Blog

  • சங்க இலக்கியப்பாடல்களில் சாதி, தீண்டாமை, இன்ன பிற … .

    FL18_BK_TAMIL_jpg_2531435g

    The book makes a thorough examination of the issues of caste and untouchability, on the basis of grammar and in the context of Sangam age literary works. By INDIRA PARTHASARATHY

    THE slender, 77-page volume, Sangap Padalgalil Saadhi, Theendamai, inna pira… (Caste, untouchability, etc., in Sangam poetry) by Dr V.S. Rajam, the eminent Tamil grammarian and an invocative scholar in Indology, discusses in depth whether the concepts of caste and untouchability, as understood today in the context of early Sanskritic texts, existed during the Sangam period (from first century BCE to the succeeding three centuries) in Tamil Nadu.

    Caste is a unique thing, an intrinsic aspect of Hinduism associated with it from time immemorial. It started as “ us” and “them” in the early Rg Vedic society—“us” indicating themselves, the Aryans, or the new settlers, and “them” referring to the natives, or the old inhabitants, presumably, Dravidians—and later, two became four by compulsions of history, laying the foundation for “varnashrama dharma”.

    The Purusha-Sukta (hymn 10.90 of the Rg Veda) is about the purusha (the primeval man), the cosmic giant, getting dismembered in the Vedic sacrifice. The four classes of Hindu society, according to it, originated from his body. From his mouth was born the priest (Brahmin, master of the sacred speech), his arms became the Raja, the ruler (warrior, or the Kshatriya class), his thighs formed the Vaishya (merchants and farmers), and from his feet were born the Shudras (the servants and those who performed menial work). The fifth class, or the lowest section of the people in the social hierarchy, did not exist in early Vedic society. But as the nomadic Aryans started gradually dominating throughout India from the north to the south, indigenous tribes such as Nishadas, Chandalas and Mundas became so marginalised that they lived outside of what was known as the Vedic class. They had no social privileges and were treated as outcasts but were engaged by those socially superior to them to do all the dirty and unclean work. This led to the social practices of “pollution” and “untouchability”. Job and caste got integrated and the dharma sastras (law codes of Hinduism) later laid down that as one could not escape his destiny, his job was determined by the caste into which he was born. The obnoxious system of “untouchability” has been in existence in Hindu society for thousands of years. Though it has been legally banned, a good percentage of people in our country are yet to get over their shameful prejudices and petty sense of superiority.

    Dr B.R. Ambedkar, the founding father of the Indian Constitution, who fought relentlessly against this evil practice, knew what it meant to be an untouchable because he was born into the Mahar caste, whose members were treated as untouchables. He has written a valuable dissertation about the caste system in India. His strong faith was that the caste system would not stand the test of time because caste distinctions were fictions created by the then ruling castes and that times had changed. But the legitimate question is, have the times changed? Ambedkar would not have anticipated that in post-Independence India, instead of religionists, crafty politicians would keep the caste system alive and revive it time and again in conformity with their vote-bank politics. On the basis of their good knowledge of Sanskrit and perhaps, not so well-versed in Tamil, many European and American Indologists have argued that the caste system and the ugly practice of untouchability did exist in Tamil Nadu during the Sangam period.

    Tamil grammar is totally different from the grammar obtaining in other Indian languages. With logic as its strength, Tamil grammar analyses the structure of words in all its multidimensional aspects. Rajam, whose forte is grammar, probes whether caste meant the same during the Sangam period as we understand it today, and if not, at what point of time could the change have occurred. The book makes a thorough and in-depth examination, first on the basis of grammar and later in the context of literary works belonging to that era, of caste and untouchability.

    According to Rajam, the earliest Tamil grammar divides the living thing on the basis of intelligence, species and habitat; and in the case of human beings, the profession to which one belongs. The commentator for Tolkappiyam, a work on Tamil grammar, uses the word “kulam”, which stands for “guild” and not “caste”. He uses the word “peyar” , which may mean name, but here it stands for identity based on his geographical belonging, family, group, job, physically identifiable factors, and his status in the family, that is, whether a father or a son. In fact, it is a sort of unique identity card, to put it in the modern context. But the important thing one should notice is that jati (caste) refers only to the species, not to one’s community as it is understood now.

    Analysing the names by which one is referred to in Sangam anthologies, Rajam writes that thudiyan and paraiyan are those who beat the drums. The names do not refer to a person’s caste. Koothan is a dancer. Panan and padini are singers. There were no restrictions with regard to their social movements and they were treated as equals.

    Western missionaries compiled their dictionaries without bothering to refer to early Tamil literature, and abused the words pulaiyan and pulaithi by giving them meanings that were current during their period. In Sangam poems, a pulaiyan is a drummer or one who is involved with funeral rites. But, invariably, all the Western scholars have described him as one belonging to the most despicable class of people, on the lowest rung of the social ladder, and branded him as an untouchable. Rajam quotes chapter and verse from many Sangam poems to show that all the words that came to be identified with a caste or used as a degrading” form of reference in the later years, were actually words of distinction and honour during the Sangam period.

    Beef-eating was not a taboo in the Sangam period. Poets, singers and dancers enjoyed their drink and meat. The bards and those who played the different percussion instruments for various occasions, be it funeral or festival, were free to socialise with anyone, irrespective of class distinctions. The practice of untouchability was unknown.

    Brahmanisation of the Tamil social culture started in the Bhakti period and brought in its wake caste divisions and untouchability, as evidenced by the devotional works of the Saiva and Vaishnava saints. Rajam quotes the Vaishnava saint Nammalvar to prove her point.

    Nammalvar asks: “What though the person is lower in status, below the ordained four castes, be of lowly birth, even a Chandala of the lowliest Chandalas, if he is a devotee of my discus-bearing gem-lord, his servant’s servant shall be my lord, just see.” So, it is evident that they were the “lowliest of the low” during his time and it is ironic that Nammalvar pleaded for their salvation referring to them in the most contemptuous manner. Rajam has raised several scholarly questions with regard to this issue that needs to be addressed by others engaged in Indological research, which would go a long way in sharpening our historical perceptive in the context of literary studies.

    நன்றி : http://www.frontline.in/books/insightful-study/article7603238.ece

    Share
  • சிரிப்பதிகாரம் (6)

    சிரிங்க

    செருப்பால் அடித்தின்னா செய்தவர் நாண
    சிரிப்பால் அடித்துநன்மை செய்யும், -பொருப்பால்
    உயர்ந்த மனிதன் உருவாக வாய்ப்பு
    அயர்ந்திடா(து) ஹாஸ்யம் அணி….

    (OR)—————————————————, -பொருப்பால்
    திருக்குறள் ஆவாய், திருவ்வருணை ஆவாய்,
    கருப்பொருளாய் ஹாஸ்யத்தைக் கொள்

    பத்தினி சொல்லியும் பெய்யா மழைசிரிப்பால்,
    சித்திரையில் சோவென்று ஜில்லாக்கும்: -பித்தன்போல்,
    கிச்சுகிச்சு மூட்டினாலும், கேலியேதும் செய்யாது,
    வச்சுக்க, வையாதே WIT….கிரேசி மோகன்….

    நகைச்சுவை நாணல் நதிவாழ்வு சீற,
    திகைக்கா(து) உறுதியாய் தப்பும்: -பகையாம்
    இடுக்கண்வந் தாலென் இரண்டு செவியில்
    கடுக்கன் சிரிப்பினைக் கொள்….

     

    நகைச்சுவை நாணல் நதிவாழ்வு சீற,
    திகைக்கா(து) உறுதியாய் தப்பும்: -பகையாம்
    இடுக்கண்வந் தாலென் இரண்டு செவியில்
    கடுக்கன் சிரிப்பினைக் கொள் ….கிரேசி மோகன்….

    ”வாத கபபித்தம், வாட்டும் பழவினைகள்,
    ஜாதக தோஷங்கள் ,சீண்டாது, -மோதக
    மூஷிக வாகனனால், மூண்ட சிரிப்பிருக்க,
    தூஷணையும் தோத்திரம் தான்”….கிரேசி மோகன்….

    Share
  • ஆன்மீகமும் நானும் (2)

    நடராஜன் கல்பட்டு

    எனக்கு என்றுமே ஆன்மீகவாதிகளைக் கண்டால் ஒரு காரணம் புரியாத வெறுப்பு. அவர்களிடம் எதோ ஒரு சக்தி இருக்கிறது. இல்லை என்று சொல்லவில்லை நான். அதை அவர்களில் பலரும் தங்கள் வசதிகளைப் பெருக்கிக் கொள்ளவே உபயோகிக்கிறார்கள் என்று தோன்றும். இந்நாட்களில் சில ஆன்மீக வாதிகள் மக்களுக்குத் தேவையான பள்ளிகள், கல்லூரிகள், வைத்திய சாலைகள், மக்களின் குடிநீர் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்தல் என்ற நல்ல காரியங்களிலும் ஈடுபடுகிறார்கள். அது மிகவும் நல்லதொரு விஷயம்.

    ‘உங்களுக்கு இறைவனைக் காண வேண்டுமா? அவன் உங்கள் உள்ளேயே இருக்கிறான். மற்றெல்லா உயிர்களிடத்தும் உறைகிறான். அவனைக் காண எங்கும் அலைய வேண்டாம். எவர் உதவியையும் நாட வேண்டாம். உண்மையாய் இருந்து எல்லா உயிர்களிடத்தும் அன்பினைப் பொழி. அது போதும்’ என்று தோன்றும் எனக்கு.

    1973ல் விஜயவாடாவில் நான் பணிபுரிந்து வந்தேன். ஒரு நாள் அன்றைய தினசரியுடன் ஒரு துண்டுப் பிரசுரம் வந்தது. “பிரும்மச்சாரி ஹரிதாஸ், விஞ்ஞானத்தில் மேல் நிலைப் பட்டதாரி, ஸாஹா இன்ஸ்டிட்யூட்டில் அணு விஞ்ஞானத்தில் தங்கப் பதக்கம் பெற்றவர், பகவத் கீதை சொற்பொழிவுகள் ஆற்றுவார். இன்று மாலை 6-00 மணி அளவில் …… அரங்கில் துவங்குகிறது. நாளை காலை 7-00 மணி அளவில் உபநிஷத் வகுப்பும் தொடங்குகிறது. சின்மயா மிஷன், விஜயவாடா” என்று.

