Category: சிறுகதைகள்

முனைவர்.நா.தீபா சரவணன்
உதவிப்பேராசிரியர்
குமரகுரு பன்முகக் கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை.

ஏதோ பெயர் எழுதப்பட்ட பட்டணம். பனிக்காலப் படலங்கள். என்னுடைய பழையகம்பளி குளிரைத் தாங்க போதுமானதாக இருக்கவில்லை. வெயிலோ வெளிரிய ஒரு பிரகாசமாய் இருந்தது.

எதிரிலிருந்து  மக்கள், கூட்டமாக வருவதை நான் பார்த்தேன். கூட்டத்தின் மௌனம் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியது. நான் வெளியில் இறங்கி  நின்றேன்.

நாலு பேர் சேர்ந்து சுமக்கக் கூடிய மூன்று சின்னச்சின்ன சவப்பெட்டிகள் எனக்கு முன்பு மெதுவாக நகர்ந்தன.

சவப்பெட்டிகளுக்கு வெண்மை நிறம். மேல் பாகத்தில் சிலுவைச் சின்னங்கள். சவப்பெட்டிகளுக்குப் பின்னால் நடப்பவர்கள் சிலர் அமைதியாக அழுதுகொண்டு வந்தார்கள். அனைவரும் கடந்து சென்ற பிறகு நான் வெளியில் நடுவில் சென்று நின்று இறுதி யாத்திரைக்கு நேராகப்  பார்த்தேன். மூன்று குழந்தைகள் இறந்திருக்கின்றனர் என்பதல்லாமல் எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

‘மரணத்தின் சாவி யாருடைய கையில்?’

ஒரு பெருமூச்சுவிட்டபடி நான் பயணத்தைத் தொடர சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோதுதான் தளர்வோடு வருகின்ற  ஊனமுற்ற ஒரு வயதானவர் என் கண்களில் பட்டார்.  நிறம் மங்கியதும் பல இடங்களில் கிழிந்ததுமாக இருந்தது அவர் அணிந்திருந்த கோட்டும்,  கழுத்தில் சுற்றப்பட்ட மப்ளரும், தலையில் தொப்பியும் மிகப் பழையதாக இருந்தது. தொப்பியினால் மறைக்கப்படாமல் தலையின் இருபக்கங்களிலும் நரைத்த முடிகள் எழுந்து நின்றன.

‘அவங்க ரொம்ப தூரம் போயிட்டாங்களா ‘ தளர்ந்த ஒரு பார்வையுடன் கிதைத்துக்கொண்டு அவர் கேட்டார்.

இறுதி ஊர்வலம் ஒரு வளைவு திரும்பி மரங்களுக்கு அப்புறம் மறைந்திருந்தது.

‘இதோ அங்கதான் போயிருப்பாங்க. மரக்கூட்டங்களுக்கு நேராக கைநீட்டி நான் கூறினேன்.

மரங்களுக்குமேல் ஒளி கிரணங்களைப் பரப்புகின்ற வானம் மேகமாய் காட்சி அளித்தது.

அவர் மறுபடியும் இழுத்து இழுத்து நடக்கத் தொடங்கினார்.

‘நில்லுங்க. யாரு செத்தாங்கணு எங்கிட்ட தயவுசெய்து சொல்லுங்க நான் ஆவலோடு கேட்டேன்.’

அவர் நின்றார் .

‘நீங்க பாக்கலையா ?’

‘பார்த்தே. ஆனா என்ன நடந்துச்சுன்னு எனக்கு புடிபடல’

திடீரென்று அவருடைய முகபாவம் மாறியது.

‘எங்களோட மூணு குழந்தைங்களையும் அவங்க கொண்ணுட்டாங்க’ அவர் தடுமாற்றத்துடன் கூறினார்.

‘யாரு……..? ஓர் அடி முன்னால வெச்சே

‘அப்போ உங்களுக்கு ஒண்ணும் தெரியாது ….இல்லையா?’

‘நான் கொஞ்ச நேரம் முன்னாடிதா இந்த மக்கள் கூட்டத்தில வந்தே.’

‘நீங்க யாரு’ அவர் என்னை  மேலும் கீழும் பார்த்தார்.

நான்  தயங்கினேன். உடனே கூறுவதற்கான தெளிவானதொரு பதில் எங்கிட்ட இல்ல. அப்படி நிற்கும்போது என் காதுகளில் கடல் ஆரவாரித்தது. பிறகு  பாலைவனத்தில் காற்று வீசி அடிக்கின்ற சத்தம் கேட்டது. சிறிது நேரத்தில் மலைவாசிகளான செந்நாய்கள் ஊளை இடுவது கேட்டது.

‘உம் பார்த்தா நீயும் எங்க வம்சத்தில் பட்டவன்தானு  தோணுது.’ வயதானவர் கூறினார்.

‘அவருடைய வம்சம் என்னவென்று நான் விசாரிக்கல. அவரு அத விளக்கவும் தயாரா இல்ல.’

‘தூங்கிகிட்டு இருந்த நம்மளோட மூணு குழந்தைங்களை அவனுக பெட்ரோல்  குண்டெறிந்து  கொன்றது, தீயில் வெந்து எரிந்து  குழந்தைங்க மூணுபேரும் சவப்பெட்டில தூங்கிடுவாங்கன்னு அவங்க நினைக்க வேண்டாம். பெட்ரோல் குண்டு நம்மகிட்டயும் இருக்கே. அவங்க பக்கம் குழந்தைங்களும்.’

உணர்ச்சிவசப்பட்டதால் அவரின் முகம் இறுகியது.

மூச்சு வாங்கிக்கொண்டு கழுத்தில் சொடுக்கு எடுத்தார். எனக்கு எதுவும் கேட்கவோ சொல்லவோ இடம் தராமல் அவர் முன்னோக்கி நடந்தார்.

நான் கருணையோடு செய்வதறியாமல் அசைவின்றி அவரைப் பார்த்தேன். ஓரங்களில் மரங்கள் சலனமின்றி நின்றன, மரத்துண்டுகளில் கூர்மையான மஞ்சள் துண்டுகள்.

வயதானவர் தளர்ச்சியோடு   நடந்தார். நான் அதுக்குமேல அங்க நிக்கல. பாதையில் பலத்தக் காற்று வீசியது. இடையிடையே என் பார்வை வானத்தின் தூய்மையில்  நீண்டு சென்றது. பாதையோரங்களில் தானாக வளர்ந்த செடிகள் சின்னச்சின்ன நீல வர்ணப் பூக்களுடன் நின்று கொண்டிருந்தன. அவைக் காற்றில் மெல்ல அசைந்தன. வழியில் உளளச் சின்ன வண்ணத்துப்பூச்சிகள் சில செடிகளை வலம் வைத்துப் பறந்து கொண்டிருந்தன.

காது உள்ளவன் கேட்கிறான். நான் ஆர்வத்தோடு திரும்பிப்பார்த்தேன். எனக்குப் பின்னால் வேற்று மொழியின் சத்தம் கேட்டது.  பாரம்பரிய உடையணிந்து நான்கு புரோகிதர்களின் தலைமையில் ஏதோ காரியத்தை சொல்லி சக்தமான எதிர்ப்பு தெரிவித்துக் கொண்டு பெண்களும் குழந்தைகளும் உட்பட நிறைய பேர் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் மிகவும் கோபத்துடன் காணப்பட்டனர். புரோகிதர் ஒருவருடைய கழுத்தின் நரம்புகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடிக்கலாம் என்ற பயத்தை ஏற்படுத்தியது. உயர் இரத்த அழுத்தம் காரணமாக இருக்கலாம். அவருடைய முகம் சிவந்தும், கண்கள் முன்னுக்குத்தள்ளியும் இருந்தன.

பாதை இழந்தவனாக நான் ஒதுங்கி நிற்க, கோபத்தோடு வந்தக் கூட்டம், கடந்து சென்றது. ஆரவாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது. பிறகு கேட்காமலானது.

‘ஹா நீ என்ன இங்கே இருக்கிறே குந்தம் விழுங்கின மாதிரி கரகரத்த ஒரு சத்தம் என் காதுகளில் விழுந்தன.

திரும்பிப் பார்த்தபோது நான் என்னவென்று தெரியாமல் திகைத்தேன்.கைலி  மடக்கிக் கட்டி, கையில் ஒரு பீடியுடன் ஒருவன் எனக்கு நேராக நொண்டிநொண்டி வந்தான். அவரையே தான் நான் கல்லறைக்குப் போறவழில பார்த்தேன். ஒரு சந்தேகமும் இல்லை. அவரேதான். ஆனால் தோற்றமும் மொழியும் முற்றிலும் வேறு. சட்டையின் மேல் பாகத்தில் இரண்டு பட்டன்கள் போடாததால் அவருடைய பரந்த மார்பு, நிறைந்த ரோமங்களோடு வெளியில் தெரிந்தது.

‘தேவாலயத்திற்கு  எதிர்ப்பு அறிவிக்கப் போறத நீ பாக்கலையா? உன்னுடைய இரத்தம் கொதிக்கலையா? இல்ல நீ எங்கக் கூட்டத்தச் சேர்ந்தவன் தானே அவர் என்னை முழுசாக அளந்தார்.

மீண்டும் நான் அவரின் முன்பு தயங்கி நின்றேன்.  மீண்டும் என் காதுகளில் கடல் ஆர்ப்பரிக்கவும், காற்று வீசவும். செந்நாய்கள் ஊளையிடவும் செய்தன.

‘சீக்கிரமா போகணும் இல்லைனா  அவனுக தேவாலயத்தில் புகுந்திடுவாங்க. நிறைய போலீஸ்காரங்கள இறக்கி இருக்காங்கன்னு செய்தி. இறக்கட்டும் எத்தன போலீஸ்காரங்க இருந்தாலும் அந்தக் கழுதைகளை இன்னைக்கு தேவாலயத்திற்குள்ள ஏற விடமாட்டோம். அது நிச்சயம்.’ அவர் ஆவேசத்துடன் கூறினார்.

பீடியில் தீ அணைந்திருந்தது. அவர் சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்து தீப்பெட்டி வெளியில் எடுத்தார்.

‘போக விடணுமா?’

‘வேண்டாம்’ நான் கூறினேன்.

உதடுகளைக் குவித்து முகத்தை ஏதோ ஒரு வார்த்தைக் கூறுவது போலாக்கி அவர் பீடி பத்த வைத்தார் .அவருடைய மூக்கு துவாரங்கள் இரண்டும் சிம்னிக் குழாய்களாக மாறி கடும் மணத்தைக் காற்றில் கலரச்செய்தது. கஞ்சா……

திடீர்னு நான் அதிர்ச்சியானேன்.  நான் ஆச்சர்யத்தோடு வயதானவரின் முகத்தைப் பார்த்தேன். அவருடையக் கண்களில் பிரகாசம் பரவியிருந்தது.

‘வெடிவைக்கத் தொடங்கிட்டாங்க.  இனி நல்லா இருக்கும். நான் வீட்டுக்குப் போறேன்.’ அவர் திரும்பி நடந்தார்.

நொண்டியாக இருந்தாலும் நம்ப முடியாத வேகத்தில் அவர் பாதுகாப்பான தூரத்திற்கு அகன்றார்.

நான் இறந்தவனைப் போல நின்றேன்.

மூல நூலாசிரியர்: சி.வி.பாலகிருஷ்ணன்
மொழி : மலையாளம்
தமிழில்: முனைவர்.நா.தீபா சரவணன்
உதவிப்பேராசிரியர்
குமரகுரு பன்முகக் கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை.

யாரைக் கொல்லலாமென்று ஆலோசித்து இருட்டைப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு துர்மந்திரவாதியின் ஜல பாத்திரத்தில் தெளிவது போல அவர்களுக்கு ஒரு முகம் தெளிவானது. கல்லொடைக்கும் சாத்துவின்  இருளான முகமே அது. எப்போதும் போல ஒரு பாட்டில் கள்ளு குடித்துவிட்டு கள்ளின் நிறமுடைய ஸ்வட்டரைக் கையிலேந்திக்கொண்டு வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் சாத்துவுக்காக காத்துக்கொண்டு அவர்கள் பதுங்கி நின்றார்கள். ஆனால் சற்று நேரமாகியும் சாத்து அது வழியாக வரவில்லை. அவர்கள் அசௌகர்யத்துடன் காணப்பட்டனர்.

‘சாத்தண்ணன் முன்னாடியே போயிருப்பாரு’ பவித்ரன் சொன்னான்.

முதல் நாள் அவரு 7:00 மணிக்குத்தான் போனாரு என்பதை சிவதாசன் நினைவூட்டினான்.

‘இன்னக்கி ஒரு வேள வேலைக்குப் போய் இருக்க மாட்டாரு. நமக்கு வீட்டுக்குப் போலாம் நந்தன் கத்தியால கழுத்தை சொரிவதற்கிடையில் சொன்னான்.

‘வேலைக்குப் போலன்னாலும் சாத்துஅண்ணன் சாயங்காலம் கள்ளுக்கடைக்குப் போகாம இருக்க மாட்டாரு.’ சுதாகரன் கூறினார்.

“ஆமா. அது சரிதான் சாத்துஅண்ணனுக்கு தினமும் கள்ளு குடிக்காம இருக்க முடியாது’. கர்ணன் சிரித்தான்.

இருந்தாலும் நாம  வீட்டுக்குப் போய் கேட்கலாம். அங்கேயா இருந்தா  சீக்கிரமா காரியம் சாதகமாகும். நந்தன் சொன்னான்.

அதுக்கும் யாரும் ஒத்து வரல அவங்க கல்லொடைப்பவரான சாத்துவோட வீட்டை இலட்சியமாக்கி நடந்தனர். கார்த்திகை மாத இரவு குளிரத் தொடங்கி இருந்தது.

கல்லொடைப்பவரான சாத்துவின் மூத்தமகள், வனஜாவின் அஞ்சு வயசான மகனுக்கு வெளியில் சின்னதா ஒரு சீமெண்ணெய் விளக்கிற்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து மாதுவம்மா கதை சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். மாதுவம்மா சாத்துவோட அம்மா. வயசு எண்பதை நெருங்கி இருந்தது.

‘சாத்து அண்ணா இல்லயா?” வெளியில் இருந்து ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

மாதுவம்மா கதையை நிறுத்தினாள்.

‘யாரது?” மாதுவம்மா கேட்டாள்.

