Blog

— கவிஜி.

விக்கிரமாதித்தனின் கிருஷ்ணவேணி

இந்தக் கதைக்கு நான் முக்கியம் என்று இப்போதைக்கு எனக்குத் தோன்றவில்லை. ஆனால், கிருஷ்ணாவை பின் தொடரத்தான் வேண்டும். அவன் இன்று பாபநாசம் செல்கிறான், எதற்கு என்று தெரியவில்லை. தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால், அவனுக்கும் தெரியாமல் பின் தொடரத்தான் வேண்டும். தெரிந்தால், கத்துவான். கத்தினால் கதை இல்லை*.

கிருஷ்ணா, ஓரளவு படித்து சமுதாயத்துக்கு தேவையான ஒரு வேலையில் இருக்கும் சமுதாயச் சிந்தனை உள்ள ஒரு குடிமகன். இங்கு தான் எனக்கு கொஞ்சம் சந்தேகம். குடிமகன்…

இந்த வார்த்தையில் கடைசி எழுத்தில் “ன்” இருக்கிறதே. அது “ள்” ஆக இருக்குமோ என்று! எனக்கு அவ்வப்போது சந்தேகம் வருவதுண்டு. அவனும் அப்படித்தான் நடந்து கொள்வான். நன்றாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பான். சட்டென கழுத்தை ஒரு வெட்டு வெட்டிக் கொண்டு நடப்பான். கண்ணாடி பார்க்கும் போது அவன் தன்னை மறப்பதை நான் ஒளிந்திருந்து பார்ப்பதுண்டு. வெகு நேரம், தன்னை மறந்து கண்ணாடியையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். பொட்டு வைத்துக் கொள்வான். திடீர் என்று அழுவான். அவனுக்கு சுட்டு போட்டாலும் சமைக்க வராது. இந்த ஆறு மாத காலமாத்தான் அவன் சமைக்கவும் செய்கிறான். அவன் சமையல் செய்யும் போது கிட்டதட்ட ஒரு பெண்ணாகவே அவன் மாறிப் போவான். எதையாவது படித்துக் கொண்டே இருக்கும் பழக்கமும் இந்த ஆறு மாதத்தில் தான் அவனுக்கு வந்திருக்கிறது. நண்பர்கள் உறவினர்கள் எல்லாரும் அவனை ஒரு மாதிரி பேசத் தொடங்கி விட்டார்கள். இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி மனப் பிறழ்வானவன் மன நிலையில்தான் அவனின் தோற்றம் இருக்கிறது.

இரவுகளில் தனியாகக் காட்டுக்குள் நடமாடுவது, அவனைப் பற்றிய பிம்பத்தை உள் வாங்கவே முடியாத தருணத்துக்கு நம்மைக் கொண்டு செல்கிறது. பேய் பிடித்திருக்கும் என்றும் யோசிக்கத் தோன்றுகிறது. அவனின் அறையில் அவ்வவ்போது பெண்களின் உள்ளாடையை கொடியில் காண முடிகிறது.

முதலில் கொஞ்சம் குடித்துக் கொண்டிருந்தான். இந்த ஆறு மாத காலமாக குடிப்பதை நிறுத்தி விட்டான். அவன் கைகையெழுத்துகூட மாறி இருக்கிறது. அவன் உடலில் இருந்த ஆண்மைக்கான கம்பீரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து வருவதை காண முடிகிறது. வெறித்த விழியில் அறைக்குள் சில நேரங்களில் நடந்து கொண்டே இருப்பான். ஏதோ சிறைக்குள் தன்னை இருத்திக் கொண்டதைப் போல அவனின் யோசனை இருப்பதாக, ஜன்னல் கம்பிகளில் முகம் புதைத்துக் கிடக்கும் சூழலில், கடந்து போகும் புரிதல்களில், “ஒன்றும் இல்லை”- என்பது போல முகத்தை சட்டெனத் திருப்பிக் கொள்வான்.

பார்க்கும் காட்சிகளில், பறவையோ வானமோ, அது அதுவாகத் தெரிய வேண்டிய அவசியம் எல்லை என்பது போல, அவனின் எதிர் வினைகள் இருக்கிறது. அவன் சிரிப்பது கூட இப்போதெல்லாம் கவர்ச்சியாகத் தெரிகிறது.

அவன் பயணிக்கத் தொடங்கி விட்டான். பயணம் அவனுக்குப் பிடித்தமானதாக இருப்பதாகத்தான் தெரிகிறது. பயணங்கள் போலே பறக்கும் பறவை கூட இல்லையோ என்று தோன்றும், சித்தெறும்பு கவனம் ஒரு மீறுதலை, ஆறுதலை அவனுக்கு தந்தேதான் இருந்திருக்க வேண்டும். எந்தப் பறவை அழுகிறது என்று கேட்ட அவன்தான், இப்போதெல்லாம் பறவை அழுவதும் சிரிப்பதும் உணர முடியுமா? என்று கேள்வி எழுப்புகிறான். மனிதன் சமயங்களில் இறந்து கொண்டே இருக்கிறான், அதே சமயங்களில் பிறந்து கொண்டே இருக்கிறான்.

சொல்லாத வாக்கியமாய், அடிக் கோடிட்ட வாக்கியமாய், ஆழ்மனதில் ஒரு சிலுவை. சிறகை ஒடித்துக் கொண்டே இருக்கும் இவ்வாழ்வில், எது தான் நிதர்சனம்? உயிர் கொண்டதெல்லாம் வாழ்கிறதா? வாழ்வதெல்லாம் உயிர் கொண்டிருக்கிறதா? கொள்ளுதல் யாருக்கும் உரிமைல்ல! கொல்லுதலுமா?

நான் விக்கிரமாதித்தன்.

நீலவேணி. மாநிற தேவதை என்று சொல்லும், இலக்கியமும் இலக்கணம் மீறிய விழிகள். இக்கணம் கூட நினைவில் அது உளிகள்என் வயதுக்கே, காதல் கொண்டு சேர்த்த உடல்காரி. தீக்குள் விரல் வைத்தால் நின்னை தீண்டுமின்பம் தோன்றுதடா நந்தலா, என்று பாரதி சொன்ன வரிகளில் அருவிக்குள் மீனாய் வாழ்பவள் போல, அவளைக் கண்ட நொடியே தீப் பிடித்து எரிந்தது என் முதுமைக் காடுகள். வெட்கம் தாண்டிய என் தனிமைகள் அவளின் கருவிழிக்குள் ஒரு மீனாய் சுழன்றது. அவளின் அரும்பு மீசை கொண்ட மேல் உதடில், முறுக்கேறும் என் சோம்பல் .என் வறண்ட பாலைவனத்தில் கானலில் முளைத்த மரமாய் அவள் ஆடை.

