வல்லமை

Blog

  •  முதலுக்கே மோசம்!

    கவியோகி வேதம்

    சிற்பியின் கைகள் நடுங்குமெனில்

        சிலைகளும் எவ்வா றுருவாகும்?

    கற்பவன் கல்வி சிறந்திடுமோ,

        கற்பிப்ப வனுமே அரக்கனெனில்?

    கற்பிலா மாதர் தலைவியெனில்

        கன்னலாய் ஆட்சி நடப்பதெங்கே?

    சொற்களும் இவைபோல் சக்திபெறா,,

        சொலும்காப் பியமே  ‘சக்கை’எனில்!

    .

     கதிரவன் சக்தி வராநிலத்தில்

         கனிதராப் புல்லும் முளைப்பதில்லை!

     முதியவர்  ‘சோடை’- போம்ஊரில்

         முன்னேற் றமென்றும்  இருப்பதில்லை!

     சுதிகளே சேரா வீணைகொண்டால்

         ‘சுக’மெனும் வார்த்தைக் கர்த்தமில்லை!

      கதியிலா ஏழை வாழ்வதெங்கே?

          கருணையே பாயா ஆட்சிதன்னில்!

    .

    பயிற்சியே செய்யா சோம்பல்மனம்

       பகுத்தறி புத்தி கொள்வதில்லை!

    அயற்சியில் உழலும் நெஞ்சத்தில்

        அற்புத  ‘ஸித்தி’ வருவதில்லை!

    வயிற்றினில் அடிக்கும் சீமான்கள்

       வாழ்வதும், ”சொல்லும்” தரமில்லை!

    கயிற்றினில் மாயை வாழ்வு‘கட்டும்’

       கடவுளே! உனையான் விடுவதில்லை!

    Share

  •        ஏன் இயற்கை அழிக்கின்றீர் !

     

                  எம். ஜெயராமசர்மா …. மெல்பேண் …. அவுஸ்திரேலியா 

     

     

    மரம் அழிக்கும் மானிடரே

    மரம்  வளர்க்க  வாருங்கள்

    மரம் அழித்து  நிற்பதனால்

    மரத்ததுவா உங்கள்  மனம்

    நிலம்  காக்கும்  மரத்தையெலாம்

    நிர்மூலம் ஆக்கி  நின்றால்

    நிச்சயமாய் இயற்கை அன்னை

    நிம்மதியை இழந்து  நிற்பாள்  !

     

     

    வயல்  நிலங்கள் எல்லாமே

    மாடி  மனை  ஆகிறது

    வளம் விழுங்கும் அரக்கர்களாய்

    மனிதர் பலர் மாறுகிறார்

    தொழிற்சாலை எனும் உருவில்

    தூசு மழை  குவிகிறது

    தூய  நீரை தேடிநின்று

    துவழ்கின்றார் மக்கள் எலாம் !

     

    எடுத்து  நிற்கும்  செயலாலே

    இயற்கை வளம் குலைகிறது

    இயற்கை எனும்  அமைப்புதான்

    இவ்  உலகின் அரணாகும்

    இயற்கை எனும் கவசத்தை

    எடுத்துப்  பிய்த்து எறிவதனால்

    இயற்கை அன்னை கோபமது

    எமைத்  தாக்கி   நிற்கிறதே  !

     

    ஓயாமல்  மழை  பெய்து

    ஒரு பக்கம் அழிகிறது

    பேயாகக் காற்று  வந்து

    பேர் அழிவைச்  செய்கிறது

    எதிர்பாரா தீ  வந்து

    இடர் கொடுத்து நிற்கிறது

    இவை பார்த்தும் மானிடரே

    ஏன் இயற்கை அழிக்கின்றீர் !

    Share

  •      கடுஞ்சட்டம் வரவேண்டும் !

     

                ஜெயராமசர்மா …. மெல்பேண் …. அவுஸ்திரேலியா 

     

    கர்ப்பிணிகள் என்றுமவர்

    கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை

    கண்ணிழந்தோர் என்பதையும்

    கருத்திலவர் கொள்வதில்லை

    புலனிழந்து இருக்கின்றார்

    என்றுமவர் பார்ப்பதில்லை

    போகமதை மனமிருத்தி

    பொறுக்கித்தனம் செய்கின்றார் !

     

    ஏழை பணக்காரரென்று

    எதுவுமவர் பார்ப்பதில்லை

    வாழ்வைத்தொடும் குருத்துக்களை

    வதைக்கவவர் தயங்கவில்லை

    பட்டினியாய் கிடக்கின்ற

    பரதேசி ஆனாலும்

    கட்டவிழ்த்து விட்டிடுவார்

    காமுகத்தின் கோரமதை !

     

    வயதுகூடப் பார்ப்பதில்லை

    வக்கிரங்கள் செய்திடுவார்

    சபலமனம் கொண்டதனால்

    சதிராடி நின்றிடுவார்

    கற்பழிப்புச் செய்வதிலே

    கருத்தாக இருக்குமவர்

    கழுவேற்றி வதைப்பதற்கு

    கடுஞ்சட்டம் வரவேண்டும் !

     

    கற்பழிக்கும்   கயவருக்கு

    காருண்யம் காட்டாதீர்

    நட்டநடு வீதிவைத்து

    சுட்டிடுங்கள்  தீயாலே

    வெட்டவெளி தனில்விட்டு

    விட்டெறிங்கள் கல்மாரி

    கெட்டவர் அழிவதற்கு

    இயற்றிடுவோம் கடுஞ்சட்டம் !

    Share

  • திருந்திய வாழ்விற்குத் திருமூலர் காட்டும் நெறிமுறைகள்

    -முனைவர் க. சிராஜுதீன்

    இன்றையவாழ்க்கை ஆரவாரம் மிக்கதாகவும் ஆடம்பரம் மிக்கதாகவும் போலித்தனம் நிறைந்ததாகவும் மாறிவருகிறது. வாழ்க்கையை அனுபவிக்கவோ சரிவரப் புரிந்துகொள்ளவோ இயலவில்லை. இந்நிலையில் மனிதர்கள் எப்படி வாழ வேண்டும்? என்பதற்குப் பலர் தாம் கண்ட, அனுபவித்த உண்மைகளைச் சமுதாயத்திற்கு வழங்கிச் சென்றுள்ளனர். அவர்களுடைய கருத்துகளும், கூற்றுகளும் உலக மக்களின் வாழ்விற்கு உறுதுணை புரிகின்றன.

    மக்களுக்கு வாழ்வியலை உணர்த்தும் பணி சங்ககாலத்தில் இருந்து நடைபெற்று வருகிறது என்பதற்கு,

    “நல்லது செய்தல் ஆற்றீராயினும்
    அல்லது செய்தல் ஓம்புமின்”1     என்ற நரிவெரூஉத் தலையாரின் பாடலும்,
    “தீதும் நன்றும் பிறர் தரவாரா”2 என்ற கணியன் பூங்குன்றனார் பாடலும் சான்று பகர்கின்றன.

    ஒவ்வொரு மனிதனும் சமுதாயத்துடன் பல்வேறு இழைகளால் இணைக்கப்பட்டுள்ளான். அவனது சிந்தனைமுறை, ஒழுக்கக் கோட்பாடுகள் அனைத்தும் சமுதாயச் செல்வாக்கின் விளைவுகளாகும். இதனை உணர்ந்த வள்ளுவரும் “உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல்”3 என்றும் “இன்னா செய்தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால்”4 என்றும் கூறுகிறார்.

    தனிமனிதனுக்கும் சமுதாயத்திற்கும் நெருங்கிய உறவு இருப்பதால் தனிமனிதனின் ஒழுக்கக்கேடு சமுதாயத்தில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். தனிமனிதன் நல்லவனாக வாழ்கின்றபோது சமுதாயம் பண்பட்டதாக விளங்கும். உயரிய சமுதாயமாக அமையத் தனிமனித ஒழுக்கம் அடிப்படையானதாகும். “மனிதர் தொகுப்பாக இருப்பினும் அவரவர் அளவில் தனிமனிதரே. தனிமனித வாழ்வில் ஒழுங்கும் அறமும் இன்றியமையாதன. தனிமனிதன் நன்றாக வாழ்ந்தால்தான் நாடும் உலகமும் உயர்வடையும்”5 என்ற கருத்தின் மூலம் உணரமுடிகிறது.

    “யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்”6 என்ற உலகநோக்குடன் பரந்த சிந்தையுடன் வாழ்ந்த தமிழர்கள் மனித சமுதாயம் ஒன்றெனக் கருதிக்கூடி வாழ்ந்தனர். ஒன்றுபட்டு உயர்ந்த வாழ்வை நடத்த விழைந்தனர். சமுதாயத் தேவைகளை உணர்ந்து பயனுடைய வாழ்வினை வாழும் மனிதர்கள் உழைப்பது தமது கடமை என்று கருதினர்.

    அக்காலத்தில் மக்களுக்காகச் சிந்தித்த வள்ளுவனைப் போல, இளம்பெருவழுதியைப் போல திருமூலரும் சிந்தித்து, அனுபவித்துத் தாம் உணர்ந்த வாழ்வை, மக்களுக்குத் தேவையான பல வாழ்வியல் சிந்தனைகளைத் திருமந்திரத்தின் மூலம் வழங்கியுள்ளார். பத்தாம் திருமுறையாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ள திருமந்திரத்தின் தொடக்கப் பகுதியில் மக்களுக்கான வாழ்வியல் நெறிமுறைகளையும், அடுத்த பகுதியில் தாம் உணர்ந்த இறைநிலையையும், இறுதிப் பகுதியில் இறைவனால் பெறப்படும் ஞான நிலையையும் உணர்த்துகிறார். இம்மூன்றில் முதல் பகுதியான வாழ்வியல் நெறிமுறைகளைத் திருமூலர் வழி எடுத்தியம்புவதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

    கொல்லாமை

    கருணை வடிவான இறைவன் தான் படைத்த உயிரினங்களை வதைத்கும் செயலை ஒரு பொழுதும் அங்கீகரிப்பது இல்லை, பொறுப்பதும் இல்லை. “வதைக்கும் செயல் புரிந்தால் வதைபட வேண்டி வரும்” என்பது அனைத்துச் சமயத்தாரின் நம்பிக்கை. ஆன்மாக்கள் கர்மபலனைப் பொறுத்து வெவ்வேறு வடிவங்கள் எடுத்துக் கொள்கின்றன என்பது இந்து தர்மத்தின் முக்கியக் கோட்பாடு. ஒவ்வோர் உயிரினத்திலும் ஒரு ஜீவாத்மா உறைந்துள்ளது. இறைவன் ஒருவனே பரமாத்மா. ஒரு ஜீவாத்மா மனித உடலில் உறையும்பொழுது அது வதைப்பட்டால் அதற்குப் பெயர் கொலை – வன்முறை – தீவிரவாதம். இறைவனின் படைப்புகளில் சில, மனித குலத்திற்காக மட்டுமே என்று எண்ணுவது பெரும்பிழை. கொல்லுதல் என்பது பெரும்பாவம். எவன் ஒருவன் கொலைத் தொழிலில் ஈடுபடுகிறானோ அவன் விரைவில் கூற்றுவனால் கொல்லப்படுவான். கொலை செய்யாதவனுடைய உயிர் அவனின் உடலில் நீண்டநாள் நிலைபெற்று வாழுமென்று திருவள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார். இதனை,

    “கொல்லாமை மேற்கொண்டொழுவான் வாழ்நாள் மேல்
    செல்லாது உயிருண்ணுங் கூற்று”7     என்ற குறட்பாவின் மூலம் வலியுறுத்துகிறார்.

    உயிர்களைக் கொல்லாமை என்பது தமிழர்களிடையே தொன்றுதொட்டு வரும் மரபாகும். இக்கொள்கை மங்கும் காலத்தில் வள்ளலார் புலால் ஒழித்தல் கொள்கையைத் தீவிரமாக அனைவரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். இதே கருத்தைத் தாயுமானவரும்,

    “கொல்லா விரதம் குவலயமெல்லாம் ஓங்க
    எல்லார்க்கும் சொல்லுவது என் இச்சை பராபரமே” என்ற வரிகள் மூலம் எடுத்துரைக்கிறார். அனைத்து உயிர்களும், நன்றாக வாழவேண்டும் என்று எண்ணினால், அதற்கு அடிப்படையாக அமையவேண்டியது அன்பும், கருணையும் ஆகும். “புலையும் கொலையும் களவும் தவிர்”8 என்று கருணையோடு இருக்க வேண்டுமென்று கொன்றை வேந்தனும் குறிப்பிடுகிறது.

    எவ்வுயிரையும் தம் உயிர்போல் பாவித்து அன்பு செய்தல் வேண்டும். அவ்வாறு அன்பு செய்யாது தீங்கு செய்வோமேயானால் கொடிய கூற்றுவன் நாம் செய்த தீங்கினை நமக்கே செய்வான். எனவே எவ்வுயிர்க்கும் அன்பு செய்ய வேண்டும். இப்படிச் செய்வோர் உள்ளத்திலேதான் இறைவன் தங்கி உறைவான் என்பதைத் திருமூலர்,

    “கொல்லிடு குத்தென்று கூறிய மாக்களை
    வல்லடிக் காரர் வலிக்கயிற்றாற் கட்டிச்
    செல்லிடு நில்லென்று தீவாய் நரகிடை
    நில்லிடும் என்று நிறுத்துவர் தாமே”9 என்ற வரிகள் மூலம் விளக்குகிறார்.

    அன்புடைமை

    அன்புடைமை என்பது அன்பைக் கொண்டவராக இருத்தல். இது இல்லறத்தார்க்கு மட்டுமன்றி அனைவருக்கும் பொருந்துவது. அன்பு எனும் உள்ளுணர்வே அனைத்தையும் இணைக்கும் பாலம் ஆகும். அது கருணையாலும், கனிவாலும், ஆர்வத்தாலும், மனம் கொள்ளும் உணர்வும், அது கொடுக்கும் விரிந்து படர்ந்த இடமும், சலுகையும் இன்பமும், இன்னதென்று விளக்க முடியாத நல் எண்ணமுமாகும்.

    அன்புகொண்டு அணுகினால் பிரச்சினைகள் பிரச்சினைகளாகவே தோன்றாது. அன்பு எனும் கருணைகொண்டு பார்க்கும்பொழுது குற்றங்களையும் பொறுத்துக்கொள்ளும், மனமும் அவற்றிற்குத் தீர்வைக் காணும், அறிவும் மேலோங்குமே தவிர கோபம் எனும் குணம் வாராது. உண்மையில் அன்பு செய்வது இன்பமாகும். அன்பு எதையும் குணப்படுத்தும் குணம் கொண்டது. அன்பு தான் சிவம் என்றும், சிவம் தான் அன்பு என்றும் உலக மக்கள் யாரும் அறிந்திருக்கமாட்டார்கள். ஒருவன் அன்புதான் சிவமாகவும் சிவம்தான் அன்பாகவும் இருப்பதாக உணர்ந்தபின், அவர் சிவத்தன்மையை அடைந்து விடுவார் என்கிறார் திருமூலர். இதனை,

    “அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்
    அன்பே சிவமாவ தாரும் அறிகிலார்
    அன்பே சிவமாவ தாரும் அறிந்தபின்
    அன்பே சிவமாய் அமர்ந்திருந்தாரே”10 என்ற வரிகள் மூலம் விளக்குகிறார்.

    உதவி

    உற்றாருக்கும், உறவினருக்கும், கண்ணில் பட்டாருக்கும் உதவவேண்டிய பொறுப்பு மனிதப் பிறவிகளுக்குக் கடமையாகிறது. பிறருக்காக இரக்கப்படும் மனம், மற்றவர்களுக்கு உதவும் மனப்பான்மை மனிதர்களுக்கு அமைவது மாபெரும் வரம். பிறரின் கனவுகளை அடைய ஒருவர் உதவினால், அவர் தன்னுடைய இப்பிறவிக்கான இலக்கை மிக எளிதாக அடைந்துவிட முடியும் என்பது இறைக்கோட்பாடு மட்டுமன்று இயற்கை விதியும்கூட. ஒருவர்க்கு செய்யும் உதவி அதே வடிவத்தில் திரும்பக் கிடைக்காது. அது ஏதோ ஒரு வழியில், ஏதோ ஓர் உருவத்தில் கிடைத்தே தீரும். கைம்மாறு கருதாது உதவி செய்வது சிலரின் இயற்கைக் குணமாக அமைந்துவிடுகிறது. அத்தகைய குணம் கொண்ட மனிதர்கள் எப்போதும் போற்றுதலுக்கு உரியவர்கள்.

    பிறருக்கு உதவி செய்யும்போது பயனை எதிர்பார்க்காமல் உதவிசெய்ய வேண்டும். அவ்வாறு செய்கின்ற உதவிதான் உதவியாகக் கருதப்படும். பயனை எதிர்பார்த்துச் செய்வது உதவியாகாது. இதைத் திருவள்ளுவர்,
    “வறியார்க்கு ஒன்று ஈவதே ஈகை மற்றெல்லாம்
    குறியெதிர்ப்பை நீரது உடைத்து”11     என்ற வரிகள் மூலம் விளக்குகிறார். உதவி செய்பவரைத் திருக்குரான் “(அவர் எத்தகையோரென்றால்) தம்மைத் தூய்மைப்படுத்தியவராகத் தம் பொருளை (இறைவன் பாதையில்) கொடுக்கிறார். மேலும், தாம் பதில் (ஈடு) செய்யுமாறு பிறருடைய உபகாரமும் தம்மீது இல்லாதிருந்தும். மாறாக மேலான தம் இறைவனின் திருப்பொருத்தத்தை நாடியே (அவர் தானம் கொடுக்கிறார்). வெகு விரைவிலேயே (அத்தகையவர் அல்லாஹ்வின் அருள் கொடையால்) திருப்தி பெறுவார்.”12 என்று குறிப்பிடுகிறது. வேறுபட்ட சமயமாக இருந்தாலும், உதவிசெய்தல் என்ற சிந்தனையில் எல்லாச் சமயங்களும் ஒரே கருத்தை விளம்புகின்றன.

