தாம்பபத்யத்தில் முப்பத்திரெண்டு குழந்தைகள் எப்படிப் பொறந்ததுன்னு கேக்கத் துப்பில்லை… இவன்லாம் ஒரு அசரீரி…வாங்கடா..! (தம்பிமார்களோடு தர்மபுத்திரர் செல்கிறார்).

    அசரீரி -தர்மர் சம்பாக்ஷிணையை வேண்டுமானால் சந்தானகோபாலன் சகுந்தலா தம்பதியை அறிமுகப்படுத்த எழுதிய கற்பனை உரையாடலாகக் கொள்ளலாம். ஆனால், சந்தானகோபாலன்- சகுந்தலா தம்பதி செய்த இந்த சிசுப்புரட்சி உலகப் பிரசித்தமில்லாவிட்டாலும் உள்ளூர் திருவல்லிக்கேணியில் மிகவும் பிரபலம்! திருவல்லிக்கேணியில் ஒரு சிறு குழந்தையைக் கேட்டால்கூடச் சந்தானகோபாலன் வீட்டை அடையாளம் காட்டும். பாதி சமயங்களில் நாம் அட்ரஸ் கேட்ட அந்தக் குழந்தையே சந்தானகோபாலனின் வம்சவிருட்சத்தில் ஒரு கிளையாக இருக்கும்!

    ‘அது சரி… எப்படி இருபது வருடத்தில் முப்பத்தோரு குழந்தைகள்…? ஒன்பது மாசக் குழந்தை போல் கணக்கு உதைக்கிறதே…’ என்று அசரீரி சார்பாக நீங்கள் கோரஸாக அலறுவது காதில் விழுகிறது. ஆரம்பத்தில் வருடத்துக்கு ஒரு பிரசவம், பிரசவத்துக்கு ஒரு குழந்தை என்ற நியாயமான விகிதாசாரத்தில் வம்சவிருத்தி செய்ய ஆரம்பித்த சகுந்தலா, ஐ.ந்தாவது ஆண்டிலிருந்து உற்சாகமடைந்து உற்பத்தித் திறனை உயர்த்த ஆரம்பித்தாள். அடுத்த சில ஆண்டுகள்… ஆண் – ஆண், பெண் -பெண், ஆண் -பெண், பெண் – ஆண் என்று பல காம்பினேசன்களில் ப்ளஸ் டூ பிரசவத்தில் ஆர்வம் காட்ட ஆரம்பித்தாள். ரெட்டை என்ற பெயரில் ஒரு குழந்தையோடு இரண்டாவதை இலவச இணைப்பாகக் கொடுத்து அலுத்தவள் அதன் பிறகு ஆவேசமடைந்து ஒரே பிரசவத்தில் பவுண்டரி, சிக்ஸர் என்று ஸ்ரீகாந்த் கணக்காக வேகமாக ஆட ஆரம்பித்தாள்.

    சென்ற பிரசவததின்போது சகுந்தலாவை ‘ஸ்கேன்’ செய்து பார்த்த டாக்டர் வெலவெலத்துவிட்டார்! ஸ்கேனிங்கில் கிடைத்த படம் காமிரா ட்ரீக் ஷாட் போல் இருந்தது. ஆம்.ஐந்தாறு குழந்தைகள் அடங்கிய குரூப் போட்டோ. இந்த இருபதாவது பிரசவத்தில் புள்ளிவிவரக் கணக்குப்படி பார்த்தால் சகுந்தலாவிடமிருந்து குறைந்தபட்சம் ஏழு குழந்தை
    களாவது எதிர்பார்க்கப்படுகிறது! (கணக்கு வாத்திியார்களா இருக்கும் வாசகர்களே! குழைந்தைகளைக் கூட்டி நம் மீது தவறு கண்டுபிடிக்கவேண்டாம். சந்தானகோபாலனே குழந்தைகள் கணக்கைத் தப்பும் தவறுமாகச் சொல்வது சர்வசாதாரணம்.

    இந்த இருபது வருடத்தில் சகுந்தலா மசக்கையாக ஒரு மாமரத்தையோ சாப்பிடிருக்கிறாள்! சந்தானகோபாலன் வீட்டுப் பின்புறம் வளர்ந்த அந்த மாமரம் அடையாறு ஆலமரம் போல் திருவல்லிக்கேணி மாமரம் என்று பெத்த பெயர் வாங்கியது..குழந்தைப்பேறு இல்லாதவர்கள் இப்போது அரசமரத்தைச் சுற்றுவதை ஓல்டு ஃபாஷன் என்று விட்டு விட்டு சந்தானகோபாலன் வீட்டு மாமரத்தைச் சுற்ற ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். சந்தானகோபாலன்-சகுந்தலா தம்பதிக்கு வேட்டி புடவை கொடுத்து வேண்டிக்கொண்டு அந்த மாமரத்தில் தூளி கட்டித் தொங்கவிட்டால் ஆண்களுக்கே கர்ப்பம் உண்டாக்கிக் குழந்தை பிறக்கும் என்ற அளவுக்கு நம்பிக்கை வளர்ந்தது!

    இத்தனைக்கும் சந்தானகோபாலனும் சரி, சகுந்தலாவும் சரி… அவர்களது பெற்றோருக்கு ஒரே வாரிசு! சந்தானகோபலனைப் பெறுவதற்குக் குடந்தை சீனிவாசன் பட்டபாடு ‘கொஞ்சநஞ்சமல்ல… காசி, ராமேஸ்வரத்தில் ஆரம்பித்து நாகூர் தர்கா, அன்னை வேளாங்கண்ணி என்று ஒரு கோயில் விடவில்லை…

    அவரது நாற்பதாவது வயதில் சந்தானகோபாலன் வாராது வந்த மாமணியாக உதித்தான். நாற்பது வயது வரை மலடன் என்ற பெயரில் தந்தை பட்ட கஷ்டத்தை, தன் சார்பாகப் பழிவாங்க ‘ரிவெஞ்ச்’ எடுக்கும் தமிழ் கதாநாயகன் போல் சந்தானகோபாலன் முப்பத்தோரு குழந்தைகளைப் பெற்றுவிட்டான். ஆரம்பத்தில் சந்தானகோபாலன் ஆபீஸில் தன் பெயரைக் குடந்தை சந்தானகோபாலன் என்றுதான் எழுதுவான். நாளாவட்டத்தில் நண்பர்கள் குடந்தை சந்தானகோபலனைக் குழந்தை சந்தானகோபாலன் என்று கூப்பிட ஆரம்பிக்க, தனது இனிஷியலை கெ.எஸ். என்று சுருக்கிக் கொண்டுவிட்டான்.

    திருமணத்தன்று “பதினாறும் பெற்றுப் பெருவாழ்வு வாழ்க” என்று சந்தானகோபாலன்-சகுந்தலா தம்பதியைப் பலபேர் தெரியாத்தனமாக வாழ்த்திவிட, இருவரும் அதை வேதவாக்காக ஏற்றுக்கொண்டு, தலா பதினாறு என்று கணக்கு வைத்துப் பெற்றுத்தள்ளி இந்தப் பிரவசத்தோடு முப்பத்திரண்டைத் தொட்டு விழி பிதுங்குகிறார்கள்!

    குழந்தைகளுக்குப் பெயர் வைக்கும் விஷயத்தில் சந்தானகோபாலன் சினிமாவுக்குத் தலைப்பு வைக்கும் கதாசிரியன் போல் மண்டையைப் பீய்த்துக் கொள்வான்! எந்தப் பெயர் வைத்தாலும் அந்தப் பெயரில் ஏற்கெனவே ஒரு பிள்ளை இருப்பதைப் பார்த்து அலுத்துப் போன சந்தானகோபாலன், சில குழந்தைகளுக்கு ஐந்து வயதாகியும் இன்னமும் பெயரே வைக்கவில்லை!

    மாலையில் வீடு திரும்பியதும் எல்லாக் குழந்தைகளும் வந்துவிட்டதா என்று உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள அட்டெண்டன்ஸ் எடுக்க வேண்டிய நிலை, சாப்பாட்டு நேரத்தில் குழந்தைகள் சத்துணவுக்கூடம் போல க்யூவில் நிற்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். இரவு படுக்கும் நேரம்… இரண்டு குழந்தைகளுக்கிடையே இடைவெளி இல்லாமல் முப்பத்தோரு குழந்தைகளும் மூச்சுத் திணற ஒன்றன்மீது ஒன்று உருள வேண்டிய கட்டாயம்!

    ஒரு நாள் இரவு… ஓய்ந்துபோன சந்தானகோபாலன் ‘என்ன செய்தால் வசதியாக வாழலாம்’? என்று யோசித்தபடி வெளியே வர…எதிர்ச்சுவரில் ‘கு.க’ விளம்பரம் கண்ணில் பட்டது. வீட்டுக் குள்ளிருந்து சகுந்தலா வாந்தியெடுக்கும் சத்தம்.. வெறுத்த்துப்போனவன் விறுவிறுவென்று பார்த்தசாரதி கோயிலை அடைந்தான்.

    கோயில் பிராகாரத்தில் சந்தானகோபாலனின் புராண கால பார்ட்னர் குசேலர் கதை உபன்யாசம் நடந்து கொண்டிருந்தது.

    “ஒரு பிடி அவல் கிருஷ்ணனுக்குக் கொடுத்துக் குசேலன் குபேரனானான்!” – உபன்யாசகர் உரைத்தது இவன் மனத்தில் உரைத்தது! எதிரே உள்ள மளிகைக் கடைக்கு ஓடி உபன்யாசகர் கையால் அபிநயித்துக் காட்டிய ஒரு பிடி அவலை வாங்கிக்கொண்டு சந்நிதிக்கு விரைந்தான்…

    அந்த ஒரு பிடி அவலைத் துண்டில் முடிந்து அர்ச்சகர் பார்க்காத சமயம் பெருமாள் பாதத்தில் போட்டுவிட்டு ‘கிருஷ்ணா, உன் கூடப் படிச்சாத்தான் குசேலனா? குழந்தைங்க பெத்தா குசேலன் இல்லையா…? நான் சூப்பர் குசேலன்… என்னைக் குபேரனாக்கமாட்டியா… கரெக்டா ஒரு பிடி அவல் போட்டுட்டேன்… அப்புறம் உன் சௌகரியம்’ – மனசுக்குள் வேண்டிக் கொண்டு வீடு திரும்பினான்.

    சந்நிதியில்… ருக்மணி தாயார் பெருமாளைப் பார்த்து “பிரபோ… இது என்ன உங்கள் காலடியில் டவல் நிறைய அவல்?” என்று கேட்டாள். பேசாமலிருந்த பெருமாளின் கண்களில் குசேலன் எபிஸோட் ஃப்ளாஷ்பாக்காக ஓடியது. குசேலன் கதையை ஆக்ஷன் ரீப்ளே செய்து பார்க்கும் ஆர்வம் அவரது நீல நயனங்களில் தோன்றியது.

    “வேண்டாம் இந்த விபரீதம். கலி அழகு என்று ருக்மணிதேவி எச்சரித்தாள். அவள் சொல்வதைக் கேட்காமல் தான் எடுத்த முடிவை நிறைவேற்றிப் பார்க்கும் ஆசையில் பெருமாள் சிலையிலிருந்து பிரிந்து மனித வடிவில் சந்நிதியை விட்டு வெளியே வந்து, ‘பெரிய தெரு சீவல் ஸ்டோர்ஸ்’ கடையில் புகையிலை குதப்பும் கலியுகக் குசேலன் சந்தானகோபலனை நோக்கி நடந்தார். சந்தானகோபாலனுக்கு தெரியாமல் அவன் ஜிப்பா பாக்கெட்டில் குலுக்கலில் நீட்சயம் முதல் பரிசு பெறப்போகும் அரியானாவில் ஆரம்பித்து அமிஞ்சிக்கரைவரை உள்ள அத்தனை பம்‌பர் லாட்டரி டிக்கெட்டுகளையும் சொருகி விட்டு வந்த சுவடு தெரியாமல் கிருஷ்ண பரமாத்மா சந்நிதிக்குத் திரும்பினார்.

