Blog

க. பாலசுப்பிரமணியன்

இறைவனை நாம் எப்படி அணுக வேண்டும்?

இறைவனிடம் பக்தி செய்ய எந்த முறை சரியானது? தினசரி கோவிலுக்குச் சென்று நாம் வணங்கிவிட்டு வருவதால் இறைவன் மகிழ்ச்சியடைவானா? தினசரி இறைவனுக்கு நைவைத்யம் அல்லது படைப்புகள் செய்தல் நமக்கு நன்மை கிட்டுமா?

“அனுமன் ராமனிடம் கட்டிய பக்திபோல் நாம் செய்யவேண்டுமா? இல்லை, மீரா கண்ணனிடம் கட்டிய அன்பு சிறந்ததா? அல்லது சூர்தாஸ் கண்ணனை ஒரு குழந்தைபோல் பாவித்து காட்டிய அன்பு பெரிதா? இல்லை, கண்ணப்ப நாயனார் சிவனிடம் காட்டிய அன்பு சிறந்ததா? பட்டினத்தார் போல் எல்லாவற்றையும் துறந்து உண்மை நிலையை அறிந்தால் மட்டும் இறைவன் அருள்வானா?” என்றெல்லாம் நம் மனத்தில் பல சந்தேகங்கள் ஏற்படுகின்றன.  இதை “தாஸ்ய பக்தி, சக்ய  பக்தி, மாதுர்ய பக்தி, வாத்சல்ய பக்தி..” என்று ஒன்பது வகையாகப் பிரித்து பண்டைய இலக்கியங்கள் போற்றுகின்றன. . அதையெல்லாம் விட தினம் காலையில் இறைவன் பெயரை நாம் நினைத்து உருப்போட்டுக்கொண்டிருந்தால் நாம் இறைவனோடு இணையும் வாய்ப்புக்கள் அதிகம் என்றும் சிலர் நம்புகின்றனர். ஆனால், வாயில் அவன் பெயரை உச்சரித்துக் கொண்டு  மனம் மட்டும் எங்கோ அலைபாய்ந்தால் அதனால் என்ன பயன்?

இந்த நிலையை வர்ணிக்கும் கபீர் தனது ஒரு பாடலில் கூறுகின்றார்.

“கையிலே மாலை சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்றது, வாயினுள்ளே நாக்கும் அவன் பெயரைச்சொல்லிச்  சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்றது. மனதோ எல்லா திசையிலும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றது. இதுவா இறைவனை நினைக்கும் முறை?” என்று நம்மைச் சாடுகின்றார்

ஆனால் திருமூலர் இறைவனை எவ்வாறு போற்றிக் கொண்டிருந்தார்?  இந்தப் பாடல் அதற்குச் சான்றாக இருக்கின்றது.

மன்னகத்தான் ஒக்கும் வானகத்தான் ஒக்கும்

விண்ணகத்தான்  ஒக்கும் வேதகத்தான் ஒக்கும்

பண்ணகத் தின்னிசை பாடலுற்றானுக்கே

கண்ணகத்தே நின்று காதலித்தேனே.     (31)

மண்ணும் விண்ணும் அவனே, வானும் அவனே, வேதமும் அவனே, இன்னிசைப் பாடலின் உயிர்ப் பொருளும் அவனே,- அப்படிப்பட்டவனை எப்படி அன்பு செய்வது?  – அவன் நாம் கூப்பிட்ட குரலுக்கு வருவானோ? அவனிடம் நேரம் எங்கே உள்ளது?  ஆகவே, அவனை என் கண்ணுக்குள் வைத்துக் காதலித்தேன் என்று சொல்கிறார் முற்றும் துறந்த  முனிவர்.

நம் மனதைத் தவிர, நம் கண்களைத் தவிர அவனை வைத்துப் போற்றச்    சிறந்த இடம் எங்கே யுள்ளது?

இது  ஒரு அநுபூதி நிலை. இறைவனோடு  இரண்டறக்கலந்த  நிலை.,

இந்த அனுபூதி நிலையை காரைக்கால் அம்மையார் எவ்வாறு உணருகின்றார்?

கண்ணால் கண்டுஎன் கையாராகி கூப்பியும்

எண்ணார எண்ணத்தால் எண்ணியும் – விண்ணொன்

எரியாடி  என்றென்றும் இன்புறுவன் கொல்லோ

பெரியானைக் காணப் பெறின்.