இருட்டுல வெளில யாருன்னு மாதுவம்மாவுக்குத் தெரியல.

சாத்துண்ணாகிட்ட ஒரு வேலை சொல்லணும். தான் யார் என்பதை வெளிப்படுத்தாமல் பவித்ரன் கூறினான்.

‘சாத்து  ஆஸ்பத்திரிக்குப் போயிருக்கா. மாதவிக்கு உடம்பு சரியில்ல.’ ஆஸ்பத்திரியில இன்னைக்கு அட்மிட் ஆக்கியிருக்கு. ஆப்ரேஷன் தேவப்படும்னு  சொல்லி இருக்காங்க.’ மாதுவம்மா கூறினாள்.

பவித்ரன் திரும்பினான்

‘யாரு வந்து கேட்டாங்கனு சொல்லணும்? மாதுவம்மா சத்தமாகக் கேட்டாள்.

நான் பார்த்துக்கிறேன். பவித்ரன் இருள் வழியாக நடந்து அகன்றான்.

மாதுவம்மா தான் கூறிக்கொண்டிருந்த கதைக்குத்திரும்பினாள். பவித்ரன் மற்றவர்களிடத்துச் சென்றான். சாத்து சற்று தூரமாக உள்ள ஆஸ்பத்திரியில் தனது மனைவி மாதவி காபியில் ரொட்டித் துண்டு முக்கி உண்பதை பார்த்துக்கொண்டு பக்கத்தில் இருந்தான்.

‘இனி இப்போ என்ன செய்யறது.’ கர்ணன் இருட்டில் நடக்கும் போது தனக்குத்தானே பேசினான்.

‘சாத்துஅண்ணாவோட மகளோட மகனிருக்கானே அங்கே…….. அங்கே போய் அவனைக் கொன்றாலோ?’ சுதாகரன் கேட்டான்.

‘அவ சின்னப் பையனாச்சே’ நந்தன் சொன்னான்.

அவனோட அப்பாவ  கிடைச்சாலும் போதும். சிவதாசன் சொன்னான்.

சனிக்கிழமை ராத்திரில   கொஞ்சம் இங்க வாங்க. கர்ணன் சொன்னான்.

யாரை கொல்லலாம்னு அவங்க மறுபடியும் வட்டமாக உட்கார்ந்து யோசிச்சிட்டிருக்கும்போது ஒரு டார்ச் வெளிச்சம் அவர்களுக்கு நேராக வந்தது. டவுனில் கண்ணாடி மாத்தி வாங்கப் போன நாணு மாஸ்டர் ஊருக்குத் திரும்பி வந்துட்டார். வலது கையில் டார்ச் லைட்,  இடது கையில  ஒரு பை.

கண்ணாசுபத்திரிக்குப் போயி பரிசோதிச்சு புதிய கண்ணாடியும் வாங்கிட்டு பஸ்ஸ்டாண்டுக்கு நடக்கும்போது அதுக்குப் பக்கத்தில ஒருபக்கம் வெங்காயமும் உருளைக்கிழங்கும் மலிவு விலைக்கு விக்க வெச்சிருக்கறத  அவரு பார்த்தாரு. ரெண்டையும் ஒவ்வொரு கிலோ வாங்கினார்.

நம்மூரு விலையோட ஒப்பிட்டுப் பார்த்தா ஏழு ரூபாய் லாபம். ரெயில்வே ஓவர்பிரிட்ஜ் ஏறும்போது எதிர்பாராமல் பழைய தோழி ஒருவரை சந்தித்தார். பல வருடங்களுக்கு அப்புறம் உள்ள சந்திப்பு அதோடு அவர் மிக சந்தோஷவான் ஆனார்.

பஸ் ஸ்டாண்டில் பேக்கரிக்கு முன்பாக நிக்கும்போது அவருக்கு சின்ன மகளின்  நினைவு வந்தது. அவளுக்காக  அவர் ஒரு கிண்ணப்பத்தை வாங்கினார்.

பஸ்ஸ விட்டிறங்கி பையை தூக்கிக்கொண்டு வீட்டைப் பார்த்து நடந்தார்.

“யாரது அங்கே? அவர் டார்ச் அடித்துக்கொண்டு கேட்டார்.

நாணுமாஸ்டர் என்று பவித்ரனோடச் சத்தம் கேட்டு உணர்ந்தான்.

‘நான் தான் சாரே பவித்ரன்.’ அவன் சொன்னான்.

‘நீ என்ன இங்கே இருட்டில அவர் கேட்டார்.

‘சும்மாதா உட்கார்ந்திட்டு இருக்கே’ அவன் சொன்னான்.

ஓர் இளைஞன் இருட்டுல சும்மா இருக்கிறது அவ்வளவு நல்ல காரியம் இல்லை என்று சிந்தனையுடன் அவன் நடக்கத் தொடங்கிய போது அவருக்கு வேறு ஒரு யோசனையும் தோன்றியது.

‘நீ எம்ப்ளாய்மென்ட் எக்ஸ்சேஞ்சுக்கு போனியா?” அவர் கேட்டார்.

‘இல்ல’ அவன் சொன்னான்

‘அது சரி உங்க அப்பாகிட்ட நேத்து கூட சொல்லிருந்தேனே’ அவர் குரல் உயர்த்தினார்.

அவருக்கு அவன் மேல கோபம் வந்தது இந்தக் காலத்தில் ஒரு வேலை கிடைக்கிறது கொஞ்சம் கஷ்டமானதுனு தெரியாமல் இல்லை. இருந்தாலும் நம்ம பக்கமிருந்து ஒரு முயற்சி வேண்டாமா? பாறக்கண்டியில் வேலுவோட மகன் பவித்திரனுக்கு வேலைய வெச்சு நீட்டிட்டு ஒரு அரசு பிரதிநிதியும் இங்கே வர மாட்டாங்களே?’

நாளைக்காவது போய் எம்ப்ளாய்மென்ட் எக்ஸ்சேஞ்சில் ஒரு ரெஜிஸ்டர் செய்யணும்னு பவித்ரங்கிட்ட கண்டிப்போடு சொன்னதுக்கப்புறம் நாணு மாஸ்டர் தனக்கு நேராக உள்ள வழியைப்பார்த்து நடந்தார். இருட்டு வழியாக அவருடைய டார்ச்சின் வெளிச்சம் வயல்வெளிகளில் நகர்ந்தது

‘நமக்கு அவனெத் தூக்கனாலோ.?’ கர்ணன் ஆவேசத்தோடு மத்தவங்ககிட்டக் கேட்டான்.

வேண்டா சாரே பவித்ரன் திடிர்னு சொன்னான்.

‘சாரே யுதிர்ஷ்டரும், அர்ஜுனரும், பீமரும், துரோணாச்சாரியார் கிட்ட போர் செய்யலாமா?’ குருவை கொன்றோம் என்ற வருத்தத்திற்கு அவசியமில்லை என்றுதானே துரோணர் யுத்தத்திற்கு முன்பு தன்னை வந்து பார்த்த யுதிர்ஷ்டங்கிட்ட  சொன்னாரு. கர்ணன் எதையோ எண்ணிக்கொண்டு சுற்றிலும் உள்ளவரைப் பார்த்தார். இருட்டில் யாரோட முகமும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

‘அது சரிதா நந்தன் சொன்னான். அவன் தன்னுடைய கத்தியை மீண்டும் விரித்தான். அதன் வாய்ப்பக்கம் மின்னியது.

முதல் குத்து ஒன்னோடதா  இருக்கட்டும் கர்ணன் பவித்ரங்கிட்ட சொன்னான்.

கையும் காலும் வெட்டிக்கொத்தி தனித்தனியாக்கணும்.சிவதாசன் கூறினான்.

‘தலையெ வெட்டி மதில்சுவரு மேல வைக்கலாம்’ சுதாகரன் சொன்னான்

அவர்கள் மொத்தமாக வயல் வரம்பில் நகருகின்ற டார்ச் வெளிச்சத்திற்கு நேராகப் பார்வையை செலுத்திக்கொண்டு வேகமாக நடந்தனர்.

வரம்பில் விட்டில் பூச்சிகளின் இரைச்சல் ஓயவில்லை. இருபக்க  வயல்களிலுமிருந்து சாணியினுடையவும், சேற்றினுடையவும் நாற்றம் மிகுந்தது. நாணு மாஸ்டர் அதை கனிசமாக ஏற்றார். ஒரு விட்டில் பூச்சி குறும்பு காட்டும் விதம் அவருடைய இடதுகாலில் இடறியது.  புதிய கண்ணாடி அணிந்ததிலும், மலிவு விலைக்கு வெங்காயமும், உருளைக்கிழங்கும் வாங்க முடிந்ததிலும், பழைய ஒரு தோழியை பல வருடங்களுக்குப் பிறகு எதார்த்தமாகக் காண முடிந்ததிலும், ஒரு விட்டில் பூச்சியின் ஸ்பரிசம் ஏற்றதிலும் உள்ள மனமகிழ்ச்சியோடு அவர் நடந்தார்.

முனைவர். நா. தீபா சரவணன்
உதவிப்பேராசிரியர்
குமரகுரு பன்முகக் கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை

‘விஸ்வா விடு நாங்க எடுத்துக்கறோம். நீ இந்த அளவுக்கு எங்களுக்கு உதவுறதே பெரிய விஷயம். பெட்டிய விடு.’

‘விடுங்க பெரியப்பா. உங்களுக்கு செய்யறதுல எனக்கு என்ன சங்கடம். விடுங்க நான் வண்டில கொண்டு போய் வைக்கிறேன் என்றான் விஸ்வா.

‘கிளம்பிட்டீங்களா சித்தப்பா……….. என்று கேட்டுக்கொண்டே அவசரமாக ஆட்டோவை விட்டு இறங்கினான் கண்ணன்.
ஒரு வாடக வந்துருச்சு  சித்தப்பா அதுதான் கொஞ்சம் லேட்டாயிடுச்சு.

‘பரவால்ல கண்ணா அதுதா எங்களுக்கு விஸ்வா இருக்கானே எதுன்னாலும் பாத்து பாத்து செய்யறதுக்கு அப்பறம் எங்களுக்கு என்ன  கவல.’’

‘ அப்பா எப்படி இருக்காரு இப்ப  துணி தெச்சிட்டு இருக்காரா? தைக்கிறதுக்கு வருதா ?’’

‘அப்பப்போ ஏதாவது தைப்பாரு.  பெருசா  ஒண்ணுமில்ல சித்தப்பா. அவராலையும் இப்போ முடியறதில்ல.  என்ன கடைசி காலத்துல ஒரு தடவையாவது வெளிநாடு எங்கயாவது கூட்டிட்டு போடான்னு சொல்லிகிட்டே இருப்பாரு .

‘அவனுக்கு என்ன சொல்லுவா.   பொழைக்கத் தெரியாம பொழைச்சாச்சு. யார் பேச்சயும் கேட்கவும் மாட்டா. ஆனா ஆசை மட்டும் நெறைய இருக்கு.’

‘ஆமா சித்தப்பா.  பார்க்கலாம். சரி நீங்களும் சித்தியும் எவ்வளவு நாள் கொடைக்கானல் தங்க போறீங்க. விஸ்வா அண்ணாவும் தங்கறாரா?’

‘அவ இல்லாம நாங்க எங்க போவோம். நீயும் தானப்பா எங்க கூட தங்கறேன்னு’ விசுவாவை பார்த்துக் கேட்டார் கமலநாத்.

‘வீட்ல சுனிதா கிட்ட சொல்லிட்டு தான்  வந்தே பெரியப்பா’ என்று கூறியவாறு பெட்டிகளை எடுத்து அவன் கார் டிக்கில வைத்தான்.

‘விஸ்வாண்ணா கார்லயே போறீங்களா?’

‘ஆமா அவன் சொன்னா கேட்க மாட்டேங்குறா. எங்கார்ல போலாங்கறா’

‘சரி சித்தப்பா பார்த்து போயிட்டு வாங்க. கண்ணன் கிளம்பினான்.’

வேகமாக வீட்டை அடைந்த கண்ணனை ஏம்ப்பா லேட்டா வர்றே என்ற மிரட்டல் தொணியில் தையல் மெஷினை மிதித்துக் கொண்டே மருதாசலம் கேட்டான்.

‘சித்தப்பாவும் சித்தியும்  இன்னக்கி  கொடைக்கானல் சுத்திப்பார்க்க கிளம்பறாங்க. சில ஐட்டம்ஸ் வாங்கிட்டு வர சொன்னாங்க. சரி வர வழி தானேனு வாங்கி கொடுத்துட்டு வழி அனுப்பி வெச்சிட்டு வர்றேன் .’

‘தனியாவா?’

‘இல்ல விஸ்வாண்ணாவும் கூடப் போறாரு. அவரு கார்ல தான் இவங்க போறாங்க. அந்த அண்ணன் போகாம இருப்பாரா?’

‘ம்ஹூம் கொடுத்து வச்சவங்க பைய, பிரான்ஸ்ல இருந்து மாசாமாசம் காசு அனுப்புறான். இங்கே எல்லாத்தையும் விஸ்வா தன் பிள்ளையா இருந்து கவனிச்சுக்கறா. ம்ஹூம் அதுக்கும் ஒரு கொடுப்பின வேணும்.’

கை கால் மூஞ்சி கழுவிட்டு வர்றதுக்குள்ள லதா டிஃபன் எடுத்துவைத்தாள். மகள் கீதா ஹோம் வொர்க்  எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். கண்ணனுக்கு மனக்கஷ்டமாக இருந்தது. மனசுக்குள்ள நெனச்சுகிட்டா சித்தப்பா, பசங்கள நல்லா படிக்க வெச்சாரு. வெளிநாட்டில் செட்டில் ஆகியிருக்காங்க. நமக்குத் தெரிஞ்சது இந்த ஆட்டோ தொழில் மட்டும்தான். கவர்ன்மென்ட் பள்ளில பத்தாவது வர படிக்கவெச்சாரு.  இதுல எப்ப பார்த்தாலும் அவங்களோட நம்மள வச்சு ஒப்பிட்டு பார்த்துட்டு இருக்கிறது வேற ஒரு கொறச்சல். கோபந்தா வருது. வேற வழி சகிச்சிகிட்டுதானே ஆகணும். சாப்பிட்டு படுக்கையறைக்கு சென்றவன் இருந்த மன வருத்தத்தில் கீதா சாப்பிட்டாளா என்று கூட கேட்கவில்லை. படுத்துத் தூங்கி விட்டான்.