    முன்னேற்றம் எதுவும் இல்லாமல் முப்பது ஆண்டுகள் ஓடியது. பிரகாரத்தில் அதே குசேலர் கதையை அதே திரைக்கதையில் வேறு யாரோ ஓர் உபன்யாசகர் கூறிக் கொண்டிருந்தது சந்நிதிக்குள் இருந்த கண்ணன் காதில் விழுந்தது. கூடவே குசேலன் பார்ட்-டூ – அதாவது சந்தானகோபாலன் நினைவும் வந்தது. தான் அளித்த செல்வத்தால் சந்தானகோபாலன் சௌக்கியமாய் இருப்பதைப் பார்க்கும் ஆசையில் மூலவர் உற்சவராகிச் சந்நிதியைவிட்டு வெளியே வந்தார்.

    சந்தானகோபாலன் கூடியிருந்த ஒண்டுக்குடித்தனம் இருந்த இடத்தில் இப்போது ஏழு மாடி ஃப்ளாட் இருப்பதைப் பார்த்தார். வாசலில் ‘சகுந்தலா அபார்ட்மென்ட்ஸ் பலகை தொங்கியது. கீழ் போர்ஷன் வாசலில் வயதான சந்தானகோபாலன்-சகுந்தலா தம்பதி சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்க… அவர்களைச் சுற்றிப் பேரக் குழந்தைகள்.

    ‘பரவாயில்லை… கிடைத்த செல்வத்தை வீணாக்காமல் வீடு கட்டி வாடகைக்கு விட்டு வாழ்கிறானே’ என்ற சந்தோஷத்துடன் பெருமாள் அவர்களைப் பார்த்து விட்டுக் கட்டடத்துக்கு வெளியே தூங்கிக் கொண்டிருந்த செக்யூரிடியை எழுப்பி விசாரித்தார்.

    “ஏம்பா… இந்த ஏழு மாடிக் கட்டடத்துல எத்தனை பேர் குடியிருக்கலாம்…?”

    “அம்பது குடும்பம் குடியிருக்கலாம். ஆனா, இப்போ ஒரு குடும்பம்தான் குடியிருக்கு.”

    “ஏன்…சாந்தானகோபாலன் மீதி போர்ஷனையெல்லாம் வாடகைக்கு விடலையா…?

    “விடறதுக்கு ஏது சார் போர்ஷன்…? அம்பது போர்ஷன்லயும் அய்யா குடும்பம் தான் கீது…!”

    “ஏன்…?!”

    “ஏனா… அவர் மூத்த் புள்ளைக்கு முப்பது குழந்தைங்க…ரெண்டாவது புள்ளைக்கு இருபத்தாறோ இருபத்தேழோ புள்ளைங்க… மூணாவது புள்ளைக்கு அப்பன் மாதிரியே முப்பத்திரண்டு. நாலாவது புள்ளைக்கு நேத்து பொறந்ததோட சேத்தா நாப்பத்தொண்ணு… மொத்தம் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தா கிட்டதட்ட முந்நூறு பேர்… ஐயா குடும்பமே மொத்த எல்லா ஃப்ளாட்லேயும் இருக்காங்க. சாமி… சாமி, எங்கே போற…?”

    தலையை தொங்கவிட்டபடி சந்நிதிக்குள் நுழைந்த பெருமாளைப் பார்த்து ருக்மணி தாயார் “என்ன ஆச்சு?” என்று வினவ…

    “சே… பேசாம விட்டுருந்தா அப்பன் பட்ட கஷ்டத்தைப் பார்த்துப் பசங்களாவது புத்தி வந்து ஒண்ணு ரெண்டோட நிறுத்தியிருப்பாங்க… பணம் வந்த தெம்புல பசங்களும் அப்பன் மாதிரி ஆளுக்கு அம்பது அறுபதுன்னு கூறுகட்டிப் பெத்திருக்காங்க ருக்மணி இனிமே யாராவது குசேலன்னு சொல்லிக்கிட்டு வந்தா தயவுசெஞ்சு தடுத்து நிறுத்து… இனிமே நானும் கு.க.வைக் கடைப்பிடிக்கப் போறேன்.”

    “கு.க.வா…? சுவாமி, என்ன சொல்கிறீர்கள்…? கு.க. என்றால் குடும்பக் கட்டுப்பாடு…!”

    “நான் சொன்னா கு.க. எனக்கு… குசேலர் கட்டுப்பாடு.”

    அர்ச்சகர் நுழைய… இருவரும் மௌனமாகச் சிலையாகிறார்கள்….! கிரேசி மோகன்….!
    ————————————————————————————————————————-

    Share

  • “நளபாகம்”

    -தமிழ்த்தேனீ

    இல்லத்தரசியை நாம் வாழ்க்கைத் துணை என்று கூறுகிறோம். ஆங்கிலத்திலே Better Half என்கிறார்கள். ஆக மொத்தம் கடைசிவரை நம்மோடு சுகதுக்கங்களில் பங்கு கொள்ளவேண்டும் என்னும் எண்ணத்தில் நாம் வாழ்க்கைத் துணை என்கிறோம். ஆங்கிலேயர்கள் வாழ்க்கையில் பாதி வரை வந்தாலே போதும் என்கிறார்கள் மீதியை நான் வேறு ஒரு Better Half ஓடு கழிக்கிறேன் என்கிறார்கள்.

    நம் இந்து மதத்தில் நம் வீட்டு கிருஹ லக்ஷ்மி என்கிறோம்; மஹாலக்ஷ்மி என்கிறோம். ஆகவே கிருஹத்தையும் செல்வத்தையும் அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு அவளிடம் கையேந்துவதையே பெருமையாக நினைக்கிறோம். என்ன செய்வது நாம் வாங்கி வந்த வரம் அப்படி.

    இப்படி இருக்கையிலே என்னோடு வாழ்க்கைத் துணையாய் தொடர்ந்து வருகின்ற என் வீட்டு மஹாலக்ஷ்மியை நினைத்துப் பார்த்தேன்.

    இத்தனை வருடங்களாகப் பொறுமையாக என் சுக துக்கங்களில் சோதனையான காலங்களில் கூட என்னுடனே வாழ்கின்ற அவள் மிகப் பொறுமையாக சமைத்துப் போட்டுவீட்டு நிர்வாகத்தையும் கவனிக்கிறாள்.

    நாம் என்ன செய்கிறோம் அவளுக்கு என்கிற எண்ணம் எழுந்தது. என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்து என்னால் இயன்ற அளவில் ஏதேனும் உதவிகள் செய்கிறேன்.

    ஆனாலும் ஒரு திருப்தி வரவில்லை. அதனால் எனக்குத் தோன்றிய ஒரு யோசனையைக் கடைப்பிடிக்கலாம் என்று வீட்டிலுள்ளோர் அனைவரையும் அழைத்து எப்பவும் உங்க அம்மா சமைக்கறாங்க நான் அவங்களுக்கு உதவி செய்யலாம்னு யோசிச்சு ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கேன்.   ஒரு வாரமாவது அம்மாவை ஓய்வு எடுக்கச் சொல்லி அனுமதித்து நான் சமைக்கப் போறேன் என்றவுடன் ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் ஒவ்வொரு பாவனை! வியப்பு பயம் எல்லாவற்றையும் பார்க்க முடிந்தது என்னால்.

    அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தி ஒரு நாள் சமைக்கிறேன். நீங்கள் அனைவரும் ஒப்புக் கொண்டால் ஒரு வாரம் சமைக்கிறேன் என்றேன். வேறு வழியில்லாமல் எல்லோரும் ஒப்புக்கொண்டனர்.

    முதல் நாள் பெரும் சவாலான முதல் நாள் எப்படி சமைக்க வேண்டும் என்று யோசனை செய்து எல்லோரையும் அழைத்து ஒரு ஒப்பந்தம் நான் சமைக்கும் போது யாரும் அங்கே வரக் கூடாது. அம்மா மட்டும் எனக்கு வேண்டிய உப்பு புளி மிளகாய் கடலைப் பருப்பு பெருங்காயம் போன்ற சமைக்க உதவும் பொருட்களையும் எடுத்து வைத்துவிடவேண்டும் என்னால் எது எங்கிருக்கிறது என்று தேட முடியாது என்றேன்.

    என் மனைவி என்னைப் பார்த்த பார்வையில் நான் ஒரு முறை சமைத்த அனுபவத்தை அவளிடம் சொன்னேன் அது அவள் மனதில் நிழல் படமாக ஓடுகிறது என்று புரிந்தது. ஆனாலும் அந்த அனுபவத்தை வைத்து அதன் பின்னர் நான் எவ்வளவு முன்னேறியிருக்கிறேன் சமையலில் என்று அவளுக்கும் தெரியாதே. ஆகவே அவள் பார்வையைத் தவிர்த்துவிட்டு தொடர்ந்தேன். அவளும் என்னையே குறும்பாகப் பார்த்தபடி சரி என்றாள்.

    என்ன சமைக்க வேண்டும் நம் வீட்டில் உள்ளோருக்கு எது அதிகமாகப் பிடிக்குமோ அதையே செய்து இவர்களை வசப்படுத்திகொண்டுதான் ஒரு வாரம் சமாளிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். அதன் ப்ரகாரமே சமையற்கட்டுக்குள் நுழைந்து என் நளபாகத்தின் முக்கியத் திறமைகளை உபயோகித்துச் சமைத்தேன். என்ன மெனுவென்று பார்க்கலாம்! எப்படியும் இரண்டு மணி நேரமாவது ஆகும். ஆகவே என் வாழ்க்கைத் துணையிடம் பகிர்ந்த என் சமையல் அனுபவத்தை சற்றே அசைபோடுவோம். உங்களுக்கும் சலிப்புத் தட்டாமல் இருக்கும்.

    என் தாயார் இருந்த காலம் அது. சுவையோடு சமைத்து என் நாவை வளர்த்து என் உடலை வளர்த்து அன்போடு ஊட்டிய தாயார் ஆர் கமலம்மாள் அவர்கள். அப்போதெல்லாம் வீட்டு விலக்கானால் மூன்று நாட்கள் உள்ளே வரமாட்டார்கள். அப்படிப்பட்ட தருணங்களில் என் சமையல்தான். அடிக்கடி அவரிடம் சென்று யோசனை கேட்டுச் சமைப்பேன். அவரும் என் சமையலைப் பொறுமையாகச் சாப்பிடுவார்.

    அப்போது சென்னையில் தங்கசாலைத் தெரு அருகில் இருந்த கிருஷ்ணப்ப நாயக்கன் தெருவில் இருந்த வீட்டில் பின் பக்கமாடியில் நாங்கள் இருந்த காலம்.

    அப்படி ஒருநாள் சமைக்க வேண்டிய அவசியம் வந்தது. என் தாயாரிடம், ”அம்மா… நான் இன்னிக்கு மிளகு ரசம் வைக்கறேன்!” என்று சொல்லிவிட்டு எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்னும் சமையல் முறையை என் அம்மாவிடம் கேட்டுக்கொண்டு சமைக்க ஆரம்பித்தேன்.

    சாதம் வடித்தேன். அதன் பிறகு என் அம்மா சொன்னபடி அடுப்பிலே ஈயச்சொம்பை வைத்தேன். ஒரு சந்தேகம் கேட்க பின்பக்க மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி முன்பக்கம் சென்று வாசலில் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த என் தாயாரிடம் மீண்டும் ஒரு முறை மிளகு ரசம் வைக்கும் முறையைச் சொல்லுங்கள் என்றேன். அவரும் விளக்கமாகச் சொன்னார். ”சரி அம்மா புரிந்தது!” என்று சொல்லிவிட்டுப் பின் பக்க மாடிக்கு சென்று அடுக்களைக்குள் நுழைந்தேன்.

    அடுப்பைப் பார்த்தேன் ஈயச் சொம்பைக் காணவில்லை. ஒரு வேளை நாம் ஈயச் சொம்பை அதன் இடத்திலே இருந்து எடுக்காமல் மறந்து போய்விட்டோமோ என்று எல்லா இடத்திலும் ஈயச் சொம்பைத் தேடினேன் கிடைக்கவில்லை. மீண்டும் கீழே வந்து அம்மா ஈயச் சொம்பைக் காணோமே என்றேன். என்னப்பா நீதான் ஈயச்சொம்பை எடுத்தாச்சு அதுக்குள்ள ஒரு சந்தேகம்னு வந்து கேட்டியே என்றார்.