ஐந்து பெண் பிள்ளைகளாய் வந்திருந்தவர்களில் நான் நீலவேணியை மட்டுமே எனக்குள் குவித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

என் மனைவி நடத்தும் விடுதியில் தான் அந்த 5 பேரும் தங்கி இருந்தார்கள். விடுதி என்றால் விடுதி அல்ல, வீட்டின் ஒரு பகுதியை பாபநாசம் அருவியை சுற்றிப் பார்க்க வருபவர்களுக்கு வாடகைக்கு விடுவது, சமைத்துத் தருவது.

அதுவும் பெண் பிள்ளைகள் தைரியமாக வந்து தங்கலாம். இது வரை வந்த எந்த பின் பிள்ளைகள் மீதும் என் கண் இப்படி ஒரு பார்வையை உதிர்த்ததில்லை. எனக்கு இந்த நீலவேணியைக் கண்டதுமே. உள்ளுக்குள் ஒரு வித உயிர்க் கசிதல் ஏற்பட்டதை என்னால் தடுக்கவே முடியவில்லை. நான் அவளை ரசித்தேன். அவள் என்னை தாத்தா என்று அழைத்தாள். தாத்தா தான். ஆனால் என் பேத்திக்கு 5 வயது மட்டுமே உள்ள தாத்தா. எனக்குக் கொஞ்சம் வருத்தம் தான். நான்தான் முதல் நாள் அருவி சுற்றிக் காட்ட அழைத்துப் போனேன். ஐவரில் நீலவேணி என்னிடம் அதிகமாகப் பேசினாள். என் கைகளைத் தொட்டுத் தொட்டு பேசினாள். அவள் கொண்டு வந்திருந்த காகிதம் சுற்றிய மிட்டாய்களை எனக்குக் கடித்துக் கொடுத்தாள். என் வாழ்நாளில் இப்படி ஒரு உணர்வை அன்று அவள் அருகில் இருந்த போது தான் உணர்ந்தேன். என்ன விதமான உணர்வு இது என்ன விதமான இன்பம் இது. என்ன கருப்பராயா விளையாடறியா!? நான் ஏன் இப்படி சமநிலை தவறுகிறேன் பெண் பித்தா?

நான் அந்த இரண்டு நாளில் நிறைய மாறி இருந்தேன். என் முகமே ஒரு சாந்த நிலைக்கு வந்திருந்தது. என் மனைவி கூட முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு ஏதோ முனங்கினாள். பாவம், கிழவிக்கு என்ன தெரியும். அவள் அப்படித்தான், நல்லவள்.

நான் இப்போதெல்லாம். பிணம் எடுக்க செல்வதில்லை. என் இளமை பருவத்தில் பாபநாசத்தில் சுற்றுலாவுக்கு வருபவர்கள் தவறி உள்ளே விழுந்து செத்து போனால் நான் தான் பிணம் எடுக்கச் செல்வேன். ஒரு முறை, இரு முறை என்று பின் ஒரு நாளில் அதுவே என் தொழிலாக மாறி விட்டது.பிணம் எடுக்க நீருக்குள் மூழ்கும் ஒவ்வொரு முறையும் நான் இறந்தே விடுவேன், மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு தேடுகையில், ஏதாவது பாறை சந்துக்குள் சிக்கி, அலங்கோலமாய் ஆடை இன்றிக் கிடக்கும் போது இந்த மனித சமூகத்தின் மீது ஒரு வித பரிதாபம் ஏற்படும். நிறைய உடல்கள் நிர்வாணமாகக் கிடக்கும். நாள் பட்ட பிணங்கள்மீன் கொத்தி சிதிலமடைந்து, உறுப்புகள் சிதைந்து கிடக்கும். மேலே, கரையில் உறவுகளின் கூச்சல், நீர் தாண்டி சுடும். என் வேட்டியை அவிழ்த்து பிணத்தை சுற்றிக் கொண்டு மேலே தூக்கி வருவேன். சதை பிய்ந்து தொங்கும் காட்சிகள் என்னை பல இரவுகளில் அலற வைத்திருக்கின்றன. என் மனைவி, நான் ஒவ்வொரு முறையும் பிணம் தேடிப் போகையில் நடுங்கிக் கொண்டிருப்பாள். சில பிணங்கள் போக்கு காட்டும், என்னை அலைக்கழிக்கும் விளையாட்டுக் காட்டும் கோபம் காட்டும்.

என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு பிணத்தை தூக்கி வர விடாமல் மற்ற சாத்தான்கள் அழிச்சாட்டியம் செய்யும். மன திடம் இல்லையென்றால் சாக வேண்டியது தான். ஆனால், நான் எதற்கும் அசைய மாட்டேன். அப்படி ஒரு சூழலில், ஒரு நாள் ஒருவன் உள்ளே விழுந்து விட்டான். நான் தேடினேன், கிடைக்கவில்லை. அடுத்து ஒரு முறை, அடுத்து ஒருமுறை இப்படி அதற்குப் பின் எனக்குப் பிணம் கிடைக்கவேயில்லை. என் தொழில் சரியத் தொடங்கியது. மற்றவர்களுக்கு பிணம் கிடைத்து விடுகிறது. எனக்குக் கிடைப்பதே இல்லை. கருப்பராயன் போதும் என்று நினைத்து விட்டான் போல. என் மனைவி பெரு நிம்மதி அடைந்தாள் ஆனால் எனக்குத் தூக்கம் போனது.

நான் தூக்கிய பிணங்கள் இரவினில் என்னருகே வந்து படுக்கத் தொடங்கின. பிணங்களின் சில்லிட்ட தொடுதல். சுடு மணலுக்குள் பெரு விரல் பட்ட தகிப்பாய் எரியும்காலம் கடக்க கடக்க பழகிப் போன பிணங்கள். எனைச் சுற்றி படுத்தே கிடக்கத் தொடங்கின. காலம் ஓட ஓட, பிணங்கள் என்னை மறக்கத் தொடங்கின. ஆனால், ஒரு முறை மறுபடியும் பிணம் எடுக்க முயற்சி செய்த போது மற்ற பிணங்கள் சேர்ந்து கொண்டு எனக்கு வழி விடாமல் செய்தன எனக்கு புரிந்தது. பிணங்களின் புன்னகையில் மச்சமாகி கிடக்கிறது மிச்சங்கள். அவை காலத்துக்கும் தீரவே தீராத அச்சங்கள். அச்சமில்லை உச்சம் என்பது மரணம் என்பதால் இனி போவதில்லை என்று முடிவெடுத்து விட்டேன்.