2

கொடைக்கானல் மாலை 4 மணிக்கு வண்டி போய் சேர்ந்தது.  ஹோட்டல் அறையில் பெட்டிகளை எடுத்து வைத்துவிட்டு அவர்களை சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்கவிட்டு, வேறொரு அறைக்குச்சென்றான் விஸ்வா.

‘ஏங்க இந்த விஸ்வா நம்ம பெத்த புள்ள மாதிரி நாம எப்ப கூப்பிட்டாலும் ஓடிவரா நாம பெத்த புள்ள கூட நம்மள இந்த மாதிரி அக்கறையா கவனிப்பானானு தெரியல.

‘ஆமா அவ அப்பா இறந்தது அவனால ஏத்துக்க முடியல. இன்னும் கொஞ்ச நாளு இருப்பாருன்னு எதிர்பார்த்தா. அதனால் தான் சின்ன ஹாஸ்பிடலா இருந்தாலும் நல்ல ஹாஸ்பிடலா அட்மிட் பண்ணி பாத்துக்கிட்டா.’

‘ஆமா அவனுக்கு அப்பா மேல பாசம் அதிகம்தா. தங்கவேல் அண்ணனும் அப்படித்தான் என்னன்னாலும் புள்ளைக்கி புள்ளைக்கினு யோசிப்பாரு. அப்படியே யோசிச்சு கட்டுனதுனால தான் இப்ப இவ்வளவு பெரிய சொந்த வீட்ல இருக்கா.’

‘சரிதா நீங்க சொல்றது அவன் பொண்டாட்டி சுனிதாவும் மாமியா சாகுற வரைக்கும் நல்லா தா பாத்துகிட்டா. அந்த அம்மா கழுத்தில் கெடந்த எட்டு பவுன் தாலியை கூட நாத்தனாருக்கே கொடுத்துட்டா. ஆனா அந்த அம்மா கிட்ட எப்படியும் அதை சேர்த்தாம 40 பவனாவது இருந்திருக்கும். அது யாருக்கு போச்சுன்னு தெரியல .’

‘நமக்கு எதுக்கு அதெல்லாம் அது அவங்க ஃபேமிலி விஷயம். விஸ்வநாதன் நம்மகிட்ட எப்படி இருக்கான்னுதா பாக்கணும். ஞாயிற்றுக்கிழமையானா நோன்வெஜ்ஜோட  காலைல  வந்து நிக்கறா. எங்க போறதா இருந்தாலும் நம்மளையும் அவங்க பேமிலியோட சேர்த்து கூப்பிட்டு போறான். என்ன வேணும்னாலும் சொன்னா உடனே வாங்கிட்டு வர்றான். டாக்டர் கிட்ட போகணும்னா கூட்டிட்டு போறா. ஃபோன் பண்ணனா உடனே வந்து நிக்கறா. இதை விட என்ன வேணும். போய் படுத்து தூங்கு.’

கொடைக்கானலில் ஒரு வாரம் சுத்தி பார்த்துவிட்டு வீடு திரும்பினர். கமலநாதனும், தங்கவேலுவும் பால்ய நண்பர்கள். தங்கவேலு ஒரு வயது தான் சின்னவன். இருவரும் ஒரே தெருவில் குடியிருந்தவர்கள். பிறகு தங்கவேலுவிற்கு அரசு வேலை கிடைத்து விட்டது. கமலநாதனுக்கு அதே  பர்னிச்சர் வேலைதான். பர்னிச்சர் என்றால் லட்சங்கள் புரளும் வியாபாரம். பெரிய பெரிய விலை உயர்ந்த மரங்களை வியாபாரிகளுக்கு கைமாத்தி விடுற வியாபாரம். அவருக்குனு ரெகுலர் கஸ்டமர்ஸ் இருந்தாங்க. யாரு எப்ப வருவாங்க எப்படி  டீலிங் பேசுவாங்கன்னு தெரியாது. ஆனா பிசினஸ் போயிட்டே இருக்கும் அந்த சில டெக்னிக்ஸ யாருக்கும் சொல்லியே தர மாட்டார்.

3

கண்ணன் ஆட்டோ ஓட்டுன காசை கொஞ்சம்  பெரிய ஸ்டீல் உண்டியல் வாங்கி அதில் போட்டு வச்சான்.  சரி அப்பாவுக்கும் ஒரு ஆசை தானே விமானத்தில் போய் ஏதாவது ஒரு வெளிநாட்டில் போய் இருந்துட்டு வரணும்னு. துபாய் தான் பக்கமா இருக்கு அங்கே கூட்டிட்டு போலாம். அதுக்கு தான் உண்டியல்ல காசு சேர்த்துக்கொண்டிருந்தான்.  சித்தப்பா பசங்க ஃபிரான்சில இருக்கிறதுனால அவர் அடிக்கடி போயிட்டு வருவாரு. ஒருவேளை அவரை பார்த்து கூட இவருக்கு இப்படி ஒரு எண்ணம் வந்திருக்கலாம். சரி ஒரு தடவை முயற்சி செய்து பார்க்கலாம் மனைவி லதாவும் அதற்கு எதிர்ப்பு ஒன்றும் சொல்ல  மாட்டா . கொடைக்கானலில் இருந்து கார்ல திரும்பி வரும் போதுதான் கமலநாதன், விஸ்வா கிட்ட சொன்னார்.

‘விஸ்வா…………. வீட்ல போய் இனி வேலைக்கு ஒரு ஆள் விட்டு கொஞ்சம் மராமத்து வேலை எல்லாம் செய்யணும்.’

‘ஏன் பெரியப்பா திடீர்னு ‘

‘உங்கிட்ட சொல்லலையா வினோத் பேமிலியோட அடுத்த மாசம் வர்றா.’

‘அப்படியா எவ்வளவு மாச லீவு.’

‘இல்ல திரும்ப போறதப்பத்தி இங்க வந்துதா யோசிக்கணும்னு சொல்றா’

‘அப்படியா ?’

‘ஆமா ‘

பார்ப்போம் வீட்டுக்கு வந்து ஒரு வாரம் கழித்து கமலநாதன் விசுவாவுக்கு போன் செய்தார். ‘ஏம்ப்பா இந்த பக்கம் ஆளையே காணோம்.’

‘பெரியப்பா கொஞ்சம் வேலை பிசி.’

‘சரி சரி பாருப்பா அந்த வீட்டு மெயின்டன்ஸ்க்கு ஆளக்கேட்டிருந்தேனே!’

‘ஆ……. ஆமா மறந்துட்டே………. வரச்சொல்றே .

‘பெரியப்பா நா அப்புறம் பேசுறேன் .’

வினோத் ஊரில் இருந்து குடும்பத்தோடு வந்தான் விஸ்வநாதன் அவனை ஏர்போர்ட்டுக்கு ரிசீவ் பண்ண போனான் வீட்டில் கொண்டு வந்து விட்டுச் சென்றவன் ஒரு வாரமா வரவே இல்லை. போன் பண்ணாலும் சரியா ரெஸ்பான்ஸ் இல்ல.

ஒரு வாரம் மகன்கூட நல்லா ஊரச்சுத்திட்டு வீட்ல உட்காந்திட்டு இருக்கும்போது அப்பாவுக்கும் மகனுக்குமான விவாதம் தொடர்ந்து பெரிதாகிக்கொண்டே சென்றது.

‘அப்பா எனக்கு உங்க சொத்தெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டா.  நாம இந்த வீட்டக் காலி பண்ணிட்டு உங்களுக்கு பிசினஸ் பாக்குறதுக்கு வசதியா டவுன பார்த்து போவோம்.  உங்க கூட இருந்து உங்க பிசினச கத்துக்கறே.’

‘அப்போ நான் சொன்னப்ப எல்லாம் கேட்கல. என்னால பிசினஸ் பார்க்க முடியலன்னு அப்போ இதெல்லாம் முடியாதுன்னு சொல்லிட்டு இப்போ எனக்காக ஒரு கஸ்டமர் வட்டாரத்தை உருவாக்கி வச்சிருக்கேன் இப்போ உனக்கு என் பிசினஸ் வேணுமா ? .’

‘சரி உங்க பிசினஸ் வேண்டாம். இந்த வீட்ட கொடுத்துட்டு டவுன்ல நல்ல ஒரு வீடா பார்த்து வாடகைக்கு போலாம். இத வாடகக்கு விட்டர்றலாம்’

‘என்னோட இந்த வீட்டை விட்டுட்டு நான் பொறந்த இந்த வீட்ட விட்டுட்டு உன் கூட வந்து அடிமையா இருக்கணுமா. அதெல்லாம் முடியாது.’

‘அப்பா  ஏன் இப்படி எல்லாம் பேசுறீங்க.’

‘ஆமா பேசாம எனக்கு முடியலடா எங்க கூடவே இருடான்னு ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி அப்படி கெஞ்சினே. அப்ப எல்லாம் ஒனக்கு எதுவும் தோணல.  இப்போ  உன்னோட மாமனார் செத்திட்டாரு  அவரு  பிசினஸ் பார்க்க ஆளு வேணும் அதனால இங்க செட்டில் ஆயிடலாம்னு வந்திருக்கே. உன்ன விட விஸ்வா எவ்வளவோ மேல். நாங்க பெறாத புள்ளையா இருந்தாலும் எங்களுக்கு இன்னும் ஒவ்வொரு காரியத்தையும் பார்த்து பார்த்து பண்ணுறா.  எதயும் எதிர் பார்க்க மாட்டா.’

‘ஆமா மாமனார் பிசினஸ் பாத்துக்க தான் வந்தே. இப்ப என்ன அதுக்கு உங்க பிசினஸ நீங்களே பாருங்க, ஆனா இந்த வீட்ல எனக்கு முழு உரிமை இருக்கு. தனியா இருக்கிறது தான் எங்களுக்கு பிடிக்கும்னு தானே அங்கே வந்தப்போ ஒரே மாசத்துல திரும்பி வந்தீங்க. நா அங்க ரெண்டு குழந்தைகள வெச்சிட்டு தனியா கஷ்டப்படுறேன்னு கொஞ்சமாவது யோசிச்சு பார்த்தீங்களா .’

‘இந்தர்றா உனக்கு இந்த வீடு தானே வேணும். வெச்சுக்கோ. நான் இப்பவே இங்கிருந்து போறேன். கண்ணனப் பாரு அவங்க அப்பா அவனுக்கு ஒண்ணுமே சேத்து வைக்கல ஆனா அவங்க அப்பனுக்கு ஒண்ணொண்ணும் பார்த்து பார்த்து செய்யறா, அவங்க அப்பா ஆசைப்படுறாருனு கொஞ்சம் கொஞ்சமா காசு சேர்த்து வச்சு அவங்க அப்பாவை துபாய்க்கு கூட்டிட்டு போறான். நேத்துதான் எனக்கு போன் பண்ணி சொன்னா இந்த வாரத்தில் துபாய் போறோம் சித்தப்பானு.  ஒன்ன எல்லாம் படிக்க வெச்சு ஆளாக்கனதுக்கு நீ இப்படித்தாண்டா கடைசில பேசுவே. நானும் எங்க கூட கடைசி காலத்தை கழிக்கதான் வந்திருக்கேன்னு நினைச்சே. இனிமே நீ இருக்கிற வீட்ல நான் இருக்க மாட்டே.  நான் இப்பவே கிளம்பறேன்டா  நீயே இரு என்று ஒரு பெரிய பை நிறைய  துணிகளை போட்டுக்கொண்டு வெளியிலிறங்கினான். செண்பகம் கோயிலுக்கு போயிட்டு வர்ற வரைக்கும் கூட காத்திருக்கல. ஆட்டோ ஏறிச் சென்று விட்டார்.

4

‘ஏங்க நீங்க உங்க பெரியப்பா வீட்டுக்கு போய் ரொம்ப நாளாச்சு ஏன் போகலையா?’

‘அதுதான் அவருடைய பையன் ஊர்ல இருந்து வந்திருக்கறானே.’

‘அதுக்கு என்ன இப்போ இதுக்கு முன்னாடி வந்தப்போ உங்க கார்ல தானே ஊரு சுத்துனாங்க இப்ப மட்டும் என்ன ஆச்சு?’

‘இனி அவன் திரும்ப வெளிநாட்டுக்கு போக மாட்டானாம்’

‘ ஏ………..?’

‘அவ அப்பாவோட பிசினஸை பார்க்க போறானாம்’

‘அதுக்கும் நீங்க அவங்க வீட்டு போறதுக்கும் என்ன இருக்கு?’

‘உண்மைய சொல்லட்டுமா நான் அவரு வீட்டுக்கு போறது, வேணுங்கிறதெல்லாம் வாங்கி கொடுக்கறதெல்லாம் காரணமாத்தான் .’

‘என்ன சொல்றீங்க ?’

‘ஆமா நான் என்ன லூசா? எங்க அப்பாவும் அவரும் நல்ல நண்பர்களாத்தா இருந்தாங்க. அண்ணந்தம்பியாதா பழகனாங்க, நான் இல்லைன்னு சொல்லல. எங்க அப்பாவுக்கு கவர்மெண்ட் வேலை அவருக்கு பிரச்சனை இல்ல. ஆனா என்ன கமலநாத சித்தப்பாவோட பிசினஸ் விஷயங்கள தெரிஞ்சுக்கணும்னு எவ்வளவு தடவை அனுப்பி இருப்பாரு.  போறப்ப எல்லாம் எடுபிடியா என்ன வெச்சிருந்தாரு.  முக்கியமான கஸ்டமர்ஸெ பார்க்கப்போகும் போது என்ன ஒரு தெரு தள்ளி  நிக்க வெச்சுட்டு போவாரு. அவரோட பிசினஸ் சூட்சமங்கள கத்துக்கணும்னு தான் அவருக்கு ஹெல்ப் பண்ற மாதிரி போனே. என்னோட வண்டில கூகுள் மேப் ரெக்கார்டோட செட் பண்ணி இருக்கேன் அதனால தான் நிறைய இடத்துக்கு அவங்க கார எடுக்க விடாம, நம்ம கார எடுத்துட்டு போனே. அவங்க பிசினஸ் டீலிங் பேசும் போதெல்லாம் நான் காருக்கு வெளியில்தான் நிப்பேன்.  அவங்க உள்ள உட்கார்ந்து பேசுனதெல்லாம் ரெக்கார்ட் ஆயிருக்கு. நல்லா வெண்ணெய் திரண்டு வர்ற நேரத்துல பானை ஒடஞ்ச மாதிரி ஊர்ல இருந்து அவரு பைய வந்திட்டா. இனி எனக்கு சொல்லித்தரவா போறாரு.’