    ஆமாம் நாமதானே ஈயச்சொம்பை அடுப்பிலே வைத்துவிட்டு அதன் பிறகுதானே கீழே வந்தோம் என்பது நினைவுக்கு வரவே ஆமாம் அம்மா நான்தான் அடுப்பிலே வைத்தேன் இப்போ அடுப்பிலே காணோமே என்றேன். சரி ஈயச் சொம்பிலே தண்ணீர் கொட்டி வெச்சியா இல்லே அப்பிடியே வெச்சியா என்றார் . (அப்போதெல்லாம் கிருஷ்ணாயிலில் எரியும் பம்ப் ஸ்டவ்தான் உபயோகிப்போம்) அப்பிடியேதான் வெச்சேன் தண்ணி கொட்டலையே என்றேன்.

    அவர் சரி முதல்லே மேலேபோயி ஸ்டவ்வை அணைச்சுட்டு அந்த ஸ்டவ் இருக்கும் மேடையில் பாரு இருக்கும் என்றார். சரி பாக்கறேன் என்று மேலேபோய் ஸ்டவ்வைப் பார்த்து அதை முதலில் அணைத்தேன். அந்த ஸ்டவ் இருக்கும் மேடையிலேயே ஈயச்சொம்பு உருகிப்போய் திரவ வடிவமாகி அப்படியே திடவடிவமாக ஆகி உலக மேப்பையே வரைந்திருந்தது. அட உருகிப் போச்சு என்று தெரிந்தது.

    கீழே ஓடிப்போய் அம்மா ஈயச்சொம்பு உருகிபோச்சு என்றேன் கலவரத்துடன், ஸ்டவ்வை அணைச்சுட்டியா என்றார் அம்மா அணைச்சுட்டேன் என்றேன் .ஏம்பா மிளகு ரசம் வைக்கறேன்னு சொல்லிட்டு ஈயச்சொம்பு ரசம் பண்ணிட்டியே என்று அம்மா சிரித்தாள். நல்லவேளை ஸ்டவ் வெடிக்கலே ஜாக்கிரதையா இருக்கணும். அடுப்பிலே ஈயச்சொம்பு வைக்கும்போது அதிலே தண்ணி இல்லாம வைக்கக்கூடாது எல்லாம் அனுபவம்தான் பயப்படாதே இனிமே ஜாக்கிரதையா இரு என்றார்கள்.

    அந்த நிகழ்வுதான் என் வாழ்க்கைத் துணையின் மனதிலே படமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் என்று புரிந்தது. இப்போ புரியுதா என் பொண்டாட்டியின் பரிகாசப் புன்னகைக்குப் பொருள்!

    அடேடே நான் சமைக்க வந்து ரெண்டு மணி நேரம் ஆச்சே…! பரவாயில்லே… எப்பிடியோ சமைச்சாச்சு, எல்லாம் ரெடி! எல்லாரும் தட்டைப் போட்டுண்டு உக்காருங்க என்று சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொன்றாக கொண்டு வந்தேன். என்ன ஐட்டம்ன்னு காத்திருக்கீங்கன்னு புரியுது!

    1. வத்தக் குழம்பு 2, பருப்புத் துவையல் 3. வெள்ளரிக்காய் பச்சடி .4. உருளைக்கிழங்கு ரோஸ்ட் கூடவே பொரிச்ச அப்பளம்.

    அப்பிடியே அதையெல்லாம் பார்த்து மலைச்சுப் போயிட்டாங்க என் வாழ்க்கைத் துணைவியாரும் பிள்ளைகளும். சரி உக்காந்து சாப்ட்டு பார்த்துட்டு அதுக்கப்புறம் சொல்லுங்க பயப்படாதீங்க நான் உங்க வயித்துக்கு கியாரண்டின்னு சொல்லிகிட்டே என் வாழ்க்கைத் துணைவியாரையும் பிள்ளைகளையும் உட்காரவைத்து நானே பரிமாறினேன்.

    யாருக்கு என்ன பிடிக்குதோ சாப்பிடுங்க என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் உண்ணுவதையே பார்த்துக்கொன்டிருந்தேன். முதலில் எல்லோர் கண்ணிலும் பீதி. அதன் பிறகு சுவைக்கச் சுவைக்க ஆச்சரியம்! அப்பா கலக்கிட்டீங்க என்று ஏகோபித்த பாராட்டுக்கள்.  அப்பாடா பட்ட கஷ்டம் வீணாகலேன்னு ஒரு திருப்தி எனக்கு.

    எல்லோரும் உண்டு முடித்துவிட்டு என்னை உட்காரவைத்து அப்பா நீங்களும் சாப்பிடுங்க என்று அன்போடு பரிமாறினர்.

    என் வாழ்க்கைத் துணைவி ஆச்சரியத்துடன் இவ்ளோ நல்லா சமைப்பீங்களா நீங்க? எனக்குத் தெரியவே தெரியாதே என்றாள். வத்தக் குழம்பு எல்லாமே ரொம்ப நல்லா செஞ்சிருக்கீங்க என்றவள் ஆமாம் இந்த வத்தக் குழம்பு செய்ய எனக்கும் சொல்லிக் குடுங்களேன் என்றாள்.

    சரி சொல்லித் தரேன் என்று சொல்லிவிட்டு முதல்லே புளியை கரைச்சு வெச்சுக்கணும். அப்புறம் பாத்திரத்திலே என்ன காய் போடணுமோ அதை வதக்கி எடுத்து வெச்சிகிட்டு கொஞ்சம் உளுத்தம் பருப்பு கருவேப்பிலை பெருங்காயம் இதெல்லாம் வறுத்து தனியா எடுத்து வெச்சிக்கோ. பாத்திரம் நல்லாக் காஞ்சதும் அதிலே இந்தக் காயைப் போட்டு உடனே கரைச்சு வெச்ச புளியை அதிலே கொட்டி கொஞ்ச நேரம் கொதிச்சவுடனே கொஞ்சம் மஞ்சள் பொடி போடணும்.

    அதுக்கு தேவையான உப்பைச் சேர்த்து அப்பிடியே குழம்பும்பொடியையும் போட்டு கலக்கி நல்லா கொதிக்க விடணும் அதிலே இந்த வறுத்த பெருங்காயம் உளுத்தம் பருப்பு கடுகு கருவேப்பிலை எல்லாம் போட்டு கொதிக்க விடு என்றேன் சரிங்க என்றாள் என் துணைவி. அப்பிடியே ஒரு மூடி போட்டு மூடிவெச்சிடு என்றேன் நான். சரிங்க என்றாள் என் துணைவி.

    அதுக்கப்புறம் அப்பிடி ஒண்ணு நாம செஞ்சோம்கிறதையே மறந்து போயி துணி துவைக்கப் போயிட்டு ரெண்டு மணி நேரம் கழிச்சு வந்தா  குழம்பு அப்பிடியே வத்திப் போயி கருப்பா கருகிப் போயி பாத்திரத்தோட பாத்திரமா ஒட்டிக்கும். அதுதான் வத்தக் குழம்புன்னேன். எல்லோருமாக சேர்ந்து என்னை அடிக்க ஓடி வராங்க யாராவது காப்பாற்றுங்களேன்!

    பின் குறிப்பு:  பொதுவாகவே இந்தப் பெண்களுக்கு நம்மை வேலைவாங்க வேண்டும் என்னும் எண்ணம் வந்தாலும்  நாம் வேலை செய்தால்  இரக்கம் வரும்.  மனசு ஆகாது அடிக்கடி வந்து நான் வேணா ஏதாவது  உதவட்டுமா என்று கேட்பார்கள்.                     ஒரு நாள் சமைக்கவே இவ்வளவு யோசிக்கவேண்டி வந்ததே! ஒவ்வொரு நாளும் என்ன சமைக்கறதுன்னு யோசிச்சு 360 நாளும் சமைச்சு நம்ம வாழ்நாள் முழுவதும் சமைச்சுப் போட்டு நம்மை ஆதரிக்கும் நம் தாயார் , வாழ்க்கைத் துணைவி இவர்களை ஒரு கணம் நினைத்துப் பார்ப்போமே. அப்படி நினைத்தால் இனியாவது அவர்கள் அன்போடு ஆசையோடு கைப்பக்குவத்தோடு நம் நலத்துக்காகச் சமைக்கும் சாப்பாட்டைக் குறைசொல்லாமல் வீணடிக்காமல் சாப்பிடத் துவங்குவோம்!

    Share

  • நீலம்

    கிரேசி மோகன்

    ——————————-

    தக்காளி ரசத்தில் கடுகைத் தாளித்துக் கொட்டினா மாதிரி, பகலை இரவு சந்தித்துக் கை குலுக்கும் சாயங்கால நேரத்து வானைப் பார்த்தபடி….ஸாரி பார்க்காதபடி கண்களை துணியால் கட்டிக்கொண்டு அண்ணாந்து பார்த்தபடி ” சரியா!….தப்பா!….சரியா!….தப்பா!” சொல்லிக் கொண்டே அந்த சிறுமி நொண்டியபடி பாண்டி ஆட்டம் ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்… சக சிறுமிகளின் சத்தம் வராது போகவே, அவள் கண்கட்டை அவிழ்க்க….எதிரே தாடகை ராட்சஸி போல அவள் தாயார் சாமி ஆடிக் கொண்டிருந்தாள்….

    ” சரியில்லடி….தப்பு….நான் உன்னை பெத்தது தப்பு….உன்னை ஒங்கப்பன் வளத்த விதம் தப்பு” என்று தப்புக்களை அடுக்கியபடி, நிழலை உருவம் இழுத்துக் கொண்டு
    போல….தாய் மகளை அடித்தபடி தரதரவென்று இழுத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்….

    ” ஏண்டி பொண்ணை போட்டு இந்த அடி அடிக்குற….”காதை மயிலிறகால் குடைந்தபடி கட்டிலில் கரிசன நைனா….

    ” அடிக்காம….மடில போட்டு கொஞ்சவா சொல்றீங்க….அவ செஞ்ச….இல்ல செய்யாத காரியத்துக்கு கொன்னே போட்ருக்கணும்….பால்காரம்மா வூட்டுக்கு போய் தாம்பு
    கயிறு வாங்கிகினு வான்னு காலீலயே சொல்லியாச்சு….இந்த சிறுக்கி இன்னும் வாங்கிகிட்டு வரா…”

    ”ஆத்தா சொன்னத கேக்க வேண்டியதுதானே….ஏம்மா ழாழாத்தி…” குடைச்சல் சிலிர்ப்பில் ”ராசாத்தியை” ழாழாத்தி என்று நைனா….!

    ” அது என்ன எப்பப்பாரு ராசாத்தி ராசாத்தினு கொஞ்சல்….சிறுக்கிக்கு பேர் வச்சிருக்கீங்க இல்ல….அத சொல்லி கூப்பிடறது….”

    ”நாம என்ன பேர் வச்சாலும் அவ என்னிக்குமே ராசாத்திதாண்டி…. போன வருசம் ராமாயணக் கூத்துல எம் பொண்ணுதானே ராசாத்தி….

    ராமன் வில் ஒடைக்க வர சொல்ல ஒரு பாட்டு பாடுவியே…”ஈன்றாத போதும் பெரிதுவந்தார் நைனா….

    ”நீல வண்ண ராமா நில் நில்….நீ ஒடைக்க தோ பார் வில் வில்” கீச்சு மழலையில் சிறுமி கூவினாள்….!

    ”நிறுத்துரி ஒன் ஒப்பாரியை….நீல வண்ணமாம் நீல வண்ணம்….ராமன் கருப்புடி…”

    ” நைனா நைனா ராமனை எனக்கு கட்டி வை நைனா….எனக்கு இந்த சேப்பு புடிக்கல….அவனை கட்டிக்கிட்டு நானும் நீலமாயிடுவேன்” குடையும் மயிலிறகு மறுகாது வழியாக வரும் அளவுக்கு சிறுமி தன் தகப்பனை உலுக்கி ஆட்டுகிறாள்….

    ”நீயே நீலம் பாரிச்சுதாண்டி பொறந்த….நல்லவேளை ஒன் சினேகிதி நப்பின்னையோட ஆத்தா உன்னை தலகீளா தொங்கவிட்டு காப்பாத்தினா….எப்பபாரு நீல
    ஆலாபனைதான்….ராமனை கட்டிக்கிட்டா காட்டுக்குத்தான் போவனும்….”

