Blog

  • புலனாய்வு இதழியலில் சாதனை படைத்த பெண்மணி

    புலனாய்வு இதழியலில் சாதனை படைத்த பெண்மணி

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    அமெரிக்காவிலுள்ள பென்சில்வேனியாவில், மைக்கேல் காக்ரன் (Michael Cochran), மேரி ஜேன் கென்னடி காக்ரன் (Mary Jane Kennedy Cochran) ஆகியோருக்கு மகளாக 1864ஆம் ஆண்டு மே 5இல் பிறந்தவர் எலிசபெத் ஜேன் காக்ரன் (Elizabeth Jane Cochran). வளமையானவராக விளங்கிய தந்தையார் மைக்கேல் காக்ரன், 6 வயதுக் குழந்தையாக எலிசபெத் இருந்தபோதே இறந்தமையால் குழந்தைப் பருவத்திலேயே பொருளாதார நெருக்கடிகளைச் சந்திக்க வேண்டிய சூழல் எலிசபெத்துக்கு ஏற்பட்டது.

    பள்ளிக் கல்வியில் சிறந்து விளங்கிய எலிசபெத், இண்டியானா பள்ளியில் (Indiana Normal School, now Indiana University of Pennsylvania) ஆசிரியப் பணிக்கான கல்வியைப் பயின்றுவந்தார். குடும்பச் சூழல் அவரைத் தொடர்ந்து பயில அனுமதிக்காததால் தம் கல்வியை முடிக்காமலேயே அவர் வெளியேறவேண்டியதாயிற்று. எனினும் கல்வியிலிருந்த ஆர்வம் காரணமாகத் தாமே பலவற்றைப் படித்துத் தம் பொது அறிவை வளர்த்துக்கொண்டார் எலிசபெத்.

    அப்போது பென்சில்வேனியாவிலுள்ள பிட்ஸ்பர்க்கிலிருந்து வெளிவந்த ’Pittsburgh Dispatch’ எனும் நாளிதழில் ”பெண்கள் எதற்கு ஏற்றவர்கள்?” (What Girls Are Good For?) எனும் தலைப்பில் கட்டுரை ஒன்று வெளியாகியிருந்தது. ”பெண்கள் பிள்ளைகளைப் பெற்று வளர்க்கவும், வீட்டுப்பணிகளை ஆற்றவுமே ஏற்றவர்கள்; கல்வி கற்கவும் பணிபுரியவும் பெண்கள் கிளம்புவது அரக்கத்தனமானது” என்று அக்கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது (பெண்ணடிமைத்தனத்தில் நம் நாட்டுக்குச் சற்றும் குறைந்ததில்லை அமெரிக்கா என்றறிக!).

    அந்தக் கட்டுரையைப் படித்து வெகுண்ட எலிசபெத், ”பெண்கள் அடுப்பூதுவதற்கும், பிள்ளை பெறுவதற்கும் மட்டுமே ஏற்றவர்கள் எனும் எண்ணம் வன்மையாகக் கண்டிக்கத்தது; அறிவிற் சிறந்தவர்களான பெண்கள் கல்வி கற்கவும் வெளியில் சென்று பணிபுரியவும் ஏற்றவர்கள்; சமூகம் அவர்களைத் திருமண வாழ்வு எனும் பெயரில் வீட்டுக்குள் முடக்காமல் வெளியில் சென்று பணியாற்ற அனுமதிக்கவேண்டும்” என்று காட்டமாக மறுப்புக் கடிதம் எழுதி, ”தனித்திருக்கும் அபலைப்பெண்” (Lonely Orphan Girl) என்று கையொப்பமிட்டு Pittsburgh Dispatch நாளிதழுக்கு அனுப்பினார்.

    அவரின் கருத்துக்களால் கவரப்பட்ட அந்நாளிதழின் ஆசிரியர் ஜார்ஜ் மேடன் (George Madden), அக்கடிதத்தைத் தம் நாளிதழில் வெளியிட்டதோடு எலிசபெத்தைத் தம் நாளிதழில் பத்திரிகையாளராகப் பணியாற்றவும் அழைப்பு விடுத்தார். அவ்வழைப்பினை ஏற்று அந்நாளிதழில் பணிக்குச் சேர்ந்தார் எலிசபெத். 19ஆம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவின் புகழ்வாய்ந்த பாடலாசிரியராக விளங்கியவரும், ’அமெரிக்க இசையின் தந்தை’ (Father of American Music) என்று போற்றப்பட்டவருமான ஸ்டீபன் பாஸ்டரின் (Stephen Foster) பாடலொன்றில் இடம்பெற்ற பெண் பெயரான ’நெல்லி பிளை’ (Nellie Bly) என்பதை எலிசபெத்தின் புனைபெயராகச் சூட்டினார் ஜார்ஜ் மேடன். அதுமுதல் ’நெல்லி பிளை’ என்ற பெயரிலே எழுதத் தொடங்கினார் எலிசபெத். இனி நாமும் எலிசபெத்தை ’நெல்லி பிளை’ என்றே அழைப்போம்.

    பெண்களின் வாழ்க்கை, அமெரிக்கத் தொழிலாளர்களின் நிலை, அவர்களின் கல்வி குறித்தெல்லாம் Pittsburgh Dispatch நாளிதழில் எழுதினார் நெல்லி பிளை. ஆறு மாதங்களுக்கு மெக்சிகோ சென்று தங்கி அங்குள்ளோரின் வாழ்வியல் குறித்து ’Six Months in Mexico’ எனும் தலைப்பில் நாளிதழில் தொடர் கட்டுரைகள் எழுதினார். மெக்சிகோவிலிருந்து திரும்பி வந்த அவரை Pittsburgh Dispatch நாளிதழின் ”பெண்கள் பக்கம்” பகுதிக்குப் பொறுப்பாசிரியராக்கிய ஜார்ஜ் மேடன், பெண்களின் பேஷன் ஈடுபாடு, மலர்க் கண்காட்சிகள் குறித்தெல்லாம் எழுதுமாறு பணிக்கவே, பத்திரிகையாளர் பணியை ”சீரியஸ் பிசினஸாக”க் கருதிய நெல்லிக்கு இவை பிடிக்கவில்லை. எனவே Pittsburgh Dispatch நாளிதழிலிருந்து விலகினார்.

    பிட்ஸ்பர்க் நகரிலிருந்து பத்திரிகைத் துறையின் மையமாக அக்காலத்தில் விளங்கிய நியூ யார்க் நகருக்குக் குடிபெயர்ந்தார் நெல்லி. அப்போது அவருக்கு வயது 23. பத்திரிகையாளர் பணிதேடிப் பல மாதங்கள் அலைந்தார்; எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஜோசப் புலிட்சர் (Joseph Pulitzer) நடத்திவந்த ’தி நியூ யார்க் வேர்ல்ட்’ (The New York World) எனும் நாளிதழ் இயங்கிவந்த அலுவலகத்துக்கு ஒருநாள் சென்று அப்பத்திரிகையின் ஆசிரியர்களைச் சந்தித்த நெல்லி, பத்திரிகைத் துறையில் எத்தகு சவாலான பணியையும் ஏற்றுச் செய்வதற்குத் தாம் தயாராக இருப்பதை அவர்களிடம் தெரிவித்தார். அவரின் துணிவால் கவரப்பட்ட அந்நாளிதழ் ஆசிரியர்கள்,

    “மனநலக் காப்பகம் ஒன்றில் நடைபெறுகின்ற முறைகேடுகள் குறித்து அறிந்துவர நீங்கள் அங்கே மனநோயாளிபோலச் செல்ல வேண்டியிருக்கும். உங்களால் மனநோயாளிபோல் நடிக்க இயலுமா?” என்று நெல்லியிடம் கேட்க, சற்றும் தயங்காமல் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார் நெல்லி. உடனே பத்திரிகையாளர் பணி அவருக்கு வழங்கப்பட்டது.

    நியூ யார்க்கிலுள்ள பிளாக்வெல் தீவிலிருந்த (Blackwell’s Island; Now the island is renamed Roosevelt Island) பெண்களுக்கான மனநலக் காப்பகத்தின் (Women’s Lunatic Asylum) நிலையை அறிந்துவருவதே நெல்லிக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்த பணி. மனநோயாளியாக அங்கே சென்றால்தான் அக்காப்பகத்தின் உண்மை நிலையை அறிந்துகொள்ள முடியும் என்பதால் அவ்வாறு நடிப்பதற்கு ஆயத்தமான நெல்லி, அதன் முதற்கட்டமாகத் தாம் தங்கியிருந்த குடியிருப்பில் திடீரென்று இரவுநேரத்தில் அலறுவது, சம்பந்தமில்லாமல் பேசுவது என்று தம் ’பைத்தியக்கார’ வேலைகளைத் தொடங்கினார்; அவரது சேட்டைகள் பொறுக்கமுடியாமல் போகவே அவர் தங்கியிருந்த குடியிருப்பின் உரிமையாளர் காவல்துறையில் புகாரளித்தார். காவல்துறையினரும், மருத்துவர்களும் நெல்லியின் நடவடிக்கைகளை அருகிலிருந்து கண்டு அவருக்கு உண்மையாகவே மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்று சான்றிதழ் அளிக்கவே, பிளாக்வெல் தீவிலிருந்த பெண்களுக்கான மனநலக் காப்பகத்தில் சேர்க்கப்பட்டார் நெல்லி.

    அங்கேயும் தன் நடிப்பைத் தொடர்ந்தார் அவர். மனநோயாளிகளாக அங்கே தங்கியிருந்த பெண்கள் கொடூரமாக நடத்தப்படுவதையும், அவர்களுக்குக் கெட்டுப்போன உணவு வழங்கப்படுவதையும், நாற்காலிகளில் கட்டிவைக்கப்பட்டு அப்பெண்கள் அடித்துத் துன்புறுத்தப்படுவதையும், உறைபனியின்மீது மணிக்கணக்கில் சிகிச்சை என்ற பெயரில் அவர்கள் அமர்த்தப்பட்டுச் சித்திரவதை செய்யப்படுவதையும், இன்னபிற கொடுமைகளையும் நேரில் கண்டார் நெல்லி. அதுமட்டுமா? மனநோயாளியாக உள்ளே சென்றதால் தாமும் அக்கொடுமைகளை அனுபவித்தார். அங்கு அவர் கண்டறிந்த மற்றொரு உண்மை, அங்கிருந்த எல்லாப் பெண்களும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லர்; நல்ல அறிவுடன் இருந்த பெண்களும் குடும்பத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டும், வறுமையால் மனநோயாளிகளெனத் தவறாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டும் அந்தக் காப்பகத்தில் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

    பத்து நாள்கள் அங்கே தங்கி அக்காப்பகத்தின் முறைகேடுகள் அனைத்தையும் அறிந்துகொண்டார் நெல்லி. பத்தாவது நாள் தி நியூ யார்க் வேர்ல்ட் நாளிதழ் சார்பில் அங்கே வந்த வழக்கறிஞர், நெல்லி குறித்த உண்மைகளைக் காப்பகத்தாரிடம் தெரிவித்து அவரை வெளியில் கொண்டுவந்தார்.

    வெளியில் வந்த நெல்லி மனநலக் காப்பகத்தில் தாம் கண்ட அனைத்து உண்மைகளையும் தி நியூ யார்க் வேர்ல்ட் நாளிதழில், ”பைத்தியக்கார விடுதியில் பத்து நாள்கள்” (Ten Days in a Mad-House) எனும் தலைப்பில் கட்டுரைகளாக வெளியிட்டார். அவற்றைப் படித்த நியூ யார்க் மக்கள் கடும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாயினர். பெரும் பரபரப்பை மக்களிடையே ஏற்படுத்திய அக்கட்டுரைகளைத் தொகுத்து நெல்லி நூலாகவும் வெளியிட்டார்.

    அவரது கட்டுரைகளைக் கண்ட நியூ யார்க் நகர நிர்வாகம், அந்தக் காப்பகத்தின் செயற்பாடுகள் குறித்து நீதிபதிகளின் விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டது. மனநலக் காப்பகங்களுக்கான பட்ஜெட்டை உயர்த்தி அங்கே முறையான சிகிச்சை, சுகாதாரமான இடவசதி, தரமான உணவு, மனிதநேய அணுகுமுறை ஆகியவற்றை வழங்கும்பொருட்டுச் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. தம் துணிச்சலான செயற்பாடுகளால் அமெரிக்காவின் நட்சத்திரப் பத்திரிகையாளராக அனைவராலும் கொண்டாடப்பட்டார் நெல்லி பிளை.