பெரும் மன உளைச்சல்என்னை பாடாய்ப் படுத்தியது. அதை விட்டுக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய், நான் வெளியேறி இப்போது மனதையும் தேற்றிக் கொண்டு சுற்றுலா வருபவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக வேலை செய்து வருகிறேன். பாபநாசம் அருவி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே, பேசிக் கொண்டே எதையோ சொல்லிக் கொண்டே இருப்பதாக உள்ளுக்குள் ஒரு திரி எரிந்து கொண்டே இருப்பதை மட்டும் நான் அணைக்க முயற்சிப்பதே இல்லை.

அருவிகளில் விழுவது தண்ணீர் மட்டுமா?

ஆம்புலன்ஸ்… ஆம்புலன்ஸ் வேகமாக, படு வேகமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. போய்த்தான் ஆக வேண்டும். நீலவேணி உயிருக்கு போராடிக் கொண்டிருக்கிறாள் விட்டால் செத்தே போவாள். அவள் சாகக் கூடாது. இந்த வாழ்விற்கு ஒரு அர்த்தம் கொடுத்த பெண் அவள். இந்த சின்ன வயதில் அவள் சாக கூடாது “கருப்பராயா என் உயிர் எடுத்துக் கொள் அவளைக் காப்பாற்று,” வண்டி வேகமாய் போய்க் கொண்டிருந்தது

இரவு … இரவு ஒரு தீரா வானத்தைச் சுமந்து கொண்டே போர்வையாகிறது. நிலவின் வெளுத்த முகத்தை உரிந்து கொண்டே ஒரு மாயம் செய்து கொண்டு இருப்பதாக உணரப் பட்ட மனதில் பெரும் போராட்டம். ஏதோ உந்திக் கொண்டே இருந்தது. கதவை யாரோ தட்டுவது போல ஒரு காட்சிப் பிழை வியர்வையாகி கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அருகினில் என் மனைவி ஆழமாய் மூச்சு விட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். தூக்கம் என்பதே சிறு மரணம் தானே. நான் புரண்டு புரண்டு படுத்துப் பார்த்தேன். அருவிக்குள் நின்று யாரோ என்னை அழைப்பது போல ஒரு சத்தம். எனக்குள் ஏதேதோ தோற்றங்கள். நானே வேறு ஒரு ஆளாக மாறியது போல ஒரு பிரம்மை. தலைக்குள் யாரோ பம்பரம் சுழற்றுவது போல ஒரு சாட்டை பாம்பாய் வீம்பாய் என்னை சுழலச் செய்து கொண்டே இருந்தது. யாரோ என் கால்களைப் பற்றி இழுப்பது போல. என் வீடு எங்கேயோ ஒரு புதை மணல் தேசத்தில் புதைந்து கொண்டு இருப்பது போல. கல்லறை ரத்தம் என் வீடெங்கும் கருப்பு நிழலை வாட்டி வதக்கிக் காய வைத்துக் கொண்டு, என்னை வெளியே போ என்றது போல உணரப்பட்டேன்.

“விக்கிரமாதித்தா… வா… வா… விக்கிரமாதித்தா…”

என் வீட்டுக்குள் பலத்த காற்று சுழலுவதை உணர்ந்தேன். எதுவும் தெரியாமல் என் மனைவி தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். காற்றில் வித விதமான முகங்கள் பழக்கப் பட்ட முகங்கள். என்னை, “வெளியே போ, வெளியே போ” என்று சொல்லாமல் சொல்லி, தள்ளாமல் தள்ளிக் கொண்டிருந்தனநான் தட்டுத் தடுமாறி வெளியே வந்தேன். ஊரெல்லாம் கண்கள் மூடிக் கிடக்க நான் மட்டும் திறந்த கண்களில் பூமியை சிமிட்டிக் கொண்டு நகர்ந்தேன். என்னை முன்னேற விடாமல் நான் இதுவரைத் தூக்கிய பிணங்கள் முன்னும் பின்னும் என்னைத் தடுத்துக் கொண்டே இருந்தன. என் கால் பிடித்து கத்திக் கொண்டே தரையோடு தரையாக உருண்டு கிடந்த ஒரு பிணம் தன் தலையை, மடார் மடார் என கீழ கிடந்த பாறையில் முட்டிக் கொண்டே எனைப் பார்த்து “போகாதே போகாதே” என்று கதறியது.

கருப்பராயன் சிலை காற்றில் அசைந்துகொண்டு இருப்பது போல எனக்கு கண்ணாமூச்சி காட்டியது இரவு. நான் கருப்பனை ஆழமாகப் பார்த்தேன். கருப்பனின் மீசையில் அத்தனை உக்கிரம் காற்றுக்கு, அது கோடரி போல தெரிந்தது. கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் வரைஅருவியும் காற்றும் பின்னிசையில் சல சலவென ஒரு தேக நடுக்கம். குளிரை விரைத்துக் கொண்டே வீரிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

“சீக்கிரம் போ” என்று கருப்பன் உத்தரவு தந்து போல உணர்ந்தேன்.

அடித் தொண்டையில் இருந்து “விக்கிரமாதித்தா. இந்த முறையாவது என்னைக் காப்பாற்று வா நான் தான்.” காதலில் இருந்த வேகம், தாகம், யாவும் எனக்கு புரிந்து விட்டது. “ஐயோ, கருப்பா, என்ன இது? “

நான் ஓடிய வேகத்தில் அருவிக்குள் பாய்ந்தேன். இரவும் நிலவும்சாட்சியாகி, காற்றும் ஆகாயமும் பறந்து விரிந்து கிடக்க நான் நீந்தத் தொடங்கினேன். நீச்சல் கடக்க முடியாத நீராய், பாயாய் வழுக்கிக் கொண்டே மீனாகிப் போனேன். நான் நீந்தினேன் என்று சொல்வதை விட நீர் என்னில் நீந்தியது, நீர் முழுக்க சூடு.

நான் நீந்திக் கொண்டே ஆழம் சென்று விட்டேன். அங்கே அங்கே நீரின் கிழிசல்களில், நீரின் நெளிவுகளில், வெண் நுரை தரித்த நேர் கோலம் உருவமாகி, தக தகவென மின்னிக் கொண்டு, ஒரு மீனின் அசைவோடு, புது நீரின் இசைவோடுவிரிந்த தலையில் சிமிட்டாத கண்களுடன்.

