Month: February 2017

நிர்மலா ராகவன்

மனோபலமே பலம்

`நான் பலசாலி!’ என்று தன் புஜபலத்தால் மார் தட்டிக்கொள்ளும் ஒருவர் தனக்கென வாழ்வில் ஒரு இடர் வந்துவிட்டால் அதைத் தாங்கிக்கொள்வாரா? யோசிக்கவேண்டிய விஷயம்.

உடல் வலிமை இருந்தால் மட்டும் போதும் என்று நிறைவடைவது கற்காலத்திற்கு ஏற்றதாக இருந்திருக்கலாம். இன்று நாம் எந்த கொடிய விலங்குகளுடன் நேருக்கு நேர் மோதுகிறோம்!

மாற்ற முடியாததை ஏற்பது

நம் வாழ்வில் நடப்பவை எல்லாமே நம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பதில்லை. இயற்கைச் சீற்றத்தால், பிற மனிதர்கள் அளிக்கும் தொல்லையால், அல்லது நம் மனமே நமக்கு எதிராகச் செயல்படுவதால் துன்பம் வரக்கூடும். வெளியிலிருந்து வரும் கஷ்டங்களை தவிர்க்க முடியாதுதான். ஆனால், நம் மனத்தை மாற்றிக்கொண்டால், அவைகளைச் சமாளிக்கலாமே!

பலம் எப்படி வருகிறது?

`என்னை ஒருவருக்குப் பிடிக்கிறது!’ என்ற உணர்வு எழும்போது, மனோபலமும் வருகிறது. சிறு வயதில், குடும்பத்தினர் எந்த எதிர்பார்ப்புமில்லாது காட்டும் அன்பே ஒரு குழந்தைக்குப் பலம் அளிக்கிறது.

வாழ்க்கையில் ஒரு துன்பம் வந்தால், அதை எப்படிச் சமாளிப்பது என்று புரியாது, கோபத்தாலும் வருத்தத்தாலும் தம் இயலாமையை வெளிப்படுத்திக்கொள்பவர்கள் எவ்வளவுதான் தேக பலம் கொண்டவர்களாக இருப்பினும், அவர்களை வலிமை மிக்கவர்கள் என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. கவலைப்பட்டுக்கொண்டே இருப்பவர்களுக்கு பலமும் குறைந்துகொண்டே போகாதா!

மாறாக, மாற்றமுடியாதவைகளை ஏற்று, துன்பத்தால் தம் தைரியத்தை இழக்காது இருப்பவர்களே பலம் பொருந்தியவர்கள். நீண்ட காலம், இடைவிடாது, போராட நேரிடலாம். இருந்தாலும், இவர்கள் மனம் தளர்வதில்லை. நினைப்பதைச் சாதிப்பார்கள்.

கதை

ஹெலன் கெல்லர் (1880 – 1968) தமது ஒன்றரை வயதிலேயே பார்வை மட்டுமின்றி, செவிப்புலனையும் இழந்தவர். பேச மட்டும் முடியும் என்ற நிலை. ஆனால், பார்க்கவோ, கேட்கவோ முடியாது, எப்படிப் பேச முடியும்?

ஆசிரியையின் உதட்டைத் தொட்டு, `தண்ணீர்’ என்ற சொல்லை அறிய கொட்டும் நீரின்கீழ் கையை வைத்து உணர்ந்து, ஒவ்வொரு எழுத்தாக உச்சரிக்கவும், பேசவும் கற்றார். பிற்காலத்தில், பட்டதாரி, விரிவுரையாளர், பதினோரு புத்தகங்களை எழுதியவர், தன்முனைப்புப்பற்றிய மேடைப்பேச்சாளர் என்று இவரது சாதனைகள் பல.

பெற்ற தாய் மட்டுமின்றி, அவருக்குக் கற்பித்த ஆசிரியையின் அன்பினாலும், விடாமுயற்சியாலும்தான் பிற்காலத்தில் ஹெலன் கெல்லர் பலருக்கும் ஒரு முன்னுதாரணமாக ஆனார்.

கூடி வாழ்ந்தால்..