    சமூக அக்கறையும் புதிய சாதனைகள் படைப்பதில் ஈடுபாடும் கொண்ட நெல்லி பிளை, ஜூல்ஸ் வெர்ன் எனும் புகழ்வாய்ந்த எழுத்தாளரின் ”80 நாள்களில் உலகைச் சுற்றி” (Jules Verne’s Around the World in Eighty Days) எனும் நாவலால் ஈர்க்கப்பட்டு அதனை முறியடிக்கும் வகையில் 72 நாள்களில் உலகைச் சுற்றிவரக் கிளம்பினார். அப்பயணத்தில் இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், எகிப்து, இலங்கை, இந்தியா, சிங்கப்பூர், ஹாங்காங், ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளுக்கு அவர் சென்றார். ”உலகம் சுற்றிய வாலை’யான நெல்லி பிளை, 72 நாள்கள், 6 மணி நேரம், 11 நிமிடங்களில் தம் பயணத்தை நிறைவுசெய்து நியூ யார்க்கிற்குத் திரும்பி உலக சாதனை படைத்தார்.

    இப்பயணம் பெண்ணின் சுதந்திர உணர்வு, துணிவு, சாதிக்கும் திறன் ஆகியவற்றின் அடையாளங்களாக அப்போது பார்க்கப்பட்டது; இப்பயணத்தால் உலகப் பிரபலமாகவும் மாறினார் நெல்லி பிளை.

    தம்முடைய 31ஆவது வயதில் தம்மைவிட 40 வயதுக்குமேல் மூத்தவரான தொழிலதிபர் இராபர்ட் சீமேனை (Robert Seaman) மணந்த நெல்லி, இராபர்ட்டின் மரணத்திற்குப் பின்பு அவரது நிறுவனத்தையும் (Iron Clad Manufacturing Company) எடுத்து நடத்தித் தொழில்முனைவோராகவும் சாதித்தார். எதிர்பாராத விதமாகச் சில ஆண்டுகளில் அந்நிறுவனம் முடங்கிப்போனதால் மீண்டும் பத்திரிகையாளர் பணிக்குத் திரும்பினார் அவர்.

    புலனாய்வு இதழியலின் முன்னோடிப் பெண் பத்திரிகையாளர் (Pioneer woman in Investigative Journalism), சிறந்த ஊடகவியலாளர் (A great journalist), பெண்ணியவாதி, (Feminist), துணிவும் சுதந்திர உணர்வும் கொண்ட பெண் (A woman with courage and a sense of freedom), தொழில்முனைவோர் (Entrepreneur) எனப் பன்முகத் திறனாளராகத் திகழ்ந்த நெல்லி பிளை, 1922ஆம் ஆண்டு தம்முடைய 57ஆவது வயதில் நிமோனியா நோயால் மரித்தார்.

    2002ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க அரசு அவரது அஞ்சல்தலையை வெளியிட்டுச் சிறப்பித்தது. அவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை மையமாகக் கொண்டு பல திரைப்படங்கள், புதினங்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன. பல பள்ளிகள், பூங்காக்கள் அவர் பெயரைத் தாங்கி நிற்கின்றன.

    ”சரியாகப் பயன்படுத்தப்பெறும் ஆற்றல் எதையும் சாதிக்கும்” என்று திடமாக நம்பி அவ்வாறே செயற்பட்ட நெல்லி பிளை மறைந்து ஒரு நூற்றாண்டுக்குமேல் ஆகிவிட்டது; எனினும், அவருடைய துணிச்சலான செயற்பாடுகளும் சாதனைகளும் இன்றும் நமக்கு வியப்பையும் பிரமிப்பையும் தருவனவாகவே இருக்கின்றன. நெல்லி பிளையின் வாழ்க்கை இன்றைய பெண்களுக்கும் சிறந்த வழிகாட்டியாய்த் திகழ்கின்றது எனில் மிகையில்லை.

    *****

    கட்டுரைக்கு உதவியவை:

    1.https://www.britannica.com/biography/Nellie-Bly?utm_source=chatgpt.com

    2.https://www.nationalgeographic.com/history/history-magazine/article/nellie-bly-united-states-first-investigative-journalist-started-asylum?utm_source=chatgpt.com

    3.https://www.womenshistory.org/education-resources/biographies/nellie-bly-0?utm_source=chatgpt.com

    4.https://en.wikipedia.org/wiki/Nellie_Bly

    Share
  • கவியரசர் பாடல்களில் ஆன்மீகம் – 16

    கவியரசர் பாடல்களில் ஆன்மீகம் – 16

    சக்தி சக்திதாசன்

    கவியரசர் கண்ணதாசனின் இலக்கியச் செறிவும் தத்துவ விசாரணையும் அற்புதமானவை

    தமிழ்த்திரை இசைப் பாடல்களில் தத்துவம், ஆன்மீகம், சமூக விமர்சனம் ஆகியவற்றைத் தனித்தன்மையுடன் கலந்து தந்தவர் கவியரசர் கண்ணதாசன்.

    அவரது பாடல்கள் வெறும் வரிகளாக அல்லாமல், ஆழ்ந்த இலக்கியச் செறிவுடனும், கவிதை நயத்துடனும் விளங்குகின்றன.

    எளிமையான வார்த்தைகளைக் கொண்டு வாழ்வின் சிக்கலான உண்மைகளை மக்களின் மனதில் பதிய வைத்ததில் அவருக்கு நிகர் அவரே.

    மனித வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மையை (அநித்யத்தை), உள்ளத்தின் ஆசைகளையும், ஞானம் தேடும் பயனையும் அவர் எந்தவித அச்சமும் இல்லாமல் பாடல்களில் புகுத்தினார்.

    கண்ணதாசனின் தனிச்சிறப்பு என்னவெனில், அவர் வேதாந்த உண்மைகளை, வெகுஜன மொழியில் வெளிப்படுத்தியதுதான்.

    மெய்யியல் கருத்துகளை நேரடிப் போதனையாக அல்லாமல், ஒரு திரையிசைப் பாடலின் உணர்ச்சி ஓட்டத்துக்குள் இயல்பாகப் பொருத்திவிடுவார்.

    அவரது தத்துவப் பாடல்கள் ஒரு ஆன்மீக அறிவியலின் அடிப்படையில் மனிதனைச் சுற்றியுள்ள உலகம், விதி, நல்லவன் – கெட்டவன் என்ற இரட்டைத் தன்மைகள் ஆகியவற்றை ஆராய்கின்றன.

    அந்த வகையில், “இருக்கும் இடத்தை விட்டு இல்லாத இடம் தேடி” என்ற இந்தப் பாடல் மனிதனின் தேடல், பாசாங்குகள், ஊழ்வினை மற்றும் இறைவனின் இருத்தல் ஆகியவற்றை நுட்பமாகப் பேசுகிறது.

    “இருக்கும் இடத்தை விட்டு இல்லாத இடம் தேடி” எனும் பாடலின் ஆன்மீக அறிவியலை இந்த சிற்றறிவுக்கு எட்டிய வகையில் பார்ப்போமா ?

    இந்தப் பாடலின் மையக் கருத்து ஞானத் தேடல் மற்றும் இறைவனின் இருப்பு பற்றியதாகும்.

    “ஞானத் தங்கமே” என்ற விளி (அழைப்பு), இந்தக் கருத்துக்களைத் தனக்குள் உள்வாங்கிக் கொள்ளும் ஒரு சீடனையோ அல்லது சக மனிதனையோ குறிக்கிறது.

    ஒவ்வொரு சரணமும் மனித வாழ்வின் ஒரு முக்கியமான ஆன்மீக மற்றும் தத்துவ உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

    பல்லவி: இருப்பும் தேடலும்

    இருக்கும் இடத்தை விட்டு இல்லாத இடம் தேடி
    எங்கெங்கோ அலைகின்றார் ஞானத் தங்கமே
    அவர் ஏதும் அறியாரடி ஞானத் தங்கமே

    இதன் ஆன்மீக அறிவியல்:

    இந்தப் பல்லவி, அத்வைத (இரண்டற்ற) மற்றும் வேதாந்தத் தத்துவத்தின் அடிப்படை உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது.

    மெய்யான ஆனந்தமும், இறைவனும் (அல்லது மெய்யான சுயமும்) மனிதனுக்கு வெளியே எங்கும் இல்லை.

    அது உனக்குள்ளேயே (இருக்கும் இடத்திலேயே) இருக்கிறது.

    ஆனால், மனிதன் அந்த உண்மையை அறியாமல், “இல்லாத இடம் தேடி” அதாவது, வெளியுலக இன்பங்கள், பொருள்கள், புகழ்ச்சி போன்ற மாயைகளில் ஞானத்தைத் தேடி அலைகிறான்.

    இதுவே மனிதனின் அறியாமை (அவித்தை).

    ஞானம் என்பது ‘இருக்கும் இடத்தில்’ அதாவது உள் மனதில் அடங்கியிருக்கும்போது, வெளியே அலைபவன் ‘ஏதும் அறியாதவன்’ ஆகிறான்.

    சரணம் 1: உண்மையாளரின் தனிமை

    உன்னையே நினைத்திருப்பான்
    உண்மையைத் தான் உரைப்பான்
    ஊருக்குப் பகையாவான் ஞானத் தங்கமே
    அவன் ஊழ்வினை என்ன சொல்வேன் ஞானத் தங்கமே

    இதற்கான ஆன்மீக அறிவியல்:

    இந்தக் கூற்று, ஞான மார்க்கத்தில் உள்ள அல்லது தர்ம வழியில் வாழும் ஒருவனின் சமூக நிலையை விவரிக்கிறது.

    “உன்னையே நினைத்திருப்பான்” என்பது, உலக இன்பங்களை விடுத்து, உண்மையை, நீதியை அல்லது இறைவனை மட்டுமே நினைத்து வாழ்பவனைக் குறிக்கும்.

    “உண்மையைத் தான் உரைப்பான்” என்பது, சமூகப் பாசாங்குகளையோ, பொய்மைகளையோ ஏற்காமல், தைரியமாக உண்மையை மட்டும் பேசுபவன்.

    இப்படிப்பட்டவன், சமூகத்தின் பெரும்பான்மைக்கு எதிராகவும், “ஊருக்குப் பகையாவான்”.

    ஏனெனில், மக்கள் மாயை, பொய், ஆசைகள் எனும் திரைக்குள் வாழும்போது, உண்மை பேசும் ஒருவன் அவர்களுக்கு எப்போதும் எதிரியாகவே கருதப்படுவான்.

    இதுவே ஞானியின் நிலையாகப் பல தத்துவ நூல்கள் கூறுகின்றன.

    “ஊழ்வினை என்ன சொல்வேன்” என்ற வரி, உண்மையை நாடும் மனிதன் அனுபவிக்கும் துன்பங்களும், தனிமையும் அவன் கடந்த கால வினைகளின் (கர்மாவின்) பலனாக இருக்கலாம் என்ற கர்ம விதி பற்றிய ஆழமான ஆன்மீக உண்மையை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

    சரணம் 2: நடிப்பும் மாயையும்

    நஞ்சினை நெஞ்சில் வைத்து
    நாவினில் அன்பு வைத்து
    நல்லவன் போல் நடிப்பான் ஞானத் தங்கமே
    அவன் நாடகம் என்ன சொல்வேன் ஞானத் தங்கமே

    இதன் பின்னனி ஆன்மீக அறிவியல்: இந்தச் சரணம் மனிதர்களின் இரட்டை நிலைப்பாட்டையும் (Hypocrisy) மற்றும் மாயையின் (Maya) ஆழத்தையும் பேசுகிறது.

    “நஞ்சினை நெஞ்சில் வைத்து, நாவினில் அன்பு வைத்து” என்பது, மனதில் பொறாமை, பேராசை, வஞ்சம் போன்ற எதிர்மறை எண்ணங்கள் (நஞ்சு) இருந்தும், வெளியில் அன்பு, பாசம் போன்ற நல்ல சொற்களைப் (அன்பு) பேசும் பாசாங்கைக் குறிக்கிறது.

    ஆன்மீக அறிவியல் இதை, மனம், வாக்கு, காயம் (எண்ணம், சொல், செயல்) ஆகியவற்றின் ஒற்றுமையின்மை என்று கூறுகிறது.

