Tag: தி. சுபாஷிணி

தி.சுபாஷிணி

வழக்கத்திற்கு மாறாக, வாசற்படிகள் உயரமாய்த் தோன்றின. கால்களின் கனமும், மனத்தின் கனமும் அழுத்த ஏறுவதில் மயக்கதயக்கங்கள் ஏற்பட்டன. சில நிமிடங்கள் அவற்றைப் பார்த்ததில் கழிந்தன. “அம்மா! ஏதாவது பிரச்சினையா? நான் உதவட்டுமா?” என-, என்னை இறக்கிவிட்ட ஆட்டோக்காரர் வினவினார். “இல்லைங்க” என தலையசைத்தேன். மனமில்லாதுதான் ஆட்டோ நகன்றது. எப்படியோ படிகளில் ஏறி, வீட்டிற்குள் நுழைந்துவிட்டேன். நீண்ட குறுகிய பாதை, என்மேல் ஒரு இறுக்கத்தைப் பாய்ச்சியது. இதன் முடிவில் ஒரு உயரமான படி. அதில் தடுக்கி, தடுமாறி விழப்போனேன்!

“அடவந்துவிட்டாயா? பார்த்து வரக்கூடாதா?” என்கின்ற குரல், என்னைச் சரியாக, விழாமல் காப்பாற்றியது. இந்தக் குரல் இங்கு எப்படி-?

“கலவரப்படாதே சுபா! நான் உடல் தேறிவிட்டேன்! அனாவசியமாக வேலை தடைபடக்கூடாது என மோகனையும், அண்ணாமலையையும் கூட்டத்திற்கு அனுப்பிவிட்டேன். இப்போது காந்தியைப் பற்றிக் கூறிக் கொண்டிருப்பார்கள்” என்றார். பக்கத்தில் பிரேமா, தலைமாட்டில் செண்பகவல்லி, பக்கவாட்டில் என் அத்தை. இன்னும் சில பேர்கள் இருந்தனர். நான் நன்றாகத் தேறிவிட்டேன். என்ன கொண்டு வந்திருக்கின்றாய் எனக்கு? கேட்டுவிட்டு ஏதோ சொல்கிறார். அங்கு சிரிப்பு அலை அடித்து மோதுகிறது. சட்டென்று, அப்பா யாரையோ அழைப்பதுபோல் கையை தூக்குகிறார். பின் இரு கைகளையும் தூக்கி, எதையோ பற்றுகிறார். ஆனால் அது முடியவில்லை. அலைபாய்கிறது. உடம்பு தூக்கிப்போடுகிறது. சூழ்நிலையின் மாற்றம் புரிந்து, மருத்துவரை அழைக்க சில நொடிகள் ஆகிறது. மருத்துவர் வருகிறார். அவர் இதயத்தைப் பிசைகிறார். நெஞ்சில் குத்துகிறார். அவ்வளவுதான், எல்லாம் சில நிமிடங்கள்தான். இயக்கம் நின்றுவிடுகிறது. “மாஸிவ் ஹார்ட் அட்டாக்” என்று கூறிவிட்டு மருத்துவர் வெளியேறுகிறார்.

‘அப்பா’ என அவரைப் பிடிக்க கைநீட்டுகின்றேன். காற்றுதான் என் கையில் அகப்பட்டது. கைககள் திண்ணையில் விழுந்தன. அத்திண்ணை காலியாகக் கிடக்கின்றது-. மெதுவாக ஏறி அமர்கின்றேன். முன் தெரிந்த முற்றம், என் குழப்பத்தை இன்னமும் விரிவாக்கி, இருபக்கமும் பூட்டிய கதவுகள் அமைதியின் அழுத்தத்தை மேலும் கனமாக்கின. சில நிமிடங்கள் கழிகின்றன.

திண்ணையை விட்டு இறங்கி முற்றம் முடியும் இடத்தில் ஏறி, இடப்பக்கம் ‘21ணி’ என்னும் இலக்கம் உள்ள கதவைப் பார்க்கின்றேன். பல நாட்கள் மூடிய இறுக்கம் அதில் தெரிகின்றது. கதவையொட்டிய சன்னலைக் கவனிக்கின்றேன். கதவில் இலேசான இடைவெளி காணப்படுகின்றது. சன்னல் கம்பிகளின் இடையே கையால் கதவைத் தள்ளுகின்றேன். அதன் பழமையின் ஸ்பரிசத்தை உணர்கின்றேன். கதவு திறக்கின்றது. காட்சி விரிகின்றது.

பல பத்திரிகைகள், இதழ்கள், மௌனித்துக் கிடக்கின்றன. அவைகள் பிரிக்கப்படாத ஏக்கக் குவியல்களுக்குள் தங்களை மறைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பிரிக்கப்படாத தபால்களும், படிக்கப்படாத கார்டுகளும் எவற்றைத் தாங்கி நிற்கின்றனவோ! அதன் பதில்களைத் தாங்கிவரும் என தூதனுப்பிய நெஞ்சங்களின் காத்திருப்பு அவற்றில் தெரிகின்றன.

புத்தகங்கள் நிறைந்த மேஜை. பக்கத்தில் காலியான அந்தக் காலத்து நாற்காலி. அதன்மேல் இருந்த துண்டு பல நாட்களாக மாற்றாததை அறிவிக்கின்றது. பக்கத்தில் சாய்வு நாற்காலி. மேலே, சுவரைப் பார்க்கின்றேன். “என் குருநாதர் வல்லிக்கண்ணன்” என என் காதில் குரல் ஒன்று ஒலிக்கின்றது. அந்த அறையின் இடதுபக்க ஒற்றைப் பெஞ்சில் கிடந்த பழைய செய்தித்தாள்கள், பத்திரிகைகள் தோழர். பால்முகம்மது வீட்டிற்கு வந்து வெகுநாட்களாகிவிட்டன என பறைசாற்றுகின்றதே என எண்ணிக் கொண்டிருந்த வேளையில், “ஏதாவது ஷூட்டிங்குக்குப் போய் இருப்பான்” என்று என் காதில் ஒரு குரல் சொல்லிப் போயிற்று.

ஏன் கண்ணாடி மேசைமேல் விரித்து வைத்த வண்ணம் இருக்கின்றது! டெலிபோன் எண்கள் எழுதி வைக்கப்பட்ட நோட்டில் ஒரு பென்ஸிலை வைத்து திறந்து கிடக்கின்றது. தொடுகை இல்லா தொலைபேசி வாட்டமோடு அமர்ந்திருக்கின்றது. கொடியில் லாவண்டர் கலர் சட்டையும், ஒரு துண்டும் தொங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது. அதன்கீழே கவிழ்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் எவர்சில்வர் சாடி, டம்ளருடன் ஏதோ மௌனத்தில் உரையாடிக் கொண்டிருக்கின்றது போல் ஒரு உணர்வு.

கண்கள் பரந்து பார்க்கப்பார்க்க, அந்த அறையின் இன்மையைப் பகர்கின்றது. இன்மையின் வெறுமையும், தனிமையும் என்னை மீண்டும் அந்த திண்ணையில் அமரச் செய்கின்றது.

இவ்வீட்டை ஆட்சி செய்த ‘தி.க.சி.’ என்கின்ற ஆளுமை தமிழ்நாட்டிலுள்ள அனைத்துத் தரப்பட்ட ஆளுமைகளையும், இந்த முற்றம் தாண்டி, இடதுபக்க அறைக்கு வரச்செய்கின்றது என்றால், அந்த ஆளுமையின் பிரம்மாண்டம் பிரமிக்க வைக்கின்றதே! அந்த பிரமிப்பின் சுழற்சியின் ஆழத்திற்குள் சென்று கொண்டிருக்கையில்,

“அம்மா! எப்ப வந்தீங்க! வந்து ரொம்ப நேரமாகிவிட்டதா. வாங்க போகலாம்! ஆட்டோ கொண்டு வந்திருக்கின்றேன்” என விளித்தது, அந்த பிரமிப்பிலிருந்து என்னை விடுவித்தான் அந்த அருமையான அன்பன் சரவணன். பாரதிக்கு கண்ணன். தி.க.சி.க்கு சரவணன். இருவரும் கொடுத்து வைத்தவர்கள்.

‘இதோ’ எனத் திண்ணையைவிட்டு இறங்குகின்றேன். ‘போகிறாயா! பார்த்துப் போய்விட்டு வா’ என்றது… அப்பாவின் குரல்… மீண்டும் அப்பா! இங்கு எப்படி? புதிரிலிருந்து விடுபடுமுன் சரவணன் ஆட்டோ முன் நின்றுவிட்டான். ஆட்டோவில் அமர்கின்றேன். ஆட்டோ பெருமாள்புரம் நோக்கிச் செல்கின்றது. ஆமாம்! எப்படி அப்பா இங்குவந்தார்? இன்னமும் கேள்விச் சூழலில் நான் இருக்கின்றேன்.

19சி, பெருமாள்புரம் & “அங்கு வரவா” என வினவியதற்கு 21ணி, சுடலைமாடன் கோவில் தெருவைக் கைகாட்டியது 19சி பெருமாள்புரம்& ஒரு கார் நுழையும் அளவு பெரிய கேட். அது வசதியாகச் செல்வதற்கு ஒரு ‘சரிவை’ கொத்தனார் கட்டிக்கொண்டிருந்தார். உள்ளே நுழைந்ததும் நன்றியாய் அவ்வீட்டைப் பார்க்கின்றேன்.

“வாருங்கள்! மாமா அந்த அறையில் இருக்கிறார்கள்” என வரவேற்றார் அவரது மருமகள். எப்போதும் தன் மருமகளைச் சொல்லும்போதெல்லாம் ‘பிரியமானவள்’ என்று சொல்லுவார்.

நானும், சரவணனும் தயங்குகின்றோம். ‘மாமாவை எழுப்பலாம், எழுப்புங்கள்’ என்றார். வண்ணதாசனும் வந்து, ‘உள்ளே போங்கள்’ என்றார்.

தூக்கமாகத் தெரியவில்லை. உடம்பின் நோய்மையின் ஆயாசத்தில் படுத்திருப்பது தெரிகின்றது. சரவணன் அவரைத் தொட்டு எழுப்பி, உட்கார வைத்தான்.

‘சுபாஷிணி வந்திருக்கின்றேன்’ என்றேன். (அதுசரி! அந்த வீட்டில் ஏன் என் அப்பா இருந்தார்?). ‘வாம்மா! வந்துவிட்டாயா? பிரயாணம் வசதியாக இருந்ததா? சாப்பிட்டாயா?’ என்றார் தி.க.சி. எப்படி இவரால் எந்த நிலையிலும் இப்படி அன்பாக இருக்க முடிகின்றது?

அவர் உடலின் ஆயாசம் வெளிப்படையாகத் தெரிகின்றது. அதையும் மீறி, அவரது இயல்புக்கு மீறி மனச்சோர்வு தெரிகின்றது. இது என்னுள் ஒருவித அச்சத்தைக் கிளறுகிறது. அந்த அறை அவ்வளவு வெளிச்சத்தையும், நவீனத்தின் ஒழுங்கைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாலும், மீறித் தெறித்த பதட்டம் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டது.

‘மி ணீனீ sவீஸீளீவீஸீரீ’ என்று அவரிடமிருந்து விழுந்த வார்த்தைகள்… என்னெஞ்சையும் வயிற்றையும் கலக்கியது. நான் சரவணனைப் பார்க்கின்றேன். அவன் அன்பின் குழந்தை. கலவரமாய் என்னைப் பார்க்கிறான்.

‘சரவணா! அந்த அலமாரியிலிருந்து அந்த நாட்குறிப்புப் புத்தகம் ஒன்றை எடு. அதில் என்றென்றும் அன்புடன் என்று எழுதி என்னிடம் கொடு’ என்றார். அவன் எழுதிக்கொடுத்தவுடன் ‘தி.க.சி.’ எனக் கையொப்பமிட்டுக் கொடுத்தார். அதுதான் அவரது கடைசி கையெழுத்து என்றும், எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கடைசி புத்தகம் என்றும் நான் அறியவில்லை.

“பார்த்தாயா! சந்தியாப் பதிப்பகம் நேற்றே அனுப்பிவிட்டார்கள்” என்று சந்தோஷமாய் சிரித்தார். அவருக்கு என் நன்றியைச் சொல் என்றார்.

ஆமாம்! சந்தியா சௌந்திரராஜனுக்கும், நடராஜனுக்கும் தி.க.சி. அன்பர்கள் கடன்பட்டவர்களே!

அய்யா புத்தகம் கொடுப்பதையும், நான் அவரிடமிருந்து வாங்கிக் கொள்வதையும் என் அலைபேசிக் கேமிராவில் சரவணன் பதிவு செய்து கொண்டார். ஏதோ வேலையிலிருந்த வண்ணதாசன் அறைக்குள் வந்து வாங்க என அழைத்து, விசாரித்துவிட்டுப் போனார்.

ஆமாம்! என் அப்பா எப்படி அந்த வீட்டில் இருந்தார்? மனம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றது.

“அம்மா! செம்மொழிக் கூட்டத்திற்குப் போனாயா? ஜனனேசனைப் பார்த்தாய் என்றாய்! எங்கு பார்த்தாய்?” எனக் கேட்டார். நானும் அதற்குப் பதிலிறுத்தேன். அப்போதுகூட நான் வித்தியாசமாய் உணரவில்லை.

 “அம்மா! இந்த பி.ஏ. கிருஷ்ணன், ஐன்ஸ்டீன் பற்றி எழுதியது படித்தாயா? சே! என்னமா எழுதியிருக்கின்றார். என்னைப் பற்றி கணையாழியில் பேரா.எஸ்.தோத்திரி குறிப்பிட்டு இருக்கிறார். அவருக்கு என் நன்றியைச் சொல்லு”. (ஆனால் அப்போதுகூட அறியவில்லை. பேரா.எஸ்.தோத்தரி கூடிய விரைவில் அய்யாவிற்கு நினைவுக் கட்டுரை தினமணியில் எழுதுவார் என்று). அவர் கூறிய நன்றியை இவரிடம் சொல்லலாம். ஆனால் பேரா.தோத்தரி எழுதிய கட்டுரை பற்றி அய்யாவிடம் எப்படி சொல்வது? யார் சொல்வது? தெரியலியே! ஆனால் என் அப்பா! ஏன் என்னுடனே வந்து கொண்டிருப்பதுபோல் இருக்கின்றது!

“ரொம்ப களைப்பாக இருக்கின்றது, படுத்துக்கட்டுமா?” என்று கேட்டவர், மேலும் பேச்சைத் தொடங்கினார்.

அவர் முகம் கறுத்து இருக்கின்றது. கால்கள் வீங்கி இருக்கின்றன. கைகளும் வீக்கத்தின் தொடக்கத்தில் இருக்கின்றன. இப்படி அய்யாவைப் பார்த்ததும் எனக்கு என்னவோ பண்ணியது. வலித்தது & தலையிலிருந்து கால் விரல் வரை ஒவ்வொரு அசைவும் வலித்தது. சரவணனுக்கு நம்பிக்கை இருக்கின்றது, “அம்மா! அய்யா கெதியாத்தான் இருக்கார். கவலைப்படாதீங்க!” என்கின்றான்.

அன்று இரவு ஒரு மணிக்கு கால் தடுமாறி கீழே விழுந்த தி.க.சி. தானே எழுந்து வீட்டிற்குள் வந்து நாற்காலியில் அமர்கின்றார். பின் ஒடிந்து தொங்கிய கையைத் துண்டால், மறுகையின் உதவிகொண்டு கட்டிவிட்டு வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு காலை 5 மணிக்காகக் காத்திருந்தார். பின் ஓவியர் பொன். வள்ளிநாயகத்திற்குப் போன் செய்திருக்கின்றார். பக்கத்து வீட்டிலிருக்கும் சுந்தரிக்குக்கூட அவர் சொல்லவில்லை. அகால வேளையில் யாரையும் தன்பொருட்டுத் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை. அந்த வலி இருந்த அந்திக்காலையில்கூட டெலிபோனில், “கவலைப்படாதே! நான் கையை சரி பண்ணிக்கொண்டு வருகின்றேன்” என்று பேசிவிட்டுப்போன தி.க.சி.யா இன்று இல்லை எனத் தோன்றுகின்றது.

“இறப்பதைப் பற்றி நான் கவலைப்படவில்லை. அது இயற்கையான நிகழ்வு. அதைப்பற்றி பரவாயில்லை. என் ஞான ஆசான் பாரதி வழிதான் நான் வாழ்ந்திருக்கின்றேன். என் குருநாதர் வல்லிக்கண்ணன், பாரதிதாசன், வள்ளலார் இப்படியான சத்குருவோடுதான் என் வாழ்க்கை. நவீன அரசியலில் அறநெறி இல்லாமல் போய்விட்டது. எல்லாவற்றிற்கும் அறம்தான் முக்கியம். அம்மா! எனக்கும் பலவீனங்கள் இருந்திருக்கலாம். சில தவறுகள் செய்திருக்கலாம். ஆனால் நான் தமிழுக்கு ஒரு சில துளிகளாவது செய்து இருக்கின்றேன். தமிழனாய்ச் சாகின்றேன். வாழ்க நிரந்தரம்! வாழ்க தமிழ்மொழி! வாழ்க பாரத மணித்திருநாடு!” என்று தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடுகிறார்.