நீலவேணி !!! நீலவேணி… நீலவேணி எனைப் பார்த்தாள். எனக்கு மூச்சு முட்டியது.

“நீலவேணி”… என் வார்த்தை நீருக்குள் குமிழியானது. மூச்சுக்குள் நீர் போனது. நெஞ்சடைத்து செத்தால் என்ன என்று தோன்றியது. மூளைக்குள் பேய் பிடித்த நொடி ஒன்றை, கசக்கிக் குடித்த கசாயம் போல, நான் பித்தேறி தலை சிலுப்பினேன்.

என் எண்ணங்களைப் புரிந்து கொண்ட நீலவேணி என் அருகே வந்து என் கண்களை துடைத்து விட்டாள். நீலம் பூத்த கண்களில், நீலம் பூத்த உடலில், ஒரு கடற்கன்னியாகவே தெரிந்தாள். என்னை அழைத்துக் கொண்டு முன்னே நீந்திச் சென்றாள். பின்னே நானும் மௌனமாக நீருக்கு வலிக்காமல், அசைவின்றி சென்றேன் கனத்த மௌனம்நீலவேணி நீந்துவதை நிறுத்தினாள் கை காட்டினாள்.

நிசப்த காலத்துக்குள் விண் கற்கள் மோதுவதை நீருக்குள் கேட்டேன். மௌனம் அறைந்து கிழிய செய்யும் சத்தத்தில் நான் மூச்சுத் திணறினேன். ஒரு வழியாக சமாளித்துக் கொண்டேன். அவள் காட்டிய திசையில் இருந்த ஒரு பாறை இடுக்கில் ஒரு உடல் மாட்டிக் கொண்டிருந்தது. எனக்கு வேகமாய் எல்லாம் புரிந்து விட்டது. சட்டென நீலவேணியைக் கடந்து அந்த உடலை மெல்ல வெளியே இழுத்தேன். உடலில் சூடு இருந்தது அசைவும் இருந்தது. “இப்போது தான் விழுந்திருக்க வேண்டும்,” என்று யோசித்துக் கொண்டே வேகமாய் மேலே இழுத்து வந்தேன். நீலவேணியும் என் பின்னால் நீந்திக் கொண்டே வந்தாள். இரவு அருவியாகிக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.குளிர் கரை எங்கும் விரைத்துக் கிடந்தது. நிலவின் கண்களில் மேகமாய் கடந்து கொண்டிருந்தது அருவியின் நாளைய தொடர்ச்சி.

கரை ஏறிய மணித் துளிகளில் அந்த உடல் விழித்துக் கொண்டது. நீருக்குள்ளிருந்து நீலவேணி தலையை மட்டும் கரைக்கு வெளியே நீட்டிக் கொண்டு விக்கிரமாதித்தனையும் அந்த உடலையும் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். முகத்தில் பூத்திருந்த நீர், முத்துக்களோ என்று தோன்றும் முகத்தில் மூக்குத்தி மின்னிக் கொண்டிருந்தது. விக்கிரமாதித்தன் நீலவேணியையும் அவனையும் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்.

அந்த உடல்… அவன்… அவன் தான் கிருஷ்ணா.

கிருஷ்ணா, இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். நீலவேணியை ஆசை தீரப் பார்த்தான். கை நீட்டி முகம் தொட்டான் தொட முடியாத கைகள் நீரை அள்ளின நீருக்குள் நிலவை ஏந்துவது போல நீலவேணியின் முகத்தை ஏந்தினான். அந்த முகம் நீராய் ஒழுகியது. அது காலத்தின், மரணத்தின் கண்ணீர். மூவரின் கண்களும் மாறி மாறிப் பார்த்தன. புரியாத தருணங்களை புரிய முயற்சித்தன. விக்கிரமாதித்தன் கண் கலங்கினார். மாறி மாறி பார்த்தார் அர்த்தத்தில் மௌனம் கூட கேள்வியானது.

நீலவேணி கண்கள் மூடினாள்…நிலவு இருண்டது.

“ஹாய், விக்கிரமாதித்தா! நாங்க அருவி சுத்திப் பாக்க போறோம் வரியா” என்று கத்திய நீலவேணியில் கண்கள் சிரித்தன.

தாத்தா என்று அழைப்பது தனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று நேற்று இரவு தூங்கும் போது காதுக்குள் முணங்கி சென்றிருந்தார் விக்கிரமாதித்தன். மீண்டும் சிரித்தாள் நீலவேணி. அர்த்தமுள்ள சிரிப்பு, அத்திப் பூ சிரிப்பு, கத்தும் குயிலோசையின் கடைசி உயிர்ப்பு. அத்தை மகள் போலே ஞாபகங்கள் தாலாட்டும். அருவிச் சாரலின் தூறலோடு. நீலவேணி நகர …

“நீ போயிட்டு வாம்மா இந்தக் கிழவி எனக்கு ஒரு வேலை குடுத்திருக்கா ” என்று விக்கிரமாதித்தன் கூறினார்.

அவர் கண்கள் அவள் கண்களையே பார்த்தது. அந்த கண்களில் தான் எத்தனை ஒளி. அது கடவுளின் விழி போல உள்ளுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. சொல்லொணா இன்பம் அதுகோடி யுகம் கடந்து மீண்டும் ஒரு யுகம் செய்யும் வித்தை. அந்த நடையில் இருந்ததை அவர் உள்ளுக்குள் நிறைத்தார். அருவிக்குள் குருவி சத்தம். கற்பனை சிறகு நீரானது பின் வேறானது. அது வேறானது, உள்ளங்கையில் அள்ளிக் கொஞ்சம் வானம் தெளித்தாள். மிஞ்சிப் போன கொஞ்சல் கொண்ட நீர்த்துளிகளில் பூமி களித்தாள்.

தோழிகள் ஆங்காங்கே நின்று நீருக்குள் இடுப்பு வரை நின்று விளையாடிக் கொண்டிருக்க, தவம் ஒன்று கண்ட வரம் போல நீலவேணி சட்டென நீருக்குள் இழுக்கப் பட்டாள். எதிர் பாராத இந்த சறுக்கலை அவள் கால்கள் உணரும் முன்னே வழுக்கி பின்னால் நீர் விலக்கிய தலை, நீருக்குள் மூழ்கியது. நீர்க்குமிழிகள் தீ முட்டைகளை வெடிக்க துடிக்க துடிக்க மூச்சு திணறினாள். மூச்சே திணறியது. பேச்சின்றி, வாய் பிளந்து, நீர் நிறைய குடித்தது பெருங்குடிகாரன் இந்த பேரருவி.