    இந்த மூன்றும் ஒருங்கிணையாவிட்டால், அதுவே நாடகமாக (பாசாங்காக) மாறுகிறது.

    இந்த நடிப்பும், பாசாங்கும், வெளித்தோற்றமும் நிறைந்த வாழ்க்கையே “நாடகம்” எனக் கண்ணதாசன் அழைக்கிறார்.

    இந்த நாடகம் என்பது, நாம் வாழும் உலகம் முழுவதும் நிலையற்ற, தோற்றமயமான மாயைக்குள் சிக்கியிருப்பதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது.

    சரணம் 3: தொண்டும் இறைமையும்
    தொண்டுக்கென்றே அலைவான்
    கேலிக்கு ஆளாவான்
    கண்டு கொள்வாய் அவனை ஞானத் தங்கமே
    அவன் கடவுளின் பாதியடி ஞானத் தங்கமே

    இதன் ஆன்மீக அறிவியலலை பார்ப்போம்: இந்தச் சரணம், சேவையின் (Service) மேன்மையையும், அதன் மூலம் கிட்டும் இறைத்தன்மையையும் விளக்குகிறது.

    “தொண்டுக்கென்றே அலைவான்” என்ற வரி, தன்னலமின்றிப் பிறருக்குச் சேவை செய்பவனைக் குறிக்கிறது.

    இருப்பினும், இந்த உலகில் சுயநலமே பிரதானமாக இருப்பதால், அத்தகையவன் “கேலிக்கு ஆளாவான்” அதாவது, உலகியல் பார்வையால் மதிக்கப்படமாட்டான்.

    ஆனால், அந்த மனிதனை “கண்டு கொள்வாய்” என்கிறார் கவியரசர்.

    காரணம், “அவன் கடவுளின் பாதியடி”.

    “கடவுளின் பாதி” என்ற சொல்லாடல் ஆழமானது. எல்லா உயிர்களிலும் இறைவன் உறைகிறான் (அகம்பிரம்மாஸ்மி) என்ற உபநிடத உண்மையை இது குறிக்கிறது.

    குறிப்பாக, தன்னை மறந்து பிறருக்குச் சேவை செய்பவன், இறைத்தன்மையின் கருணையை, ஜீவகாருண்யத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்.

    எனவே, அவன் நடமாடும் தெய்வம் அல்லது இறைவனின் கருணை வடிவம் எனப் போற்றப்படுகிறான்.

    சரணம் 4: சிருஷ்டியும் விளையாட்டும்
    பிள்ளையைக் கிள்ளி விட்டு
    தொட்டிலை ஆட்டிவிட்டு
    தள்ளி நின்றே சிரிப்பான் ஞானத் தங்கமே
    அவன்தான் தரணியைப் படைத்தானடி ஞானத் தங்கமே

    இதன் ஆன்மீக அறிவியல் என்ன சொல்கிறது:
    இது இறைவனின் சிருஷ்டி ரகசியத்தை (லீலா விபூதி) விளக்கும் உச்சக்கட்ட வரிகளாகும்.

    “பிள்ளையைக் கிள்ளி விட்டு, தொட்டிலை ஆட்டிவிட்டு” என்ற உவமை, இறைவனின் உலகைப் படைத்தல் (சிருஷ்டி), காத்தல் (ஸ்திதி) மற்றும் அழித்தல் (சம்ஹாரம்) ஆகிய முத்தொழில்களைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறது.

    கிள்ளுதல் – துன்பம், துயரம், சோதனை, அழித்தல் (அகங்காரத்தைக் கிள்ளுதல்).
    ஆட்டுதல் – இன்பம், பாதுகாப்பு, வாழ வைத்தல் (காத்தல்).

    இந்த இன்பம்-துன்பம், பிறப்பு-இறப்பு ஆகிய இரட்டைத் தன்மைகளைத் தந்த இறைவன், இவற்றில் சிக்காமல் “தள்ளி நின்றே சிரிப்பான்”. இந்தப் புன்னகையே இறைவனின் லீலை (திருவிளையாடல்) ஆகும்.

    இறைவனுக்கு இந்த உலக வாழ்க்கை என்பது ஒரு விளையாட்டு மட்டுமே.

    இதில் மனிதர்கள் ஆடும் பாத்திரங்களைப் பார்த்து, தான் சிருஷ்டித்த உலகின் போக்கை அவன் விலகி நின்று ரசிக்கிறான்.

    இந்தப் பாடலின் சிகரமான ஆன்மீக அறிவியல் இதுவே.

    நாம் வாழும் வாழ்க்கை முழுவதும் இறைவனின் விளையாட்டு மட்டுமே!

    கண்ணதாசனின் இந்தப் பாடல், மனிதனைத் தன்னுள் தேடவும், பிறர்மீது கருணை கொள்ளவும், உலகின் நிலையின்மையை உணரவும் தூண்டி, இறுதியாக இறைவனின் விளையாட்டை உணர்ந்து அமைதி கொள்ளவும் வழிவகுக்கும் ஒரு தத்துவப் பாடமாக உயர்ந்து நிற்கிறது.

    மீண்டும் கவியரசரின் முத்தோடு வருவேன்.

    Share
  • வண்டிக்கடை (சிறுகதை)

    வண்டிக்கடை (சிறுகதை)

    முனைவர் நா. தீபா சரவணன்
    உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை
    குமரகுரு பன்முகக் கலை அறிவியல் கல்லூரி
    கோவை- 49

    “அண்ணா இன்னக்கி சட்னி ரொம்ப நல்லா இருக்குண்ணா. இன்னு ரெண்டு இட்லி வைங்க” என்றான் முகிலன்.

    முத்தையா மகிழ்ச்சியுடன் பரிமாறினார். சாப்பிடுபவர் உறவும் இல்லை. தெரிந்தவரும் இல்லை. ஆனால் இரவு மட்டுமே இருக்கும் அந்த வண்டிக்கடைக்கு வருபவர்கள் அனைவரும் அவரிடம் மிகவிரைவில் நெருங்கிப்பழகி விடுவார்கள்.

    வீட்டிலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் தான் கடை. வியாபாரம் செய்யும் இடம் அரசமரத்தடி. இரவு மட்டுமே வியாபாரம். வண்டியைத்தள்ளிக் கொண்டு ஐந்து மணிக்கெல்லாம் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிவிடுவார். மாவு, சட்னி, குழம்பு எல்லாம் வீட்டிலேயே தயார்செய்து வண்டியில் வைத்து விடுவார். கடையில்வைத்து தான் பலகாரம் செய்வார். மனைவியை கடைக்கு வியாபாரம் செய்யவிட்டதில்லை. வீட்டில் அனைத்து வேலைகளையும் அவள் கவனித்துக்கொள்வாள். வீடும் வாடகைதான். இப்போது கடைக்கு உதவ மக்களாகிய சரவணனும், அசோகனும் மட்டும்.

    “பார்க்க சின்ன வண்டிக்கடைன்னு நெனைக்காதடா ..ஒரு தடவ சாப்பிட்டுப் பாரு, அப்புற நீ ஹோட்டல் பக்கமே போகமாட்டே. “ என சாப்பிடுபவர்கள் பேசிக்கொள்ளும் போது முத்தையாவிற்குப் பெருமையாக இருக்கும். எல்லாம் மனைவி சொல்லிக்கொடுத்த கைப்பக்குவம்.

    கடையில் இட்லி, தோசை, ரோஸ்டு, புரோட்டோ, பனியாரம், ஆப்பம், புட்டு இவ்வளவு வகை சுடச்சுட கிடைக்கும். ஒவ்வொரு டிஃபனுக்கும் தேங்காய் சட்னி, காரச்சட்னி, புளிச்சட்னி, சாம்பார், பொடி இவ்வளவும் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் கிடைக்கும். அடுப்பிற்குப் பக்கத்தில் நின்று ஆர்டர் கேட்பவர்களுக்கு சூடாக சுட்டுவைப்பது முத்தையாவின் வேலை. புரோட்டா தேய்ச்சு சுடறதும் பனியாரமும் மூத்தவன் சரவணனோட வேல. சாப்பிட வர்றவங்களுக்கு பரிமாறி காசு கணக்குபோட்டு வாங்கறது இளையவன் அசோகனோட வேல.

    வியாபாரம் முடிந்து வீட்டிற்கு வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு போக மணி பத்தரை ஆகிவிடும். வீட்டிற்குப்போனதும் முத்தையா கை கால் கழுவி விட்டு முதல் வேலையாக மனைவி இரத்தினத்தின் படத்திற்கு விளக்கு வைப்பார்.

    ‘நீ இன்னக்கி இருந்திருந்தா நம்ம புள்ளகள நல்லா கவனிச்சிருப்ப. பாரு அதுகளும் நம்மள மாதிரியே கஷ்டப்படுதுக.”
    அப்பா இல்லாம ஒரு பொண்ணு புள்ளகள வெச்சிட்டு எவ்வளவு கஷ்டப்படுவாளோ அதவிடக் கஷ்டம் அம்மா இல்லாம அவங்கள வளர்த்தரதுன்னு நீ போனதுக்கப்பறந்தாம்மா தெரிஞ்சுது என்று கண்ணீர் வடித்தார்.

    அவரது கண்ணீரை யாரும் பார்க்கவில்லை பெரியவன் வண்டியிலிருந்து எல்லா பொருட்களையும் கீழே இறக்கிவிட்டு வண்டியை சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தான். அசோகன் பாத்திரங்களைக் கழுவிக்கொண்டிருத்தான். முத்தையா மக்கள் இருவருக்கும் பால்கலக்கி கொடுத்து அவர்களை படுக்க சொல்லிவிட்டு அடுத்தநாளைக்குத் தேவையான அரிசி உளுந்து ஊறவைத்து வெங்காயம் தோலுரித்துவைத்து, சாம்பாருக்குத் தேவையான காய்கறிகளை சரிபார்த்து எடுத்துவைத்துவிட்டு படுக்கப்போகும்போது மணி 12.30.

    பறவைகளின் ஒலி அடங்கி தவளை சத்தம் நின்று, காற்றின் ஓசை காதுகளில் கேட்குமளவிற்கு ஊரே அமைதியாக இருந்தது. நேரத்தை அறிவிக்க ஒலிக்கும் பஞ்சாலையின் சைரன் ஒலி போன்று ஆந்தையின் அலறல் ஒலி இடைவிட்டு இடைவிட்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

    தூங்காமல் விழித்துக்கொண்டிருந்த முத்தையாவின் காதுகளில் இரத்தினத்தின் குரலும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
    “ஏங்க இந்த தாலி ஆறு பவுன் இருக்கும் என்ன கஷ்டம் வந்தாலும் அத மட்டும் வித்திடாதீங்க.”

    மரணப்படுக்கையில் இருக்கும்போது அவள் வைத்த ஒரே வேண்டுகோள் அது. ஏங்க நா சாகறவர நா இத கழட்ட விடமாட்டே. நா செத்ததுக்கப்பறமும் இத மங்கலப்பொருளா தா பாக்கணும்”

    “ஏம்மா நான் சேத்து வெச்ச காசெல்லாம் வைத்தியத்துக்கு செலவாயிடுச்சு. அதப்பத்தி நா கவலப்படல. டாக்டர்தா ஒரு ரெண்டு இலட்சம் செலவு செஞ்சா சரி பண்ண வாய்ப்பு இருக்கானு பாக்கலாம்னு சொல்றாரேம்மா. இப்போ பவுனு இருபத்தஞ்சாயிரத்துக்குப்போகும்.. உன் தாலிய கொடுத்தா மீதி பணத்த எங்கயாவது பொரட்டிக்குவே”

    “இல்லீங்க இது நம்ம புள்ளகளுக்கு நான் சேத்து வெச்சிருக்கிற ஒரேசொத்து. இத ரெண்டா பிரிச்சு வர்ற மருமகளுக்கு தாலியா செஞ்சு போடுங்க. பசங்களக்குனு நாம வேறு எதயும் சேர்த்து வைக்கல. கிட்னி ஆப்பரேசன் செஞ்சாலும் வாய்ப்பு குறைவுதானு தானே டாக்டர் சொல்றாரு. எனக்கென்ன சாக ஆசயாவா இருக்கு. நம்ம பசங்களுக்கு ஒரு நல்ல காரியம் செஞ்சு பாக்கணுந்தா. ஆனா அன்னாடங்காச்சிகளுக்கு கடவுள் ஏதாவது ஒரு வியாதிய குடுத்திட்டா கடைசில கஞ்சிக்கே வழி இல்லாமப் போயிடும். எனக்கொன்னும் ஆகாது. நம்ம கோயில் பூசாரி சுந்தரத்துக்குத் தெரிஞ்ச ஏதோ வைத்தியர் இருக்காறாம். கைவைத்தியம் பண்றவரு. அவரப் போயி பாக்கலா. இப்போ போய் தூங்குங்க.” என்று இரத்தினத்துடன் பேசியதை எண்ணிப்பார்த்தான்.