    உதவி செய்தல் பற்றித் திருமூலர் குறிப்பிடும்போது, தானம் செய்ய முடியவில்லையே என்று எவரும் கவலைப்பட தேவையில்லை. உண்ணும் உணவில் ஒரு கைப்பிடி உணவைக் கண்ணில் தெரியும் காக்கைக்கு இட்டு உதவலாம். அத்தகைய நிலையை எட்ட முடியவில்லை எனில், பசுவிற்கு ஒரு கைப்பிடி வைக்கோலை எடுத்து உண்ணக்கொடுக்கலாம். அத்தகைய சூழலும் கைவரப்பெறவில்லையெனில் அருகில் உள்ளவரின் மனம் புண்படும்படி பேசாமல் இனிமையான சொற்களைப் பேசினாலே போதுமானது. அதனை மிகப்பெரிய தானமாகக் கருதலாம் என உதவி செய்வது குறித்து மிக எளிமையான முறையில் விளக்குகிறார். இதனை,

    “யாவர்க்கு மாம்இறை வற்கொரு பச்சிலை
    யாவர்க்கு மாம்பசு விற்கொரு வாயுறை
    யாவர்க்கு மாம்உண்ணும் போதுஒரு கைப்பிடி
    யாவர்க்கு மாம்பிறர்க் கின்னுரை தானே”13 என்ற திருமந்திரத்தின் வரிகள் விளக்குகின்றன. 

    அறம்

    ‘அறு’ என்ற வினைச்சொல்லின் அடியாகப் பிறந்ததே ‘அறம்’ என்னும் சொல். இச்சொல்லுக்கு அறுத்துச் செல், வழியை உண்டாக்கு, உருவாக்கு, துண்டி, வேறுபடுத்து என்ற பலவகைப் பொருள்கள் வழங்கி வருகின்றன. இத்தகைய சொல் ஆராய்ச்சியின் அடிப்படையில் அறம் என்னும் சொல்லிற்குப் பின்வருமாறு விளக்கம் கூறலாம். மனிதன் தனக்கென வரையறுத்துக் கொண்ட ஒழுக்க முறைகளின் தொகுதியே, முழுநிறை வடிவமே அறம் என்று கூறலாம். ‘பிறவிதோறும் மனிதனைப் பற்றிக்கொண்டு வரும் தீவினையை அறுத்தெறிவதே அறம்’ என்ற ஆன்மீக விளக்கமும் இதற்குத் தரப்படுவதுண்டு. உலகம் ‘சீரழிந்து’ கொண்டிருந்தாலும், யுக யுகமாக உலகைத் தாங்கிப் பிடித்து நிற்கும் மிக இன்றியமையா விழுமியம் அறமாகும்.

    அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்றாகும் என்று தவறு செய்யும் ஆட்சியாளர்களைக் கொன்று போடும் வல்லமை உடையது என்று சிலப்பதிகாரத்தில் அறம் போற்றப்படுகிறது. திருவள்ளுவர் முப்பாலில் முதல் பாலாக அறத்துப் பாலை வைத்தார். அறம் பாடுவது தமிழ்ப் புலவர்களின் வலிமையான ஆயுதமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அறிவை இழிவுபடுத்தும் எவரையும் அறம்பாடி ஒழிக்கும் வல்லமையைத் தமிழ்ப் புலவர்கள் காலந்தோறும் கைகளில் வைத்திருந்தார்கள்.

    இப்படிப்பட்ட அறத்தை ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் இலக்கிய மேதைகள் அடையாளம் கண்டு சமூகத்துக்கு அறியத் தருகிறார்கள். அறத்தைப் பேணவில்லையெனில் பல்வேறு துன்பங்களை அடைய நேரிடும் என்று திருமூலர் குறிப்பிடுகிறார். அறம் செய்யாவிட்டால் மனதிலே மாசு உருவாகும். ஞானத்தை அடையமுடியாது. செல்வம் நிறைந்திருந்தாலும் தான தர்மம் செய்யமுடியாது. கண் இருந்தும் குருடர் என்ற நிலையையே அடைய நேரிடும். தன்னைக் காப்பாற்ற எண்ணிலடங்கா பொருட்கள் வைத்திருந்தாலும், காலன் வரும்போது அறம் செய்யாத ஒருவரால் தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாது என்று குறிப்பிடுகிறார். இதனை,

    “அழுக்கினை ஓட்டி அறிவை நிறையீர்
    தழுக்கிய நாளில் தருமமுஞ் செய்யீர்
    விழித்திருந் தென்செய்வீர் வெம்மை பரந்து
    விழிக்கவன் றென்செய்வீர் ஏழைநெஞ் சீரே”14 என்ற பாடல் வரிகள் விளக்கி நிற்கின்றன.

    பிறன்மனை நோக்காமை

    “பிறன்மனை விழையாமை” ஆண்களுக்கென உரைக்கப்பட்ட ஒரு விழுமியமாகும். காம இன்பங்களைத் தன் மனைவியிடம் பெறுதல் ஒழுக்கம். பிறன் இல்லாளை விரும்பி அடைதல் மற்றவர் உரிமையில் தலையிடும் அறமற்ற தீயசெயல். உயிர்கள் அனைத்திற்கும் உள்ள இணைவிழைச்சு இயல்பூக்கமாயினும், புறத்தொழுக்கம் இருப்பின் இல்வாழ்க்கைச் சிறக்காது என்பதால், மாந்தரை ஒரு வரையறைக்குள் கொண்டுவரப் பெற்றுள்ளது. பெண்ணுக்குக் கற்புப் போன்று ஆண்களுக்குப் பிறன்மனை நயவாமை வேண்டும் என்கிறது அற இலக்கியமும், பக்திப் பனுவல்களும். அடுத்தவனுடைய பொருளான மனைவிமீது காமுறுவது பேதைமை, தீமை, பழி, பாவம் என்று குறிப்பிடுவதோடு நின்றுவிடாமல் பிறன்மனை நோக்கா ஆண்களைப் பேராண்மை என்று தமிழ் இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

    வள்ளுவர் முதலான அறநூலோர் வாழ்ந்த காலத்தில்தான் தமிழ் இலக்கிய உலகில், ஆணுக்குப் பிறனில் விழையாமை என்ற பாலியல் அறம் கூறப்பட்டது என்பர். ஆண்களுக்குப் பாலியல் ஒழுக்கத்தை வலியுறுத்துவது “பிறனில் விழையாமை” அதிகாரம். மற்றவர் மனைவியை காம மயக்கத்தோடு நோக்குவதற்கு எதிரான வள்ளுவரின் போராட்ட உணர்வு இவ்வதிகாரத்தில் நன்கு புலப்படும். இத்தகைய விழுமியம் எல்லா இலக்கியங்களிலும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. இத்தகையக் கருத்தைத் திருமூலரும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கைத் துணையாளை விடுத்து அடுத்தவர் மனைவியைக் காமுறும் செயல் என்பது காய்த்த பலா இருக்க ஈச்சம் பழத்திற்கு அலையும் வாழ்க்கையாகிவிடும் என்கிறார். இதனை,

    “ஆத்த மனையாள் அகத்தில் இருக்கவே
    காத்த மனையாளைக் காமுறுங் காளையர்
    காய்ச்ச பலாவின் கனியுண்ண மாட்டாமல்
    ஈச்சம் பழத்துக் கிடருற்ற வாறே”15 என்ற வரிகள் மூலம் விளக்குகிறார். 

    நிலையாமை

    நிலையாமையாவது தான் என்று நினைத்திருக்கின்ற உடம்பும் தனது என்று நினைத்திருக்கின்ற செல்வமும் நிலை நில்லாமையைக் கூறுவது. ஒருவனது வாழ்நாள், அவ்வாழ்நாளில் அவனது இளமை, செல்வம், யாக்கை எல்லாம் நிலையற்றவை என்பது அறியப்படவேண்டும். செல்வம், யாக்கை, இளமை முதலானவற்றின் நிலையாமை பற்றிய உணர்வு ஒருவரது வாழ்வைப் பயனுடையதாக்கும். சிந்தித்துப் பார்த்தால், உலக வாழ்வே நாடகம்போல் தோன்றும். நாடகக்காட்சி போன்று நிகழ்ச்சிகள் சுழன்று சுழன்று செல்கின்றன. உடைமைகள், பதவிகள், அரசு, எல்லாம் உலகமேடையில் மாறுதல்களை தோற்றுவிக்கின்றன.

    “பாங்கருஞ் சிறப்பின் பல்லாற்றானும்
    நில்லா வுலகம் புல்லிய நெறித்தே”16     என்ற தொல்காப்பிய அடிகள் நிலையாமைச் சான்று பகர்கின்றன. இதற்கு நச்சினார்க்கினியர் “உயிரும் உடம்பும் செல்வமும் இளமையும் முதலியவற்றாலும் நிலைபேறில்லாத உலகம்” என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

    நிலையில்லாத வாழ்க்கையின் தன்மையை அறிந்து அதன்வழி நடப்பதே சிறந்த வாழ்க்கையாகும். நிலையில்லாதவற்றை நிலையானவை என்று மயங்கி வாழ்பவர்கள் இழிநிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள் என்பதை வள்ளுவர்,

    “நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்
    புல்லறி வாண்மை கடை”17     என்ற அடிகள் மூலம் உணர்த்துகின்றார்.

    “இளமையும் நில்லா யாக்கையும் நில்லா
    வளவிய வான்பெருஞ் செல்வமும் நில்லா”18     என்ற மணிமேகலைப் பாடல் வரிகளும் இளமை நிலையில்லாதது, யாக்கை நிலையில்லாதது, செல்வம் நிலையில்லாதது என்று குறிப்பிடுகின்றது.

    திருமணம் போன்ற நிகழ்வுகள் புத்தாடை உடுத்தி பலர் நடுவே நடைபெறும். அப்போது மகிழ்ச்சியோடு இருப்பர். இறுதி காலத்தில் இறந்த பிறகு அத்தா என்று அலறி அழைத்தாலும் புரண்டுபடுக்க முடியாது. அப்போது சுடுகாடு செல்வதற்கு பல்லக்கு ஏறி செல்ல நேரிடும். எனவே இவ்வுலகில் எதுவும் நிலையில்லாதது என்பதை,

    “மன்றத்தே நம்பி மாடம் எடுத்து
    மன்றத்தே நம்பி சிவிகைபெற் றேறினான்
    மன்றத்தடி நம்பி முக்கோடி அழங்கினான்
    செற்றத்தா வென்னத் திரிந்திலன் தானே” 19 என்ற வரிகள் மூலம் திருமூலர் விளக்குகிறார்.

    இளமை நிலையாமை

    உலக உயிர்கள் நிலையற்றவை. உலகத்துத் தோன்றும் எவ்வுயிரும் நிலைபெற்றுத் தங்குவதில்லை. நிலையாமை என்பதற்கு “அநித்தியம், உறுதியின்மை”20 என்று பொருள் ‘Instability’ என்ற ஆங்கிலச் சொல்லிற்கு இணையான தமிழ்ச்சொல்லே நிலையாமை என்பதாகும். தமிழ் இலக்கியங்கள் அக, புற மற்றும் அறக்கருத்துகளோடு நிலையாமைச் சிந்தனைகளை மக்களுக்கு எடுத்துரைக்கின்றன. நிலையாமையைத் தொல்காப்பியர் புறத்திணையியலில்,

    “காஞ்சி தானே பெருந்திணைப் புறனே
    பாங்கருஞ் சிறப்பின் பல்லாற் றானும்
    நில்லா வுலகம் புல்லிய நெறித்தே ”21 என்று கூறுவர். இதனால் இவ்வுலக வாழ்வு நிலையற்றது என்ற தொல்காப்பியரின் கருத்தை உணர முடிகிறது. தொல்காப்பிய உரையாசிரியரான இளம்பூரணரின் கருத்துப்படி நிலையாமை மூவகை என்பதனை, “காஞ்சி என்னும் திணை பெருந்திணை என்னும் அகத்திணைக்குப் புறனாம். அது பாங்காதல் அரிய சிறப்பினாற் பல நெறியாயினும் நில்லாத உலகத்தைப் பொருந்திய நெறியையுடையது. நிலையாமை மூவகைப்படும். இளமை நிலையாமை, செல்வம் நிலையாமை, யாக்கை நிலையாமை என இவற்றுள்”22 என்ற கூற்றினால் அறிய முடிகிறது.

    வள்ளுவர் நிலையில்லாதவற்றை நிலையானதாகக் கருதுவதனைப் ‘புல்லறிவாண்மை’ என்று கூறுவதனை,

    “நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்
    புல்லறி வாண்மைக் கடை    ”23 என்ற குறள் விளக்குகிறது.

    மனித வாழ்க்கையில் வசந்த காலமாகக் கருதப்படுவது இளமைப் பருவமாகும். எப்பருவமும் நிலைத்து நிற்பதில்லை. இளமை நிலையாமையைத் தொல்காப்பியர், “கழிந்தோர் ஒழிந்தோர்க்குக் காட்டிய முதுமை”24 என்று கூறியுள்ளார். நாள்தோறும் கிழக்கே தோன்றுகின்ற பகலவன் மெல்ல மெல்ல உச்சிக்கு ஏறுகிறது. அதுபோலவே கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கீழிறங்கி மேற்கே மறைகின்றது. இங்ஙனம் மறைவதை ஒவ்வொரு நாளும் பார்த்திருந்தும் அகக் கண்ணாகிய திருவடியுணர்விலார் தமக்கும் இந்நிலைமை வரும் என்று நினைப்பதில்லை. இளங்கன்றானது ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல முதிர்ந்து சில ஆண்டுகளில் எருதாய் ஆகின்றது. பின் இறந்துபடுகின்றது. அவ்வாறுதான் ஒவ்வொருவரின் இளமை வாழ்வும் நிலையில்லாமல் இருக்கிறது என்பதை,

    “கிழக்கெழுந் தோடிய ஞாயிறு மேற்கே
    விழக்கண்டும் தேறார் விழியிலா மாந்தர்
    குழக்கன்று மூத்தெரு தாய்ச்சில நாளில்
    விழக்கண்டும் தேறார் வியனுல கோரே”25     என்ற வரிகள் மூலம் திருமந்திரம் விளக்கி நிற்கிறது.

    கள்ளுண்ணாமை
    “வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்வான் வானுறையும்
    தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.”26

    என்ற குறட்பாவானது “மனிதன் வாழ வேண்டிய நெறியுடன் வாழ வேண்டும்” என்பதை வலியுறுத்துகின்றது. இதனைச் சான்றோர்கள் பொய், களவு, கொலை, மது, மாது என்பன விலக்கி, சிறப்புடன் வாழவேண்டும் என்கின்றனர். இல்வாழ்க்கையின் இலக்கணம் என்பதுவும் இதுவே. மனிதன் சிறந்த முறையில் தாமும் வாழ்ந்து, தம்மைச் சேர்ந்த அனைவரையும் வாழவைக்க வேண்டும் என்பதேயாகும். இதுவே சிறந்த மனிதத்துவமாகவும் கருதப்படுகின்றது. ஆனால், இன்று பலர் விலை கொடுத்து, மெய்யை மறந்து, மதுவை வாங்கி, அறிவை மயக்கி வாழும் முறை தெரியாது அல்லல்படுகின்றனர். இதனை வள்ளுவன்,

    “கையறி யாமை யுடைத்தே பொருள் கொடுத்து
    மெய்யறியாமை கொளல்”27     என்று குறிப்பிடுகிறார். உலக மக்களின் ஆரோக்கியமான நல்வாழ்விற்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக மது இருந்து வருகின்றது. இதனால் மனித குலமே சீரழிந்து கொண்டிருக்கின்றது. புத்தாக்கங்கள் நிறைந்த புதுமையான உலகில் மேல்நாட்டுத் தயாரிப்புக்களும், உள்நாட்டுத் தயாரிப்புகளும் விதம் விதமான விளம்பர உத்திகளின் ஊடாக புதிய புதிய வடிவங்களில் அறிமுகமாகிய வண்ணமே உள்ளன. இதன் காரணமாக பல கோடிக்கணக்கான குடும்பங்கள் குடும்பத் தலைவரின்றி வாழவேண்டிய கட்டாயச் சூழலுக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். தற்காலத்தில் ஆண்கள் மட்டுமின்றிப் பெண்களும் மதுவை நோக்கி படையெடுக்கின்றனர். எனவே அக்குடும்பம் துன்பம் நிறைந்த குடும்பமாக மாறிவிடுகிறது. மதுவிற்கு அடிமையானவரும், மதுவிற்கு அடிமையானவர்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களும் சில நேரங்களில் பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர். இதனைத் திருமந்திரமும், தங்கள் உடலையும் உணர்வையும் ஒருங்கு சுருக்கும் முழுமூடத் தன்மை வாய்ந்த இயற்கையும் செயற்கையுமாகிய கள்ளினை உண்பர். அவர்கள் அறமுறையும் அருள் முறையும் அகன்று பாவநெறியிற் செல்வோராவர் என்று குறிப்பிடுகிறது. இதனை,

    “கழுநீர்ப் பசுப்பெறில் கயந்தொறும் தேரா
    கழுநீர் விடாய்த்துத்தங் காயஞ் சுருக்கம்
    முழுநீர்க் கள்ளுண்போர் முறைமை அகன்றோர்
    செழுநீர்ச் சிவன்தன் சிவானந்தத் தேறலே”28

    உயிர்கள் இன்புற்று வாழவேண்டுமாயின் நல்லதைச் செய்து தீயதை விலக்கி மனிதப் பிறவியின் நோக்கத்தை ஈடேற்ற வேண்டும் என்று மேற்கண்ட வரிகள் உணர்த்தி நிற்கிறது.

    நிறைவுரை

    வாழ்வியல் என்றால் என்ன என்பது பற்றியும், பழங்கால இலக்கியங்களில் சுட்டப்பட்டுள்ள வாழ்வியல் சிந்தனைக் கருத்துகளும் தொகுத்தளிக்கப்பட்டுள்ளன.

    கொலைத் தொழிலில் ஈடுபடுகிறவன் விரைவில் கூற்றுவனால் கொல்லப்படுவான் என்றும் கொலை செய்யாதவனுடைய உயிர் அவனின் உடலில் நீண்ட நாள் நிலைபெற்று வாழுமென்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

    அன்புதான் சிவமாகவும், சிவம்தான் அன்பாகவும் இருப்பதாக உணர்ந்தபின், ஒருவன் சிவத்தன்மையை அடைந்து விடுவான் என்று அன்புடைமைப் பற்றி வலியுறுத்தப்பட்டு;ள்ளது.

    உதவி செய்வதற்குப் பொருட்செல்வம் தேவை. பொருட்செல்வம் இல்லையெனில், அடுத்தவரைக் காயப்படுத்தாத இனிய சொற்களைப் பேசினாலே உதவி செய்ததற்குச் சமமாகும் என்று எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.