தமிழ் வாழும்! சுபாஷிணிகள் வாழ்வார்கள்! சரவணன்கள் வாழ்வார்கள்!

நண்பர்களே! வாழ்வின் அந்தியில் யாராவது தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடுவார்களா? நம் அய்யா பாடுகிறார். எண்ணம் முழுவதும் தமிழ்தான். கலை, இலக்கியம் அறத்தை அளித்து, வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும் என்றும் கூறினார்.

(100% உண்மை என்று என் காதில் ஒரு குரல். அட அப்பாவுடையது).

பின், தன் இருகரங்களையும் கூப்பி, கண்ணீர் மல்க, “நினைவுகள் அழிவதில்லை, நினைவுகள் அழிவதில்லை. சரி, விடைபெறுகின்றேன்” என்கின்றார்.

“சரவணன்! என்ன அய்யா, இப்படிச் சொல்கிறார்!” என்கின்றேன்.

அவனும் சொல்வது அறியாக் குழந்தையாய் நிற்கின்றான்.

பின், “படுத்துக் கொள்கின்றேன்” என்கின்றார். “நாங்கள் கிளம்புகின்றோம்” என்றோம். “அவர்கள் வேலையாய் இருந்தாலும் சொல்லிக் கொண்டு போங்கள்” என்கிறார்.

அந்தவேளையிலும், எப்படி வழிநடத்துகிறார் பாருங்கள் நண்பர்களே!

என்னிலை, எங்கள் நிலை & இரண்டும் வார்த்தைகளில் வடித்திட இயலாது.

நாங்கள் அருந்திய காப்பிக் கோப்பைகளை, அய்யாவின் மருமகள் வள்ளி அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு, ‘போய் வருகின்றோம்’ என்று அவர்களிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டோம். நாங்கள் வந்த ஆட்டோ வாசலில் காத்திருந்தது. ஏறி அமர்ந்து கொண்டோம். ஆட்டோ புறப்பட்டது. நாங்கள் பேசிக் கொள்ளவில்¬லை. மௌனம் வியாபித்தது. ஆனால், மௌனத்தின் அலைகளை விலக்கி மூன்றாவது ஒருவர் என்னுடன் பயணிப்பதை உணர்ந்தேன்.

“கவலைப்படாதே! அவரும் உன்னுடன் இருப்பார்” என்று உட்குரலாய் ஒலித்தார்.

மீண்டும் அய்யாவைப் பார்ப்பது சாத்தியமில்லை என உணர்த்தியது. அந்தக் கண்ணீரும் கைக்கூப்பின நெகிழ்ச்சியான விடைபெறுதலும் என்னுடன் பயணித்தது. நாங்கள் இப்போது நால்வரானோம். நண்பர்களே!

ஆட்டோ போய்க் கொண்டிருக்கின்றது. அது சுடலைமாடன் கோவிலுக்குப் போகாவிட்டாலும், நாங்கள் எங்கிருக்கின்றோமோ அங்கே, அந்த இடத்தை “21, சுடலைமாடன் கோவில் தெரு” என்று, அய்யாவின் உகந்த இடமாக்கிடுவோம்! என்று நான் நினைத்ததற்கு, “அப்படியே செய்யுங்கள்” என்று இருகுரல்கள் ஒலித்தன.

“ஹலோ! சுபாஷிணியா! அம்மா! நல்லா இருக்கீங்களா? இப்போது பேசலாமா? (இந்த வினயம் யாருக்கு வரும்?) இன்று தினமணியில் பேரா.ஞானசுந்தரம் நீதியரசர் மகராஜன் பற்றிக் கட்டுரை படித்தாயா? என் கடிதமும் வந்திருக்கின்றது. எனக்குத் தெரியும். நீ அதைப் படிக்கமாட்டாய் என்று! ‘ஹாஹா’ என வாய் கொள்ளாச் சிரிப்பு! பேரன், மகள்கள் எல்லோரையும் கேட்டதாகச் சொல்லு!” – தொலைபேசியின் தொடர்பு அறுகிறது. நான் திகைத்துப்போய் நிற்கின்றேன்.  0462 2333456 & என்று கைகள் என்னையறியாது எண்களை வருடுகின்றன. என்னையறியாது விரல்களின் அழுத்தத்தில் அழைப்பு போய்விடுகிறது. அந்தப் பக்கம் “ஹலோ! தி.க.சி. வீடுங்க? தி.க.சி. வீடுங்க” என்னும் குரல். வண்ணதாசன் குரலாக இருக்கலாம். இல்லை, அவர் தம்பி சேதுவின் குரலாகக்கூட இருக்கலாம்.

என்னால் பதில் பேசமுடியவில்லை. வாய் உலர்ந்து மேல் அன்னமும், கீழ் அன்னமும் ஒட்டிக் கொண்டன. இதயம், இதுகண்டு நெகிழ்ந்து கண்ணீரை அனுப்புகின்றது.

தி. சுபாஷிணி

அந்த இளம் காலை நேரத்தில், நெல்லை எக்பிரஸ் தட,தட என திருநெல்வேலி ஜங்ஷன் இரயில் நிலையத்தில் நுழைந்து கடக் என்று நிற்கின்றது. என் நெஞ்சில் ஒரே பட படக்கின்றது. என்னவென்று தெரியவில்லை மெதுவாக ரயிலிலிருந்து இறங்குகின்றேன். ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெளிவந்து, ஆட்டோவில் அமர்கின்றேன்.  ஆட்டோ ‘திருநெல்வேலி டவுன் நோக்கிளல செல்கின்றது.  வழியில் சந்திக்கும் ஆட்டோகள ஏதோ ‘போஸ்டர்’ ஒட்டியிருக்கின்றது.  ஒரு ஆட்டோ எங்கள் ஆட்டோவைக் கடக்கும் போது, அது என்னவெனப் பார்த்தேன். ஆச்சர்யப்பட்டுப் போனேன். “ஆம் நம்ம தி.க.சி. அய்யாவின் படம்.  அதன் கீழ் ஒரு கவிதை. ஆனால், படிக்க முடியாது போய்விட்டதே.  இது எப்படி? விடை தெரிய விழையும் போதே. எங்கள் ஆட்டோ சந்திப் பிள்ளையார் கோவில் தாண்டியது.  அதனுள் இருக்கும் பிள்ளையார் வந்துவிட்டாயா எனக் என்னைக் கேட்டது போல் தோன்றியது ஆட்டோவின் சத்தம் கேட்டு, தன் கடையிலிருந்து தலைநிமிர்ந்து பார்த்து ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தார் பொன்னையா அண்ணாச்சி.  தெருவில் இருந்த காந்தி சிலை சற்றே அசைந்து என் வருகையைப் பதிவு செய்தது.  நந்தா டீ ஸ்டாலிலிருந்து, டீக்கடைக்காரர் “அம்மா! நீங்க போங்க? அய்யா சொன்னங்க?  காபியைக் கொடுத்தனுப்புகின்றேன்” என்றார். எனக்கு வியப்போ வியப்பு! இதெல்லாம் எப்படி நடக்குது! இப்போ சுடலைமாடன் கோவில் தெருவில் ஆட்டோ நுழைந்தது. வழியில் வீட்டு வாசலில் நின்றிருந்த ஓவியர் வள்ளி நாயகம் உடனே இறங்கி வாங்க என வரவேர்றார் பின்.  ஆட்டோ ‘21 இ’ எண் வீட்டில் என்னை இறக்கி விட்டு, சென்றுவிட்டது.  படியேறி நுழைகின்றேன்.  திண்னையைத் தாண்டிச் செல்கின்றேன். முற்றத்தில் இறங்கி அய்யா வீட்டினுள் நுழைகின்றேன்.

“அடா! வந்தாச்சா! ம் பிரயாணம் வசதியா இருந்ததா?  களைப்புத் தீர குளித்து விட்டு வா? என்று குரல் கேட்டது.  நானும் வாசிக்காத செய்தித் தாள்களிடையே சென்று குளித்து, ஆடை மாற்றி வந்தேன்.

“அக்கா? அய்யா சொன்னாங்க! இட்லியும் சட்னியும் வைத்திருக்கேன் சாப்பிட்டுங்க!  மதியம் வள்ளியண்ணன் வீட்டிலிருந்து சாப்பாடு வந்து விடும். நான் வேலைக்கு போறேன்” என்று சுந்தரி சொல்லிக் கொண்டே, போய்விட்டாள்.  “சாயுங்கால விழாவிற்கு வந்து விடுவாயல்லவா? என்று கேட்டது அவள் காதில் விழுந்த மாதிரியும் இருந்தது.  விழாத மாதிரியும் தோன்றியது.

தட்டைக் கழுவி சாப்பிட அமர்ந்தோன். இட்லியும் சட்னியும் பரிமாறிக் கொண்டேன்.. “அத்தனையும் உனக்குத் தான். நிதானமாகச் சாப்பிடு தயார் அந்தக் கவரில் இருக்கு எடுத்துக்கோ” என்று ஒரு குரல் மெல்லியதாக ஒலித்தது காதில் கேட்டது. அக்குரல் சொல்லிக் கொண்டே வெளியேறியது போல் தோன்றியது.

திடீரென்று, வெளியில் அய்யாவின் வெண்காவது குரல் “வாங்க! வாங்க? கமியுனிஸ்ட் கட்சி தனித்து 2016ல் போட்டியிடப் போவது குறித்து மிகவும் சந்தேஷம். சென்னையிலிருந்து சுபாஷிணி அம்மா வந்திருக்காங்க புது எழுத்தாளர்.  நாமதானே அவங்களையெல்லாம் உற்சாகப்படுத்தணும்.

சுமார் பத்து புத்தகங்கள் வெளியிட்டு இருக்காங்க.  அதிலும் எல்லாம் அவங்க சொந்தச் செலவில் தான்.  ரசிகமணி டி.கே.சியைப் பற்றி எழுதியிருக்காங்க.  என்னுடைய சென்னையின் பிரதிநிதி என்று சொல்லி அறிமுகப்படுத்தும் ஆனந்தக் குரல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்றது.

ஆமாம்!  அய்யா நாற்காலியில் வழக்கமாய் இருக்கும் ‘பிங்க்‘ கலர் நிரத் துண்டு இல்லையே!  நிறைய தபால்கள் வந்திருக்கு.  இதோ! ஆர். வி. சுப்பிரமணியம் கடிதம்  “இன்லண்ட் கவரில்” எழுதியிருக்கிறார்.  பிரிக்கப்படவில்லை.  இன்னும் சரவணன் வரவில்லை போலிருக்கு.  பாரதியின் கண்ணன் போல், அய்யாவில் கண்ணன் சரவணன்.

மனமும் உடலும் ஏதோ சோர்வில் மாட்டிக் கொண்டு தவித்தன.  அவற்றை மதித்துக் கொஞ்சம் கண் அயர ஆயத்தமானேன்.

மணி ஆகிவிட்டது.  ஒரே பரபரப்பு!  சரவணன் வந்தாச்சு. ஓவியர் வள்ளிநாயகம், வே. முத்துக்குமார் இருவரும் வந்துவிட்டனர்.  இவர்கள் மூவருமே அய்யாவின் அத்யந்த அன்பர்கள்.  தோழர்கள்.  எல்லோரும் கிளம்பி விட்டோம்.  அய்யா விருப்பப்படி மேடையில் எளிய அலங்காரம்.  ‘தி.கா.சி. 90& 30.3.2014’ என்னும் எழுத்துக்கள் தாங்கிய திரை கட்டியிருக்கிறது.  மணி ஆக ஆக ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்தனர்.  மேடையில் திரு. நல்ல கண்ணு, திரு. பழநெடுமாறன், அறிவரசன் வை.கோ. காவல்துறை ஆணையாளர், ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி, சிறிமி, சிறிவி தலைவர்கள் என் முன்னணியில் அமர்ந்திருந்தனர்.  பின்னணியில் எழுத்தாளர் கி. ராஜநாராயணன், ரசிகமணி பேரன் தீப. நடராஜன், நெல்லையின் புரவலர் இந்து கல்லூரியின் அறக்கட்டளைத் தலைவர் தளவாய் ராமசாமி கி.த.பச்சையப்பன், கழனியூரான் என இன்னும் பலர் அமர்ந்து இருந்தனர்.  பார்வையாளர் பகுதி பக்கம் கண்களை செலுத்துகின்றேன்.  ஒரு பக்கம் அய்யாவின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் வண்ணதாசன் இளைய மகன் சேது, அவரது மகள்கள், அவர்களது குடும்பத்தினர், உற்றார் உறவினர் அனைவரும் அமர்ந்து இருந்தனர்.  ஒரு பக்கம் எழுத்தாளர் வண்ண நிலவன், கவிஞர் கலாப்பிரியா, ரவி சுப்ரமணியம் எழுத்தாளர் நாஞ்சில் நாடன், பேரன் எனப் பெருமைப்படக் கூறிக் கொள்ளும் சுகா, கவிஞர் சக்தி ஜோதி என்று இளைய கவிஞர்கள் வட்டம், என்று நிரம்பிக் கொண்டிருந்தது.  பல அமைப்புகளின் தலைவர்களும், உறுப்பினர்களும் கூடியிருந்தனர்.  கிட்டத்தட்ட 500, 600 பேருக்கும் மேல் இருக்கலாம்.  தோழர் பால் முகம்மது அனைவருக்கும் தாகத்திற்கு தண்ணீரே பழச்சாரோ கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

நான், முத்துக்குமார், ஓவியர், பொன் வள்ளி நாயகம், சரவணன் ஆகிய நால்வரும் மேடையின் பக்கவாட்டில் நின்றிருந்தோம். கவிஞர், தோழர் கிருஷி விரைந்து வந்து, கிட்டத்தட்ட தமிழ் நாடே கூடிவிட்டது.  நாம் விழாவைத் தொடங்கிவிடலாம் என்றார்.

“அறிவிலே தெளிவு நெஞ்சிலே உறுதி

அகமெலாம் அன்பென்னும் வெள்ளம்

பொறிகள் மீது தனி அரசாணை”

இது பாரதியின் வரிகள் என்று யாரிடமோ சத்தம் போட்டு சொல்லிக் கொண்டிருந்த அய்யாவின் குரல் கேட்டது.

வழக்கம் போல் வே. முத்துக்குமார் மேடையேற மறுத்து விடடார்.  கவிஞர் கிருஷி விழாவைத் தொடங்க மேடையேறினார்.

சந்தியா பதிப்பகம் “நடராஜன்”, மேடையிலுள்ள அனைவருக்கும் அய்யாவின் “நாட்குறிப்பு புத்தகத்தை” வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

கவிஞர் கிருஷி, விழாவிற்கு வந்த அனைவருக்கும் வணக்கம் கூறி தன் தொடக்கவுரையைத் தொடங்கினார்.

திருநெல்வேலியின் அடையாளம் 21 இ சுடலைமான் கோவில் தெரு தோழர் தி.க.சி. எந்தவித தயக்கமின்றி எந்த நேரமும் அவரைக் காணச்செல்லலாம்.  வெளியில் வரும் போது அன்றைய நாளிதழ்களின் செய்திகள், சிற்றிதழ்களின் இலக்கிய வளர்ச்சி, கதைகளின் மாண்பு எனப் பல வகைப்பட்ட விஷயல்களைப் பெற்று கருத்துக்களின் கனத்துடனும், ஆனந்தத்தால் இலேசான இதயத்துடனும்தான் திரும்பி வருவோம்.  கம்யூனிஸ்ட்கட்சி பிரிந்தபோது மார்க்ஸிஸ்ட் ஆனார்.  சோவியத் யூனியன் தளர்ந்து வீழ்ந்த போது, இவர் தளர்ந்து போய்விடவில்லை.  கலை இலக்கியம் இவரைத் தாங்கி நின்றன. அதுதான் ‘மனிதம் போற்றும்’ என்னும் கொள்கை உடையவர், தி.க.சி. முதலில் கவிதை, கதை, மொழி பெயர்ப்புகள் எனத் தன் இலக்கியப் பாதையை வதித்தபோது, “விமர்சனத் தமிழில்’ நிலைத்து நின்று விட்டார்.  இதற்கு இவர் “தாமரை, சோவியத் லேண்டு” ஆகிய பத்திரிகையிலும் பணிபுரிந்தது உதவியது. இவரது நடுநிலையான விமர்சனத்திற்குத்தான் ‘சாகித்ய விருது’ கிடைத்தது.