பலத்தை அதிகரிக்க இன்னொரு வழி நம்மை ஒத்தவர்களுடன் கூடிச் செயல்படுவது. என் பள்ளி நாட்களில், `Combined study’ என்ற முறையை வற்புறுத்துவார்கள் ஆசிரியைகள்.

படித்து முன்னுக்கு வருவதில் ஆர்வம்கொண்ட நான்கு மாணவிகள் ஒரு குழுவில் இருக்கவேண்டும். ஒவ்வொருவரும் ஒரு பாடத்தைப் படித்துவந்து, தனக்குத் தெரிந்த விதத்தில் விளக்கவேண்டும். நிறைய விவாதங்களும் இருக்கும். யாராவது ஒருவர் அநாவசியமாகப் பேசி நேரத்தை வீணடித்தால், அவர் எச்சரிக்கை செய்யப்படுவார்.
இம்முறையால் கல்வி கற்பது சுவாரசியமாக இருக்கும். குறைந்த நேரத்தில் நிறைய கற்கவும் முடியும். தோழிகளுடன் கலந்து பேசுவதால், கண் மட்டுமின்றி, காது, வாய் எல்லாவற்றிற்கும் வேலை. அதனால் பாடம் மறக்கவே மறக்காது.

பலவீனமாக இருக்கும் பலர் ஒன்றுகூடி, பலம் பெற்றுவிட்டதாக மனப்பால் குடிப்பதும் உண்டு. இவர்களுக்குத் தனியாக நின்று எதையும் செய்யத் துணிவு இருப்பவர்களைக் கண்டு பயம் எழும்.

கதை

இருபத்து ஐந்து வருடங்களுக்குமுன், நான் ஒரு புதிய பள்ளிக்கூடத்திற்கு மாற்றலாகிச் சென்றேன். அங்கு பெரும்பான்மையான ஆசிரியைகளும் மாணவிகளும் சீனர்கள்.

ஆரம்பத்திலிருந்தே அவர்களுக்கு நான் வித்தியாசமாக இருந்ததாகப் பட்டிருக்க வேண்டும். ஏனெனில், அவர்கள் மாஜோங் என்ற சூதாட்டத்துக்கு இரவு வேளைகளில் வரும்படி என்னை அழைத்தபோது மறுத்துவிட்டேன். அவர்கள் அளித்த பன்றி இறைச்சி கலந்த உணவுப்பொருட்களையும் வாங்கவில்லை.

`நாங்கள் கொடுக்கும் உணவுப்பொருட்களை வாங்காதவர்களை Rude (முரட்டுத்தனமானவர்கள்) என்போம்!’ என, நான் பதிலுக்கு, `என்னுடைய கொள்கைகளை மதிக்காதவர்களைத்தான் நான் அப்படி நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்!’ என்றேன்.

போதாத குறைக்கு, நெற்றியில் திலகமிட்டு, புடவை கட்டிப்போனேனா! (அங்கிருந்த ஆறு தமிழ் பேசும் ஆசிரியைகளும் கேலி செய்யப்பட்டதால், பொட்டு வைத்துக்கொள்வதையே விட்டுவிட்டதாக பிறகு அறிந்தேன். `நீங்கள் வந்தபிறகுதான் தைரியமாக பொட்டு வைத்துக்கொள்கிறோம்!’ என்று ஓர் ஆசிரியை தெரிவித்தாள்!)

என்னையும் அப்படிப் பணியவைக்க முடியவில்லையே என்ற ஆத்திரத்தில், பிறர் சார்பில் ஒருத்தி மட்டும் ஓயாது என்னை கேலி செய்வதுபோல் மட்டம் தட்டி, துன்புறுத்தியவண்ணம் இருந்தாள்.

ஒரு நாள் பொறுக்கமுடியாது, “You think I am also stupid like you aah? (என்னையும் உன்னைப்போல் முட்டாள் என்று நினைத்தாயா) என்று இரைந்தேன்.

எல்லாருடைய முகத்திலும் ஒரே கோபம். ஆனால் மேலே எதுவும் பேச அவர்களுக்குத் துணிவிருக்கவில்லை.

அதற்குப்பின் என்ன! ஒரே மரியாதைதான், அது போலியாக இருந்தாலும்!