    அறம் செய்யாவிட்டால் மனத்திலே மாசு உருவாகும். ஞானத்தை அடையமுடியாது. செல்வம் நிறைந்திருந்தாலும் தான தர்மம் செய்யமுடியாது. கண் இருந்தும் குருடர் என்ற நிலையை அடைய நேரிடும். தன்னைக் காப்பாற்ற எண்ணிலடங்காப் பொருட்கள் வைத்திருந்தாலும், காலன் வரும்போது அறம் செய்யாத ஒருவரால் தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாது என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

    தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கைத் துணையாளை விடுத்து அடுத்தவர் மனைவியைக் காமுறும் செயல் என்பது இன்பத்தை விடுத்துத் துன்பத்தைத் தேடும் வாழ்க்கையாகிவிடும் என்பது வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

    நிலையில்லாத வாழ்க்கையின் தன்மையை அறிந்து எதன் மீதும் பற்றில்லாமல் வாழ்வதே சிறந்த வாழ்வின் அடையாளம் என்று உரைக்கப்பட்டுள்ளது.

    இளமைக் காலம் என்பது சூரியன் தோன்றி மறைவது போன்றதாகும். எனவே இளமைப் பருவத்தில் ஈடுபாடில்லாது இருக்க வேண்டும் என்று எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.

    இறைத்தன்மை மறந்து, அறிவை மயக்கும் கள்ளுண்பவர் அறமுறையும் அருள் முறையும் இழந்து பாவநெறியில் செல்பவர்களாக இருப்பர் என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

    சான்றெண் விளக்கம்

    1. புறநானூறு, பா.எ., 195.
    2. மேலது, பா.எ., 192.
    3. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.596.
    4. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.987.
    5. சந்திரசேகரன். இரா (ப.ஆ), தமிழ் இலக்கியம் வாழ்வியல் நெறி, பக். 146- 147.
    6. புறநானூறு. பா.எ., 192.
    7. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ. 326
    8. ஒளவையார், கொன்றை வேந்தன் பா.எ. 63
    9. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ.240
    10. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ – 257
    11. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.221
    12. திருக்குர்ஆன் 92:18-21
    13. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ. 252
    14. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ.254
    15. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ.244
    16. தொல்காப்பியர், தொல்காப்பியம், பொருள். நூற். 78
    17. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.331
    18. சீத்தலைச் சாத்தானார், மணிமேகலை, சிறைசெய்காதை, 135.36
    19. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ. 193
    20. பி.இராமனாதன், கழகத்தமிழ் அகராதி, ப.610
    21. தொல்காப்பியர், தொல்காப்பியம், பொருள்.புறத்.76
    22. இளம்பூரணர் (உ.ஆ), தொல்காப்பியம், பக்.125-126)
    23. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.331
    24. தொல்காப்பியர், தொல்காப்பியம், பொருள்.புறத்.77
    25. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ. 171
    26. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.,50
    27. திருவள்ளுவர், திருக்குறள், கு.எ.925
    28. திருமூலர், திருமந்திரம், பா.எ. 824

    முதன்மை ஆதாரம்: திருமூலநாயனார் – திருமந்திரம், திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், லிமிடெட், 79, பிரகாசம் சாலை, சென்னை – 01, மறுபதிப்பு – 1979
    துணைமை ஆதாரம்: ஒளவையார் -கொன்றைவேந்தன்,திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், லிமிடெட்,  79,பிரகாசம் சாலை, சென்னை – 01, மறுபதிப்பு – 1985

    துரைசாமிப் பிள்ளை. சு (உ.ஆ) – புறநானூறு,திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், லிமிடெட்,  154, டி.டி.கே. சாலை, சென்னை – 18, மறுபதிப்பு – 1990

    தொல்காப்பியர் – தொல்காப்பியம், திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், லிமிடெட், 79, பிரகாசம் சாலை, சென்னை – 01, மறுபதிப்பு – 1985

    *****

    கட்டுரையாளர் – உதவிப்பேராசிரியர்
    முதுகலை & தமிழாய்வுத்துறை
    ஜமால் முகம்மது கல்லூரி (தன்னாட்சி)
    திருச்சிராப்பள்ளி – 620 020
    தமிழ்நாடு, இந்தியா.
    கைபேசி எண் 9865721142
    மின்னஞ்சல் sirajudeensvmtamil@gmail.com

     

     

    Share

  • Samasam in Keralapaniniyam and Veerachozhiyam

    -Dr. Hepsy Rose Mary. A

    Leelathilakam, Malayala Bhasha viyakaranam  and Kerala paniniyam are notable Grammatical works of Malayalam Language.  Among these Keralapaniniyam is practiced well from the school to College in the State of Kerala.  In his introduction, A.R. Rajarajavarma mentions that Kerala Paniniyam mostly follows the Grammatical work of Paniniyam in Sanskrit.   Veerachoziyam a grammatical book in Tamil written after a thousand years of Tholkappiyam.  It is one of the notable works in the history of Tamil Grammar. This book was written for the Tamil Scholars to learn Sanskrit Grammar.  This study deals with the comparative study of samasam in Veerachozhiyam and Keralapaniniyam.

    Definition of Samasam

    Samasam is equalize as Tokai in Tamil Grammatical works.  Tolkappiyam does not describe the definition of compound words in his work.   But the term ‘tokai’ is chosen by him to denote compound. Keralapaniniyam and veerachozhiyam have references for this Grammatical category.  Tokai is combination of two or more words are joining together and absence of affixes in combined words- These concepts prevails in the Tamil Grammatical tradition.

    Tolkappiyam says in his work ‘Ella thokayum oru soll nadaya’  tol.sol 420,’ vettumai thokaye vettumai yiyala’  and ‘vinayin thokaye kaalathiyalum’ .  From these sutras it’s clear that tolkappiyar’s idea on tokai or compound words is the combination of words.

    Veerachozhiyam explains samasam as “Namangalin porutham porul narthokai’ that is a single word contains two or more words reveal one and the same meaning. When explains samasa the author of Kerala Panini depicts as ‘vibakthik kuri kudathe, pathayogam samasam’ ( k.P.181).   It means that compounds as the joining of words without the case marker.  It can be understood from this sutra samasa is the combination of nouns devoid of case markers.  So, it is the common opinion on samasam of all authors.

    Classification of Samasa

    Tolkappiyar divides the compound, in the Tamil language into six kinds.  They are ‘Vetumaithokai (the declension compound) ‘uvamaithokai’ (the compound of comparison, Vinaithokai (the verb compound), panpputhokai ‘(the qualitative compound) ‘ummaithokai’ (the conjunctival or conjunctional Compound) and ‘ anmozhithokai ( the metonymical compound).

    Veerachozhiyam illustrates as follows,

    Tarpurudan palanel kanmathaarayam thangkiya seer
    Narthuvikuthokai  naavaar thuvanthuvam nalla theyvac
    Sorpayan mantharkalal avviyapavam ethennuthonmai
    Karpakamappakarnthaat thokai aarum kanankuzaye’              (v.c 45)

    That is,

    1. Tharpuruda samasam –           declension compound
    2. Palanel samasam ( bahuviri)    – metonymical compound (bahuvrihi is called anmozithokai in Tamil.  P. Meenakshi Sundaram explains the meaning of bahuvirihi, he says that bahu means ‘Much’ virihi means rice; both together denote ‘a person with much rice. Viracoliyam adopt this meaning and named bahuvirihi samasa as palanel samasa.)
    3. Kanmataaraya samaasa –            qualitative compound (the first word is a qualitative or attributive word)
    4. Dvigu samaasam –             ennodupunartha enthokai (dvigu samasa are those compounds which may be called numerical compound where there is a number word and also a noun.  Pirayoka vivekam explains this in Tamil as ennotu porul punarnta entokai.)
    5. Dvandva samaasam –           conjunctional Compound (dvandva samasa is a compound of two or more words in coordinate construction but where the conjuctive particles um / and is absent. It is called ummaithokai in Tamil)
    6. Avviyabva samaasam –     conjunctional Compound (avyayibhava samasa is a compound where a noun is either preceded or followed by indeclinable particle. Pirayoka vivekam explains that in Tamil as follows Munnum pinnum moliyatuttu varum itaicol tokai)

    The verb compound and the compound of comparison are not seen in Sanskrit language.  The avyabava samasa is absent in Tamil language.  The Tamil grammarians include avyabava samasa into conjunctional Compound and tuviku samasa into qualitative compound.   Subramaniya Deetshidar the author of prayoigaviveka opined that   the compound of comparison has been included in qualitative compound.

    The table follows clearly shows the samasa in Tolkappiyam, veerachozhiyam, and Keralapaniniyam.

    Sl. No  

    Tolkappiyam

    		  

    Veerachoziyam

    		  

    Keralapaniniyam
    1. vettumaithokai Tarpurudan Tarpurudan
    2. Anmozithokai Palanel/ bahuvirhi bahuvirhi
    3 ummaiththokai Tuvanthuvan Tuvanthuvan
    4 panputhokai Kanmathaarayam
    5 uvamaththokai Thuviku
    6 vinaithokai avviyabavam

    The significance of meaning in samasa

    Tolkappiyam explains that the above six kinds of compounds significance of meaning lies in four different was as follows.

    1. Meaning lies on the prior words
    2. Meaning lies on the later words
    3. Meaning lies on the Prior words and later words
    4. Meaning lies outside the compound word

    Viracoliyam does not have its own opinion on this.  But it follows the system above mentioned by Tolkappiyam.

    In Malayalam Keralapaniniyam follows only three types, taking the importance of component parts into consideration.  They are,

    1. Tatpurusan – importance given for the later words

    Eg: talavedana- tala _ vedana

    1. Bahuvirhi – importance given for word standing outside the compounded words.

    Eg. Tamarakkannan

    1. Dvantavan – some importance given to all words

    Eg. Achanammamar

    Meaning lies on the prior words are not explains by Keralapaniniyam.

    Structure of samasa

    The Structure of Samasa are not mentioned in Tolkappiyam and Veerachozhiyam. But it is described by the commemntators. The author of Kerala Paninayam describes it in detail. He denotes the structure with the words in samasam. This reveals the peculiar ability of author of Kerala Paniniam

    1. With Infinitive Verb+Verb –            Rekshichu Kolka
    2. Noun + Verb                      –           Nila Nilkuka
    3. Adjectival Participle +Noun –            Pettamma
    4. Noun – Adjectival Participle + Noun Thenolum Vani
    5. Noun+Noun                        –           Porkudam , Ramanattam
    6. Adjective + Noun –           Vensamaram, Sembaruthi
    7. Tatpirusa samasa – declensional Compound

    When a compound word is devoid of the case marker  and the elaborated word meaning is hidden,  it is called vettumai  thokai.  When the case marker can be seen clearly in a compound and when it is hidden also will expressed the same meaning if the meaning differs in two cases does not mean as a compound word.

    As discussed vettumai thokai is the combined form of a word which has the hidden case markers inside, the meaning of the line combined word form must be equal to that of the unhidden case markers.

    Structure of tatpurusa samasa

    The Commentators Described that the structure of Vettumai Thokai is Noun + Noun. But in veerachozhiyam and Kerala Paniniyam, the difference in the above said structure can be seen.

    Eg. Nilamkadanthaan (nilathai kadanthaan)  non + verb

    Classification of tatpurusa

    Tolkappiyam does not classified declension compound into further categories.  But it is clear from his examples that declension compound has six categories.  Viracoliyam classifies tatpurusa samasa into eight different kinds as follows,

    ‘eluvai muthalodu vettumaiyOdum ezum thadaiyil
    Vazhuvatha nanjodum ettaam tarpurudan    –            v.c 46

    The author of viracoliyam and its commentators does not use any Sanskrit technical terminology for the classifications of its tatpurusa samasa. (declensional compound.) But Kerala paniniyam uses all kinds of Sanskrit terminology.

    The table follows clearly the the classification of tatpurusa  samasa in veerachozhiyam and Keralapaniniyam are arranged side by side along with examples.

    Sl. No  Viracoliyam Keralapaniniyam
    1  Eluvia vettumai tatpurusan

    Eg. Markalitinkal

    		 1.     Nirdesika – fedam avuka

    2.     Karrmadharayan- Eg. Konna thennku-

     
    2 Irandam vettumai  tatpurusa

    Eg: kutitanki, malaitanki

    		 Pratigraahiha –  Eg. Paakku vetti
    3 Muntam vettumai tatpurusa

    Eg. Taai naalvar

    		 Samyojika – Eg. panthokkum
    4 Nankam vettumai tatpusa

    Eg. Malzaikudai

    		 Uddesika- Eg. homapura
    5 aintam vettumai tatpusa

    Eg:aattuppaal

     

    		 Prajojika – Eg. Mangakari
    6 Aaraam  vettumai tatpusa

    Eg: kottan mahan

     

    		 Sambandika – Eg.marappodi
    7 Elam  vettumai tatpusa

    UUrkuruvi

     

    		 Adarika- Eg. toolvala
    8 Nannju  tatpurusa

    Eg. atharma

    		  Ninnu – Nadu ninngi
    9 – Kurichu – aanappranthu

    The eighth variety of tatpurusa is called nannju tatpurusa.  As started in Viracoliyam ( 46) it occurs only in Sanskrit where a negative particle na occurs as a before the consonant and as an before vowels

    Eg. Na+ asvam-       = an + asvam – anasva- one which is other than the horse.

    Na+ darma – = a + darma – adarma

    In Veerachozhiyam and Kerala Paninaim Instead of the structure Noun + Noun; Noun + Verb is also seen.

    Eg. Malai thaangki, naadu ningi

    Bahuvirihi samasa Metonymical

    Acording to Tolkappiyar  anmzhithokai or the metonymical compound is formed of the qualitative, conjunctival r declension  compound.  The member of the anmolitokai may stand to each other to any of the three relations viz qualifier non relation, conjunctive relation or case relation.

    Eg. Vellaithai vanthal – qualifier noun

    Takaranazal pusinaal – takaramum nazalum enaitha santhu – conjuctive

    Pottodi  vanthal – case relation

    Heralapanniiniyam says that ‘A visesana is compounded with visesya to show the among ‘one whohas is a bahiviri samasa. Eg: naan muhan

    Types of bahuvirihi samasa

    Keralapaniniyam following Sanskrit grammatical  works  and divides bahuvrihi samasa  into three divisions.

    1. Upamagarbha: That with a middle word indicating sameness is upamaafarbham

    Eg.      Kaanjaneermizhi – a lady whose eye is like a lotus.

    Here the word denoting similarity is mentioned.

    1. Upamaluptham – where the word showing similarity.

    Eg. Matimuhi  –  one whose face is like a moon

    1. Upamanaluptham – That in which the modifier ( upamanam) is lost is

    Eg. Pedakanni – a lady whose eyes are like those of  a deer.

    The above said three division comes under tholkappiyars ummaithogai the author of keeralapaniniyam describes these with the Sanskrit terminologies.

    Veerachozhiyam states the kind of bahuvirihi samasa as follows,

    Irumozhi panmozhi pinmozhi ennodirumozhi enn
    Maruvum vithiyaarilakkana mattai sahamunmozhi
    Paravun thikantharalathodai ennap palanel toka
    Viriyumorezavai vettu mozhipporl melliyale. Vc 40

    Anmozhithogai is known as palanelhogai by puthamithiranar perunthevanar, the commentator of virachozhiyam  called this as bahuvirr samasa.   Viracozhiyam divides bahuvirihi samasa in seven kinds.

    1. Irumolithokai: Compound with two words.

    Eg. Kaluthadai – one who wears a cloth around his neck.

    1. Panmozithokai: a compound having more than two words.

    Eg.  Mayiladuthurai- a place name

    1. Pinmozhi entokai: A compound where the second word is a number.

    Eg. Inna narpathu, purananuuru

    1. Irumozhi entokai: both the words denote a number.

    Eg. Aintaru

    1. Vithiyariklakkanatokai: This does not occur except in Sanskrit.

    Eg. Desadesi: when a fight spreads from country to country it is called desadesi

    Dandadandi- when a fight starts with striking with clubs it is called dandadandi.

    1. Cakamunmolithokai: saneethi were saha become

    Sa + neethi (nithiyodu kuudi varupavan)

    1. Tikantharalat tokai

    Direction in between two directions given by the two members of a compound.

    Eg. Tenkilakku, thenmerukku.

    The table follows clearly shows the classification of bahuvirihia  samasa in veerachozhiyam and Keralapaniniyam are arranged side by side along with examples.

    Sl. No Veeracholiyum                                              Kerala paniniyam
    1 Irumozhithogai upamakapam
    2 Panmozhithokai upamalupatham

     
    3 Pinmozhi entokai upamanalupatham
    4 Irumozhienthokai

     
    5 Vithiyariklakkanatoka
    6 Cakamunmolithokai
    7 Tikantharalat tokai

     Dvandva samasam

    Dvandva samasa is  ummaithokai in Tamil.  Ummaittokai or the conjunctival compound is that in which two nouns many nouns, nouns of measurement, nouns denoting countable objects, nouns of weights or numerals are combined together.  It is evident from tolkappiyam that only the conjenctival compounds may be formed of more than two words. Eg. Kapila paranar, puliverkondai.  Keralapaniniyam says that, words of equal importance are combined omitting the coplative conjunction.

    Classification of duvandva samasa

    Tholkappiyar divides it into six types ummaithokai in tamil.  They are,

    1. Irupeyar ummai thogai
    2. Palpeyar ummai thogai
    3. Alavupeyar umai thogai
    4. Enniyar peyar ummai thogai
    5. Nirai peyar ummai thogai
    6. Enpeyar ummai thogai

    Veeracholiyam describes it based on tholkappiyam.

    Ex: Irupeyar ummai thogai –Payaru thovarai

    Palpeyar ummai thogai – sulabumikae thippu

    Alavupeyar umai thogai – thooni pathoku

    Enniyar peyar ummai thogai -muppathumoovar

    Nirai peyar ummai thogai – kolanjakal

    Enpeyar ummai thogai- pathinmotu,aayinathu

    In Sanskrit, it is known as danduva samasam and it is of two kinds

    1.itharethara dvanva

    2.samakaram dvandva

    Itharetharthokai –   It is the dvandva which ends in the human plural.  The examples for two words are kapila paranar, cera cola pandiyar is the examples for more than two words.

    Ex: kapilaparanar

    Cholapandiyar

    Samakaraha dvandva —  samahara dvandva is in Tamil  iray vanta akkirinai ummaittokai. The dvandva which acts as neuter singular.  This may consist of two or more words.

    Eg. Aram poruk, uvappathinanku

    Kerala panniniyam describes this as word of equal importance are combined omitting the compilative conjunction. The dvandva compounds of numerals show the meaning.

                Ex:  accanammamar, Ancharu, Pathu pathinanchi, kaikalu

    Conclusion

    When we compare Veeracholiyam and Keralapaniniyam generally we found these two grammars follow paniniyam.  Keralapaniniyam not talk about the avyabhava samasam and duvihusamasam.  Even though Veeracholiyam and Keralapaniniyam follows Sanskrit moduels. Among these Keralapaniniyam has given more importance to Malayalam Samasa in many ways.