தோழிகள் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் கத்தத் தொடங்க. விஷயம் மேலே நின்றவர்களுக்கு எட்டியது. ஆளாளுக்கு ஓடி வந்து என்ன ஏது என்று விசாரித்துக் கொண்டு உள்ளே குதித்துத் தேடத் தொடங்கினார்கள். நீண்ட தேடலுக்குப் பின், நீல நதிக் கரை போலஒரு பாறை இடுக்கில் மூச்சற்று கிடந்தாள் நீலவேணி. பேச்சற்று துடித்தார்கள் தோழிகள். வெளியே இழுத்து வந்து முதலுதவி செய்ததும், காணாமல் போன மூச்சு கபக்கென்று ஏங்கி வெளியே வந்தது. ஆம்புலன்ஸ் வந்தது வண்டியில் ஏற்றப் பட்டாள். வண்டி பறந்தது போகும் வழியிலேயே இறந்தும் போனாள்.

கடந்த காட்சிகளை அவர்கள் பார்த்தார்கள். திகைத்து வெறித்தார் விக்கிரமாதித்தன். அன்று ஆம்புலன்ஸ்சில் ஏற்றும் போது கண்ட காட்சியின் முன் தொடர்ச்சியை இன்று காணும் போது அவரின் உடல் மேலும் சில்லிட்டது. மனதுக்குள் ஏதோ உந்தித் தள்ள மீண்டும் காட்சியை பின்னோக்கி நகர்த்தி நீலவேணி நீருக்குள் அமிழும் இடத்தில் இன்னும் ஆழமாக பார்த்தார் விக்கிரமதித்த்தன். யாரோ நீலவேணியின் கால்களை நீருக்குள் இருந்து இழுத்ததை நன்றாக காண முடிந்தது. புரிந்து போனதுபுரிந்தே போனது

“அட பாவிங்களா. இது உங்க வேலையா? “

“ஆம்”

பிணம் எடுத்து தந்தால் உறவினர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் 2000 ரூபாய் பணத்துக்காக, இவர்களாகவே சுற்றுலாவுக்கு வந்து சற்று ஆழம் உள்ள இடத்தில் நீருக்குள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் யாரையாவது நீருக்குள் பதுங்கி இருந்து, காலைப் பிடித்து உள்ளுக்குள் இழுத்துக் கொண்டு போய் பாறை இடுக்கில் வைத்து விட்டு, பின் ஒரு 2 மணி நேரம் கழித்து, பிணம் தேடுபவர்கள் போல தேடி கண்டு பிடித்துக் கொடுத்து ரூபாய் 2000 பெற்றுக் கொள்ளும் பிணம் தின்னும் கழுகுகளின் வேலை.!!!!!!”

பற்கள் கடித்தார் விக்கிரமாதித்தன் வாய் விட்டுக் கதறினார்.

“அன்னைக்கு நீ கூப்டியே. நான் வந்துருக்கலாம் நீலவேணி.” என்று உள்ளுக்குள் முணங்கினார் விக்கிரமாதித்தன்.

அருகினில் கிருஷ்ணாவும் நீலவேணியும் கண் கலங்கி அவரைப் பார்த்தனர்.

சற்று நேரம் தலை குனித்து அமர்ந்திருத்த விக்கிரமாதித்தன். ஏதோ நினைவு வந்தவராக. “ஆமா தம்பி நீ யாரு?”என்று கேட்டபடியே கிருஷ்ணாவின் பக்கம் திரும்பினார்.

நீலவேணியை உற்றுப் பார்த்தபடியே “நான் தான் நீலவேணி விக்கிரமாதித்தா” என்று அமைதியாக கூறினான் கிருஷ்ணா.

சட்டென தலை தூக்கிப் பார்த்த விக்கிரமாதித்தன் இடது பக்கம் திரும்பி நீலவேணியைப் பார்த்தார்.

நீலவேணி அழுதபடியே நீருக்குள் அமிழ்ந்து போய்க் கொண்டிருந்தாள். நீரின் வட்ட வட்ட குமிழ்கள், வாழ்வின் தூரங்களை குறுக்கிக் கொண்டே, விரிவதாக இரவு புரிந்து கொண்டது. அடுத்து ஏதும் பேசாமல் கிருஷ்ணாவும் எழுந்து, புரிதல்கள் ஒன்றுமில்லை, தனித்து விடப்பட்ட உலகம். விண் கற்களால் வீழத்தான் போகிறது வீழ்வதே இங்கு வாழ்வது தான் என்ற மாய தத்துவமாய். நீண்ட ஒற்றையடிப் பாதையில் நடக்கத் தொடங்கினான்.

ஒன்றும் புரியாத விக்கிரமாதித்தன் வேகமாய் எழுந்து, இன்னும் வேகமாய் ஓடி கருப்பரயாயன் காலடியில் விழுந்தார். காற்றும் அமைதியும் இரவை புரட்டத் தொடங்கின. பேரமைதியின் குறியீடாக நிலவின் வெளிச்சம் பேய்களின் இருண்மைக்குள் பற்றிக் கொண்ட பெருந்தீ எனஒரு வெள்ளைப் போர்வை, சிவப்பின் கீற்றாக விழுந்து கொண்டே இருந்தது

கருப்பரயாயன் கையில் இருக்கும் அருவாள் கீழே விழுந்தது. மழை ரத்தமாய் கொட்டத் துவங்கும் இனி என்பதாய்ஒரு பெரும் மழை ஆரம்பித்தது. பச்சைப் பயிர் வாழ மண்ணில் களை எடுத்தால் தவறில்லை.

அதன் பிறகு அவர் பிணம் எடுக்கும் வேலையை தொடர்ந்து செய்தார். ஒவ்வொரு முறையும் நீலவேணி அவருக்கு பிணம் இருக்கும் இடத்தைக் காட்டிக் கொண்டே இருந்தாள். பிணங்களின் தொந்தரவு அவருக்கு இல்லாமல் போனது. பிணம் தின்னும் கழுகுகளின் தொந்தரவும்.

நீலவேணி கடவுளாகிப் போனாள். அன்பின் ஏதாவது ஒரு புள்ளியில் கடவுளாகிப் போகிறது. காதலைப் போல எதுவும். வீட்டில் புகைப்படமாய் மாட்டிக் கும்பிடத் தொடங்கினார்.