நம் மனத்தின் உள்ளே இருக்கின்ற இறைவனை விட்டுவிட்டு நாம் எங்கெங்கோ அலைகின்றோம்.

“பனையுள் இருந்த பருந்தது  போல

நினையாதவர்கில்லை நின் இன்பந்தானே ..” (47)

என்கிறார் திருமூலர்.

மாணிக்க வாசகரோ தன்னுடைய அகக்கண்ணிலே அந்த தில்லையானின் நடனத்தைக் கண்டு களிப்புற்று அவனிடம் என்னவெல்லாம் வேண்டுகின்றார் ..

பாட வேண்டும்நான் போற்றி நின்னையே

பாடி நைந்துநைந் துருகி நெக்குநெக்கு

ஆட வேண்டும்நான் போற்றி அம்பலத்

தாடு  நின்கழற் போது நாயினேன்

கூட வேண்டும்நான் போற்றி இப்புழுக்

கூடு நீக்கெனைப் போற்றி பொய்யெலாம்

வீட வேண்டும்நான் போற்றி வீடுதந்

தருளு போற்றிநின் மெய்யர் மெய்யனே .

இறைவனின் நினைவிலேயே அவனோடு ஒன்றாகி ஆனந்தப் பரவசத்தை அனுபவிக்கின்ற இந்த முன்னோரின் அருள்நிலைகள் நம் வாழ்க்கைப் பாதைக்கு ஒரு முன்னோட்டமாக அமைந்துள்ளதன்றோ ?

இந்த அனுபூதி நிலையை அடைந்ததும் ஐம்பொறிகளும் அதன் விளைவுகளும் அதனால் வரும் மயக்கங்களும் நீங்கப்பெற்று எல்லாப் பிணிகளுக்கு ஒரே மருந்தாய் இறைவனை நாடும் உள்ளம். இந்த உயரிய நிலையை அனுபவ பூர்வமாக உணர்ந்த பாட்டினத்தாரோ திருவெற்றியூரானை எவ்வாறு வேண்டுகின்றார் தெரியுமா ?

ஓடுவிழுந்து சீப்பாயு மொன்பதுவாய்ப் புண்ணுக்

கிடுமருந்தை யானறிந்து கொண்டேன் – கட்டுவருத்தந்

தேவாதி தேவன் திருவொற்றி யூர்த்தெருவில்

போவா ரடியிற் பொடி.

இந்த நிலையில் மாந்தருக்கு மகிழ்வேது, துயரேது? இது எல்லாம் விடுபட்ட நிலையன்றோ ?

காணும் இடங்களிலேயெல்லாம் அவன் நிறைந்திருக்க உணரும் பொருள்களெல்லாம் அவன் உணர்வே உள்ளிருக்க, அவனைத் தேடித் போவானேன்? உளமுருகி அழைத்தால் மட்டும் போதுமே ! அவன் நம்மைத் தேடி வரமாட்டானோ ?

(தொடரும்)

நிர்மலா ராகவன்

சவாலைச் சமாளி!

சுவரும் சித்திரமும்

அமெரிக்க பல்கலைக்கழகமொன்றில், முனைவர் பட்டப்படிப்புக்கு பத்துபேர் சேர்ந்திருந்தனர். இறுதியில் இருவர் மட்டுமே நிலைக்க, மற்றவர்கள், `மிகக் கடினம்!’ என்று பாதியிலேயே விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார்களாம்.

`ஏன் அப்படி நம்மைவிட்டுப் போய்விட்டார்கள்? என்று எதிர்மறையாகச் சிந்திக்காது, `நம்மிருவருக்குள் என்ன ஒற்றுமை?’ என்று ஆராய்ந்தபோது, எவ்வளவு வேலைகள் இருந்தாலும் அடிக்கடி உணவு உட்கொள்ளும் பழக்கம் இருவருக்கும் இருந்தது தெரியவந்தது. அவர்களுள் ஒருத்தி என் மகள்.

அவள் பள்ளி இறுதியாண்டு பரீட்சைக்குப் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, மணிக்கொருமுறை ஏதாவது தின்னக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பேன். (என் தாய் எனக்குச் செய்தது). உதாரணமாக, தக்காளிப்பழத்தை வில்லைகளாக நறுக்கி, அரிந்த வெங்காயம், கொத்துமல்லி ஆகியவைகளுடன் உப்பு, மிளகுபொடி தூவித் தின்பது புத்துணர்வைத் தரும்.