    அவள் சாகும்போது பெரியவன் எட்டாவது. சின்னவன் ஆறாவது படிக்கிறான். இப்போ பெரியவனுக்கு வயசு இருபது. காலம் எவ்வளவு சீக்கிரம் ஓடுகிறது. பெரியவன பிளஸ்டூ வரைதா படிக்கவெக்க முடிஞ்சுது. சின்னவனயாவது படிக்க வெக்கலாம்னுதா நெனச்சே. ஆனா நானும் சரவணனும் தனியா கஷ்டப்படறத பாத்திட்டு அவனேதா ‘அப்பா நா இனிமே படிக்கலப்பா உங்ககூட கடை வேலயப்பாக்கறேனுட்டு பத்தாவதோட நிறுத்திட்டா. டீச்சரு வீட்டுக்கே வந்து கூப்பிட்டு பாத்தாங்க. அவெ எனக்கு படிக்கப்புடிக்கலனு ஒரே பதிலா சொல்லிட்டா. நானும் நமக்கு ஒத்தாசயா இருக்குமேனு விட்டுட்டே.. கல்யாணம்னு வரும்போது இப்படியெல்லா பிரச்சனை வருங்கற யோசன போகலெ.

    ” ஏம்ப்பா பசங்களுக்கு இன்னும் ரெண்டு மூணு வருசத்தில கல்யாண வயசு வந்துடும். வேலக்குப் போகாமா இப்படி உனக்கு ஒத்தாசயா வெச்சிட்டிருந்தா யாரு பொண்ணு கொடுப்பாங்க’ என்று புரோகித நண்பர் மாரிமுத்து கூறியது முத்தையாவின் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் இந்தத் தொழிலை மாற்றவும் மனதில்லை. சாப்பாட்டுக்கே வழியில்லாம இருந்த போது இரத்தினத்தோட யோசனையோடு தொடங்கப்பட்ட தொழில். பலநேரங்களில் பட்டினியாக இருப்பதிலிருந்து எங்களக் காப்பாத்தின தொழில்.

    ஒரு பெரிய கடையாப் பார்த்து வாடகைக்கு எடுத்து கொஞ்கம் சாமான்களை வாங்கிப்போட்டு மக்கள வெச்சு ஹோட்டல் நடத்தினா பசங்களுக்குத் திருமணம் ஆக வசதியாக இருக்குமென்ற யோசனை வந்தது. அதற்கு முதலீடாக தாலி மட்டுந்தான் மனதில் தோன்றியது.

    ஒரு நாள் கடைவேலை முடிஞ்சு வந்ததும் மக்களை அழைத்தான். இரத்தினத்தின் படத்திற்கு முன்னால் மூவரும் நின்றனர். “இத பாருங்கப்பா அம்மா ஆசப்ட்டது இந்த தாலி வர்ற மருமக்களுக்குணு. அத உருக்கி ஆளுக்கு ரெண்டு பவுன் வச்சிட்டு, மீதி ரெண்டு பவுன வித்து, அந்தக்காச முதலீடா போட்டு நம்ம கடய பெரிசு பண்ணலாம்னு இருக்கே என்ன சொல்றீங்க”

    “இதெல்லா எதுக்குப்பா எங்ககிட்ட கேட்டுட்டு நீங்க எது செஞ்சாலும் செரியாதாப்பா இருக்கும்” என்று இருவரும் ஒரே பதிலை சொன்னார்கள்.

    மறுநாள் காலையிலிருந்தே அதே யோசனைதா ஓடிக்கிட்டே இருந்தது. அன்னிக்கினு பாத்து கடையில் சரியான கூட்டம். சட்னி தீர்ந்து விட்டது. சரி வீட்டிற்குச் சென்று சட்னி அரைத்து வரலாம் என்று சென்றான் முத்தையா. சட்னி அரைத்து விட்டு வெளியே வரும்போது

    “நாளக்கி வெள்ளிக்கிழமயு அதுவுமா ஏன் தாலியெ விக்கணும். இன்னக்கே கடய பசங்கள பாத்துக்கச்சொல்லிட்டு போயிட்டு வந்தர்லாம்’. என்றெண்ணி தாலியை டாயர் ஜோப்பில் போட்டான்.

    என்றுமில்லாத கூட்டம் அன்றைக்கு. தட்டுகளைக்கழுவ உட்காரும் போது ஞாபகம் வரவே தாலியை அசோகிடம் கொடுத்து யாருக்கும் தெரியாம வைக்கச் சொன்னான். ஜீன்சு போட்டிருந்ததால அவ கல்லாப்பெட்டில இருக்கற பணநோட்டுகள தூக்கி அதற்கடியில் வைத்தான். நாம தானே பணம் வாங்கறோம் இங்க பத்திரமாதா இருக்கும்னு எண்ணிக்கொண்டான். சரவணன் புரோட்டா போடுவதில் மும்முரமாக இருந்தான். அன்று கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால தாலி விற்க முடியவில்லை. மணி 10.30 ஆகிவிட்டது. வீட்டிற்கு வந்து பணம் எண்ணி கணக்கு சொல்வது அசோகின் வேலை.

    கை கால் கழுவிவிட்டு வந்த முத்தையா அசோகிடம் தாலியைக் கேட்டான். ஓடிப்போய் கல்லாப் பெட்டியைப் பார்த்த அவன் பேயறைந்து நின்றான். தாலி பெட்டியில் இல்லை. யாரையும் கல்லாவை தொடவிடமாட்டான் அசோகன். அன்று கூட்டத்தில், ஐ டி கம்பெனில வேல செய்யற மனோஜும், சுந்தர அண்ணாவும் சாப்பிட்டுருந்தாங்க. அவங்க ரெகுலர் கஸ்டமர்ஸ்தா. ஆனா என்ன கம்பெனில வேல பாக்கறாங்கனெல்லா தெரியாது. அசோகிடம் எப்போதுமே நெருங்கிப்பேசுவார்கள். அஞ்சோ, பத்தோ மீதியிருந்தா வாங்க மாட்டார்கள். வெச்சுக்கோப்பா’ என்று சொல்லிவிட்டு போவார்கள்.

    ஆனால் அன்று மீதி அம்பது ரூபாய் கேட்கவே. சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு சட்னி ஊத்திக்கொண்டிருந்த அசோகன்,‘ சுந்தரண்ணா கல்லாவிலிருந்து எடுத்துக்கோங்கண்ணா என்று கூறிய நினைவில் ஸ்தம்பித்து சிலையாய் நின்றான்.

    Share
  • பல்லழகன் – பகுதி 4

    திவாகர்

    ‘அவனும் இந்த எதிர்வீட்டுலதான் இருக்கான்.. அவனோட பெரியப்பாவைத்தான் நேத்து சாயங்காலம் கொலை பண்ணி இருக்காங்க..’ “கொலையா?” “ஆமாண்டி.. பகல்லயே கொலை பண்ணியிருக்கான். கொடுமைதான். ஆனா அவனுக்கு ஆண்டவனாப் பாத்துதாண்டி இந்த தண்டனைக் கொடுத்திருக்கார்.” ‘அடக் கடவுளே.. ஆனா அவனை அதான் கல்யாணை இங்கே நான் பார்த்தது கிடையாதே..’ ‘அவன் எப்போவதுதான் வருவான்.. இந்த பெரியப்பா அவனை வேற ஊருலதான் வெச்சு படிக்கவெச்சாரு. அவன் கூட வைசாக்லத்தான் காலேஜ் முடிச்சான். அங்கயே இருக்கான்னு தெரியும்.. அவனைத்தான் நீ பார்த்துருக்கே.. தெத்துப்பல்லன்’னு எல்லாரும் கூப்பிடுவாங்கன்னு அந்த பொன்னம்மா, அவங்க வீட்டு வேலைக்காரி சொன்னாடி.’ ‘அப்படியா.. அப்போ இவன் இங்கேதான் வீடா? கரெக்ட்தான். இந்த கந்தசாமி கூட மூணு  வருஷம் முன்னாடித்தானே இந்த பங்களா வாங்கினான்!.’ ‘ஏம்மா.. அவன் என்கிட்டே பேசறச்சே எங்க பெரியப்பா ரொம்ப அன்பானவரு, ரொம்ப ரொம்ப நல்லவருன்னு பேசினான்.. அவனுக்கு இந்த ஆளைப் பத்தி சரியா தெரியாதா?’ ‘அடி கோமதி, நீ ரொம்ப வெச்சுக்காதே அவங்ககிட்டே.. அந்த கிழவனும் போயிட்டான்.. கொலையோ தற்கொலையோ.. ஒழிஞ்சான் விடுன்னு போவியா.’ ‘அம்மா.. நான் ஒருவாட்டி அந்த தெத்துப்பல்லனைப் பார்த்துட்டு வரட்டுமா.. நம்ம ரவியோட ஃப்ரெண்ட்மா.. நல்லா ஜோவியலா பேசினான்மா. என் கிளாஸ்லாம் மாடலிங் பண்ணிருக்கான், ஒரு ஆறுதல் சொல்லிட்டு வரேனே..’ ‘தறுதல போனதுக்கு ஆறுதல் சொல்லப்போறியா?  அந்த அயோக்கியன் வீட்டுக்குள்ள உன் கால் படக் கூடாது, சொல்லிட்டேன். இப்பகூட அந்தப் பாவியோட பொணம்  எடுக்கலியாம். உங்கப்பா சொன்னார். அவரும் போய். சும்மா பார்த்துட்டு வரேன்னார். ‘ஒண்ணும் வேணாம்’னு சொல்லி நிறுத்தினேன். ‘

     

    அப்பா அவர்களை நோக்கி வருகிறார்.

     

    ‘நான் ஏன் போகணும்னு சொன்னேன் தெரியுமா கோம்டி?. கடைசி நேரத்துல அவன் முகம் எவ்வளோ கோரமா இருக்கும்னு பாக்கற ஆசைதான். இவனுக்கெல்லாம் நல்ல சாவே கிடைக்காது நான் சாபம் விட்டுருக்கேன்.. என் சாபம் பலிச்சுடுச்சி.’ அம்மா தலையில் அடித்துக் கொள்கிறாள். ‘ஏய் கோமதி, இவரோட திருவாயை கொஞ்சம் மூட சொல்லுடி. இந்த ஓட்ட வாய் எத்தையாவது உளறிக்கொட்டுமோன்னு பயந்துதான் நான் இவரை போகவேணாம்னு சொன்னேன். கொலைகாரன் யாருன்னு போலீஸ்க்கு தெரியலை. தேடிக்கிட்டுருக்காங்க. உங்கப்பா அங்க போயி எத்தையாவது உளறினாருனு வெச்சுக்கோ…சந்தேகத்தின் பேரிலேயே அரெஸ்ட் பண்ணி உள்ளே வெச்சுடுவாங்க.’ ‘அது எப்படி வெப்பாங்க?  நாம என்ன கொலையா பண்ணோம்? எவன்கிட்டயாவது செமையா ‘மாட்டியிருப்பான்.. சுட்டுத் தள்ளிட்டான்…’ கோமதி அவனை அமைதிப்படுத்தினாள். ‘அப்பா.. நீ கொஞ்சம் திருவாயை மூடிண்டு சும்மா இருக்கணும். உன்னோட கமெண்ட், கோபம்லாம் மூட்டைகட்டி ஓரமா போடு. எப்படியோ போயிட்டான். திருப்தி! அவ்வளவுதான். இனிமே நமக்கு அதுவும் சம்பந்தமில்லாத விஷயம் கூட. ஒருவேளை எதிர்வீடு விசாரணைன்னு உன்னை போலீஸ் விசாரிச்சா கூட அந்தாளு ஏரியாவுக்கே இப்போதான் வந்தான்.. புதுசு.. எனக்கு ‘ஒண்ணும் தெரியாது’ன்னு சொல்லிடு.’ ‘அம்மா.. சாயங்காலமா வீடெல்லாம் அமைதியாயிடும் இல்லியா.. அப்போ போறேன்மா. நான் ஒரு இன்வெஸ்டிகேடிவ் ப்ரொஃபெஷன்ல இருக்கேன். என்னதான் ஆச்சுன்னு, எப்படி போனான்’னு எனக்குத் தெரிஞ்சிக்க ஆசைதான். ஆனா கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இதை கையாளணும். அவன்கிட்டேயே கேட்கிறேன்.. சரி.. எனக்கு பசிக்குது.. இன்னிக்கு உஷா வீட்டுக்கு போயிட்டு அவ விஷயத்தை முடிச்சுக்கொடுத்துட்டு சாந்தி வீட்டுக்கு போகணும். எங்களோட அமெரிக்கா விசா க்ளியர் ஆயி வந்துடுச்சு.. அதை நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்துபோய் கலெக்ட் பண்ணிக்கணும்.’ ‘ஆமா.. உனக்கு விஸா வந்து என்ன யூஸ்? உன்கூட படிச்ச சாந்தி புத்திசாலித்தனமா யோசிச்சு அவங்க சொந்தக்காரங்க மூலமா அமெரிக்கா போயி பல் டாக்டரா வேலை பண்ணப்போறா. நீதான்.. விசாரணை.. விவாகரத்து சர்வீஸ்ன்னு சொல்லிட்டு ஊர் சுத்தறே.. பேசாம உங்கப்பா சொல்றமாதிரி கல்யாணம் பண்ணிக்கோடி..’ ‘அட போம்மா.. எதிர்வீட்ல ஒரு கொலையே விழுந்திருக்கு.. இப்போ நீ கல்யாணத்தைப் பத்திப் பேசறே.. போயி டிஃபனை எடுத்து வையு.’