    Bibliography

    • Eluthachan .K. N The History of the Grammatical Theories in Malayalam, DLA, Trivandrum.
    • T. V(Editor) Veerachozhiyam, Nachiyar Publication, Trichy, 2005.
    • M, Treatment of Morphology in Tolkappiyam , DLA, Trivandrum, 1973.
    • Meenakshi Sundaram. T.P – Foreign Models in Tamil Grammar – D.L.A, 1974.
    • C. J- KeralaPaaniniyam, ISDL, Trivandrum
    • Subramania Thedshithar – Prayokavivekam, Madras the S.I.S.S.W Publishing society, Tirunelveli ltd, 1973.

    *****

    The writer is an Assistant Professor
    Department of Tamil, University of Kerala

     

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180821 -Kamsa (fear) and Krishna -A4 lr 100 dpi

    பயமாசை கோபம் பசிதாகம் தூக்கம்
    மயமான மூட மனமே -அயலாம்
    இவைதவிர்த்து ஆழ இதயத்தில் இருக்கும்
    சுவைசுகித்து வாழ சுகம்….!

    பயமில்லா வாழ்வே பெருவாழ்வு மற்று
    ஜயமென்ப(து) எல்லாம்வீண் ஜம்பம் -முயலாமை
    காதை உரைத்தது கீதை உரைத்தது
    ஏதும் உறைக்கலை யே….!

    ஜடமென்(று) அறிந்தும் மடையா உயிரே
    உடம்பை சுமந்தேன் உனக்காய் -அடங்கும்
    மூச்சை மணந்து துரோகம் புரிந்தாய்
    சீச்சீ பழம்நீ புளிப்பு….!

    அத்தனையும் ஆண்டிடும் ஆசை அதிகாரப்
    பித்தனாய் வாழ்ந்து பேதலித்தேன் -அத்தனே
    இத்தரை உண்டியால் ஏக அஜீரணம்
    சத்துணவு போடுசர்வே சா….!

    நானென்(று) இருக்கின்றேன் நானாய் உணர்கின்றேன்
    நானின்றி வேறே நிகழ்வேது -நானொன்றி
    நானோடு நானே நெகிழ்ந்து மயங்கிட
    நானா விதமானேன் நான்…!

    கண்டேன் திருடனை கையும் களவுமாய்
    கொண்டேன் மனச்சிறையில் கைதியாய் -அண்டேன்
    இனிஅவன் பக்கம் தனிமையே சொர்கம்
    கனிநான் அவன்கள்ளக் காய்….!

    ஆபாசம் அச்சம் அழுக்கா(று) அகங்காரம்
    நாபேசும் இன்னா நயவஞ்சக -ஏபாவா!
    என்பக்கம் வாராதே உன்னுருவைப் புண்ணியமாய்
    கண்ணப்பன் மாற்றிடுவான் காண்….!

    அச்சம், அழுக்காறு, ஆசை, வெகுளியை
    துச்சம் எனத்துணிந்து தூக்கியெறி -மிச்சம்
    இருந்திடும் வெற்று இதயக் கதவை
    திறந்திடு சீசே துறந்து….!

    ராமனாய் வாழ்தால் ரகசிய திண்டாட்டம்
    காமனாய்க் காய்ந்து கருகாதே -மாமனைக்
    கொல்லவந்தும், காதலித்து, கீதையும் சொன்னவன்போல்
    மெள்ளமெள்ளக் கண்ணனாய் மாறு….!

    ‘’காலன்(DEATH) ஒருபக்கம், கல்வி(WISDOM) ஒருபக்கம்
    காலடி சங்கரன் கற்றது, -ஸ்தூல
    உடலிது ஓர்நாள் உண்மையில் சேரும்:
    கடலதில் வான்நீர்(RAIN) கலப்பு’’….!

    ’’தூங்கும் முன் தோன்றியது’’….
    ————————————————————-
    ”பாட்டுக்கு நாச்சியார், பரவசம் மீராவால்,
    கூட்டுக்கு ராதை, குவலயப் -பாட்டுக்கு(பாடு),
    பாரதம், வீட்டுக்கு(வீடு) பாகவதம், மாட்டுக்கு
    பேரிதம்நான் சேர்க்கப் பிறப்பு’’….கிரேசி மோகன்….!

    ”பாம்பில் படுத்தவனைப், பத்த வதாரனை,
    சாம்பலான் பத்தினி சோதரனை, -நோம்பன்று,
    கண்ணனை நெஞ்சில் கருதி மணிக்கட்டில்
    கண்ணிநுண் தாம்பாகக் கட்டு’’….கிரேசி மோகன்….!

    Share

  • படக்கவிதைப் போட்டி 174-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    முகம் முழுவதையும் முக்காடிட்டு மறைத்து விழிவழியே கவிபாடும் காரிகையின் நிழற்படத்தை எடுத்து வந்திருப்பவர் PicturesQueLFS. இதனை வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு வழங்கியிருப்பவர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றியை உரித்தாக்குகின்றேன்.

    துணியிட்டு முகத்தை மறைத்தாலும் கள்ளமற்ற மணிவிழிகள் அகத்தின் அழகைத் தெற்றெனக் காட்டுகின்றனவே!  

    இப்படத்திற்குப் பொருத்தமாய்க் கவியெழுத கவிஞர்களை அழைக்கின்றேன்!

    *****

    ”ஆயிழையே! வாய்வழியே சொல்லவேண்டிய மொழிகளையெல்லாம் உன் எழில் விழிகளே அழகாய்ச் சொல்லிவிடுவதால் அதற்குப் போடவேண்டாம் திரை” என்று நிழற்படப் பெண்ணிடம் நளினமாய் உரைக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    விழியே…

    முகத்தை மூடிக் கொண்டாலும்
    மொழிகள் பலவும் பேசுகின்ற
    வகையில் உள்ளன உன்கண்கள்
    வாயின் வேலையைத் தான்செய்தே,
    நகையில் உடையில் வந்திடாத
    நல்ல வுந்தன் அழகினையே
    மிகையாய்ப் பார்வை தருவதாலே
    மூட வேண்டாம் கண்களையே…!

    இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இக்கவிதை மட்டுமே வந்திருப்பதால் போட்டி ஏதுமின்றி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தேர்வாகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன். விடாமுயற்சியோடு ஒவ்வொரு வாரமும் தொடர்ந்து படக்கவிதைப் போட்டியில் பங்கேற்றுவரும் அவரின் ஆர்வத்தையும் அயரா உழைப்பையும் பெரிதும் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share

  • இந்த வார வல்லமையாளர் (275)

    முனைவர் நா.கணேசன்

    இந்த வார வல்லமையாளராக பாரத ரத்தினம் அடல் பிகாரி வாய்பாய் அவர்களை அறிவிப்பதில் வல்லமை மகிழ்ச்சி அடைகிறது.

    அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் (டிசம்பர் 25, 1924 – ஆகஸ்டு 16, 2018) 1996ம் ஆண்டு சில காலமும், 1998ல் இருந்து 2004 வரையிலும் இந்தியாவின் பிரதமராக பதவி வகித்தவர். இவர் பாரதீய ஜனதா கட்சியைச் சேர்ந்தவர். மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தின் குவாலியரில் பிறந்த இவர் திருமணம் செய்து கொள்ளாதவர். 50 வருட பாராளுமன்ற உறுப்பினரான இவர் மக்களவைக்கு 9 முறையும் மாநிலங்களவைக்கு 2 முறையும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இவர் 4 முறை வெவ்வேறு மாநிலங்களில் (உத்தர பிரதேசம், மத்திய பிரதேசம், குஜராத், டெல்லி) இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரே உறுப்பினர் ஆவார். மொரார்ஜி தேசாய் அமைச்சரவையில், வெளியுறவுத் துறை அமைச்சராகவும் இவர் பணியாற்றியுள்ளார்.


    வாஜ்பேயி

    தூய்மைக்குப் பெயர்பெற்ற தலைவர்,  வெற்றி
    தோல்விகளை ஒருநிலையாய்க் கொண்ட மேதை
    வாய்மையிலே வழுவாதார்,  மோசம் என்றே
    வாய்வார்த்தை கூடயிவர் பற்றி நெஞ்சில்
    நோய்தவழும் மனத்தோரும் பேச மாட்டார்
    நுட்பமுடன் பேசுகிற ஆற்றல் மிக்கார்
    தாய்மனத்தர், சுதந்திரப்போர் தன்னில் முன்னர்த்
    தடியடியடியும் சிறைவாழ்வும் பெற்ற வீரர்.

     கவிஞரிவர், எழுத்தாளர், பிரம்மச் சாரி
    கண்ணியவான் , அவர்பேச எழுந்து விட்டால்
    அவையிலுள்ள எதிர்க்கட்சிக் காரர் கூட
    ஆர்வமுடன் கேட்பார்கள், இன்று நாட்டில்
    உவகையுடன் இடங்களுக்குச் சாலை மூலம்
    உலாச்செல்ல முடியுமென்றால் அரிய திட்டம்
    நவையிலதாய் அளித்ததுதான், ஆமாம் தங்க
    நாற்கரமாம் திட்டம்மிகப் பெரிய வெற்றி!

    போக்ரானில் அணுத்திட்டம் செயல்படுத்தி
    புவியறிய வைத்தார் நம் நாட்டின் மேன்மை
    தாக்கத்தான் பாக்கிஸ்தான் முனையக் கார்க்கில்
    சாதனையைச் சரித்திரமாய் மாற்றித் தந்தார்
    வாக்குக்கும் செய்கைக்கும் மாறு பாடு
    வழங்காத நேர்மைக்குச் சொந்தக் காரர்
    தேக்குபுகழ் நம் அப்துல் கலாமை ஏற்றுச்
    சிறப்புடனே ஜனாதிபதி ஆக்கிவைத்தார்.

    இனிமேலே வாஜ்பேயி போலே இங்கே
    எவரைத்தான் பார்க்கிறது? வாழ்வு முற்றும்
    தனியில்லாத் தனிமனிதன், சமர்த்தர், வெற்றிச்
    சாதனைகள் செய்தமகான் இன்றைக் கில்லை
    நனைகின்ற நம்கண்கள் அன்னார் வாழ்வின்
    நாணயத்தை இங்கெடுத்துச்  சொல்லும், என்றும்
    நினைத்திடுவோம் வாஜ்பேயி நாமம் வாழ்க!
    நீநிலத்தில் வரலாறாய் வாழ்க வாழ்க!

                                                                                     – இலந்தை இராமசாமி

    (இந்த வார வல்லமையாளராக தங்கள் கவனத்தைக் கவருபவர் எத்துறையைச் சார்ந்தவராக இருப்பினும் நம் வல்லமை ஆசிரியர் குழுவினரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்பினால், naa.ganesan@gmail.com,  vallamaieditor@gmail.com ஆகிய முகவரிகளில் தங்கள் பரிந்துரைகளை அனுப்பி வைக்கலாம். மேலும் வல்லமையாளர் விருது பற்றிய விவரங்களை இப்பக்கத்தில் காணலாம் –http://www.vallamai.com/?p=19391, இதுவரை வல்லமையாளர்களாகத் தேர்வு பெற்றோர் பட்டியலை இங்கே காணலாம் http://www.vallamai.com/?p=43179 )

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180820 Yashoda Krishna -A4 watercolour graphite 100 dpi lr

    “என்னதவம் செய்தாய் யசோதையார் கண்ணனே
    வண்ணமுற கேசவ் வரைவதற்கு; -மன்னவனே
    கோவிலுக்கு லீவுவிட்டு கேசவ்இல்ல வாயிலின்
    காவலுக்கு கண்ணா கிளம்பு”….கிரேசி மோகன்….!

    Share

  • படக்கவிதைப் போட்டி (175)

    பவள சங்கரி

     

    அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

     

    வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

    சாந்தி வீஜே எடுத்த இந்தப்படத்தை திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து போட்டிக்காகத் தேர்ந்தெடுத்து வழங்கியிருக்கிறார்கள். இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள்.

    இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை, 24 வரிகளுக்குள், நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (25.08.2018) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

    ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

    போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடை பவளம்

    Share

  • தற்கால மக்களிடையே நிலவும் சாதி சமயச் சிந்தனை

    -பேரா.பீ. பெரியசாமி

    முன்னுரை

    மனிதன் தன்னை நெறிப்படுத்திக் கொள்வதற்குத் தனக்குத் தானே உருவாக்கிக் கொண்ட அமைப்புதான் மதம்.  தன்னை மீறிய ஒரு சக்தி இந்த உலகை ஆட்டுவிக்கிறது என்று ஆதி மனிதன் கருதினான்.  இதற்குக் கடவுள் என்று பெயரிட்டான்.  நாளடைவில் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒவ்வொரு கடவுள் என்று பெயரிட்டான். கடவுளரின் செயல்பாடுகளை வரையறுத்து மதத்தைத் தோற்றுவித்ததான்.  அந்த மதம் சமயம் என்னும் வடிவில் இந்த பூமிப்பந்தை ஆக்கிரமித்த நிகழ்வை உலக வரலாறு வெவ்வேறு கோணங்களில் சித்தரிப்பதன் மூலம் பெற்றது.  அதன் பின்பு சமணம், பௌத்தம், சைவம், வைணவம், சீக்கியம் என்று பல பிரிவுகள் தோன்றின.  மேலை நாட்டு வரவுகளான இஸ்லாமும், கிறித்துவமும் உலகின் பல பிரிவுகளாகத் தோன்றின. இந்தியாவிலும் தமது ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தின.  அரசுகளை அரியாசனத்தில் அமர்த்துவதும், அகற்றுவதுமான விந்தைகள் புரியும் ஆற்றலை அவைகள் பெற்றன.  நாடாள்பவன் மன்னனாக இருந்தாலும் அவனையும் சேர்த்தாள்கின்ற சக்தியாக மதங்கள் பவனி வந்தன.

    சாதி மற்றும் சமயம்

    மனிதனை மனிதநேயத்துடன் வாழத் துணைசெய்வது சமயமாகும். சமயங்களனைத்தும் அன்பையும், பொறுமையையும், மன்னிக்கும் மனப்பான்மையையுமே வலியுறுத்துகின்றன. இறைவன் ஒருவனே என்பது அனைத்துச் சமயங்களுக்கும் அடிப்படையான கொள்கையாகும் எனினும் தேவைக்கும் சூழலுக்கும் ஏற்பப் பல சமயங்கள் தோன்றின.  சமண மதம், புத்த மதம், இந்து மதம், இசுலாம் மதம், கிறித்துவ மதம், சீக்கிய மதம் என அவை பலவகைப்பட்டன. வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்துவதும் தியாக உணர்வை வளர்ப்பதுமே அவற்றின் உள்ளீடாக விளங்கியது. புத்த சமயம் விளக்கும் இரக்கவுணர்வும் வாழ்விற்கான நன்னெறிகளே. இந்து சமயம் கூறும் அன்புணர்வும், கிறித்துவ சமயம் வலியுறுத்தும் மன்னிக்கும் மனப்பான்மையும், இசுலாம் சமயம் எடுத்துரைக்கும் சகோதரத்துவமும், சமயங்களுடன் சடங்குகள் இணைந்த போதே புதிய சிக்கல்கள் தோன்றின.

    சமயச் சடங்குகளே சமயம் எனும் அளவிற்கு அவை வளர்த்தபோது சமுதாயச் சிக்கல் உருவாகின. சடங்குகளுக்கு எதிராகத் தோன்றிய சமயங்கள் சடங்குகளாலேயே மறைக்கப்பட்டன. பிறப்பு, பருவமடைதல், திருமணம், இறப்பு என அனைத்து நிலைகளிலும் அவற்றின் செல்வாக்கு மிகுந்தது.  சமயத்தைப் பற்றி அம்பேத்கர்,

    “பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை மத ஆசாரங்களே மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஊடுருவி நிற்கின்றன. மத சம்பந்தமில்லாதது என்று கூறுவதற்கு வாழ்க்கையில் எதுவுமே இல்லை” (பெ. தங்கராசு, அண்ணல் அம்பேத்காரின் அரும்பணி ஓர் ஆய்வு, ப – 147.)

    என்கிறார்.  எனினும் ஒருவர் பின்பற்றும் சமயச் சடங்குகளைப் பிறரும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியபோது முரண்பாடுகள் தோன்றின. பிற சமயத்தைப் பின்பற்றுபவர்களை எதிரிகளாக சமயப் போட்டியாளர்களாகக் கருதும் மனப்பான்மை வளர்ந்தது.  இதனால் சமயப் பூசல்களும் சண்டைகளும் உருவாகின. இச்சிக்கல்கள் மனித உணர்ச்சியுடன் தொடர்புடையவையாகவே காணப்படுகின்றன. சமயத்தின் பெயரால் பல சிக்கல்களும் போரட்டங்களும் தோன்றிய போது பெரியார்,

    “இன்று மதமானது ஒருவரையொருவர்      ஏய்க்கவே பயன்படுத்தப் பெறுகின்றதே அல்லாமல் தொல்லையில்லாதிருக்க, நிம்மதியான வாழ்வு வாழ உதவுவதாக இல்லை போலி வாழ்க்கைக் காரருக்குத் திரையாகவே மதமும், பக்தியும் உதவுகின்றன” (டாக்டா; ந. சுப்புரெட்டியார், தந்தை பெரியார் சிந்தனைகள், ப – 40.)

    என்று கடிந்து கூறுகிறார்.  மதம் மனித வாழ்க்கையில் ஆழ வேரூன்றி விட்டது.  மதங்களின் தோற்றத்திற்குக் காரணமாய் இருந்தவை அச்சமும் நம்பிக்கையின்மையுமேயாகும். இவற்றின் காரணமாகவே வழிபாடுகள் தோன்றின. தொடக்ககால மனிதன் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் அச்சத்தின் காரணமாகவும் இயற்கையை வழிபடத் தொடங்கினான்.  நிலம், நீர், தீ, வளி, விசும்பு எனும் ஐந்தும் மனிதனுக்கு வியப்பினையும் ஆர்வத்தினையும் தூண்டியமையால் வழிபாடு அவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைந்தது. இயற்கை வழிபாடே மனிதனின் முதல் இறை வழிபாடாக இருந்துள்ளது.