    என்னுள்ளே ஒரு ஆர்வம். “படித்தது அணு விஞ்ஞானம். பேசப்போவது பகவத் கீதையும், உபநிஷத்தும் பற்றியா? அப்படி என்ன பேசப் போகிறார் இவர்? நான் கட்டாயம் சென்று பார்க்க வேண்டும். அவர் பேசுவதைக் கேட்க வேண்டும். ஆன்மீகம் பற்றிய எனது சந்தேகங்களை அவரிடம் கேட்க வேண்டும்” என்று நினைத்தேன்.

    அன்று மாலை 5-30 மணிக்கு நான் கிளம்பத் தயார் ஆகிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது வாசல் கதவினைத் திறந்து கொண்டு வேறொரு எண்ணைக் கம்பெனி நண்பர் ஒருவர் தன் மனைவி குழந்தையுடன் உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தார். அவர் பல நாட்களாக எங்கள் வீட்டிற்கு வருவதாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர். ஆனால் வரவில்லை. கடைசியாக அவரை நான் சந்தித்த போது, “இன்னும் பத்து நாட்களுள் நீங்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு வராவிட்டால் நான் இனி என்றுமே உங்கள் வீட்டிற்கு வரமாட்டேன்” என்று சொல்லி இருந்தேன்.

    “எங்ஙேயோ கிளம்பிக் கொண்டிருக்கிறாய் போல இருக்கிறது. நாங்கள் இன்னொரு நாள் வருகிறோம்” என்றபடி திரும்ப முயன்றார். நான், “இல்லை இல்லை. வாருங்கள் உள்ளே” என்று சொல்லி உள்ளே அழைத்துச் சென்றேன். மனைவியிடம் இரவு உணவும் தயார் செய்யச் சொன்னேன். அவர்களும் உள்ளே வந்தார்கள்.

    பல விஷயங்கள் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். ஆனால் பல சமயம் அவர் கேட்ட கேள்விகளுக்கும் நான் அளித்த பதில்களுக்கும் சம்பந்தம் இல்லாதிருந்தது. காரணம் அன்று என் உடல் அங்கு இருந்ததே ஒழிய என் உள்ளம் கீதை சொற்பொழிவு நடந்து கொண்டிருந்த அரங்கில் இருந்தது. நண்பரும் என் தவிப்பைப் புரிந்து கொண்டு கிளம்புவதாகச் சொன்னார். அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினேன்.

    மறு நாள் காலை………..

    தொடரும்……

    Share
  • ஆன்மீகமும் நானும் – 1

     

    நடராஜன் கல்பட்டு

     

    ஆன்மீகமும் நானும் என்னும் தலைப்பில் ஒரு தொடர் கட்டுரை எழுத நினைக்கிறேன்.  எனது நோக்கம் யார்மனதையும் புண்படுத்துவதோ அல்லது அவர்களை என் வழிக்குத் திருப்ப வேண்டும் என்பதோ இல்லை.  இவ்விஷயம்குறித்து என் மனதில் தோன்றிய மற்றும் தோன்றும் சில கருத்துக்களை அன்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்என்ற அவாவில்தான் இதைத் தொடங்குகிறேன்.

     

    எனக்குப் பத்துப் பன்னிரெண்டு வயதிருக்கும் போது எனது தந்தை எனக்கும் எனது மூன்று அண்ணன்களுக்கும் கையெழுத்துப் பிரதிகள் தயார் செய்து கொடுத்தார்.  சுமார் ஏழு பக்கங்களைக் கொண்ட அதில் பிள்ளையார், முருகன், சிவன், விஷ்ணு, ராமர், பார்வதி, சரஸ்வதி, சனீஸ்வரன் இவார்கள் மீதான சமிஸ்கிருத துதிப் பாடல்கள் இருந்தன.  அவற்றை காலையிலும் மாலையிலும் எங்களை படிக்கச் செய்வார்.  இது நடந்தது எழுபத்தைந்து எண்பது வருடங்களுக்கு முன்பு.  சிறு வயதில் கற்றவை என்பதால் மனப் பாடம் ஆகிவிட்டன அந்தப் பாடல்கள்.

     

    மேலே சொன்னவற்றோடு பின் நாட்களில் ஒரு மராட்டிய ஆன்மீகவாதி சொல்லித் தந்த ஒன்று (சொற்களில் இருந்து அது கண்ணன் மீதானது என்று நினைக்கிறேன்), மங்களூரில் இருந்து பேருந்தில் உடுப்பி சென்ற போது பக்கத்து இருக்கையில் பயணித்த ஒருவர் சொல்லிக் கொடுத்த திருப்பதி வெங்கடாசலபதி மீதான பாடல் ஒன்று மற்றும் என் மனைவி தினமும் சொல்லும் துதிப் பாடல்களில் இருந்து காசி அன்னபூரணி மீதான ஒரு பாடல் இவை மூன்றும் சேர்ந்து கொண்டன.

     

    அன்றிலிருந்து இன்று வரை நான் தினமும் காலையில் எழுந்து பல் துலக்கிய உடன் செய்யும் முதல் வேலை வீட்டில் உள்ள இறைவன் படங்களுக்கு முன்னே மேற்சொன்ன துதிப் பாடல்களை ஒரு முறை மனதுக்குள் சொல்லி வணங்குவதுதான்.

     

    எனது சித்தப்பா மகன் ஒருவன்.  என்னை விட இரு வயது பெரியவன்.  மாம்பலம் ஸ்டேஷனில் இருந்து இறங்கியதும் உள்ள ரங்கநாதன் தெருவில் உள்ள முதல் வீட்டில் (அது ஒரு காலத்தில் என சித்தப்பா வீடு)புத்தகக் கடை வைத்திருந்தான். ‘விஸ்வனாத் அண்ட் கம்பெனி’ என்ற பெயரில்.

     

    வியாபாரி என்றால் அவ்வப்போது பண முடையோ வேறு கஷடங்களோ வரத்தானே செய்யும்.  அவன் சொல்லுவான், “நடராஜா எனக்கு ஒரு மனக் கஷ்டம்னா நான் நேரெ வட பழனி கோவிலுக்கு நடந்து போவேன்.  முருகனெச் சுத்தி வர போது என் மன்சுலெ இருக்கற கஷ்டத்தெச்  சொல்லுவேன்.  அங்கெ இருக்கறது சாமியா இருந்தா என் கஷ்டத்தெத் தீத்தூடுவார்.  இல்லெ சில பேர் சொல்றாப்புளெ அது வெறும் கல்லா இருந்தா அப்பொவும் அது எனக்கு நல்லது தான் பண்ணும்.  எப்படீங்கறெயா?  அது மனுஷன் மாதிரி என் கஷ்டத்தெ இன்னோரு ஆளு கிட்டெ போய், ‘டேய் விஸ்வனாதன் பணக் கஷ்டத்துலெ இருக்கான்.  அவன் கிட்டெ ஜாக்கிறதையா இருந்துக்கோ’ ன்னு சொல்லி அவனையும் பணப் பைய இறுக்கி முடிச்சுப் போட வைக்காது என்பான்.

     

    விஸ்வனாதனை நான் “இவனல்லவோ ஒரு உண்மையான நடைமுறை தெரிந்த ஆன்மீகவாதி,  இறைவன் மீது என்ன ஒரு நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறான் ” என்று நினைப்பேன்.

     

    பெரும் பணச் சிலவு செய்து ஒரு கோவிலுக்குப் போகிறோம்.  பல மணி நேரம் வரிசையில் நின்று இறைவன் சன்னதி அடைகிறோம்.  இறைவன் உருவத்தினை நாம் காணுமுன் வெளியேற்றப் படுகிறோம் அங்கு இருப்பவர்களால்.

     

    தெய்வ வழிபாடென்பதே இன்நாட்களில் ஒரு பெரிய வியாபாரமாகி விட்டது.  இறைவன் பெயர் சொல்லி பணம் சேர்ப்பவர்கள் பலர்.  ஊரை ஏமாற்றுபவர்களும் பலர்.

     

    எனது தந்தை இறந்த மறு வருடம்.  ஒரு பிரபல உபன்யாசம் செய்பவருக்குப் பாத பூஜை நடந்தது நாங்கள் குடி இருந்த வீட்டின் சொந்தக் காரர் வீட்டில்.  “பக்கத்து வீடுதானே போய் வரலாம் வா” என்றழைத்தாள் என் அன்னை.  ஆன்மீகம் பற்றிய என் சிந்தனைகளே தனி.  முதலில் வர மறுத்தேன்.  பின் என் அம்மாவின் பிடி வாதத்தினால் அவளை அழைத்துக் கொண்டு சென்றேன்.

    பூஜை முடிந்தது. ‘பெரியவர்‘ (?) எல்லோருக்கும் ‘தீர்த்தம்‘ கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.  வரிசையில் எனக்கு முன் என் தாயார்.  அவர் ‘பெரியவரை‘ நெருங்கிய போது பக்கத்தில் இருந்த ஒருவர் குறுகே கையை நீட்டித் தடுத்தார், “தலை மழிக்காத விதவைக்குத் தண்ணீர் பெரியவர் கொடுக்க மாட்டார்” என்ற கடுஞ்சொற்களோடு என் அம்மாவை வரிசையை விட்டு நீங்கச் சொன்னார்.

    “இங்கு வந்து பூஜையில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் எனப் பிடிவாதம் பிடித்து என்னை அழைத்து வந்தது என் தாய்..  அவளுக்கில்லாத பிரசாதம் எனக்கும் வேண்டாம்” என்று சொல்லி அங்கிருந்து வெளியேறினேன. அன்று வீட்டிற்கு வந்தபின் நான் பேசிய வார்த்தைகளை இங்கு எழுத முடியாது.

     

    இறைவனிடம் உங்கள் விண்ணப்பத்தினை அளிக்க வேண்டுமா?  அதற்கு இடைத் தரகர்கள் தேவை இல்லை.  நீங்களே நேராக உங்கள் கோரிக்கைகளை அவன் முன் வைக்கலாம்.