     

    அந்த நாள் மாலை – கல்யாணின் வீடு

     

    இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் மெதுவாக கல்யாணுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். கல்யாணும் ரவியும் அங்கே இருந்தனர்.

     

    ‘கல்யாண்.. நாங்க எதிர்பார்த்த அளவுக்கு அவருக்கு பலமான பகை இருக்கற ஆள் யாருமே இல்லே. ஆனா ஷேர் மார்க்கெட்ல பயங்கரமா பிசினஸ் பண்ணிண்டு இருந்தார். ஒருவேளை ஷேர் மார்க்கெட் பிசினஸ்ல நஷ்டம்ன்னு தற்கொலை ஏதாவது பண்ணியிருக்கலாம்னா அதுவும் அப்பிடி இருக்கமுடியாதுன்னு அவர் ஆடிட்டர் சொல்றார். நல்ல லாபம் பார்த்துதான் பணம் போடுவாராம்.’ ‘ஆமாம் சார், நானும் யோசிச்சு யோசிச்சு பார்த்துட்டேன்.. அவரோட ஷேர் எல்லாம் ரொம்ப காலமா பெரிய கம்பெனிங்கள்ல இருக்கு. ரிஸ்க் இல்லாத முதலீடு. அத்தோட தற்கொலைன்னு ஏன் பண்ணிக்கணும் அவரு? காரணம் இல்லையே.’ ‘நீங்க சொல்றது சரிதான்.. ஆனா நாங்க அந்த ஆங்கிள்லயும் பார்த்துட்டுதான் சார் விசாரணையை ஆரம்பிக்க முடியும். தற்கொலையா இருந்தா இந்த வழக்கு உடனடியா க்ளோஸ் பண்ணிடலாம்.. ஆனா நாங்க அப்பிடி நினைக்கலே.. எப்படி அவரோட கொலைக்கு மோட்டிவ் கிடைக்கலியோ அவர் தற்கொலைக்குக் கூட மோட்டிவ் இல்லே.’ ‘சார், காலைல வந்ததுலேர்ந்து அவரை நெருப்புல வெக்கற வரை நான் அவரையே பார்த்துண்டு இருந்தேன். சிரிப்பு முகம் சார்.. அவருக்கெல்லாம் கோவம் கூட வராது சார்.. அத்தோட அவர் ரொம்ப தைரியசாலி சார்.. வாழ்க்கைல எதிர்நீச்சல் போட்டு முன்னேறணும்னு சொல்லுவார். என்னை அப்படித்தான் வளர்த்தார்.’ ‘சார் இன்னொரு விஷயம் கவனிச்சேன்..’ ‘சொல்லுங்க கல்யாண்..’ ‘அவரோட பொட்டுல துப்பாக்கி குண்டு பாய்ஞ்ச இடத்துல பெரிய பள்ளம் இருக்கு. இது ஒருவேளை தன் கையாலேயே தற்கொலை பண்ணினால் வரலாம். ஆனா அவர் மார்புலயும் குண்டு பாய்ஞ்சிருக்கு.. ஒருவாட்டி தன் மேலேயே குண்டு போட்டுண்டு சுட்டா கூட கை தடுமாறாதா சார்? மார்புல சுட்டாலும் கை தடுமாறும் அல்லது உயிர் போகிற நிலையிலே ஞாபக சக்தியே போய்டும். அவர் எப்படி பொட்டுலே வெச்சு சுட்டுக்கமுடியும் சார்? எப்படி சார் நடந்துது.. புரியவே இல்லையே சார்.’ ரவி நடுவில் புகுந்தான். ‘ரெண்டு வாட்டி சுட அப்படி என்ன வன்மமோ.. இதை தீர விசாரிக்கணும் சார்.. இது கொலையாதான் என் மனசுக்குப் படுது’. ‘எக்ஸாக்ட்டா எனக்கும் அதுதான் தோணிச்சு கல்யாண். அத்தோட அந்த பீரோ ஹேண்டில்ல ரத்தக் கறை.. அங்க தரையிலயும் ரத்தக் கறை இருக்கு. ஒருவேளை திருட்டுப் போச்சான்னு அதுவும் இல்லே.. காஷ், கொஞ்சம் நகைங்க எல்லாம் அப்படியே இருக்கு. முரளி சொன்னது என்னன்னா அவரோட சொந்த லைசென்ஸ்ட் ரிவால்வர் பீரோலதான் வெச்சிருக்கார்ன்னாரு. எதுக்கும் அந்த ரத்தக் கறையெல்லாம் எடுத்துட்டுப் போயிருக்காங்க.. போஸ்ட் மார்ட்ட்ம் ரிசல்ட் எப்படியும் நாளைக்கு வந்துடும்.. அப்போ பார்த்துக்கலாம், இது கொலையா இல்லே தற்கொலையான்னு. இப்போ நீங்க சொல்லுங்க. உங்க பெரியப்பா எப்படிப்பட்டவரு? யார்கிட்டயாவது தகராறு பண்ணிண்டே இருப்பாரா? அவருக்கு உங்கப்பா ஒரே தம்பியா இல்லே அவருக்கு வேற யாராவது உறவுக்காரங்க இருக்காங்களா? இன்னிக்கு எத்தனை உறவுக்காரங்க வந்தாங்க?.. தூக்கம் விசாரிச்சாங்க?.’ ‘எங்க சொந்த ஊர் திருச்சி சார்.. எங்கப்பாவும் பெரியப்பாவும் சிநேகிதர் மாதிரி பழகினாங்களாம். எங்கப்பா எங்கம்மா ரெண்டு பேருமே நான் குழந்தையா இருக்கறப்பவே ஒரே நாளில் செத்துப்போனாங்க. ஆனா இது நடக்கறச்சா எங்க தாத்தா பாட்டி இருந்தாங்க. வீட்லேயே ஒரு சின்ன விபத்துல போயிட்டாங்கன்னு பாட்டியும் தாத்தாவும் சொன்னாங்க. நான் அப்போ. பள்ளிக்கு கூட போக ஆரம்பிக்கலே. ஆனா எங்க பெரியப்பா ரொம்ப தைரியமா என்னை வளர்த்து வந்தாரு. அப்பா அம்மா இல்லாத குறையை பாட்டி தாத்தா கொஞ்ச வருடம் போக்கினாங்கன்னா அதுக்கு அப்புறம் எனக்கு எல்லாமே எங்க பெரியப்பான்னு ஆகி போயிடுச்சு..’ ‘அப்போ பெரியப்பா கல்யாணம் பண்ணிக்காமயே இருந்துட்டாரா?’ ‘சார். எனக்கு தெரிஞ்சு அவருக்கு கல்யாணம் ஆகலை. எங்கப்பா கல்யாணத்துல சந்தோஷமா ஆடி ஓடி வேலை செஞ்சதை எங்க பாட்டி சொல்லிருக்காங்க. நான் பள்ளில படிக்கறச்சே என்னை ஜாக்கிரதையா கொண்டு விட்டு கொண்டு வருவார். நான் வேற ஊருக்கு காலேஜ் படிக்கப் போனதும்தான் அவருக்கு திருச்சில நான் இல்லாம ஊரே பிடிக்கலேன்னு சொல்லிண்டுருப்பார். வைசாக்ல நான் பிஜி படிச்சு முடிச்சேன். சென்னைக்கு என்னை வரவழைச்சு என்னோட இருக்கணும்கிறதுக்காக இந்த வீட்டையே வாங்கினார். ஆனா நான், என் படிப்பு, என் வேலைன்னு வைசாக்லேயே இருந்துட்டு எப்பவாவதுதான் பெரியப்பாவை இங்கே வந்து பார்ப்பேன்.  ஆனா எனக்கு பெரியப்பாவை வந்து சரியா கவனிக்க முடியலே.. இனிமேயாவது நம்ம பக்கத்துலேயே அவரை வெச்சுக்கணும்னு அப்பப்ப நினைப்பேன் சார்.. ஆனா அதுக்குள்ளே…’

     

    கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான் அவன். ரவியும் சேர்ந்து கொண்டான்.

     

    “வைசாக்ல இருக்கறச்சே கூட அப்பப்போ பெரியப்பா பத்திதான் பேசுவான். பெத்த அப்பாவை விட பெரியப்பா மேல இப்படிப் பாசம் வெச்சிருக்கானேன்னு ஆச்சரியப்படுவேன். ஆனா இவங்கப்பா இவன் குழந்தையா இருக்கறச்சயே போயிட்டாரு இல்லையா.. வளர்த்த பெரியப்பா மேல வெச்சிருக்கற பாசம் சரிதான்னு தோணும்”.

     

    கல்யாண் ரவியை கையை ஆறுதலுக்காக பற்றிக்கொண்டான். ‘இப்படியெல்லாம் நடக்கும்னு யாருக்குத் தெரியும்டா ரவி, . இப்படி அநியாயமா என்னை விட்டுப் போயிட்டாரேடா..’

     

    அப்போது அங்கே கோம்டி வருகிறாள்.

     

    திடீரென்று கல்யாண் எழுந்தான். ரவியும் கூடவே ஆச்சரியத்துடன்.

     

    ‘காலையில நான் உங்ககிட்டே எதுவும் பேச முடியலே கோமதி.. ஸாரி கோம்டி.. இதோ ரவியும் காலைல ஃப்ளைட் பிடிச்சு வந்துட்டான். ஆனா என் வீடு உங்களுக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது? ஓ.. டி.வில கூட இதைப் பத்தி நியூஸ் இன்னிக்கு மார்னிங் பார்த்தேனே.. நீங்களும் பார்த்திருப்பீங்கதான். சென்ட்ரல்ல போகறச்சே சொல்லிக்கொள்ளாம போகறது கொஞ்சம் கஷ்டமாத்தான் இருக்கு. ஆனா அதிர்ச்சியான செய்தி இல்லையா?’ ‘பரவாயில்லே! உங்களை இந்த சமயத்துல இப்படி ஒரு நிலைமைல பார்க்கிறோமேன்னு வருத்தம்…. எவ்வளோ அன்பா உங்க பெரியப்பா பத்தி என்கிட்டே ட்ரெயின்ல நேத்து பூரா பேசிட்டு வந்தீங்க? ச்சே.. உலகம் தலைகீழா மாறிப் போன மாதிரி இருக்கு.’

     

    இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தார்.