    “அச்சமும் பதற்றம் கலந்த எதிர்பார்ப்பும் மதத் தோற்றத்திற்குக் காரணம்” (க.ப. அறவாணன், தமிழர் தம் இலக்கியம், பண்பாடு, அறிவியல், கல்வி, ப – 40.) என்கிறார் கார்ல் மார்க்சு.  கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டிலேயே தமிழகத்தில் ஆரியம், சமணம், பௌத்தம் போன்ற மதங்கள் பரவியிருந்தன.  சங்க காலத்தில் சமயத்தின் பெயரால் பூசல்கள் சிக்கல்களும் காணப்பட்டதற்கான குறிப்புகள் இல்லை.  தொல்காப்பியர் தமிழர் சமயமாகக் குறிப்பிடும் போது,

    “மாயோன் மேய காடுறை உலகமும்
    சேயோன் மேய மைவரை உலகமும்
    வேந்தன் மேய தீம்புணல் உலகமும்
    வருணன் மேய பெருமண லுலகமும்” (தொல், பொருள், நூ – 5.) 

    என்று முதற் பொருளான நிலத்தின் அடிப்படையில் தெய்வத்தையும் வாழ்க்கையையும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.  எனவே, தமிழரின் தொடக்க கால வழிபாடாக, இறை வழிபாடு, முன்னோர் வழிபாடு, நடுகல் வழிபாடு, சிறு தெய்வ வழிபாடு, பெருந்தெய்வ வழிபாடு போன்றவைச் சிறப்பிடம் பெறுகின்றன.

    கி.பி இரண்டாம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய சிலப்பதிகாரமும் சமய ஒற்றுமையையே வலியுறுத்துகின்றது.  இளங்கோ அடிகள் சைவ சமயத்தவர் என்று கூறப்பட்ட போதிலும் சைவ, வைணவ சமயக் கருத்துகள் சிலம்பில் மிகுந்து காணப்படுகின்றன.  கோவலன் அருக சமயத்தவன்; மாதவியும் மணிமேகலையும் பௌத்தத் துறவிகள்.சேரன் செங்குட்டுவன் சிவபக்தன்.  ஆய்ச்சியர் குரவை வைணவ  வழிபாட்டையும், குன்றக் குரவை முருக வழிபாட்டையும் எடுத்துரைக்கின்றன. சிலப்பதிகாரத்தை ஆராய்ந்து நோக்கும்போது அதில் சமயப் பூசல்கள் சிறப்பிடம் பெறவில்லையென்பதும் சமய ஒற்றுமையை நிலை நிறுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது என்பதும் புலனாகின்றது. எனவே, குறிப்பிட்ட காலம்வரை வெளிவந்த இலக்கியங்கள் அனைத்தும் சமயக் காப்பியம் என்று கருதப்படுகின்ற மணிமேகலை கூட பௌத்த சமயக் கருத்துக்களை விட அறநெறிக் கருத்துக்களுக்கே முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளது. சமூகப் புரட்சியைக் காண வேண்டும் எனும் விழைவு மணிமேகலையில் மிகுந்து உள்ளது.  மதுவொழிப்பு, சிறையொழிப்பு, பரத்தையர் ஒழிப்பு, மக்களின் பசிப்பிணி நீக்குதல் போன்றவையே மணிமேகலையில் பெரும்பாலும் வலியுறுத்தப் படுகின்றன.  சைவமும் வைணவமும் மத ஒற்றுமையையே வலியுறுத்துகின்றன.

    இதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் இந்தியாவிற்கு வந்த கிறித்துவ சமயமும் பழைய ஏற்பாடு, புதிய ஏற்பாடு எனும் வேதங்களைக் கொண்டு மக்களுக்கு நன்னெறிகளைப் புகட்டியது கிறித்துவ மதத்தை அருட்கொடையாக மக்களுக்குக் கொடுத்த இயேசுபிரானும் தாம் மரிக்கும் முன்பு சீடர்களை நோக்கி மன அமைதியே ஆண்டவனை அடையும் வழி என்று கூறுகிறார். இங்ஙனமே இசுலாம் மதமும் தனது முதன்மை நோக்கமாக அமைதியையும் கீழ்ப்படிதலையும் வலியுறுத்துகின்றது.  உலகில் தோன்றிய  சமயங்களுள் தொன்மை வாய்ந்த மதமாகக் கருதப்படும் சமண மதமும் புத்த மதமும் கூட அன்பையும் சகிப்பு தன்மையையுமே வலியுறுத்துகின்றன. தோன்றிய எல்லாச் சமயங்களும் அன்பையும் அமைதியையுமே வலியுறுத்தியுள்ளன. சமூகத்தில் இதன் விளைவுகளோ முரண்பட்டவையாகக் காணப்படுகின்றன.  மதக் கலவரங்களும் இன மோதல்களும் சமயம் இன்றுவரை மக்களைச் சரியாகச் சென்று அடையவில்லை என்பதை உணர்த்துகின்றன.  தனி மனித வாழ்விலும் சமூக வாழ்விலும் சமயம் இன்றியமையாத ஒன்றாக விளங்கி வருகிறது.

    சமயத்தில் ஏற்பட்ட சிக்கலைத் தீர்க்கப் பிரம்ம சமாஜம், ஆரிய சமாஜம் போன்றவைத் தோன்றின. மிகச் சிறந்த ஞானியாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்ட இராமலிங்க அடிகளார் கூட சமயம் என்பது ஆன்ம நேய ஒருமைப்பாடே என்று கூறுகிறார். 

    “எல்லா உயிர்களையும் இறைவனுடைய பிள்ளைகளாகவே கருதும் சர்வ சகோதர தத்துவமே ஆன்மநேய ஒழுக்கம்” (இராமலிங்க அடிகளார், வள்ளலாரின் வாயமுதம் – சன்னதி மாத இதழ், ப – 66.)

    என்று இராமலிங்கர் எடுத்துரைக்கிறார். மதம் என்பது ஒழுக்க முறைகளையும் சமூக ஒற்றுமையையும் நிலைநிறுத்தவே தோன்றியது. இலக்கியங்கள் பெரும்பாலானவற்றுள் மதத்தின் செல்வாக்கு மிகுந்திருப்பதைக் காண முடிகிறது.  சாதியும் மதமும் சமூகத்தில் தவிர்க்க இயலா நிலையை அடைந்திருக்கிறமையை அறிய முடிகின்றது.

    சாதி, சமயத் தோற்றத்திற்கானக் காரணங்கள்

    சமூகச் சூழல்களே சாதியும் சமயமும் தோன்றக் காரணமாயின.  தொடக்க கால மக்களின் வாழ்க்கையில் எந்தவிதப் பிரிவுகளும் காணப்படவில்லை. வேளாண்மையும் பொருட்களின் உற்பத்தியும் தொழில்களின் அடிப்படையில் மக்களைப் பாகுபடுத்தின. இதன் காரணமாக மக்கள் நான்கு வருணத்தவராகப் பிரிக்கப்பட்டனர். அந்தணர், அரசர், வணிகர், வேளாளர் என்று அவர்கள் வகைப்படுத்தப்பட்டனர். இவற்றுள் வழிபாட்டு உரிமை அந்தணனைச் சென்றடைந்தது, நிர்வாகம் அரசனுக்கும், வணிகம் வணிகனுக்கும், உடல் உழைப்பு வேளாளருக்கும் விதிக்கப்பட்டது.  இதனை மேன்மேலும் உறுதிப்படுத்த யாகங்களும் மந்திரங்களும் துணை புரிந்தன.  இதன்  காரணமாகத் சாதிய அடிப்படையிலான சமுதாயம் உருவாகியது.  சாதிப் பிரிவுகள் படிப்படியாக வளர்ச்சியடைந்தன.  நில உடைமையும் நிலப் பிரபுத்துவமும் இதனை மேலும் வளர்த்தன.  சாதிப் பிரிவினையை நிலைநிறுத்த குலத்தொழில் முறை வலியுறுத்தப்பட்டது.  சாதி வரையறையினைப் பற்றி அம்பேத்கார் குறிப்பிடும் போது,

    “சாதி என்பது ஒரு பொதுப்பெயர் கொண்ட குடும்பங்களின் திரட்சியையோ அல்லது அவ்வாறான குடும்பங்களை உள்ளடக்கும் குழுக்களையோ குறிக்கும் இப்பொதுப் பெயரானது ஒரு குறிப்பிட்ட அலுவலைக் குறிப்பதாகவோ ஒரு குறிப்பிட்ட அலுவலலோடு தொடர்புடையதாகவே இருக்கும்.” (அரங்க மு. முருகையன், தமிழர் பண்பாட்டில் சாதியம், ப – 138.)

    என்று கூறுகிறார்.  உடல் உழைப்பில் ஈடுபட்டவன் தாழ்ந்தவனாகக் கருதப்பட்டான். பொருளாதார நிலையிலும் அவனது வாழ்க்கை துன்பத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட்டது. செல்வந்தர்களும் செல்வாக்குப் பெற்றவர்களும் உயர்சாதியினராகப் போற்றப்பட்டனர். குறிப்பிட்ட தொழிலைச் செய்தவன் குறிப்பிட்ட சாதிக்கு உரியவனாகக் கருதப்பட்டான்.

    இது மக்களின் மீது வலிந்து திணிக்கப்பட்டதாக உருமாறியது. இவர்கள் கல்வியிலிருந்து வாழ்க்கை உயர் நிலைகளிலிருந்தும் ஒதுக்கப்பட்டனர்.  தீண்டத் தகாதோராக வாழும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர்.  சாதி பற்றிய ஏ. உல்குரொபர் கருத்தினை அரங்க முருகையன் எடுத்துரைக்கும்போது,

    “ஒரு வகுப்பாருக்கும் இன்னொரு வகுப்பாருக்கும் இடையே காணப்படும் சமூக மரியாதையை ஒப்பிடும்போது தோன்றும் உயர்வு, தாழ்வு நிலையே சாதி.”(மேற்படி,ப – 141.)

    என்கிறார். மேலும், ஒரு சாதியானது மற்றொரு சாதியினைச் சடங்குகளின் பெயராலும் கடவுளின் பெயராலும் அடக்கி ஒடுக்கும் நிலையும் உருவாகியது. சாதிப் பிரிவினைகள் பரம்பொருளால் உருவாக்கப்பட்டது என்னும் கருத்து வலியுறுத்தப்பட்டமையால் மக்கள் அதனை எதிர்க்கத் தயங்கினர். சாதிப் பிரிவினைகளும் அவற்றால் ஏற்பட்ட சடங்குகளும் மதமாற்றங்கள் உருவாகக் காரணமாயின.

    இங்ஙனம் தோன்றிய பல்வேறு சமயங்களும் தமக்கென சில வரையறைகளை வைத்துக் கொண்டு மக்களை நல்வழிப்படுத்த முயன்றன.  எனினும் மக்களின் தவறான அணுகுமுறையால் சமுதாயத்தில் மதப் போராட்டங்களே மிகுந்தன. இவற்றை நீக்க காலந்தோறும் பல சமயத் தலைவர்கள் தோன்றிச் சமய ஒற்றுமையை நிலைநாட்ட முயன்றனர். சாதியையும் மதத்தையும் சரியான முறையில் அணுகும்படி வலியுறுத்தினர். மனிதநேயம் மதங்களில் முதல் நோக்கம்  என்று எடுத்துரைத்தனர்.  ஒரு சாராரின் மதப்பற்றும் உணர்வும் இன்னொரு மதத்தவரைப் பாதிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று உரைத்தனர்.  மதம் எது என்பதை டி.ஆர்.பரமேசுவரன் விளக்கும்போது,

    “மதம் பிரதானமாக இரண்டு அம்சங்களைக் கொண்டது; ஒன்று இயற்கையைப் புரிந்துக் கொள்வதற்கான முயற்சிகளில் உருவான நம்பிக்கைகள்; இரண்டு இயற்கையைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சிகளுடன் சம்பந்தப்பட்ட சடங்குகள்.” (பி.ஆர். பரமேஸ்வரன், இந்திய சமுதாயத்தில் சாதி, மதம், வர்க்கம், ப – 48.)

    என்று கூறுகிறார். எனினும், ஒரு சிலரின் தவறான செயல்பாடுகள் மதங்களின் கொள்கைகளைப் பெருமளவு பாதித்தன. மக்களை ஒன்றுபடுத்தும் வலிமைவாய்ந்த சாதனம் மதம் என்பது மாறி, மதவெறியே மதத்தின் கோட்பாடாகியது. இதனால் மதக் கலவரங்களும் போர்களும் மூண்டன.

    முடிவுரை

    சாதி என்பது செய்கின்ற தொழிலால் ஏற்பட்ட ஒன்று. பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள் சமய மாற்றத்திற்குக் காரணமாகின. சாதிப் பிரிவுகள் சமுதாய வளர்ச்சியைத் தடுத்து நிறுத்தின. மரபுப் பிடிக்குள் ஆட்பட்ட முதிய சமுதாயம் சாதீயப் பிரிவுகள் நிலைபெறத் துணைபுரிந்தன. சாதிப் பிரிவுகளே தீண்டாமைக்கு வழிவகுத்தன. மதக் கோட்பாடுகள் மக்களிடையே பிரிவினையை வளர்த்து வருகின்றன.  மனிதநேய உணர்வுகள், ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் வறுமை, உயர்வு, தாழ்வு, அன்பு, பண்பு, அடிமை உணர்வு ஆகிய நிலைகளில் திகழ்கின்றது. தானும் வாழ்ந்து பிறரையும் வாழ வைப்பதே மனிதநேயம் என்பதையும், சாதி, இன ஒடுக்குதல்கள் ஒழிந்து, சமுதாயத்தில் சமத்துவம் நிலவுவதே மத நல்லிணக்கம் என்பதையும் நாம் அனைவரும் உணர வேண்டும்.

    *****

    கட்டுரையாளர் – தமிழ்த்துறைத்தலைவர்
    டி.எல்.ஆர் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி
    தத்திரவாடி, விளாப்பாக்கம் – 632501
    வேலூர் மாவட்டம்.

                                                                                     

    Share

  • நலம் .. நலமறிய ஆவல் – 121

    நிர்மலா ராகவன்

    தூற்றுவார் தூற்றட்டும்

    எல்லா அவயவங்களும் சரிவர இயங்கும் பலர் எதையோ இழந்தவர்கள்போல் இருக்கிறார்கள். ஆனால், உடற்குறையுடன் இருப்பவர்கள் அதையே எண்ணி வருந்திக்கொண்டிராது, தம்மால் இயன்ற ஏதாவது ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டு, அதில் வெற்றியும் பெறுவது ஆச்சரியப்படத்தக்க சமாசாரமா, இல்லை, நமக்குத்தான் முறையாக வாழத் தெரியவில்லையா?

    குறை யாரிடம்?

    “சிலர் எதையும் எதிர்மறையாகவே எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். அது அவர்களுடைய குறைபாடு!” இப்படிக் கூறியிருப்பவர் மார்லா ரன்யான் (MARLA RUNYAN) என்ற அமெரிக்க பெண்மணி.

    பிறரைக் குறைகூற இவருக்கு என்ன தகுதி?

    சட்டபூர்வமாக பார்வையற்றவர் மார்லா. 2,000-ம் ஆண்டு நடந்த ஒலிம்பிக் தடகளப் பந்தயத்தில் பார்வை உள்ளவர்களுடன் கலந்துகொண்ட முதல் பெண்மணி. 5,000 மீட்டர் ஓட்டப்பந்தயத்தில் மூன்று முறை தங்கப்பதக்கம் வென்றவர். மாரதானில் பல முறை ஓடியுள்ள மார்லா கல்வித்தகுதியையும் விட்டுவைக்கவில்லை. முதுகலைப்பட்டம் பெற்றிருக்கிறார்.

    இவரைப்போல் மனோதிடம் படைத்தவர்கள் இன்னும் சிலர். இன்னொரு வெற்றியாளரைப் பார்ப்போம்.

    நடக்க முடியாவிட்டால் என்ன!

    கை, கால் இரண்டுமின்றிப் பிறந்தவர் நிக் (NICK VUJICIC). பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, பிறரது கேலிக்கு ஆளானார். சிறுவர்கள் தம்மை ஒத்தவர்களையே விட்டுவைப்பதில்லையே! உடற்குறை இருந்தால் சும்மா இருப்பார்களா?

    `பிறரிடம் என்ன குறை என்றே ஆராய்பவர்களின் வார்த்தைகளைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது!’ என்று அலட்சியம் செய்யும் அறிவு அப்போதே இருந்தது இவருக்கு. முடியும், முடியாது என்பதை நாம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்று புரிந்துகொண்டார். மார்லாவைப்போலவே, `மனிதர்களின் மனதில்தான் குறையிருக்கிறது!,’ என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

    `ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைத்தால் முன்னேறலாமே! தன்னால் என்ன முடியும்?’ என்று யோசித்தார் நிக். அதன் விளைவாக, பத்தொன்பது வயதிலிருந்தே தன்முனைப்பைப்பற்றி மேடைகளில் முழங்கினார். `நீ ஒரு நாள் நன்றாகப் பேசப்போகிறாய்!’ என்று பள்ளிப்பருவத்தின்போது ஒருவர் தன் `கையை முறுக்கியதாக,’ தன்னையே கேலி செய்துகொள்ளவும் தவறவில்லை நிக். கேட்பவர்களுக்குத்தான் அதிர்ச்சி.

    குறைகளுடன் தன்னை ஏற்றதால் நிக் புகழ் வாய்ந்தவராகத் திகழ்கிறார். ஈராண்டுகள் கழித்து, பட்டமும் பெற்றார்.

    `நடக்க முடியாதது ஒரு பெரிய குறையா!’ என்று நினைக்கத் தூண்டும் பிறரைக் காண்போமா?

    அண்மையில் கோலாலம்பூரில் ஒரு நாட்டிய நிகழ்ச்சிக்குச் சென்றிருந்தேன். நடனமணிகள் சக்கர நாற்காலியின் உதவியோடு நகர்பவர்கள்.

    `நடக்கவே முடியாதவர்கள் எப்படி ஆட முடியும்?’ என்கிறீர்களா?

    கை அசைவாலேயே ராமாயணம், (தமிழில்) கீதோபதேசம் ஆகிய இரு காவியக் கதைகளையும் திறம்பட விளக்கினார்கள். சக்கர நாற்காலியையோ, கைத்தடியையோ சுழற்றியபடி மேடையை எளிதாகச் சுற்றிவந்தார்கள். காட்சி அமைப்புகள் பிரமாதமாக இருந்தன.

    சிலிர்த்துப்போய் அரங்கத்தினர் அனைவரும் கைதட்ட, தில்லியில் முப்பது ஆண்டுகளாக இப்பயிற்சியை அளித்துவருபவர் கூறினார், “இவர்களில் யாருக்கும் நீங்கள் கைதட்டுவது கேட்காது. ஏனெனில் இவர்களுக்குக் காது கேட்காது!”