‘ நிஜமா நீங்க இதுக்கு தான் போறீங்கன்னு தெரியாம போச்சு.’

‘ நாமும் நம்ம லைஃப்ல செட்டில் ஆக வேண்டாமா? திவ்யா பிளஸ் டூவந்துட்டா அடுத்த வருஷம் நீட். அவ ஏவரேஜாதா படிப்பானு எனக்கும் தெரியும். ஆனா அவளை டாக்டர் ஆக்கணும்ங்குறது எங்கனவு. வருமானத்த ஜாஸ்தி பண்ண வேண்டாமா?’

‘இதுக்கே நீ ஷாக் ஆனா என்ன பண்றது. உனக்கு தெரியாத இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்றேன் ஆத்திரம் வரும்போது எல்லாத்தையும் சொல்றதுதா.  எங்க அப்பாவ நல்லா கவனிச்சிருந்தா இன்னும் ரெண்டு வருஷம் நல்லா இருந்திருப்பாரு. அவரோட பேங்க் பேலன்ஸ் ஃபுல்லா காலி பண்ணித்தா வைத்தியம் பார்த்தேன் ரெண்டாவது ஒரு ஆபரேஷன் பண்ணனும்னு டாக்டர் சொன்னாரு. முப்பது நாள் போகட்டும்னு சொன்னப்பதான் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்தேன். அந்த ஆபரேஷன் செலவுக்கு கண்டிப்பா எனக்கு அவர் கட்டுன வீட்ட தான் அடமானம் வைக்கணும். அதுவும் பத்துமா இல்ல விக்க வேண்டியது வருமானு தெரியல. மொதல் ஆபரேஷனுக்கப்பறம் அவருக்கு கேஸ் ட்ரபுள் இருக்கிற ஐட்டம், கூல்டிரிங்க்ஸ், சிசர், ஊறுகா, மது இதெல்லா  கொடுக்க கூடாதுனு டாக்டர் தெளிவா சொல்லியிந்தாரு. வேற வழி தெரியல மனசாட்சியை கட்டி போட்டுட்டு தான் பிரிட்ஜ் ஃபுல்லா கொக்க கோலாவும், சரக்கு பாட்டிலுமா வாங்கி அடிக்கினே. அவரு அத பார்த்தா சும்மா இருக்க மாட்டார்னு எனக்குத்தெரியும். ஆனா நானா ஊத்திக் கொடுக்கல. அவராத்தான் எடுத்து குடிச்சிட்டாரு. கேஸ் அடச்சு உயிரை விட்டுட்டாரு.’

வாயில் கைப்பொத்தி  திகைத்துப்போயி  உக்காந்தா சுனிதா.

‘என்ன ஷாக் ஏங்க உங்கள பாக்கவே பயமா இருக்கு. நாளைக்கு எங்களையும் இப்படி எல்லாம் யோசிப்பீங்களானு சினிமா டயலாக் எல்லாம் பேசாதே. எல்லாம் நம்ம குடும்பத்துக்காகத்தான் மத்தவங்களுக்கு முன்னாடி என் பொண்ணு டாக்டர் ஆகணும் அவ்வளவுதான். இப்படி பாக்குற அளவுக்கு நான் ஒன்னும் கொலைகாரன் கிடையாது. செய்ற வேலைல  சாதகங்களைத் தேடுறேன் அவ்வளவுதான். எல்லாம் நம்ம எதிர்காலத்துக்காகத்தான். அந்த கிழவங்கிட்டதா கொஞ்சம் ஏமாந்திட்டேன். அந்த ஆட்டோக்காரன் கண்ணன  அவருகிட்ட நெருங்க விடாம கவனமா இருந்தே. ஆனா அவன் பையன் இப்படி உடனே வருவானு  யோசிக்காம போயிட்டே…. ச் …..சே…..’

விஸ்வாவின் வீட்டை நம்பி தஞ்சம் புக நெனச்சு வந்த கமலநாதன் கதவுக்கு வெளியில் நெஞ்சை பிடித்துக் கொண்டு விழுந்தார். ஆட்டோவில் இருந்து இறங்குகிற  மனைவி செண்பகத்தின் குரலும், மகனின் குரலும் கேட்டது. கமலநாதனின் எண்ணங்கள் மிதக்கத் தொடங்கின, வாயு மண்டலத்தில் பறப்பதாக உணர்ந்தார் .

சத்தம் கேட்டு  விஸ்வாவும் சுனிதாவும் வெளியில் வந்தனர்

முனைவர்.நா.தீபா சரவணன்
உதவிப்பேராசிரியர்
குமரகுரு பன்முகக் கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை.

பிறந்தநாள் கேக் ஐந்து மணிக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதே ஒப்பந்தம். நான்கு மணிக்கு முன்பாகவே அதன் வேலை நிறைவடைந்திருந்தது. பேக்கரியில் அனைவரும் பார்க்கும் விதத்தில் காட்சிப்படுத்தியதுடன் என் வேலை முடிந்தது.

’பேக்கரி உரிமையாளர் பாராட்டுற விஷயத்துல ஒரு கஞ்சப்பையனல்ல. அவர் என் முதுகில் தட்டி வாழ்த்துக்களைப் பொழிந்தார். பேக்கரியில் வேலை பாக்கிற வேற இருவரை பொறாமைப்பட வைக்கணும்னு அவரு நினைச்சாரோ என்னமோ?’

என்ன வாழ்த்தும்போது அவர் ஓரக்கண்ணால அவங்களையும் பார்த்தது  என்னக் கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்பட செய்தது.

கேக்கின் மேல்பாகத்தில் பாலாடை நிறத்தில் ’ஹாப்பி பர்த்டே’ என்று எழுதியதோடு அதுக்கு சுத்திலுமாக 20 சிவப்பு மெழுகுவர்த்திகள் அழகாக அடுக்கி வைக்கவும் செய்யப்பட்ட இந்த கேக் யாருக்கு என்று சில வாடிக்கையாளர்கள் கேட்காமல் இல்லை. அவர்களின் ஆர்வத்தை குறைக்க பேக்கரி உரிமையாளரோ,  நானோ, மற்ற ஊழியர்களோ தயாராகவில்லை. அப்படி கேக்கிற்கு ஒரு குழப்பமான சூழ்நிலை வந்தது. அது ப்ளம் கேக்கா? இல்ல சாக்லேட் கேக்கா? என்று ஒரே பார்வையில் கண்டறியக்கூடிய  சாமர்த்தியசாலி ஒருவர்  ’இவ்வகை ஒரு கேக்கை என்  வாழ்நாளிலேயே நான் பார்த்ததில்லை என்று மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தியபோது பெருமையும், பெரு மகிழ்வும் கட்டுப்படுத்த சிறிது சிரமப்பட வேண்டி இருந்தது. ’நுண்ணிய கலை நுணுக்கங்களால் செய்த ஒரு சிற்பத்திற்கு இணையானது என்பது மற்றொரு வாடிக்கையாளரின் மதிப்புரை. அவரின் முன்பாக நான் முடிந்தவரை பணிவுடனிருந்தேன்.  இன்று கேக் எப்போதும் விட சிறப்பானதாக வர முழு முயற்சி செய்திருந்தேன். 20 வயது பிறந்தநாள் கொண்டாட இருக்கும் தீஷா என்ற பெண்ணின் முகம் அடிக்கடி என் நினைவில் வந்தது. ஒருவேளை அதுவே என்னை அதிகமாக உற்சாகப்படுத்தி இருக்கலாம். திராட்சைப் பழம் போட்டு சுட்டெடுக்கும் கேக்கின் அதிக வாசம் தான் அவளை சுயமாக கார் ஓட்டிக்கொண்டு இங்கு வர வைத்திருக்கும் என்று நான் கற்பனை செய்ததுண்டு. கேக்கின் கீழ்பாகம் செர்ரி பழத்தினால் அலங்கரிக்கும் போது அவளுடைய உதடுகளை குறித்து நான் எண்ணியதுண்டு.  செர்ரியின் அதே நிறம்தான் அவைகளுக்கும்.

சுவரில் மாட்டப்பட்ட கடிகாரம் ஐந்து மணி என்று கூவிக் கூறியது. நீல நிறத்தில் உள்ள ஒரு சின்ன கார் எந்த நொடியும் பேக்கரியில் வந்து நிற்கலாம். எனது கண்கள் அடிக்கடி வெளியே எட்டி பார்த்தன.  கேக்குடன் பங்களாவிற்கு நானே செல்ல வேண்டி இருக்குமென்று ஞான அறிவு இதற்கிடையில் என்னுள் ஒலித்தது. காரண காரியத்தோடு விளக்கக் கூடிய ஒன்றாக அவ்வெண்ணம் இருக்கவில்லை.

பதினைந்து நிமிட காத்திருப்பிற்குப் பிறகு பேக்கரி உரிமையாளர் தொலைபேசி வழியாக பங்களாவைத் தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தார்.  அது பயன்படவில்லை.  பங்களாவின் தொலைபேசி தற்காலிகமாக வேலை செய்யவில்லை என்ற தகவல் இரண்டு மூன்று முறை ரிசிவர் வழியாக கேட்டது. ஒரு டாக்ஸி பிடித்து முடிந்தவரை வேகமாக கொண்டு போய் கொடுத்துவிட்டு வர என்னிடம் கட்டாயப்படுத்தினார். சம்மதத்தின் அறிகுறியாக தலையை ஆட்டிக்கொண்டு டாக்ஸி பிடிக்க நான் வெளியிலிறங்கினேன்.

அதிக நேரம் காத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் வரவில்லை.  சரியாக ஐந்து முப்பது மணிக்கு நான் கிளம்பினேன். ’ஹோப் வில்லா’ டாக்ஸி ஓட்டுனருக்கு அறிமுகமான இடம் தான். கரும்பனைகளையும் பாறை கூட்டங்களையும் பின் தள்ளிக்கொண்டு டாக்ஸி டெய்ஸி தோட்டங்களுக்கிடையில் உள்ள சமமான பரப்பை அடைந்தது. தூரமாக பாதை இறக்கமாகச் செல்வதை டிரைவர் சுட்டிக்காண்பித்தார். பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே குன்றின் மேற்பகுதி முழுவதுமாக மறைந்தது வழியோரங்களில் அங்கும் இங்குமாக குரங்குகள் காட்சியில் தெரிந்தன. சில குரங்குகள் மரங்களில் அமர்ந்து கொண்டு டாக்ஸிக்கு நேராக பார்த்து இளித்துக்கொண்டிருந்தன.  கரும் பாறைகளிலிருந்து உடைந்து வந்த நீர்ப்பாதை கூடுதல்  நீர் இல்லாமல் பாதையின் குறுக்காகச் சென்றது.  மலைச்சரிவின் மரங்களுக்கிடையில் காளான்கள்.

”டிம்…………….. ஓர் இரைச்சல் கேட்டது. டாக்ஸியின் எஞ்சின் சலனமற்றது.  ஓட்டுநர் கீழே இறங்கினார்.

என்ன ஆச்சுன்னு நான் தலைய வெளியில விட்டு ஆராய்ந்தேன்.  ஓட்டுனர் போனட்டை தாழ்த்தி விட்டு எனக்குப் பக்கத்தில வந்தார். அவருடைய முகம் வெளிர்த்திருந்தது.

நான் சுற்றிலும் பார்த்தேன் நீண்ட பாதையும் குன்றுகள் இறங்குகின்ற மலைச்சரிவுகளும் கண்களில் தெரிந்தன.

ஓட்டுனர்  மன்னிப்பு கேட்கத் தயாரானார்

“ வேண்டாம்.”

நான் கோபத்தோடு பிறந்தநாள் கேக்கை வெளியில் எடுத்தேன். உடம்ப வளச்சு நிக்கிற டிரைவரை கவனிக்காம நான் இறங்கி நடந்தேன். அவன் பின்னாலிருந்து என்னமோ அழைத்து சொன்னான்.  நான் அதை கவனிக்கல. என் மனசு கொந்தளிச்சது.  ஒரு பிறந்தநாள் கேக்கை கையில எடுத்திட்டு நீண்ட வழியாக உள்ள இந்த மலைப் பாதையில் என்னுடைய பயணம் கொஞ்சம் கூட சரியானதல்ல என்று நான் எனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டேன். சில பறவைகளின் கீச்சு குரல் கேட்டது. வானம்  மங்கிய நீல நிறமாக இருந்தது. குளிர்க் காற்று வீசியது இரண்டு பக்கங்களிலும் தேயிலைச் செடிகள் ஆடிக் கொண்டிருந்தன.

ஒற்றையடிப் பாதை. இருட்டுறதுக்கு முன்னாடி நான் ’ஹோப் வில்லா’ போயிடலாம்னு நினைச்சாலும் இவ்வளவு தூரம் கடந்து பங்களாவோட கேட் கதவை அடைவதற்குள்ள பகல் வெளிச்சம் முழுவதுமாக மங்கி இருந்தது. சொந்தக்காரங்க வர நேரம் ஆகியும் கேட் திறந்து வைக்கவில்லை.

அடங்காத ஒரு விலங்கைப் போல முரண்டு கொண்டு கேட்காமல் காவல்காரன் எனக்கு நேராக வந்தார். இதுக்கு முன்னாடி மிலிட்டரியில் இருந்தவராக இருக்கணும்.

”பேக்கரியில் இருந்து வரேன்”. நான் சொன்னேன்.

“இது என்னது?” அவரின் கரகரத்த குரல் உயர்ந்தது.

 ”கேக் சூடாறவில்லை”

“ சூடு ஆறிருச்சானு நான் கேட்கலையே!”

இல்லன்னு எனக்கு சொல்ல வேண்டி வந்தது. அவன் கேட் திறந்தான். பங்களா தூரமாக மரங்களுக்கு இடையில் தெரிந்தது. அந்தப் பக்கமாக நடக்கும் போது தேக்கினுடையவும், பெரிய மரங்களினுடையவும் உச்சியில் இருந்து குளிர் கீழே இறங்கியது. பன்றி தொழுவம் எதிரில் தென்பட்டது. பங்களாவில் நிறைய பன்றிகளும், முயல்களும் உண்டென்று   கேள்விப்பட்டிருக்கறே. தோட்ட உரிமையாளரான பால்அகஸ்டின் பன்றிகளையும் முயல்களையும் வளர்த்துவதில் மட்டுமல்ல வேட்டையாடுவதிலும் விருப்பம் உள்ளவனாவான்.