ஆம்புலன்ஸ்…

ஆம்புலன்ஸ் வேகமாக படு வேகமாக போய்க் கொண்டிருந்தது. போய்த்தான் ஆக வேண்டும். நீலவேணி உயிருக்கு போராடிக் கொண்டிருக்கிறாள் விட்டால் செத்தே போவாள். அவள் சாக கூடாது. இந்த வாழ்விற்கு ஒரு அர்த்தம் கொடுத்த பெண் அவள். இந்த சின்ன வயதில் அவள் சாக கூடாது கருப்பராயா என் உயிர் எடுத்துக் கொள் அவளைக் காப்பாற்றுவண்டி வேகமாய் போய்க் கொண்டிருந்தது.

வேகத்தின் அடுத்த கட்டமாக ஆம்புலன்ஸ் எதிரே வந்த லாரியில் மோதி, ஆம்புலன்ஸ் ஓட்டுனர் கிருஷ்ணாவின் மூளை செயல் இழந்ததை அடுத்து, சட்டென முடிவு எடுத்தது மருத்துவ உலகம். மூளை சாகாமல் இருந்த நீலவேணியின் மூளையை மூளை சாவு அடைந்த கிருஷ்ணாவுக்கு இரு வீட்டாரின் சம்மதத்தோடு மூளை மாற்றும் அறுவை சிகிச்சையை வெற்றிகரமாக நடத்தி முடித்தது.

ஒரு உயிராவது வாழட்டுமே.

எப்படியோ நீலவேணி. பாபநாசத்தை கவனித்துக் கொண்டே இருக்கிறாள். இந்தக் கதையை எழுத ஆரம்பித்த நான். காலம் மட்டும் அல்ல.

தொடரும் …

*விக்கிரமாதித்தன் கிருஷ்ணவேணி பாபநாசம் என்ற உண்மை சம்பவத்தின் அடிப்படையில் முழுக்க முழுக்க கற்பனையாக எழுதப்பட்ட கதை இது.

— மாதவன் ஸ்ரீரங்கம்.

மணியடித்ததும் பையைத்துக்கிக்கொண்டு சண்முகத்தைப் பார்த்தன பிள்ளைகள். அவன் கையிலிருந்த கடிகாரத்தை ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டான். புத்தகத்தை மூடிவைத்துவிட்டுத் தலையாட்ட சிட்டாகப் பறந்தார்கள் எல்லோரும். கடைசியாக தமிழரசியும் வந்து மேஜைமீதிருந்த அவள் புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பிய பின் சண்முகம் எழுந்திருக்காமல் உட்கார்ந்திருந்தான்.

வெளியே மழைவருவதற்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டன. காற்று மைதானத்தின் மணற்புழுதியை வாரிக்கொண்டுவந்து வகுப்பில் போட்டுவிட்டுச் சென்றது. கரையான் அரித்திருந்த மர ஜன்னல்கள் தடுப்புக்கட்டையைத் தாண்டி ஆடிக்கொண்டிருந்தன.

பியூன் துரை வந்து ஹெட்மாஸ்டர் அழைப்பதாகக் கூற, தயக்கத்துடன் எழுந்துகொண்டான். வராந்தாவில் நடக்கையில் பீட்டி மாஸ்டர் செபாடியன் சிரித்தபடி கையசைத்தார். மைதானத்தில் இன்னும் சில பெரிய பையன்கள் ஃபுட் பால் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஹெட்மாஸ்டர் அறையில் கற்பகம் டீச்சர் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். இவன் மரியாதை நிமித்தம் கதவை சப்தம் செய்ய ஹெட்மாஸ்டர் “எஸ் கமின்” என்றார்.

சண்முகம் உள்ளே நுழைந்ததும் கற்பகம் எழுந்து கிளம்பிவிட்டாள். இவனைப்பார்த்து ஒரு வருத்தத்துடன்கூடிய புன்னகையை அவள் வெளியிட்டதாகத் தோன்றியது தனது பிரமையாக இருக்குமோ என யோசித்தான். ஹெட்மாஸ்டர் ராமகண்ணப்பன் இவனை உட்காரச்சொல்லிவிட்டு ஜன்னலுக்கு வெளியே நின்ற அசோகமரங்களை வேடிக்கை பார்க்கத்துவங்கினார். அவர் எதைப்பற்றி பேசப்போகிறார் என்று ஊகிக்கமுடிந்தது.

“சொல்லுங்க சார்” என்று சண்முகமே பேச்சைத் தொடங்கினான்.

அவர் தனது விரல்நகங்களை ஆராய்ந்தபடி கேட்டார்.

“எதாச்சும் வெவரம் தெரிஞ்சிச்சா சண்முகம்?”

அவன் எதிர்கொள்ளவே விரும்பாத கேள்வி அது. பலருக்கும் பதில்கூறிச் சலித்துவிட்ட கேள்வி. கடந்த ஒருமாதமாக செல்லுமிடமெங்கும் சண்முகத்தை விடாமல் துரத்திவரும் கேள்வி. பள்ளிக்குக்கூட பலநாள் விடுப்பெடுத்து வீட்டிற்குள்ளேயே முடக்கிவைத்த கேள்வி. அவனுக்கு மிகவும் அயர்ச்சியாயிருந்தது. ஆனால் பதில்கூறாமலிருக்கமுடியாது. கேலிக்காகவும் ஆர்வத்திலும் எழும் கேள்வியல்ல அது. ஹெட்மாஸ்டர் ராமகண்ணப்பன் சண்முகத்தின்மீது மிகுந்த அக்கறை கொண்ட மனிதர். நிச்சயம் மற்றவர்களைப்போல அவரை தவிர்த்துவிடமுடியாது.

” விசாரிச்சவரைக்கும் மதுரையில இருக்கிறதாச் சொல்றாங்க சார்”

“பொறவு என்ன ? நேருல போயி நாலு நல்லவார்த்தை சொல்லிக் கூட்டியாந்திர வேண்டியதான சண்முகம்?”

எத்தனை சுலபமான தீர்வு ? யதார்த்தத்தில் அது சாத்தியமா என்ன ? என்றென்றைக்குமாய் வேண்டவே வேண்டாமென்று தூக்கிப்போட்டுவிட்டுச் சென்றவளை நேரில் சென்று வா என்றால் வந்துவிடுவாளா என்ன ?

” இல்ல சார். நேத்து அவ தங்கச்சி வந்திருந்திச்சி. எம்முன்னாடிதான் ஃபோன்ல பேசிச்சு. ஒரே முடிவா வரமாட்டன்னு சொல்லிருக்காப்ள”

ஹெட்மாஸ்டர் அவனை தர்மசங்கடமாகப் பார்த்தார். கடைசியில் அதுமட்டும்தான் எல்லோராலும் சாத்தியம். ஊருலகமே அப்படித்தான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றது. அய்யோ பாவம் என்று அவர்கள் உச்சுக்கொட்டும் சப்தம்தான் கேட்கவில்லை. நிஜத்தில் இந்த அனுதாபங்கள் தான் அவனை அதிகம் இம்சிக்கின்றன.

” எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல சண்முகம். நீ ரெம்ப நல்ல மனுசன். ஒனக்கு இது நடந்துருக்கவேணாம்”

அவன் பதிலேதும் கூறாமல் அமைதியாக இருந்தான். துரை கதைவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்தான். கையிலிருந்த சாவிக்கொத்துகளை ஹெட்மாஸ்டர் டேபிள்மேல் வைத்துவிட்டு கிளம்புவதற்கான அவர் அனுமதிக்காக காத்திருந்தான். அவர் அவனிடம் வழக்கமான விசாரிப்புகள் முடித்துவிட்டு அனுப்பினார். அவன் சென்றபின் மறுபடி கேட்டார்,

” அவங்க அப்பாம்மா என்ன சொல்றாங்க?”

” அவங்க என்னத்தை சொல்லுவாங்க. வரப்ப போறப்ப எல்லாம் ஓன்னு அழுவையும் ஒப்பாரியுந்தான்”

“சாப்பாடு போக்குவரத்தெல்லாம் ?”

” நானாத்தான் செஞ்சுக்கிறேன் சார்”

வெளியே மெலிதான மழை தூறத்தொடங்கியது. ஹெட்மாஸ்டருக்கு பின்புறமிருந்த ஜன்னலின்வழி சாரல் அறைக்குள் புகுந்தது. சற்றுநேரத்திற்கெல்லாம் பீட்டி மாஸ்டர் சில பையன்களுடன் வந்தார். பையன்கள் கையிலிருந்த ஃபுட் பாலை உள்ளறைக்குள் கொண்டுபோய் வைத்துவிட்டு ஓசையின்றிக் கிளம்பினார்கள். இவர்கள் பர்சனலாக பேசிக்கொண்டிருப்பதை குறிப்பாலுணர்ந்தபடி பீட்டி மாஸ்டரும் ராமகண்ணப்பனிடம் தலையாட்டிவிட்டு வெளியேறினார்.

“மதுரைல நமக்கு வேண்டப்பட்டவங்க இருக்காங்க சண்முகம். எதாச்சும் ஒத்தாசை வேணும்னா தயங்காம சொல்லு”

“தேவைப்பட்டா அவசியம் சொல்றேன் சார்” என்றபடி சண்முகம் எழுந்துகொண்டான்.

” நா கெளம்பறேன் சார்”

“சரி சண்முகம். நா அப்பறமா வீட்டுப்பக்கம் வரேன்” என்று விடைகொடுத்தார்.

லேசாக தலையில் கைவைத்து மழைக்கு மறைத்தபடி கேட்டை கடந்தபோது, அருகாமை பஸ்டாப்பில் பீடி புகைத்துக்கொண்டிருந்த துரை தனது முதுகையே உற்றுப்பார்த்ததுபோலிருந்தது.

ஒரு பெண் தனது புருஷனை விட்டுவிட்டு வேறொருவனுடன் ஓடிவிடுவது அந்த புருஷனுக்கு உண்மையிலேயே பெருத்த அவமானம்தான்போல என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

வீடு அதிக தூரமில்லை. பள்ளியிலிருந்து பத்துநிமிட நடையில் சேர்ந்துவிடலாம். சண்முகம் பிரதான சாலையைத் தவிர்த்து ரைஸ்மில்லை ஒட்டிய சிறிய சந்தில் நுழைந்து நடந்தான். பிரதான சாலையில் கடைவீதியைக் கடந்து செல்லவேண்டியிருக்கும். சிறிய ஊரின் மிகச்சிறிய கடைத்தெரு என்பதால் எல்லோருக்குமே சண்முகத்தை தெரிந்திருக்கும்.

எத்தனை யோசித்தும் அவனால் காரணத்தை கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை. சண்முகத்தின் குடும்பம் மதுரைக்கு அருகே இருக்கிறது. இந்த ஊரில் வாத்தியார் வேலை கிடைத்ததும் வரவேண்டியதாயிற்று. அப்பா ஊர் நாட்டாமை. மேலிடங்களில் மாற்றலுக்கு பேசிப்பார்த்தார். ஒன்றும் நிகழவில்லை. அம்மாவிற்கு உடல்நிலை அத்தனை சிலாக்கியமில்லை என்பதால் சண்முகம் இங்கே தனியாகவே இருக்கவேண்டியதாயிற்று.

இங்கு வேலைக்கு வந்தபின் சாப்பாடுதான் பெரிய பிரச்சனையாக இருந்தது ஆரம்பத்தில். அதற்காகவே அவனுக்குத் திருமணம் செய்வதென்று முடிவெடுத்தார்கள் வீட்டில். முயற்சியில் இறங்கியபோதுதான் தெரிந்தது பெண் கிடைப்பதன் சிரமங்கள். செய்தித்தாள்கள் மூலமும், புரோக்கர்கள் மூலமும் நிறைய அலைந்து, இறுதியாக தூரத்து உறவினர் மூலம் அருப்புக்கோட்டையிலிருந்து ஜாதகம் வந்தது.

குடும்பத்துடன் சென்று பார்த்து, பஜ்ஜி பலகாரங்கள் தின்றுவிட்டு பத்து சவரனுக்கு ஒப்புக்கொண்டு நிச்சயம் செய்தார்கள். செல்வியுடன் தனியாக சிலநிமிடங்கள் பேசியபோது அவளுக்கும் சம்மதம் என்பதாகத்தான் கூறினாள். காதல் கீதல் எதிலும் விருப்பமில்லை என்றாள். சண்முகத்தின் வேலைபற்றி, பள்ளியிருக்கும் ஊர்பற்றியெல்லாம் நிறைய ஆர்வத்துடன் கேட்டு தெரிந்துகொண்டாள். திருமணம் பற்றிய எவ்விதக் கனவுகளும் சண்முகத்துக்கு இருந்ததில்லை.

ரைஸ் மில் கனத்த மவுனத்துடன் நின்றிருந்தது. பவர் கட்டாக இருக்குமென்று நினைத்துக்கொண்டான். வீடிருக்கும் தெருவில் ஒரு காலிமனை நிறைய எருக்கஞ்செடிகள் வளர்ந்திருந்தன. செல்விக்கு எருக்கஞ்செடியென்றாள் நிரம்பப்பிடிக்கும். அதன் மொட்டுக்களை பட்பட்டென்று உடைத்து குழந்தைபோல குதூகலிப்பாள். அவளுடன் வாழ்ந்தது மூன்றுமாதங்கள்தான் என்றாலும் அசைபோட ஆயிரம் விஷயங்கள் எஞ்சிக்கிடப்பது அவனுக்கே ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது.