ரசிகமணி டி.கே.சி. பாரதி, பாரதிதாசன், வல்லிக்கண்ணன் ஆகியோரை தன் ஆசான்களாக ஏற்றதால், எப்போதும் அவர் ஆனந்தத்தை ஆராதித்தார்.  மலர்ந்த முகமும், அதில் பிறக்கும் சிரிப்பும், சிரிப்பு அளிக்கும் ஒலியின் கனமும் அவரைச் சுற்றி அலை அலையாக சூழ்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.  அன்று இவரால் ஊக்குவிக்கப்பட்டு, உற்சாகப்படுத்தப்பட்ட படைப்பாளிகள்தான் இன்று பெரிய ஆளுமைகளாக இருக்கின்றனர்.  இன்னமும் இளைய தலைமுறைகளில் இவரைச் சார்ந்து, இவர் இட்ட உரத்தினாலும், உற்சாக நீர் பாய்ச்சியதாலும் பல படைப்பாளிகள் உயர்ந்து கொண்டு வருகின்றனர்.  விகடனில் படித்த கதைக்கும், கல்கியில் படித்த ‘ஓ‘ பக்கத்திற்கும், சிற்றிதழ்களில் படித்த படைப்புகளுக்கும், உடனே பாராட்டுக்கள் அந்தந்த எழுத்தாளருக்கு தொலைபேசி மூலமாகவோ, கார்டு மூலமாகவோ போய்ப்படும்.  இவர் கடிதம் தாங்கி வரதாத தினமணி நாளிதழ்கள் குறைவே.

இவருக்கு இயக்கங்கள், கட்சிகள், அமைப்புகள் இலக்கிய அமைப்புகள், மாணவர்கள் என அனைத்து தளங்களிலும் இவரது மனித நேயத்தால் நண்பர்கள், உண்டு.  பேப்பர் போடும் தோழர் பால் முகம்மது வந்தாலும், ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி இவரைத் தேடி வந்தாலும் ஒரே மாதிரியான ஆனந்தமான சிரிப்போடுதான் வரவேற்பு.  இவ்வாறு எளியவர்களையும், சிறந்த ஆளுமைகளையும் தன்னகத்தே ஈர்த்துக் கொண்டு விளங்கும், விழா நாயகரான, 90ஆவது அகவையில் அடியெடுத்து வைக்கும் தோழர் தி.க.சி. அவர்களுக்கு சிறப்பு செய்ய மூத்த எழுத்தாளர், அய்யாவின் அன்பு நண்பர் திரு. கி. ராஜநாராயணன் அவர்களை அழைக்கின்றேன்.  அவரை நூறாண்டு காலம் வாழ வாழ்த்துமாறு எங்கள் அனைவரின் சார்பாக அழைக்கின்றேன்” என கவிஞர் தன் தொடக்க உரையை முடித்தார்.

திரு. கி. ராஜநாராயணனன்  அவர்கள் எழுந்து வரும் சப்தம் கேட்கிறது.

ஆனால் ‘தி.க.சி.’ அய்யாவை எங்கே காணும்?

வாசிப்புகளின் வாசலிலே – தி.சுபாஷிணி

தொகுப்பு: வே.முத்துக்குமார்

இந்நூலின் தொகுப்பாசிரியரான வே.முத்துக்குமார் சிறந்த இலக்கியவாதியும் படைப்பாளியும் ஆவார். பிரபல நாளிதழ்களில் கவிதைகளும் கதைகளும் எழுதிவருபவர். இவர் தி.க.சி.யின் ஆத்மார்த்த சீடர். வெளிஉலகத்திற்குத் தன்னை விளம்பரப்படுத்திக்கொள்ளாது, தி.க.சி. அவர்கள்பால் அன்பு கொண்டு, அவருக்குத் தொண்டு புரியும் நெல்லைப் பண்பாளர். தி.க.சியின் இலக்கியப் பொக்கிஷங்களைத் தூசிதட்டி அடுக்கு ம்போது கிடைத்த நல்முத்து இந்நாட்குறிப்புகள்.  1948 ஆம் ஆண்டு டைரியில் முதல் நாள் தொடங்கி, நவம்பர் மாதம் பாதி நாட்கள் அய்யா குறிப்பு எழுதியிருக்கிறார்கள்.  முத்துக்குமார் இதைப்படித்த உடன் ‘இது ஒரு கால ஆவணம்’, எனக்கருதி நூலாக வடித்தார். அய்யாவின் இளம் வயது புகைப்படம் அட்டைப்படமாக அமைந்தது. பின்னட்டையில் இன்றைய தி.க.சி. அத்தோடு கி.ரா.வின் அழகான குறிப்பு!

எனக்குக் கிடைத்த நண்பர்களில் தி.க.சி. வித்தியாசமானவர். என்னிடமுள்ள நல்லவைகளை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டவர். சுமார் அறுபது ஆண்டுகளாக எங்கள் நட்பு நீடித்து வருகிறது. நான் மாறிக்கொண்டே வந்திருக்கிறேன் பலபல விசயங்களில். அவர் மட்டும் அச்சு அசல் தி.க.சி.யாகவே இருந்து வருகிறார். ‘மூத்த பிள்ளை’ என்று எங்களுக்குள் நாங்கள் தி.க.சியை குறிப்பிட்டுக்கொள்வோம். தி.க.சியை எதோடு ஒப்பிட்டுச் சொல்லுவது என்று நினைக்கிறபோது எனக்கு அவரை சுக்குக்கு ஒப்பிட்டுச் சொல்லலாம் என்று தோன்றுகிறது. ரசிகமணி சொல்லுவார்: “நாக்குக்குத்தான் -சுக்கு காரம்; குடலுக்கு ரொம்ப இதம்”. சுக்குக்கு மிஞ்சிய மருந்தும் உண்டா?

இந்நூலைப் பதிப்பிக்க சந்தியா பதிப்பகம் முன் வந்து, இம்மாதம் 15 ஆம் நாள் அய்யாவின் கைகளில் அமரும் படி செய்துவிட்டனர். இதைவிட தி.க.சி. அவர்களுக்கு வேறு என்ன சந்தோஷம் இருக்க முடியும். நிச்சயமாக இந்நூல் கிடைத்ததும், ஒரு குழந்தையைப்போல் மகிழ்ந்திருப்பார். அந்த மகிழ்ச்சியின் நீட்சியிலேயே எனக்கொரு பிரதியும் அவர் கையால் கிடைக்கப்பெற்ற பாக்கியசாலியானேன். அப்பாக்கியத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் பேறும் உடனே கிடைக்கப்பெற்றுவிட்டேன்.

ஆம். இது ஒரு கால ஆவணம்தான். 1925 ஆம் ஆண்டு மார்ச்சுத் திங்கள் 30 ஆம் நாள் தொடங்கிய வாழ்க்கையின் நீட்சியில் ஒரு கூறின் செயல்பாடு. அச்செயல்பாட்டு நாட்களின் சில குறிப்புகளை உங்களுக்கு அந்நூலிலிருந்து அளிக்க விழைகின்றேன்.  இதோ:&

Friday, 30^th January 1948

சர்வஜித்து தைமீ 17 வெள்ளி

இன்று மாலை 5.30 மணிக்கு உலகம் போற்றும் உத்தமர், அகிலமெங்கும் அஹிம்சை ஒளிபரப்பி அண்ணல், மகாத்மா காந்தி பிர்லா மாளிகையின் முன்பு, பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில், காக்கிச் சட்டையணிந்த ஒரு இந்துவால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.  மார்பிலே ஒரு குண்டும், வயிற்றிலே 2 குண்டுகளும் பாய்ந்தன.  காந்திஜியின் மரணச் செய்தி உலகையே கண்ணீர் விடச் செய்து விட்டது.  இந்தியா முழுவதும் சொல்ல முடியாத சோகத்தில் ஆழ்ந்தது.  ‘நல்லவனுக்கு இது காலமில்லை’ என்றார் ஷா. 8.30 மணிக்கு நேருவும், பட்டேலும் ஒலிபரப்பினர்.  நாளை காலை 11 மணிக்கு பிர்லா மாளிகையிலிருந்து புறப்பட்டு மாலை 4 மணிக்கு யமுனை நதிக்கரையில் அடக்கம் நடைபெறுமாம்.

Friday, 30^th January 1948

சர்வஜித்து தைமி 18 உ சனி

இன்று நகரெங்கும் பரிபூரண ஹர்த்தால் கார், வண்டிகள், ரயில்கள் ஒன்றும் ஓடவில்லை.  கடைகள் மூடப்பட்டன.  விட்டு விட்டு லேசாக மழை பெய்து கொண்டிருந்தது.

காலையிலே 10 முதல் 2 வரை ஆபீசிலே வேலை நடந்தது!  ‘Petty cash, Postage வவுச்சர்கள் போட்டு supplementary day book  எழுதினார்கள். Cash bookகிலும் நான் கை வைத்தேன்.

நேற்றைய General Ledger விஷயமாக, posting விஷயமாக Accountantக்கும் எனக்கும் சிறு சண்டை வந்தது.  அவர் அதைச் செய்கிறேன் என்று சொல்லி என்னை ஏமாற்றிவிட்டார்!

மாலையிலே ரேடியோக் கேட்டு விட்டு நகர்சுற்றி, நயினார்குளம் வரை போய்த் திரும்பினோம். இரவு சபாபதி வீட்டில்  ரேடியோ கேட்டோம்.  5 மணிக்கு காந்திஜியைத் தகனம் செய்தார்கள் யமுனை நதிக்கரையில்.

Thursday, 12^th February 1948

சர்வஜித்து தைமீ 30உ வியாழன்

காலையில் குமரகுருபரன் வீட்டிற்கு வந்தார்.  இன்று காந்திஜியின் சாம்பல் கரைக்கும் நாள்.  காலையிலே ஊர்வலம் சென்றது.  மாலையில் லாலா சத்திரமுக்கில் பந்தல் அமைத்து பாவையர் நூல் நூற்றனர்.  சாயங்காலம் சர்வகட்சிகளும் அடங்கிய மாபெரும் ஊர்வலம் ஒன்றும் ஆற்றங்கரையை நோக்கிக் கிளம்பியது.  ‘சுப்பரம், தீச்சட்டி, மொட்டைத் தலை’ ஆகியவைகளுடன் ஊழியர்கள் துக்கம் கொண்டாடினார்.

நானும் சோமுவும் 10.30 மணிக்கு ரகுநாதன் வீடு சென்றோம்.  பேச்சு, திருக்குறள், காமத்துப்பால் ஆராய்ச்சி, ராஜரத்தினத்தின் கதையைத் திருத்துதல் ஆகியலை நடந்தது.  இரவு அண்ணாச்சி வீட்டில் ‘Oil’ முகவுரையை வாசித்து விட்டு பார்க்கிலே People’s Age  படித்தோம்.  இரவு 12 வரைக்கும் மீண்டும் People’s Age வாசித்தேன்.

(Oil -அமெரிக்க எழுத்தாளர் அப்டன் சிங்லர் எழுதிய நாவல்)

Monday, 23^rd February 1948

சர்வஜித்து மாசி மீ 1உ திங்கள்

Letter to  கலியபெருமாள்

படிப்பு : People’s Age – Illustrated weekly

அரசியல் : காந்திஜியின் கொலையைப் பற்றி கிமிசிசி யில் ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் குற்றச் சாட்டும் படேலின் பதிலும்.

பொருளாதாரம் : பாங்கில் நிறைய தங்க நகைகள் அடகுக்கு வருகின்றன, மக்கள் தனது கடைசி உடைமைகளையும் அடகு வைக்கின்றனர்.

சமூகம் : சபாபதி வீட்டிலே இரவு ஒரு மணி நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.  கட்சி அபேட்சகர்கள் 8 இல் 4 பேர் திருச்சி கவுன்சிலர்கள் ஆயிருக்கின்றனர்.

இலக்கியம் : ‘தேனீயின் விளம்பரம் பார்த்தேன்.  மற்ற மறுமலர்ச்சிப் பத்திரிகைகளின் கதி தான் இதற்கும் என்றார் சபாபதி.  ஆம், உண்மை.

நண்பர்கள் : தி.ப.தி.க்கு ஜலதோஷம் எனக்கு அஜீரணம்.  மோரீஸ் பழத்தினால் புளிச்சேப்பம் உண்டாகிறது.

தேனீ & எம்.வி. வெங்கட்ராமை ஆசிரியராக கொண்டு கும்பகோணத்திலிருந்து வெளிவந்த இலக்கிய மாத இதழ்

Friday, 27^th February 1948

சர்வஜித்து மாசி மீ 15 உ வெள்ளி

Letter to Chidambaram; Salary Day

அரசியல் : Draft Const. ஐ புகழ்ந்து பத்திரிகைகள் பிதற்றுகின்றன.  1951 வரை எலெக்ஷன் கிடையாது என்றுவிட்டார் படேல்.

பொருளாதாரம் : தையல்காரன் கூலியை 8 அணா லாபப்படுத்திக் கொடுத்ததற்காக சங்கரனுக்கு ரூ.0-1-3 லஞ்சம் காப்பிச் செலவு! இது தொழிலாளி வயிற்றில் அடிப்பது தான்.  8 உருப்படிக்கு ஒன்னரை ரூபாய்!

இலக்கியம் : ஜகன்நாதன் எனக்கு தன்னம்பிக்கை இல்லை என்றார் ‘கலைஞர் கழக’ விஷயமாக.  நீங்கள் தான் அதற்கு வெட்கப்பட வேண்டும் என்றேன் நான்.  Typical  திருநெல்வேலிப் பண்பாடு ஜகன்நாதன் பேசியது என்றார் தி.ப.தி.

நண்பர்கள் : நடராஜன் நேற்று முழுவதும் தூக்கமில்லை, அண்ணாச்சி வருந்தும் படி ரேடியோவை நிறுத்திவிட்டதால் & எனறு தனது முன்கோபத்தைப் பற்றிச் சொன்னார்.  இரவு 10 மணிக்கு கொஞ்ச நேரம் அவர் பாணியில் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.  சென்னைப் பயணத்தைப் பற்றிய கனவுகளால் இன்று தூக்கமில்லை.

Wednesday,  21st April 1948

சர்வஜித்து சித்திரை மீ 9 உ புதன்

Letter to Sailappan; Letter from Va.Ka

அரசியல் : காஷ்மீரைப் பற்றிய ஐ.நா தீர்மானத்தை ஜயங்கார் மறுத்து விட்டார்.  லாகூரில் பஞ்சாப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழ் ரொமேஷ் சந்திரா கைது செய்யப்பட்டார்.

ஆபீஸ் : டவுன் ஆபீசை மூடும்படி உத்தரவு வந்துவிட்டது.  தந்தியில் விளம்பரம் வருகிறது.  அதற்கு 2 * 2 காலத்திற்கு ரூ. 16 கூலி!

மாலையில் நேற்றைப் போல் இன்றும் ஆற்றிலே குளிக்கச் சென்றோம்.  பேச்சு sex விஷயத்தை சுற்றிச் சுற்றி வந்தது.  இன்று சற்று முன்னே எட்டிப் போய்க் குளித்தோம்.

நேற்று குளித்ததினால் இன்று கால்வலி வந்துவிட்டது.  வலதுகால் மட்டும் அதிகமாய் வலித்தது.  இரவு பாலகணபதி விலாசில் சாப்பாடு, நடராஜன் பற்று ரூ. 2-8-0!

Wednesday, 5^th May 1948

சர்வதாரி சித்திரை மீ 23உ புதன்

Letter to Va.Ka & Chidambaram; Letter from Chidambaram

அரசியல் : ராஜாஜி, கவர்னர் ஜெனரல் ஆகிவிட்டார்.  தென்னிந்தியாவில் குதூகலம்.  ஜவஹர் அடுத்த மாதம் தமிழ் நாட்டில் சுற்றுப் பயணம்.

இலக்கியம் : ‘தேனீ விமர்சனம் வ.க.வுக்கு.

சமூகம் : ராஜாஜியின் நியமனத்தைக் கண்டு அய்யங்கார்கள் துள்ளுவார்களாம்!

பொருளாதாரம் : பல்புரூசு ரூ. 1-1-0, பல்பசை ரூ.0-14-0, பல்பொடி ரூ.0-1-0, கேசவர்த்தினி ரூ.0-12-0, பூட்ஸ் ரூ.3-5-0, இப்படியாக பல சாமான்கள் வாங்கினேன். தையல் கூலி ரூ.0-1-2-0.

குளிப்பு : இன்று சபாபதி வராவிட்டாலும், நேற்று குளிக்காததை ஈடு செய்ய இன்று 9 மணிக்குப் போய் குளித்தோம்.

Friday, 28^th May 1948

சர்வதாரி சித்திரை மீ 15உ வெள்ளி

‘ஷாப் சட்டப்படி வேலை முடிந்தாலும் நீங்கள் 7 மணி வரை ஆபீசிலேயே இருக்க வேண்டும். S.I.Bankல் அப்படித் தான் சட்டம்!  என்றார் ஏஜண்டு. வேலையில்லாமல் சும்மா இங்கே உட்கார்ந்திருப்பானேன்? Indian Bank இல் எப்படி நடக்கிறது பார்த்தீர்களா? என்றேன் நான்.

‘சிவாஜி’யிலே என் பெயரையும் சேர்த்து எழுத்தாளர் மகாநாட்டுப் பிரதிநிதிகளில் ‘பிரபலஸ்தர்கள்’ என்று திலோகம் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்!

தலைமறைவாயுள்ள கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு தங்க இடமோ, குடிக்கத் தண்ணீரோ, பணமோ கொடுத்தால் 3 மாதக் கடுங்காவலும், 1000ரூ அபராதமும் விதிக்கப்படும் என்ற பாசிஸ அவசரகச் சட்டம் நேற்றைய பத்திரிகைகளில் வந்துள்ளது.