நான்  முற்றத்தை அடைந்தேன். வெளியில் உள்ள தூண்களுக்கு நடுவில்  தொங்கிக் கொண்டிருந்த விளக்கை யாரோ ஏற்றியவுடன் அவ்விடம் பிரகாசமானது.

கேட் காவல்காரனின் வயதை ஒத்த ஒருவர் ஒரு மது பாட்டிலையும் ஏந்திக் கொண்டு அவசரமாக முற்றத்திற்கு வந்தார்.

’ஹில்டா’ அவன் திரும்பி நின்று கொண்டு சத்தமாகக் கூப்பிட்டார். ’வாத்து ரோஸ்ட் சீக்கிரம் கொண்டு வரணும்.’

 ஊதா நிறத்திலுள்ள பாதி உடையும், கவுனுமாக ஹில்டா இடது பக்க கதவு வழியாக ஓடி வந்தாள்.

“ பன்றியோ?”

”அது அங்கே இருக்கட்டும்”

”சாமுவேலு அண்ணா போய்க்கோங்க. நான் உடனே கொண்டு வரேன்.”

”தாமதிக்கக் கூடாது”

“விரோனியருடைய குழப்பம் தான்”

”அதெல்லாம் எனக்குத்தெரிய  வேண்டா. இது ரெண்டாவது பாட்டில் ஆச்சு நினைப்பிருக்கட்டும்.”

சாமுவேல் ஒரு தாக்குதலின் கௌரவம் குறையாத முகத்துடன் படிகளிறங்கினான். பிறந்தநாள் கேக்குடன் நான் வந்திருக்கிறேன் என்ற போதும் கூட அவருடைய முகபாவத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.

”ஆகட்டும். என்னமோ ஆகட்டும். நீ பேச வேண்டியது எங்கிட்ட இல்ல எஜமாங்கிட்ட. எங்கூட. வா”

அவர் எங்க கூட்டிட்டுப்போறாருனு  எனக்குத் தெரியல. சில அடிகள் நடந்த போது ஒரு பொருள் என் கண்ணில பட்டது. அங்கே கொஞ்சம் இருட்டா இருந்துச்சு.

உள்ளே என்னமோ சிதறிக்கிடந்தது.

‘இன்னைக்கு முழுசும் தகர்க்கறதாவே இருக்கு.’ சாமுவேல் புலம்பினாரு.   உள்கூடங்களில் கண்ணாடி ஜன்னல்களுக்கு முழுவதும் கெட்டியான சிவப்பு நிற திரைசீலை இடப்பட்டிருந்தது. கதவு மல்லாக்கத் திறந்து வைத்திருந்த நிலையில் அதற்கும் கர்ட்டன் இருந்தது. அதன் ஒவ்வொரு பகுதியும் இரண்டுப் பக்கங்களிலுமாக தொங்கியது. அதற்கும் சிவப்பு நிற திரைச்சீலை தான். உள்ளே நல்ல வெளிச்சமாய் இருந்தது. ஆனால் வராண்டாவிலும் வெளியிலும் உள்ள விளக்குகள் ஏனோ ஏற்றப்படவில்லை.

உள்ளே ஒரு நாய் குரைத்தது. அது என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியது.

”பத்திரமா இருந்துக்கோ”

சாமுவேல் மிருதுவான சத்தத்தில் எனக்கு முன்னறிவிப்பு தந்தான்.

நான் கேக் தட்டை இறுக்கமாகப் பிடித்தேன்.

சாமுவேல் பின் தொடர சைகை காட்டினான். நான் அவரின் பின்னாடி கட்டிடத்திற்குள்ளாக கடந்து வந்தேன். வரவேற்பறை சூனியமாய் இருந்தது. டீபாயில் ஒரு ஸ்படிகப் பாத்திரத்தில் பல அளவுகளில் உள்ள துண்டுகள். கொஞ்சம் முன்பாக நான் கேட்ட சத்தம் என்னவாக இருக்கும் என்று அதை பார்த்த போது அனுமானிக்க முடிந்தது.

வரவேற்பறையில தவிட்டு நிறத் துணி போடப்பட்ட சோபாவும், மேலே கண்ணாடிப் பதிக்கப்பட்ட உயரம் குறைந்த மேசையும் தவிர வேறு சாமான்கள் ஒன்றுமில்லை. வலது மூலையில் ஓர் அலங்காரப் பொருளாக வைக்கப்பட்ட காவிவர்ண வேருக்கு மேல் ஒரு பீங்கான் சிலை. படுக்கையறைக்குள் கதவுக்கு மேலாக ஒரு ரோஸ்வுட் கடிகாரம். படுக்கை அறையில் இருந்து மதுவின் வாசம் வரவேற்பறை வரை வீசியது.

நான் ஒரு நிழல் போல சாமுவேலுடன் நடந்தேன்.

பால் அகஸ்டினை பல முறையாக நான் தூரமாக நின்று பார்த்ததுண்டு. நீளமானதும் பறந்ததுமான உடல். தலையின் பாதிக்கு மேல் நெற்றியே ஆக்கிரமித்திருந்தது. கன்னங்கள் உப்பி இளகி தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். மேலுதட்டின் பாதி வரை வெட்டப்பட்டு மேல் பக்கம் வடிவமைக்கப்பட்ட மீசை. இடைவெளி இல்லாமல் சேர்ந்த புருவங்கள். கீழே மிகச்சிறிய கண்கள். சிக்காரியாவின் உருவம். பின்பாகமாக படுக்கையில் இரட்டைத்தலை துப்பாக்கி. வேட்டைக்கு உடன் கூட்டிட்டு போகக்கூடிய நாய் காலுக்குக்கீழ்  இல்லை. அதற்கு பதிலாக முதலாளிக்கு சமமான வேறொரு இருப்பிடத்தில் இருந்தது.

”யாரது?”

’தீஷாம்மா ஆர்டர் போட்ட பிறந்தநாள் கேக்கு எடுத்துட்டு வந்திருக்கே.’

சாமுவேல் இத சொன்னதும் எல்லாம் விளக்கப்பட்டதாக நான் உணர்ந்தேன். அது தவறாகியது. இருப்பிடத்தில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து பால்அகஸ்டின் மெதுவாக முணுமுணுத்தார். நாய் எனக்கு நேராக குறைத்துக் கொண்டு குதித்தது. நான் அரண்டு போய் கதவை இலட்சியமிட்டு குதித்தேன். ஹில்டா அடுக்களையிலிருந்து வாத்து ரோஸ்டுடன் அவசரப்பட்டு வரக்கண்ட நேரம். அதுதான் காரணம். ட்ரே நிலத்தில் விழுந்தது. பின்னாலிருந்து  அலறல் கேட்டது. பால்அகஸ்டின் துப்பாக்கிக்குக் கை நீட்டுகிறான் என்பதை அறிந்தவுடன் ஏன்னு தெரியாமல் நான்  அதிர்ச்சிக்குள்ளானேன்.  என் அதிர்ஷ்டம் நாயின் கவனம் அதற்குள் ஹில்டா தரையில் வீழ்த்திய வாத்து ரோஸ்டின் மேல் திரும்பியது. நான் வேகமாக வெளியில் குதித்தேன். வெளியில் இருட்டு பரவியிருந்தது. நான் செடிகளுக்கு இடையில் பதுங்கி இருந்தேன். சதுப்பு நிலம் என்பது போல எனக்குச் சுற்றிலும் கொசுக்கள் இரம்பின.

பிறகு பார்க்கும்போது நான் நிறைய விருந்தாளிகளுக்கு நடுவில் இருந்தேன். பங்களாவின் பரந்த வாசலில் விருந்தினர்கள் குழப்பவாதிகளாக நின்றனர். யாரும் வரவேற்க வராதிருந்ததுதான் குழப்பத்திற்கு காரணம்.  அது நிலைத்திருக்க, கடும் மஞ்சள் நிறத்தில் பட்டு சேலை அணிந்த ஒரு பெண் ஒரு மூலையில் தள்ளி நின்று சின்ன  கைக் கண்ணாடியில் பார்த்து உதடுகளில் லிப்ஸ்டிக் அடித்தாள். பங்களாவின் முற்றத்தில் விருந்தினர்களின் வாகனங்கள். அவைக்கு அருகில் கோட்டும் டையும் உடுத்திய ஒருவன் அழகாக பொதியப்பட்ட ஒரு பரிசுப்பொருளை கையில் ஏந்தி நின்றார். வேறு சிலருடைய கையிலும் பரிசு பொருட்கள் காணப்பட்டன. என் கையிலோ பிறந்தநாள் கேக். பல மின் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் என்றாலும் எல்லார் முகத்திலும் சலனமான நிழல் விழுந்திருந்தது. பிறந்தநாள் கேக்கை யாரிடம் கைம்மாறுவது என்று தெரியாமல் குழம்பினேன்.

அதற்குள் ஒருவர் படிக்கட்டுகளில் இருந்து இறங்கி வந்து எதிர்பாராத காரணங்களால் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் ரத்து செய்யப்பட்டதாக அறிவித்தார்.

’என்னது?’ பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் இல்லையா?’ ஒரு விருந்தாளி சத்தமாகக் கேட்டார்.

“ஆமாம் எதிர்பாராத சூழ்நிலையால் அப்படி ஒரு முடிவு எடுக்க வேண்டியதா போச்சுனு மேடம் வருத்தத்தோட சொன்னாங்க” ஒருவர் விளக்கினார்.

”வெட்கம்……….”

“ மேடத்தை கூப்பிடுங்க.”

“ மன்னிக்கணும் மேடம் யாரையும் பார்க்க விரும்பல.”

“தீஷா இருப்பாளே. அவளை கூப்பிடுங்க குறைந்தபட்சம் பரிசுகளையாவது அவளிடம் ஒப்படைக்கலாமே.”

”பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தை ரத்துசெய்ததால  பரிசுகளையும் வாங்கக் கூடாது என்பதுதான் முடிவு.”

அவர் ஓர் அரங்கு என்பதாக பாவித்து  புறம் திரும்பி நடந்து  மறைந்தார். தோல்வியையும் அசௌகர்த்தையும் பங்கிட்டுக் கொண்டு விருந்தினர் ஒவ்வொருத்தராக போய்க் கொண்டிருப்பதை, ஒரு கதவிற்குப் பின்னால் இருந்து ஹில்டா எட்டிப் பார்ப்பதை நான் கவனித்தேன். ஏற்கனவே முனங்கிக் கொண்டிருக்கும் கொசுக்களுக்கு இடையிலிருந்து விருந்தாளிகளுக்கு மத்தியில் நான் வந்ததே ஹில்டாவைப் பின்தொடர்ந்து தான்.

நான் பிறந்த நாள் கேக்குடன் அவளுக்கு முன்னால் பாய்ந்தேன்.

‘ஹில்டா.’

அவள் பின் வாங்கினாள். நான் கதவு வழியாக நுழைந்தேன். அவள் அறையை விட்டு போயிருக்கவில்லை.

’ம்ஹும்? என்ன வேணும்?’

’எனக்கு மேடத்தை பார்க்கணும்’

’மேடம் இப்போ யாரையும் பார்க்க மாட்டாங்கன்னு மேத்யூ சார் சொன்னது கேக்கலையா?’

’கேட்டுச்சு அது எனக்கு தொடர்பில்லாதது’

ஹில்டாவின் நெற்றி சுழிந்தது. ஏன் எனக்குத் தொடர்பு இல்லைன்னு விளக்க முயற்சித்தேன். அதாவது நான் விருந்தில் பங்கேற்க வந்த ஆள் அல்ல. என் கையில் இருப்பது பிறந்தநாள் பரிசுமல்ல. தனிப்பட்ட முறையில்  ஆர்டர் கொடுத்து செய்த கேக்கோட வந்திருக்கிறேன்.

அப்போது அடுக்களையில் மணி முழங்கியது.

’மேடம் கூப்பிடறாங்க’

ஹில்டா என்னமோ எடுப்பதற்காக அடுக்களைக்கு வேகமாக நடந்தாள். நானும் பின் தொடர்ந்தேன்.

அடுக்களையில் சின்ன மேசை மேல் முழுசாக பொரித்தெடுத்த ஒரு பன்றிக்கறிக்கு அருகில் மண்டி போட்டு உட்கார்ந்து  சேலை அணிந்த ஒரு பெண் கண்ணீர் விடுவதை கண்டு நான் மிரண்டேன்.

’விரோனி, போதும், ஹில்டா ஆணை இடுவது போல கூறினாள்

’என்னோட மனக்குமுறல நான் அழுதுதா தீர்க்க முடியும்.’ வீரோனி அழுகையைத் தொடர்ந்தாள்.

நான் விரோனியை பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே ஹில்டா நிலவறையிலிருந்து வேக வேகமாக ஒரு மது பாட்டிலுடன் வெளியில் வந்தாள். அடுக்களையிலிருந்து பங்களாவின் மேலே  செல்ல  படிக்கட்டுகள் இருந்தன. ஹில்டா படிகள் ஏறத் தொடங்கினாள். நானும் படிக்கட்டு ஏறுவது என்று தீர்மானித்தேன். ஹில்டா என்னை விலக்கவில்லை.

‘உண்மையில அங்க என்ன நடந்துச்சு? எனக்கு ஒன்னும் புரியல’

நாங்க மேலே உள்ள வராண்டாவை அடைந்திருந்தோம்.

ஷ்……ஷ்………

ஹில்டா ஒரு முன்னறிவிப்பாக சுவரோடு சாய்ந்து நின்றாள். ஏதோ ஆபத்திலிருந்து தப்பிக்க நானும் அப்படியே செய்ய வேண்டும் என்று அவள் சைகையில் கூறினாள். வயது காரணமாக குருடர்களான இரண்டு பேர் ’தீஷாவின் பெரியம்மாவும் பெரியப்பாவும்’ என்று ஹில்டா என் காதில் ரகசியமாக கூறினாள். தட்டுத் தடுமாறி முன்னால் வந்தார்கள். பெரியப்பா வெள்ளியால் கட்டப்பட்ட மூங்கில் ஊன்றுகோலை கையில் வைத்திருந்தார். பெரியம்மாவின் கழுத்திலும், காதுகளிலும், கைகளிலும் நிறைய ஆபரணங்கள்.