     

     

    (தொடரும்……)

     

    நடராஜன் கல்பட்டு

    Share
  • இந்த வார வல்லமையாளர்!

    செப்டம்பர் 28, 2015

    இவ்வார வல்லமையாளர்
    வல்லமைமிகு கிரண் சேத்தி அவர்கள்

    Kiran Bir Sethi

    வல்லமை இதழின் இவ்வார வல்லமையாளர் எனப் பாராட்டப்படுபவர் திருமிகு “கிரண் பிர் சேத்தி” (Kiran Bir Sethi) அவர்கள். தான் வாழும் சமூகத்தில் மாற்றம் விளைவிக்கும் தன்னார்வத் தொண்டர்களாகவும், அத்துடன் மாற்றம் கொண்டு வருபவர்களைக் கண்டறியும் வினையூக்கி (catalysts)களாகவும் விளங்கும் பலரை வல்லமை விருது கௌரவித்து வருகிறது. அந்த வரிசையில் இடம் பெரும் ‘கிரண் சேத்தி’ அவர்கள் அகமதாபாத்தில் உள்ள ‘ரிவர்சைடு பள்ளி'(The Riverside School, Ahmedabad) யின் நிறுவனர் மற்றும் இயக்குநராக கல்விப்பணியில் மறுமலர்ச்சி செய்து வருகிறார். உலகளாவிய அளவில் நடத்தப்பெறும் ‘டிசைன் ஃபார் சேஞ்ச்’ (Design for Change) என்ற திட்டத்தை, இந்தியாவில் இவர் அமைப்பு முன்னெடுத்து நடத்திவருகிறது. இந்த அமைப்பு நடத்தும் ‘புராஜக்ட் எக்ஸ்போ’ (Design for Change – DFC I CAN School Challeng) என்ற போட்டியை ஆண்டு தோறும் தேசிய அளவில் பள்ளி மாணவர்களுக்காக நடத்தி, சிறந்த கண்டுபிடிப்புகளுக்கு பரிசுகள் வழங்கி வருகிறது. பள்ளி மாணவர்களை ஆய்வில் ஊக்குவிக்கும் இந்தச் செயல் ஓர் அருமையான முயற்சி. தேசிய அளவில், 8 வயதிலிருந்து 13 வயது வரை உள்ள பள்ளி (நடுநிலைப்பள்ளி வரை பயிலும்) மாணவர்களுக்காக நடக்கும் இந்தப்போட்டியில் ஆண்டுதோறும் பல பள்ளி மாணவர்கள் தங்கள் திறமையைக் காட்ட பங்கேற்கிறார்கள்.

    Design for Change World

    இந்த ஆண்டு கோவை ஆறுமுகக்கவுண்டனுார் அரசு நடுநிலைப்பள்ளி மாணவர்கள் இப்போட்டியில் பங்கேற்கும் ஆர்வத்தில் “இயற்கை கிருமிநாசினி” தயாரித்து அதனைப் போட்டிக்கு சமர்பிக்கிறார்ககள். இவர்களின் இந்த முயற்சிக்காக ஏழாம் வகுப்பு மாணவர்களான நந்தகுமார், தனலட்சுமி, தர்ஷினி, ஸ்ரீமதி, அருண் ஆகியோரையும், அவர்களுக்கு ஊக்கமூட்டி உதவி வரும் பள்ளியின் கணித ஆசிரியர், சத்யபிரபா தேவி ஆகியோரையும் வல்லமை இதழ் சார்பில் பாராட்டுகிறோம். அன்றாடம் சுகாதாரத்திற்காக நாம் பயன்படுத்தும், ‘சோப்பு’, ‘ஷாம்பூ’ உள்ளிட்ட கிருமிநாசினி அனைத்தும் வேதிப் பொருட்களால் ஆனவை. இவற்றால், சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுவதோடு, பல்வேறு தோல் நோய்களும் வருகின்றன. இவற்றைக் கணக்கில்கொண்டு இயற்கை முறையில், கிருமி நாசினி தயாரித்துள்ளதாக இம்மாணவர்கள் தமிழ் நாளிதழ் ஒன்றுக்குப் பேட்டி அளித்துள்ளனர். செம்பருத்தி, சோற்றுக்கற்றாழை, வேப்பிலை, திருநீற்றுப்பத்து, கற்பூரவல்லி ஆகியவற்றைக் கலவையாக்கி, இயற்கை கிருமி நாசினி தயாரித்து; அத்துடன், இவை அதிக நாள் மக்கள் பயன்படுத்த வசதியாக, எலுமிச்சையையும் இயற்கை கிருமிநாசினியில் சேர்த்துள்ளார்கள். சுத்தமாக்குவதுடன் பாதிப்பும் தராத இவர்களது இயற்கை கிருமிநாசினியை சுற்றுவட்டாரப் பள்ளிகளிலும் பயன்படுத்த இவர்களே தயாரித்தும் வழங்கியுள்ளார்கள்.

    Tamil_News_large_1348855 (1)

    இந்தத் தமிழக மாணவர்களைப் போன்று ஆர்வமுள்ள மாணவர்களின் ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாடுகளை ஆராய்ச்சிக் கோணத்தில் வளர்த்துவரும் ‘டிசைன் ஃபார் சேஞ்ச்’ அமைப்பும், அதனை முன்னெடுத்து நடத்தி வரும் கிரண் சேத்தியின் பணியும் பாராட்டிற்குரியவை.

    கிரண் சேத்தியின் கல்வி மறுமலர்ச்சி முயற்சிகள் உலக அளவிலும் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது. உலக அளவில் ‘வர்கி அறக்கட்டளை’ (Varkey Foundation) சிறந்த ஆசிரியருக்கான விருதினை வழங்கி வருகிறது. இந்த ஆண்டு சர்வதேச சிறந்த ஆசிரியர் விருதுக்கான (Global Teacher Prize in the Global Education & Skills Forum 2015) இறுதிப்பட்டியலில் ஆசிரியர் தொழிலுக்கு பெருமை தேடித்தந்தவர்களில் முதல் பத்து இடங்களில் இடம்பிடித்துள்ளார் கிரண் சேத்தி. இந்தப் பரிசு, தங்களது தொழிலில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டு, மிகச் சிறப்பாக சேவையாற்றிய ஆசிரியருக்கே வழங்கப்படும். ஆசிரியர் தொழிலில் ஈடுபடுவோர்க்காக வழங்கப்படும் இந்தப் பரிசு ஒப்பீட்டில் நோபல் பரிசுக்கு இணையாகக் கருதப்படக்கூடிய ஒன்று என்பதும், இதற்காக சுமார் 5000 ஆசிரியர்கள் வரை அனைத்துலக அளவில் பரிந்துரைக்கப்படுவர் என்பதும் இதன் சிறப்பு.

    Kiran Bir Sethi3

    Kiran Bir Sethi4

    Kiran Bir Sethi5

    Kiran Bir Sethi2

    பிள்ளைகளுக்குப் பாடம் கற்பிக்கும் கலையில் ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு விதமான அணுகுமுறைகளைக் கையாள வேண்டும் என்றும், இவர் முதல் நாள் ஒரு ஆராய்ச்சியாளரின் பார்வையில் பாடம் சொல்லித் தரும் முயற்சியை மேற்கொண்டால், மறுநாள் ஒரு கலைஞராகவும், அதற்கும் அடுத்த நாள் ஒரு கதை சொல்லியாகவும் மாறி பாடம் நடத்தும் முறையைக் கடைப்பிடிப்பதாகவும் கூறும் கிரண் சேத்தி, மாணவர்களை இவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று வலியுறுத்தாமல், அவர்கள் தாங்களே முயன்று வழிமுறைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வகையில் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர்.

    தனது மகன் கல்வியில் எதிர்கொண்ட கட்டுப்பாடுகளையும் சவால்களையும் கண்ட பின்னர், அகமதாபாத்தில் ரிவர்சைட் பள்ளி என்ற பள்ளியைத் துவக்கி, 2001 ஆம் ஆண்டு முதல், மாணவர்களுக்குக் கல்வி வழங்கும் முறையை மாற்றி அமைப்பதில் அக்கறை காட்டி வருகிறார்.

    TED இந்தியாவின் சொற்பொழிவாளர், பல அயல்நாட்டுக் கருத்தரங்குகளில் சிறப்பு சொற்பொழிவாளர் என்ற வகையில் சமூக அளவில் மாற்றம் தர வேண்டிய கல்வியின் அவசியம் பற்றிய கருத்துகளை முன்னிறுத்தி வருகிறார். இவரது பள்ளியில் இவர் கடைபிடிக்கும் மாற்றம் நோக்கிய புதுமையான கல்விமுறை பாடத்திட்டங்களுக்காக 2009 ஆம் ஆண்டு ஸ்டான்ஃபோர்ட் பல்கலைக்கழகம் ‘கால் டு கான்சயின்ஸ்’ (Call to Conscience) விருது வழங்கிச் சிறப்பித்தது. ‘டிசைன் பார் சேஞ்ச்’ என்ற மாணவர்களின் கண்டுபிடிப்புகளை ஊக்குவிக்கும் முயற்சியை முன்னெடுத்தது மட்டுமல்லாது, ‘அப்ரோச்’ (aProCh) என்ற அமைப்பைத் துவக்கி, நகரத்தைச் சிறுவர்களுக்கான பாதுகாப்பான இடமாக மாற்றும் முயற்சியை மேற்கொண்டதற்காக 2008ம் ஆண்டின் அசோகா (Ashoka Fellow in 2008) விருதைப் பெற்றார். சமூகத்தில் கல்வியின் வழி இவர் மாற்றம் கொண்டு வரச் செய்யும் முயற்சிகளுக்காக இந்த ஆண்டு, ஏசியா சொசைட்டியின் ‘கேம் சேஞ்சர்’ விருதுக்காகவும் (Asia Society’s, 2015 Asia Game Changer of the Year) பரிந்துரைக்கப்பட்டார்.

    இந்திய மாணவர்களின் கல்வியில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் செயல்களில் ஈடுபட்டுள்ள கிரண் சேத்தியை இவ்வார வல்லமையாளராகப் பாராட்டுவதில் வல்லமைக் குழுவினர் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம், கிரணுக்கு பாராட்டுகளும் வாழ்த்துகளும்.