பரோபகாரம் பலமாகுமா?

வெகு சிலர், `பிறருக்கு உதவுவது நல்லது, எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது,’ என்று செயல்படுவார்கள். இவர்களது குணமறிந்த பலரும் இவர்களை வேலைவாங்கி, பிறகு கண்டும் காணாததுபோல் நடந்துகொள்வார்கள். அப்போது ஏமாற்றத்தால் இவர்களது மனம் உடைந்துவிடும். பொதுவாக, உலகின்மேலேயே கசப்பு ஏற்பட்டுவிடும்.

உதவி செய்பவர் பலமடைய, யாரால் தமக்குத் தாமே உதவி செய்துகொள்ள முடியவில்லையோ அவர்களுக்குமட்டும் உபகாரம் செய்வது அவசியம். இதை ஒட்டித்தான், `பாத்திரமறிந்து பிச்சையிடு’ என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள்.

அதிகாரத்தால் பலமா?

தமக்குக் கீழே இருப்பவர்களை ஓயாது அதிகாரம் செய்வது ஒருவரது பலவீனத்தைத்தான் குறிக்கிறது. பிறரின் ஒத்துழைப்பை அதிகாரத்தால் பெற முடியாது.

கதை

என் மாணவிகள் கழுத்தில் சுளுக்கு, வயிற்றுவலி என்று என் உதவியை நாடுவார்கள். அவர்களின் விரல்களை Reflexology முறைப்படி அழுத்தியோ, ஹிப்னாடிச முறைப்படியோ குணப்படுத்துவேன்.

ஜாவியா என்ற ஆசிரியை `தலைவலி’ என, சில மாணவிகள், என்னைக் கைகாட்டி விட்டிருக்கிறார்கள்.

என்னிடம் வந்து அதிகாரமாக, “என் கையை அமுக்கி, என் தலைவலியைப் போக்கு,” என்றாள். அவள் குடும்பத்தில் மூத்தவள். அவளுக்குப்பின் பத்து பேர். ஆளுங்கட்சியில் ஏதோ ஒரு குழுத்தலைவியாம். அதற்காக பார்ப்பவர்கள் எல்லாரும் தான் சொற்படிதான் நடக்க வேண்டும் என்றால் முடியுமா?

நான் அலட்சியமாக, “நீயே செய்துகொள்ளலாம். இந்த இடங்களை அமுக்கிக்கொள்,” என்று காட்டிவிட்டேன். ஒருவருக்கு இம்முறையால் சிகிச்சை அளித்தால், அளிப்பவர் தன் கையை நன்றாகக் கழுவிவிட வேண்டும். இல்லையேல், அந்த உபாதை அவருக்கும் வந்துவிடும்.

“நீதான் பண்ணணும்,” என்று அவள் பிடிவாதம் பிடிக்க, “ஸாரி. இது சின்ன விஷயம்தானே?” என்று விலகினேன்.

உரக்கவோ, அதிகாரமாகவோ பேசினால்தான் பலம் என்று நினைத்து வந்திருக்கிறாள் ஜாவியா. என்னிடம் அடைந்த தோல்வியை எதிர்பாராததால், அவள் முகத்தில் அப்படி ஓர் ஆத்திரம்!

அமைதி குன்றாமல், மென்மையாகப் பேசுகிறவர்களை பலவீனர்கள் அல்லது முட்டாள்கள் என்று எடைபோடுகிறது இன்றைய உலகம். அப்படி எண்ணுபவர்கள்தாம் முட்டாள்கள்.

தொடருவோம்

க. பாலசுப்பிரமணியன்

கற்றலும் உணர்வுசார் நுண்ணறிவும் (Learning and Emotional intelligence )

கற்றல் ஒரு மனிதனை தொழிலுக்காக மட்டுமின்றி நல்வாழ்க்கைக்காகவும் தயார்  செய்கின்றது. பல நூறாண்டு காலங்களாக இந்திய துணைக்கண்டத்தின் கற்றல் சார்ந்த கொள்கைகள் இந்த நோக்கையே அடிப்படியாகக் கொண்டிருந்தன. வள்ளுவமும் மிகத் தெளிவாக கற்றலின் நோக்கை விளக்கும் வகையில்

கற்க கசடறக்  கற்பவை கற்றபின்

நிற்க அதற்குத் தக.