    ”ராமன் இருக்க சொல்ல நான் தெகிரியமா காட்டுக்கு போவேன்….”

    ”காட்டுக்கு அப்பால போவலாம்….இப்ப பால்காரம்மா வூட்டுக்கு போய் தாம்பு கயிறு வாங்கியா…”

    ”தாம்பு கயிறு வாங்கிட்டு வந்தா ராமனை கட்டி வப்பியா….?”

    ” தாம்பு கயிறை வாங்கியா….ஆத்தாளும்,பொண்ணும் தூக்குல தொங்குவோம்….ஏங்க இவ சிறுக்கியா இல்ல கிறுக்கியா….”

    ”அவ ராசாத்திடி….ராமன் மாதிரி அவளுக்குனு ஒத்தன் பொறக்கத்தான் போறான் பாரு….!”என்றார் கிழிஞ்ச கட்டில் சனக மவராசா….!

    ”எப்ப பொறந்து….எப்ப வளந்து….எப்ப கல்யாணம்…. அய்யோ அப்பன் பொண்ணு ரெண்டு பேரும் இப்படி கனாலயே காலத்தை தள்ளறீங்களே….

    பெத்த வயிறு பத்திகிட்டு எரியுது….”

    ”ஏண்டி என்னையும் நீயா பெத்தே….?”

    ”கேலில ஒண்ணும் கொறைச்சலில்ல….தோ பாருங்க நீங்க ஒங்க பொண்ணுக்கு ரொம்ப செல்லம் கொடுத்து குட்டிச்சுவராக்கிட்டீங்க….படிப்பு கிடிப்பு ஒண்ணும் கிடையாது. எப்பப்பாரு ஆகாசத்தை பாக்கறா…. அன்னிக்கு வான வில்ல பாத்துட்டு ”ஆத்தா ராமன் இத ஒடக்க வருவானா” கேக்கறா….பட்டாம் பூச்சிக்கு பாட்டு சொல்லித் தரா….மல்லிப் பூவுக்கு, நீல கனகாம்பரத்தை கல்யாணம் பண்ணி வக்கறா….இது எங்க போய் முடியப் போவுதோ…!உங்களுக்கே கண்ணுல ஜலம் வருது பாருங்க….”

    ”தோ பார் சொகமா காது குடஞ்சா அப்படித்தான் கண்ணுல ஜலம் வரும், வாய்ல ஜொள்ளு ஒழுகும்….அது ஒரு புல்லரிப்புடி….”சனக மவராசா காது குடைஞ்சு குடைஞ்சு கைலாசத்துக்கெ போயிடுவார் போல கிறக்கத்துல இருந்தார்….பிறகு பெண்ணைப் பார்த்து” உங்காத்தா எதான உளறுவா….நீகாதுல போட்டுக்காதே….போய் சாப்டு தூங்கு….”

    ”நீங்க காதுல மயிலிறகை போடறதை மொதல்ல நிப்பாட்டுங்க” என்ற தாயார்காரி, சிறுமி உள்ளே செல்வதைப் பார்த்து ” எங்கடி நழுவுற…உன்னை வளக்கற விதத்துல வளத்தாத்தான் உருப்புடுவ….மயிலே மயிலேன்னா இறகு போடாது….அப்படியே போட்டாலும் உங்கப்பன் அதுல காது குடைய ஆரம்பிச்சுடுவார்….”

    சிறுமி தாயைப் பார்க்க ”என்னடி பாக்கற….கேட்டா பதில் சொல்ல மாட்டேங்கறே….அடிச்சா அழ மாட்டேங்கறே….மனசுல என்ன மாகாளின்னு நெனப்பா…
    போயி பால்காரம்மா வுட்டுலேந்து தாம்பு கயிறு வாங்கிகினு வா….அத்தாலா தயிரு கடையறது முன்னாடி உன்னை விளாசறேன்….அப்பத்தான் உனக்குப் புரியும்….”

    ”இருட்டிடுச்சு ஆத்தா….நாளைக்கு காலீல….”என்று சிறுமி இழுத்தாள்….”இருட்டினா என்ன….அதான் ஒனக்கு துணைக்கு அந்த நீலப் பய இருக்கானே…போடி”

    என்று மகளை தள்ளி கதவை சாத்துகிறாள்….” என்னம்மா இப்படி கல்நெஞ்சுக்காரியா கீறே….காத்து கருப்பு உலாவுற வேளைல….பச்சை புள்ளையைப் போய்”

    காது சொகம் அலுத்து மயிலிறகால் முதுகை சொரிந்தபடி நைனா செய்த சிபாரிசு எடுபடவில்லை….”உங்க பொண்ணுக்கு காத்தும் புடிக்கும்….கருப்பும் புடிக்கும்…. இவ வயசுல நான் உங்களை கட்டிகிட்டாச்சு….பச்சை புள்ளையாம் பச்ச புள்ள….மொதல்ல அந்த நீலப் புள்ளையை மறக்க சொல்லுங்க….”உள்ளே போகிறாள்….

    அன்று பார்த்து பிரளய கால இருட்டு….இரவு ஆரம்பமே அர்த்த ஜாமம் போல் இருண்டது….வரப்போகும் மழைக்கு பராக் பராக் சொல்வது போல சிலு சிலுவென
    காத்து…..வானத்தில் யாரோ தக்கிளி நூற்பது போல மின்னல் தோன்றி பூமியைத் தொட்டது….இடிச் சத்தம் சிறுமியின் காதில் ராமர் வில்லை உடைத்த சத்தமாகக்
    கேட்டது….சிறுமி பயத்தைப் போக்கிக் கொள்ள ”லட்சுமணா லட்சுமணா” என்று மனசுக்குள் சொல்லியபடி ஆத்தோரமாக பால்காரம்மா வீட்டுக்கு பயணித்தாள்….

    ”வானத்திலிருந்து மழை பெய்கிறதா இல்லை ஆத்துத் தண்ணீர் வானத்துக்குச் செல்கிறதா” என்று குழம்பும் அளவுக்கு வானத்துக்கும் ,பூமிக்கும் தண்ணீரால் தறி போட்டது போல மழை பத்தினி சொல்லாமலேயே பெய்யெனப் பெய்தது….துணைக்கு ”ராமனோ, லட்சுமணனோ” வில்லை ஏந்தி வரவில்லை….சிறுமிக்கு பயம் பிடித்துக் கொண்டது….

    ஆத்தோரமாக இருந்த அய்யனார் மண்டபத்திற்குள் ஒதுங்கினாள்….அந்த மண்டபத்தில் ஒருவர் படுக்கலாம் ,இருவர் அமரலாம் ,மூவர் நிற்கலாம்….வெளியே
    பேய் இருட்டு ,பொய்கை மழை ,பூதக் காத்து….அச்சத்திலும் , அசதியிலும் சிறுமி மண்டபத்தில் படுக்கிறாள்….அப்போது ஆத்துப் படிதுறையிலிருந்து ஒரு மாமா தலையில் துணி மூட்டையோடு மண்டபத்தை நோக்கி வருகிறார்….அவர் உள்ளே நுழைந்தவுடன் ”உஸ்” என்ற சத்தம் ஓய்கிறது….பெருமூச்சு விடுகிறார் பெரியவர் என்று சிறுமி நினைத்த வண்ணம், எழுந்து அமர்ந்து அந்த மாமாவுக்கு உட்கார இடம் அளிக்கிறாள்….பெரியவர் தலையிலிருந்த துணி மூட்டையை இறக்கி வைக்க இடம் இல்லாததால் சிறுமி எழுந்து நிற்கிறாள்….இப்போது மாமா, சிறுமி இருவரும் நிற்க காலி இடத்தில் துணி மூட்டை….

    ”அந்த மூட்டைல என்ன மாமா ?”….சிறுமிதான் மெளனத்தைக் கலைத்தாள்….!

    ” நான் செஞ்ச புண்ணியத்தை மூட்டையா கட்டிண்டு எடுத்துண்டு போறேன்” மாமா முகத்தில் கலவரம் நிரந்தர நிலவரமாகப் படர்ந்து இருந்தது….

    ” பாவ மூட்டை கேள்விபட்டுருக்கேன்….அது என்ன புண்ணிய மூட்டை ?” சிறுமி விடவில்லை….

    கையை நீட்டி மழை பெய்கிறதா என்று பார்ப்பது போல பெரியவர் சிறுமியின் கேள்வியைத் தவிர்த்தார்….

    சிறுமி விடுவதாக இல்லை ”உங்க பேர் என்ன மாமா ?”

    ”பேர்ல என்னம்மா இருக்கு….பேர் சொல்ல பிள்ளை இருந்தா போறாதா….?”பெரியவர் முகத்தில் பெருமிதம் கொப்பளித்தது…அது சரி உம் பேர் என்ன….?”

    பெரியவர் பேச்சை மாற்றினார்….!

    ”எங்காத்தாக்கு ஒரு அண்ணாத்த இருக்கார்….எனக்கு அவர் மாமா முற….அவுரு பேரையே உங்களுக்கு வக்கறேன்….சர்தானா….”

    ”உன் சவுகரியம் எப்படியோ அப்படியே கூப்பிடுமா….”பெரியவர் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவதற்குள்….” வாசு மாமா” என்று சிறுமி கூப்பிட

    ”என்ன சொன்ன ?” என்று திகைத்தார்….”என் மாமன் பேரு வாசு மாமா….உங்களுக்கும் என்ன மாதிரி அவரு பேர கேட்டாலே பயமா….?”

    இருவரும் சம்பாஷணையில் திருப்தி இல்லாததால் சிறிது நேரம் மெளனம் காத்தார்கள்….” எம் பேர் ராமி” என்றாள் சிறுமி….

    ” ராமியா….! கேள்விபடாத பேரா இருக்கே….!”

    ”ராமன் சம்சாரம் ராமிதானே….நான் ராமனைத்தான் கட்டிக்கப் போறேன்….ஏன்னு கேளுங்க….”

    வெளி மழையை விட இவள் கேள்வி மழையைத் தாங்க முடியாத பெரியவர் ” ஏன்?” என்று ஏனோ கேட்டு வைத்தார்….!

    ” எனக்கு நீலம் புடிக்கும்….ராமன் நீலமா இருப்பான்” பெரியவர் மூட்டையைப் பார்த்து விட்டு சிறுமியை மோகினிப் பிசாசைப் பார்ப்பது போல பார்த்தார்….

    ”அப்ப நான் கிளம்பறேன் தாயி” என்று பயபக்தியோடு அவளிடம் சொல்லிவிட்டு மூட்டையை எடுக்கக் குனிந்தார்….

    ”துணைக்கு வருவீங்கன்னு பாத்தா இப்படி தனியா வுட்டுட்டு போறீங்களே….பால்காரம்மா வூடு வர கூட வாங்க வாசு மாமா” என்றதும், பெரியவர்
    ஆச்சரியமா , அதிர்ச்சியா தெரியாத பாவத்தைக் காட்டியபடி ”என்ன….நீயும் பால்காரி வீட்டுக்குத்தான் போயிண்டுருக்கியா….?” என்று அவசரமாகக் கேட்டார்….

    ”ஆமாம்….நீங்க….?”

    ”நானும் அங்கதான்….!”

    ”உங்கம்மாவும் தாம்புக் கயிறு வாங்கிக்கிட்டு வர சொன்னாங்களா….?”

    ” நான் அங்க போறது தாம்புக்காக இல்ல தாயி….நோம்புக்காக….!”பெரியவர் பழையபடி தலையில் மூட்டையை சுமந்தபடி செல்ல ,அவர் தலைக்கு மேல்
    ”உஸ் உஸ்” என்ற சத்தம் வருவதைக் கேட்டபடி சிறுமி அவரைத் தொடர்ந்தாள்….” மாமா நீங்களும் எங்க நைனா மாதிரி மயிலிறகால காது குடைவீங்களா….?”

    ” ஏன் கேக்கற….?” என்று அவர் வெலவெலக்க, சிறுமி ”இந்தாங்க உங்க தலைல இருக்குற புண்ணிய மூட்டைலேந்து விழுந்துடிச்சு….” என்று ஒரு மயிலிறகை அவரிடம் தந்தாள்….மூட்டை மட்டும் நனையாமல், இருவரும் சொட்ட சொட்ட நனைந்தபடி பால்காரம்மா வீடு நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தனர்….!