    **************************************************************************************
    வல்லமையாளருக்குப் பாராட்டுகள்!!!
    தங்களுடைய ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்பினைத் தொடர்ந்திட
    வல்லமை மின்னிதழ் அன்பர்களின் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!!!

    **************************************************************************************

    [இந்த வாரத்தில் தனது ஆற்றலை சிறப்புற வெளிபடுத்தி உங்கள் கவனத்தைக் கவருபவரை வல்லமை ஆசிரியர் குழுவினரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்பினால், வழக்கம் போலவே வல்லமை ஆசிரியரிடம் (vallamaieditor@gmail.com) உங்களது பரிந்துரைகளை அனுப்பி உதவிடுமாறு வேண்டுகிறோம், மேலும் வல்லமையாளர் விருது பற்றிய விவரங்களை இப்பக்கத்தில் காணலாம் –http://www.vallamai.com/?p=19391, இதுவரை வல்லமையாளர்களாகத் தேர்வு பெற்றோர் பட்டியலை இங்கே காணலாம் http://www.vallamai.com/?p=43179 ]

    _____________________________________________________________________________________________

    கட்டுரைக்கான தகவல்களும் படங்களும் பெறப்பட்ட தளங்கள்:

    கட்டுரைக்குத் தகவல் தந்து உதவிய தளங்கள் (Resourses):
    http://www.globalteacherprize.org/
    http://asiasociety.org/asia-game-changers
    http://asiasociety.org/asia-game-changers/kiran-bir-sethi
    http://www.ted.com/speakers/kiran_sethi
    http://www.schoolriverside.com
    https://en.wikipedia.org/wiki/The_Riverside_School,_Ahmedabad

    The Importance of a Teacher in Society
    http://www.newindianexpress.com/education/The-Importance-of-a-Teacher-in-Society/2015/02/23/article2681963.ece

    இயற்கை முறையில் கிருமிநாசினி: அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள் அசத்தல்
    http://www.dinamalar.com/news_detail.asp?id=1348855

    Info on DFC I CAN School Challenge – தகவல்:
    இணையதளம்: http://designforchangeindia.com/
    ஃபேஸ்புக்: https://www.facebook.com/designforchangeindia?fref=nf
    யூடியூப்: https://www.youtube.com/user/icandfc
    போட்டி மற்றும் போட்டியின் விதிமுறைகள்: http://www.dfcworld.com/file2015/asia_society_press.pdf
    மின்னஞ்சல்: india@dfcworld.com

    Share
  • ஒரு எழுத்தாளர் மனைவி ஆகிறாள்

    நிர்மலா ராகவன்

    அப்போதுதான் வீட்டுக்குள் நுழைந்திருந்தார் நடராஜன்.

    “என் நாடகத்தைப்பத்தி எல்லாரும் என்ன சொன்னாங்க?” எரிச்சலூட்டும் கேள்வி, மனைவியிடமிருந்து.

    “அதான் ரேடியோக்காரங்க ஏத்துக்கிட்டு, பணமும் குடுக்கறாங்கல்ல? அப்புறம் என்ன? சும்மா தொணதொணத்துக்கிட்டு..!”
    கணவர் களைப்புடன் வீடு திரும்பியவுடன் தான் சுயநலத்துடன் பேச்சுக்கொடுத்தது தவறுதான் என்று, உடம்பைக் குறுக்கிக்கொண்டு உள்ளே போனாள் வசந்தா.

    சிறிது நேரத்தில் அவள் கொண்டுவைத்த தேத்தண்ணீரை வெறித்துப் பார்த்தார் நடராஜன். அவர் உள்ளம் அதைவிட சூடாக இருந்தது.

    மனைவி நாடகம் எழுத, அவளுடைய கற்பனையில் உருவான ஐந்து பாத்திரங்களில் தானும் ஒரு சிறிய அங்கமாக நடித்ததுகுறித்து அவமானம் ஏற்பட்டது.

    அவளுடைய பெயர்மட்டும் சற்று உரக்க அறிவிக்கப்பட்டதோ?

    `என்னங்க, நடராஜன்! பேருக்கு ஏத்தமாதிரி, சக்திக்கு அடங்கின சிவனா ஆயிட்டீங்களே! இனிமே நீங்கதான் பேரை மாத்தி வெச்சுக்கணும் — மிஸ்டர் வசந்தா அப்படின்னு!’ வேடிக்கையாகச் சொல்வதுபோல், சகநடிகர்கள் உசுப்பேற்றினார்கள்.

    அந்தக் கைலாய பரமசிவன் தன் உடலில் பாதியை பார்வதியுடன் பகிர்ந்துகொண்டு, அவளுடன் ஒன்றாக இயங்கினாராம். யாரோ புராண காலத்துக்குப் போய் பார்த்தமாதிரிதான்!

    அட, அந்தக் காலத்திற்கு அது சரியாக இருந்திருக்கலாமோ, என்னவோ! இப்போதோ, ஆணுக்கு நிகராக உரிமை கொண்டாடும் வசந்தா போன்ற பெண்களால்தான் குடும்ப நிம்மதியே போய்விடுகிறது. நண்பர்களுக்குத்தான் எத்தனை கேலிப்பொருளாக ஆகிவிட்டோம்!

    கோலாலம்பூரில், அங்காசாபுரி (ANGKASAPURI) என்ற பெரிய வளாகத்துள் எதிரெதிரே இருந்தன மலேசிய தொலைகாட்சி, வானொலி நிலையங்கள். நாடகத்தில் நடித்து முடித்ததும், எப்போதும்போல் காண்டீனில் அமர்ந்து, அரட்டையே முக்கிய குறிக்கோளாய், ஆனால் மீ பிரட்டலை (நூடுல்ஸ்) சாப்பிடுவதுபோல் பாவனை செய்ய இன்று அவர் மனம் ஒப்பவில்லை. பிறரது தலையை உருட்டும்போது இருக்கும் சுவாரசியம், `நான் அவர்களைவிட மேலானவன்!’ என்று அப்போது எழும் கர்வம், தானே பிறரது வாய்க்கு அவலாக மாறும்போது கிடைப்பதில்லையே!

    அவர்களிடமிருந்து கத்தரித்துக்கொண்டு வந்தாலும், தன்னையும், வசந்தாவையும்பற்றித்தான் பேசுவார்கள் என்று நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது நடராஜனுக்கு.

    என்ன பேசுவார்கள்?
    `இவரும்தான் முப்பது வருஷமா `நடிகன்’னு பேரை வெச்சுக்கிட்டு காலந்தள்ளறாரு! பளபளப்பான சட்டையும், அதிலே எக்கச்சக்கமா செண்டும் போட்டுக்கிட்டு, நாலுபேர் கூடற எல்லா எடத்துக்கும் தப்பாம வந்து, ஏதாவது சண்டை இழுத்து, அதனாலேயே எல்லாருக்கும் தன்னைத் தெரியறமாதிரி செய்துக்கிட்டிருந்தா ஆச்சா?’ என்று பழித்துவிட்டு, அதே மூச்சில், `அதுவே, அந்தம்மா இருக்காங்களே! குடத்துக்குள்ளே இருக்கிற விளக்கு!’ என்று வசந்தாவை எங்கோ கொண்டு வைப்பார்கள்.

    அவர்கள் பேசுவதை இவர் ஒன்றும் கற்பனை செய்து பார்க்கவேண்டி இருக்கவில்லை. சாடைமாடையாக, இவர் எதிரிலேயே பல முறை பேசி வந்ததுதானே!

    வசந்தா முதன்முதலாக எழுத ஆரம்பித்தபோது, `இவள் என்ன பெரிசா கிழிச்சுடப்போறா!’ என்று தான் அசிரத்தையாக இருந்தது தப்பு என்று இப்போது, காலங்கடந்து யோசனை வந்தது.

    அப்போதெல்லாம் அவரிடமே பிறர் அவளைப் பாராட்டிப் பேசியபோது, பெருமையாகத்தான் இருந்தது. நண்பர்களுடையதைவிட விலை அதிகமான விளையாட்டுச் சாமான் தன்னிடம் இருப்பதற்காகப் பெருமை கொள்ளும் சிறுவனது மனநிலைக்கு ஆளானார். மனைவி தன் உடைமை. ஆகவே, தான் அவளைவிட மேலானவன் என்பதுபோல் நடந்துகொண்டார். அதுவும் பொறுக்கவில்லை பிறருக்கு. பலவாறாகத் தூபம் போட்டார்கள்.

    `உன் மனைவி பேரும் புகழுமாக இருந்தால், அதில் அவளுக்குத்தான் பெருமை. உனக்கென்ன வந்தது?’
    `நீ இப்படியே அவளை வளரவிட்டால், நாளைக்கு உன்னையே மதிக்கமாட்டாள், பார்!’
    நடராஜனுக்குப் பயம் வந்தது.

    இப்போது இவள் எழுதி என்ன ஆகவேண்டும்? அலுவலக உத்தியோகத்துடன், அவ்வப்போது மேடை, வானொலியில் நடிப்பதாலும் தனக்குக் கிடைப்பதே போதாது?

    அட, பணத்தைப் பெரிதாக எண்ணியா தான் நடிக்கப் போனோம்?

    எல்லாரையும்போல, `கலைக்குத் தொண்டு செய்கிறேன்!’ என்று வெளியில் மிதப்பாகச் சொல்லிக்கொண்டாலும், செய்யும் தொண்டு தனக்கேதான்; தன் பெயர் பிரபலமாக வேண்டும் என்ற சுயநலத்தால்தான் என்று அவருக்கும் தெரிந்துதான் இருந்தது. இதில் என்ன கேவலமாம்? எல்லாம் வல்ல இறைவனே புகழ்ச்சிக்கு அடிமை! கடவுளைப் புகழ்ந்து வேண்டுபவருக்குத்தான் நல்லது நடக்கிறது. அவனுடைய படைப்பான தான் மட்டும் எப்படி வித்தியாசமாக இருக்க முடியும் என்று தன்னைத்தானே சமாதானமும் செய்துகொண்டார்.