அப்போதெல்லாம், `என்னைக் குண்டா ஆக்கப் பாக்கறியா?’ என்று கேலியாகச் சிரித்தபடி, வேண்டாவெறுப்பாகச் சாப்பிட்டவள், தான் தனியாகப் போனபின்னரும், தன்னையும் அறியாது, அதே பழக்கத்தைக் கடைப்பிடித்திருக்கிறாள்.

நிறைய வேலை இருந்தால், அடிக்கடி சிறிதேனும் நல்ல ஆகாரம் உட்கொள்ள வேண்டும். மனிதன் ஒட்டகமில்லை. அவ்வப்போது சாப்பிட்டால்தான் உடலைப் பேண முடியும்.

சுவர் இருந்தால்தானே சித்திரம் வரையமுடியும்?

`வேலை மும்முரம்’ என்று பலர் உடல்நிலையைச் சரியாகக் கவனிக்காது விட்டுவிட்டு, `நான் மட்டும் ஏன் சிறிது நேரத்திலேயே அயற்சி அடைகிறேன்!’ என்று அயர்கிறார்கள். ஓரிடத்திற்கு எவ்வளவுதான் அவசரமாகப் போகவேண்டும் என்றாலும், காரில் போதிய பெட்ரோல் இருக்கிறதா என்று முதலிலேயே பார்த்துக்கொள்வது அவசியமில்லையா?

காப்பியும் டீயும்

ஓயாமல் காப்பி குடித்தால் சுறுசுறுப்பு வரலாம். ஆனால் தலை நரைக்கும்! “பரீட்சைக்குப் படிக்கும்போது, ஒரு நாளைக்கு பதினாறு கப் காப்பி குடிப்பேன்! அதில் சர்க்கரை சேர்க்கிறோமா! ரொம்ப குண்டாகிவிட்டேன்!” — இது ஓர் இளைஞன் என்னிடம் புலம்பியது.

அளவுக்கு அதிகமாக டீ குடித்தாலோ, ஒரு கப் டீ குடித்தவுடனேயே, `அடுத்து எப்போது கிடைக்கும்?’ என்று அந்த போதையை எதிர்பார்க்க ஆரம்பித்துவிடும் மனம். வேளாவேளைக்கு குடித்தே ஆகவேண்டும், இல்லையேல் தலைவலி என்று பாடுபடுத்தும். சிலருக்கு பித்தம் அதிகமாகி, தலை சுற்றல், வாந்தி, பாதத்தில் வெடிப்பு போன்ற தொல்லைகளும் எழும்.

பிறர் சிரிப்பார்களே!

வாழ்வில் எல்லாம் எளிதாகவே இருக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்கள் சராசரிக்குக் கீழேயே காலமெல்லாம் இருக்கத் தயாராக வேண்டும்.

ஏதாவது புதிய காரியம் ஒன்றைச் செய்ய முற்படும்போது தவறுகள் நிகழத்தான் செய்யும். `தவறுகள் நிகழ்ந்துவிடுமோ?’ என்ற பயமோ, பிறர் நம்மைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்களே என்ற கலக்கமோ கொள்பவர்களால் பெரிதாக எதையும் சாதிக்க முடியாது.

உன்னால் முடியும்!

ஒரு புதிய காரியத்தை நாம் செய்ய முற்படும்போது, `உன்னால் முடியாது!’ என்று நமக்கு நெருங்கியவர்கள் அவநம்பிக்கை தெரிவித்தால், அது நம் நலனைக் கருதிச்சொல்லும் வார்த்தைகள் என்று எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. மறைந்துகிடக்கும் நம் ஆற்றல் அவர்களுக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். பொறாமையாலும் இருக்கலாம்.
ஒரு காரியத்தை ஒன்பது முறை செய்ய முயன்று, பத்தாவது முறை வெற்றி அடைபவர் என்ன சொல்வார், தெரியுமா? `ஒன்பது முறை இதை எப்படியெல்லாம் செய்யக்கூடாது என்பதைக் கற்றேன்!’

இவர் தன் ஆற்றலில் நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர். ஒருவர் தன்னைத்தானே நம்பாவிட்டால், எடுத்த காரியத்தை எப்படி முடிக்க முடியும்?