     

    ‘கோம்டி! நீங்களா.. நீங்க எப்படி இங்கே வந்தீங்க?’ ‘சார்,  நான் எதிர்வீட்டுக்காரி சார்.. கந்தசாமிதான் இவரோட பெரியப்பான்னு எனக்கு தெரியாதுதான். வைசாக்லேர்ந்து நானும் இவரும் பேசிண்டே ஒரே கம்பார்ட்மெண்ட்ல வந்தோம். இன்னிக்குக் காலைலதான் வண்டில இறங்கறச்சே இவரோட பெரியப்பா பத்தி நியூஸ் வந்தது. அதான் பார்த்துட்டுப் போகலாமேன்னு வந்தேன்.” வந்தவள் கல்யாணிடம் திரும்பினாள். “இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் எனக்குத் தெரிஞ்சவர்தான். நிறைய விஷயங்களுக்காக அவர்கிட்டே உதவி கேட்பேன். ஆனா உங்க பெரியப்பாவைப் பத்தி எத்தனை அருமையாப் பேசினீங்க.. அவருக்கு இப்படி ஆயிடுச்சே..” ‘கோம்டி.. நீங்க எதிர்வீடுதானே.. கந்தசாமியைப் பத்தி உங்களுக்கு தெரிஞ்சதை சொல்லுங்களேன்.’ “சார்.. என்னோட ப்ரொஃபெஷன் டென்டிஸ்ட்.. வீட்லேயே கிலினிக் வெச்சுருக்கேன்,  ஆனா ஃப்ரீ டைம் நிறையா இருக்கறதுனாலே பார்ட் டைம் ஜாப்ல இன்வெஸ்டிகேடிவ் வேலையை எடுத்துண்டு இருக்கேன் சார்.” “அதுதான் ஏற்கனவே எனக்குத் தெரியுமே.. நான் கேட்டது இவங்க பெரியப்பாவைப் பத்தி என்ன தெரியும்னு?”  “மிஸ்டர் கந்தசாமியைப் பத்தி எனக்கு, எங்க எதிர்வீட்டுக்காரர் என்கிற அளவுலதான் தெரியும். அவரு யார்கிட்டேயும் அவ்வளவு அதிகமா பழகறவர் இல்லேன்னு எங்க வீட்ல சொல்லுவாங்க…’. எனக்கு அவரைப் பத்தி பர்சனல் விஷயம் எதுவுமே தெரியாது சார்.”

     

    திடீரென கோமதியைப் பார்க்கிறான் கல்யாண்.

     

    ‘கோம்டி, நீங்க ஏதோ இன்வெஸ்டிகேஷன் தொழில் பாக்கறேன்னு சொன்னீங்களே.. இது.. இந்த வழக்கை ஒரு சவாலா எடுத்து செய்யுங்க.. எவ்வளோ பணம் செலவானாலும் நான் தரேன். இதோ நம்ம ரவியும் கூடவே இருப்பான். அத்தோட நம்ம இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் நான் பழகினவரைக்கும் தங்கமானவர். அவரு உங்களுக்கு ஃபுல் கோஆபரேஷன் தருவார்..’

     

    இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் மட்டும் கோமதியை ஒரு மாதிரி பார்த்தார்.

     

    ‘ஆகட்டும்.. செய்யலாம்.. ஆனா இவங்க சாதாரணமா இந்த விவாகரத்து கேஸுங்களுக்கு உதவி கேட்டுதான் வர வழக்கம்.. ஆனா இது கொலை கேஸ்.  போலீஸ்தான் உண்மையான விசாரணை செய்து சட்டப்படி பண்ணணும். இல்லையா கோம்டி?’ “ஆனா எங்களை மாதிரி உள்ளவங்கதான் சார் சரியான வழியிலே போய் விசாரிக்கமுடியும். உங்க சட்டப்படி போகறச்சே கொஞ்சம் இடைஞ்சல் வரலாம் இல்லையா.. நான் இதை எடுத்துச் செய்யறேன் சார்..” “இங்க பாருங்க கோம்டி.. இந்தக் கொலை வழக்குல ஏதாவது தகவல் தெரிஞ்சா நீங்க என்கிட்டே உடனடியா சொல்லணும். சட்டம் உங்களைப் பாதுகாக்கும் எப்போன்னா நீங்க சட்டத்துக்கு மதிப்புத் தரவரைக்கும்.. புரிஞ்சுதா..” என்றவர் கல்யாண் பக்கம் திரும்பினார். ‘சரி.. மிஸ்டர் கல்யாண்.. நான் இன்னும் இரண்டு நாள் கழிச்சு பாக்கறேன். ஏன்,  நீங்களே கூட என்னை ஸ்டேஷன்ல வந்து பாக்கலாம். என் மொபைல் நம்பர் உங்ககிட்டே இருக்கு இல்லே. சி ஐ டி அம்மா.. உங்களுக்கும்தான்.. இது கொலை கேஸுன்னு கொஞ்சம் ஞாபகம் வெச்சுக்கணும். மர்ம ஆசாமியால இவரோட பெரியப்பா கொல்லப்பட்டிருக்கலாம்னு சந்தேகம் இருக்கு. அது மட்டும் நிஜமா இருந்தா அந்த ஆள் எப்படியோ.. நீங்க இதுல தலையிடறதுல கோபம் வந்து உங்களையும் போட்டு தள்ளினா?. எங்களுக்குத் தான் ஒரு வழக்கு எக்ஸ்ட்ரா ஆகும்.. ஜாக்கிரதை..!’

     

    அவளை எச்சரித்து விட்டு வீட்டை விட்டு வெளியே போனார்.

     

    தொடரும்

     

     

    Share
  • பெரிய புராணம் எனும் பேரமுதம் – பகுதி 13

     

    63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 12. அரிவாட்டாயர் நாயனார்

    தாவில்கண மங்கலத்துள் வேளான் டொன்மைத்

        தாயனார் நாயனார் தமக்கே செந்நெற்

    றூவரிசி யெனவிளைவ தவையே யாகத்

        துறந்துணவு வடுவரிசி துளங்கு கீரை

    யாவினினைந் துடன் கொணர்வார் கமரிற் சிந்த

        வழிந்தரிவாள் கொண்டூட்டி யரியா முன்னே

    மாவடுவி னொலியுமரன் கரமுந் தோன்றி

        வாள்விலக்கி யமரர்தொழ வைத்த வன்றே.

    சோழ வளநாட்டில் சுரும்பும் வண்டும் சூழ்ந்து மொய்க்கும் வளம் கொழிக்கும் பசுமையான ஊர் கணமங்கலம். இதனால் இங்குள்ள உழவர்கள் குபேரன் போலச் செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்தனர். குளத்து நீரிலும் நீல மலர்கள் பூத்துக்குலுங்கி கொண்டாடச் செய்யும். இத்தகைய சிறப்புடைய கணமங்கலத்தில் வேளாண்குடி மக்களின் தலைவராக விளங்கியவர் தாயனார் என்ற ஒரு சிவனடியார். பொருட்செல்வமும், அருட்செல்வமும் குறைவிலாது பெற்று அறநெறி பிறழாமல் வாழ்ந்துவந்தவர். இல்லறத்தை நல்லறத்துடன் நடத்தும் பண்பாளர். அவர்தம் துணைவியாரும் நாயனாரின் குறிப்பறிந்து ஒழுகும் தன்மையர். நாயனார் என்பெருமானுக்குச் செந்நெல்லரிசியும் செங்கீரையும் மாவடுவும் வைத்து அன்றாடம் திருவமுது செய்வித்து வருவது வழக்கம். அண்ணலுக்கு அமுதூட்டும் பணி செம்மையாக நடந்துகொண்டு வந்திருக்கும் காலத்தில், நாயனாரின் பெருமையை உலகறியச் செய்யும் திருவுளம் கொண்ட எம்பெருமான் தம் திருவிளையாடலைத் தொடங்கினார். அதன் விளைவு செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்து வந்த நாயனாரின் செல்வம் மெல்ல மெல்ல குறைய ஆரம்பித்து, இறுதியில் மொத்தமாக வறுமையின் பிடியில் சிக்கியவராக கூலிக்கு நெல் அறுப்பவராகி, தாங்கூலியாகப் பெற்ற செந்நெல் அனைத்தையும் சுவாமிக்குத் திருவமுது செய்வித்து, கார் நெல்லைக்கொண்டு தம் வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார்.

    ஆனால் இறையருளால் அவ்வூரிலிருக்கின்ற வயல்களிலுள்ள நெல்லெல்லாம் செந்நெல்லாகிவிட தாயனாரும் இதற்கு கவலைப்படாமல் முழுமனதுடன் அகமகிழ்ந்து, எம்பெருமானின் வழிபாட்டிற்குப் பயன்படுத்தக் கிடைத்த பெருவாய்ப்பாகக் கருதியவர் நாள்தோறும் வயல்களுக்குச் சென்று நெல்லறுத்து, கூலி வாங்கி சிவபெருமானுக்கு திருவமுது செய்விப்பாராயினார். அவரது செல்வம் யானை உண்ட விளாம்பழம் போல ஒன்றுமில்லாதது ஆனபோதும் சிவனடியார்க்கு உணவு வழங்கும் கடமையைத் தவறாமல் செய்துவந்தார். அவரது மனைவியார் ஆன்மா பெற்றிருக்கும் ஐந்து ஆகிய நமசிவாய மந்திரத்தைச் சொல்லிக்கொண்டே தம் கணவருக்கு துணை நின்றார்.

    கணவனும், மனைவியும் செந்நெல்லைப் பெருமானுக்கு அளித்துவிட்டு வீட்டின் பின்புறத்திலுள்ள தோட்டத்திற்குப் போய், இலைக்கறி கொய்து எடுத்து வந்து அதை மட்டும் உணவாக்கிக் கொண்டனர். சில நாட்கள் இப்படியே செல்லவும், பின்னர் அந்தக் கீரையும் கிடைக்காமல் தண்ணீரை மட்டுமே குடித்துக் கொண்டு உயிர் வாழ்ந்தனர். பல நாட்கள் உணவின்றி, உடல் தள்ளாடிய நிலையில் அப்போதும் எம்பெருமானுக்கு செந்நெல்லும், செங்கீரையும் மாவடும் பஞ்ச கவ்வியமும் எடுத்துக்கொண்டு திருக்கோயில் நோக்கிச் சென்றனர். வயல்வெளி வழியாகச் செல்லும்போது மேடு பள்ளமும், குண்டும், குழியுமாக விளங்கிய வயல்வெளியில் நாயனார் தடுமாறி கீழே சாயப்போனார். அப்போது நாயனாரின் மனைவியார் பஞ்சகவ்வியக் கலயத்தை மூடியிருந்த கையினால் அவரை அணைத்தார். பெருமானாருக்குரிய பஞ்சகவ்யம் கீழே விழப்போகிறதே என்ற பதற்றத்தில் நாயனார் கீழே சாய்ந்தார். அப்போது அவர் கூடையில் சுமந்து சென்ற ஆண்டவன் திருவமுது செய்ய வைத்திருந்த செந்நெல்லும் மாவடும் வயல்வெளியின் வெடுப்பில் சிந்தியது. இனி கோயிலுக்குச் சென்று என்ன செய்யப்போகிறோம், அன்றுடன் தம் வழிபாடும், திருத்தொண்டும் முற்றுப் பெற்றதே, இனி வாழ்ந்து என்ன பயன் என்று கருதியவர், மனம் நொந்து அரிவாளை எடுத்துத் தன் ஊட்டியை (குரல்வளையை) அறுக்க முயன்றார். அப்பொழுது எம்பெருமான் அந்த வெடுப்பிலிருந்து எடுத்த மாவடுவைக் கடித்தலால் உண்டாகுகின்ற விடேல் விடேல் என்னும் ஓசையும் எழுந்தது. அதுமட்டுமின்றி அவ்வெடுப்பிலிருந்து திருக்கரமும் உயரத் தோன்றி நாயனார் கரங்களைப் பற்றியது. நாயனார் தன்வசம் இழந்தார். ஊறு நீங்கியது. நாயனாரும், துணைவியாரும் எம்பெருமானின் கருணையை எண்ணிப் போற்றினர். அரிவாளால் கழுத்தை அறுக்கும் கையை சிவபெருமான் கை பிடித்து நிறுத்தியபோது தாயனாரின் பாவங்கள் நீங்கின. சிவன் அருளை எண்ணித் தாயனார் கைகூப்பித் தொழுதார். அடியேனின் அமுதை ஏற்றுக்கொண்ட பரனே போற்றி. அம்மையப்பா போற்றி. நீறு பூசிய நெருப்பு மேனியனே போற்றி, என்றெல்லாம் சொல்லிப் போற்றினார்.