    அபூர்வமாக, எவளாவது, `நான் உங்கள் விசிறி!’ என்று இளிச்சவாய்த்தனமாக சொல்லும்போது, என்னவோ கடவுள் ஸ்தானத்துக்கே உயர்ந்துவிட்டமாதிரி பிரமை ஏற்படும் நடராஜனுக்கு. மெனக்கெட்டு வருவித்துக்கொண்ட பெரியமனிதத்தனத்துடன், தலையைச் சற்றே அண்ணாந்து, எங்கோ பார்த்தபடி ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசுவார்.

    வீட்டுக்கு வந்ததும், வாய் ஓயாமல், தன்னைப்பற்றி தன் ரசிகைகள் என்ன நினைக்கிறார்கள், என்னவெல்லாம் சொன்னார்கள் என்று ஒன்றைப் பத்தாக்கி மனைவியிடம் கூறுவார். அவர் எது சொன்னாலும், புன்னகையுடன் கேட்டுக்கொள்வாள் வசந்தா.

    இப்போதும், நண்பர்கள் தன்னை ஓயாது மட்டந்தட்டுவதைச் சொன்னார், மிகுந்த ஆற்றாமையுடன் — `விழுந்துட்டேம்மா!’ என்று தாயிடம் வந்து அழும் குழந்தையைப்போல.

    “விட்டுத் தள்ளுங்க!” என்றாள் வசந்தா.

    “நானும் அதான் நினைச்சேன். அவங்க பெண்டாட்டி எல்லாம் ஒரே மக்கு. அதான் அவங்களுக்கு வயத்தெரிச்சல்!” என்றவர், “எனக்கு அதிர்ஷ்டம்! ஒன்னைமாதிரி புத்திசாலியான பெண்டாட்டி வாய்ச்சிருக்கு!”

    வசந்தாவுக்கும் பூரிப்பாக இருந்தது. இன்னும் நிறைய எழுதி, கணவனுடைய பெருமையை உலகுக்குக் காட்ட வேண்டும் என்று நிச்சயித்துக்கொண்டாள்.

    வேலை முடிந்து, அப்போதுதான் வீடு வந்திருந்தார் நடராஜன்.

    “பிளாஸ்கில் டீ வெச்சிருக்கேன்,” என்ற குரல் அசரீரியாகக் கேட்டது. தன்னைக் கவனிக்காது, தன்பாட்டில் எழுதிக்கொண்டிருந்த மனைவியின் போக்கு உறுத்தியது. கட்டின கணவனைவிட இவளுக்கு எழுதுவதால் கிடைக்கும் பெயரும், புகழும்தானே பெரிதாகிவிட்டன என்ற ஆத்திரத்துடன், “அந்த டீயை நீ வந்து எடுத்துக் குடுத்தா கொறைஞ்சு போயிடுவியோ?” என்று கத்தினார்.

    எதுவும் பேசாது, பேனாவை மூடி வைத்துவிட்டு எழுந்தாள் வசந்தா. அன்றையிலிருந்து அவர் பார்க்க அவள் எழுதவில்லை. ஆனால், அவளுடைய எழுத்துப் படிவங்கள் என்னமோ வெளியாகிக்கொண்டுதான் இருந்தன.

    நடராஜன் தன் அணுகுமுறையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டார்.

    “வீணா ஒடம்பைக் கெடுத்துக்காதேம்மா. இந்த தள்ளிப்போன நாட்டில, எழுதறதுக்கு ஒரு பயல் காசு குடுக்கறதில்ல. அப்புறம் எதுக்காக எழுதறது? கண்ணுக்குக் கீழே எப்படிக் குழி விழுந்துபோச்சு, பாரு!” என்றார், அன்பு சொட்டச் சொட்ட.
    அவருடைய கரிசனம் வசந்தாவுக்கு வேண்டியிருந்தது. ஆத்திரப்பட்டவர் இப்படி மாறி விட்டாரே!

    “பொழுது போகணுமே!” என்றாள் அப்பாவித்தனமாக.

    “சினிமா, கச்சேரின்னு நாலு எடத்துக்குப் போயிட்டு வா. இல்லே, ஓய்வா, வீட்டிலேயே வீடியோ பாரு!”
    சில நாட்கள் கணவர் சொன்னதுபோல் செய்துபார்த்தாள் வசந்தா. மனதில் ஏதோ வெறுமை. எதையோ இழந்ததுபோல் இருந்தது. என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்து, மீண்டும் எழுத முயன்றாள்.

    இப்போது ஏதேதோ பயம் எழுந்தது. கணவர் வீடு திரும்புவதற்குள் எழுதி முடிக்கவேண்டும். அவருக்குச் சுடச்சுட தேநீர் போட்டால்தான் பிடிக்கும். இல்லையேல், மௌனமாக அமர்ந்து, பெருமூச்சாலேயே தான் கவனிப்பாரின்றி வாடுவதை உணர்த்துவார். அவளுக்கு அவரை அப்படிப் பார்க்க பரிதாபமாக இருக்கும். தான் தன் கடமையிலிருந்து தவறிவிட்டோம் என்ற உறுத்தல் உண்டாகும்.

    இப்போது ஒவ்வொரு வரி எழுதியபிறகும், கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டாள். உருப்படியாக எதுவும் எழுத முடியவில்லை.

    இரவில் அவர் தூங்கியபின் எழுதினால், இந்தக் குழப்பங்கள் எழாது என்று தீர்மானித்தாள்.

    தூக்கக் கலக்கத்தில் கையை விசிறிப் போட்டபோதுதான் அவள் தன் பக்கத்தில் இல்லாததை உணர்ந்தார் நடராஜன். தூக்கம் கலையாமலேயே, அசைந்து அசைந்து அவளைத் தேடி வந்தார்.

    “இப்படித் தனியா படுக்கிறதுக்கா வசந்தி, ஒன்னைக் கட்டிக்கிட்டேன்?” என்று அவர் கேட்டது அவள் காதில் இன்னும் ஒலித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.

    வசந்தாவுக்கு இப்போது குழப்பமில்லை. அவளுக்குப் புரிந்தது.

    `ஆண்’ என்பவன் உருவத்தில் மட்டும் பெரிதாக வளர்ந்திருக்கும் குழந்தை! சிறு வயதில் அம்மாவின் ஏகபோக கவனிப்புக்காக தம்பி, தங்கைகளுடன் போட்டி போட்டதைப்போல, இப்போது மனைவியின் பரிபூரண கவனிப்பும், அக்கறையும் தன் ஒருத்தனுக்காகவே இருக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் புத்தி அவனுக்கு!

    அத்துடன், ஒரு பெண் தனக்கு அடங்கி இருப்பதைத்தான் சராசரி ஆண் விரும்புகிறான். இது கற்காலத்திலிருந்து வரும் நியதி. கொடிய விலங்குகளைத் தனியே எதிர்க்கும் சக்தியின்றி, தன்னைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை ஆணிடம் ஒப்படைத்தாளே, பெண்! அப்போது அவனுக்கு ஏற்பட்ட பெருமிதம் இன்றும் அவனுக்குத் தேவைப்படுகிறது.

    தன்னை நாடாது, தன்னை மீறி அவள் ஏதாவது செய்ய ஆரம்பித்தால், அடிப்படை ஆண்மையிலேயே சந்தேகம் தோன்ற, அந்த எண்ணத்தின் பயங்கரத்தில் அவள் வீழ்ச்சி காண வழி வகுக்கிறான்.

    இப்போதெல்லாம் யாராவது வசந்தாவை, “ஒங்க கதைகளைப் பாக்க முடியறதில்லியே?” என்று உள்ளூர மகிழ்ச்சியுடன், ஆனால் வார்த்தைகளில் கரிசனம் சொட்டக் கேட்கும்போது, `ஆமா! ஒரு காசுக்குப் பிரயோசனம் இல்லை இதால! (100 ஸென் (காசு) = 1 மலேசிய ரிங்கிட்). நேரம்தான் தண்டம்,’ என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொள்கிறாள்.

    வெளியே, “எங்கே! வீட்டு வேலையே சரியா இருக்கு. அதோட, எங்க வீட்டுக்காரர் கைப்பிள்ளை மாதிரி. அவருக்குத் தேவையான ஒவ்வொரு காரியத்தையும் நான்தான் பாத்துப் பாத்து செய்யணும்!” என்று பெருமை பேசுகிறாள்.

    தன்னைப்போன்று, `குடும்பமே பெண்ணாகப் பிறந்ததின் லட்சியம்’ என்ற கொள்கையுடைய மற்ற பெண்களுடன் சேர்ந்து வெளியே போகிறாள், அரட்டை அடிக்கிறாள். அவர்களைப்போல் இல்லாது, கணவரை மீறிக்கொண்டு புகழ்ப் பாதையில் பீடுநடை போடும் யாராவது அபூர்வமான பெண்ணைப்பற்றி மட்டந்தட்டிப் பேசுகையில், ‘நல்ல வேளை, எனக்குப் புத்தி வந்ததே!’ என்று திருப்திப்பட்டுக் கொள்கிறாள்.

    Share
  • தூரனின் மதி நுட்பம்

    பவள சங்கரி

    மென்மையாகவும், நுட்பமாகவும் பேசும் திறன் பெ. தூரனுக்கு இளமையிலேயே வாய்த்திருந்தது. மாணவப் பருவத்தில் ‘பித்தன்’ என்ற இதழை நண்பர்களுடன் நடத்தி வந்தார் தூரன். இது திரு.வி.க.வின் அச்சகத்தில் அச்சிடப்பட்டது. இதழைப் பதிவு செய்ய திரு.வி.க. வும், தூரனும் தலைமை குற்றவியல் நடுவர் அவர்களிடம் சென்றனர். அவர் ஆங்கிலேயர். இந்த இதழோ தேசப்பற்று மிக்க இளைஞர்களால் ‘பித்தன்’ என்று பெயரிடப்பட்டிருந்தது. குற்றவியல் நடுவர், ‘What do you mean by Pithan?’ என்று தூரனைக் கேட்டார். திரு.வி.க. அவர்கள், இந்த இளைஞன் என்னதான் பதில் சொல்லப் போகிறானோ என்று சிந்தனை வயப்பட்டார். ஆனால் தூரனோ சற்றும் அசராமல், துளியும் கலவரமின்றி, ‘It is one of the names of God Shiva’என்று பதிலளித்தார். இதழ் பதிவு பெற அனுமதி கிடைத்தது என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ? மாணவர் தூரனின் அறிவார்ந்த பதிலால் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சியடைந்த திரு.வி.க. தூரனின் மதி நுட்பத்தைக் கண்டு உளமார பாராட்டினார்…

    சிற்பி. ம.ப. பெரியசாமித் தூரன் வரலாற்று நூலிலிருந்து படித்ததில் பிடித்தது!

    thooran

    இன்றைய இயந்திர உலகில் குழந்தைகள் பற்றியும் அவர்களது மனச்சிக்கல்கள் பற்றியதுமான புரிதல் என்பது கானல்நீராகி வருகிறது. மனிதம் தழைப்பதற்குரிய எந்தவொரு முயற்சியும் குழந்தைப் புள்ளியிலிருந்துதான் தொடங்கவேண்டும். மனிதமனம் பற்றிய முடிச்சுகளும் அவிழ்க்கப்பட வேண்டியது அத்தியாவசியத் தேவையாகிறது. – ஒவ்வொரு பெற்றோரும் அவசியம் வாசிக்க வேண்டிய நூல்!