’பொகையிலயும் சாப்பிட்டு நடக்கப் போறாங்க. ஒரு வழியும் இல்ல’

ஹில்டா குரல் தாழ்த்தி கூறினாள். ஆனால் பெரியம்மா என்னமோ சத்தம் கேட்பது போல நின்று காதுகளை கூர்மையாக்கினார். ஹில்டா பாதங்களை ஊன்றி இடையிலூடாக  நடந்தாள். ஹில்டா பேய்களைப் போல நிற்கின்ற பெரியம்மாவினுடையவும் பெரியப்பாவினுடையவும் மேலிருந்து  பார்வையை அகற்றினாள். நானும் அப்படியே செய்தேன்.

இடைவெளியில் இரண்டு பாகங்களிலாக படுக்கையறைகள்.

வெளியில் காத்து நிற்கக் கூறி ஹில்டா ஒரு அறைக்குள் போனாள்.  திரும்பி வரும்போது கையில் மது பாட்டில் இருக்கவில்லை.

’எனக்குப் போயி, சூப்பு எடுத்துட்டு உடனே வரணும்’.

ஹில்டா ஆடையைத் தூக்கி பிடித்துக்கொண்டு வேறொரு அறைக்கு நேராக நடந்தாள். அதன் கதவுகள் அடைந்து கிடந்தன. தீஷாவின் பெயர் அழைத்து ஹில்டா கதவை ஒரு முறை தட்டியதுதான் தாமதம், என்னவோ ஒரு பொருள் கதவுக்கு நேராக சத்தமாக வீசி எறியப்பட்டது அதற்குப் பின்னால் ஆக்ரோஷம் உயர்ந்தது. ’போ………. போ……….’

ஹில்டா பேக்கரி என்றும், பிறந்தநாள் கேக்கென்றும் ஆக்ரோஷத்திற்கு இடையில் கூறினாலும் கதவு அடைந்தே தான் கிடந்தது. டேபிள் லைட்டை போல பல பொருட்களும் கதவிற்கு நேராக தூக்கி எறியற சத்தம் முழங்கியது. நான் அதிர்ச்சியோடு செய்வது அறியாது நின்றேன்.

’வந்திரு…… இனி இங்க நிக்க வேண்டாம் இந்த கேக்க இங்கே யாரும் வாங்கப் போறதில்லை. நீ இதை திரும்ப எடுத்துட்டு போ. அது முடியாதுன்னா நான் வேற வழி ஒன்னு சொல்றேன்.’ ஹில்டா என்னை கூட்டிக்கொண்டு நடத்தாள். நாங்க பொகையிலை (போதை)  திங்கிற பெரியப்பாவையும் பெரியம்மாவையும் கடந்து கீழே இறங்கினோம்.

ஹில்டா என்னை வழிநடத்தியது ஒரு பன்றித் தொழுவத்திற்கு.  அதற்குள் பத்திருபது பன்றிகள் நெருக்கமாக நின்றிருந்தன. அவற்றில் சில குட்டிகள். வளர்ந்த பன்றிகளின் சின்ன கண்களில் உதாசினமும் விரக்திமும்  நிழலோடியது.

‘இவைகள்ல ஏதாவது ஒன்று பிறந்தது இன்றைக்காக இருக்கக் கூடாதா?’ என்று ஹில்டா கூறினாள்.

சரிதான் நான் பிறந்த நாள் கேக்கை கொஞ்சம் கூட தயங்காமல் பன்றிகளுக்கு முன்பு வைத்தேன்.

பன்றித் தொழுவத்திற்கும், ஹோப் வில்லாவிற்கும், புடக்காலியில் உள்ள மரங்களுக்கும், வெளியில் பறந்து கிடக்கின்ற தேயிலை தோட்டத்திற்கும் மேலே அமைதியும், தூய்மையும் ஆன பிறந்தநாள் இரவு.

நிர்மலா ராகவன்

வகுப்பில் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்த மிஸ்.கமலாம்பாளின் கவனம் தடைப்பட்டது.  அந்த மூன்று மாணவர்களும் எழுந்து வெளியே நடையைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். தங்களை யார் என்ன செய்துவிட முடியும் என்ற மிதப்பு அவர்கள் நடையில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

தன் கையாலாகாத்தனத்தை நொந்துகொண்டு, எதுவும் நடக்காததுபோல் பாடத்தைத் தொடர்வதா என்ற குழப்பம் ஏற்பட்டது ஆசிரியைக்கு. விதிமுறைகளை மீறுவதற்கேபோல் பள்ளிக்கு வருகிறவர்களை என்ன செய்வது?

முதல்முறை, இப்படித்தான் உல்லாசமாகச் சுற்றிவிட்டு அரைமணிக்குப்பின் வகுப்பினுள் நுழைந்தார்கள், வாயை மென்றபடி.

அவர்களின் தலைவன் யார் என்பதில் அவளுக்கு எந்தவித சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. கணேஷை முறைத்தபடி கேட்டாள்: “பாடம் நடந்துக்கிட்டிருந்தபோது எங்கே போனீங்க?”

“பாடம் போர்! அதுதான் என் பைக்கை எடுத்துக்கிட்டு வெளியே போனேன். நூடுல்ஸ் சாப்பிட்டோம்”. திமிருடன் வந்தது பதில். பள்ளிக் காண்டீனில் கண்ட நேரத்தில் உணவு விற்கமாட்டார்கள்.

ஆசிரியைக்கு வாயடைத்துப்போயிற்று.

பையனின் அப்பா பேரம்பலத்திற்குப் புகார் போக, “சின்ன வயசில ஃப்ரெண்டஸோட சுத்தறதுதானே ஜாலி! நானும் அந்த வயசில அப்படித்தான் இருந்தேன்,” என்று தலைமை ஆசிரியரிடம் சிரித்தபடி கூறினார்.

`சிறு வயதில் எப்படி இருந்திருந்தால் என்ன, இப்போது உங்களையெல்லாம்விட மேலான நிலைக்கு வந்துவிடவில்லையா?’ என்று கேலியாகக் கூறியதுபோலிருந்தது.

“இதையெல்லாம் பெரிசு படுத்தாதீங்க!” என்றபடி ஐயாயிரத்திற்கு ஒரு செக்கும் கொடுத்தார் அந்தப் பெரிய மனிதர்.

மகனுக்காக நேரத்தைச் செலவழிப்பதைவிட பணம் கொடுத்துச் சமாளிப்பது எளிதாக இருந்தது அவருக்கு. அத்துடன், தான் சிறுவயதில் அனுபவிக்காததையெல்லாம் மகனுக்குக் கொடுத்துவிடுவதுதானே அன்பு!

படகுபோன்ற காரில் அந்த மந்திரி, பாடம் கற்பிக்கும் ஆசிரியையோ கணவனுடன் பைக்கில் தொத்திக்கொண்டு வரும் நிலை. மாணவர்கள் அவர்களை மதிக்காததில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை என்று பட்டது தலைமை ஆசிரியருக்கு.

ஆசிரியர்களின் பொதுக்கூட்டத்தில், “இந்தப் பணக்கார வீட்டுப் பையன்களை நம்பளாலே ஒண்ணும் செய்யமுடியாது. மாசம் பிறந்தா நமக்குச் சம்பளம் வந்துடுதேன்னு சந்தோஷப்பட்டுக்க வேண்டியதுதான்!” என்று அந்த விஷயத்தை அத்துடன் முடித்தார். கிடைத்த ஐயாயிரத்தில் ஒன்றை மட்டும், `பார்ட்டி’ என்று கணக்குக் காட்டிச் செலவழித்துவிட்டு, மீதியைத் தன் கணக்கில் வைத்துக்கொண்டவர் அதன்பின் பையனிடம் அருமையாக நடந்துகொள்ளத் தீர்மானித்தார்.

அவனுடைய சேட்டைகள் தொடர்ந்தன.

ஆண்டு முடிவில் பள்ளியிலிருந்து விலகும்போது, கணேஷ் இளித்தபடி ஆசிரியையிடம் வந்தான்.

“தாங்க்ஸ், டீச்சர்!”

அந்தச் சிரிப்பு `இனி உன்னால் என்னை எதுவும் செய்ய முடியாது!’ என்று கேலி செய்வதுபோல் இருந்தது.

அவளால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. “வயசுக் கோளாறால பிள்ளை தப்பு செய்தா, வீட்டில பெரியவங்க கண்டிக்கணும். ஒனக்கு நல்லது செய்யறதா நினைச்சுக்கிட்டு ஒங்கப்பா ஒன்னை ஒன் மனம் போனபோக்கில விட்டிருக்கார். இது எங்க போய் முடியப் போகுதோ!” என்று அங்கலாய்த்தாள்.

“என்னடா சொன்னாங்க?” என்று கேட்ட நண்பர்களிடம், “பாடம் நடத்தினோமா, சம்பளம் வாங்கினோமான்னு போய்க்கிட்டே இருக்கணும். அதை விட்டுட்டு லெக்சர் அடிக்குது கிழவி!” என்றான் ஆத்திரத்துடன்.

கணேஷ் வளர்ந்தான். கூடவே, தீய பழக்கங்களும், கூடாத சேர்க்கையும்தான்.

வெட்டியாக ஊர் சுற்றிக்கொண்டிருந்த மகனைப் பார்த்து மெள்ள, “ஏதாவது வேலை தேடிக்கயேன்!” என்றார் பேரம்பலம். அவரைவிடக் கிட்டத்தட்ட ஓரடி உயரமாக வளர்ந்திருந்தவனிடம் அதிகாரத் தொனியில் பேசவே பயமாக இருந்தது.

போதாத குறைக்கு, அவருடைய நீண்டகால பதவி வேறு ஆட்டம் கண்டிருந்தது.

அவர் பக்கம் திரும்பாது, “எதுக்கு? அதுதான் நீங்க நிறைய பணங்காசு சேத்து வெச்சிருக்கீங்களே, ஏதேதோ தில்லுமுல்லு பண்ணி! அதையெல்லாம் செலவழிக்கவே எனக்கு நேரம் பத்தாது,” என்று அவருடைய கரிசனத்தை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு, கார் சாவியைச் சுழற்றியபடி வெளியே நடந்தான்.

“இந்த ராத்திரி வேளையில எங்கேப்பா போறே?” என்று அவர் ஈனஸ்வரத்தில் கேட்டதை அவன் காதில் வாங்கிக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை.

`நல்லவேளை, நான் இந்த மனுசனுக்குப் பொண்ணா பிறக்கலே. வீட்டிலேயே வெச்சு பூட்டியிருப்பார்!’ என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

மறுநாள் காலை போன் அடித்தது.

“யாருடா இந்த வேளையிலே, என் தூக்கத்தைக் கெடுத்துக்கிட்டு!’ என்று திட்டியபடி அருகிலிருந்த மேசையைத் தடவினார் பேரம்பலம்.

அளவுக்கு மீறி குடித்து, போதையிலிருந்த மகனால் ஏற்பட்ட விபத்து! மழைக்காக பைக்குடன் மேம்பாலத்தின் அடியில் ஒதுங்கியிருந்த நான்குபேர்மேல் அவன் காரை ஏற்ற, மூவர் தலத்திலேயே மாண்டிருந்தனர். இன்னொரு ஏழைத் தொழிலாளி உயிருக்காக மன்றாடிக்கொண்டிருந்தார்.

அந்த நிலையிலும் ஒன்று மட்டும் புரிந்தது அந்த அரசியல்வாதிக்கு. கட்சியிலும், மக்களிடையேயும் தன் மதிப்பு அதிகரிக்க இதைவிட வேறு நல்ல தருணம் கிடைக்காது!

நடந்ததை மறைக்கமுடியாது போலிருக்கிறதே, அடுத்து என்ன செய்வது என்று அவரிடமே காவல்துறை மேலதிகாரி கேட்க, “என் மகன்னு பாக்காதீங்க. மத்தவங்களுக்கு என்ன தண்டனையோ அதுவே இவனுக்கும் கிடைக்கட்டும்!” என்றபோது, தன் நாணயத்தில் சற்று பெருமைகூட உண்டாயிற்று. தன் பதவி நிலைத்திருக்க வழி செய்துவிட்டோம்!

“எங்கப்பா யார் தெரியுமா?” என்று சிறைச்சாலையில் சவால் விட்டபடி இருந்தவனுக்கு அந்த மந்திரியின் மனம் புரியத்தான் இல்லை. அவருடைய வருகையை எதிர்பார்த்து – அவர் வருவார், மகன் செய்தது தவறே இல்லை என்று பக்கபலம் அளிப்பார் என்று – காத்திருக்கிறான், இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக.

முனைவர் நா. தீபா சரவணன்
உதவிப்பேராசிரியர்
குமரகுரு பன்முகக் கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை.

“ஹலோ………     ஹலோ………….”

“ஹலோ………………….. சொல்லு காயத்ரி”

“ஏய், இந்து நேரமாச்சு. இன்னும் வரலயா. நீ”

“வந்திட்டு இருக்கேன். நீ கிளம்பிக்கோ.”

“ஏன் லேட்டாகுமா. நா  எப்பவும் போல வடகோவ டர்னிங்க்ல தா நிக்கறே. ஓண்ணாத்தானே போவோம்.  வா வெயிட் பண்றேன்.”

”இல்ல வேண்டாம். நீ போ. நா இப்போதா அக்ரி காலேஜ் வர்றே. கொஞ்சம் லேட் ஆகும். எனக்கு First ஹவர் Free தா இந்த மாச பர்மிஷன் இருக்கு லேட் ஆனா பர்மிஷன் போட்டுக்கறேன்.”

“ஏ வண்டி ஏதும் பஞ்சர் ஆயிடுச்சா?”