    அதிர்ச்சியுடன் அரங்கமே மௌனமாகிவிட, சைகை மொழி தெரிந்த ஓரிருவர் இரு கைகளையும் தலைக்கு மேலே உயர்த்தியபடி வேகமாக ஆட்டி, தம் பாராட்டைத் தெரிவிக்க, மேடையிலிருந்தவர்களின் முகம் மலர்ந்தது. அவர்களும் அப்படியே செய்து, தம் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தனர். (கைதட்டுவது, மகிழ்ச்சி இரண்டையும் தெரிவிக்க ஒரே சைகைதான்).

    செவிப்புலன் இல்லாமல் தாளத்திற்கேற்ப நகர்வதும், மொழி புரியாவிட்டாலும் தக்கவாறு அவர்கள் ஆடுவதும் விந்தை. உலகிலேயே முதன்முறையாக இங்கு அரங்கேற்றப்பட்ட நிகழ்ச்சி அது. கிருஷ்ணன், சீதை ஆகிய இரு பாத்திரங்களையும் ஏற்று, மெய்சிலிர்க்க வைத்தவர் இருபது வருடங்களாகப் பயின்றவராம். (சில “மாதங்களே நாட்டியம் பயின்ற மகளுக்குத் தனியாக ஆடச் சந்தர்ப்பம் வேண்டும் என்று ஆசிரியர்களை நிர்ப்பந்திக்கும் தாய்மார்களை நினைத்துக்கொண்டேன். பத்து ஆண்டுகளாவது பயிலவேண்டாமா!)

    உடலில் குறைபாடுகள் இருந்தாலும், இவர்களிடம் மனோதிடம் இருந்தது. `எவ்வளவு பிரயாசைப்பட்டு உழைத்திருப்பார்கள்!’ என்ற பெருவியப்பு பார்த்தவர்களிடம் ஏற்பட்டது. `நாமும் இருக்கிறோமே, ஒன்றுமில்லாததற்கெல்லாம் துவண்டு போய்க்கொண்டு!’ என்று அன்று சிலருக்கு ஞானோதயம் வந்திருக்கலாம்.

    காது கேட்காவிட்டால் என்ன! இசைத்திறன் போதாதா!

    காது கேட்காத நிலையிலும் இசையில் நிலைத்திருந்தவர் ஜெர்மானியரான பீதோவன். (பிறந்த வருடம்: 1770). குடிகாரரான தந்தை இவரது முதல் குரு. சிறு பையனான மகனை பியானோ வாசிக்கும்படி பலவந்தப்படுத்தி, தவறிழைத்தால் கடுமையாகத் தண்டிப்பாராம்.

    பன்னிரண்டு வயதிலேயே ஆர்கன் வாத்தியம் வாசித்தும், இசையமைத்தும் பொருளீட்டி, குடும்பத்தைக் காக்கவேண்டிய பொறுப்பு ஏற்பட்டது பீதோவனுக்கு.

    `புதுமையான கண்டுபிடிப்பு!’ என்று இவரது சிம்பொனி இசையமைப்பு பாராட்டப்பட, பிறரும் அவ்வழியைப் பின்பற்ற ஆரம்பித்தனர். ஆனால், மேடையில் இவர் வாசித்தபின் ரசிகர்களின் கரகோஷம் செவியில் விழாததுதான் பரிதாபம்.

    பழகத் தெரியாவிட்டால் என்ன! கணிதமே போதும்

    மூன்று வயதுவரை பேச்சு வராமல், ஆடிசம் என்ற நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, பிறருடன் பழகத்தெரியாது ஒரு குழந்தை இருந்தால் `முட்டாள்!’ என்று பழிக்கத் தோன்றுகிறதா?

    யோசிக்கவேண்டிய விஷயம்.

    ஐன்ஸ்டீன் அப்படித்தான் இருந்தார். இதில் சிறப்பு என்னவென்றால், தனக்கு இயலாததைப்பற்றி எண்ணி வருந்தவில்லை அவர். கணிதம், பௌதிகம் இரண்டு மட்டும் அவர் உயிர்மூச்சாக இருந்தன. 1921-ல் நோபல் பரிசு பெற்றார்.

    தன்னம்பிக்கை போதுமே!

    நம் ஒவ்வொருக்குள்ளும் ஏதாவது திறமை ஒளிந்துதான் இருக்கிறது. அதை வெளிக்கொண்டு வருவது நம் கையில்தான் இருக்கிறது.

    பிறரது எள்ளலை உண்மையென நம்பித் தளர்ந்துவிடக்கூடாது. அப்படிச் செய்பவர்கள் நம்மிடம் காணப்படும் திறமையால் எழும் பொறாமையை மறைத்து, கேலி பேசுவார்கள்.

    என் பாதையை மறித்தவர்கள்

    `இவள் எழுதுவதெல்லாம் ஆபாசம்! இல்லை, புரட்சி!’

    `நம்மால் முடியாததை இவள் சாதித்துவிடப் போகிறாளே!’ என்ற அச்சம் அந்த பயங்கொள்ளிகளுக்கு.

    வேறு சிலர், நயமாகப் பேசியே நாம் முன்னேறுவதைத் தடுக்க முனைவார்கள். (`இந்தமாதிரி பிறரைத் தாக்கி எழுதினால், மாட்டிக்கொள்வாய்! ஜாக்கிரதை!’)

    இப்படிப்பட்டவர்களின் மனம் புரிந்தால், நம்மை எவ்வழியிலாவது தாக்கும் சொற்களை அலட்சியம் செய்யலாம். அவர்களுடைய ஆத்திரம் அதிகரிக்கும். பிறரிடம் நம்மைப்பற்றித் தாறுமாறாகப் பேசுவார்கள். பிறர் பொறாமைப்பட நம்மிடம் விஷயம் இருக்கிறதே என்று பெருமைப்பட்டுக்கொள்ள வேண்டியதுதான்!

    இவ்வளவு இடர்பாடுகளைத் தாண்டி தான் தேர்ந்தெடுத்த துறையில் சாதனைகள் புரிய ஒருவருக்குப் பல ஆண்டுகள் ஆகலாம். விடாமுயற்சி, தன்னம்பிக்கை இரண்டும் இருந்தால் போதும். எவரும் பிரகாசிக்கலாம்.

    தொடருவோம்

    Share

  • பழந்தமிழக வரலாறு – 15

    கணியன்பாலன்

     

    ஆ.சோழவேந்தர்கள்

    முதலில் சேரவேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகள் நிர்ணயிக்கப் பட்டு அதன்பின் அவர்களின் சமகாலச் சோழ, பாண்டிய வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டன. சேர வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகள், பதிற்றுப்பத்துப்பதிகத்தில் உள்ள சேர வேந்தர்களின் மொத்த ஆட்சி ஆண்டுகளைக் கொண்டும், தூமகேது தோன்றியதைக்கொண்டும், புகளூர்க் கல்வெட்டு, அந்துவன் கல்வெட்டு, சம்பைக்கல்வெட்டு, கொல்லிப்பொறைக் கல்வெட்டு, பிட்டந்தைமகள்கல்வெட்டு போன்ற கல்வெட்டுகளைக் கொண்டும், மாக்கோதை, குட்டு வன் கோதை போன்றோரின் நாணயங்களைக் கொண்டும் ஓரளவு முறையான வரலாற்றுத்தரவுகளின் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆதலால் சேர வேந்தர்களுக்கான ஆட்சி ஆண்டுகள் பிற சமகாலச் சோழ, பாண்டிய வேந்தர் களின் ஆட்சியாண்டுகளை நிர்ணயிக்கப் பெருமளவு பயன் பட்டன எனலாம்.

    மௌரியப் படையெடுப்பு கி.மு. 297வாக்கில் தீவிரப்படுத்தப் படுகிறது. கி.மு. 295வாக்கில் தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி சோழன் இளஞ்சேட்சென்னி தலைமையில் வலுப்படுத்தப் படுகிறது. அதற்குச்சுமார் 10 ஆண்டுகளுக்குமுன் சோழன் இளஞ்சேட் சென்னி வேந்தன் ஆகிறான் எனவும், அதற்கு முன் அவனது தந்தை பெரும்பூட்சென்னி வேந்தனாக சுமார் 30 வருடங்கள் இருந்தான் எனவும்கொண்டு அவனது ஆட்சிக் காலம் என்பது ஏறக்குறைய கி.மு.335-305 வரை எனக்கணிக்கப்பட்டது. இளஞ்சேட்சென்னி செருப்பாழிப் போருக்குப் (கி.மு.288) பின், சிறிதுகாலத்தில் இறந்துவிடுகிறான் என்பதால் இளஞ்சேட் சென்னியின் ஆட்சிக்காலம் என்பது கிட்டத்தட்ட கி.மு. 305-285 வரை எனக் கணிக்கப்பட்டது.

    கி.மு. 285 வாக்கில் அவனது மகன் முதல் கரிகாலன் பெரும்போராட்டத்துக்குப்பின் முதல் வெண்ணிப்பறந்தலைப்போரை நடத்தி புகாரின் அரசன் ஆகிறான். இலக்கியக் கணிப்புப்படி, அவன் முதல், இரண்டாம் வெண்ணிப்பறந்தலைப் போர்களையும், இறுதியாக வாகைப் பறந்தலைப் போரையும் நடத்தி சுமார் 35 ஆண்டுகள் வேந்தனாக இருந்து கி.மு. 250வாக்கில் இறக்கிறான். அவனது இரண்டாம் வெண்ணிப் பறந்தலைப்போர் கி.மு. 275 வாக்கில் சேரலாதன் இமயவரம்பனோடு நடக்கிறது. அவனது வாகைப் பறந்தலைப்போர் பிந்துசாரன் இறந்தபின் கி.மு. 270 வாக்கில் நடைபெறுகிறது. ஆதிமந்தி அவனது மகள் ஆவாள். அவள் வளர்ந்து அவனது கணவன் ஆட்டனத்தியை மணந்த பின்னும் சிலகாலம், முதல் கரிகாலன் அரசாண்டு வந்துள்ளான் என்பது பரணரின் பாடல் மூலம் தெரிகிறது(அ-376). அவன் புகாரின் அரசன் ஆன போது(கி.மு. 285) இளவயது இளைஞனாக இருந்தான். ஆகவே அவன் அதன்பின் 35 ஆண்டுகள் ஆண்டான் எனக்கொண்டு அவனது ஆட்சிக்காலம் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 285-250 எனக்கணிக்கப்பட்டது. இவனது சமகாலத்தில் இமயவரம்பனும், பல்யானைச்செல்கெழு குட்டுவனும், களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச்சேரலும் சேர வேந்தர்களாக இருந்தனர் என்பதால் அவர்களின் வேந்தர் ஆட்சி ஆண்டுகள் கணக்கில் கொள்ளப்பட்டன.

    முதல் கரிகாலனது மகன் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட்சென்னி 4ஆம், 5ஆம் காலகட்டங்களில் வேந்தனாக இருந்து, சுமார் 40 ஆண்டுகாலம் ஆண்டு, கி.மு. 210வாக்கில் இறக்கிறான். இவனது சமகால சேர வேந்தர்கள் சேரன் செங்குட்டு வனும், ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனும் ஆவர். பெருங்குன்றூர் கிழார் கி.மு. 184வரை வாழ்ந்த சேரன் இளஞ்சேரல் இரும்பொறை குறித்த 9ஆம் பதிற்றுப் பத்தைப்பாடியவர். அவராலும் 5ஆம் பதிற்றுப்பத்தைப்பாடிய பரணராலும் இவன் பாடப்பட்டவன் என்பதால் இவன் நீண்டகாலம் ஆண்டவன் என ஆகிறது. சேரன் செங்குட்டுவனின் நேரிவாயில் போருக்குப்(கி.மு. 225) பின்னர் சிலவருடங்கள் கழித்துத்தான் இவனுக்கு இரண்டாம் கரிகாலன் பிறக்கிறான். ஆதலால் நேரிவாயில் போருக்குப்பின் இவனது ஆட்சிக்காலம் சுமார் 15 ஆண்டு கள் இருந்துள்ளது எனக்கொண்டு இவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 250-210 எனக் கணிக்கப்பட்டது.

    சேரன் செங்குட்டுவன் கி.மு. 225வாக்கில் நேரிவாயிலில் போர் நடத்தி சோழன் கிள்ளிவளவனை உறையூர் அரசனாக ஆக்குவதோடு, உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட்சென்னிக்குப்பின் கிள்ளிவளவன் சோழவேந்தனாக ஆவதற்கும் ஏற்பாடு செய்கிறான். அப்பொழுது உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட்சென்னிக்கு மகன் இல்லை. அதன் காரணமாக கி.மு. 210வாக்கில் கிள்ளிவளவன் புகாரில் சோழவேந்தனாக ஆகிறான். இவன் 6ஆம் காலகட்டம் ஆவான். கி.மு. 199வாக்கில் தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையால் புகாரை இழந்த அவன் அதனை மீட்டு, கோசர்களோடும் அதன்பின் பாண்டியன் பழையன் மாறனோடும் போரிட்டு மதுரையைக் கைப்பற்றுகிறான்(கி.மு. 193). அதன்பின் ஓரிரு வருடங்களில், அதாவது கி.மு. 190வாக்கில் இறந்துவிடுகிறான். அவன் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 210-190வரை 20 ஆண்டுகள் வேந்தனாக இருந்துள்ளான்.

    அதன்பின் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னியின் மகனான ஏழாம்காலகட்ட இரண்டாம் கரிகாலன் புகாரின் அரசனாக ஆகிறான். கி.மு. 188வாக்கில் நடந்த மூன்றாம் வெண்ணிப் பறந்தலைப் போரின் மூலம் இவன் சோழ வேந்தனாக ஆகிறான். இவன் தொண்டைமான் இளந்திரையன், தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன், யானைக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை போன்றவர்களின் சமகாலத்தவன். இவனது காலத்துக்கு முன்னரே கடையேழு வள்ளல்களும் இறந்து விடுகின்றனர். அவர்களைப்பாடிய பெருஞ்சித்தரனாரும் அவர்களுக்குப்பின் வந்த குமணனும் இவன் காலத்தவர்களாக இருந்துள்ளனர். இவனைக் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் பட்டினப்பாலையிலும், முடத்தாமக் கண்ணியார் பொருநராற்றுப்படையிலும் பாடியுள்ளனர். இவன் பெருவேந்தனாக இருந்து காவிரியில் கல்லணை கட்டியவன். கி.மு. 180 வாக்கில் இவன் வடதிசை படையெடுத்து தக்காணப்பகுதியை தமிழரசுகளின் அதிகாரத்தின் கீழ் கொண்டு வந்தான். அது சாதவாகன அரசன் சதகர்ணி, கலிங்கமன்னன் காரவேலன் ஆகியவர்களின் தொடக்க ஆண்டுகள் ஆகும். ஔவையார் தனது 90ஆம் வயதில் இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளி, பாண்டியன் உக்கிரப்பெருவழுதி, சேரன் மாரிவெண்கோ ஆகிய மூவரையும் கி.மு. 165வாக்கில் வாழ்த்திப்பாடியுள்ளார். ஔவையார் பாடியதற்குச் சில வருடங்களுக்கு முன்பே, அதாவது கி.மு. 170 வாக்கில் இரண்டாம் கரிகாலன் இறந்துவிடுகிறான்.  ஆதலால் அவனது ஆட்சி ஆண்டுகள் கிட்டத்தட்ட கி.மு. 190-170 எனக்கொண்டு, கி.மு. 170 வாக்கில் எட்டாம் காலகட்டச் சோழன் இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளி சோழ வேந்தன் ஆனான் எனலாம்.

    இந்த இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளி கி.மு. 168வாக்கில் மலையமானின் உதவியோடு யானைக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறையைத் தோற்கடிக் கிறான். ஔவையார் கி.மு. 165வாக்கில் இவன் வேந்தனாக இருந்தபோதுதான் இவனையும் உக்கிரப்பெருவழுதியையும் மாரிவெண்கோவையும் வாழ்த்திப் பாடி யுள்ளார். இவன் கணைக்கால் இரும்பொறையைக் கைதுசெய்து சிறையில் அடைத்த ஆண்டு என்பது சுமார் கி.மு. 150 ஆகும். இவனது ஆட்சிக்காலத்தின் இறுதியில் கோக்கோதை மார்பன் சேரவேந்தனாக இருந்துள்ளான். பொறையர்குலச் சேரர் களின் இறுதி ஆண்டான கி.மு. 150க்குப்பின் 5 ஆண்டுகள் இவன் ஆண்டதாகக் கொண்டால், மொத்தம் 25 ஆண்டுகள் ஆண்ட இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளி யின் வேந்தர் ஆட்சியாண்டுகள் என்பது கிட்டத்தட்ட கி.மு. 170-145 ஆகும்.

    அதன்பின் 9ஆம் காலகட்ட குளமுற்றத்துத்துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் வேந்தன் ஆகி சுமார் 25 ஆண்டுகள் ஆள்கிறான். அவன் சிறுகுடிகிழான் பண்ணன் என்கிற 8ஆம் காலகட்டப் பாண்டியர் தலைவனைப் பாடியுள்ளான். இவன் கி.மு. 135வாக்கில் கரூரை முற்றுகையிட்டு அதனைக் கைப்பற்றிக் கொள்கிறான். சேரன் மாக்கோதை அதேஆண்டில் அதாவது கி.மு. 135வாக்கில் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் இந்தச் சோழனோடு சமாதானம் செய்துகொண்டான். குளமுற்றத்துத்துஞ்சிய கிள்ளிவளவனை,

    பெரும்புலவர் கோவூர்கிழார் அவர்களையும் சேர்த்து ஒன்பது புலவர்கள் பாடியுள்ளனர். இவனுக்குப்பின் வந்த பெருந்திருமாவளவன் என்பவன் வெள்ளியம்பலத்துத்துஞ்சிய பெருவழுதியின் சமகாலத்தவன் ஆவான். வெள்ளியம்பலத்துத்துஞ்சிய பெருவழுதி வெளியிட்ட நாணயங்கள் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதி(கி.மு.120-100) ஆகும். ஆதலால் இராசசூயம்வேட்ட பெருநற்கிள்ளிக்குப் (கி.மு.170-145) பின்பும் பெருந்திருமாவளவனுக்கு(கி.மு.120) முன்பும் ஆண்ட குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவனின் வேந்தர் ஆட்சியாண்டுகள் என்பது கிட்டத்தட்ட கி.மு. 145-கி.மு.120 ஆகும். அதன்பின் ஆட்சிக்கு வந்த குராப்பள்ளித்துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவனை 9ஆம் காலகட்ட உறையூர் மருத்துவர் தாமோதரனாரும், 10ஆம் காலகட்டக் கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக்குமரனாரும் பாடியுள்ளனர். அதுபோக இந்தப்பெருந்திருமாவளவனும், வெள்ளியம்பலத்துத்  துஞ்சிய பெருவழுதியும் ஒன்றாக இருந்தபொழுது 8ஆம் காலகட்டக் காவிரிப் பூம்பட்டினத்துக்காரிக்கண்ணனார் பாடியுள்ளார். ஆதலால் இவன் சுமார் 20 ஆண்டுகள்(கி.மு.120-100) வேந்தனாக இருந்தான் எனலாம்.