திருலோகம் & திருலோக தீதாராம்: சிவாஜி இதழாசிரியர்

Fridaay, 23^rd July1948

சர்வதாரி ஆடி மீ 8உ வெள்ளி

படிப்பு : ‘லெனின் பிறந்தார்’

அண்ணாச்சியிடம் ரகுநாதன் கடிதத்தைக் காட்டினேன்.  அமப்பித்தனின் ‘செல்லம்மாளை’ ரொம்பவும் பாராட்டினார் நடராஜன்.  சபாபதி ஆபீசுக்கு வந்தார் சம்பத்துக்கு மணியார்டர் செய்ய.

இன்று Junior சிவசங்கரனுக்கு 6 மாதப் பிறந்த தின விசேடம்.  எனக்கு பாயாசச் சாப்பாடு! இரவு சபாபதி வீட்டிலே சீட்டாட்டம்.  ராத்திரி சாப்பிடாததால் உறக்கமில்லை.  Weeklyல்  C.R.Mandyயின் கதைப் படித்தேன்.

கே. வேலாயுதம் ரொம்ப பெரிய மனுஷன் ஆய்விட்டான், நண்பர்களை மறந்துவிட்டான்’ என்று கூறினார் தி.ப.தி.

Friday, 24^th September 1948

சர்வதாரி புரட்டாசிமீ 9உ வெள்ளி

Office safety ordinance issued!.

1. பியூன்களை சொந்த வேலைக்கு ஏவக் கூடாது.

2. ஆபீஸ் நேரத்தில் வெளிச் செல்லக் கூடாது.

3. ஆபீசில் பத்திரிகைகள் படிக்கக் கூடாது.

4. இடைவேளியில் அரசியல் பேசக் கூடாது.

ஏஜண்டு மட்டும் இத்தனையும் இதற்கு மேலும் செய்யலாம்.  அநீதி!  ஆபீசில் கருங்காலி C.V.R. பண்ணிய வேலை இது! கருங்காலிகளைக் கருவருப்போம்!

இரவு 8 முதல் 9, மாணிக்கம், தி.ப.தி. நான் ஆகியோர் இலக்கியம், சினிமா, கலைகள்’ பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

இரவு ஆகாரம் கஞ்சி. இரவு 12 மணிக்கு தம்பியை ஏசினேன்.

Wednesday, 6^th October 1948

சர்வதாரி புரட்டாசி மீ 21உ புதன்

Book Post from A.I.R

இன்று ஆபீசில் விரோதம் ரொம்ப வளர்ந்து விட்டது.  மேஜையில் தான் உட்கார்ந்து மதுசூதனனுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பது பற்றி ஒவ்வொருவரையும் explanation கேட்டார் ஏஜண்டு.  பிறகு இன்னொரு explanation.

Cashier-க்கும் Accountant க்கும் எவ்வித சம்பந்தமுமில்லையா? Fixed deposit இருக்கிறதே?  என்று கேட்டு ஏஜண்டை எதிர்த்து விட்டேன்.  இதை ராமகிருஷ்ணய்யர் சபாபதியிடம் சொல்லி ரொம்ப கண்டித்தாராம்.

முத்தையா என்னைக் காட்டிக் கொடுத்துவிட்டான்.  இதை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை, C.V.R ம் பாதி துரோகம் பண்ணி விட்டான்.  ராமகிருஷ்ணய்யர் நடுநிலைமை.  இரவு மதுசூதனன் வீட்டிற்குச் சென்று 2 மணி நேரம் மந்திராலோசனை செய்தோம்.  வழக்கம் போல் சபாபதி வீட்டிற்குச் சென்று ஸோமாசுடன் பேசிவிட்டு 10.30க்கு வீடு.

Monday, 15^th November 1948

சர்வதாரி ஐப்பசி மீ 30உ திங்கள்

Post from People’s Age; Card to Chidambaram

காலையில் வ.க. சகோதரர்க்ள 9.30 மணிக்கு வந்தனர்.  பாளையங்கோட்டை பைண்டிங் ஆபீஸ் போய் விட்டு மீண்டும் மத்தியானம் வந்தனர்.  ஆபீஸ் ஜோலியை முடித்து விட்டு, பொன்னு கடைக்குச் சென்றோம்.  பின் ஸோமாஸைப் பார்க்கச் சென்றோம்.  போகும் போது, ‘அதிர்ஷ்டம், விதி, தர்மம், கடவுள்’ இவைகளில் அசோகனுக்கு அதிக நம்பிக்கை வந்துவிட்டதென்றும் அவைகளைப் பற்றிய உங்கள் அபிப்பிராயம் என்னவென்றும் கேட்டார் வ.க.

முயற்சி, திட்டமிட்ட உழைப்பு, தன்னம்பிக்கை, சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்துதல்’ ஆகியவற்றில் தான் எனக்கு நம்பிக்கை என்றேன்.

பிறகு பார்க்கில் உட்கார்ந்து, ‘சிந்தனை, இலக்கிய விமர்சனம், கிராம ஊழியன், சல்லியர் கோன் கதைகள்’ இவைகள் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.  உண்மையான விமர்சனத்தைப் பாராட்டும் பண்பை தமிழ்நாடு பெறவில்லை என்றார் வ.க.

Tuesday, 16^th November 1948

சர்வதாரி கார்த்திகை மீ 1உ செவ்வாய்

Letter to  தி.ப.தி; Letter from Raghunathan

இன்று மனைவி வீடு தொடும் விசேடம் நடந்தேறியது.  பாயாசத்துடன் சாப்பாடு.  குழந்தையின் பெயர் ஜெயலெட்சுமி.  வாழ்க அவள்!

“1948ல் நானெழுதிய நாட்குறிப்புகள் ஒரு முதிரா இளைஞனின் இலட்சியத் தேடல்களையும் பல்வேறு உளநிலைகளையும் பலவீனங்களையும் ஓரளவிற்குப் பிரதிபலிக்கின்றது” என்று தி.க.சி. அவர்கள் கூறுகிறார்.

இந்நூலை மகாகவி வழிவந்த விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் தோழர். இரா. நல்ல கண்ணு, தோழர் என்.சங்கரய்யா, தோழர் பழ.நெடுமாறன் ஆகியோருக்கு மனமுவந்து காணிக்கையாக அளித்திருக்கிறார்.

ஒரு நூற்றாண்டின் இயக்க, இலக்கிய, திறனாய்தலின், நடுநிலை விமர்சனத்தின், இளம் படைப்பாளிகளின் ஊக்கமாய், இலக்கியத் தோட்டக்காரனாய் அனைத்துக்கும் மேலாக மனுசத்தனம் வற்றா ஊற்றாக ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றார்  தி.க.சி.

நூல்: தி.க.சி.யின் நாட்குறிப்புகள்

தொகுப்பாசிரியர்: வே.முத்துக்குமார்

பக்கம் & 176

விலை & 125 ரூபாய்

பதிப்பகம் & சந்தியா பதிப்பகம், அசோக் நகர், சென்னை & 83

& கி.ரா.

தி. சுபாஷிணி

தமிழர் நாகரிகத்திற்கு என்ன எதிர்காலம்?

கோவை ஞானி

New Doc 1 (1)

சென்ற ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தின் 15 ஆம் நாள், கோவையில் ஆறு தமிழ்ச்சங்கங்கள் கூடின. புவனேஷ்வர் தமிழ்ச்சங்கம், ஷிமோகா தமிழ்ச் சங்கம், திருவனந்தபுரம் தமிழ்ச் சங்கம், கல்லிடக்குறிச்சி தமிழ்ச் சங்கம், விசாகப்பட்டினத் தமிழ்ச்சங்கம் மற்றும் திருச்சியிலுள்ள செண்பகராமன் இலக்கிய சங்கம், கோயம்புத்தூரிலுள்ள சிற்றிதழ்களின் சங்கம், மேலும் ஓர் இலக்கிய வட்டம் என, ஹிந்துஸ்தான் கலையியல் கல்லூரியில் கூடி, ஒருவொருக்கொருவர் அறிமுகமாகி தங்கள் படைப்புகளையும், சங்கங்களின் பணிகளையும் பகிர்ந்து கொண்டன. புவனேஷ்வர் தமிழ்ச் சங்கத்திற்கு, சிறந்த தமிழ்ப் பணிக்கான விருது வழங்கப்பட்டது. விழாவிற்கு அக்கல்லூரி தாளாளர் தலைமை வகித்தார். அக்கல்லூரியின் தமிழ்த் துறையினர் விழா ஏற்பாட்டை மிகவும் சிறப்பாக கவனித்தார்கள். அவ்விழாவிற்கு திருப்பூரிலுள்ள திரு. நாகேஸ்வரன் ஒருங்கிணைப்பாளராக இருந்தார். அவர் தம் வாழ்நாள் பணியே, எல்லாத் தமிழ்ச் சங்கங்களையும் ஒருங்கிணைத்து ஒருவொருக்கொருவர் உதவி புரிந்து தமிழுக்குச் சிறந்த தொண்டாற்ற வேண்டும் என்பதுதான். அவர் என்னை அவ்விழாவிற்கு அழைத்து, என் படைப்புகளை ஏனையோருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். இதற்காக நான் கோவை சென்றபோது திரு. ‘கோவை ஞானி’ அவர்களைச் சந்தித்தேன். அப்போது எனக்கு, ‘தமிழ் நாகரிகத்திற்கு என்ன எதிர்காலம்’ என்னும் அவரது புத்தகத்தை அளித்தார். வாங்கி வந்து விட்டேனேயொழிய படிக்கக் காலதாமதமாகிவிட்டது.  முதற்காரணம் என் அருமைப் பேரன். இரண்டாவது அவர் மார்க்ஸிஸ்ட். அந்த அளவு எனக்கு அறிவு உண்டா? படித்து புரிந்துகொள்ள முடியுமா?  என்ற அச்சம். ஆனால் படிக்க படிக்க என் அச்சம் விலகியது! வெயிலிடப்பட்ட பனியாய் மறைந்தது. அறிவின் வாசல் திறந்துகொண்டது. அதை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விழைகின்றேன்.

“கடந்த ஒரு நூற்றாண்டுக் காலமாக நாம் நிறைய பேசி வரும் தமிழ் நாகரிகம், தமிழர் நாகரிகம் இவற்றின் கூறுகளை வரையறுத்துக் கொள்ளலாம்” என்றுதான் இக்கட்டுரையைத் தொடங்குகிறார் கோவை ஞானி.

“5,000 ஆண்டுகளுக்கு மேலான தொன்மையும், மேன்மையும் கொண்ட தமிழ் மொழி, ஏனைய கிரேக்க இலத்தீன், ரபிரேயம், சீனம் ஆகிய மொழிகளின் தொன்மையையும், இலக்கிய, இலக்கண, பண்பாடு மேன்மையும் கொண்டது.  வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலம் தொடங்கி வேளாண்மை, கால்நடை வளர்ப்பு, மருத்துவம் முதலிய எத்தனையோ துறைகளில் தமிழ் மக்களின் சாதனைகள் சிறப்பானவை. சிந்து நாகரிகம் திராவிட நாகரிகமே என்று இப்போது நிரூபிக்கப்பட்டு வருகின்றது. கடல் வாணிபத்தில் தொன்மைக் காலம் முதலே தமிழ் மக்கள் பெற்றிருந்த சிறப்பை இன்று அயல்நாட்டவரும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் தமிழர் நாகரிகம் ஆழமாகப் பரவியிருந்தது என்பதற்கும் உறுதியான சான்றுகள் உள்ளன. திராவிட மொழிகளின் பரவல் என்பது ஜப்பான் வரை சென்று இருக்கின்றது.  தமிழ் மன்னர்கள் பேரரசுகளைப் படைத்திருக்கிறார்கள். நீர்ப்பாசனத்திட்டங்கள், குளங்கள், அணைக்கட்டுகள், மாபெரும் கட்டடங்கள் முதலியவற்றை உருவாக்குவதற்குத் தேவையான பொறியியல், கணிதம் முதலிய அறிவுத் துறையிலும், தமிழர்கள் தேர்ந்தவர்களாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள்.  தமிழிசைதான் வட இந்திய இசைக்கும், மேற்கத்திய இசைக்கும் அடிப்படையாக அமைந்தது என்பதை இசைத்தமிழ் அறிஞர்கள் ஆதாரத்தோடு விளக்கியுள்ளார்கள்.

தொல்காப்பியரின் தினைக்கோட்பாடு உலக அளவில் தனித்துவமிக்கது. இலக்கியத்தின் உச்சம் சங்க இலக்கியம், உன்னதம் பக்தி இலக்கியம், சாரம் சித்தர் இலக்கியம்.

தமிழ் அறம் என்பது சமத்துவம், சமதர்மம் என்பதை திருக்குறளும், தொல்காப்பியமும், சிலம்பும் கூறுகின்றன.  சாதி, மதம், சடங்குகள் என்பன தமிழச் சமூகத்திலும் இடம் பெற்றிருந்தன. இவற்றின் ஆதிக்கத்திற்கு இடம் தராமல் உணர்வோடு வாழும் வாழ்க்கைதான் தமிழறத்திற்கு ஒத்தது என்பது வரலாறு கூறும் உண்மை. மனித மேன்மைதான் தெய்வம் என்று படைக்கப்பட்டது. படைத்தது மனிதன்தான்.

தமிழர் நாகரிகத்திற்கு இன்று நேர்ந்துள்ள நெருக்கடிகள் உச்ச அளவிலானவை. இவைகளில் முதன்மையானவை வடக்கிலிருந்து வந்த ஆரியத்தின் தாக்குதல்தாம்.

இரண்டாவது, மைய அரசுக்குத் தமிழக அரசு தன்னை விட்டு கொடுத்ததன் மூலம் இந்தியை தடுக்க முடியாதது, மூன்றாவது, தமிழ் ஆட்சி மொழியாய் இல்லாதது, நான்காவது, உலகமயம், தனியார் மயம், தாராளமயம் என்பன.  இறுதியாக, தமிழின் தொன்மையைப் பற்றியும், இலக்கிய மேன்மையைப்பற்றியும் பேசினாலும் தமிழை ஆழமாக கற்கவும் இல்லை. தமிழன் என்கிற உணர்கிற இல்லை.

இவ்வாறு இருக்கையில், தமிழ் நாகரிகத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள வாய்ப்புகள் இருக்கின்றனதா?.

முதலில் மைய அரசு அறிவித்த செம்மொழியாம் தமிழ் மொழியை நாம் சீரிய வகையில் வளர்க்க பல்துறைகளிலும் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ள வேண்டும். இந்தியாவில் இருப்பதால், ஏனைய மொழிகளுடனும், மாநிலங்களுடனும் தொடர்பு கொண்டு, பல ஆய்வுகள், கருத்தரங்குகள் நடத்தி அவர்களுடன் நம் உறவை பலப்படுத்த வேண்டும். அமெரிக்கா போன்றவற்றின் ஆதிக்கத்திலிருந்து நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள தமிழ் மொழியில் தேவையான மனித நேயம், மெய்யியல், பண்பாடு, இலக்கியம் முதலியவற்றைத் தமிழ் தன்னுள் தாங்கிக்கொண்டுச் செம்மொழியாய் நிற்கின்றது. மனித வாழ்வின் ஆதாரமாகிய சமத்துவம், சமதர்மம், அன்பு ஆகியவற்றின் குரலாகத்தான் தமிழ்க்குரல் இருக்கின்றது.  இதை தமிழன் உணர்ந்து உலகுக்கும் காட்ட வேண்டும். மேலும் ஆதிக்க அரசியலைத் தவிர்த்தல் நலம். தமிழ் நமக்கு ஒரு பேராற்றல். இதைத்தமிழன் கண்டறிய தமிழ்க் கல்வி அவசியம். தமிழ் என்பது அன்பு, அறம், ஆண்மை, பெண்மை, தாய்மை, அழகு, கலை, தவம், இவ்வகையில்தான் நம் வாழ்வின் உயிராகிறது, மெய்யியல்ஆகிறது. இந்தவகையில் தான் தமிழ் கற்க வேண்டும். தமிழைக் கற்பிக்க வேண்டும்.