தோல்வியால், அல்லது பிறரது கேலியால், ஒருவர் சிறிது காலம் மனம் தளரலாம். ஆனால், அந்த தோல்வியையே எண்ணி மறுகாது, திரும்பத் திரும்ப அதே காரியத்தை வெவ்வேறு விதங்களில் செய்வது நன்மையில் முடியும். இப்படித்தான் பல கண்டுபிடிப்புகள் உருவாகி இருக்கின்றன. விஞ்ஞானம் மட்டுமில்லை, இசை, சினிமா, என்று பல துறைகளிலும் இப்படித்தான் மாறுதல்கள் ஏற்படுகின்றன. சமையலில்கூட.
சமையலிலா!

சாதாரணமாக, உருளைக்கிழங்கின் தோலைச் சீவிவிட்டுத்தான் சமையலுக்குப் பயன்படுத்துவார்கள். இல்லாவிட்டால். வேகவிட்டு, தோலை உரித்து.. என, நிறைய நேரத்தைச் செலவழிக்க வேண்டும்.

எனக்குக் கண்புரைச் சிகிச்சை நடந்தபின், ஒரு மாதமேனும் அனலில் நிற்கக்கூடாது என்று எச்சரித்திருந்தார்கள்.

ஒரு நாள் சமைத்துத்தான் ஆகவேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏற்பட, தோலைச் சீவாது, சற்றே பெரிய துண்டங்களாக நறுக்கி, அரிந்த வெங்காயம், கறிவேப்பிலையுடன், பொரியலுக்கு வேண்டிய உப்பு, பெருங்காயம், மிளகாய்த்தூளைச் சேர்த்து, கடிகாரத்தில் அலாரம் வைத்து இருபது நிமிடங்கள் கழித்து நிறுத்திவிட்டேன். Pressure Pan -ல் குறைந்த சூட்டில் சமைத்தேன். அப்போதுதான் அடுப்படியில் நின்று கிளறிக்கொண்டே இருக்க வேண்டாம். தோலுடன் சமைப்பதால், வாயுத்தொல்லை கிடையாது.

`இனி எப்போதும் இப்படித்தான் ஆக்கவேண்டும்!’ என்று நினைக்கும் அளவுக்கு பதம் நன்றாக அமைந்திருந்தது. இன்று அதன் பெயர், `Accidental Potato Curry!” — தற்செயலாக நிகழ்ந்த நற்காரியம்.

எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுவது

சிலரைப் பார்த்தால், இவர்கள் மட்டும் பெரும்பாலும் அமைதியாக இருப்பது எப்படி, இவர்களுக்கு உணர்ச்சிகளே கிடையாதா என்ற ஆச்சரியமெல்லாம் எழும்.

ஒருவர் தன்னைத் திட்டினால், பதிலுக்குத் தானும் அடித்தோ, திட்டியோ ஆகவேண்டும் என்ற சினிமாத்தனமான கொள்கை இவர்களுக்குக் கிடையாது. அளவுக்கு அதிகமாக உணர்ச்சிவசப்பட்டால், தெளிவான சிந்தனை எழாது என்பதால் உணர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளத் தெரிந்தவர்கள் இவர்கள்.

உணர்ச்சிவசப்பட்டு நல்ல எதிர்காலத்தை இழந்தவர்கள் பலர்.

கதை

இளம்பெண்ணான தேவிகாவுக்கு சிபாரிசால் ஒரு நிறுவனத்தில் உத்தியோகம் கிடைத்தது.

போனஸ் அறிவிக்கப்பட்டபோது, மேலதிகாரியிடம் போய், தன்னை ஏமாற்றிவிட்டதாக அழுதாள். தான் புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்தவள் என்பதை மறந்து சண்டை பிடித்தாள். காரணம்: அது எப்படி மேலாளருக்கு அவளைவிட அதிகமான தொகை அளிக்கலாம்?

சம்பளத்துடன், தேவிகாவின் உத்தியோக உயர்வுக்கான மேற்படிப்புச் செலவையும் அந்த நிர்வாகமே ஏற்றுக்கொண்டிருப்பது சுட்டிக் காட்டப்பட்டது.

உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில், எந்த சமாதானத்தையும் ஏற்க இயலவில்லை அவளால். ஆத்திரத்துடன் வேலையை ராஜிநாமா செய்தாள். இப்போது படிப்பும் அரைகுறையாக நின்றுபோயிற்று. இதனால் யாருக்கு நஷ்டம்?

இதனால், எப்போதும் அமைதியாக இருப்பதாகக் காட்டிக் கொள்பவர்கள் சரியானவர்கள் என்றில்லை. இவர்கள் அளவுக்கு மீறிய தன்னம்பிக்கை கொண்டவர்கள். அதனாலேயே, எந்த விஷயத்திலும் ஆழம் பாராது ஈடுபட்டு மாட்டிக்கொள்வதும் உண்டு.

மனோதிடம் வளர..

பிறர் செய்ய அஞ்சும் (நல்ல) காரியங்களைச் செய்யப் பழகிக்கொள்வது மனோதிடத்தை வளர்க்கும்.

ஒரு வேளை, வெற்றி கிட்டாமல் போகலாம். அதனால் என்ன! செய்ய காரியங்களா இல்லை?

ஒரு காரியத்தைச் செய்துவிட்டு, உடனுக்குடனே பலனை எதிர்பார்ப்பது சமூகத்தின் அடித்தளத்திலிருப்பவர்களின் தன்மை என்கிறார்கள் சமூக இயலில்.

கதை

எங்கள் உறவினர் வீட்டில் வேலை பார்த்த பெண்மணியின் பதினைந்து வயது மகள் அவ்வப்போது துணைக்கு வருவாள். சிறுமிக்கு எழுதப் படிக்கச் சொல்லிக்கொடுத்த முயற்சி பயனற்றுப்போனது. அவளைப் பொறுத்தமட்டில், வீட்டு வேலை செய்தால், மாதக்கடைசியில் பணம் கிடைக்கும். பிடித்ததாக ஏதாவது வாங்கிக்கொள்ளலாம். படிப்பதால் என்ன லாபம்?

உடலை வருத்தி நாளெல்லாம் சம்பாதித்ததை அன்றிரவே புதிய திரைப்படத்தின் முதல் காட்சியைப் பார்ப்பதற்காகவோ, மதுபோதைக்காகவோ செலவிடுபவர்களும் இந்த ரகம்தான்.

ஊக்கத்தைக் கைவிடாது பல வருடங்கள் கல்வி கற்றால், அல்லது ஏதாவது தொழிலைக் கற்றால் நல்ல வேலையும் அதற்குரிய ஊதியமும் கிடைக்காது போகாது. ஆனால் அத்தகைய தூரநோக்குப்பார்வை எல்லாருக்கும் இருப்பதில்லை.

சில பிரபல நடிகர்கள் (நடிகைகள்) ஆரம்ப காலத்தில் நடித்த படங்களைப் பார்த்தால் சிரிப்புதான் வருகிறது. நடிப்பு அவ்வளவு சுமார்.

ஆனால், `இதுதான் நான் பயணிக்கப்போகும் பாதை!’ என்று முடிவெடுத்துக்கொண்டு, தேர்ந்தவர்களிடம் கற்று, விடாமுயற்சியுடன் சிறுகச் சிறுக முன்னேறி இருக்கிறார்கள்.
இவர்கள் உடனடியாக ஆதாயம் கிடைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்து, அதன்படி நடக்கவில்லை. ஏளனமோ, தோல்வியோ, எதையும் கண்டு ஒரேயடியாக அயர்ந்துவிடவுமில்லை. தம் இலக்கினையே குறி வைத்து எவ்வித சவாலையும் எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

எத்துறையை எடுத்துக்கொண்டாலும், சவாலைச் சமாளிக்கும் நெஞ்சுறுதி உள்ளவர்கள்தாம் இறுதியில் மனதில் நிற்கிறார்கள்.

தொடருவோம்

க. பாலசுப்பிரமணியன்

கற்றலின் பாதைகளும் அதன் தாக்கங்களும்

மகாபாரதக் கதையிலே ஒரு நிகழ்வு. பஞ்ச பாண்டவர்கள் தங்கள் குருகுலத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் ஒரு முறை அர்ச்சுனன் தன்னுடைய தாத்தா பீஷ்மரிடம் சென்று கேட்கின்றான்

“என்னுடைய கற்றல் எப்போது முடிவுபெறும்?” என்று. அந்தக்கேள்விக்கு பொறுமையாக பதிலளிக்கிறார் பீஷ்மர்

“உனது கற்றலில் கால் பகுதி உன்னுடைய குருவிடமிருந்து கிடைக்கும்.
இன்னொரு கால் பகுதி உன்னுடைய சுய கற்றலினால் கிடைக்கும்.
மூன்றாவது கால் பகுதி உன்னுடைய சுற்றத்தோடு உறவாடும்பொழுது கிடைக்கும்.
கடைசிப் பகுதி காலப் போக்கில் நிறைவுபெறும்.”