    பால்கார அம்மா வசதியானவள்….வீடு தோப்பும் துரவுமாக பிரும்மாண்டமாக இருந்தது….சுற்றிலும் கோட்டை போல மதில் சுவர்….வந்த திருடன் வேறு வழியில்லாமல் மனம் திருந்தி நல்லவனாகும் அளவுக்கு வாசல் கதவு வீட்டையே மறைத்தது…..நாதாங்கியில் தொங்கும் பூட்டைத் திறந்து விட்டாலும் அதைக் கழட்டுவதற்குள் பொழுது விடிந்து விடும்….”எப்படி உள்ளே நுழைவது ” என்ற கவலையில் கதவையும், பூட்டையும் கவனித்த வாசு மாமாவின் முகம் மலர்ந்தது….கதவில் சிறுவர்,சிறுமியர்கள் மட்டும் போய் வருவதற்கு தோதாக ஒரு பொந்து இருந்தது….ஆஜானுபாகுவான வாசு மாமா அந்த பொந்தின் வழியாக மானசீகமாக நுழைய முயன்று பாதியில் மாட்டிக் கொண்டு பிதுங்கினார்….

    ”மாமா என்ன இது….உங்க கைல தாம்புக் கவுறு கட்டியிருக்கு….?” சிறுமி சொன்னதும்தான் பெரியவரே தன் பிழையை உணர்ந்தார்….

    அவசரமாகக் கிளம்பியதில் கை,கால்களில் கட்டப்பட்ட தாம்புக் கயிறுகளை அவிழ்க்க மறந்ததை எண்ணி அசடு வழிந்தார்….

    ”பால்காரம்மா தூங்கியிருப்பாங்க….அவங்கள எளுப்பி இந்நேரத்துல கவுறு கேட்டா என்ன கொன்னே போட்ருவாங்க….தாம்பு கவுறுஇல்லாம போனா எங்காத்தா என்ன அடிச்சே கொன்னுருவா….தயிரு கடைய இந்த அளவு கவுறு போதும்….” என்றவள், அவர் சம்மதத்துக்கு காத்திராமல் அவர் கையில் அரைகுறையாக கட்டித் தொங்கிக் கொண்டிருந்த தாம்புக் கயிறை உருவிக் கொண்டாள்….”அப்பால நான் வரேன்…. பொழுது விடியறதுக்குள்ளே ஊரு போய் சேரணும்” என்று கிளம்பியவளை பெரியவர் பிடித்து நிறுத்தி….” தோ பார்….உனக்கு நான் தாம்புக் கயிறு தந்தேன் இல்லையா….பதிலுக்கு நீ எனக்கு ஒரு உபகாரம் செய்யணும்” என்றார்….”என்ன?” என்பது போல பார்த்த சிறுமியிடம்,

    ”உள்ளே பால்காரம்மா தூங்கிகிடுருப்பாங்கா….அவங்க பக்கத்துல ஒரு பாப்பா தூங்கிகிட்டுருக்கும்” என்றவர் நாக்கைக் கடித்தபடி” அது தூங்கற குழந்தையா….!” என்று தனக்குள் முனகிக் கொண்டார்….தொடர்ந்து ”நீ என்ன பண்ணனும்….நான் இந்த மூட்டைல ஒரு பொருள் வச்சிருக்கேன்” என்றவர்

    மறுபடி நாக்கைக் கடித்தபடி….”வெறும் பொருளா அது” என்று முணுமுணுத்துவிட்டு….”நீ அந்த கதுவுல இருக்கற பொந்து வழியா வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சு நான் கொடுக்கற இந்த பொருளை அங்க வச்சிட்டு, அங்க பால்காரம்மா பக்கத்துல தூங்கற பாப்பாவை நைஸா எடுத்திட்டு வந்து என் கைல கொடுக்கணும்…. புரிஞ்சுதா….”புரியாவிட்டாலும் தாம்பு கயிறு கிடைத்த சந்தோஷத்தில் சிறுமி பலமாக தலையாட்டினாள்….

    பெரியவர் மூட்டையைப் பிரிக்க, உள்ளே எட்டி அந்தப் பொருளைப் பார்த்த சிறுமியின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் ஆகாசமாக விரிந்தது…. ஆனந்தத்தில் ஆழ்கடலாக கொந்தளித்தது….” இப்ப புரிஞ்சு போச்சு….நீங்க தசரத மகாராசாதானே….?” என்றவள் பெரியவரைப் பேச விடாமல்,மூட்டைக்குள் மறுபடி பார்த்து ”அப்பா என்ன ஒரு நீலம்….கைகேசிக்கு பயந்துகினு நீல ராமனை காட்டுல வுட வந்தீங்க….மனசு கேக்கல….பத்திரமா வூட்டுல வுட்டுட்டு அதுக்கு பதிலா பால்காரம்மா பாப்பாவை….” என்று ஆரம்பித்தவள் நிறுத்தி….”ஆமாம் பால்காரம்மா பாப்பா உங்களுக்கு எதுக்கு….?”…..இனியும் இவளை பேசவிட்டால் ஊரையே எழுப்பிவிடுவாள் என்று பயந்த பெரியவர்….” மொதல்ல நான் சொன்னத செய்….அப்பத்தான் தாம்புக் கயிறு ”என்று அவளை அவசரப்படுத்தினார்….

    ”கஷ்க் முஷ்க் ” என்று கன்னங்கரேல் உருண்டையாய்(சிறுமி காதில் விழுந்தால் கோபிப்பாள்….நீல உருண்டையாய்) இருந்த அந்தப் பொருள் விளங்கா உருண்டையை கைகளில் பிரேமையாக ஏந்தியபடி பால்காரம்மா வூட்டுக் கதவை நோக்கி சென்றவள், திடீரென்று திரும்பி வந்து பெரியவரிடம்….”நீங்க எனக்கு ஒரு சத்தியம் செஞ்சு தரணும்….” என்ற அந்த சிறுமி….” இந்த நீல பாப்பா பெரியவன் ஆனப்பாடு இவன எனக்கு நீங்க கட்டி வக்கணும்….என்ன பதில் சொல்லாம முளிக்கறீங்க….” சூழ்நிலையின் தீராத விளையாட்டை எண்ணி தனக்குள் வேதாந்தமாக சிரித்துக் கொண்ட அந்தப் பெரியவர்….

    ” தாயி….உனக்கு என்ன வயசாகுது…?” ”மார்கழி பொறந்தா ஆறு….ஏன்….?” என்றவளை பரிவுடன் பார்த்து….”இது இப்பத்தான் பொறந்த பாப்பா….

    இவன் என்னதான் பெரிவனா ஆனாலும் உன்ன விட ஆறு வயசு சின்னவனாச்சே….எப்படி இவன கல்யாணம் பண்ணிப்பே….”என்று கூறி முடிப்பதற்குள்
    அந்த சிறுமி பாய்ந்து….” கவலையே படாதீங்க, இவன் பெரியவனா ஆறவரைக்கும் நான் ஆறுக்கு மேல என் வயசு ஆவாம பாத்துக்கறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு பதிலுக்குக் கூட காத்திராமல் அந்த சிறுமி பால்காரம்மா வீட்டுக் கதவை நோக்கி நகர்ந்தாள்….

    தாயிடம் தாம்புக் கயிறை தந்து விட்டு, சிறுமி நடந்ததையெல்லாம் மூச்சு வாங்க சொல்லி முடித்து….” ஆத்தா….நீல பையன எனக்கு கட்டி வக்கறதா அவனோட நைனா எனக்கு வாக்கு கொடுத்துட்டார் ”…..மகளை ஏற இறங்கப் பார்த்த தாயார்….” அய்யோ பெருமாளே….ஏன் எனக்கு இப்படி ஒரு பைத்தியத்தை மவளா கொடுத்தே….” என்று ஒரு பாடு புலம்பிவிட்டு, அதே தாம்புக் கயிறால் நீலப் பிரேமையில் கட்டுண்ட மகளை தூணில் கட்டிப்
    போட்டு….” இனிமே இப்படீலாம் பேசுவியா….பேசுவியா….” என்று அழுதபடி கேட்டுக்கொண்டே அடிக்க ஆரம்பித்தாள்….அப்போது கட்டிலிலிருந்து
    தாவிக் குதித்து வந்து மனைவியைத் தடுத்த சிறுமியின் நைனா” உனக்கு என்ன புத்தி கித்தி கெட்டுப் போச்சா….எப்பப்பாரு ஏன் இப்படி போட்டு
    அடிச்சே கொல்ற….ராதைய….”என்றார்…..
    ——————————————————————————————————————————————————

    Share

  • ”ஒத்தனும் மத்தொருத்தனும்’’

    கிரேசி மோகன்

    இன்று உலக கதை நாள்….International Story Day….
    ———————————————————

    பிரும்மாண்டமான கல்யாண மண்டபம்….உள்ளே மேடையில் மணமகன் ராமானுஜம்-மணமகள் ஜானகி….ஜானகி செக்கச் செவேலென்று வறுமையின் நிறம் சிவப்பில் ஜொலித்தாள்….ராமானுஜமோ நிறத்தில் வறுமையாக பெருமாள் கோயில் மூலவர் போல் இருந்தான்….இந்த அழகில் ஸிம்ஃபெனி வாசிக்கலாம் அளவுக்கு பியானோ பட்டன் ஸைஸ் பற்கள் தேங்காய் துறுவலாக வாயை விட்டு வெளியே விழாமல் ‘’பேய்ச் சிரிப்பு சிரித்த ‘’ முகமா வந்தவர்களுக்கு அழகு காட்டிக் கொண்டிருந்தது….காதலித்த ஜானகியை கைப்பற்றியதில் ராமானுஜத்திற்கு சந்தோஷம் தாங்காமல் எக்ஸ்ட்ரா ரெண்டு பல் முளைத்தது….காதலுக்கு கண் இல்லை, காதலித்த ஜானகிக்கும் கண்ணில்லை

    அப்போது ஜானகியின் தந்தை ,ராமானுஜத்தின் மாமானுஜம் ஓடிவந்து’’ மாப்ளே….என்பொண்ண கண்கலங்காம பாத்துக்குங்க’’என்றார் கண்கலங்க’’மாமா…நான் ஒரு பெரிய சாஃப்ட்வேர் கம்பனில CEOவா இருக்கேன்….என் சம்பளத்தை சில்லறையா மாத்தினா சத்திரத்துல உள்ளவங்க கைநிறைய இருக்கும்….இதத் தவிர மெட்ராஸ்ல 4 வீடு இருக்கு’’என்று ஆறுதலாக பீத்திக் கொண்டவன் ‘’மாமா….உங்க பொண்ணுக்காக நான் வீட்டைக் கட்டிப் பாத்துட்டேன்….நீங்க உங்க பொண்ணு கல்யாணத்த பண்ணிப் பாக்கற வழியைப் பாருங்க’’ என்று ‘’எங்கே மனம் மாறி விடுவாரோ’’என்ற அச்சத்தில் அவசரப் படுத்தினான்….

    மண்டபத்தின் வாசலில் கவுண்டமணி -செந்தில் போன்று இருவர் லுங்கியில்….
    மத்தொருத்தன் (செந்தில்) -அண்ணே! இப்ப போய் கேக்கலாம் சந்தோஷத்துல தந்துருவான்….

    ஒத்தன் (கவுண்டமணி) – இல்ல ….இப்ப வாணாம் ….வா போவலாம்….செந்தில் சலிப்போடு கவுண்டரை தொடர்கிறான்…

    காட்சி-2
    —————-

    முதலிரவு அறை….ராமானுஜத்தின் எசகேடான பற்களில் டம்பளர் பட்டு ஜலதரங்கம் வாசிக்க, அவன் பாலை அருந்தி….பழங்களை மிக்ஸி போன்ற வாயிலிட்டு ஜூஸாக்கி குடித்து…,நாயகன் ராமானுஜம் நாயகி ஜானகியை வில்லன் போல நெருங்க, ஜானகி’’No நஹி’’ என்று தடுத்து ‘’என்னங்க எங்கப்பா கல்யாணத்துக்கு ஏகமா செலவு பண்ணிட்டார்…நீங்க கடனா….!’’ என்று கவர்ச்சிகரமாக கெஞ்ச’’ அசடே! அசடே!….எதுக்கு கடன் இந்தா ப்ளாங்-செக்….’’என்று தந்து ஸ்விட்சை அணைக்க அறையில் ராமானுஜ இருள் கும்மியது….