மழை பெரிய துளிகளுடன் படார் படாரென்று முகத்திலைறையும்போது அவன் வீட்டுத்திண்ணையில் ஏறி நின்றுகொண்டான். பூட்டைத்திறந்து வீட்டிற்குள் நுழையவே விருப்பமில்லை அவனுக்கு. பாக்கெட்டில் கைநுழைத்து வீட்டுச்சாவியை எடுத்தான். சிலசமயம் சாவியை மறந்து பள்ளி மேஜை டிராயரிலேயே வைத்துவிட்டு வந்துவிடுவான். நல்லவேளையாக இன்று மறக்கவில்லை.

சலிப்புடன் வீட்டிற்குள் செல்ல வெறுமை வரவேற்றது. வீட்டின் நடுவே செல்வியின் புடவை கொடியில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. திருமணமாகி வந்தபின் அவன் செல்விக்கு வாங்கித்தந்த முதல் புடவை அது. அதை நகர்த்தாமல் குனிந்து உள்ளே சென்றான். சமையல் மேடையில் காலை சமைத்த பாத்திரங்கள் கழுவாமலிருந்தன. ஒரு பால் பாத்திரத்தையும் தம்ளரையும் மட்டும் கழுவினான். பிரிட்ஜைத் திறந்து பால் பாக்கெட்டை உடைத்து தேநீர் தயாரித்துக்கொண்டான்.

செல்வி பிரமாதமாக சமைப்பாள். அவள் போடும் தேநீரின் ருசி குடித்து அரைமணியாகியும் நாக்கைவிட்டு அகலாது. தேநீருடன் வந்து திண்ணையில் உட்கார்ந்து மழையை கவனித்தான். மழைநீர் அவன் கால்களை நனைத்ததை சட்டைசெய்யாமலிருந்தான்.

மூன்றுமாதத்தில் ஒரு சண்டையில்லை, சங்கடங்கள் இல்லை. அவள் முகம் வாடியதுகூட இல்லை. மாலையானால் பஸ்ஸேறி டவுனுக்குச்சென்று ஊர்சுற்றிவிட்டு ஏதேனும் ஓட்டலில் சாப்பிட்டுவிட்டு வருவார்கள். அவளுக்கு சண்முகத்தை பிடிக்காமல் போவதற்கான எவ்வித முகாந்திரங்களும் தெரியவேயில்லை. தாம்பத்ய உறவும்கூட பிரச்சனைகளின்றி சரியாகவே இருந்தது. அவளுடைய திருப்தியைக் கேட்காமல் முடித்துக்கொண்டதேயில்லை அவன் முயக்கங்களை.

செல்போன் ஒலித்தது. செல்வியின் அம்மாதான். இப்போதெல்லாம் இது வாடிக்கையாகிவிட்டது. பள்ளிவிட்டு வரும் நேரத்தில் சரியாக போன் செய்து விசாரிக்கிறாள். சண்முகம் அழைப்பை எடுக்கவில்லை. எடுத்தால் அழுவாள். மன்னிப்புக் கேட்பாள். யார் செய்த பிழைக்கு யார் மன்னிப்புக்கேட்பது ? உண்மையில் சண்முகத்திற்கு உள்ளுக்குள் ஏதோ அறுந்துவிட்டது. வாழ்வு பற்றிய அபிப்பிராயங்கள் அர்த்தங்கள் அனைத்துமே குழப்பமாகத் தோன்றின. எவ்வித கெட்ட பழக்கங்களுமில்லாத ஒருத்தனை ஏன் ஒரு பெண் விட்டுச்செல்கிறாள் ?

சண்முகத்தின் அப்பாதான் இடிந்துபோய்விட்டார். வரன் பார்த்துக்கொடுத்த உறவினருடன் சண்டையிட்டு முறித்துக்கொண்டார். ஊரோடு வந்துவிடும்படி வற்புறுத்திக்கொண்டிருந்தார். அம்மா வேறு பெண் பார்க்கிறேன் என்று கிளம்பினாள். சண்முகம் மறுத்துவிட்டான். சமீபமாக செய்தித்தாள்களின் மணமக்கள் தேவை விளம்பரங்கள் பார்க்கும்போதெல்லாம், மார்க்கெட்டில் தனக்கான விலை குறைந்திருப்பதை புரிந்துகொண்டான். மறுபடி ஒரு திருமணம் பற்றி யோசிக்கவே முடியவில்லை அவனால்.

மழை விட்டு விட்டு பெய்துகொண்டேயிருந்தது. உள்ளே சென்று பாத்திரங்களைக் கழுவிவைத்தான். அழுக்குத்துணிகளை ஒரு ஓரமாக குவித்து வைத்தான். இரவு உணவுக்கு ஏதாவது செய்யலாமா என்று யோசித்து, பிறகு சலிப்புடன் ஓட்டலில் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டான். உடைமாற்றிக்கொண்டு வீட்டைப்பூட்டிவிட்டு குடையுடன் வெளியேறினான். டவுனுக்குச் சென்று ஏதேனும் ஒரு தியேட்டருக்குப்போய் சினிமா பார்த்துவிட்டு அப்படியே சாப்பிட்டுவிட்டு வரலாமென்று முடிவு செய்தான்.

சினிமா பார்க்கும் மனநிலை இல்லைதான். ஆனால் வீட்டிலிருந்தால் மனம் யோசித்தே மாய்ந்துபோகும். எல்லாமே கனவாக இருந்தால் எத்தனை நன்றாக இருக்குமென்று நினைத்துப்பார்த்தான். எல்லாம்விட, கடைசிவரை அவள் தன்னை விட்டுச்சென்றதன் காரணம் தெரியாததுதான் அதிகம் வதைத்தது. இம்முறை ரைஸ்மில்லைக் கடக்கும்போது கடகடகடவென இரைந்துகொண்டிருந்தது. கரண்ட் வந்திருக்கவேண்டும்.

பிரதான சாலைக்கு வந்து நகரத்துவங்கிய டவுன் பஸ் ஒன்றை நிறுத்தி ஏறிக்கொண்டான். பேருந்தில் கூட்டமில்லை. மூடியிருந்த ஜன்னலை திறக்க மழை சண்முகத்தை நனைத்தது.