காலத்தைக் கடந்து பொருள் தரும் அரிய கருத்தன்றோ இது!

தற்காலத்தில் உண்மை நிலையை இது சுட்டிக்காட்டுவதாகவும் அமைந்துள்ளது. தற்காலத்தில் கல்வி வல்லுநர்கள் மாணவர்கள் மீது கற்றலின் தாக்கம் கீழ்கண்ட நான்கு முறைகளில் ஏற்படுவதாகக் கூறுகின்றனர்.

1. முறைசார் கற்றல் (Formal learning)
2. முறைசாராக் கற்றல் (informal learning)
3. இடைக்கற்றல் (incidental learning)
4. தற்செயலான கற்றல் (accidental learning)

பொதுவாக பள்ளிக்கூடங்கள் மூலமாக கிடைக்கும் கற்றல் திறன்கள், மற்றும் ஆசிரியர்களின் தனிப்பட்ட பயிற்சிகள் மூலமாகக் கிடைக்கும் கற்றல் நுணுக்கங்கள், புத்தகங்கள் படிப்பதன் மூலமாக கல்வித்திட்டங்களுக்குட்பட்ட அறிவு அமைப்புகள் முறைசார் கற்றலின் வழியில் கிடைப்பவை.

குடும்பத்தில் உறவுகள் மூலமாகக் கிடைக்கும் அறிவுத் துளிகள், வானொலி, தொலைக்காட்சி, பத்திரிகைகள் மற்றும் வெளி உலகின் தகவல் மையங்கள் மூலமாக கல்வித் திட்டங்களுக்குட்பட்ட மற்றும் அவைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட கற்றல் வகைகள் முறைசாராக் கற்றல் வழியில் நமக்கு கிடைப்பன,

வாழ்க்கைப் போக்கில் நாம் செய்கின்ற பல செயல்கள் மூலமாகவும், அனுபவங்கள் மூலமாகவும் உணர்வுகள் மூலமாகவும் நாம் சேகரித்துக் கொள்ளும் பல விஷயங்கள் இடைக்கற்றலாக நமது வாழ்வில் பரிணமிக்கின்றன.

திடீரென்று நமக்கு ஏற்படும் பல அனுபவங்கள் சில மறக்கமுடியாத, மறக்ககூடாத அறிவை நமக்குத் தந்து செல்கின்றன. இந்த கற்றல் பரிமாணங்களை நாம் எதிர்பார்த்திருக்கவோ அல்லது திட்டமிட்டிருக்கவோ மாட்டோம். ஆனால் இவற்றில் பல நம்முடைய வாழ்க்கை வளம் பெறுவதற்கான வாழ்க்கைக் கல்வியாக அமைந்து விடுகின்றன. இவை அனைத்தும் தாற்காலிகக் கற்றலாக அமைகின்றன.

இந்த நான்கு வகையான கற்றல் வழிகளும் நம்முடைய அறிவையும்,(knowledge) புத்திக்கூர்மையையும் (intelligence), திறன்களையும் (skills) மேம்படுத்தவும் வளம்பெறச்செய்யவும் உதவுகின்றன. ஆயினும், இந்த நான்கு வழிகளின் தாக்கங்களின் விழுக்காடுகள் ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு விதமாக அமைவது மட்டுமின்றி தாக்கங்களின் ஆழப்பரிமாணங்களும் மாறுபட்டு நிற்கின்றன.