மேலும், எந்த அரசியல், அரசு அதிகாரத்தை நோக்கமாக கொள்ளவில்லையோ அந்த அரசியல், அரசுதான் தமிழ் தேசியமாகவும், அதன் வழியாக தமிழர் நாகரிகத்தை வளர்ப்பதாகவும் இருக்கும். மேலும் பண்பாட்டு ஆதிக்கமும் தமிழர் நாகரிகத்திற்கு இடையூறாகத்தான் இருக்கும். தமிழ் வரலாற்றோடு, தமிழ் வாழ்வோடு, தமிழ் மக்களோடு, தமிழ் மக்களின் மேம்பாட்டோடு நம்மை இணைக்கிற இயக்கம் என்கிற முறையில் தமிழ் தேசிய இயக்கத்தின் முன் பல கடமைகள் உள்ளன. அவை: ஆதிக்கத்தை மறுக்கும் இயக்கங்கள் ஒருங்கிணைய வேண்டும். மார்க்ஸியமும் பெரியாரியமும் இணைகின்ற போழ்து, தலித்தியமும் பெண்ணியமும் உறவுகொள்ள ஏதுவாகிறது. இது தமிழ் தேசியமாக மலர்ந்து தமிழர் நாகரிகத்தைக் காப்பாற்ற இயல்கிறது. இதனால் இயற்கையைக் காப்பாற்றும் தமிழ் வேளாண்மை, தமிழ் மருத்துவம், தமிழ் சார்ந்த மரபு தொழில்கள், சிற்பக்கலை போன்றவை ஆதரிக்கப்பட்டுவிடும். தமிழ் தாய்ப் பள்ளிகள் அரசு உதவியோடு தொடங்க வேண்டும். தமிழ் தேசிய இயக்கம், தம் கிளைகள் என்ற முறையில் படைப்பாளிகள், கலைஞர்கள், ஆசிரியர்கள், ஆய்வாளர்கள், உழவர்கள், நெசவாளர்கள், தலித்துகள், பெண்கள் என ஒவ்வொரு வகையினருக்கும் ஒரு கிளை முறைணை உருவாக்கி செயல்பட வேண்டும். இறுதியாக அமெரிக்க ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து, வள்ளுவரும், இளங்கோவும், பாரதியும், பாரதிதாசனும் நமக்குள் இன்னமும் வாழ்கிறார்கள் என்பதை மெய்ப்பிக்க வேண்டும்.

மேலே குறிப்பிட்ட கட்டுரையைத் தன் ‘தமிழ் நேயம்’ பத்திரிகையில் வெளியிட்டு, அதற்கு எதிர்வினையாக வந்த 27 கட்டுரைகளையும் தொகுத்து இந்த நூலை அளித்திருக்கிறார் கோவை ஞானி.

முதல் கட்டுரையாக, பேராசிரியர் ம.இலெ.தங்கப்பரவல் கட்டுரை அமைகிறது. அதில் “தமிழ் மக்கள் தாங்கள் யார்?  தங்கள் நாகரிகம் எத்தகையது? என்பதை அறியாமல் உறங்கிக் கிடக்கின்றனர். அவர்கள் விழித்தெழவில்லை என்பதைத் தவிர வேறு எல்லா நலக்கூறுகளும் அவர்கட்கு உண்டு. இன்று இனவுணர்வற்று உறங்கிக் கிடக்கும் தமிழர் இன உணர்வு பெற்று விழித்தெழச் செய்ய வேண்டும், செய்தால்போதும்” என தன் கருத்தை முதன்மைப்படுத்துகிறார்.

“பாரதி வாழ்ந்த காலத்திலேயே நூலகமொழியாகத் தமிழ்வளம் பெறுவதற்கான வழியை நமக்குக் காட்டிச் சென்றிருக்கிறார். ‘சென்றிடுவீர் எட்டுத்திக்கும், கலைச் செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்’ என்று பாரதி கூறியிருக்கின்றார். எனவே தமிழ் நூலக மொழியாக இடம்பெற வேண்டும்” என்பது மருத்துவர் கோபியின் கருத்து.

தமிழோசை கு.முத்துக்குமார், “மண்ணையும் மக்களையும் பிரித்து தமிழை மட்டும் வளர்த்தெடுக்க முடியாது” என்று ஆணித்தரமான அடிப்படையான கருத்தை முன்வைக்கின்றார்.

“தமிழர் வரலாறு, பண்பாடுகள், தமிழ் மொழி மேன்மை என்பனவற்றையெல்லாம் தெரிந்துகொள்வதிலிருந்து வெகுதூரம் விலகிப்போய் வேலைக்கான கவலையிலும், வீணான பொழுதுபோக்குகளிலும், மலிவான திரைப்பட நுகர்வு& பேச்சிலும்& தமிழில் என்ன இருக்கின்றது என்று அரைகுறை தாங்கிய பயிற்சி அளவிலேயே அறியாமை வெளிப்படப் பிதற்றித் திரிவதிலும்& குறிக்கோளோ நோக்கமோ அற்று, இணைய வலையத்து விளிம்புகளில் தொற்றித் தொங்கும் & இன்றைய இளைய தமிழ்ச் சமுதாயத்தை இன்று எழுபதும் எழுபதுக்குமேலுமென மூத்த வயதுடைய தமிழ் தேசியர்கள் எப்படி மாற்ற முடியும்? என்ற வினாவை எழுப்புகிறார் கவிஞர் தமிழன்பன்.

முனைவர் சு.வேணுகோபால் கவலைப்படுவதும், ஆதங்கப்படுவதும் முந்தையக் கருத்தையொட்டித்தான் இருக்கின்றது.

“சென்ற தலைமுறைத் தமிழறிஞர்களான தெ.பொ.மீ., வ.சுபா மாணிக்கனார், வையாபுரி பிள்ளை, வேங்கடசாமி நாட்டார், மு.வரதராசனார் போன்றோர்கள் வணங்கத்தக்கவர்கள்.  இன்று 50 வயதை நெருங்கத்தக்கவர்களில் எத்தனைபேர் தமிழறிஞர்கள்? எத்தனைபேர் தொடர்ந்து வாசிப்புப் பழக்கம் உள்ளவர்களாக இருக்கின்றனர்?  தன் பிள்ளை, தன் “தமிழ் மாணவர்”களாக உருவாவார்கள். இவர்களின் மாணவர் தான் பிற்காலத்தில் எப்படியும் ஆசிரியப் பயிற்சி முடித்தோ, இளநிலை முனைவர் முடித்தோ, பணம் சேர்க்க வேலை தேடுவார்கள். தமிழ் உருப்படுமா?”

சாத்தூர் சேகரன் தன் கட்டுரையில் “தன்னம்பிக்கையே நன்னம்பிக்கை முனை” என்கிறார். “சோர்ந்து கிடக்கும் தமிழனுக்கு இன்று தேவை பணமல்ல. வீரவுரைகள், எழுச்சியுரைகள். இவையே போதும். தன்னம்பிக்கையை ஊட்டி விட்டால் எளிதில் கிடைப்பது வெற்றியாகும், பெரு வெற்றியாகும்.

சமீபத்தில் மறைந்த சேலம் தமிழ் நாடன் கட்டுரையை சிறப்புக் கட்டுரையாக கோவை ஞானி கருதியிருக்கிறார்.

“தமிழ் தேசியம், தமிழர் நாகரிகம்”&இவற்றைப் பற்றிய விரிவான விளக்கத்தை இந்நூல் தருகிறது. தன் சிந்தனைகளை நூலக வடித்து நமக்கு அளித்த கோவை ஞானி அவர்களின் தமிழ் உணர்வும், சமுதாயத்தின்பால் உள்ள அக்கறையும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

தலைப்பு & தமிழர் நாகரிகத்திற்கு என்ன எதிர்காலம்? 

தொகுப்பாசிரியர்    & கோவை ஞானி

வெளியீடு                     & புதுப்புனல், பாத்திமா டவர், 117 திருவல்லிக்கேணி

                                                  நெடுஞ்சாலை, சென்னை & 5

பக்கம்                               & 160

விலை                             & ரூ.120

தி.சுபாஷிணி

வாசிக்கப்படாத நூல் வாழுமா?

ஒரேர் உழவன் கணபதியா பிள்ளை மகனார் நாஞ்சில் நாடன்.

தலைவி தலைவன்பால் காதல்வயப்பட்டு, தன்மனம் முழுவதும் அவனை அமர்த்திப் பரவசப்பட்டுக் கொண்டிருக்குங்காலை, தலைவனே அவள் எதிரே தோன்றிவிடுகின்றான். தன் காதலைத் தானே ரசித்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு, எங்கிருந்துதான் நாணம் வந்துவிடுகின்றதோ, தன்னையறியாது தன் கரங்களால் கண்கள் இரண்டையும் பொத்தி மறைத்துக் கொள்கிறாள். நாணத்தின் செம்மை முகத்தில் பரவ, முகம் பொன்னாலான தாமரையாய் மலர்ந்து மிளர்கின்றது. தலைவனுக்கோ, மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில் குளத்தில் உலவும் பொற்றாமரை நினைவிற்கு வந்து விடுகின்றது. அங்குதான் மீன்கள் இருக்காது. தாமரை மட்டும் இருக்கும் எனக் கொள்கின்றான்.

“தோற்றும் இயலை மறைத்தீர். பொற்கஞ்சமும் தோற்றுவித்தீர்

சாற்றும் பொழுதினிலே நீரோ மதுரைத் தடம் பொய்கையே!”

என்பவை பாடல்வரிகள்.

இதை “நாணிக் கண் புதைத்தல்” என்கிறார், தளவாய் இரகுநாத சேதுபதியின் ஆஸ்தான வித்வான் அமிர்தக் கவிராயர். “நாணிக் கண் புதைத்தல்” என்னும் சொல்லாட்சியே அற்புதமாக இருக்கின்றது.

ஆண், பெண் உணர்வுகளை முழுமையாகச் சொல்லும் அக இலக்கியம் கோவையாகும். இக்கோவை இலக்கிய வகையின் உச்சம்தான் ஒரு துறைக் கோவையாகும். இதன் புதுத்தடம்தான் “நாணிக்கண் புதைத்தல்”. இதை “வல்லான் வெட்டிய வாய்க்கால்” என்கிறார் வித்வான் கா.நயினார் முகமது.

“சங்கொடு கார் அகிலும் சுமந்து தடங்கள் பொழுது

வந்திழியும் சிலம்பாறு உடை மாலிருஞ்சோலை”

என்று ஆண்டாள் பாடும் அழகர்மலைபால் உறையும் கள்ளழகர் பால் காதல் கொள்கிறாள் தலைவி. தன் காதலை யார் மூலம் அழகர் பெருமானுக்குத் தெரிவிப்பது? தான் அன்பாய் வளர்க்கும் கிளியைத் தெரிந்தெடுக்கிறாள். ஏனெனில் அதுதான் அவளுடன் சதா சர்வகாலமும் இருக்கின்றது. அவளது உள்ளத்தை அறிந்தது என அவள் எண்ணுகின்றாள் போலும். எனவே தன் கிளியிடம், அழகரிடம் தூது அனுப்புகிறாள். கிளியே! நீ திருமாலிருஞ்சோலை மலையை அடைந்து அங்கிருக்கும் அழகரிடம் செல். ஆனால் அவனிருக்கும் நிலையை முதலில் தெரிந்துகொள். அவனைத் தொழும் அடியார்களுக்கும், அவனருகில் இருக்கும் ஆண்டாள் நாச்சியாருக்கும், அவர்பால் குடிகொண்டிருக்கும் சவுந்தரவல்லித் தாயாருக்கும், இடையூறு வராது, அவன் எள்ளளவும் சினம் கொள்ளாத வகையில் ரகசியமாய் என் நிலையை, என் காதலின் தவிப்பை எடுத்துக்கூறி, உலகின் துயர் தீர்க்கும் சங்கணிந்தவன் அணிந்த மலர் மாலையை வாங்கி வருவாயாக” என வேண்டிக்கொண்டு தன் காதலுக்கு தூதாய் அனுப்புகின்றாள் தலைவி.

“அடியார்கள்

அங்கிருந்தால் கீர்த்தனம் செய்வாய். அடுத்து நாச்சியார்

பங்கிருந்தால் கையில் பறந்து இருப்பாய் & எங்கிருந்து

வந்தாய் என்றால் மாலிருஞ்சோலையில் இருந்து

எந்தாய் உனைத் தொழ வந்தேன் என்பாய் & அந்த

சவுந்தர வல்லி எனும் தற்சொரூபிக்-கும்

உவந்து அலர் சூடிக் கொடுத்தாளுக்கும் & சிவந்த

கடுகிலேசம் கோபம் காணாமல் என் மால்

வடுகிலே சொல்வாய் வகையாய் & அருகிலே

சம்கெடுப்பாய் சங்கெடுக்கும். சச்சிதானந்தர் அணி

கொங்கெடுக்கும் தாமம் கொடு வருவாய்”

இப்பாடல் இடம் பெறும் நூல் திருமாலிருஞ்சோலை அழகர் கிள்ளை விடு தூது. இதன் ஆசிரியர் மதுரையைச் சேர்ந்த பலபட்டடைச் சொக்கநாதபிள்ளை. சுமார் 270 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட தூது.

மூத்த பள்ளியின் நாடான ஆசூர் நாட்டின் பெருமையைப் புகழ்ந்து பாடுகிறான்.

“கறைபட்டுள்ளது வெண்கலைத் திங்கள்

கடம் பட்டுள்ளது கம்பத்து வேழம்

சிறைபட்டுள்ளது விண்ணெழும் புள்ளு

திரிபட்டுள்ளது வல்லியம் கொம்பு

மறைபட்டுள்ளது அரும்பொருட் செய்யுள்

வளமை ஆசூர் வடகரை நாடே”

உடனே, இதற்குப் பதிலாக இளையபள்ளி, தன் நாடான சீவல மங்கைத் தென்கரை நாட்டைப் போற்றிப் பாடுகிறாள். தனது நாட்டில் காய்வது சூரியன் மட்டும்தான். மத்தால் கடையப்பட்டுக் கலங்கி நிற்பது கட்டித் தயிர்  மட்டும்தான். அழிந்து போவது நாள்களும் கிழமைகளுமே. வான்மழை பொழிந்த வெள்ளம் மட்டுமே சுழன்று வரும். சுமை தாங்காது சாய்வது நெற்கதிர். ஆசைகளை ஒடுக்குவது தவமியற்றுவோர் மனம். தேய்ந்து போவது உரைக்கப்படும் சந்தனம் மட்டுமே.

“காயக் கண்டது சூரிய காந்தி

கலங்கக் கண்டது வெண் தயிர்க் கண்டம்

மாயக் கண்டது நாழிகை வாரம்

மறுகக் கண்டது வான்சுழி வெள்ளம்

சாயக் கண்டது காய்க்குலைச் செந்நெல்

தணிப்பக் கண்டது தாபதர் உள்ளம்

தேயக் கண்டது உரைத்திடும் சந்தனம்

சீவல மங்கைத் தென்கரை “நாடே”

இவ்வாறு முக்கடல் பள்ளுவில் தமிழ்பாடிச் செழிக்கின்றனர்.

மந்தர முலைகள் ஏசலாட மகரக் குழைகள் ஊசலாட

சுந்தர விழிகள் பூசலாட தொங்கத் தொங்கத் தொம்மெனப்

பந்தடித் தனளே. வசந்த சுந்தரி விந்தையாகவே!”

பாடலைப் பாடும் போதே, வசந்தவல்லியின்

பந்தாட்டத்தின் ஒய்யாரம் நம் கண்முன் காட்சியாய்

விரிகின்றது. மேலகரம் திரிகூடராசப்பக் கவிராயரால் இயற்றப்பட்ட குற்றாலக் குறவஞ்சியில் பாடிய பாடல் இது.

பாட்டுடைத் தலைவனின்பால் காதல் கொண்ட தலைவியைக் கண்டு குறத்தி குறி கூறுவதே ‘குறம்’ என்று கூறப்படும் வகைப்பாடல்கள். இங்கு தலைவி அங்கயற்கண்ணியாகிய மீனாட்சி சொக்கேசனைக் கூடக் குறி சொல்கிறது குறம். முதலில் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறார்.

செந்நெல் முத்தும் கன்னல் முத்தும் ஒளி

திகழ் மதுரை அங்கயற்கண்ணி அம்மை

பொன்னும், முத்தும் சொரியும் வெள்ளருவிப்

பொதியமலைக் குறத்தி நான் அம்மே!

குமரகுருபரர் சுமார் 350 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிறந்து, 52 வயது வரை வாய் பேசாது இருந்தபோது, இவரது தாய் திருச்செந்தூர் முருகனை கசிந்து கண்ணீர் மல்க வேண்டினாள். அப்போது அம்மா என்று அழைத்து ‘கந்தர் கலிவெண்பா’ பாடினார் என்பர். அவர் இயற்றியது இம்மீனாட்சியம்மை குறம். மதுரையைத் திருமலை நாயக்கர் ஆண்டகாலத்து அவர் முன்னிலையில் அங்கயற்கண்ணி சன்னிதியில் “மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ்” பாடினார்.

திருநெல்வேலி தச்சநல்லூர் வித்துவான் அழகிய சொக்கநாத பிள்ளை இயற்றியது, காந்திமதியம்மைப் பிள்ளைத்தமிழ்.

“வாராது இருந்தால் இனி நான் உன்வடிவேல்

விழிக்கு மை எழுதேன்

மதிவான் நுதல்க்குத் திலகம் இடேன் மணியால்

இழைத்த பணி புனையேன்

பேர் ஆதரத்தினொடு பழக்கம் பேசேன்

சிறிதும் முகம் பாரேன்

பிறங்கு முலைப்பால் இனிது ஊட்டேன், பிரியமுடன்

ஒக்கலையில் வைத்துத்

தேர் ஆர் வீதி வளம் காட்டேன், செய்ய

கனிவாய் முத்தம் இடேன்.