“இல்ல காயத்ரி. ஒரு ஸ்வாரஸ்யமான சம்பவம். ஒரு வாரமா நெனச்சிட்டு இருந்தேன். இன்னக்குதா நடக்குது. நா வந்து சொல்லறே. நீ கிளம்பு. இன்னக்கு உங்க டிப்பார்ட்மென்ட் ஈவன்ட் வேற இருக்குல்ல. பிரின்ஸிகிட்ட ரெஜிஸ்டர் போயிடப்போகுது. நா வந்தர்றே. ”

’என்ன இவ ரொம்ப உற்சாகமாப் பேசறா. பர்மிஷன் போடறேங்கறா. வீட்லயும் இல்ல. அக்ரி வந்திட்டேங்கறா. ரெண்டு பேரும் வெயிட் பண்ணி ஒண்ணாதானே பீளமேடு வரப் போவோம். இந்த காலேஜில வேலக்கு சேர்ந்ததிலிருந்து இப்படித்தானே போய்கிட்டு இருக்கோம். அவ தைர்யத்திலதா நானே வண்டில போகவே ஆரம்பிச்சே. சரி வரட்டும் வந்து என்னானு கேட்டுக்கலாம். ’

’ச்சே ஒரு போட்டோ கூட சரியா விழமாட்டேங்குது. விடக்கூடாது. மறுபடியும் கொஞ்சதூரம் வண்டிய ஓட்டிட்டு போய் நின்னு எடுக்கலாம். ஒரு வாரமா நா அவுங்கள கவனிச்சுட்டு வர்றது அவங்களுக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்ல. அவங்களுக்குத் தெரியாமத்தா வீடியோ எடுக்கணும். தெரிஞ்சா என்ன நினைப்பாங்க. தினமும் அவங்க  நேரமும் நா போற நேரமும் ஒண்ணாதா இருக்கு. அவங்களுக்குள்ள என்ன ஒரு புரிதல். என்ன ஒரு முயற்சி. என்ன ஒரு பாசம். விட்டுக்கொடுக்கறது. இருந்தா இப்படி இருக்கணும். அவங்களுக்குப்பின்னாலிருந்து போட்டா எடுத்தாச்சு. வண்டியைக் கொஞ்சம் பாஸ்டா ஓட்டிட்டுப்போயி முன்னாடி தெரியாத மாதிரி நின்னு அவங்க ரெண்டுபேரும்  வற அழக வீடியோ எடுக்கலாம். நம்ம வீட்டுக்காரர் குமாருக்கு இத காமிக்கணும். அப்போதாவது குமாருக்கு புரியட்டும். ஊரு உலகத்தில எப்படி எல்லாம் இருக்காங்கணு.

நா  ஒருவாரமா பாக்கற இவங்க மட்டும் வீட்டில சும்மாவா இருப்பாங்க. கண்டிப்பா ஏதோ ஒரு வேலக்குப் போயிட்டு தா இருப்பாங்க. இருந்தாலும் தினமும் எப்படி டைம் ஒதுக்கறாரு. காலைல அத ஒரு கடமையா செய்றாரு. வேலக்குப்போற பெண்களுக்கு வீட்டில நிறைய வேல இருக்கும்னு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிட்டுதானே இவரு இதப்பண்றாரு. அப்போ குழந்தைக்கும் சந்தோஷமா இருக்கும். காலைல குளிரு, பனி இதெல்லாம் பார்க்காம குடும்பம்னு நெனச்சு எப்படி நடந்துக்கறாரு. பலதடவ சொல்லி பார்த்தாச்சு. குமாருகிட்ட குழந்த முன்னாடி அந்த மாதிரி  பேசாதீங்கணு. எப்போ பார்த்தாலும் குமாருக்கு விஷ்ணுவ திட்டறதே வேல. அஞ்சாவது போறான். ஆனா அப்பா பாசம்னா  என்னானே  தெரியாது. பாட்டி தாத்தா கூடவே இருந்திருந்தாக் கூட அவெ ஏங்கமாட்டா ரெண்டு பேரோட பெத்தவங்களும் ஊர்ல தோட்டத்த விட்டுட்டு வர்ற எண்ணமே கிடையாது. ஏதாவது விசேஷத்துக்கு நாங்கதா அங்க போகணும். நா மாசமா இருக்கும்போது குமாரு பெண்குழந்தை வேணும்னு ரொம்ப ஆசப்பட்டாரு. இல்லனு சொல்லல. வீடு முழுக்க அழகான பெண்குழந்தைங்க போட்டாவா மாட்டி வெச்சாரு. ரொம்ப ரொம்ப எதிர்பார்ப்பு. அவரு ஒரே பையனா வீட்ல வளர்ந்தாரா அதனாலயோ என்னமோ பெண் குழந்தைங்க மேல அப்படி ஒரு விருப்பம். அந்த கனவக் கலைச்ச மாதிரி விஷ்ணு வந்து பொறந்தது அவருக்கு ஏனோ பிடிக்கல. ஆண் குழந்தனா என்ன பெண் குழந்தைனா என்ன? கடவுள் தந்தது சந்தோஷமா வளக்க வேண்டியது தானே. அவரு வேல விட்டு வரும்போது  விஷ்ணு ப்ரன்ஸோட விளையாடப் போயிட்டா போதும். ‘கழுத ஊரு மேய போயிடுச்சா. இதுக்குதா சொல்றது. இதே பொட்டப் புள்ளயா இருந்தா ஓடி வந்து என்ன வரவேற்கும்னு  புலம்பவாரு. எதுக்கெடுத்தாலும் அவரு வாயில வர்ற வார்த்த

’ஒண்ணக் கொண்டு போயி ஹாஸ்டல்ல சேத்தணும். அவங்க போடற போட்டிலதா நீ உருப்புடுவ.’

சொல்லி சொல்லியே விஷ்ணுவுக்கு ஹாஸ்டல்னாலே பயமாயிடுச்சு. பைய நைட் தூக்கத்தில எல்லாம் கூட ஹாஸ்டல்ல விடாதீங்க விடாதீங்கணு புலம்பறா. ஏங்க குழந்தய அப்படி சொல்லி பயமுறுத்தாதீங்கணு பலமுறை சொல்லிப் பார்த்தாச்சு. அவன் நண்பர்களெல்லாம் சைக்கிள் வெச்சிருக்காங்க எனக்கும் ஒரு சைக்கிள் வாங்கி குடுங்கணு பலதடவ அழுது அழுது கேட்டிருக்கான்.

அப்போதெல்லாம் குமாரின் பதில்

’எதுக்கு இன்னும் ஓவரா ஊர் மேயவா. எனக்கே ஓட்டத்தெரியாது. உன்ன உட்காரவெச்சு  நா வேற சைக்கிள் ஓட்ட சொல்லித்தரணுமா. வேல விட்டு நா வர்ற அலுப்புக்கு ஒனக்கு இது ஒரு கொரச்சல். போய் படிக்கற வேலயப்பாரு. ஹாஸ்டல்ல கொண்டு போயி விட்டனா அப்பறம் சரியாயிடும் அங்க சைக்கிள வெச்சிட்டு என்ன பண்ணுவே. ’

குமார மீறி என்னால சைக்கிள வாங்கிக்கொடுக்கவும் முடியாது. அழுதிட்டே ஓடி வந்து மடில படுத்துக்குவா அவன் அப்பாவ பத்தி அவனுக்கும் நெறைய எதிர்பார்ப்புதா. ஆனா எங்கிட்ட சொல்லமாட்டான்.

ஒரு வாரமா நானும் வேலக்குப்போகும்போது அக்ரிகாலேஜ்கிட்ட பார்க்கறே இந்த அப்பா எவ்வளவு அழகா ஸ்கேட்டிங் ஹெல்மெட், கைமுட்டிக்கு அடிபடாம இருக்க கவர். கால்முட்டிக்கு ஸ்கேட்டிங்க் க்னீ கேப். எல்லாம் போட்டுட்டு. மகனுக்கு சைக்கிள் ஓட்ட ட்ரெயினிங் கொடுக்கறாரு. மகன ரோட்டோரமா லெஃப்ட்ல ஒதுக்கி அப்பா அவன் பக்கத்திலேயே எப்படி மெதுவா ஓட்டிட்டு வர்றாரு. இவருக்கு ஆபீஸ்ல பிரஷர் இருக்காதா? அதயும் தாண்டி மகனுக்காக தினமும் எவ்வளவு நேரத்த செலவு பண்றாரு. இவரு என்ன ஹாஸ்டல்ல விட்டிருவேனு மிரட்டறாரா. பார்த்தா விஷ்ணு மாதிரிதா இருக்கா.   தினமும் பார்க்கறே மெய்மறந்து ஆசயோட பார்க்கறே. எதிர்பார்ப்பைக் கனவாக்கி நின்னு ரசிக்கறே. ஆள நின்னு கவனிக்க நேரமிருக்காது. இன்னக்கு எப்படியாவது வீடியோ எடுத்து குமாருகிட்ட காமிச்சாவது சொல்லிப்பார்க்கலாம். மனசு  மாறி ஒரு வேள சைக்கிள் வாங்கிக்கொடுக்க முடிவு பண்ணீட்டார்னா. பர்மிஷன் போடறதுனு ஆயிடுச்சு. குமாருகிட்ட பர்மிஷன் போட்டு . இந்த போட்டோ எடுக்கற வேலய செஞ்சேனு சொல்லக்கூடாது. வீட்டிலேயே கொஞ்சம் வேல இருந்துச்சு. சப்பாத்திக்கு மாவு பெசஞ்சு  ஃப்ரிட்ஜில வெச்சிட்டு வந்தேனு ஏதாவது சொல்லணும். என்ன வேணும்னாலும்  சொல்லலாம் ஏனா எனக்கு முன்னாடியே குமாரும், விஷ்ணுவும் கிளம்பிப் போயிடுவாங்க. காலைல மெதுவா கிளம்பினாலேப் போதும். ஆனா நான் கிளம்பறதுக்கு முன்னாடியே அவசரமா கிளம்பிடுவாங்க.

அவர்களின் சைக்கிளுக்கு  முன்னால் சென்று சில போட்டோக்களை எடுத்து மீண்டும் வண்டியை ஒட்டிச்சென்று முன்னால் சென்று நிறுத்தி வீடியோ எடுத்தேன்.

’எனக்கும்  இப்படித்தானே அப்பா ஒரு சைக்கிள் வாங்கித்தர அவ்வளவு யோசித்தார். டைப்பிங் க்ளாஸுக்கும் வீட்டிற்கும் ஒன்றரை கிலோமீட்டர் தினமும் நடந்தே போகணும். கேட்டா ’ 2 கி.மீ தூரம் இருக்கற ஸ்கூலுக்கே நடந்து போயி பத்தாவது முடிச்சாச்சு. இனி எதுக்கும்பார்.’ அப்போ எல்லாம் நடக்கறது சிரமமே இல்ல. கூடப்பேசிட்டு வற இரண்டு தோழிகளும், ஒரு அஞ்சு அம்பலங்கா எலயும் அஞ்சாறு தொவரையும் இருந்தா போதும். அம்பலங்கா எல என்ன வியாதிக்கு திங்கறதா? சாப்பிடலாமா? இல்லையானு கூடத்தெரியாது. கொஞ்சம் புளிப்பா இருக்கும். வாயில போட்டு மென்னுகிட்டே வீடு வந்திருவோம்.

தொண்ணூறுகளில் பெண்கள் சைக்கிள் ஓட்டறதே ஆச்சர்யமான விஷயமாக இருந்த கிராமம் அது. விஷுவிற்கு சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்கு ஒவ்வொருத்தர் வீட்டுக்கா போயி கைநீட்டம் வாங்குவோம். அப்போ மட்டும் அப்பா அப்பாவோட சைக்கிள ஓட்டத்தருவாரு. அது காலு எட்டவும் எட்டாது. ஏறி உட்கார்ந்து கொஞ்ச தூரத்துக்கு யாராவது சைக்கிளப் புடிச்சிட்டு கூடவே வரணும். அதுக்கப்பறந்தா கைவிடணும். பாவம் கொஞ்ச தூரம் ஓடறதுக்குள்ள அப்பாவுக்கு மூச்சு வாங்கும். அதனால  எறங்கிடுவேன். வயசு 75 ஆச்சு இன்னும் அப்பாகிட்ட அதே சைக்கிள்தா. அப்பாவைப்போலவே அதுவும் ஒரு சுமைதாங்கி. என் கல்யாண வேலை அத்தனையும் சைக்கிள்ல போயி தானே அப்பா செஞ்சாரு. பஸ்ஸை விட்டு கல்யாணத்துக்காக இறக்கும் ஒவ்வொரு காய்கறி மூட்டையையும் மூட்ட தூக்கறவன கூப்பிட்டா பத்து  ரூபா, ஆட்டோக்கு 20 ரூபானு பஸ்ஸ விட்டு இறங்கி மூட்டைய பஸ்ஸடாப்ல வெச்சிட்டு வீட்டுக்கு வந்து சைக்கிள் எடுத்திட்டுப்போய் ஒவ்வொரு மூட்டையாக வீட்டிற்குக்கொண்டு வருவார். பஸ்ஸடாப்பிற்கும் வீட்டிற்கும் ஒரு கிலோ மீட்டர் இருக்கும்.. பைப் ஒடைந்து தண்ணி வராத நாட்களில் கொடத்தக் கட்டி நாலு கிலோமீட்டர் தூரத்திலிருந்து தண்ணி எடுத்துட்டு வர்றதும் அந்த சைக்கிள்லதா. அடுப்பெறிக்க  விறகு வாங்க. ரேஷன் பொருட்கள் வாங்க, மாவு பொடிக்க, சொசைட்டில போயி பாலு வாங்க. காய்கறி வாங்கனு இப்படி ஒரு நாளைக்கு எத்தன தடவ அந்த சைக்கிள எடுத்திட்டுப் போவாருனு தெரியாது. அப்பாகூட போகும்போது நா எப்போதும் சைக்கிள் கேரியலில்தான் உட்காருவேன். தங்கச்சிக்கு சைக்கிளின் முன்னால கம்பியில. ஸ்பெஷல் குட்டி சீட். கால் வைக்கறதுக்கு அதிலேயே செட் பண்ணியிருந்தார். அக்காவும் தம்பிக ரெண்டு பேரும் வரமாட்டாங்க. இத்தன வேலக்கும் பயன்படுத்தற சைக்கிள்ல அம்மாவ உட்கார வைக்க முடியலயேனு வருத்தம் அப்பாகிட்ட இருக்கதா செய்யும் போல. அம்மா அதுக்கல்லா வரவேமாட்டாங்க. எங்க வீட்ட விட்டு வெளிய எறங்கறதே அபூர்வம்தா.