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி (32)

    பவள சங்கரி

    அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

    வணக்கம். கண்ணையும், கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் திறமை கொண்டவரா நீங்கள்?

    12047288_898003403587193_642797899_n

    123121007@N08_rஆதித்யா நாகராஜ் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பு ஆசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

    இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (03.10.2015) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர் குழு உறுப்பினர், தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியாளர் திருமதி மேகலா தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பல முறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கவிஞர்களுக்கும் உண்டு. 12 மாதமும் தேர்வுபெறும் ஒளிப்படக் கலைஞர் / கவிஞர்களிலிருந்து ஆண்டின் சிறந்த கலைஞரும், கவிஞரும் தேர்வு பெறுவார்கள். ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். இது, கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்கு பெற அழைக்கிறோம்.

    புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்த திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். அமெரிக்க தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009 ம் ஆண்டுகளில் (ஆர்லாண்டோ & அட்லாண்டா) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடி வினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்று பாராட்டுகளும், பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். புறநானூறு, குறுந்தொகைப் பாடல்களில் அதிக நாட்டமும், இலக்கியக் கூட்டங்களில் சுவைபட பேசுவதிலும் வல்லமை பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

    Share
  • வெண்ணிற இரவுகளின் மறுபக்கம்

    —கவிஜி.

    வெண்ணிற இரவுகள்.

    உங்களை ஆழமாக நீங்கள் நேரில் பார்த்ததுண்டா…..?

    வெகு சுலபம்….

    தாஸ்தாவெஸ்கி – யை படியுங்கள்….

    அவரின் படைப்புகளின் இருட்டு, உங்களை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வரும்….கனவுகளை தூக்கத்தில் தேடாமல், கனவுகளுக்குள்ளேயே தேடும், கனவல்லாத நிஜம் அவர்….. கை நடுக்கமுள்ளவரிடம் கை குலுக்குவது போன்றது அவரின் படைப்பை படிப்பது என்று எஸ். ரா. சொல்வது எத்தனை பொருத்தம் என்று வெண்ணிற இரவுகளை படித்த பின் புரிய முடிந்தது….தேடிக் கொண்டே தொலைதலை, டெலஸ்கோப்பை உடைத்து விட்டு, பார்க்க அவரின் கதை நாயகனால் முடிகிறது….

    தாஸ்தாவெஸ்கிவெண்ணிற இரவுகளில் காணாமல் போன அன்று, என் கண்களுக்கு தெரிந்த அமானுஷ்யங்களில் இரவை செதுக்கிக் கொண்டிருந்தார் தாஸ்தாவெஸ்கி. இன்று நாம் காணும் எத்தனையோ முக்கோண காதல் கதைகளின் முதல் முடிச்சை போட்டு விட்டது தாஸ்தாவெஸ்கியின் இந்த வெண்ணிற இரவுகள்தான்….கதவுகளை அடைத்துக் கொண்டு, ஜன்னல்களை திறந்து விடும் எழுத்துக்கள் அவருடையது….நிஜங்களை கருப்பு வெள்ளையாக்கி, முதலும் முடிவுமில்லாத கனவுகளாக்கும் பயணம் அவரின் பாத்திரங்கள்…தனிமனிதனின் ஆழ்மனதில் தீரவே முடியாத பாதை ஒன்று இருப்பதாக நம்மை பயணிக்க வைக்கும் உண்மைகள் அவரின் பக்கங்கள்….

    ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் பக்கத்திலேயே அமர்ந்து கொண்டு, ‘இது அப்படி, அது இப்படி’ என்று கதை சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பாட்டிகளின் உருவகம் அவர்…

    அவரின் விரல்களில் வழிந்தோடும் துயரங்களே நமது சிந்தனையின் பாரங்களை தளர்த்திக் கொண்டு செல்வதாக தோன்றும் மௌனமொழியின் நடையில், உடையும் பாவனையும், பொம்மலாட்டம் ஆடுவதை தவிர்க்கவே முடியாது….

    காதல் காதல் காதல்……. அதுதான் வெண்ணிற இரவுகள்….

    எனக்கு தெரிந்த முதல் புதுமைப் பெண் இந்த கதையின் நாயகியாகத்தான் இருக்க முடியும்…..

    அவன் வருவான் வருவான் என்று இவனை வேண்டாமென்பதில் தொடங்கும் அவள் பாத்திரத்தின் நடை, அவன் வரவேமாட்டான் என்று நினைத்து இவனின் பேரன்பை பகிர உள்ளுக்குள் நினைக்கையில், அவன் வந்து விட, செய்வதறியாமல் இவனை ஒரு முறை கட்டி அணைத்து விட்டு அவனுடன் செல்லும் போது தொங்கு பாலத்தில் நடக்கிறது….

    வாசிக்கும் இதழ்கள் வரண்டு போவதை தடுக்க முடிவதில்லை . மொத்த வாழ்நாளுக்கும்,நான்கு இரவுகளும் ஒரு பகலும் போதுமானதாக மாறுவதை, ரசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை….பெயரற்ற, கதை சொல்பவன், நம் பெயர்களையும் மறக்க செய்வதாக பின்னப்பட்ட வரிகளில் கானல் நீராகி கண்ணாமூச்சி ஆடுகிறார் தாஸ்தாவெஸ்கி…. ஆழ் மனதில் குதிக்கும் அருவிகளின் கீதத்தை இரவெங்கும் தெளித்தபடியே இருக்கிறது வெண்ணிற இரவுகளின் வீதிகளும், தனிமையும்….சுவரெல்லாம் கிறுக்கிய விரலில் சுவர் கொஞ்சம் ஒட்டியிருப்பது போல, வெண்ணிற இரவுகளை படித்து முடிக்கும் நொடிகளில், விழியோரம் ஒட்டிக் கிடக்கிறது தாஸ்தாவெஸ்கியின் கண்ணீர்…..

    ஆழ்கிணற்றை சுமந்தே திரிகிறார் தாஸ்தாவெஸ்கி. அவரை எட்டி பார்க்கையில் எதிரொலிப்பது, நமது பேசாத குரல் என்பதில் ஒரு அழியாத வானவில் பூக்கத் துவங்குகிறது …..படம் வரைந்த ஓவியனை காணாமல், கண்டுபிடிக்க, வரைந்த படத்துக்குள் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கும் எறும்பின் நகலேன நகருகிறது, வெண்ணிற இரவுகளின் மறுபக்கம்…..

    உங்கள் ஆசை நிறைவேறாத பொழுதுகளிலும் நீங்கள் வாழ்ந்து கொண்டுதானே இருக்கிறீர்கள்?…. அப்போது, வாழ்வதே ஆசையாகி போகிறது என்பதை நிறைவேறாத பிரமிப்புடன் மனம் திறந்து மௌனம் புக செய்கிறது இந்த வெண்ணிற இரவுகள்…..இரவுகளின் நிறம் மாற்றும் வேலையை, அந்த பெண் செய்கிறாள்… பகலின் தீரா தூரத்தை காதலன் கடக்கிறான்.. இரவுகளையும் பகலையும் தூக்கி சுமக்கையில் பூத்த வியர்வை, பூவென அவளை மனமெங்கும் உருளச் செய்து, மௌனங்களின் ஊடே கண்களை மூடிக் கொண்டு தியானிக்கிறான் கதையின் நாயகன். அவனை நாமே ஒரு கட்டத்தில் தேடுவதை விட்டு விடுகிறோம்..அவன் எங்கு தொலைந்தாலும் அவளிடம் இருப்பதாக நம் மனமென்னும் கதவை, திறந்து காத்திருக்க செய்கிறது,தாஸ்தாவெஸ்கியின் சிந்தனை. விசித்திரம் நிறைந்த சித்திரமாகி வழியும் தாஸ்தாவெஸ்கி, நம் சுவர்களின் அழியாத கோலங்களை படித்தே செல்கிறார்….

    காதல் எல்லாருக்கும் எப்போதும் சாத்தியம்.. (அட காதல் கூட இல்லையென்றால் வாழ்ந்தென்ன? வீழ்ந்தென்ன?)

    கதையின் நாயகியை காதலிக்கும் நாயகர்கள் மொத்தம் மூன்று… இருவர் கதைக்குள்… ஒருவர் கதைக்கு வெளியே….அந்த ஒருவர் நானாகவும் இருக்கலாம். நீங்களாகவும் இருக்கலாம்.. ஏன்? தாஸ்தாவெஸ்கியாகக் கூட இருக்கலாம்….

    Share
  • அருங்காட்சியகம் ஓர் அறிவுக் கருவூலம் 48 (1)

    அரிசி அருங்காட்சியகம், கெடா, மலேசியா (1)

    சுபாஷிணி

    தமிழர்களாகிய நமக்கு அரிசு உணவு என்பது அன்னியம் அல்ல. நாம் தினமும் உண்ணும் அரிசிக்கு ஒரு அருங்காட்சியகமா எனக் கேட்கத் தோன்றலாம்.

    ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா?