திகழும்  மணித் தொட்டிலில் ஏற்றித் திருக்கண்

வளரச் சீராட்டேன்

தார் ஆர் இமவான் தடமார்பில் தவழும்

குழந்தாய் வருகவே!

சாலிப்பதி வாழ காந்திமதித் தாயே

வருக வருகவே!”

மாதுளம் பூ நிறத்தவளாகிய, பவளக் கொடியில் பழுத்த செவ்வாயும், செப்பும் கனக கலசமும்  போலும் திருமுலைமேல் அப்பும் சுவை, சிந்தூர வண்ணப் பெண்ணாகிய திருக்காவூர் அபிராம வல்லியை, அபிராமிபட்டர், கிண்கிணியில் மெல்லிய சிலம்பின் சிலம்பலில், புலர் காலை புள்ளின இசையில், சிற்றருவித் துள்ளலில், பெருங்கடல் ஓசையில், வண்டினத்தின் ரீங்காரத்தில், திகட்டாத தமிழில் 100 பாடல்கள் கொண்ட அந்தாதியை ஆக்கினார்.

“ஆசைக் கடலில் அகப்பட்டு

அருளற்ற அந்தகன் கைப்

பாசத்தில் அல்லல் பட இருந்த

எனை நின் பாதம் என்னும்

வாசக் கமலம் தலை மேல்

வலிய வைத்து கண்டு கொண்ட

நேசத்தை என் சொல்லு வேன் ஈசர்

பாகத்து நேரிழையே!”

எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தது காரைக்கால் அம்மையாரின் அற்புதத் திருவந்தாதி. வெண்பாக்களால் ஆனவை.

“அழலாட அங்கை சிவந்ததோ அங்கை

அழகால் அழல் சிவந்த வாறோ & கழலாடப்

பேயோடு கானிற் பிறங்க அனலேந்தித்

தீயோடு வாய் இதனைச் செப்பு!”

கால்களில் கழல் ஆட, கானகத்தில் போயோடு அனல் ஏந்தித் தீயாடுகிறவனே! தீயேந்தி ஆடுவதால் உன் அழகிய கை சிவந்து காணப்படுகிறதா? அல்லால்  அழகிய உன் கையின் அழகாய் தீ சிவந்த வாறோ? இதை நீ சொல்வாயாக?

சேரமான் பெருமாள் நாயனார் அருளியது பொன் வண்ணத்து அந்தாதி. இப்பாடலில் முதற் பாடலைப் பார்க்கலாம்.

பொன் வண்ணம் எவ்வண்ணம் அவ்வண்ணம்

மேனி, பொலிந்து இலங்கும்

மின் வண்ணம் எவ்வண்ணம் அவ்வண்ணம்

வீழ்சடை, வெள்ளிக்குன்றம்

தன் வண்ணம் எவ்வண்மை அவ்வண்ணம்

மால்விடை, தன்னைக் கண்ட

என் வண்ணம் எவ்வண்ணம் அவ்வண்ணம்

ஆகிய ஈசனுக்கே!

இதில் பன்னிரண்டு வண்ணங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

ஒன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த நம்மாழ்வாரின் பெரிய திருவந்தாதி திருவண்பரிகாரத்து திருவாழி மார்பனைப் பாடுகிறது.

“முதலாம் திருவுருவம் மூன்றென்பார்: ஒன்றே

முதலாடும் மூன்றும் என்பர் & முதல்வா!

நிகர் இலகு கார் உருவா? நின் ஆகத்து அன்றே

புகர் இலகு தாமரையின் பூ?”

எல்லா சமயத்தாருக்கும் பொதுவான பாடல் ஒன்று இதில் உண்டு.

“பூவையும் காயாவும் நீலமும் பூக்கின்ற

காவிமலர் என்றும் காண்தொறும் & பாவியேன்

மெய்ஆவி, மெய் மிகவே யூகிக்கும் அவ்அவை

எல்லாம் பிரான் உருவே என்று”

யாவும் இறைவடிவம் என்பதுதான் இப்பாடலின் நுட்பம்.

கலம்பகம் பாடுவது என்பது எளிதன்று. தெள்ளாற்றுப் போர் வென்ற நந்திவர்ம பல்லவனைத் தலைவனாகக் கொண்டு பாடப்பட்டது நந்திக்கலம்பகம். பாடியவர் பெயர் அறியவில்லை. பெரும்பாலும் சிற்றிலக்கியங்கள் இயற்கை அழகு, தலைவனின் வீரம், தலைவனைச் சேரும் தலைவியின் ஏக்கம், எனப்பாடி தமிழும் கவிதையும் காதலுமாய் துளிர்த்து நிற்பவை. நந்தியைப் பற்றி பல பாடல்கள் தனிப்பாடல்களாக கலம்பகப் படிகளில் ஒருசேர கிடைத்திருக்கின்றன. அவை மிகவும் சுவாரஸ்யமானவை. பைந்தமிழை ஆய்கின்ற நந்திவர்ம பல்லவனின் மார்பினைத்  தழுவ மாட்டாமல் வேகின்ற பாவியாகிய என் மீது செந்தழலின் சாற்றைப் பிழிந்து செழுமையான குளிர்ச்சியான சந்தனம் என்று யாரோ தடவிப் போனார் என்பது தலைவியின் எதிர்பார்ப்பின் அவஸ்தை மிகு பாடல் இது.

செந்தழலின் சாற்றைப் பிழிந்து செழுஞ்சீதச்

சந்தனம் என்று யாரோ தடவினார் & பைந்தமிழை

ஆய்கின்ற கோன் நந்தி அகம் தழுவாமல்

வேகின்ற பாவியேன் மேல்!

தலைவி திருவாழி மார்பன் திருவரங்கன்பால் தீராக்

காதல் கொண்டு, அவனிடம் வண்டைத் தூது விடுகிறாள். அது

திரும்பி வராததால் தன் நெஞ்சோடு கிளர்த்திய பாடல் இது.

மறக்குமோ? காலில் மது அருந்தி, அப்பால்

பறக்குமோ? சந்நிதி முன்பு ஆமோ? & சிறக்கத்

தருவரங்கன் கேட்டுமோ? தாழ்க்குமோ? & நெஞ்சே!

திருவரங்கர் பால் போன தேன்?

திருவரங்கர் கலம்பகத்தில் உள்ள பாடல். பிள்ளைப்

பெருமாள் அய்யங்கார் பாடியது.

மேலே குறிப்பிட்ட பாடல்கள் இலக்கியங்கள் வாசிக்கப்படாது வாழ்விழந்து போய்விடுமோ என்ற கவலையில் பிறந்தது “சிற்றிலக்கியங்கள்” என்னும் நூல். கவலைப்பட்டது சாகித்திய விருதாளர், மரபு இலக்கியத்தின் மாண்பினை இன்னமும் கையிலேந்திக் கொண்டிருக்கும் எழுத்தாளர் நாஞ்சில் நாடன்.

“செவிநூர் கனிகளாய், மனத்திற்கினியவாய்

நம்முன் நாட்டியமாடும் தமிழை, எப்போதும் எங்கிருந்தும்

கற்கலாம் என்கின்ற வகையிலே, இளைய வாசகருக்கு

மரபிலக்கிய வாசிப்பைத்  தொடங்குவதற்கு உதவும் வகையிலே”

இந்நூலை உருவாக்கியுள்ளார் நாஞ்சில் நாடன்.

நூல்கள் பயிலப்  பயில, சொல்லச் சொல்ல, அனுபவிக்க அனுபவிக்கத்தான் அவைகள் உயிர்ப்புடன் இருக்கும். இல்லாவிடில் மரணத்தைத் தழுவ வேண்டியதுதான். இந்தக் கவலைதான் சிற்றிலக்கியங்களைத் தொகுத்து அளித்திருக்கின்றார் ஆசிரியர். ஆம் பெரிதினும் பெரிய செயல்தான்.

கோவை, மும்மணிக் கோவை, உலா, தூது, பள்ளு, குறவஞ்சி, குறம், பிள்ளைத்தமிழ், அந்தாதி, கலம்பகம், பரண், சதகம், மாயை என வகைப்படுத்தி, அவ்வகையிலே காணப்படும் அத்துணை நூல்களையும் எடுத்துக் கூறியிருக்கிறார். அதில் தமிழின் சுவையாயும், பக்தியின் ரஸமாயும் சுவாரஸ்யமான பாடல்களையும் தெரிந்தெடுத்து, அனுபவித்து அளித்திருக்கிறார். சிலவற்றை விளக்கியும், விளக்கமும் விளம்பியிருக்கின்றார். இலக்கிய வகைகளின் பட்டியல்களை சோம்பல் இல்லாது நேர்மையாய் நல்கி இருக்கின்றார்.

“உ.வே.சா ஒருமுறை தானே தேடித்தருவார்? தண்ணீர் மூழ்குபவனை மூன்று முறை வெளிக்காட்டும் என்பார்கள். தமிழன்னை திரும்பத் திரும்பத் தொலைப்பவனுக்கு தேடித்தருவாளா? தேடித் தந்தவருக்குத்தான் என்ன திருப்பி செய்துவிட்டோம்? எதுவோ கிடந்து விட்டுப் போகட்டும். கரையான் அரித்து மட்கி மண்ணாக இருந்தவற்றை ஒருமுறை மீட்போம். நமது அலட்சியத்தால், பொறுப்பற்ற தன்மையினால், ஆர்வம் இன்மையால், வாசிப்புப் புறக்கணிப்பால் மீண்டும் தொலைத்து விடலாகாது என்ற வேண்டுகோளுடன் இந்தக் கட்டுரைகளை உங்கள் முன் வைக்கின்றேன்” என்று ஆதங்கத்துடன் படைத்திருக்கின்றார் “சிற்றிலக்கியங்கள்” என்னும் நூலை, நாஞ்சில் நாடன்.

இந்நூலை “பல பண்டைய நூல்களைக் காப்பாற்றித் தந்த பெருமான் மகாமகோபாத்யாயை  தக்ஷிணாஷ்ய கலாநிதி டாக்டர். உ.வே.சாமிநாதய்யர் தமிழ் சேவைக்கு காணிக்கையாக்கி, தன் நன்றியைத் தெரிவித்துக்  கொள்கிறார் நாஞ்சிலார்.

தலைப்பு         & சிற்றிலக்கியங்கள்

ஆசிரியர்        & நாஞ்சில் நாடன்

பக்கம்                               & 300 பக்கங்கள்& கனமான அட்டை

விலை                             & ரூ.300

பதிப்பகம்       & தமிழினி,

25ஏ. தரைதளம் முதல் பகுதி,

ஸ்பென்சர் பிளாசா, 769, அண்ணா சாலை, சென்னை & 600 002.

தி. சுபாஷிணி

ரஸிகமணி டி.கே. சி. அவர்களின் 60 வது நினைவு நாளை ஒட்டிய சிறப்புக் கட்டுரை.

 

                          அன்னைபோல் என்னை

                                  அருவியில் நீராட்டி

                               இன்னமுதும் பக்கத்(து)

                                  இருந்தூட்டி–தன்னொடு

                               தங்கு தங்கு என்று சொன்ன

                                   தங்கக் குணத்தானை

                               எங்கு நான் காண்பேன் – இனி

என்று கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை அவர்கள் தங்கக் குணத்தானைப் போற்றுகிறார்.யார் இந்தத் தங்கக் குணத்தான் என்று திகைக்கிறீர்களா?கவிமணியே  அவர் யாரென்று சொல்கிறார்.

                                                   கன்னித்தமிழ் போல் கம்பன் கவிபோல் 

                                                    மன்னும் பொதிகை மலையே போல்–பன்னுநம்

                                                      நாடு மகிழச் சிதம்பரநாத நண்பா       

                                                           நீடுநீ வாழ்க நிலைத்து

கவிமணியை உலகறியச் செய்த பெருமகனார் தான் இவர்–டி கே  சிதம்பரநாத முதலியார்.இவரை ரஸிகமணி என்றுதான் அழைப்பர் தமிழுலகம். ரஸனையை வாழ்வின் அடிநாதமாய்க் கொண்டு வாழ்ந்த மாமனிதர்.நல்ல கவியென்றால் அதில் மூழ்கித்  திளைத்தவர் அவர்.’உணர்ச்சியோடு சொல் , இசை,கட்டுக்கோப்பு இவைகளோடு ஒத்த உருவத்தில் வந்துவிட்டதென்றாலே கவி; அதுவே அற்புத சிருஷ்டி’ என்று கவிமணியின் பாடல்களைப் பற்றிப் போற்றுவர் டி.கே,சி அவர்கள்

டி,கே,சி   அவர்களின் புதல்வன் தீத்தாரப்பன்(தீபன்) அவர்கள் அகால மரணமடைந்ததைக் கேட்டு கவிமணி அவர்கள் ஒரு இரங்கற்பா எழுதி அனுப்பியிருந்தார், அதைப் படித்துவிட்டு தன் துக்கத்தையும் மறந்து “இத்தகைய வெண்பா தங்களால்தான் எழுத முடியும் கவீக்கும் உயிரையேக் கொடுக்கலாம் என்பது நம்மரபு.தங்கள் கவி உயிரைக் கொடுத்து வந்த மாதிரியே இருக்கிறது.”என்று அவருக்குக் கடிதம் எழுதினார் .’இதோ அந்தப் பாடல்

                                      எப்பாரும் போற்றும் இசைத் தமிழ்ச் செல்வா !என்  

                                                 அப்பா அழகிய செல்லையா–இப்பாரில் 

                                                              சிந்தை குளிர  சிரித்தொளிரும்  நின்முகத்தை

                                                                      எந்தநாள்  காண்பேன் இனி.

 டி.கே.சி அவர்கள்  18-8-1881 ல் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் ஸ்ரீஜயந்தியன்று பிறந்தார்.தென்காசியில் வளர்ந்தார். குற்றாலம்தான் அவரை ரசனை என்னும் அருவியில் மூழ்கச் செய்து அவ்வின்பத்தைப்  பலரும் துய்க்கச் செய்த புண்ணியத் தலம்.வக்கீலுக்குப் படித்த அவர் தமிழ் இலக்கிய ரசனையின் பக்கம் சாய்ந்து அதில் பிரம்மானுபவத்தைக் கண்ட பிரம்ம ஞானி. ஒரு இரத்ன வியாபாரி ரத்தினக் கற்களைச் சோதித்துப் பார்த்து அவற்றினின்று உண்மையான கற்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது போல் தமிழ்ப் பாடல்களைத் தட்டிப் பார்த்து பொய்க் கவிதைகளை புறம் தள்ளி உண்மையான பாடல்களைத் தந்த அன்னப் பறவை அவர்.

தமிழை நினைத்தால் போதும்; தமிழ்ப் பண்பாட்டை, சமய நெறியை,கவியை நினைத்துப் பார்க்க ரசிகமணி நம் எதிரில் நின்று காட்சி கொடுப்பார். தமிழிசை,, நாடகம் ,நடனம்,ஓவியம்,கோவில்,பக்தி இவ்வாறு எல்லாத் துறைகளீலும் அவர் விற்பன்னர்.தமிழ் உரைநடை,தமிழர் வீரம், அவர்தம் வாழ்க்கை ,கொடை, பண்பட்ட உழைப்பு என்று எல்லாவற்றையும்அலசிப் பார்த்த  ஆராய்ச்சியாளர் அவர்.

நமக்கு முறுக்குச் சுற்றுவதும் இட்டிலி செய்வதும் சாதரணமாக இருக்கலாம்.ஆனால் ரசிகமணியோ ஒரு பெரிய கட்டிடம் கட்டும் அளவிற்கு  முக்கியத்துவம் கொடுத்து  இவற்றை விளக்குவார்.ஏனென்றால் சமையல் செய்வதிலும் ஒரு ரசனை வேண்டும் என்பார்.ஆன்மிகம்,விஞ்ஞானம்,மருத்துவம், பொறியியல்  எதுவாயினும் தமிழில் விளக்க முடியும் என்பார் எப்பொழுதும் நண்பர்கள் சூழ அமர்ந்து தமிழ்ப் பாடல்கள் சொல்லி அவர்களைக் குதூகலப் படுத்துவார்.

                                சார்ந்தாரை எவ்விடத்தும்

                                     சார்வனவும் சார்ந்தன்பு

                               கூர்ந்தார்க்கு    முத்தி

                                      கொடுப்பனவும் –கூர்ந்துள்ளே

                              மூளத்    தியானிப்பார்

                                     முன்வந்து    நிற்பனவும்

                             காளத்தி    யார்தம்

                                     கழல்

காளத்தி நாதர்போல் தன்னைச் சார்ந்தோர்க்கு பாடல்களை ரசிப்பதன் மூலம் முக்தியே கொடுத்து விடுவார் நம் ரசிகமணி அவர்கள்.

கவிதானுபவமே அவரை ஆழ்ந்த தியான நிலைக்கு  இட்டுச் சென்று விடும்.அதனால் கவியில் கடுகளவு பிழை இருந்தாலும் அணு அளவு பிறழ்ந்தாலும் டி.கே,சி அவர்களுக்குத் தெரிந்து விடும்.அதனால்தான் கம்பராமாயணத்தின் பாடல்களைப் படித்து ஆராய்ந்து  தமிழுலகுக்கு அவரால் அளிக்க முடிந்தது .இவரைத் தமிழ்ப் புலவர்கள் சாடினாலும் அதைப் பொருட்படுத்தாது  கம்பன் பாடல்களைப் பிரித்தெடுத்து கம்பனுக்கு மகுடம் சூட்டியவர் அவர்.