இத்தனக்கும் சித்தப்பா சைக்கிள் கடதான் வெச்சிருந்தாரு. சைக்கிள வாடகைக்கு விடற கட. சைக்கிள்ல பின்னாடி நம்பர் போட்டிருக்கும். ஒரு நோட்ல பேரு எழுதி சைக்கிள் நம்பர் போட்டுட்டு டைம் எழுதி வெச்சிட்டு கொடுக்கணும். 2 ரூபா முன் கூட்டியே கொடுத்திட்டு சைக்கிள  எடுத்திட்டு போலாம். ஒருமணி நேரத்துக்குள்ள வந்துட்டா ஒரு ரூபாயை திரும்ப வாங்கிக்கலாம். சித்தப்பா என்னை அடிக்கடி கடைல உட்கார வைப்பாரு. எனக்கும் நோட்ல எழுதிட்டு காசு வாங்கறது ரொம்பப்புடிக்கும். சித்தப்பாகிட்டயும் சொல்லிபார்த்திட்டே

“சித்தப்பா எனக்கு லேடி சைக்கிள் வாங்கி குடுங்க. இல்ல கடைக்காவது வாங்குங்க. நானும் வாடகைக்கொடுத்து எடுத்துக்கறே எங்கிட்ட கைநீட்ட காசு நெறைய இருக்கு.”

”சொல்லிவெசச்சிருக்கே கிடச்சா கொண்டு வர்றேனு சொல்றாரு. பார்ப்போம்னு சொல்லுவாரு.  அது நடக்கவும் இல்ல.

அப்போ ஒன்பதாவது படிக்கறேனு நெனக்கறே. வீட்டில ஏதோ மராமத்து வேல நடந்திட்டு  இருந்துச்சு. ஒரு மேஸ்திரியும் ரெண்டு கையாளும் வேல செஞ்சிட்டு இருந்தாங்க. பின்னாடிப்பக்கம் அடுக்களையிலிருந்து வெளியிலிறங்கற திட்டு ஒடஞ்சிருச்சு. சரிசெய்யணும். கொஞ்சம் அல்லற சில்லற வேலயும் இருந்துச்சு.  வேலைக்காக வாங்கின அளவான சிமெண்ட் தீர்ந்ததும் மேஸ்திரி சிமெண்டு வேணும்னுட்டார். அப்பா இருந்தா சைக்கிள்ல கொண்டுவருவார். அப்பா வேலக்கிப் போயிட்டாரு. கடைல போயி சொன்னா மூட்டை தூக்கறவங்க கொண்டு வந்து தருவாங்க. ஃபோன் இல்லாத காலம் லேண்ட்லைன் ஃபோன் இருந்தவர்களை பெரிய பணக்காரர்களாக நினைத்து ஆச்சர்யமாகப் பார்க்கப்பட்ட காலம். ஒரு கிலோ சாப்பாட்டு அரிசியே எட்டு ரூபாதா.. மூட்ட தூக்கறவங்களுக்கு 10ரூபா கொடுத்தா அப்பா திட்டுவார். மேஸ்திரி சிமெண்ட் இல்லேனா மீதி வேலய நாளக்கி வந்து பண்ணிக்கலாங்கறாரு. நா வேகமா அம்மாவ கூப்பிட்டேன்.

’ம்மா எங்கூட வர்றீங்களா. சிமெண்ட நானே சைக்கிள்ல வெச்சு கொண்டு வர்றேன். புள்ளய பையனமாதிரி வளர்த்திருக்கோம்னு அம்மாவுக்குப் பெரும வேற. சைக்கிள எடக்கால் போட்டுக்கூட ஓட்டத்தெரியாது. உருட்டிக்கொண்டே கடைவர போயாச்சு. காசு கொடுத்ததும் போர்ட்டர் ஒரு மூட்டையை கொண்டுவந்து சைக்கிளில் வைக்க வந்தாரு. என்னை சைக்கிளை நன்றாகப் பிடிக்கச்சொன்னார். ”பரவால்லண்ணா வையிங்கனு” சொன்னதும் அவரு பின்னாடி கேரியல் கம்பியை  இழுக்காமல் அப்படியே வைக்கப்போனார். ’அண்ணா கேரியல் கம்பியை இழுத்திட்டு வையிங்க.’

’வேண்டாம்மா சிமெண்ட் 50 கிலோ வெயிட் அப்படியே நின்னுரும்.’ என்று சொன்னதும்  பொத்துனு  சைக்கிள் பின்னாடி மூட்டய வெச்சாரு. முன்னாடி லேசா உருட்டிட்டுப்போக  சௌகர்யமா ஸ்டேண்டை எடுத்துவிட்டுட்டு புடிச்சிட்டு இருந்தேன். பின்னாடி வெயிட்டை வெச்சதும் சைக்கிள் அப்படியே முன்னாடி பாகம் மேலே தூக்கிருச்சு. எனக்கு இது தெரியவே தெரியாது. எப்படி கீழே கொண்டு வர்றதுணு வேற பதட்டமா போச்சு. பஸ்ஸடாப்பிற்கு பக்கம்தா சிமெண்ட் கட வேற. . எல்லோரும் பாத்து சிரிப்பாங்களேணு அவமானம் வேற. அப்போ அங்கே பஸ்ஸடாப்பில் உட்கார்ந்து கத பேசிட்டு இருந்த முத்து அண்ணன்தா ஓடி வந்தாரு. ”கொண்டா நா கொண்டுபோய் வீட்ல விடறேனு” சொன்னாரு.

அப்பவும் இயலாமையை ஒத்துக்காம ”இல்ல வேண்டாம்னா ஸ்டேண்ட் போட்டு நிறுத்திக்குடுங்க நா மெதுவா தள்ளிட்டு போய்க்கறே. அம்மா பின்னாடி புடிச்சுப்பாங்க.” மறுபடியும் ஸ்டேண்ட் தள்ளிவிட்டதும் சைக்கிள் தள்ளாடத்தொடங்கியது. அந்த அண்ணன் ”தள்ளும்மா நீ” என்று அவரே ஓட்டிட்டு வந்து வீட்டில சிமெண்ட எறக்கிவெச்சிட்டு நடந்து போனாரு. அன்னக்குப் பட்ட அவமானமோ என்னமோ இப்போ டூவீலர்ல இப்படி பறக்கறே.

பத்தாவது முடிந்து டைப்பிங் க்ளாஸ் லோவர் முடிஞ்சு இப்போ ப்ரி டிகிரி வேற. அப்போதெல்லாம் பத்தாவது முடிச்சதும் காலேஜ். ப்ளஸ் ஒன் ப்ளஸ் டூ கிடையாது. காலேஜுக்கு பஸ்ல போயிடுவேன். கடைக்குப்போக, டைப்பிங் க்ளாஸ் போகத்தான் ஒரு சைக்கிள் கேட்டிட்டே இருந்தேன்.

புலம்பி புலம்பி கேட்டு கேட்டு அழுது அழுதுகடைசியா அப்பா எனக்கு ஒரு சைக்கிள் வாங்கித்தந்தாரு. ப்ளஸ் டூ படிக்கும்போது நாலாவது அஞ்சாவது படிக்கற புள்ளக ஓட்டற கால்வண்டி. நா அப்பவே நல்ல ஒயரம் . என் ப்ரண்ஸலேயே நான் தா கொஞ்சம் ஒயரம் ஜாஸ்தி. அந்த கால்வண்டியே எனக்கு மாருதி கார் கிடச்சமாதிரி இருந்துச்சு. சைக்கிள் கிடச்சது மட்டும்தா என்னால பார்க்க முடிஞ்சுது. பல வருடமா போராடிக்கேட்டு, அழுது புலம்பி எனக்குனு தனியா கிடச்ச ஒரு வண்டி. அது சின்னதா? பெரிசா? என் உயரத்துக்கு அது எப்படி இருக்கும் நா ஓட்டிட்டுப்போனா சர்க்கஸில கோமாளி சின்ன சைக்கிள ஓட்டுவாரே அது மாதிரி இருக்குமா என்றெல்லாம் நினக்கத் தோணல. அதில பைய மாட்டிட்டு கடைக்குப் போயிட்டு போயிட்டு வற ரொம்பப் புடிக்கும். இப்போ இருக்கற புள்ளக எவ்வளவு மெச்சூடா இருக்காங்க. எனக்கெல்லா அப்போ  ஒண்ணுமே தெரியாது. பத்தாவது படிக்கும்போது எங்க கணக்கு வாத்தியாரு அதுக்குத்தானே திட்டிட்டே இருப்பாரு. ’கழுதகளாட்ட வளர்ந்திருக்கீங்க. புள்ளக பையனுக இப்படியா சேந்து ஆடறதுனு’ ஒட்டுமொத்த க்ளாஸையும் திட்டுவாரு.  நாங்க வகுப்பு பசங்க புள்ளக வேறுபாடு பாக்காம ஒண்ணா சாப்பிடுவோம். லஞ்ச் பிரேக்கில ஒண்ணா விளையாடுவோம். ஓண்ணா திட்டு வாங்குவோம். கால மாற்றத்தை நினைச்சா ஆச்சர்யமா இருக்கு. டி.வி ல வர ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிய பாத்தா ‘ஏழாவது படிக்கும்போதிருந்து லவ் பண்ணிட்டு இருக்கோம். எட்டாவது படிக்கும்போதிலிருந்து லவ் பண்ணிட்டு இருக்குமோனு. இப்போ வளர்ற புள்ளகள மீடியா எதஎதயோ யோசிக்க வைக்குது. நாங்க படிக்கும்போதெல்லா லவ்வுனா என்னானே தெரியாதே. திட்டு வாங்க மட்டும்தா தெரியும்.

காலேஜ் முடிச்சு மத்தியானம் 3 மணிக்கு வந்திருவேன். வந்ததும் ஏதாவது வாங்க வேணுமானு கேட்டு பைய மாட்டிட்டு கடைக்குப் போயிடுவே. கடைக்கு சைக்கிள்ல போயிட்டு போயிட்டு வற ரொம்பப்பிடிக்கும். அதுவும் அம்மா ரெண்டு பொருள் சொன்னா ரெண்டையும் ஒண்ணா வாங்கிட்டு வரமாட்டேன். ஒண்ணு ஒண்ணாதா வாங்கிட்டு வருவே. ரெண்டு தடவ சைக்கிள்ல கடைக்குப் போறதுக்காக. சைக்கிள கொண்டு போயி கடைக்கு முன்னாடி ஸ்டேண்டு போட்டு  நிறுத்தும்போது  எல்லாரும் என்ன பாப்பாங்க. நான் நெனச்சே என்ன பெருமையா பாக்கறாங்கணு. ஆனா இப்போ நெனச்சுபாத்தா தெரியுது எப்படி நக்கலா பாத்திருப்பாங்கணு ஒரு வேள சைக்கிளிலிருந்து கீழே விழுந்தாலும் அடி பெரிசா பட்டறக்கூடாதுனு அப்பா யோசிச்சிருப்பாரோ. இல்ல அவரு பட்ஜெட்டிற்கு இதுதா ஒத்து வந்திருக்குமோ. இல்ல சின்னதா வாங்கி குடுத்தா வீட்டுக்குள்ளேயே வாசல்ல ஓட்டிட்டு இருப்பே வெளில போகமாட்டானு சிந்திச்சிருப்பாரோ. எப்படியோ எனக்கு அப்படியாவது ஒரு சைக்கிள் கிடச்சது. ஆனா என் பையனுக்கு அதுவும் கிடைக்க மாட்டேங்குது.

அவங்க ரெண்டுபேரும் ரொம்பதூரம் போகற வர  வீடியோ எடுத்தபிறகு பின்னால இருந்து இரண்டு மூன்று போட்டோ எடுத்தேன். சரி. இனியும் ஒரே ஒரு போட்டோ அவங்க ரெண்டு போரோட முகமும் நன்கு தெரியற மாதிரி ஒரு போட்டா எடுத்தா நல்லா இருக்கும். ஹெல்மெட் போட்டிருக்கறதனால சரியா முகமும் தெரியமாட்டேங்குது. ஒரு வேள நமக்குத் தெரிஞ்சவங்களா இருப்பாங்களோ. பின்னாடி பாத்தா எங்கேயோ பாத்த மாதிரியும் இருக்கு. தினமும் பாக்கறதனால அப்படி தோன்றியிருக்கலாம்.  எதுக்கும் பக்கத்தில போயி பாக்கலாம். வண்டிய வேகமா ஸ்டாட் செய்தேன். அவங்க ரொம்ப தூரம் போயிட்டாங்க நானும் வேகமாக ஓட்டினேன் அவர்கள் அருகில் வந்ததும் மெதுவாக அவங்களோட சேரந்து பயணிப்பது போலவே ஓட்டினேன். அப்பா மகனின் உரையாடல் காதுகளில் விழுந்தது.

”அப்பா முடியலப்பா….. ப்ளீஸ் காலு வலிக்குது”

அப்பா பையனோட முதுகு பக்கம் பிடித்து அப்படியே தூக்கறத பாத்தே. பையன் சீட்டிலிருந்து சற்று இருக்கையை தூக்கினான்.

“நோஞ்சா எதுக்கும் கையாலாகாத உதவாக்கர ஏதாவது தெரிஞ்சக்கணும்னு தோணுதா.”

”இல்லப்பா  நேத்து  ஃபுட்பால்  க்ளாஸில  விழுந்துட்டேன். நைட்டு ஹிந்தி டியூஷன் முடிச்சு வர்ற  லேட்டானதால ஹோம்வர்க் பண்ணல. மிஸ் வெளியயே நிக்க வெச்சிட்டாங்க. காலு வலிக்குதப்பா.”

”மூணாவது  படிக்கும்போதே  ஒனக்கு இவ்வளவு சோம்பேறித்தனம். திங்கறயில்ல மூணு வேள வக்கனயா. வலிச்சா பரவால்ல ஓட்டு. வீட்டில இருக்கவே  விடக்கூடாது. உன்ன கொண்டு போயி ஏதாவது ஹாஸ்டல்ல தள்ளி விடணும். அப்பதா  நீ எல்லா உருப்படுவே. என்னோட  ஒரு  கனவையும் உங்கிட்ட நிறவேத்த முடியாது. ஃபுட்பாலுக்கு க்ளாஸ், ஹிந்தி டியூசன், பாட்டு க்ளாஸ், கராத்தே, சைக்கிள் எல்லாமே சேத்துவிடறே இல்ல அப்போ நீ இப்படிதா பிஹேவ் பண்ணுவ.. அழுகாம ஓட்டு.”

என் வண்டியோட வேகத்தக் கூட்டினேன் கொஞ்ச தூரம் போனதும் எனக்குத்தெரியாம ஏதோ ஒரு நெருடல் ஓரமா வண்டிய நிறுத்திட்டு என் மொபைலைக் கையிலெடுத்தேன்.