    வீட்டு வாசலில் லாம்ப்-போஸ்ட் அருகில் ஒத்தன் -மத்தொருத்தன்….செந்தில்-அண்ணே….நம்பாள் உச்சகட்ட கிக்குல இருக்கான் …..இப்ப போய் கேட்டா நிச்சயமா தந்துருவான்….
    கவுண்டமணி-இல்ல….இப்ப வாணாம்…வா போவலாம்….செந்தில் கவுண்டரை சபித்தபடி தொடர்கிறான்….

    காட்சி-3
    —————-

    நர்சிங்-ஹோம்….நர்ஸ் கையில் ராமானுஜ ஜாடையில் பிறக்கும் போதே பல்லுடன் கருப்பு வெளுப்பில்(கலரில் கொஞ்சம் அம்மாவையும் கொண்டு பிறந்த) குழந்தை….கிருஷ்ண தேவ ராயருக்கு வாரிசு பிறந்தாற் போன்ற பூரிப்பில் ராமானுஜம் நர்ஸின் பர்ஸை நூறு ரூபாய் நோட்டுக்களால் நிரப்புகிறான்….

    நர்சிங்-ஹோம் வாசல் வராண்டாவில் ஒத்தன் -மத்தொருத்தன்…செந்தில்- அண்ணே புள்ள பொறந்த குஷில பய இருக்கான்….இப்ப எத்த கேட்டாலும் தந்துருவான்….அடம் புடிக்காம வாங்கண்ணே’’

    கவுண்டர்-இல்ல இப்ப வாணாம்…வா போவலாம்….தன் தலையில் அடித்துக் கொள்ளப் போன செந்தில் கைதவறுதலாய் கவுண்டர் தலையில் அடித்தபடி பின் தொடர்கிறான்….

    காட்சி-4
    —————-

    பிரும்மாண்டமான கல்யாண மண்டபம்….மேடையில்….ஆறிலேயே பார்க்க சகிக்காத ராமானுஜம் அறுபதில் அடி பிடிச்ச கரிச் சட்டியாய், வாயில் வழுக்கையும் தலையில் பொக்கையுமாக அவதாரம் போல நிற்கிறான்….அருகில், மறுபடி ராமர் பார்த்தால் வில்லை உடைப்பார் என்னும் அளவுக்கு ஜானகி அதே அழகுடன் நிற்கிறாள்….ராமானுஜத்தின் 25 வயது மணமகன் லஷ்மணன்‘’அப்பனுக்கு தப்பாம’’ நிழல் போல(நிறத்தில்) தன்னருகே தேவதை போல நிற்கும் மைதிலிக்கு தாலி காட்டிக் கொண்டிருக்கிறான்(கட்டப் போகும் கட்டம்)….அப்போது ராமானுஜன் சம்பந்தி ஓடிவந்து ராமானுஜத்தின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு ஏதோ சொல்ல ஆரம்பிக்க, ராமானுஜம்’’நீங்க ஒண்ணும் சொல்ல வேணாம்….என் சொத்து பூராவையும் உங்க பொண்ணு அதாவது என் மருமக மைதிலி பேர்ல எழுதிட்டேன்’’ என்று வீரவசனமாக பேசி பத்திரங்களை தாரை வார்த்தான்….

    மண்டபத்தின் வாசலில்….ஒத்தன் -மத்தொருத்தன்….

    செந்தில்-எண்ணன்ணே எல்லாத்தையும் கொடுத்துட்டான்….இப்ப நாம போய் கேட்டா….!

    கவுண்டமணி-இப்பவும் இல்ல….எப்ப கேக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும்….

    செந்தில்-வா போவலாம் அதானே….நானே சொல்றேன்….வாங்க போவலாம்….

    காட்சி-5
    —————

    மருமகள் மைதிலி வீட்டு வாசல் திண்ணையில் கிழிந்த பாயாக ராமானுஜம் புரண்டு கொண்டிருக்கிறான்….உள்ளே அறைச் சுவரில் ஊதுபத்தி மாலையோடு ஜானகியின் படம்….வெளியே வந்த மருமகள் மைதிலியிடம், ராமானுஜம் பரிதாபமாக’’அம்மா மைதிலி மணி பத்தாகுது இன்னும் நான் காப்பி சாப்பிடல’’என்று கெஞ்ச, எதையோ மிதித்தவள் போல மைதிலி மாமனாரைப் பார்த்து, சத்தம் கேட்கும் டெஸிபெலில் மோவாய் கட்டையை தோளில் இடித்து’’ஏ! கிழட்டுப் பொணமே….எப்பப்பாரு என்ன காப்பி காப்பினு….பித்தம் தலைக்கேறி பாயைத்தான் நீங்க பிறாண்ட போறீங்க’’என்று நாலு வீடு கேட்கும் அளவுக்கு கூவி விட்டு நகர்கிறாள்….அவளுக்கு பிறகு தயங்கி வந்த மகன் லஷ்மணன் மூணு கண்ணால் தந்தையை(ஏற்கனவே இவனுக்கு ஒன்றரைக் கண்…இப்ப ப்ளஸ் ஒன்றரை….ஆக மூணு)வாத்ஸல்யத்துடன் முறைத்துவிட்டு மைதிலி கிழித்த கோட்டை தாண்டாமல் வந்த நிதானத்தில் வீட்டுக்குள் சென்று மறைகிறான்….அப்பளத்து உருண்டையாய் திண்ணையில் சுருண்டு கிடந்த ராமானுஜம் சிலிர்த்து எழுந்து வானத்தைப் பார்த்து’’தெய்வமே ! பாத்துண்டு சும்மா இருக்கியே….என்ன ஏன் இந்த வயசுல இப்படி அல்லாட விடறே….என்ன அழைச்சிண்டு போக மாட்டியா…இது உனக்கே சரியா’’ என்று விசும்பி விசும்பி அழ….

    தெருக்கோடியில் ஒத்தன் -மத்தொருத்தன்….

    ஒத்தன் -வாடா இப்ப போய் கேக்கலாம்….என்று கூறி எமனுருவில் பாசக் கயிறை உருவ….மத்தொருத்தன் சித்ரகுப்தனாகி-என்ணண்னே….அப்பல்லம் வாணானுட்டு….!
    உங்கள புரிஞ்சுக்கவே முடியல….!

    எமன் -அடேய்….நானா போய் யார் உசுரையும் வாங்கறதில்ல….அவங்களா தர்மமா தந்தா எடுத்துப்பேன்….அதான் எம்பேர் தர்மராஜன்….இது பேர் பாசக் கயிறு….
    சித்ரகுப்தன் -அப்ப எருமை….

    எமன் -உன்ன மாதிரி உசுர வாங்க அவசரப்படாம பொறுமையை ஞாபகப் படுத்த எருமை….வா இப்பத்தான் போகலாம்….அடுத்த தெருல தற்கொலைக்கு பயந்துண்டு ஆக்ஸிடெண்டுக்காக நடுத்தெருல நிக்கறான்’’என்று கூறி திண்ணையை நெருங்க…..ராமானுஜம் மாரடைப்பில் கோமானுஜமாகி சாய்கிறான்….

    —————————————————————————————————————————–

    Share

  • “உம்மாச்சி காப்பாத்து!”

    “நமக்கு என்ன வேண்டும் என்றே அறியாத நாம் வரம் கேட்கிறோம்! என்ன வரம் கேட்பதென்றே தெரியாமல் வரம் கேட்கிறோம். நமக்கென்ன வேண்டுமென்று நம்மைவிட ஆண்டவன் நன்கறிவான். நமக்குக் கேட்கவும் தெரியவில்லை; இருப்பதன் அருமை தெரிந்து அனுபவிக்கவும் தெரியவில்லை. ஒன்றும் தெரியாத மானுடர் நாம் என்று சிந்தித்துக் கொண்டே இருந்தேன். அதன் விளைவாக எழுந்த ஒரு சிறுகதை இது.”

    – தமிழ்த்தேனீ

    ***

    “உம்மாச்சி காப்பாத்து!”

    எப்பவுமே குளிச்சிட்டு உம்மாச்சி படத்துகிட்டே போயி நெத்தியிலே குங்குமமோ திருநீறோ இட்டுண்டு கைகூப்பிண்டு என்ன சொல்லணும்னு தாத்தா சொல்லிக் குடுத்திருக்கேன் என்றார் சடகோபன்.

    எனக்குத் தெரியுமே கைகூப்பிண்டு “உம்மாச்சி காப்பாத்துன்னு  சொல்லணும்” என்று சொல்லிவிட்டு தலையைச் சாய்த்து அவரைப் பார்த்து சிரித்தாள் பேத்தி ஹன்சிகா. அவள் சிரிப்பிலே மயங்கி அள்ளிஎடுத்துப் ”போடீ மயக்கீ…எப்பவும் என்னை மயக்கறே நீ!” என்றவாறு முத்தம் கொடுத்தார் சடகோபன்.

    ”போ தாத்தா எனக்கு உன்னோட மீசை குத்தறது என்னைக் கீழே இறக்கிவிடு!” என்று திமிறி இறங்கி ஓடினாள் ஹன்சிகா.

    சிரித்தபடி சோபாவில் வந்து உட்கார்ந்தார். பெருமாளே எப்பவும் நான் உங்கிட்டதான் வேண்டிக்கறேன். இதுவரைக்கும் என்னைக் கைவிடாமே காப்பாத்திட்டே. எப்பிடிடா பொண்ணோட படிப்பு கல்யாணம், சுகப் ப்ரசவம், அழகான ஒரு பேத்தி எல்லாமே நான் வேண்டிண்டா மாதிரியே இன்னி வரைக்கும் காப்பாத்தறே. எனக்கும் 59 வயாசியிடுத்து. கடமையெல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு கொஞ்ச காலமாவது நிம்மதியா நோய் நொடியில்லாம வாழணும். எப்பவும் இப்பிடியே காப்பாத்து பெருமானே என்று கைகுவித்து வேண்டிக்கொண்டு நிம்மதியாக சாய்ந்து கண்ணை மூடினார்.

    திடீரென்று மார்பில் ஒரு பளீரென்று வலி, அப்படியே தோளிலும் பரவியது, அவருக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது. வாய் திறந்து தண்ணி வேணும்ன்னு சொல்ல முயன்று தோற்றுப் போய் அப்படியே சரிந்தார் சடகோபன்.

    ”ஏன்னா என்ன ஆச்சு?” என்று அலறிக்கொண்டே அவரை மடியிலே வைத்துகொண்டு அப்படியே பக்கத்தில் டீபாயின் மேலிருந்த டெலிபோனில் டாக்டரை அழைத்தாள் சடகோபனின் மனைவி சந்தியா.

    டாக்டர் பரமேஷ்வரன் வந்து அவரைப் பரிசோதனை செய்துவிட்டு, உடனடியா ஹாஸ்பிடலுக்கு கொண்டு போயிடலாம் என்று ஆம்புலன்சை வரவழைத்தார்.

    மருத்துவமனையில் படுத்திருந்தார் சடகோபன். பக்கத்தில் உட்கார்ந்து அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த சந்தியா உங்களுக்கு ஒண்ணுமில்லே பயப்படாதீங்க. நல்ல வேளையா சரியான நேரத்துக்கு இங்கே கூட்டிண்டு வந்துட்டோம். ”என்ன ஆச்சு திடீர்ன்னு?” என்றாள்.

    ”என்னமோ திடீர்ன்னு மார்லே ஒரு வலி; வேர்த்துப் போச்சு அவ்ளோதான் தெரியும்” என்றார். ஏதோ இந்த வேளைக்கு பகவான் காப்பாத்திட்டார். சரி கொஞ்ச நேரம் தூங்குங்க என்றபடி போர்வையைச் சரி செய்தாள் சந்தியா. அவரும் தூங்கத் தொடங்கினார்.