நாயகனைப் பிரிந்து துடிக்கிறாள் நாயகி.மன்மதனே தன்னைத் துன்புறுத்துவதாக எண்ணுகிறாள்.திடீரென நாயகன் வந்துவிட்டான் .அவளுக்கோ எல்லையில்லா ஆனந்தம்.மன்மதனும் நாணிக் கோணி வருகிறான். மன்மதனைப் பார்த்து எக்காளத்தோடு பாடல் பாடுகிறாள்.இதோ அந்தப் பாடல்;

                                எய்ய வந்த காமா நீ

                                       இங்கு வர வேண்டாம் காண்

                                       உய்ய வந்தானோடு

                                        உறவானேன்-பையவே

                                      தேரை விடு  பூவைமுடி

                                         தின்றுவிடு  மென்கரும்பை

                                       மீனை ஒரு காசாக

                                         வில்

இந்தப் பாட்டைப் படிப் பாடிப் பார்க்கிறார். ரசிகமணியின்  வகுப்பில் பாடல் படிக்கும் முறையே தனி .ஒவ்வொரு அடியாக பிரித்துப் படிப்பார். முன்னுரையாக  ஒரு கதை வரும்.முடிவில் நமக்குள்    பாடல் போய்விடும். இந்த மாய வித்தை அவரால்தான் செய்ய முடியும்.இது எப்படி எனக்குத் தெரியும் என்று எண்ணுகிறீர்களா?.நான் அவருடைய சீடர் திரு ல.சன்முக சுந்தரம் அவர்களிடம் பாடல் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.அவர் இன்று நம்மிடையே இருக்கிறார்.அவருக்கு வயது 93 ஆகிறது.என் தந்தையும் அவரும் ஒரே சமயத்தில்(1946-ல் ) டி கே சி யிடம் சேர்ந்தனர்.

மேற்சொன்ன பாடலைப் படிக்கிறார்.சொல் தட்டுகிறது, பிழைகள் நீக்கப் பட்டு புதிய பாடல் ஒன்று துள்ளி வருகிறது

                                                  எய்ய வந்த காமா!

                                               இனி உனக்கு வேலை இங்கென்!

                                                   உய்ய வந்தான் தன்னோ(டு)

                                                உறவானேன் –பையவே

                                                  தேரை விட்டு மென்கரும்பைத்

                                                தின்றுவிட்டுச் செய்ய வந்த

                                                  போரை விட்டுப் பூ முடித்துப்

                                               போ

இப்படித்தான் பாடல்களுக்கு  உயிர் கொடுத்தார் ரசிகமணி அவர்கள் இதுதான் அவர் தமிழுக்குச் செய்த தொண்டு.

விருந்தோம்பலில் பிரம்மானுபவத்தைக் கண்டவர் மாமுனி ரசிகமணி அவர்கள்.அவருடைய இல்லத்தில் விருந்தினர்கள் நண்பர்கள் , உறவினர்கள் குழாம் எப்பொழுதும் இருந்தவண்ணம் இருக்கும். ரசிகமணியின் கவிதானுபவத்தைக் கேட்டு மகிழவே  தமிழ்ப் புலவர்கள் ,அறிஞர்கள்,அரசியலறிஞர்கள் , சாதாரன வேலைக்காரர்கள் என்று பலதரப்பட்டவர்கள் வருவார்கள்.காபிபொடி விற்பவரும் கவர்னர் ஜெனரலும் அவர்முன் சமம்.செவியின்பத்திற்குப்பின்  பசியாற உணவு பரிமாறப்படும். பந்தியிலும் எல்லோரும்  சமமாக உட்கார்ந்திருப்பார்கள்.தினமும் பலர் உண்பார்கள்.திடீரென்று நண்பர்கள் வந்தாலும் அவர் மனைவி பிச்சம்மாள் அவர்கள் மனம் சலியாமல் மகிழ்ச்சியுடன் உணவு தயாரித்து பரிமாறுவார்கள். எல்லோரும் எவ்வாறு உண்கிறார்கள்  என்று பார்த்துவிட்டு பலவகை உணவுகளை  எவ்வாறு ரசித்து உண்ண வேண்டும் என்று பிரசங்கமே செய்வார். ஏனெனில் வாழ்க்கையே ஒரு ரசனையான அனுபவம் தானே என்பது அவர் கருத்து. வாழ்க்கையில் ஒரு லயம் இல்லையெனில் அது வாழ்க்கையாகாது, மாடு தண்ணீர் குடிப்பதுபோல பாயாசத்தை குடிக்கக் கூடாது; அதை ரசித்து  ரசித்து இலையிலிருந்து எடுத்து உண்ண வேண்டும் என்பார்.இடையிடையே பாடலும் சொல்லுவார்.உண்பதை மறந்து அனைவரும் ரசிப்பார்கள்.அப்பொழுது அம்மையார் அவர்கள் மற்றொரு பாடல் சொல்லுங்கள். டிபன் நேரமும் வந்து விடும். எல்லோருக்கும் டிபன் பரிமாறிவிடலாம் என்பார்கள்.இத்தகையதொரு குதூகலமான குடும்பத்தைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா ?தான் பெற்ற இன்பம் மற்றவர்களும் பெற வேண்டும் என்று உண்மையாக நினைத்தவர் ரசிகமணி அவர்கள்.இது பிரம்ம ஞானிகளின் நிலைதானே.

இலக்கியத்தை ரசித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம். இலக்கியத்தைப் பற்றிப் பேசுவதையே தொழிலாகக் கொண்டிருக்கலாம்.ஆனால் ரசணையின் உண்மைப் பொருளை உனர்ந்து தானே மெய்மறந்து ரசித்து ஆழ்ந்த தியான நிலைக்குச் சென்ற ஞானிதான் இந்த ரசஞ்ஞானி.ரசிகமணியும் அவரது சீடர் திரு.ல.சண்முக சுந்தரம் அவர்களும்  தென்காசியில் ஒரு வீட்டிற்குச் சென்று அந்த வீட்டு நபரை அழைக்கிறார்கள்.அவர் வரவில்லை.ஆனால் அவர்கள் இருவரும் வீட்டுத் திண்ணையில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து பெசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.அரைமனி நேரங்கழித்து வந்த அந்த வீட்டு நபர் இவர்கள் இருவரையும் பார்த்து  சிரித்துவிட்டு உள்ளே சென்று விட்டார்.மேலும் அரைமணிநேரம் காத்திருந்து விட்டு இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறினார்கள்.சிறிது தொலைவு சென்றபின் சண்முக சுந்தரம் அவர்கள் ரசிகமணியிடம்   ”என்ன அநியாயம் அவன் உங்களை மதிக்கவில்லை; சும்மா அவன் வீட்டில் அமர்ந்து விட்டு வந்ததன் நோக்கமென்ன? என்று கேட்டார்.அவருக்கு என்னைப் பிடிக்கவில்லை;என்னை நகையாடிக் கொண்டிருந்தான்;அவன் என்னை அவமானப் படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணினான். அவனுக்கு ஆனந்தத்தைத் தரலாம் என்றுதான் வந்தேன் என்றார். நகையாடியவனுக்கு இப்படியொரு மரியாதையா என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்.கவர்னர் ஜெனரல் , ஜவஹர்லால் நேரு, கல்கி, பெரியார் .உ,வே சா போன்ற  பெரிய மனிதர்களுடன் பழகிய மாமேதை இந்தச் செயலைச் செய்யலாமா? என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ”தம்மை வெறுத்தாரை தாம் உகத்தல் ”என்பது ஞானிகளின் நிலை.அந்த நிலையை உணர்ந்தவர் ரசிகமணி அவர்கள்.அந்த நிலையை அவருக்கு அளித்தது ரசனைதான்,  இத்தகைய பண்பு துறவிகளிடத்திலும் முனிவர்களிடத்திலும் நாம் எதிர்பார்க்கலாம்.ஆனால் ஒரு இலக்கிய வாதியிடம்  நாம் காண முடியுமா. அதுதான் ரசிகமணியின் உன்னத பண்பு.

வழக்கறிஞருக்குப் படித்தவர் ரசிகமணி அவர்கள். ஆனால் வழக்கறிஞர் தொழில் பார்க்கவில்லை.பிரம்ம ஞானி அல்லவா அவர் .பொய் சொல்லத் துணியாது அவர் மனம்.குடும்பச் சொத்து  டி.கே.சி யின் பொறுப்பில் இருந்தது.சொத்து பிரிக்கப் படவில்லை.அதனால் அவரை எதிர்த்து அவர் தமையனார் மகன்  சொத்து வழக்கு ஒன்று பதிவு செய்தார்.வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தது.ரசிகமணி அவர்கள் நீதிபதிமுன் நின்று”சொத்துக்களின் மீது எனக்கு நாட்டம் இல்லை.என் சகோதரன் அவர் பங்கை கேட்பது நியாயம்.என்னிடம் நேரிடையாகக் கேட்டிருக்கலாம்அவர்கள் சொத்து முழுவதையும் அவரிடம் ஒப்படைத்து விடுகிறேன்.அவர் எடுத்துக் கொண்டது போக மீதியை நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன்”என்று சொன்னார்.நீதிபதி அவர்கள் ஆச்சரியப்பாட்டார், நீதிமன்றமே அதிசயித்தது இக்காலத்தில் இம்மாதிரி ஒரு மனிதனா?என்றார் அவர்.இப்பண்பு அவருக்கு ரசனை அளித்த கொடை

வாழ்க்கையை ரசிக்கப் பழக வேண்டும். அணு அணுவாக ரசிக்க வேண்டும்.அந்த ரசனையை பள்ளிகள் தருவதில்லை.பாடத்தை மாணவர்கள் தலையில் திணிக்கிறார்கள் என்பாரவர். அது இன்றும் நிகழ்கின்ற விஷயம்தான்.அதனால் தன் மகன்களுக்கு வீட்டிலேயெ கல்வி போதித்தார்.பள்ளியில் படிக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் தன் பிள்ளைகளுக்கும் புரிதலில் உள்ள வேறுபாட்டைச் சுட்டிக் காட்டுவார். மகாத்மா காந்தி, வினோபா,நேரு. போன்ற அரசியல்வாதிகளைச் சந்தித்தாலும் தமிழ்க் கவி இன்பத்தை அவர்களுக்கு அளித்து தமிழின் பெருமையை விளக்காமல் இருக்கமாட்டார்.இவரது கம்ப ராமாயண ரசனையில் மோகித்து வீழ்ந்தவர் இராஜாஜி அவர்கள்.கல்கி அவர்களை தமிழர்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தியவர் ரசிகமணிதான்.”பண்பாடு’,’வாய்க்குருவி’என்ற சொற்களைஅறிமுகப் படுத்தியவர் இவர்தான்.

இக்கட்டுரையை எழுதியதன் நோக்கம் தமிழகத்தில் இத்தகையதொரு அரிய மாணிக்கம் தமிழை வளர்த்தார் என்று நம் இளைஞர்களுக்கு தெரிய வேண்டு மென்பதே.  இசை,இயல்,நாடகம் முதலிய மூன்று துறைகளிலும் தமிழ் சிறக்க வேண்டும் என்று தமிழ்  இசை ஆராய்ச்சி மன்றத்தை நிறுவிய முதல் தமிழர்.கம்ப இராமாயணம் உலகமெங்கும் பரவ வேண்டும் என்று முதன் முதலில் கம்பன் கழகத்தை  அமைத்தவர்.வட்டத்தொட்டி என்ற அமைப்பை உருவாக்கி வட்டமாக பல அன்பர்களை அமரவைத்து தமிழ்ப் பாடல்களில் தான் பெற்ற அனுபவத்தை அவர்களிடம் பரிமாறி ஆனந்தத்தில்  திளைக்க வைத்த மாமுனிவர். எதையும் நாம் உண்மையாக உணர்ந்து உண்மையாக செயல்பட்டால் அது உயரிய ஆன்மநிலைக்கு  இட்டுச் செல்லும்  என்பதற்கு டி.கே,சி யின் வாழ்க்கை ஓர் எடுத்துக் காட்டு மரணத்தையும் ஆனந்தமாக அணைத்துக் கொண்டவர். மரணிக்கும் தருவாயில் பிற்பகல் 12 மணி வெய்யிலை அவர் குளிர்ந்த நிலவொளியாக உணர்ந்து மரணத்தைத் தழுவினார் 1954ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 16 ஆம் நாள்.தங்கக் குணத்தானின் ரசானுபவத்தை நம் தமிழுலகம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே ரசிகமணியின் அன்பர்களின் விருப்பமாகும்.

தி. சுபாஷிணி

1881 ஆம் ஆண்டு, ஆவணித் திங்களில், ரோகிணி நட்சத்திரத்தில் பூ ஒன்று தோன்றியது. இப்பூ பூத்து, தமிழ்க்கவியின்பத்தில் திளைத்து, எது கவியென கண்டுகொண்டு களித்தது. கம்பனைக்கண்டு குதூகளித்தது. கும்மாளம் போட்டது. கம்பனின் இதயம் புகுந்து கம்பனாகவே மாறிவிட்டது. பழந்தமிழ் பாடல்களையெல்லாம் வெளிக்கொணர்ந்து, படித்து படித்து ரசித்து சிலிர்த்தது. அச்சிலிர்ப்பில் தமிழ்ப்பண்பாடு மலர்ந்தது. சமயம், தமிழிசை, நாடகம், நடனம், ஓவியம், சிற்பம், கோயில், பக்தி என அனைத்து விடியல்களையும் அறிந்து பாராட்டியது. பாராட்டப் பாராட்ட ஆனந்தம் பெருகியது. இதை தன்னைச் சார்ந்தவர்களுக்கு அள்ளி அள்ளி அளித்தது. அறிஞர், அல்லாத பாமரன், பணக்காரன், இல்லாதவன் என பாகுபாடில்லது, தன்னிலத்தில் இருத்தி, இன்னமுதூட்டி தங்கு தங்கு எனத் தங்கவைத்து, ரசனையின்பத்தை பொதிகைச் சாரலாய்ப பொழியச் செய்தது.

இப்பூ, ‘தமிழின்பத்தால் அவரது மீசையும் முறுவல் சிந்தும்‘ எனப் போற்றப்படும் ரசிகமணி டி.கே.சிதம்பரநாத முதலியார் ஆவார். கிருஷ்ணன் அவதரித்த ரோகிணி நட்சத்திரப் பூ! இவ்வாண்டு இந்த ரசனை மலருக்கு 132 ஆவது பிறந்த நாளாகும்.

ஆன்றோர்களும் சான்றோர்களும் அடங்கிய வாசகர் வட்டம் கணையாழிக்கு உண்டு என்பதை நான் நன்கு அறிவேன். சாகித்ய விருதோடு இயல் விருதையும் தாங்கி நிற்கும் சீரிய எழுத்தாளர் திரு. நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் கவலையை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விழைகிறேன். “விழாவிற்கு வந்திருக்கும் விருந்தினரை வரவேற்று, முதலில் கொடுக்கும் குளிர்பானமகிய எலுமிச்சை பானத்தில் பழரசத்திற்கு பதிலாக செயற்கை மணத்தை கலந்து, பொய்யான பானத்தை மெய்யான பானம்போல் கொடுக்கின்றோம். அனால் உணவு அறிந்தி கை கழுவுகையில், கழுவும் நீர்கே கிண்ணத்தில் எலுமிச்சம் பழத்துண்டை வைக்கின்றோம். நாம் என்ன மாதிரியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்“ என்பதுதான் அவரது கவலை. இக்கவலையின் வீச்சு என்னை 132 ஆண்டுகளுக்கு முன் போகவைத்துவிட்டது.

தமிழ் பண்பாட்டின் உன்னதத்தை உணர்ந்து தன் வாழ்வியல் ஆக்கி, தன சமகாலச்  சான்றோர்களையும்  ஆளுமைகளையும் தன் பக்கம் ஈர்த்த பூவாய் அவதரித்த ரசிகமணி டி.கே.சிநினைவில் என்னை அமரவைத்துவிட்டது.

1930 &ஆம் ஆண்டு என்றே சொல்லலாம். அப்போது சென்னையில், தி.நகரிலுள்ள பசுல்லா சாலையில் ஒரு பங்களா வீட்டில், கீழ்பகுதியில் கல்கி தங்கி வசித்து வந்தபோது, மாடிப் பகுதியில் திரு.ராஜாஜி அவர்கள் வசித்து வந்தார்.