    இறுதியாக 10ஆம் காலகட்டச் சோழன் நலங்கிள்ளி, சுமார் கி.மு. 85-கி.மு.80 வாக்கில் மகத அரசை ஆண்ட சுங்கவம்சத்தின் உச்சயினி மீது படையெடுத்து வெற்றி கொள்கிறான். முத்தொள்ளாயிரம் நூல் இவனது உச்சயினி படையெடுப்பு குறித்துப் பேசுகிறது. டி.டி. கோசாம்பி அவர்கள் தனது பண்டைய இந்தியா என்கிற நூலில் தந்த தகவல் இந்தப் படையெடுப்பை நடத்தியவன் சோழன் நலங்கிள்ளி தான் என்பதை உறுதி செய்கிறது. இவன் சேரன் குட்டுவன் கோதையின் சம காலத்தவன். இவன் கி.மு. 100வாக்கில் தனது ஆட்சியைத் தொடங்கி சுமார் 25 ஆண்டுகள் ஆண்டான் என்பதால் இவனது ஆட்சியாண்டுகளை கி.மு.100-கி.மு.75 எனலாம். இவனுக்குப்பின் இவனது மகன் இளஞ்சேட்சென்னி, நலங்கிள்ளி சேட்சென்னி எனப்பெயர்கொண்டு சுமார் கி.மு.50வரை ஆள்கிறான். அவனது வேந்தர் ஆட்சியாண்டுகள் கிட்டத்தட்ட கி.மு.75-கி.மு.50 ஆகும். அவனே கடைசிக்காலச் சங்ககாலச்சோழ வேந்தன் ஆவான்.

    மௌரியப்பேரரசு கி.மு. 297இல் தமிழகத்தின் மீதான படையெடுப்பைத் தீவிரப்படுத்தி கி.மு. 295வாக்கில் பாழிநகரைக் கைப்பற்றியது. அதனால் சோழன் இளஞ்சேட்சென்னி தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணியை வலுப்படுத்தி மௌரியப்படையை கி.மு. 288வாக்கில் தமிழகத்திலிருந்து துரத்தியடிக்கிறான். இவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் சுமார் கி.மு. 305-கி.மு.285 ஆகும். இவை மாமூலனார் போன்ற சங்கப்புலவர்களின் பாடல்களின் மூலமும் மௌரியப் பேரரசின் வரலாற்றிலிருந்தும் இன்னபிற பல்வேறுதரவுகளின் மூலமும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. அதுபோன்றே கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் சுங்கவம்சத்தின் இறுதிக்காலத்தில் தெற்கேயிருந்து படையெடுத்த சோழன் நலங்கிள்ளி கி.மு.85-கி.மு.80 வாக்கில் உச்சயினியைத் தாக்கி வெற்றி கொண்டான். முத்தொள்ளாயிரம் நூலும், டி.டி. கோசாம்பியின் கூற்றுக்களும் இன்னபிற தரவுகளும் இதனை உறுதி செய்கின்றன. இவனது வேந்தர் ஆட்சிக்காலம் சுமார் கி.மு. 100-கி.மு. 75 வரையாகும். இவனுக்கு முன்னும், இவனுக்குச் சமகாலத்திலும் ஆண்ட சேர, பாண்டிய வேந்தர்கள் வெளியிட்ட நாணயங்களின் காலங்களும் இவனது ஆட்சிக்காலத்தை உறுதி செய்கின்றன. இவனுக்குப்பின் இவனது மகன் நலங்கிள்ளி சேட்சென்னி கி.மு. 75-50 வரை வேந்தனாக ஆண்டுள்ளான்.

    ஆகவே இரண்டாம் காலகட்டச் சோழன் செருப்பாழிஎறிந்த இளஞ்சேட் சென்னியின் ஆட்சி கி.மு. 305வாக்கில் தொடங்குகிறது. 10ஆம் காலகட்ட சோழன் நலங்கிள்ளியின் ஆட்சி கி.மு. 75வாக்கில் முடிகிறது. இந்த இரண்டு ஆண்டுகளும் இந்திய, உலக வரலாற்று காலங்களைக் கொண்டு உறுதியான அடித்தளத்தின் மீது நிலை நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. கி.மு. 305க்கு முன் முதல் சோழ வேந்தன் பெரும்பூட் சென்னியும்(கி.மு.335-305), கி.மு.75க்குப்பின் இறுதி வேந்தன்  நலங்கிள்ளி சேட்சென்னியும்(கி.மு.75-50) ஆண்டுள்ளனர். இந்த இரு சோழ வேந்தர்களையும் சேர்த்து மொத்தம் உள்ள 11 சோழ வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகளை நிர்ணயிப் பதில் பல்வேறு கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள், வரலாற்றுக்குறிப்புகள் முதலியன கணக்கில் கொள்ளப்பட்டுள்ளன. ஆகவே தனிப்பட்ட சோழ வேந்தர்களின் ஆட்சி ஆண்டுகளில் ஒரு சில ஆண்டுகள் முன்பின் வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், முதல் வேந்தனான பெரும்பூட் சென்னி முதல் இறுதி வேந்தனான நலங்கிள்ளி சேட்சென்னி வரையான 11 சோழ வேந்தர்களின் வேந்தர் ஆட்சி ஆண்டுகள் என்பது சுமார் கி.மு.335-கி.மு.50 வரையான 285 ஆண்டுகள் என்பது இந்திய, உலக வரலாற்றுச் சான்றாதாரங்களைக் கொண்ட ஒரு உறுதியான காலவரையறையை உடையவை எனலாம்.

    தொடருவோம்

    Share

  • வாழ்ந்து பார்க்கலாமே 32

     க.பாலசுப்பிரமணியன்

    கூடி வாழ்ந்தால் …

    பல்லாண்டுகளுக்கு முன் அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி… ஒரு  நகரத்தின் வெளிப்பகுதியில்  ஒரு  கட்டுமான வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த இடத்தில் இருந்த ஒரு தொழிலாளி அங்கிருக்கும் ஒரு மிகப்பளுவான பொருளை த்  தூக்குவதற்காக முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தான். அவனால் அந்தப் பளுவை நகர்த்தக்கூட முடியவில்லை. அந்த இடத்தில அவன் வேலையை மேற்பார்த்துக்கொண்டிருந்த  ஒரு மேலாளர்  அவனைப் பார்த்துக் கண்டித்துக்கொண்டிருந்தான். அந்த வழியாக குதிரையில் வந்த  ஒருவர் இந்தக் காட்சியைக் கண்டு அந்த மேலாளரிடம்  கேட்டார்: “அந்தத் தொழிலாளி அந்தப் பளுவை நகர்த்துவதற்கு இவ்வளவு முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறாரே  நீங்கள் அவருக்கு ஒரு கைகொடுக்கக் கூடாதோ?”

    சற்றே இவரை முறைத்துப் பார்த்த அந்த மேலாளர் “நான் அவனுக்கு கைகொடுப்பதா? அவன் ஒரு தொழிலாளி. நான் மேலாளர். அவனிடம் வேலை வாங்கத்தான் நான் நியமிக்கப் பட்டிருக்கின்றேன்.” என்று சொல்ல  குதிரையில் வந்த அந்த நபர் ஒன்றும் பேசாமல் கீழே இறங்கி அந்தத் தொழிலாளியிடம் சென்று அவருக்குக் கைகொடுக்கின்றார். அந்த வேலை முடிந்தபின் அந்த மேலாளரிடம் எதுவும் கூறாமல் தன்னுடைய குதிரையில் ஏறுகின்றார். அதைக் கண்ட அந்த மேலாளர் “இவனுக்கு உதவி செய்த நீங்கள் யார்?” எனக் கேட்டிடவே, வந்தவரோ “என் பெயர் ஜார்ஜ் வாஷிங்க்டன் . இந்த நாட்டின் அதிபதி.” என்று சொல்லிவிட்டு மேலே செல்கின்றாராம்.

    இந்தக் கதை உண்மையோ பொய்யோ நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் இந்தக் கதை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய கருத்து என்ன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

    பல தொழில் நடக்கும் இடங்களில்  வேலை பார்ப்பவர்கள் கூட்டாகச் சேர்ந்து வேலை பார்க்க்காமல் தங்களுடைய பதவி, தகுதி போன்ற பல காரணங்களுக்குக்காக தங்களுடன் கூட வேலை பார்பவர்களுடன் கூட்டாக வேலை பார்க்காமல் பிரிந்து  நின்று தனியாக வேலை பார்க்கும் காட்சிகளை நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றோம். பதவி என்பது நமக்கு வேலைகளை மேர்பார்ப்பதற்கும் சிறப்பாக ஒழுங்குபடுத்திடுவதற்கும் புதிய உத்திகளால் நம்முடன் வேலை பார்ப்போரை வழிநடத்துவதற்கும் கொடுக்கப்படும் ஒரு தகுதி. அது நம்மை நம்முடன் வேலை பார்ப்பவர்களிடம் பிரித்து நம்மை ஒரு புதிய வர்கத்தினராக ஆக்கும் செயல் அல்ல. எனவே நம்முடன் உழைப்பவர்கள் திறன் மற்றும் உணர்வு நிலைகளை புரிந்து அவர்களுடன் கைகோர்த்துச் செல்வதே சிறந்த தொழில் தர்மமாகும்.

    அது மட்டுமல்ல.. கீழ்காணும் சில காட்சிகளை நாம் பல தொழில்  நடக்கும் இடங்களில் பார்க்கின்றோம்..

    1. “அவனுக்கும் சம்பளம் கிடைக்கின்றது. எனக்கும் சம்பளம் கிடைக்கின்றது. அவன் ஒரு வேலையைத் தவறாகச் செய்தானென்றால் எனக்கென்ன? அவனுடைய தவறுகள் என்னுடைய மேன்மையை வெளிப்படுத்துவதுதானே – என்ற தவறான நோக்கமும் சிந்தனையும்.
    2. “தம்பி, நீ நேற்றுதான் வேளையில் சேர்ந்தவன், நானோ இருப்பது ஆண்டுகளான உழைப்பவன். எனக்கு உன் ஆலோசனை தேவையில்லை. உன் வேலையை மட்டும் நீ பார்.” என்ற ஆணவத்தனம்.
    3. ‘நான் வேலை பார்பதற்குத் தான் சம்பளம் கொடுக்கிறார்கள். அவனுக்கு உதவி செய்வதற்க்கோ அல்லது அவனோடு சேர்ந்து செய்வதற்கோ அல்ல.” என்ற சுயநலச் சிந்தனை
    4. ” நான் அவனுக்கு உதவி செய்து அதனால் அவனுக்குச் சிறப்புக் கிடைத்து விட்டால் எனக்கு என்ன ஆவது?” என்ற கீழ்நோக்குச் சிந்தனை.

    சமுதாயம் என்று ஒன்று உருவானதே எல்லோரும் சேர்ந்து கூடி வாழவும், ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்களுக்குத் தேவைப்படும் பொழுது கைகொடுக்கவும், நம்மைப் போல் மற்றவர்களின் நலனையும் முன்னேற்றத்தையும் பாதுகாக்கவுமே ! இந்தக் கூடி வாழும் உணர்வு காகம் போன்ற பறவைகளிருந்து எத்தனையோ விதமான விலங்குகளின் சமுதாயங்களில் காணப்படுகிறது. மற்றவர்களை அடித்துத் துன்புறுத்திக் கொன்று தான் உண்ணும் உணர்வுகள் விலங்கினங்களில் காணப்பட்டாலும் பொதுவாக அவைகள் தங்கள் இனங்களை அழிப்பதில்லை. கூடி வாழ்தல் என்பது ஒரு நேயச் செயல். அது மனித இனத்தில் மிகவும் சிறப்பாக விளங்கி வருகின்றது. ஆனால் காலப்போக்கில் தங்களுடைய சுயத்தேவைகளுக்காக இந்த உணர்வுகளை நாம் நழுவ விட்டுக்கொண்டிருக்கின்றோம்.

    கூட்டுக்குடும்பங்கள் இந்த நல்லுறவுகளை வளர்த்துக்கொண்டும் வளப்படுத்திக் கொண்டும் இருந்தன. அவைகள் மறையத் தொடங்கிவிட்டன. தொழில் செய்யும் இடங்களில் கூட்டாக வேலைபார்த்தால் உற்பத்தித்திறனை வளர்ப்பதற்கும் தொழில்  தரத்தை உயர்த்தவும் மிக அவசியமானவை. தற்போதைய நிர்வாகத் திறன்களை வளர்க்கும் பயிற்சிகளில் கூறப்படும் கருத்துக்கள்:

    1. குழுவாகவும் அணியாகவும் வேலைசெய்தல் (Team work)
    2. பகிர்ந்த பார்வைகளை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் (Shared vision)
    3. ஒத்துழைப்பு (cooperation)
    4. மோதல்களைத் தவிர்த்தல் (Conflict Resolution)
    5. குழுவைச் சார்ந்த கடமைகள், பொறுப்புக்கள் (Commitment to Team)
    6. கருத்து வேறுபாடுகளை மதித்தல், ஏற்றுக்கொள்ளுதல் (Respecting differences in perception)

    இந்தக் கருத்துக்கள் பொதுவாக எல்லாவிதமான கூட்டுப் பொறுப்புகளுக்கும் உண்மையானவை – அது குடும்பமாக இருந்தாலும் சரி, சமுதாயமாக இருந்தாலும் சரி அல்லது தொழில்கூடங்களாக இருந்தாலும் சரி.

    கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மைதானே !

    சற்றே நமது வாழ்விலும் இவைகளை பற்றிச் சிந்தினைக்கலாமே !

    தொடருவோம்

    Share

  • “சூர்யகாந்தன் சிறுகதைகளில் விளிம்புநிலை மாந்தர்கள்”      

    -முனைவர் அரங்க. மணிமாறன்

    முன்னுரை:

    தமிழ் இலக்கியம் பரந்துபட்ட  இலக்கிய வடிவங்களைக் கொண்டது. சங்க இலக்கியங்கள், அற இலக்கியங்கள், காப்பியங்கள், சிற்றிலக்கியங்கள், புராணங்கள், கதை இலக்கியங்கள் என காலத்திற்கேற்ற, தேவைக்கேற்ற வடிவப் பரிணாமங்களைப் பெற்று வளர்ச்சியடைந்துள்ளது. மொழிக்கு இலக்கணம் வகுத்ததோடு மக்களின் வாழ்க்கைக்கும் இலக்கணம் வகுத்தவர்கள் தமிழர்கள் மட்டுமே! அம்மக்களின் பொருளாதார அடிப்படையிலான வகையில் விளிம்புநிலை மாந்தர் படைப்பு எழுத்தாளர் சூர்யகாந்தன் கதைகளின் வழி இக்கட்டுரை ஆய்கிறது.

    சூர்யகாந்தன்:

    கொங்குமண்டலமான செம்மண்பூமியாம் கோவைக்கருகிலுள்ள இராமசெட்டிப்பாளையத்தில் மாரப்பன்-சின்னம்மாள் எனும் விவசாயத் தம்பதியருக்கு 1953 சூலை-17 இல் பிறந்தவர். இயற்பெயர் மருதாசலம் என்பதாகும். கோவை அரசுக் கல்லூரியில் பயின்ற காலம்முதல் தமிழின்பால் ஆறாக்காதல் கொண்டவர். தீபம், தாமரை, வானம்பாடி முதலிய இதழ்களை வாசித்துக் கவிதை ஆர்வத்தை உருவாக்கிக்கொண்டார்.

    கனல் மணக்கும் பூக்கள்’என்ற இவரது முதல் கவிதை 1973இல் ‘மனிதன்’இதழில் அன்றைய விவசாயப் போராட்டத்தை கருவாகக் கொண்டதாய் வெளியானது. வாழ்க்கை அனுபவம், சகமனிதர் அன்றாட வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள், துயரங்கள் ஆகியவற்றைக் கதைகளாக்கினார். இவரது முதல் சிறுகதை ‘தண்டிக்கப்படாத குற்றவாளிகள்’1974 இல் ‘தாமரை’ இதழில் வெளியானது. அதுமுதல் கவிதை, சிறுகதை, நாவல், கட்டுரை ஆகிய துறைகளில் அமுதசுரபி, சுபமங்களா, புதிய பார்வை உள்ளிட்ட பல இதழ்களில்  படைப்புப் பல படைத்து வருகிறார். செம்மண் இலக்கிய வகைமையை ஏற்படுத்தியவர். மானாவாரி மனிதர்கள், விதைச்சோளம் முதலிய நாவல்கள் சிவப்பு நிலா, இவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள் எனும் கவிதைகள் கோவை மாவட்டத்துக் கோயில்கள் எனும் கட்டுரை மண்ணின் மடியில், விடுதலைக் கிளிகள் முதலிய சிறுகதை நூல்களைப் படைத்த இவர் இலக்கியச் சிந்தனை, இலக்கிய வீதி தமிழ்நாடு கலை இலக்கிய பெருமன்றம் விருது, அகிலன் விருது உள்ளிட்டவற்றை பெற்ற பான்மையர். ‘மண்ணையும் மண்ணின் மக்களையும் நேசிக்கும் ஒருவர் படைப்பாளியாகக் கிடைத்தது மண்ணுக்கு கொடை, மொழிக்குப் பரிசு, இலக்கியத்துக்குக் கிடைத்த பேறு’என்று இவரைப் பாராட்டுகிறார் கவிஞர் புவியரசு1. தற்போது கோவையில் கல்லூரியொன்றில் தமிழ்த்துறைத் தலைவராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

    கதைமாந்தர் படைப்பு:

    பெரும்பான்மையான இலக்கியங்களில் ஒப்பற்ற வீரமும்  கொடைப்பண்பும் கொண்ட மாந்தர்கள் படைக்கப்படுகின்றனர். சங்க நூல்களில் தலைவன் தலைவி எனப் பெயரிடப்பட்டிருந்தாலும் மன்னர்களின் வாழ்வியலே பெரும்பான்மை பேசப்பட்டிருக்கிறது. காப்பியக் காலத்திலும் ஒப்பற்ற வீரனே கதைத்தலைவனாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளான். இதிலிலிருந்து சற்று மாறுபட்டு சிலப்பதிகாரத்தில் கோவலன் கண்ணகி எனும் வாணிகக் குடும்பத்து மாந்தர்கள் கதைமாந்தர்களாய் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். இதனால் இக்காப்பியம் ‘குடிமக்கள் காப்பியம்’எனப் புகழப்படுகிறது. எனினும் கோவலனும் மாதவிக்குச் சோழ மன்னனால் அளிக்கப்பட்ட விலையுயர்ந்த முத்துமாலையை மிக அதிக விலைகொடுத்து வாங்குமளவு பணக்காரனாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளான்.