    டாக்டர் பரமேஷ்வரன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். நல்ல வேளை ஹார்ட் அட்டாக்தானோன்னு நான்கூடப் பயந்தேன். அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லே, ஆமாம் என்ன சாப்பிட்டார் என்றார். பூரியும் உருளைக்கிழங்கும் தான் சாப்பிட்டார். என்றாள் சந்தியா. அஜீரணம்தான் அதான் வாயுப் பிடிப்பு. பயப்பட ஒண்ணுமில்லே. இனிமே கொஞ்சம் நாக்கைக் கட்டுப்படுத்தணும், ஜெரிக்கறாமாதிரி எதைவேணா சாப்பிடச் சொல்லுங்க. கண்ட கண்ட எண்ணெயிலே சமைக்காதீங்க. அவருக்கும் வயசாயிட்டே போவுதே. கொஞ்சம் கண்ட்ரோலா இருக்கணும். தினமும் நடக்கச் சொல்லுங்க, மத்தபடி பயப்பட ஒண்ணுமில்லே.  நீங்க ஹாஸ்பிடல் ஃபார்மாலிட்டியெல்லாம் முடிச்சு வீட்டுக்கு கூட்டிட்டுபோயிடலாம். இந்த மாத்திரையெல்லாம் தொடர்ந்து மூணு வேளைக்கு குடுங்க. கவலைப்படாதீங்க என்றார் சந்தியாவிடம்.

    சரி டாக்டர், சரியான நேரத்துக்கு தெய்வம் மாதிரி உடனே வைத்தியம் செஞ்சு காப்பாத்திட்டீங்க என்றாள் சந்தியா.   சரிம்மா..அதெல்லாம் எங்க கடமைதானே; ஒரு விஷயம் அவருக்கு வெறும் மூச்சுப் பிடிப்புதான்; ஹார்ட் அட்டாக் வந்துதுன்னு பயந்துறப் போறார். எல்லாம் சரியாயிடும். சரி நான் கிளம்பறேன் என்றபடி டாக்டர் சென்றார்.

    சந்தியா கௌண்டருக்குப் போய் பணத்தைக் கட்டிவிட்டு அறைக்கு வந்து எல்லாத்தையும் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு செல்போனில் டாக்ஸிக்கு சொல்லிவிட்டுச் சடகோபனிடம் வந்தாள். சடகோபன் கண்ணயர்ந்திருந்தார்.

    ஏங்க.. எழுந்திருங்க. நாம் வீட்டுக்கு போகலாம்ன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டார். உங்களுக்கு ஒண்ணுமில்லே; வாயுப் பிடிப்புதானாம். சரி மெல்லமா என் கையைப் பிடிச்சிண்டு எழுந்திருங்க. கையை நீட்டுங்க நான் பிடிச்சுக்கறேன் என்றாள் சந்தியா. உங்களைத்தான் சொல்றேன் கையை நீட்டுங்க என்கையை பிடிச்சுக்குங்க என்ற சந்தியா அவர் கை சில்லென்று இருந்ததை உணர்ந்து பதறினாள். சடகோபனின் கை கீழே படுக்கையில் விழுந்தது.

    என் கையை பிடிச்சுக்குங்க…கையை நீட்டுங்க என்கிற சந்தியாவின் குரல் கேட்டு கண்விழித்தார் சடகோபன். எதிரே நின்று கொண்டிருந்தவர் கையை நீட்டியபடி கையைக் குடுங்க சடகோபன் என்று சொல்லிவிட்டு மேலும் ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். சடகோபனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

    எங்கே இருக்கிறோம் என்றே புரியவில்லை அவருக்கு. என்ன சரி…சரி சுதாரிச்சிக்கோங்க சடகோபன். இப்போ சொல்றேன் நீங்க உங்க ஸ்தூல சரீரத்தை விட்டுட்டு வந்தாச்சு. புரியலையா உங்களுக்கு இதய வலி வந்துதே டாக்டர் பரமேஷ்வரன் தானே வைத்தியம் செஞ்சார்; நல்ல கைராசிக்காரர். அங்கேதான் உங்களுக்கு உயிர் போயிடுத்து என்றார் எதிரே இருந்தவர்

    என்ன கைராசி என்னை சாகடிச்சிட்டாரே என்றார் சடகோபன். இல்லியே உங்களுக்கு வந்து இதய வலியே இல்லையே… வெறும் வாயுப்பிடிப்புதானே நீங்கதான் பயந்து போயிட்டீங்க இதய வலின்னு. டாக்டர் சரியான வைத்தியம்தான் செஞ்சார். நீங்களாதான் செத்துப் போனீங்க. அவருமேலே ஏன் பழியைப் போடறீங்க. உங்களுக்குத் தூக்கத்திலேயே ஆயுள் முடிஞ்சு போச்சு. அவர் மேலே தப்பே இல்லே என்றார் எதிரே இருந்தவர்.

    என்னது நான் செத்துப் போயிட்டேனா! நெஞ்சு வலி வந்து வேர்த்துக் கொட்டித்தே அப்பக் கூட என்னைக் காப்பாத்து பெருமாளேன்னு சேவிச்சேனே, அதுக்கு அப்புறம் ஹாஸ்பிடல்லே கூட வேண்டிண்டே இருந்தேனே… என்னைக் காப்பாத்து என்னைக் காப்பாத்துன்னு. எப்பவுமே பெருமாளே காப்பாத்துவியே இந்த தடவை கைவிட்டுட்டியா.

    நான் எப்பவுமே கைவிடமாட்டேன். இப்பக் கூட நான் கையை நீட்டிண்டுதானே இருக்கேன். சடகோபன் நீங்கதான் பிடிச்சுக்க மாட்டேங்கறீங்க. நான் எல்லாருக்கும் கைகுடுக்கறேன். நீங்க புத்தி தெளிஞ்சு பிடிச்சிண்டாதானே இதுக்குமேலே நான் என்ன செய்ய முடியும் என்றார் காளமேகம்.

    டாக்டர் பரமேஷ்வரனுக்கு இவ்ளோ சப்போர்ட் பண்ட்றீங்களே என்றார் சடகோபன். வெறும் வாயுப்பிடிப்புக்கே என்னைக் காப்பாத்த முடியலே அவராலே. அவருக்கு நீங்க எதுக்கு வக்காலத்து வாங்கறீங்க. அதெல்லம் இருக்கட்டும்… நான் ஏன் உங்களுக்கு கைகுடுக்கணும் நீங்க யாரு? என்றார் சடகோபன்.

    நான் ஏற்கெனவே சொன்னேன் நீங்க கவனிக்கலே போலிருக்கு! என்னைக் காளமேகப் பெருமான்னு கூப்பிடுவாங்க. எனக்கு திருமோகூர்தான் சொந்த ஊர். நான் இந்த உலகத்திலே இருந்து விடைபெற்று வர ஆத்மாவையெல்லாம் கையைப் பிடிச்சு இதோ கீழே தெரியறதே இந்த விரஜா நதியைத் தாண்டி அழைச்சிண்டு போவேன். அதுக்கப்புறம் அவங்கவங்க செஞ்ச கர்மாக்களின் பலனை அவங்க அனுபவிப்பாங்க என்றார் அவர் கையை நீட்டியபடி.

    சாகடிசுட்டு இப்போ எதுக்கு கையைக் குடுக்கறீங்க நான் எல்லாக் கடமையையும் முடிச்சிட்டு அப்பாடா கொஞ்சகாலம் நிம்மதியா வாழலாம்னு இருந்தேன். என்னைப் பொசுக்குன்னு சாகடிச்சுட்டு எதுக்கு இப்போ கையைக் குடுக்கறீங்க என்றார் எரிச்சலுடன் சடகோபன்.

    எனக்கு காளமேகம்னு பேரு ஆனா எனக்கு இன்னொரு பேரு இருக்கு. அதுனாலே எங்கிட்டே எரிச்சலோட பேசக்கூடாது. இதமாப் பேசணும்… பக்தியா பேசணும். என்னைக் காப்பாத்து என்னைக் காப்பாத்துன்னு இவ்ளோ காலமா நீங்க யாரைவேண்டிகிட்டீங்களோ அவன்தான் நான் என்றார் காளமேகம்.

    பெருமாளே நீதானா அது! உன்னை நான் பாப்பேன்னு நெனைக்கவே இல்லையே. என்னை எப்பவுமே நீதானே காப்பாத்தினே இந்த தடவை மட்டும் ஏன் காப்பாத்தாமே விட்டுட்டே என்றார் சடகோபன். யார் சொன்னது நான் உங்களை காப்பாத்தாம விட்டுடேன்னு இப்பவும் நான் உங்களைக் காப்பாத்தி இருக்கேன் என்றார் காளமேகம்.

    நான் உனக்குக் கை குடுக்க மாட்டேன் என்னைக் காப்பாத்துன்னு நான் வேண்டிண்டேன் நீ என்ன செஞ்சிருக்கணும் என்னை காப்பாத்தி உயிரோட வெச்சிருக்கணும்; அதைவிட்டுட்டு காப்பாத்தாம விட்டுட்டியே என்றார்.

    சடகோபன் மனுஷங்களுக்கு நிகழ்காலத்திலே நடக்கும் போதே எதையும் புரிஞ்சிக்கற சக்தியில்லே. வருங்காலத்தை எப்பிடி உணரமுடியும், உங்களோட வருங்காலம் என்னான்னு எனக்குத் தெரியும். இப்போ நீங்க உயிரோட இருந்தா என்ன நடந்திருக்கும்னு ஒரு சினிமா காட்றேன் பாருங்க என்றார் காளமேகம்.

    அங்கே ஒரு காட்சி விரிந்தது. சடகோபனை வீட்டுக்கு அழைத்து போகிறாள் சந்தியா. அடுத்த வாரம் அவருக்கு திடீரென்று மறுபடியும் முதுகு வலி, சரி வாயுப் பிடிப்புதான் மறுபடியும் வந்திருக்கும்னு ஏற்கெனவே டாக்டர் பரமேஷ்வரன் எழுதிக் குடுத்த ப்ரிஸ்க்ரிப்ஷனை எடுத்து அந்த மாத்திரைகளை வாங்கி சாப்பிட்டார் சடகோபன். முதுகுவலி அதிகமாயிற்று; தாங்கமுடியாத முதுகுவலி. எதுக்கும் டாக்டர் பரமேஷ்வரனைப் பாத்துட்டு வரலாம் என்று கிளினிக்குக்கு போயி டாக்டர் முதுவலி தாங்க முடியலே என்றார்.

    பரமேஷ்வரன் அவரைப் பரிசோதனை செய்துவிட்டு சந்தியாவிடம் தனியாக சடகோபனுக்கு கிட்னிலே ப்ராப்ளம் உடனே வைத்தியம் செய்யணும் என்றார். மூன்று நாட்கள் மருத்துவமனையில் இருந்து வைத்தியம் செய்து கொண்ட பிறகு, சந்தியாம்மா சடகோபனுக்குக் கிட்னி பாதிக்கப்பட்டிருக்கு. அவருக்கு வாரத்துக்கு ஒரு தடவை டையாலிசிஸ் செஞ்சிக்கணும், இல்லேன்னா யாராவது கிட்னி குடுத்தா ஆபரேஷன் செஞ்சு பாக்கலாம், ஆனாலும் இந்த வயசுக்கு மேலே உறுதியா ஒண்ணும் சொல்ல முடியாது என்றார். இதைச் சடகோபன்சார் கிட்டே பக்குவமா சொல்லி வைத்தியத்துக்கு தயார் செய்யுங்க என்றார் பரமேஷ்வரன்.

    வியாதியே வரக் கூடாது பெருமாளே இருக்கறவரைக்கும் ஆரோக்கியமா இருக்கணும் நெனைச்சேனே இப்பிடி ஆயிடுத்தே என்று அழுதார் சடகோபன். இப்போ எதுக்கு நீங்க அழறீங்கன்னே புரியலே! அப்பிடி என்ன ஆச்சு, நீங்கதான் இப்போ அங்கே இல்லையே நான்தான் உங்களைக் காப்பாத்திக் கூட்டிண்டு வந்துட்டேனே என்றார் காளமேகம்.

    ஒரு வினாடி யோசித்துவிட்டு உண்மையை உணர்ந்தவராய் ஆமாம் நீதான் எப்பவும் காப்பாத்தறா மாதிரியே இப்பவும் காப்பாத்திட்டியே!

    என்று கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீருடன் இரு கைகளையும் கூப்பி “உம்மாச்சி காப்பாத்து” என்று வேண்டிக்கொண்டு இப்போ புரிஞ்சுது உன் கையைக் காட்டு நான் என் கையாலே பிடிச்சுக்கறேன். இல்லே இல்லே நான் கையை நீட்டறேன் என் கையை நீ பிடீச்சுக்கோ இதுதான் சாஸ்வதம் என்று கையை நீட்டினார் சடகோபன்.