அப்போது, பிரபல வக்கீலும், நீதிபதியுமான ஸ்ரீனிவாச அய்யங்கார் அவர்களது வீட்டில் கம்பராமாயண வகுப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது. அலுவலகம் செல்பவர்களின் வசதிக்காக, வகுப்பு மாலை 7 மணிக்கு துவங்கும். வகுப்பு முடியும் நேரம் இரவு 11 மணி ஆகிவிடும். நாள் தவறாது கல்கி இந்த வகுப்பிற்கு சென்று வந்தார். தினந்தோறும் மாலையில் 6 மணிக்குச் செல்லும் கல்கி, வீடு திரும்ப பன்னிரண்டு மணிவரை ஆவதை ராஜாஜி அவர்கள் கவனித்து வந்தார். சில நாட்கள் கழித்து ராஜாஜி கல்கியிடமே இதுபற்றி விசாரித்தார். வேறு ஏதாவது தப்பு காரியம் செய்கிறாயா, என்று நேரடியாகவே கேட்டு விட்டார்.  துளியும் மறைக்க முடியாத நிலையென உணர்ந்த கல்கி, “வக்கீல் ஸ்ரீனிவாச அய்யங்கார் வீட்டில் ஒருவர் தினந்தோறும் கம்பராமாயண வகுப்பு நடத்துகிறார். அது மிகவும் அருமையாக இருக்கின்றது” என்று கூறவே தன்னையும் அங்கு அழைத்துப் போகுமாறு ராஜாஜி கல்கியிடம் வேண்டினார். அன்றிலிருந்து கம்பராமாயண வகுப்பிற்கு இருவரும் இணைந்து போகத் தொடங்கி விட்டனர். 1937 ஆம் ஆண்டு ராஜாஜி அவர்கள் சென்னை மகாண முதல்வராய் பொறுப்பேற்றார். அப்போதும் கம்பராமாயண வகுப்பை மறக்கவில்லை. விடாது சென்றார். நாட்டின் பணிகளைச் செய்து விட்டு மிகவும் களைத்து வரும் இவருக்காக வக்கீல் அவர்கள் கட்டில் ஒன்று போட்டு வைத்திருந்தார். வேலைப்பளுவின் காரணமாக அதில் படுத்துக்கொண்டே கம்பராமாயணத்தை தொடர்ந்து அனுபவித்தார்.

ஆம்! உணர்வின் உன்னதமாகிய இதய தத்துவமாகிய டி.கே.சியையும், அறிவின் ஆளுமையாகிய ராஜாஜியையும் இணைத்தவர் கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள். இந்த இணைப்பினால் இலக்கியம், இசை, கலை, அரசியல் ஆகிய துறைகளில் வரலாறு போற்றும் பல விளைவுகள் விளைந்தன. ராஜாஜியின் நட்பினால் டி.கே.சிக்கு பல பெரியவர்களின் உறவும், மதிப்பும் கிடைத்தன.

சென்னைக்கு மகாத்மா காந்தி வந்திருந்த சமயம். இராஜாஜி அவர்கள் தன்னுடன் தன் நண்பர் தி.கேசியை அழைத்துக் கொண்டு அவரைப் பார்க்கச் சென்றார். அப்போது காந்திஜியிடம் ராஜாஜி, “தன் வாழ்வின் 50வது வயதில் சந்தித்தவர் நண்பராகவும், அதிலும் மிகவும் அணுக்கமான இதயபூர்வமான நண்பராகவும் இருக்க முடியுமா? நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?” என்று கேட்க, மிகவும் புரிதலோடு மகாத்மா அவர்கள், “ஓ! பார்த்திருக்கேனே! இதோ! என்முன்! உங்களோடு!” என்று சட்டென்று பதிலளிக்கிறார். “ஆமாம்! என் 50 ஆவது வயதில் சந்தித்த இவர், இதுவரை நான் சந்தித்த, கிட்டிய நண்பர்களைக் காட்டிலும் எனக்கு நெருங்கிய நண்பர்” என்று ஆமோதித்தார். இப்படித்தான் அவரை அறிமுகப்படுத்தினார் ராஜாஜி.

மகாத்மா காந்தி தேச சேவைக்காகத் தன்னை முற்றிலும் அர்ப்பணித்தார். அவ்வமயம் எல்லாவகைப் பற்றுக்களையும் எளிதாக ஓரிரு நாட்களில் துறக்க முடிந்தது. அவருக்கு இலக்கியப் பற்றைத் துறக்க ஒரு வாரம் ஆகியது. ராஜாஜி அவர்களின் மகன் நரசிம்மனிடம் காந்திஜி அவர்கள், “உன் அப்பாவிடம் இலக்கியப்பற்று அதிகம் இருக்கின்றது. அதைத் துறக்கச் சொல்” என்றாராம். ஆனால் சில வருடங்கள் கழித்து, ராஜாஜி தன் நெருங்கிய நண்பரை காந்தியிடம் அழைத்துச் சென்றார். அப்போது அந்நண்பர் “கம்பராமாயணம்” பாடல் ஒன்றைப் பாடி ஆங்கிலத்தில் விளக்கம் கூறினார். அவ்வளவுதான் அந்த கணமே காந்திஜியின் இலக்கிய சன்னியாசம் கழன்று விழுந்து விட்டது.  நான் கம்பராமாயணத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று வேண்டினாராம். அதற்கு நீங்கள் தமிழ் கற்க வேண்டும் என்று அந்நண்பர் பதில் கொடுத்தாராம். காந்தியின் இலக்கிய சன்னியாசத்தை துறக்க செய்து  விட்டார் ரசிகமணி.

உயர்ந்த பதவிகளில் இருந்த அதிகாரிகள், நீதிபதிகள், அமைச்சர்கள் என அனைவரும் டி.கே.சியுளன் பழகுவதை தமக்கு ஒரு பெருமையென நினைத்தனர். எனினும் அவருடைய கம்பராமாயண திருத்தங்களால்  ஏற்ப்பட்ட எதிர்வினைகளால் டி.கே.சி மனம் நைந்து போனார். அச்சமயத்தில் ராஜாஜியின் செல்வாக்கும் அவரது நட்புக்குழாத்தின்  அவரது இதயத்திற்கு இதமாக இருந்தன.

டி.கே.சியின் நட்பினால் ராஜாஜிக்கு ஆன்ம அமைதியும், ஆனந்தமும் கிடைத்தன. அரசியல் பரபரப்பில் வேஷதாரிகளுக்கும், ஆஷாடபூதிகளுக்கும் இடையே பெற்ற சொல்லவொண்ணாத வேதனையெல்லாம்  டி.கே.சி என்ற அன்பு தத்துவத்தில் மூழ்கி மூழ்கி மறக்க கற்றுக்கொண்டார். தம்மிடத்தில் ஒருவிதமான பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காத டி.கே.சியை போன்ற தன்னலமற்ற உத்தமர்களோடு பழகும்போது, ராஜாஜி தம்முடைய முகமூடியையும், கறுப்பு கண்ணாடியையும் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, அன்பை கொட்டிக்கொண்டு இருப்பார்கள்.

அன்பு தத்துவமாக திகழ்ந்த ரசிகமணி டி.கே.சியைப்பற்றி ராஜாஜி கூறுவதை நாம் பார்க்கலாம்

ராஜாஜி::

ராஜாஜி அவர்கள் குற்றாலத்திற்கு வந்த வருடம் 1956 ஆம் ஆண்டு. அங்கு தங்குகிறார்கள். அவர்களுடன் இணைந்து மற்றவர்களும் வெளியில் நடக்கிறார்கள். ஐந்தருவிக்கு போகும் வழியில் மலை ஏறத் தொடங்குகிறார்கள். சிற்றருவிக்கும் மேலே சற்று தொலைவில் பெரிய பாறைகளால் ஆன சமவெளி இருக்கிறது. அப்படியே அங்கு தன் தோள் துண்டை உதறி விரித்து அமர்ந்து விடுகிறார். நேரமோ வெயில் கொளுத்தும் மதியம். நினைவு அலைக் குமிழுக்குள் ஆழமாகச் சென்று விட்டார். ராஜாஜி அமர்ந்த கோலம் & அப்படியே சம்மணம் போட்டு ஒரு யோகிபோல் அமர்ந்துவிட்டார்.

டி.கே.சியும் ராஜாஜியும் சந்திக்க காரணமாயிருந்தவர் ‘கல்கி’ ரா.கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள். ராஜாஜியின் 50 வயதில்தான் இந்நட்பு மலரத் தொடங்கியது. டி.கே.சியை காந்திக்கு அறிமுகப்படுத்தினார் ராஜாஜி. அப்போது காந்தியிடம் ராஜாஜி, “டி.கே.சி எனக்கு 50 வது வயதில் நண்பர். நண்பரைவிட காதலர்” என்றே அறிமுகப்படுத்தினார். ராஜாஜியோ அறிவின் கொடுமுடி. டி.கே.சி அவர்களோ உணர்வின் உன்னத உச்சம். அறிவு, உணர்வு இரண்டின் உச்சங்களின் நட்பு அக்காலத்தில் வரலாறாக மாறியது. ராஜாஜிக்கு அரசியலில் காந்தி குரு என்னில் இலக்கியத்திற்கு டி.கே.சிதான் குருவாக இருந்தார். அரசியல் வேலைகளால் மனம் சோர்வாய் இருக்கும்போதெல்லாம் டி.கே.சியுடன் வந்து தங்கிவிடுவார் குற்றாலத்தில். மனதை சரி செய்துகொண்டு, புத்துணர்ச்சி பெற்றுத் திரும்புவார். இலக்கிய சர்ச்சைகளும், அறிவார்த்தமான, தத்துவார்த்தமான உரையாடல்களும் இவர்கள் இடையே ஏற்படும்போது, கூட இருப்பவர்களுக்கு நல்ல சிந்தனை விருந்தாக இருக்கும் என்று கூறுவார்கள் நீதிபதி எஸ்.மகராஜன் அவர்கள். கலையை அனுபவித்து, ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கும் அனுபவத்தை டி.கே.சி. அவர்கள் ராஜாஜிக்கு நல்கினார். பல இலக்கியச் சான்றோர்கள் அவருக்கு டி.கே.சியால் கிடைத்தனர். டி.கே.சிக்கு ராஜாஜியின் அரசுத் தலைவர்கள் மகாத்மா காந்தி, நேரு, வினோபா இன்னும் பல பெரியோர்களின் நட்பு கிடைத்தது. “தமிழிசை இயக்கம்” நடத்தும்போது, டி.கே.சியை பல வித்வான்கள் கண்டனம் தெரிவித்தனர். அவரது இராமாயண நூலை எரித்தனர். ஆனால்அவருக்குத் துணையாக ‘ராஜாஜி’ நின்றார். கல்கியில் இதுபற்றிக் கட்டுரை எழுதினார். அதுபோல், காங்கிரஸ் கட்சியில் பெருந்தகையார் ராஜாஜி பற்றி மாற்றுக் கருத்து தெரிவிக்கும்போது, ராஜாஜியின் நல்ல இதயத்தையும் பண்பையும் பற்றி ‘பத்தரைமாற்றுத் தங்கம்’ என தலைப்பிட்டு கட்டுரை எழுதி, தமிழ் மக்களுக்குப் புரிய வைத்தார் டி.கே.சி. அவர்கள். அவர்களது நல்நட்பின் பண்பும் பயனும் அது.

இந்தியா விடுதலை அடையும்முன் இடைக்கால அமைச்சரவையில் ராஜாஜியும் அங்கம் வகிக்க வேண்டும் என விரும்பி நேரு, ராஜாஜியை அழைத்தபோது, அவர் டி.கே.சியுடன் குற்றாலத்தில்தான் இருந்தார். இங்கிருந்து தில்லி கிளம்பினார். 1952ல் காமராஜர் பொதுத்தேர்தலின் போது  நிலைமையைச் சமாளிக்க ராஜாஜி தேவை என்று தீர்மானித்து காமராஜர் குற்றாலத்துக்கு வந்து, ராஜாஜியை அழைத்துச் சென்றார். தில்லியின் கவர்னர் ஜெனரலாகப் பதவி ஏற்று இருந்தபோதும் ராஜாஜியின் உள்ளம் முழுவதும் டி.கே.சி. நினைவாகத்தான் இருந்தது என்பதை அவரது ஏக்கம் நிறைந்த கடிதங்கள் கூறின.

‘முதல் தாம்பூலம்’  என்னும் கட்டுரை மகாபாரத நிகழ்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதினார்  ராஜாஜி அவர்கள். அதைப் படித்து ரசித்த டி.கே.சி. அவர்கள், ராஜாஜிக்கு தம் மகிழ்ச்சியையும் பாராட்டையும் தெரிவித்து ஒரு கடிதம் எழுதினார். அதில் “மகாபாரதக் கதை முழுவதையும் நீங்கள் தமிழ் மக்களுக்கு எழுதலாமே” என்ற யோசனையையும் வழங்கி இருந்தார். அதுதான் ‘வியாசர் விருந்து’ என்று மலர்ந்தது. பின்னாளில் “சக்ரவர்த்தித் திருமகன்’ என இராமாயணத்தையும் எளிய தமிழில் ராஜாஜி எழுதினார்கள். இவ்விரு செயல்களும் தன் பணிகளிலேயே சிறந்த பணியும் மனதிற்கு திருப்தி அளித்தன என்பதையும் அவர் உணர்ந்தார். வாய்ப்பு கிடைத்தபோதெல்லாம் டி.கே.சியைப் பற்றிப் பேசிப் பேசி  நட்பின் ஆற்றாமையை தீர்த்துக்கொண்டார் ராஜாஜி. எதற்கும் கலங்காத அறிவின் சிகரம், தன் நண்பர் அமரரானபோது நிலை குலைந்துதான் போனார். இதோ! டி.கே.சியின் அலைகள் அந்தப் பொதிகை மலைத் தென்றலாய் வருடும் இன்பத்தை  அனுபவித்துக் கொண்டு, அந்தப் படபடக்கும் வெய்யிலில் ஆனந்தத்தின் உச்சத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்.  ஏனையோர் அவராக அதிலிருந்து வரட்டும் என்று அவர் முகம் பார்த்து காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நண்பர்களே! அறிவும் அன்பும் கலக்கும் அனுபவம் அங்கு நடந்து கொண்டிருக்கின்றது. நண்பர்களே! எப்போது நீங்கள் குற்றாலம் சென்றாலும் பொதிகைத் தென்றல், அந்நல் நட்பின் பண்பைப் பகரும். உணர்வீர்கள் நண்பர்களே!

பூரணஹரியும்  பூரண ரசிகமணியும்::

சென்ற திங்கட்கிழமை கண்ணன் பிறந்த நாள். அந்தத் திங்கட்கிழமையே தமிழ்க் கவிதை தரும் மகிழ்ச்சியின் ரகசியம். தமிழ் வசன நடை முன்னேற்றத்தின் ரகசியம். தாளமும் ராகமும் சேர்ந்த நல்லிசையின் ரகசியம். தெய்வ பக்தி தரும் நிம்மதியின் ரகசியம். அன்பின் பரம மகிழ்ச்சி, வேஷங்களின் பொய்ம்மை, அனைத்தும் நன்றாகக் கண்ட பூரண ரசிகமணி டி.கே.சி. பிறந்த நாளும்,

ஹரியின் பூரணாவதார கண்ணனின் ஜன்ம நட்சத்திரமும், டி.கே.சியின் ஜன்ம நட்சத்திரமும், ஒன்றாய்ச் சேர்ந்த திருவிழாவை மகிழ்ச்சியுடன் சென்ற திங்கட்கிழமை கொண்டாடினோம். இந்தத் திருவிழாக்கள் ஞானமும் அன்பும் நாட்டில் வளரச் செய்யும்.

கண்ண பகவான் ரோஹிணி நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தான். ரோஹிணி நட்சத்திரக் கூட்டம் சகடத்தைப்போல் இருப்பதாகக் கண்டு அதற்குப் பெயரும் சகடம் என்றே சொல்வது வழக்கம். வண்டியின் முக்கிய பாகம் அச்சு மரம். அச்சு மரத்துக்கு வடமொழி ‘அக்ஷ’. அதன் கீழ் பிறந்தான் கண்ணன்  என்று விஷ்ணுவுக்குப் பீஷ்மாச்சாரியார் தந்து பாடிய ஆயிர நாமங்களில் ‘அதோகஜ’ என்பதும் ஒன்று. அதாவது அச்சு மரத்தடியில் அவதரித்தான் என்று.

இந்த அச்சு மரத்தடியில் மற்றொருவர் அவதரித்தார். தமிழ்க் கவிக் காதலர் டி.கே.சி. என்று பெயரைப் பெற்ற மகான் சிதம்பரநாத முதலியார் அவர்கள். இவர்தான் ‘கல்கி’ கூட்டத்தின் குலபதியாக இருந்து பல்லாண்டு அந்தப் பத்திரிகையையும், அதை நடத்தியவர்களையும், படிப்பவர்களையும் ஆசீர்வதித்து வந்தார். அவரைக் கல்கி மறக்கமுடியுமா? சிரீஜயந்தி என்றால் கண்ணன் பிறந்தநாள். டி.கே.சி. பிறந்தநாள் என்றும் தமிழர் கொண்டாடும் நாள்.

பூரண ஹரியும் பூரண ரசிகமணியும் (ரசிகமணி கட்டுரைகள், மித்ர ஆர்டிஸ் கிரியேஷன்ஸ் 32/9 கஷ்காடுகாரை, சென்னை 24& முதற்பதிப்பு &2004.