    மாசறு சிந்தை அன்பர் கழுத்து

      அரி அரிவாள் பற்றும்

    ஆசில்வண் கையை மாற்ற

      அம்பலத்து ஆடும் ஐயர்

    வீசிய செய்ய கையும் மாவடு

      விடேல் விடேல் என்ற

    ஓசையும் கமரில் நின்றும்

      ஒக்கவே எழுந்த அன்றே

    விடைமேல் தோன்றிய எம்பெருமான், ‘நீ புரிந்த செயல் நன்று. நீயும் உன் துணைவியும் என்றும் நம் உலகில் வாழ்வீராக’ என்றருளினார். அரிவாளால் ஊட்டி அரிந்ததால் நாயனாருக்கு அரிவாட்தாயர் என்ற நாமமும் உண்டாயிற்று. நாயனாரும், அவர்தம் மனைவியாரும் பெறற்கரிய பேறு பெற்றனர்.

    அரிவாட்டாய நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

    ஊட்டியை அரிய முயன்ற கரத்தை வண் என்று (வலிய) கூறாமல் தனக்கு உணவு இல்லாமல் பட்டினியோடு இருந்தும் எம்பெருமானுக்கு செந்நெல்லும், மாவடும் அளித்த கொடையையே முன்நிறுத்த, ‘வண்’ கை (வள்ளன்மை மிக்க) என்று குறித்த தெய்வச் சேக்கிழார் தெய்வ நலக்கவிதை போற்றுதற்குரியது. நாயனார் வெடிப்பில் வெளிப்பட்ட பெருமானைப் போற்றியது நாமே வழிபாட்டில் நாளும் போற்றிச் சொல்லப் பயன்படுத்துவோம்.

    வைகலும் உணவு இலாமை

      மனைப் படப்பையினிற் புக்கு

    நைகரம் இல்லா அன்பின் நங்கை

      கைஅடகு** கொய்து

    பெய்கலத்து அமைத்து வைக்கப்

      பெருந்தகை அருந்தித் தங்கள்

    செய்கடன் முட்டா வண்ணந்

      திருப்பணி செய்யும் நாளில்.

    பொதுவாகவே தவம் செய்யும் முனிவர்கள் முற்றும் துறந்து காடு சென்று தண்ணீரையும், காற்றையுமே உணவாக உண்டு வாழ்வாராம். ஆனால் இல்லறத்திலே வாழ்ந்தும் கணவனும், மனைவியும் எம்பெருமான் மீது கொண்ட பக்தியால் தண்ணீரும் காற்றுமே உணவாக உண்டு தவ வாழ்க்கையை மேற்கொண்டனர்.

    இச்சிவபுண்ணியத்தால் மிகச் சிறப்புற்றவர் இவ்வரிவாட்டாய நாயனார். இவர் தமது பெருஞ்செல்வமெல்லாம் இழந்து, மிகக் கொடிய வறுமை எய்தியும், கூலிக்கு நெல் அறுப்பவர் ஆகி, தாம் கூலியாகப் பெற்ற செந்நெல் எல்லாம் சிவனுக்கு அமுது செய்வித்து, கார் நெல்லைக் கொண்டு தாம் பிழைப்பு நடத்தி வரும் நாளிலும் சிவபெருமானுக்குத் தாம் செய்யும் தொண்டினைக் கைவிடாமல் இருப்பதே சிவனடியார்களின் தன்மை என்பதையும் விளங்கச் செய்கிறார்.

    அடியனேன் அறிவு இலாமை கண்டும்

      என் அடிமை வேண்டிப்

    படி மிசைக் கமரில் வந்து இங்கு

      அமுது செய் பரனே போற்றி

    துடியிடை பாக மான

      தூயநற் சோதி போற்றி

    பொடியணி பவள மேனிப் புரி

      சடைப் புராண போற்றி.

    திருச்சிற்றம்பலம்

    Share
  • தீபாவளித் திருநாள்  சிறப்புடை நாளே!

    தீபாவளித் திருநாள் சிறப்புடை நாளே!

    மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
    மேனாள் தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர்
    மெல்பேண், ஆஸ்த்திரேலியா

    தீயவை அகன்றால் நல்லவை மலரும்
    தீபா வளியின் தத்துவம் ஆகும்
    ஆணவ அரக்கன் அழிந்த நன்னாளே
    ஆனந்தத் தீபா வளியாய் ஆனது

    அதிகாலை அனைவரும் எழுந்துமே விடுவார்
    அக மகிழ்வுடனே நீராடி மகிழ்வார்
    புத்தாடை அணிந்து புத்துணர் வடைவார்
    அத்தனை மகிழ்ச்சியும் வந்ததாய் நினைப்பார்

    தீபா வளியில் தித்திப்பு நிறையும்
    திரும்பிய திசையெலாம் மத்தாப்புச் சிதறும்
    பட்டாசு சத்தம் பரவியே நிற்கும்
    குடும்பங்கள் எல்லாம் குதூகலம் கொள்ளும்

    தீபாவளித் திருநாள்  சிறப்புடை நாளே
    இருப்பாரும் மகிழ்வர் இல்லாரும் மகிழ்வர்
    அவரவர் ஆனந்தம் அவரவர்க்கு உரியதே
    அகமகிழ் வுறுவுதே அனைவர்க்கும் பொதுவே

    பட்டி மன்றம் பாங்காய் நடக்கும்
    பற்பல இடங்களில் இசையும் ஒலிக்கும்
    நாட்டியம் இருக்கும் நல்லுரை இருக்கும்
    முத்தமிழ் யாவும் முத்தாய் ஒளிரும்

    ஆலயம் அனைத்தும் தீபத்தில் ஒளிரும்
    அனைவரும் ஆலயம் நோக்கியே செல்வர்
    அகத்தினில் இருக்கும் அனைத்தையும் கேட்பார்
    அமைதியாய் ஆண்டவன் அடியினைப் பரவுவார்

    அம்மா அப்பா உறவுகள் சேர்ந்து
    ஆலயம் சென்றால் ஆனந்தம் பெருகும்
    அன்பும் அறமும் அகத்தில் அமர்ந்திட
    வேண்டியே நிற்பது நல் வரமாகும்

    தீபா வளியில் தீமைகள் அகன்றிட
    யாவரும் இறையை வேண்டியே நிற்போம்
    கோபங்கள் தவிர்ப்போம் குணைத்தை இருத்துவோம்
    குவலயம் நலமுற வேண்டுவோம் இறையை!

    Share
  • முள்ளை, கல்லை மலரச் செய்வோம்!

    முள்ளை, கல்லை மலரச் செய்வோம்!

    மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
    மேனாள் தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர்
    மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

    முள்ளும் மலரும் உள்ளம் விரிந்தால்
    கல்லும் கரையும் கருணை நிறைந்தால்
    கள்ளம் அகன்றால் கசடு களைந்தால்
    மெள்ள மெள்ள வெளிச்சம் தெரியும்

    சொல்லச் சொல்ல உள்ளம் பதியும்
    மெள்ள மெள்ள உள்ளே நுழையும்
    வாக்கும் போக்கும் மாற முனையும்
    வழியில் தடைகள் விலகி நிற்கும்

    அரக்க எண்ணம் அகல எண்ணும்
    இரக்கம் அங்கே எட்டிப் பார்க்கும்
    தருக்கம் உள்ளே சன்னதம் ஆடும்
    முள்ளும் மலர முயற்சி நடக்கும்

    கள்ளக் குணங்கள் கலங்கி நிற்கும்
    உள்ளம் ஓங்கி அடிக்க முனையும்
    நல்ல எண்ணம் உள்ளே நுழையும்
    முள்ளும் கூட மலர எண்ணும்

    தள்ளும் அனைத்தும் தள்ளி நின்றால்
    முள்ளும் கல்லும் மெல்ல மலரும்
    நல்ல வாழ்வை வாழ எண்ணில்
    முள்ளை, கல்லை மலரச் செய்வோம் !

    Share
  • ஷெல்லி கவிதை மொழிபெயர்ப்பு – 2

    ஷெல்லி கவிதை மொழிபெயர்ப்பு – 2

    Poet Shelly
    தமிழாக்கம் – சக்தி சக்திதாசன்

    Love’s Philosophy

    The fountains mingle with the river
    And the rivers with the ocean,
    The winds of heaven mix forever
    With a sweet emotion;
    Nothing in the world is single;
    All things by a law divine
    In one another’s being mingle—
    Why not I with thine?

    See the mountains kiss high heaven
    And the waves clasp one another;
    No sister-flower would be forgiven
    If it disdained its brother;
    And the sunlight clasps the earth,
    And the moonbeams kiss the sea—
    What are all these kissings worth,
    If thou kiss not me?

    காதலின் தத்துவம்

    ஊற்றுகள் ஓடைகளோடு கலந்து,
    ஓடைகள் ஆறுகளோடு சேரும்,
    காற்றுகள் வானத்தோடு இணைந்து,
    பூமி, கடல், வானம்—all ஒன்றாகும்.
    மலைகள் வானத்தை முத்தமிடும்,
    அலைகள் ஒருவருக்கொருவர் அணைபவைகள்,
    இயற்கை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து வாழ்கிறது—
    நீ மட்டும் என்னை ஏன் தவிர்க்கிறாய்?

    சூரியன் நிலவுக்கு ஒளி தரும்,
    மலர்கள் வாசம் பரிமாறும்,
    அன்பு உணர்வுகள் பரவுகின்றன,
    மனங்கள் ஒன்றாக இணைகின்றன.
    நீ என் இதயத்தைத் தொடாதபோது,
    என் உயிர் ஏன் தனிமையாக இருக்க வேண்டும்?
    இயற்கை கூட இணைந்திருக்கும் போது—
    நீ என் முத்தத்தை ஏன் மறுக்கிறாய்?

    Share
  • பல்லழகன் – பகுதி 3

    திவாகர்

    அவள் புன்னகைக்கிறாள்.

    ‘உங்க பொட்டி பத்திரமா இருக்கு சார்! நான் மட்டும் இல்லே.. இதோ (எதிர் சீட்டில் அம்ர்ந்திருப்பவரைக் காண்பித்து) இவரும், யாரோ இருந்தாலும் கூட என்னை விட ரொம்ப ஜாக்கிரதையா பார்த்துண்டே இருந்தார்.’

    ‘ஆமாங்க.. யாரா இருந்தாலும் யாரோ ஒத்தர்னு சும்மா யார்தான் விடுவாங்க? அதனாலதான் நீங்க யாரோன்னாலும் கூட அப்பப்ப உங்க பொட்டி மேல கண்ணப் போட்டுண்டுதான் இருந்தேங்க. அவள் காதருகே வந்து கிசுகிசுத்தான் ‘ரொம்ப தேங்க்ஸ்ங்க..பணம் நிறைய வெச்சுருக்கேங்க. எல்லாம் இந்த பல்லால சம்பாதிச்சது.. போய் எங்க பெரியப்பாகிட்டே காமிக்கணும். அவரு முன்னாடி கவுரமா தலை நிமிர்ந்து நிற்கணும். அவரு ரொம்ப சந்தோஷப்படுவாருங்க’. ‘ஓ. பெரியப்பான்னா அவ்வளோ பாசமா?’ ‘இருக்காதா பின்னே.. அன்பா அக்கறையா வளர்த்தவர்.. அத்தோட அவரோட சொத்துக்கெல்லாம் நான் வாரிசு. ஆனா இப்போ வரைக்கும் ஒரு பைசா கூட வேணாம்னு சொல்லிண்டுருக்கேன். பணம் என்னங்க பெரிசு?  மரியாதையா மானத்தோடு வாழணும்.. இல்லீங்க?..’ அவள் புன்னகைக்கிறாள்.‘உங்க பல்லுதான் உங்களுக்கு இடைஞ்சலே தவிர உங்க கொள்கை எனக்கு பிடிச்சிருக்கு.. ஆமாம்.. என்ன சாப்பிட்டீங்க?’ ‘இல்லீங்க.. திருவேங்கடகிருஷ்ணமூர்த்திதான் ‘பிரியாணிக்கு ஆர்டர் பண்ணேன்.. சித்த இருடா’ ன்னான்.. ஆனா அதுக்குள்ள இந்தப்பொட்டி விசயம் தெரிஞ்சு ஓடி வந்துட்டேன். பயங்கர பசி.. வண்டியும் கிளம்பிடுச்சு.. அவனைப் பாக்கறதுக்குன்னா திருப்பியும் அத்தனை பெட்டியையும் க்ராஸ் பண்ணிண்டு போகணும்..”’ ‘சரி.. நான் தயிர்சாதம் கொண்டு வந்துருக்கேன்.. மேல பெர்த்ல வெச்சுருக்கேன்.. அதை முதல்ல எடுங்க.. சாப்பிடலாம்..’