சமுதாயச் சூழ்நிலைகள், குடும்பச் சூழ்நிலைகள், பொருளாதாரச் சூழ்நிலைகள், பூகோளச் சூழ்நிலைகள் ஆகிய பல வெளியுலக தாக்கங்களின் காரணமாக இந்த நான்கு கற்றல் வழிகளும் அவற்றின் தன்மைகளும், அவற்றின் பரிமாணங்களும் மாறுபடுகின்றன. உதாரணமாக சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு கற்றலின் பெரும் பங்கு முறைசார் கல்வி மூலாமாகவும், ஓரளவு முறைசாராக் கல்வி வழியிலும் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் தற்போதைய ஆராய்ச்சிகளின்படி கிட்டத்தட்ட 90 விழுக்காடு கற்றல் தாக்கங்கள் முறைசாராக் கல்வி வழியில் ஏற்படுவதாக அறியப்பட்டுள்ளது.

ஆகவே தற்காலக் கல்வி முறைகளில் பள்ளிகளில் முறைசார் மற்றும் முறைசாரா கற்றல் முறைகளுக்கான இணைப்புகளும், பாலங்களும் அமைக்கப்பட வேண்டிய அவசியம் ஏற்படுகின்றது. இதன் காரணமாக பள்ளிகளில் ஆசிரியர்களின் கல்வி கற்பிக்கும் முறைகளிலும் நுட்பங்களிலும் தேவையான மாற்றங்கள் கொண்டுவர வேண்டிய நிர்பந்தமும், முறைசார் கற்றல் மூலமாக முறைசாரக் கற்றலையும் மேம்படுத்த வேண்டிய அவசியமும் ஏற்பட்டுள்ளது.

தொழில்நுட்பங்கள், கணினிகள், அலைபேசிகள் போன்றவற்றின் அளவற்ற உபயோகங்களும், தொழில்நுட்பக் கருவிகளின் மேம்பட்ட ஒருங்கிணைந்த பயன்கள் மூலமாகவும் மற்றும் வேகமான, தடையற்ற, அதீதமான கல்வி கற்கும் முறைகளாலும் கல்வி கற்கும் வேகமும் இடங்களும் மாறுபட்டும் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டும் வளர்ந்து வருகின்றன.

ஒருவகையில் இந்த மாற்றங்கள் கற்றலை சிறப்பித்துக்கொண்டும் மேம்படுத்திக்கொண்டும் எளிமையாக்கிக்கொண்டும் வருகின்ற நேரத்தில் கற்பவர்களிடையே அதிக வேறுபாடுகளையும் எதிர்பார்ப்புக்களையும் மனஅழுத்தங்களையும் உண்டாக்கி வருகின்றன. இந்தத் தாக்கங்கள் கற்றலை மட்டுமின்றி வாழ்க்கை முறைகளையும் சிந்திக்கும் செயல்படும் திறன், வளம் மற்றும் பாங்குகள் ஆகியவற்றை மாற்றிய வண்ணம் இருக்கின்றன.

ஆகவே, பள்ளிகளில் மாணவர்களுக்கு கற்றலுக்கு உகந்த சூழ்நிலைகளை உருவாக்குவதில் ஆசிரியர்களுக்கு சிறப்புத் திறன்களின் தேவை வலுக்கின்றதுஇந்த மாறிவரும் தேவைகளுக்கான பயிற்சிகள் ஆசிரியர்களுக்கு எந்த அளவு கிடைக்கின்றன என்ற கேள்வி ஒரு பக்கம். இந்தப் பயிற்சிகளை எந்த அளவுக்கு அவர்கள் தங்கள் வகுப்பறைகளில் உபயோகித்துக்கொள்கிறார்கள் என்ற கேள்வி ஒரு பக்கம். இதை வெறும் தொழில் சார்ந்த மாற்றமாக மட்டும் கருதுகின்றார்களா அல்லது இந்த மாற்றங்களை வருங்காலச் சமுதாயத்திற்கு வித்திட வேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்து செயல்படுகின்றார்களா என்ற ஐயங்கள் மற்றொரு பக்கம்.

இதற்கு நடுவில் முன்நிற்கின்ற  உண்மை என்னவென்றால் எந்தக்கல்வி முறையிலே கல்வி கற்றாலும் மாணவர்கள் மாற்றங்களை பள்ளிகளைவிட ஆசிரியர்களைவிட அதிக வேகமாகவும் அதிக எளிதாகவும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதுதான். இதைக் கருத்தில் கொண்ட ஒரு கல்வி வல்லுனரின் கூற்று: “தற்காலத்தில் மாணவர்களோடு ஆசிரியர்களும் கற்றலின் பங்குதாரர்களாக இருக்கிறார்கள்” என்பதே.

(தொடரும்)