    வாருங்கள். மலேசிய நாட்டின் வட பகுதி மாநிலங்களில் ஒன்றான கெடாவிற்கு இப்பதிவின் வழி உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன். மலேசியாவின் நெற்களஞ்சியம் எனப் பிரத்தியேகமாக அழைக்கப்படும் மலேசிய மாநிலம் தான் கெடா.

    asu
    ​கெடா மானிலத்தின் இயற்கை காட்சி (2011)

    கண்களை மூடிக் கொண்டு கெடாவை நினைத்துப் பார்த்தால் என் மனக்கண்ணில் ஓடுவது கம்பளம் விரித்தார்போல் பரந்து விரிந்திருக்கும் கெடா மாநிலத்தின் பசுமை கொஞ்சும் நெல்வயல்கள்தாம். கரும்பச்சை மலைகள் சூழவும் இளம்பச்சை வயல்வெளிகள் சூழவும் எங்கும் பசுமை என நம்மை மயக்கும் ஒரு மலேசிய மாநிலம் கெடா.

    asu1
    ​​கெடா மாநிலத்தின் நெல் வயல் (2011)

    இம்மாநிலத்தின் பெரும்பான்மை மக்கள் மலாய் இனத்தவர்கள். கெடா மாநிலத்திற்கும் தென்னிந்தியாவிற்கும் பல்லாண்டுகள் தொடர்புண்டு என்பதை வரலாற்றை அறிந்தவர்கள் ஒப்புக் கொள்வர். கடாரம் என்றும் இதற்குப் பெயருண்டு எனச் சொன்னால் ராஜேந்திரச் சோழனின் நினைவு பலருக்கு வரலாம். ஆம் 11ம் நூற்றாண்டில் சோழ மன்னன் ராஜேந்திரன் படையெடுத்து வந்து கைப்பற்றி ஏறக்குறைய 99 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்த பகுதிதான் கெடா. அன்று இன்றைய கெடா மாநிலம் மட்டுமன்றி இந்த மாநிலத்தின் வடக்கு தெற்கு கிழக்கு பகுதி மாநிலங்களும் கூட கடாரத்தின் ஒரு பகுதியாக சோழ ஆட்சியில் இருந்தன. அது தமிழர்களுக்கு ஒரு பொற்காலம். ஆனால் இன்றோ நிலைமை வேறு. சரி. அந்த பழம்கதை ஏன் இப்போது? நாம் அருங்காட்சியகத்திற்குச் செல்வோமே..!

    asu2

    ​​கெடா மாநிலத்தின் அரிசி அருங்காட்சியகம் – முகப்புப் பகுதி (2011)

    உலகின் அதி முக்கிய தானிய வகை அரிசி என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. ஆசிய நாடுகளில் மட்டுமல்ல. ஆப்பிரிக்க கண்டத்திலும் சரி, வட அமெரிக்க, தென் அமெரிக்க கண்டங்களிலும், ஐரோப்பாவிலும் ஆஸ்திரேலியாவிலும்.. எங்கு சென்றாலும் அரிசி உணவு இல்லாமல் இல்லை என்பது இக்கால நிலை. கோதுமையையும் சோளத்தையும் தங்கள் முக்கிய உணவாகக் கொண்டிருந்த ஐரோப்பிய மக்கள் கூட கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் பெருவாரியாக அரிசியை தங்கள் உணவில் இணைத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டனர். அரிசி வகைகள் இல்லாத பல்பொருள் அங்காடிகள் இல்லை என தைரியமாகக் கூறலாம். அந்த அளவிற்கு அரிசி பயன்பாடு உலகளாவிய அளவில் விரிவடைந்துள்ளது.

    asu3

    ​​​கெடா மாநிலத்தின் அரிசி அருங்காட்சியகம் – முகப்புப்பகுதி (2011)

    தற்சமயம் இத்தாலியின் மிலான் நகரில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் எக்ஸ்போ 2015ன் ஒரு பகுதியில் ஆசிய நாடுகளின் முக்கிய உணவாகச் சித்தரித்து பாசுமதி அரிசிக்கான விரிவான தகவல் மையத்தை வைத்திருக்கின்றனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

    பெர்லிஸ் மாநிலத்திலிருந்து கெடா மாநிலத்தை அடையும் நெடுஞ்சாலையில் பயணித்து வந்தால் ஏறக்குறைய 10 கி.மீ தூரத்திலேயே பசுமையான வயல் வெளிகளுக்கு மத்தியிலே இருக்கும் இந்த பிரமாண்டமான அரிசி அருங்காட்சியகத்தை அடையலாம்.

    asu4

    ​​​கெடா மாநிலத்தின் அரிசி அருங்காட்சியகம் – நுழைவாயிலில் (2011)

    இந்த அருங்காட்சியகத்தின் பெயர் Kedah Paddy Museum. Padi என்னும் சொல்லிற்கு மலாய் மொழியில் அரிசி எனப் பொருள். ஆங்கிலச் சொல்லான Paddy என்பது இந்த மலாய் மொழிச் சொல்லிலிருந்து உருவாகி இருக்க வேண்டும். உலகில் அரிசிக்காக இருக்கும் அருங்காட்சியகங்களென கணக்கிட்டால் மலேசியாவைத் தவிர்த்து ஜப்பான், பிலிப்பைன்சு ஆகிய நாடுகளைக் குறிப்பிடலாம்.

    தொடரும்..

    Share
  • வாழ்வெனும் மாயை!

    -ராதா மரியரத்தினம்

    சூனியப் பிரவாகத்தில் நிற்கிறேன்
    கனவா நனவா என்று கூட​
    உணரமுடியா நிலை
    எங்கோ குருதி கசிவது போன்ற​ உணர்வு
    தடவிப்பார்க்கிறேன்
    மையிருட்டு என்பதை உணர்கையில்              maayai
    பிடரி வேர்க்கிறது
    காலசர்ப்பமாய் ஏதோ ஒன்று
    காலைச் சுற்றுகிறதே
    ’ஆ’வென​ அலறி வீழ்கிறேன்
    அவிழ்க்கப்படாத​ முடிச்சாய்!
    விரியும் வாழ்க்கைதான்
    இவைகள் என்று நானுணரும் போது
    கண்கள் குத்திட்டு நிற்கிறது!

    பாம்பும் பல்லியும் ஓநாய்களும் வல்லூறும்
    நிறைந்து கிடக்கின்ற​ இந்த​
    வாழ்வெனும் மாயையில்
    வாயை அகல விரித்து
    நிற்கின்ற​ முதலைகள்
    எது கிடைத்தாலும் விழுங்கக் காத்திருக்கும்
    இவற்றையெல்லாம் கடந்து
    நான் செல்ல​ வேண்டிய​
    இலக்கு வெகுதூரம்!

    பிரமித்து நிற்கிறேன்
    என்னுடம்பில் இருந்து
    கசியும் குருதி கொண்டு
    ஓநாய்கள் மோப்பம் பிடிக்கக் கூடும்
    உடலிலிருந்து ஏதோ
    வெளியேறுவதாய் உணர்கையில்
    உடல் இலேசாகி மேலே பறக்கிறேன்
    புல்லாங்குழலின் இசையாய்
    என் உடலில் ஒன்பது துவாரங்களிலும்
    உன்னத​ இசை, ஒருவித​ நறுமணம்
    ஒளி ஒழுகும் வழியொன்று புதிதாய்த் தெரிந்தது
    என் தோள்களைத் தொட்டுத் தூக்குமோர் உணர்வு
    அப்போதுதான் தெரிந்தது
    என் மூதாதையர்கள் என்னோடு இருப்பது…
    நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டவனாய்த் தூங்குறேன்!

     

    Share
  • மூக்குத்தியின் ரத்தம்

    -கவிஜி 

    அகம் கிழித்துக்
    குருதி பீய்ச்சும் சாந்த
    முகம்!
    புறம் தாண்டிய பேருந்து
    ஜன்னலோடு
    நசுங்கிப் போன
    எதிர் வாகனப் பயணத்தில்
    மைல் கல்லாய்
    உறைந்து சிதறியிருக்கலாம்
    மூக்குத்தியின் ரத்தம் தோய்ந்த
    படிநிலையோடு…
    அகம் அடங்காத் தவம் மட்டும்
    இப் பேருந்துக்குள்
    தொடரலாம், இறந்த கால
    எச்சங்களோடு…!

     

    Share
  • இன்று வெட்டப்படாத ஆடுகள்!

    -சேசாத்ரி பாஸ்கர்

    எதுவும் கட்டப்படவில்லை
    எல்லாம் அடர்த்தியாய் நின்றுகொண்டு
    முட்டிமோதிக் கொண்டு
    செந்நிறத்தில் ஆறு
    கன்னங்கரேலாய் நான்கு, கழுத்துக் கீற்று வெண்மை
    வெள்ளை நிறத்தில் ஒன்று நசுங்கிக் கொண்டு
    ஈரமாய்ப் போன உடல்கள்!

    தொட்டால் சிலிர்க்கும், உயிர்ப் பயம்
    தொடுதலில் உதறல் , என் கை நடுக்கம்
    எல்லாக் கண்களிலும் மிரட்சி
    கண்கள் அரளும் பச்சை
    பயத்திலும் புழுக்கை
    பார்த்து மீண்டும் ஒன்று மேல் ஒன்று மோதி
    நிராயுத பாணி நான்-
    கண்களால் நன்றி சொன்னது!

    குட்டி ஒன்று இரண்டின் காலடியில்
    சீரிய கொம்புகள், குத்தினால் குடல் சரியும்
    பாய்ச்சலாய்க் குதித்து ஓடும் பிறவிக் குணம்
    மரண பயம் -எல்லாம் மறந்தன
    இன்று வெட்டப்படாத ஆடுகள்!

     

    Share
  • உன்னையறிந்தால் ….. (24)

    நிர்மலா ராகவன்

    தனித்து வாழும் தாயும் மகனும்

    உனையறிந்தால்
    கேள்வி: ஒரு பெண்ணும், கணவரும் நான்கு வருடங்களுக்குமுன் சட்டப்படி பிரிந்துவிட்டார்கள். பணப்பிரச்னை கிடையாது. ஆனாலும், தாயுடன் இருக்கும் மகன் (14) யாருக்கும் அடங்காது வளர்கிறானே, அவனை எப்படித் திருத்துவது?