எனத் தெளிவாகக் கூறியுள்ளது. காலப்போக்கில் இந்த நோக்கைக் கைவிட்டு கற்றலை வாழ்வாதாரங்களுக்குப் பயன்படுவதற்காக மட்டும் உபயோகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றோம். இந்தத் தவறுக்கான பலன்களை தனி மனிதனும் சமுதாயமும் இன்று சந்தித்ததுக்கொண்டிருக்கின்றது. நாளையும் சந்திக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படும். இதன் விளைவுகள் சமுதாய நல்லிணக்கங்களையும் கூடிவாழும் கோட்பாடுகளையும் அதிக அளவில் பாதிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

மேலை நாடுகளில் தற்போதைய கல்வி முறையில் “வாழ்க்கை கல்வி க்கான” அடிப்படைகளின்  தேவையை அதிக அளவில் வற்புறுத்த ஆரம்பித்திருக்கின்றனர். இந்த வாழ்க்கைக் கல்வியின் முக்கிய முதலீட்டாக ஒரு தனி மனிதனின் உணர்வுசார் நுண்ணறிவு, அதன் வளம், அதன் செழுமை, ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தப்படுகின்றது.  உணர்வுசார் நுண்ணறிவைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியில்  மனநல இயல் ஆராய்ச்சியாளரும் மேதையுமான முனைவர் டேனியல் கோல்டுமேன் (Dr.Daniel Goldmaan) அவர்களின் கோட்பாடுகள் பல நாடுகளில் வழிகாட்டுதலாக கருதப்படுகின்றது.

உணர்வுசார் நுண்ணறிவு (Emotional Intelligence) ஒரு மனிதனை தன்னோடும் தன் சூழலில் மற்றும் சமுதாய, உலக அளவிலும் இருக்கின்ற உயிரூட்டங்களோடும் (Bio-environment) அமைதியுடனும் மாண்புடனும் பங்கீட்டு மனப்பான்மையுடனும் வாழ்வதற்கு உதவுகின்றது. தானும் வாழ்ந்து மற்றவர்களையும் வாழ்விக்கும் வளம் கொண்ட சிந்தனையை வளர்க்கும் இந்த அறிவுச்சுடர் சீரான வாழ்க்கைக்கு (balanced life) முதல்படியாக அமைகின்றது.

உணர்வுசார் நுண்ணறிவு ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கட்டத்துக்குள்ளோ புத்தகப்  பெட்டகங்களுக்குள்ளோ கிடைப்பதில்லை.. மேலும் இதன் வளர்ச்சிப்பாங்கு ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் வேறுபடுகின்றது. இருப்பினும் இதன் வளர்ச்சிப்படிகள் பொதுவாக எல்லா மனிதருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட பாதையில் இருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இந்த வளர்ச்சிப்படிகள் “மன நலத்திற்கும்” (Mental Health) “முதிர்ச்சிக்கும்” (Maturity) அறிகுறிகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

இதன் முதல் படியாக “விழிப்புணர்வு” (Self-Awareness) கருதப்படுகின்றது. கற்றலில் விழிப்புணர்வு தேடலின் முக்கிய அறிகுறி. ஆகவே வளரும் பருவத்தில், கற்றலின் முதல் பருவத்தில், விழிப்புணர்வுக்காக உணர்வுகளை வளர்ப்பது மட்டுமின்றி வளப்படுத்துதலும் அவசியம். பள்ளியில் முதல் வகுப்பில் மாணவர்கள் கற்றலை ஆரம்பிக்கும் பொழுதே விழிப்புணர்வைத் சார்ந்த அறிவுத்திறன்களை போதித்தல் அவசியம். இந்த விழிப்புணர்வுக்காக நுண்ணறிவுகள் அனுபவ பூர்வமாகக்  கற்பது அதன் திறனை வலுப்படுத்துகின்றது. இந்த அறிவினை சக-மாணவர்களுடன் சேர்ந்து உறவாடுதல் (peer learning) மூலமும், வீட்டில் உறவினர்களோடும் நண்பர்களோடு உறவாடுதல் மூலமும் மறைமுகமாக (informal learning) கற்பிக்கச் செய்தால் அது எளிதாகவும் மன- அழுத்தங்கள் இன்றியும் கற்றுக்கொள்ள ஏதுவாகின்றது..