    புராணம், சிற்றிலக்கியங்களிலும் உயர்வர்க்கத்தினரே மாந்தர்களாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளனர். குறவஞ்சியில் குறவர் வாழ்க்கை சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது. பள்ளு இலக்கியங்களில் உழவர் வாழ்க்கை சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது.

    கதை இலக்கியங்களிலும் பெரும் பணக்காரர்களின் வாழ்வியல் சரித்திரமாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

    புதுமைப்பித்தன்,ஜெயகாந்தன், கு.அழகிரிசாமி போன்ற படைப்பாளிகள் ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வியல் துன்பங்களைத் தங்களது கதைகளில் வெளிப்படுத்தினர்.

    பலர் இதனை இருண்மைச் சிந்தனை என விமர்சித்தனர். எனினும் புதுமைப்பித்தன் போன்றோர் ‘ஏழை விபசாரியின் ஜிவனோபாயத்தை வர்ணிப்பதால் சமுதாயத்தின் தெம்பு இற்றுவிடப்போவதில்லை 2 என்று துணிச்சலாக எழுதிவந்தனர்.

    விளிம்பு நிலை மாந்தர்கள்:

    இறைவனின் படைப்பில் அனைத்து மனிதர்களும் சமம். ஆனால் கல்வியினாலும் தத்தமது உழைப்பினாலும் பெற்ற ஊதியத்தைச் சிக்கனமாக பயன்படுத்துவதாலும் மனிதர் தம் தேவைகளைப் பெற்று வாழமுடியும்.சிலர் அப்பன் பாட்டன் காலத்து வசதிகளைப் பயன்படுத்தி வசதியாக வாழ்கின்றனர். சிலர் ஏழைகளைச் சுரண்டி ஏமாற்றி ஆதிக்கத்தால் அடிமைப்படுத்தி பணக்கார வாழ்வு வாழ்கின்றனர். சிலர் நடுத்தர வர்க்கத்தினராய்த் திரிசங்கு வாழ்க்கை வாழ்கின்றனர்.

    தமக்கான உணவு, உடுக்க உடை, இருக்க இருப்பிடம் ஆகியவையே ஒவ்வொரு மனிதரின் அடிப்படைத் தேவைகளாக உள்ளன. இவ்வடிப்படை வசதிகளே இல்லாமல் வாழும் மக்கள் ஏழைகளாகின்றனர்.

    அடுத்த வேளை உணவு நிச்சயமில்லாமல், வாழ்வதற்குச் சொந்தமாக இருப்பிடம் இல்லாமல், உடுக்கச் சரியான ஆடையில்லாமல் மனிதருக்குரிய அடிப்படை வசதிகளின்றி வாழும் மக்களை விளிம்புநிலை மக்கள் என விளிக்கலாம்.

    இவ்விளிம்பு நிலை மக்களின் வாழ்வியலைச் சூர்யகாந்தன் கதைகளின் வழி ஆய்வோம்.

    விதவையும் மாற்றுத்திறனாளியும்:

    ரங்கசாமிக்குப் பிறவியிலேயே இரண்டு கால்களும் முழங்கால் மூட்டுக்கு கீழே மெலிந்து குச்சிபோல் சூம்பிபோய் மாற்றுத்திறனாளியானவன். வேறு எந்தத் தொழிலும் செய்யமுடியாமல் பிச்சைக்காரனாய்ச் சக்கரவண்டியில் உக்கார்ந்து காண்போரையெல்லாம் கையெடுத்துக்கும்பிட்டு யாசித்து வயிற்றைக் கழுவி வருகிறான். ஆனால் தான் ஈயென இரந்து வாழ்வதை இழிந்தது என வெறுக்கிறான்.

    ‘…ச்சீ ஒவ்வொருத்தருங்கிட்டயும் கெஞ்சி அழுது கூக்குரல் போட்டு இந்த ஒரு சாண் வவுத்தக்காக ஈனப்பொழப்ப பொழச்சிட்டிருந்தமே எத்தென அசிங்கம்’3 (வாழப்பிறந்தவர்கள் ப.10) என்று கூசி வாழ்கிறான்.

    விபத்தில் இறந்துவிட்ட கணவனை இழந்து விதவையாகக் கைக்குழந்தையுடன்  செருப்புத் தைக்கும் தொழில்செய்து வாழ்கிறாள் சரசா. இரண்டு ஏழைகளும்  சந்தித்து ஒருவருக்கொருவர் பச்சாதாபத்தினால் நட்பாகின்றனர். இருவரின் ஏழ்மையும் பகிர்ந்துக் கொள்ளப்படுகிறது. ஒரு சூழலில் இருவரும் சேர்ந்து வாழத் தலைப்படுகின்றனர். அவளின் குழந்தையைத் தன் குழந்தையாக நினைக்கிறான்.

    பிச்சையெடுப்பதை விட்டு செருப்புத் தைப்பதைச் சரசாவிடம் கற்றுக்கொண்டு உழைத்து வாழத் தலைப்படுகிறான். ஆனால் விதி அவளின் மச்சினன் வடிவில் வந்து சதிசெய்கிறது.

    சரசா கணவணை இழந்து கைக்குழந்தையுடன் வாழ வழியற்று நிற்கும்போது உதவிக்கு வராதவன் ரங்கசாமியோடு வாழத்தொடங்கும்போது புரளிக்காரர்களின் பேச்சைக்கேட்டு எதிர்த்துத் தாக்க இயலாத ரங்கசாமியை அவள் இல்லாத நேரத்தில் குடித்துவிட்டு வந்து அடித்து விரட்டிவிடுகிறான்.

     திரும்பி வந்த சரசா ரங்கசாமி இல்லாததையும் மச்சினன் அடித்து விரட்டிவிட்டதையும் எண்ணித் தவித்துப் போகிறாள்.

    எங்கெ போயி எப்பிடித் தடுமாறுதோ…எனச் சஞ்சலத்தோடு பரக்கப்பரக்கத் திரிந்தாள்.4 (ப.16)

    அண்ணன் செத்தபின் அவனுடைய உடமைகளைத் திருடிக்கொண்டு இவளை அநாதையாகத் திரியவிட்ட அவனைச் சபிக்கிறாள். ரங்கசாமியைத் தேடித்திரிந்து இறுதியில் கோவை காந்திபுர பஸ் ஸ்டாண்டக்கு அருகில் ஒரு சின்ன துணிமூட்டையைப் போல ரங்கசாமியைக் கண்டு தன்னோட வர அழைக்கிறாள். அவன் மறுக்கிறான்.

    ‘உன்னெ விட்டுட்டு நாங் கஞ்சி குடிச்சேன்னா அது என்ர தொண்டைக்குள்ளதா எறங்குமா?’5 (ப.17)

    என்று ஆறுதல் சொல்லி அழைத்துப்போகிறாள். இருவரும் ஒரு புதிய வாழ்வைத்தேடிப் பயணமாகின்றனர். கால் சூம்பிப் போன ஒருவனும், கணவனை இழந்து தவிக்கும் ஒருத்தியும் அன்பினால் இரக்கத்தினால் ஒருவரையொருவர் சார்ந்து வாழத்தலைப்படுதலை விவரிக்கும் சூர்யகாந்தன், விதியின் சதியையும் ஏழ்மையையும் தம் உழைப்பாலும் நம்பிக்கையாலும் அன்பாலும் வென்று வாழும் விளிம்புநிலை மாந்தரைப் படைத்துக்காட்டியுள்ளார்.

    தன்னாசியின் வறுமை:

    தன்னாசி கிணறு வெட்டும் கூலித்தொழில் செய்யும் ஏழைத்தொழிலாளி. அதன்மூலம் கிடைக்கும்  எட்டு ரூபாய்க்கூலி ஒரு நாளைக் கடத்துவதற்கே மூச்சுமுட்ட வைக்கிறது. மனைவி ராமாயியின் மருத்துவச் செலவு வேறு. குழந்தை குட்டிகள் வேறு. வீடு பாதி சுவர் விழுந்த ஓட்டைக்கூரை வீடு. குழந்தைகளின் பசியை ஆற்ற முடியாத வறுமை வாழ்வு அவனுடையது.

    ஊர்ப்பொதுவிடத்தில் கூடிய கூட்டம் பெருமாள்கோயில் குடமுழுக்கு திருவிழாவுக்காக ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் இரண்டு மாதத்திற்குள் நூறு ரூபாய் வரியாகக் கொடுத்துவிடவேண்டும் என்று முடிவெடுக்கிறது.

    தான் ஏழையாக இருந்தாலும் ஊரில் மானத்தோடு வாழவேண்டுமென்றால் காலக்கெடுவுக்குள் பணத்தைக் கட்டிவிடவேண்டும் என்ற நிர்பந்தத்திற்கு ஆளாகிறான். கொடை வசூலிப்புத் தொடங்கி நடந்து வருகிறது. தன்னால் தரமுடியவில்லை. கிணற்று வேலையும் நின்றுவிடுகிறது. வயல் வேலைகளிலும் நான்கு ரூபாய்க்கு மேல் கிடைக்கவில்லை.  கோவில் கட்டும் பணியில் கூடுதல் நேரங்களில் உழைத்தாலும் அது அவர்களுக்குப் பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. கொடைப்பணம் தராததையே குத்திக்காட்டிப் பேசுகின்றனர்.

    காலக்கெடு முடிந்ததும் ஊர்ப்பெரியவர்கள் அவமானப்படுத்துகின்றனர். கும்பாபிஷேக நாளும் வருகிறது. பணம் கட்டவில்லையென்றால் ஊரைவிட்டே தள்ளிவைத்துவிடுவர். வீட்டு நல்லது கெட்டதுகளில் கலந்துகொள்ளமாட்டர்கள். ஊர்ச்சம்பிரயதாயத்திற்குக் கட்டுப்படாதவன் என்று முத்திரைக்குத்திவிடுவர் என அஞ்சுகிறான்.

    ‘அனாதை போன்ற இந்த தண்டணையை நினைத்துப் பார்க்கையில்  தன்னாசி அன்று மௌனமாய் வருவதைத் தவிர வேறு எதைச் செய்திருக்கமுடியும்’6.( தன்மானம் ப.23 )

    திருவிழாவைப் பார்க்கச்சென்ற குழந்தைகளை ‘உங்க அப்பனாத்த சுண்டி குடுத்த காசுலெ ஆனதுன்னு இங்கே வெளையாட வந்தீங்களா? மருவாதியா இங்கேயிருந்து ஓடிப்போயிடுங்கடா கருமாந்திரம் புடுச்ச பூடைகளா…? 7 ப.25 ‘என்று திட்டி அவமானமாகப் பேசி அனுப்பிவிடுகின்றனர்.

    நள்ளிரவில் தன்னாசி ஓர் இறுக்கமான முடிவை எடுக்கிறான். இரவோடு இரவாகத் தன் குடும்பத்தோடு ஊரைவிட்டே வெளியேறிப் போய்விடுகிறான். ஓர் ஏழை ஊரின் கட்டுப்பாட்டுக்காகப் பயந்து தன் பாட்டன் பூட்டன் காலத்திருந்து ஊரோடு ஒட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்த பிணைப்பை விட்டுப் பிரிவதை தன்னாசி எனும் விளிம்பு நிலை மாந்தர் வழி படைக்கிறார்.

    கல்வி கற்க முடியாத சரஸ்வதி:

    சரஸ்வதி ஓர் ஏழைக்குடும்பத்து சிறுமி. அப்பா வேலப்பன் சரியான குடிகாரர். அம்மா குப்பம்மா நோயாளி. சரஸ்வதிக்கு படிப்பின்மீது அதிக தாகம். ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கிறாள். படிப்பின்மூலம்  தான் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்ற கனவு நிரம்ப அவளுக்குண்டு. பள்ளிக்குப் புதிதாக வந்துள்ள டீச்சர் எதிலும் கண்டிப்பானவர். ‘பொஸ்தகங்களெ வாங்காமெ கடனுக்கு இங்கெ வந்து உக்காந்துட்டு இறக்கிறாபிடித்தா அர்த்தம் …’8 (கொழுந்துகளை நறுக்கும் வேர்கள் ப.27) என்று கண்டிக்கிறார்.

    அவள் சில புத்தகங்களைப் பத்து நாட்களுக்குள் வாங்கிவிட வேண்டும். அப்பா படிப்புக்கு உதவாதவர். சரஸ்வதி மே மாத விடுமுறை நாட்களிலும் வார இறுதி விடுமுறை நாட்களிலும் ஊரை அடுத்த காடுகளில் வேப்ப மரங்களிலிருந்து வேப்பங்கொட்டை சேகரித்து வைக்கிறாள். ஒரு படி ஐம்பது பைசாவிலிருந்து எழுபத்தைந்து பைசா வரையில் கோயம்பத்தூர் வியாபாரிகள் வாங்கிச் செல்வர். அவள் முடிவெடுத்துவிட்டாள். எப்படியாவது பத்து பன்னிரண்டு ரூபாய்க்கு சேகரித்து வெள்ளிக்கிழமைக்குள் டீச்சரிடம் கொடுத்தால்தான் திங்கட்கிழமை புத்தகம் வாங்கி வந்துதருவார் படிப்பும்கெடாது.

    பள்ளியை விட்ட மாலைநேரம் மதிய நேரம் எனக் கஷ்டப்பட்டு இருப்பத்தைந்து படி சேர்த்துவிட்டாள். வியாபாரியை நோக்கி காத்திருந்தாள். இந்த நேரம்பார்த்து யாரும் வரவில்லை. வெள்ளிக்கிழமை மதியம் வரை காத்திருக்கிறாள். தன்தோழி சரோஜாவிடம் சொல்லி வைத்திருக்கிறாள். அவள் வியாபாரி வடக்கு வீதியில் வருவதாகக் கூறியவுடன் அவனிடம் ஓடிச் செல்கிறாள்.

    ஐயா..ஐயா வாங்க! எங்க வூட்லே வேப்பங்கொட்டைக கொண்டாந்து நெறைய வெச்சிருக்கேன்!9 (ப.32) என்று அழைக்கிறாள்.வியாபாரி தனக்கு அவசரம் இன்னொரு நாள் வந்து வாங்கிக்கொள்வதாகக் கூறியும் விடாமல் அழைத்துச் செல்கிறாள். வீட்டுக்குக்குள் சென்று கோணிப்பையை தேடுகிறாள். அது நான்காக  மடிக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டுள்ளதைக் கண்ட சரஸ்வதிக்கு கால்கள் ஒரு நிலையில் நிற்கவில்லை. ஆத்திரமும் ஏமாற்றமும் வருத்தமும் அவளைப் பந்தாடுகின்றன.

    அப்பா வேலப்பன் ஏற்கெனவே அவற்றை விற்றுவிட்டுப் பத்து ரூபாய்க்கு நன்றாக குடித்துவிட்டார். மூணு ரூபாய்க்கு சாக்கணா தின்றுவிட்டு ரெண்டு ரூபாயை அவளிடம் தருகிறார். வியாபாரி அவசரத்தில் இருக்கும் தன்னை அவள் ஏமாற்றிவிட்டதாகத் திட்டிவிட்டுச் செல்கிறான். ‘அங்கிருந்து விலகிச்சென்று குமுறிக்குமுறி அழத்தொடங்கினாள் சரஸ்வதி! கொளுத்தும் வெயிலின் உக்கிரம் அந்த கண்ணீரில் இருந்தது.’10 (ப.34)

    குடிகாரத் தந்தை: நோயாளி அம்மா என்ற குடும்பச்சூழலிலும் வன்பாடுபட்டாவது படித்து முன்னேற நினைத்த அவளுக்கு அப்பாவின் குடிப்பழக்கம் தடையாகிறது. அவள் பெயர் சரஸ்வதி கல்விக்கு அதிபதியின் பெயர். ஆனால் இவளால் படிக்கவே முடியவில்லை என முரண்பாட்டு நிலையில் வாழும் சரஸ்வதி எனும் விளிம்புநிலை மாந்தரை படைத்துள்ளார் சூர்யகாந்தன்.

    முடிவுரை:

    சூர்யகாந்தன் தன் சிறுகதைகளில் வறுமை ஊர்க்கட்டுப்பாடுகள் பணக்காரர்களின் ஆதிக்கம் குடிப்பழக்கத்தினால் ஏற்படும் பாதிப்பு என பல்வேறு காரணங்களினால் விளிம்பு நிலையில் வாழும் மனிதர்களைப் படைத்து மனிதர்களாகப் பிறந்த அவர்களும் சக மனிதர்களைப்போல எல்லா உரிமைகளும் பெற்று வாழவேண்டும் என்ற தவிப்புணர்வை வெளிப்படுத்தியுள்ளமை தெளிவாகிறது.

    அடிக்குறிப்புகள்:

    1. எழுத்தாளர் சூர்யகாந்தன் – கட்டுரை. கட்டுரையாளர்: அரவிந்த்-தென்றல் இணைய இதழ்-சனவரி-2018.
    2. தமிழ் இலக்கிய வரலாறு – எம்.ஆர்.அடைக்கலசாமி கழக வெளியீடு-1976 ப.121.
    3. சூர்யகாந்தன் சிறுகதைகள்- (வாழப் பிறந்தவர்கள் சிறுகதை ப.10)- தனலட்சுமி பதிப்பகம்- எஸ்-2 அரவிந்த் நரேன் என்கிளேவ் -8 மாசிலாமணித் தெரு தி.நகர்- சென்னை-17. முதற்பதிப்பு- டிசம்பர் 2004.
    4. மேலது ப.16
    5. மேலது ப.17.
    6. மேலது நூல்-தன்மானம் சிறுகதை ப.23.
    7. மேலது ப.17
    8. மேலது நூல்- கொழுந்துகளை நறுக்கும் வேர்கள் சிறுகதை ப.27
    9. மேலது ப.32
    10. மேலது ப.34.

    *****

    கட்டுரையாளர் – முதுகலைத் தமிழாசிரியர்
    அரசு ஆண்கள் மேனிலைப் பள்ளி
    செங்கம்-606701.
    பேசி:99430-67963.

     

    Share