    விளக்கம்: வீட்டில் முன்போல் சண்டை பூசல் இல்லாது அமைதி நிலவினாலும், தாய் தந்தையர் ஒருவரை ஒருவர் விட்டு நிரந்தரமாகப் பிரிந்தது தாங்கள் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டதால்தான் என்று பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் எண்ணிக் கலங்குவார்கள்.

    என் மாணவன் ரித்வான் அந்தப் பையனைப்போல்தான். தானே வந்து, வெவ்வேறு சமயங்களில் அவன் என்னிடம் கூறியது:

    1 நான் பிறந்திருக்கவே கூடாது.
    2 நான் ஏன் அப்பாவுடன் சேர்ந்து வாழக்கூடாது?
    3 `இந்தச் சட்டையைத்தான் நீ இன்று போட்டுக்கொள்ள வேண்டும்’ என்று வற்புறுத்தும் அம்மா மாறவே மாட்டார்கள்!

    அவன் கூறியதில் கசப்பு, சுயவெறுப்பு, இயலாமை, ஏமாற்றம், கேலி எல்லாம் இருக்கின்றன.

    ஆண்களும், பெண்களும் குழந்தைகளை வளர்க்கும் விதமே வேறு.

    உதாரணம்: ஒரு எட்டு வயதுப் பையனிடம் தாய்,`குளிக்கப் போ!’ என்றால், `ஏன்?’ என்று கேட்பான். அதற்கு அவள் நீளமாக ஏதாவது சொல்வாள். அனேகமாக, அது அவனை மட்டம் தட்டுவதுபோல் இருக்கும். அப்பாவோ, தந்தையோ, `கேள்வி கேட்காதே, போ!’ என்று அதிகாரமாகச் சொன்னால், குளியலறைக்கு ஓடுவான்!

    பதின்ம வயதுப் பையன்களுக்குத் தம் உடலில் ஏற்படும் மாறுதல்களையும், அதனால் எழும் உணர்வுகளையும் இன்னொரு ஆணிடம்தானே பகிர்ந்துகொள்ள முடியும்! தந்தையுடன் வாரம் ஓரிரு நாட்கள் கழிக்கும் பையன் அவர் கட்டுப்படுத்தாது, தன்னைப் புரிந்து, அனுசரணையாக நடத்துவதை விரும்புவதில் என்ன அதிசயம்! (எப்போதும் கூடவே இருக்கும் தந்தைமார்கள் இப்படி இருக்கிறார்களா என்பது யோசிக்கத்தக்க விஷயம்).

    ஒரு குழந்தை வழக்கமாக, தந்தை மிரட்டினால் தாயிடமும், தாய் திட்டினாலோ, தொணதொணத்தாலோ தந்தையிடமும் ஆதரவு நாடுவான். தாயுடன் தனித்து வாழும் பிள்ளைகளுக்கு அந்த வாய்ப்பு இல்லையே! போதாக்குறைக்கு, கணவனை எக்காரணத்திலோ பிரிந்து வாழும் தாய் அவருக்குப் பிறந்த மகனும் அவரைப்போல் ஆகிவிடக்கூடாது என்று பெரும் முயற்சி எடுத்துக்கொள்வாள்.

    `இவனாவது கடைசிக்காலத்தில் தன்னை மீண்டும் தனியாக விட்டுப் போய்விடக்கூடாதே!’ என்று அவளே அறியாது ஒரு பயம் உண்டாகிறது. அதனால் அவன் தன்னை எப்போதும் நாடப் பெருமுயற்சி எடுத்துக்கொள்கிறாள். அவனுடைய அத்தியாவசிய தேவைகளைத் தானே பார்த்துக்கொள்ளும் வயது அவனுக்கு வந்திருந்தாலும், குழந்தையாகவே அவனைப் பாவித்து, ஒவ்வொன்றையும் கவனமாகச் செய்கிறாள்.

    `நான் செய்வது எல்லாமே அவனுடைய நன்மைக்குத்தான்!’ என்று எல்லாரிடமும் சொல்லிக்கொள்கிறாள். தான் இவ்வளவு அருமையாக நடத்தியும், மகன் ஏன் நன்றியில்லாமல் எதிர்ப்புக் காட்டுகிறான் என்பதை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை.

    சிறு விஷயங்களில்கூட ஒருவரின் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தினால், அதனால் விளையும் ஆத்திரத்தில் எல்லா விதிகளையும் மீறுவது மனித சுபாவம்.

    பதின்ம வயதினரிடம் அவர்கள் எதை எப்படிச் செய்யவேண்டும் என்று பெற்றவள் ஓயாமல் கூறினால், `எனக்கு எதற்குத் தனியாக மூளை?’ என்ற ரீதியில் எண்ணத் துவங்குவார்கள்.

    ஒருவர் தமக்கு இழைத்த பாதிப்பை எக்காலத்திலும் பெண்கள் மறக்கவோ, மன்னிக்கவோ மாட்டார்கள். இது அவர்களது இயல்பான குணம். (அதனால்தான் கணினி பெண்ணினம் என்று சொல்லப்படுகிறது!)

    கணவர் வேறு பெண்ணுடன் தொடர்பு வைத்திருக்கிறார், இல்லை, குடித்துவிட்டு அடிக்கிறார், சம்பாத்தியம் எல்லாவற்றையும் சூதாடியே அழிக்கிறார் — இப்படி ஏதோ ஒரு காரணத்தினால் தம்பதிகள் பிரிய முடிவு செய்யும்போது, தம் கோபத்திலேயே உழன்று கொண்டிருக்காது, தம் செய்கையால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் குழந்தைகளும்தான் என்று உணரத் தவறி விடுகிறார்கள்.

    `உன் அப்பாவால் நான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கிறேன், தெரியுமா?’ என்று சொல்லிச் சொல்லி மகனை வளர்க்கிறாள் தாய்.

    மகனோ, தந்தைமேல் கொண்டுள்ள பாசம் ஒரு புறம், தன்னை வளர்க்கும் தாயின் மனதையும் நோக அடிக்கக்கூடாது என்ற தீர்மானம் மறுபுறம் என்று அலைக்கழிக்கப்பட்டு, யார்பக்கம் சாய்ந்தாலும் மற்றவருக்குத் துரோகம் செய்வதுபோல் ஆகிவிடுமே என்று குழம்புகிறான்.

    சகநண்பர்களிடம் தன் வேதனையைச் சொன்னால் புரிந்துகொள்வார்களோ, இல்லை, பரிதாபப்படுவார்களோ என்று இப்படிப்பட்ட சிலர் தனித்திருக்க முற்படுவார்கள்.

    பொதுவாகவே, தாமடைந்த துயரத்தை, தம் மனக்குழப்பங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள முயலுபவர்களின் மனநிலையில் நம்மைப் பொருத்திக்கொண்டு, அதிகம் குறுக்கே பேசாது, வேண்டாத அறிவுரையும் கூறாது கேட்டுக்கொள்வது அவர்கள் ஓரளவு நிம்மதி பெற, தம்மைத்தாமே புரிந்துகொள்ள வழிவகுக்கும்.

    `என்னால் அப்பாவுடன் ஒத்துப்போக முடியவில்லை. நாங்கள் பிரியப்போகிறோம். எனக்கு அவர் கணவராக இல்லாது போனாலும், உனக்கு என்றும் அவர் அப்பாதான்!’ என்பதுபோல் முதலிலேயே குழந்தைகளிடம் விளக்கிவிட்டால், அவர்களுடைய குழப்பம் ஓரளவு தீரும்.

    வயது முதிர்ந்தவர்கள் தவறே செய்ய மாட்டார்கள் என்றுதான் எல்லாக் குழந்தைகளும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களும் தவறு செய்வார்கள், அதை அவர்கள் வழியில் திருத்திக்கொள்வார்கள் என்று புரிந்துகொண்டால், நடந்ததில் தனக்குப் பங்கில்லை என்ற தெளிவு பிறக்கும். எல்லாரையும் எதிர்க்கும் குணமும் மறையும்.

    தொடருவோம்

    Share
  • குறளின் கதிர்களாய்…(90)

    -செண்பக ஜெகதீசன்

    ஒருதலையா னின்னாது காமங்காப் போல
    விருதலை யானு மினிது. (திருக்குறள்-1196: தனிப்படர்மிகுதி)

    புதுக் கவிதையில்…

    காதல் வாழ்வில்
    காமம் ஒருபக்கமிருப்பது,
    கட்டாயம் இன்னல்தான்…
    காவடி பாரம்போல்
    இருபுறமும் காதலிருப்பின்
    இன்பம்தான்!

    குறும்பாவில்…

    ஒருதலைக் காதல் உதவாது,
    காவடிபோல் இருபுறமும்
    காதல் இருப்பின் இனிதே!

    மரபுக் கவிதையில்…

    காதல் என்னும் வாழ்வினிலே
    –காணும் ஆண்பெண் இருவருக்குள்
    பேதம் மிகுந்தே ஒருதலையாய்ப்
    –புகுந்திடும் காதல் வேதனைதான்,
    சோதனை யின்றி இருவருமே
    –சமமாய்க் காவடி பாரம்போல்
    சாதனை யாகக் கொளுங்காதல்
    –சரித்திர மாகும் இனிதுடனே!

    லிமரைக்கூ…

    ஒருதலைக் காதல்தரும் வேதனை,
    காவடி பாரம்போல் காதலர்தம் காதல்
    இனிதான இல்லறத்தில் சாதனை!

    கிராமிய பாணியில்…

    காதலிது காதல்காதல்
    கண்ணியமிக்க காதல்காதல்,
    ஆணும்பொண்ணும் மனசு ஒத்து
    ஆனதுதான் காதல்காதல்…

    அந்தரெண்டு பேருலயும்
    ஒருத்தர்மட்டும் காதலிச்சா
    அதுக்கப்பேரு காதலில்ல,
    அதுலவரும் தும்பந்தானே…

    ஆணும்பொண்ணும் ஒண்ணாகக்
    காவடிபோல சமமாத்தான்
    காதலிச்சா அதுகாதல்,
    அதுலவருமே இன்பமெல்லாம்…

    காதலிது காதல்காதல்
    கண்ணியமிக்க காதல்காதல்!

     

    Share