விழிப்புணர்வு தேடலின் மூலமாக படிப்படியாக தன்னுடைய வலிமையையும் வளத்தையும் உறுதிசெய்துகொள்கின்றது. குழந்தைப்பருவத்தில் இந்தத் தேடலின் முதல் கேள்வி -“நான் யார்?”என்பதே.

இந்தக்கேள்வி வாழ்வின் பல காலக்கட்டங்களில் பல அர்த்தங்களையும் பல பதில்களையும் கொடுப்பதாக இருந்தாலும் இதன் முதல் சுற்று இளம் வயதிலேயே ஆரம்பமாகின்றது.

நான், எனது பெயர், எனது உடல், எனது தேவைகள், எனது சூழ்நிலைகள் .. என்று தன்னைப் பற்றிய பல ஆர்வப் புதிர்களுக்கு விடைகாணும் கற்றலாக இது அமைகின்றது. இந்த விழிப்புணர்வு குழந்தைகளிடம் முதல் முறையாக தன்னையும் தன்னைத் தவிர்த்த மற்றவரையும் அவர்களுடய தனிப்பட்ட தேவைகளையும் பிரித்துப் பார்க்க வழி வகுக்கின்றது. (From Recgonition to Differentiation and analysis)

இதனைத் தொடர்வது “எனது குடும்பம்” என்ற நுண்ணறிவு. எனக்கும் என்னைச் சார்ந்தவருக்கும் என்ன உறவு? –(Relating and Responding)  என்ற தேடல் “சொந்தங்கள் – உறவுகள் -சுற்றங்கள் ” பற்றிய அடுத்த நிலை அறிவுக்கு எடுத்துச் செல்கின்றது. இந்த நிலையில் தனக்கும் இந்த உறவுகளுக்கும் உள்ள உடன்பாடுகள், வேறுபாடுகள், கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை உறவுகளின் உணர்வு நிலையின் வெவ்வேறு மாற்றங்களை பற்றிய கற்றலுக்கு வழிகாட்டுகின்றன. இது குழந்தைகளின் மனநலத்திற்கும் உணர்வுகளின் மேன்மையான வளர்ச்சிக்கும் முக்கிய கட்டம். பெற்றோர்களும், உறவினரும் மற்றும் ஆசிரியர்களும் இதன் வளர்ச்சிக்குத் தங்களாலான பங்கை சிறப்புடன் ஆற்றுதல் அவசியம்.

இந்த வளர்ச்சிப்பருவத்தில் உறவுகளையும் சுற்றங்களையும் பற்றிய தவறான கருத்துக்களை விதைத்தலும், தரக்குறைவான வார்த்தைகளையோ அல்லது பழக்கங்களையோ குழந்தைகளுக்கு முன்மாதிரியாக வைத்தலும் அவர்களுடைய நினைவுகளில் தவறான பதிவுகளை ஏற்படுத்துகின்றது. இது அவர்களுடைய தனிவாழ்க்கைப் பாதையை பிற்காலத்தில் பாதிக்க வாய்ப்புக்கள் உண்டு.

சில நேரங்களில் தொலைக்காட்சிகளில் விளையாட்டுப் போக்காக குழந்தைகளிடம் பெற்றோர்களைப் பற்றியும் பெரியோர்களைப் பற்றியும் விபரீதமான கருத்துக்களைக் கேட்டுவாங்கும் பொழுது பலருக்கு அந்த நேரத்தில் சிரிப்பூட்டுவதாக இருந்தாலும் அதன்  தாக்கங்கள் தனிப்பட்ட அளவில் அதைப்  பார்க்கின்ற கேட்கின்ற குழந்தைகளின் மனநலத்தில் பாதிப்புக்கள் ஏற்படுத்த வாய்ப்புக்கள் உண்டு.. சிந்திக்கவேண்டிய விஷயம் .

(தொடரும்)