    காளமேகம் புன்னகையுடன் சடகோபனின் கையைப் பற்றிக் கொண்டார். விரஜா நதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

    Share

  • யார் பிள்ளை?

    நிர்மலா ராகவன்

    “நாளைக்கு அப்பாவோட திவசம், பாபு. லீவு எடுத்துடு!’

    அவனுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. பாபுவாம், பாபு! பாலசுப்ரமணியம் என்று பெற்றோர் வைத்திருந்த பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிட்டால் என்னவாம்? பெயரை மாற்றிவிட்டால் மட்டும் தான் அவர்களுக்குப் பிறந்த பிள்ளை இல்லை என்றாகிவிடுமா?

    மீனாட்சி இன்னும் இரண்டு முறை நினைவுபடுத்தினாள்.

    இறுதியாக அவன் பதிலளித்தான். “ம்!”

    `இந்த கர்வத்துக்கு ஒண்ணும் குறைச்சல் இல்லை! ஒடனே பதில் சொன்னா கொறைஞ்சு போயிடுவியோ?’ என்று முணுமுணுத்தவள், “நீ யாருக்கும் வேண்டாத பிள்ளை! நினைவு வெச்சுக்க. இந்த அப்பாதான் பாவம்னு ஒன்னை எடுத்து வளர்த்தாரு!”

    அவனுக்கு உடலெல்லாம் கூசிப்போயிற்று. எத்தனை தடவைதான் இதையே சொல்லிச் சொல்லி அவனது சுயகௌரவத்தை அழிக்கப் பார்த்திருப்பாள் இவள்!

    விவரம் தெரியாத வயதில், `அம்மா’ என்று அழைத்ததோடு சரி. அப்போதெல்லாம், `எனக்கே பசிக்குதே! பிள்ளைக்கும் பசிக்குமில்லே!’ என்று அவன் சாப்பிட்டுக் கை கழுவிவிட்டு வருவதற்குள், ஒரு பெரிய தட்டில் மிக்ஸ்சர், நிலக்கடலை என்று ஏதாவது வைத்திருப்பாள். அதன் பலனாக, அவளைப்போலவே அவள் வளர்த்த மகனும் பருத்துப்போனான். நண்பர்களுடன் பழகத் தெரியவில்லை. அம்மாவை அதிகமாக நாடினான். அவள் விரும்பியதும் அதுதானே!

    இடைநிலைப் பள்ளியில் காலெடுத்து வைத்தபோதுதான், தான் ஒன்றுவிட்ட அண்ணன், அக்காள் என்று நினைத்தவர்களெல்லாம் உண்மையிலேயே தன் கூடப்பிறந்தவர்கள் என்ற உண்மை தெரிய வந்தது.

    “நம்ப அப்பா இப்பல்லாம் என்னை அடிக்கிறதில்லே!” பூரிப்புடன் சொன்னான், வேலு — சித்தி மகன்.

    “என்னண்ணே, என்னையும் ஒன்னோட சேத்துக்கறே?” என்று சிரித்தான் பாபு. “சரியாச் சொல்லு. என்னோட அப்பாதான் நான் சின்னப்பிள்ளையா இருக்கிறப்போவே செத்துப்போயிட்டாரே!”

    “போடா! அது ஒண்ணும் ஒன்னோட நிஜ அப்பா இல்லே”.

    “ஒனக்கு ரொம்பத் தெரியுமோ?” என்று வீம்பாகக் கேட்டாலும், பாபுவின் தொனி இறங்கிப்போயிற்று. அவனுடைய குழந்தைப் பருவத்தில் எடுத்த புகைப்படம் ஒன்றுகூட வீட்டில் இல்லையே என்று கேட்டபோதெல்லாம் ஏதேதோ சாக்கு சொல்லி, பேச்சை மாற்றினாளே — `அம்மா’ என்று இப்போது அவளைப்பற்றி நினைக்க முடியவில்லை.

    ஏன் இந்தப் பொய்?

    “நீதான் மறந்துட்டே. நான்தானே ஒனை கையைப் பிடிச்சு, ஒனக்கு நடக்கச் சொல்லிக் குடுத்தேன்!” தலையை நிமிர்த்திச் சொன்னான். “நம்ப வீட்டிலே அந்த ஃபோட்டோகூட இருக்கு. அடுத்தவாட்டி வரப்போ எடுத்துட்டு வரேன், என்ன?”

    தன்னிடம் பராமுகமாக இருந்த சித்திதான் தன்னைப் பெற்ற அம்மாவா? தன்னை மட்டும் ஏன் அவளுக்குப் பிடிக்காமல் போயிற்று? எதற்காக இன்னொருத்தரிடம் தன்னைத் தூக்கிக் கொடுத்தாள்?

    அவனுடைய குழப்பங்களை உணராது, வேலு மேலும் கூறினான்: “எனக்கு அஞ்சு வயசா இருக்கிறப்போ ஒனக்கு ரெண்டு வயசு. ஒன்னைப் பெரியம்மாவுக்குத் தத்து குடுத்துட்டாங்க. நீயும் இப்போ இந்த பெரிய பங்களாவுக்குச் சொந்தக்காரன் ஆயிட்டே!” அவன் குரலில் பொறாமை வெளிப்பட்டது.

    அவன் சொல்லிப்போனது பாபுவின் மனதில் சூறாவளியைக் கிளப்பியது. `அம்மா’ என்று சொல்லிக்கொண்டு, என்ன அநியாயமெல்லாம் செய்திருக்கிறாள்!

    `நெஞ்சில சளியா இருக்கு. குளிக்காதேன்னு நான் சொல்லச் சொல்ல, தலைக்குக் குளிச்சுட்டு வந்து நிக்கறியா?’ என்று அவனை பிரம்பால் விளாசினாளே! அது தன்மேல் உள்ள பரிவாலோ, பாசத்தாலோ இல்லை. அதிகாரம். அவ்வளவுதான். அவள் அவனை எப்படி நடத்தினாலும் கேட்பாரில்லை என்ற தைரியம்.

    எவ்வளவோ எதிர்க்க நினைத்தாலும், வேறு என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை, அந்த வயதில். அறையை உள்ளே தாளிட்டுக்கொண்டு, படிப்பில் மூழ்கினான்.

    பிற பையன்களைப்போல பெண்களைப்பற்றிப் பேசுவது அவனைப் பொறுத்தவரை வீண்! அவன் வாழ்க்கையில் இன்னொரு பெண்ணே வேண்டாம்!

    தான் வளர்த்த பிள்ளையில் இன்னொருத்தி பங்குக்கு வருவதா என்று நினைத்தவள்போல அவளும் அவனது கல்யாணப் பேச்சை எடுக்காதது அவனுக்கு சௌகரியமாகப் போயிற்று.

    `இன்னிக்கு சாயந்திரம் கோயிலுக்குப் போகணும்,’ என்பாள், அடிக்கடி. அவன் ஒன்றும் பேசாது, அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரம் வந்து அவளைத் தன் காரில் அழைத்துப்போவான். அங்கு அவன் பெயரையும் நட்சத்திரத்தையும் அர்ச்சகரிடம் தெரிவிக்கும்போது, அவன் பற்களைக் கடித்துக்கொள்வான். ரொம்பத்தான் அன்பு!

    அவன் இரவு நேரங்கழித்து வீடு திரும்பினால், `எவளோட இருந்துட்டு வந்திருக்கே?’ என்று வார்த்தைகளாலேயே குதறுகிறாள்! அவளை மணந்தவர் — அதுதான் வருடம் தவறாது, தான் பார்த்தே அறியாத ஒருவருக்குத் திவசம் பண்ணுகிறோமே, அவர்தான் — ஒரு வேளை, அப்படி இருந்தாரோ, என்னவோ! அந்த எரிச்சலைத் தன்மீது காட்டுகிறாள்!

    தனக்குப் பெண்கள் என்றாலே வெறுப்பு என்று அவளுக்கு இன்னுமா புரியவில்லை?
    இப்போதெல்லாம் அவள் கோயிலுக்குப் போவதில்லை. படுக்கையில்தான் வாசம். இரவு பகலாக கவனித்துக்கொள்ள ஒரு பணிப்பெண்.

    நல்ல வேளை, தான் நன்கு படித்து பெரிய வேலைக்குப் போனதால், பணத்தட்டுப்பாடு இல்லை என்ற ஆறுதல் ஏற்பட்டது அவனுக்கு. அவளது அறை வாயிலிலேயே நின்றுகொண்டு, “ஏதாவது வேணுமா?” என்று அவ்வப்போது கேட்பான். அவள் முனகியபடி மறுத்துவிடுவாள். வளரும் பருவத்தில் உணவளித்து வளர்த்தவளுக்கு ஏதோ, அவன் செய்யும் கைம்மாறு!

    அன்று சித்தி, அவனைப் பெற்றவள், வந்திருந்தாள். அவள் பொதுவாக அவனிடம் அதிகம் பேசியதில்லை. அதிசயமாக, தனியே அழைத்துப் பேசினாள்.

    “பாபு! ஒன்னை எதுக்கு அக்காகிட்டே குடுத்தேன், தெரியுமா?”

    அவன் வெறித்தான்.

    “ஒங்க சித்தப்பா சூதாடி. ஆபீஸ் பணத்திலே கைவெச்சுட்டாரு. வேலை போயிடுச்சு”.
    `சே! இது என்ன, இந்த ரெண்டு குடும்பமும் தாறுமாறா இருக்கே!’ என்று நொந்துகொண்டான்.

    “எடுத்த அம்பதாயிரத்தைத் திருப்பிக் குடுக்காட்டா ஜெயில்! அக்காகிட்ட வந்து அழுதேன். யோசிக்காம பணத்தைக் குடுத்தாங்க”. எதையோ யோசித்தாள். ”நானும் கடன் படணுமான்னு யோசிச்சேன்”.

    அதற்குமேல் கேட்கப் பிடிக்காமல் எழுந்து நடந்தான். கணவரைக் காப்பாற்ற பெற்றவளே தன்னை விற்கத் துணிந்திருக்கிறாள்!

    தன் விலை ஐம்பதாயிரம் வெள்ளி!
    சே, இவளெல்லாம் ஒரு தாயா!

    சிறு வயதில் தான் `அம்மா’ என்று அழைத்துவந்தவளை, இவளுடைய அக்காளை, நினைத்துப் பார்த்தான்.

    எத்தனையோ வருடங்களாக, `நீ ஒன்றும் என் அம்மா இல்லை!’ என்பதுபோல் விட்டேற்றியாக நடந்துகொண்டிருக்கிறான். அதைப் பெரிதாக நினைக்காது, பிள்ளைக்குப் பசிக்குமே என்று உணவையே அன்பாக ஊட்டியிருக்கிறாள்!

    முன்பு ஒரு முறை, தலைக்குத் தண்ணீர் விட்டுக்கொண்ட அன்று அறைந்தாளே! அது பிள்ளைக்கு ஜன்னி கண்டுவிடுமே என்ற கலக்கத்தால்!

    நேரம் காலமில்லாது ஊர்சுற்றினால் மகன் கெட்டுவிடுவான் என்று எந்த பொறுப்பான தாய்தான் கவலைப்பட மாட்டாள்? வளர்த்தவளுக்கு அந்த உரிமைகூட கிடையாதா, என்ன!

    ஒவ்வொரு நினைவாக மேலெழுந்து, இவன் வளர்த்தவளிடம் மனதால் நெருங்க, சித்தி மனத்துக்குள் அழுதபடி, என்றோ மறைந்துவிட்ட கணவரிடம் மன்றாடிக்கொண்டிருந்தாள்: `அக்காவுக்குப் பிள்ளை பிறக்கலேன்னு இன்னொரு கல்யாணம் கட்டிக்கிறதா இருந்தாரு மாமா. அதைத் தடுக்க நம்ப பிள்ளையைக் குடுக்கலாம்னு மனசாரச் சொன்னதே நீங்கதான்! ஐயோ! ஒங்களைப்போய் சூதாடி, திருடன்னு வாயில வந்ததைச் சொல்லிட்டேனே!’

    Share