    கல்யாண் எழுந்து அவள் வைத்திருந்த உணவுப் பொட்டலத்தை எடுத்தான். பிலாஸ்டிக் பை முடிச்சு பலமாக இருந்தது. சட்டென அப்படியே வாயில் வைத்து தன் தன் தெத்துப்பல்லால் கிழித்து அவசர அவசரமாக அந்த முடிச்சை கழற்றிவிட்டு அதே அவசரத்தில் சாப்பிட ஆரம்பித்தான். அவள் காணச்சகியாமல் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

    ‘அவ்வளோ பசியா? காணாததை கண்டமாதிரி சாப்பிடறீங்க.. எனக்கும் சேர்த்துதான் இந்த தயிர்சாதங்க..’ ‘ஓ ஸாரி.. எச்சில் பண்ணிட்டேன்.. வேற ஏதாவது கொண்டு வந்தீங்களா?’

    அவள் எரிச்சலுடன் பதில் சொன்னாள்.

    “நான் ஒருத்தி சாப்பிட நாலஞ்சு பாக்கெட் சாப்பாடு கொண்டு வருவாங்களா? பரவாயில்லே.. சாப்பிட்டு முடிங்க.. நான் வாழைப் பழம் வெச்சுருக்கேன். சாப்பிட்டுக்கறேன்.” ‘அடடா.. விஜயவாடா தாண்டினப்புறம் வர்ற ஸ்டேஷன்ல இனிமே சாப்பாடு கிடைக்காதுங்க.. இதோ பாருங்க.. உடம்பு ஃபிட்னெஸ்க்கு வாழைப்பழம் நல்ல வேலை செய்யணும். நல்லதுதான்!’ ‘போனா போகறதுன்னு பசியோட இருக்கீங்களே.. ன்னு உங்களுக்கு சாப்பாடு கொடுத்தேன் பாருங்க.. என்னைச் சொல்லணும்.” ‘என்ன அப்படி சொல்லிட்டீங்க? தானத்திலேயே சிறந்த தானம் அன்னதானம்’னு எங்க பெரியப்பா அடிக்கடி சொல்லுவார். நாளைக்குக் காலைல போனவுடனே நீங்க கொடுத்த இந்த அருமையான தயிர்சாத தானம் பத்தி எங்க பெரியப்பாகிட்டே கண்டிப்பா சொல்லுவேன்’

    சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, அவள் வெறுப்போடு பார்க்க ஒரு ஏப்பமும் விட்டு, இருவரும் எழுந்து உறங்க மேல் பெர்த்துக்கு சென்றனர். படுத்துக்கொண்டே கல்யாண் பேச ஆரம்பித்தான்.

    ‘என்னங்க.. நீங்க பல் டாக்டர்தானே.. எதாவது கிலினிக் பிலினிக் வெச்சிருக்கீங்களா?’ ‘பிலினிக் இல்லே கிலினிக் வெச்சுருக்கேன்’ ‘ஆமாம் நீங்க சென்னைல எங்க தங்கறீங்க?’ ‘சென்னைல.. அது சரி! நீங்க எங்க தங்கறீங்க..?’ ‘எங்க பெரியப்பா வீட்டுலதான். ஆக்சுவலா அந்த வீட்டை என் பேருலதான் வாங்கினார்.’

    அவளுக்கு எரிச்சல் வந்தது.

    ‘அதைத்தான் நூறு தடவ சொல்லிட்டீங்களே.. சென்னைல எந்த இடத்துல உங்க பெரியப்பா வீடு இருக்கு?’

    அப்போது லோயர் பெர்த்திலிருந்து.. ‘ஏன்பா.. எங்களைத் தூங்க வுடுங்க..’ என்ற எரிச்சல் குரல் கேட்டது..

     

    தாழ்ந்த குரலில் கல்யாண் அவளிடம் ‘இந்தப் பெரிசுங்களுக்கே கொஞ்சம் பொறாமை அதிகங்க.. கொஞ்சம் சுமாரான அழகிய பொண்ணு நல்ல அழகான வாலிபன்கிட்டே பேசினா போதும்,

    நொய் நொய்யுன்னு வந்துடுவாங்க..’ என்றான்.

     

    ‘நீங்க எப்பவுமே உங்களை கண்ணாடியிலே பாத்துக்க மாட்டீங்களா?’ என்று தாழ்ந்த குரலில் கேட்டாள்.

    ‘ஏனுங்க?’ ‘உங்களை ரொம்ப அழகானவர் ன்னு சொல்லிக்கிறீங்களே.. அதுதான் கேட்டேன்.. அது சரி, அந்த திருவேங்கடகிருஷ்ணமூர்த்திகிட்டே அவ்வளோ நேரம் என்னதான் பேசினீங்க?’.. ‘அதுவாங்க.. அது வேற ஒண்ணும் இல்லீங்க.. அவன் சின்னப்போ பண்ண சேஷ்டையெல்லாம் ஞாபகம் வெச்சு சொன்னான். நானும் ரசிச்சு கேட்டேன்.. அப்புறம்…’

    அவள் கையைக் குவித்து வாயில் வைத்து ஒரு கொட்டாவி  விட்டு அந்தப் பக்கம் திரும்பிப் படுத்தவள் அப்படி திரும்பும்போது.. ‘நீங்க பாட்டுக்கு அப்படியே நிதானமா சொல்லுங்க. நான் ஃபுல்லா கேட்டுட்டு படுத்துடுவேன்’.

    ‘ஓ.. சின்னப்போ விஷயம்லாம் உங்களுக்கும் பிடிக்குமா? இப்படித்தான்…” என்று சொல்லிக்கொண்டே போக, சடாரென அவளைப் பார்த்தான்.

    அவளிடமிருந்து மெதுவாகவும் சீராகவும் சுவாசம் வந்தது என்று புரிந்தது.. அவள் ஏற்கனவே தூங்கிவிட்டாள். அவன் பேச்சு வீண் என்று புரிந்து கொண்ட கல்யாண் நிறுத்தினான்.

    ‘அடிப்பாவி.. கதை சொல்லி கேட்டு தூங்கற பழக்கம் போல.. அதை எங்கிட்டயே காமிச்சுட்டியா..’

    அவனும் வேறு பக்கம் திரும்பினான். அதி வேகத்தில் அந்த ராத்திரியில் அசைந்துகொண்டே அந்த ரயில் சென்று கொண்டிருந்தது. அடுத்த நாள் அதிகாலை சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனில் இருவரும் இறங்கத் தயாரானார்கள்.

     

    அவள் அவனிடம் கேட்டாள்,

    “தூங்கினீங்களா.. நான் நல்லா தூங்கினேன். உங்க திருவேங்கடகிருஷ்ணமூர்த்தி கதை ஃபுல்லா கேட்டேன்.. ரொம்ப சிரிப்பா இருந்தது.. செம்ம காமெடி மனுஷன் இல்ல அந்த திருவேங்கடகிருஷ்ணமூர்த்தி?

    அவன் முறைத்தான்.

    ‘காலங்காத்தாலே ஒரு புத்தம்புது நாளை எதுக்குங்க இப்படி பொய்யோட ஆரம்பிக்கிறீங்க?  நான் பேச ஆரம்பிச்சதுமே நீங்க தூங்கிட்டதை நான் பார்த்தேன்!’

     

    அவள் பேய்முழி முழிக்க ரயில் நிலையம் வர ஆரம்பிக்கும் நிலையில் தன் பெட்டியை எடுத்துக் கொள்கிறான். இறங்கத் தயாராகிறான்..

    ‘ஹெல்லோ நில்லுங்க.. இவ்வளோ தூரம் சிநேகிதமா பழகினோமே.. ஒரு பெண்ணோட சூட்கேஸ் எடுத்துட்டு வெளிய வெக்கலாமுன்னு உங்களுக்குத் தோணலியா?’

    ‘ஆஹா.. எவ்வளோ பெரிய சிநேகிதம்!.. அப்படியே உங்க பெட்டியை தூக்கறேங்க.. ஆமாம் ரயிலில் வரும் சிநேகம் எல்லாம் ரயிலை விட்டு இறங்கினாலே போயிடும்னு சொல்லுவாங்களே… நீங்க யாரோ.. நான் யாரோ.. இதோ இவர் யாரோ’ என தன்னுடை சக பயணியைச் சுட்டிக் காண்பித்தான்.’

     

    ‘அட என்னங்க இப்பிடி சொல்லிட்டீங்க.. நம்மளது சாதாரண ரயில் சினேகமாங்க? எங்க ரவியோட பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட். பெர்சனலா பார்த்தா நம்ம ரெண்டு பேரோட சினேகம் மூணு வருஷத்து சிநேகம். எங்க காலேஜ் கிளாஸ்ல டிஷ்யூ பேப்பர்ல ஆரம்பிச்சுது இல்லயா..?’ ‘ஓ.. அப்படி வரீங்களா? இருங்க! இந்தப் பொட்டியை கீழ வெச்சுட்டு உங்க பொட்டியை வாங்கறேன்.. வேண்டாம்.. இந்த பொட்டியிலே பணம் இருக்கு.. நீங்க உங்க பெட்டியையும் கொடுங்க.. ரெண்டுத்தையும் சேர்த்து எடுத்து வரேன். ‘ ‘நான் கோம்டி..’ ‘என்ன டீஈஈ?’ ‘டீஈஈ இல்லங்க.. டி.. கோம்டி.. ஜிஓஎம்டிஐ..  சரியா சொல்லணும்னா கோமதி’ன்னு எங்க அப்பா பேரு வெச்சாரு.. நான் கொஞ்சம் சிம்பிளா மாடர்னா கோம்டி’ன்னு வெச்சுகிட்டேன், நல்லா இருக்கா..’

    அவன் அவளை பார்த்து சிரிக்கிறான்.. ‘ஆஹா,, பேஷா ரொம்ப நல்லா இருக்கு..’ என்றவன் அவள் பெட்டியைத் தூக்குகிறான்.

     

    ‘சரி வாங்க கோமதி.. சாரி.. கோம்டி. ‘

     

    இருவரும் சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனில் ரயிலில் இருந்து வெளியே வந்தனர். திடீரென சிலர் அவனைத் தேடிப் பதற்றத்துடன் வந்தனர். கல்யாணின் கையைப் பிடித்து அழ ஆரம்பித்தார்கள்.

    ‘அடேய், நம்ம பெரியப்பா போயிட்டாருடா… உனக்குச் சொல்லலாம்னு மொபைல்ல ட்ரை பண்ணினோம்.. ஹவுரா மெயில்லதான் வரான்னு உன் வைசாக் ஃப்ரெண்ட் ரவி’ன்னு ஒத்தன் சொன்னான்.. உன் மொபைல் நம்பர் ராத்திரி பூரா ட்ரை பண்ணினா கூட கம்ப்ளீட்டா எடுக்கலை டா..’

    இன்னொருவன் அவனிடம் அழுதுகொண்டே சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.. ‘அடேய்.. நேத்து காலைலதான் பெரியப்பா சொல்லிண்டு இருந்தாருடா.. இந்த வாட்டி கல்யாண் வரச்சே இந்த சொத்து விஷயம்லாம் பேசி உன் பேர்ல ரெஜிஸ்டர் பண்ணப்போறேன்னு.. ஆனா இப்படி சடார்னு அவரோட வாழ்க்கை முடிஞ்சுடுச்சேடா…”

     

    அதிர்ச்சியுடன் பிளாட்பாரத்திலேயே முட்டிப் போட்டு அமர்ந்தான் கல்யாண். பின் அதே முட்டியில் தன் தலையைக் குனிந்து வைத்துக் கொண்டான். . அந்த பெண் தன் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு தன் இன்னொரு கையால் அவனது முதுகில் தட்டினாள், அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் இறுதியில் இருவரும் தங்கள் வழியில் சென்றனர்தாம்.

     

    கோமதியின் வீடு, அதே நாள்

     

    கோமதி குளித்து முடித்து ஒரு டவலால் தலைமுடியை உலர்த்திக்கொண்டு கிச்சனில் அம்மாவிடம் வந்தாள்

    ‘யாராவது என்னை தேடி வந்தாங்களாம்மா?’ ‘ஆமாண்டி, உன் க்லையண்ட் அந்த உஷாவாமே.. அவ வழக்குக்காகத்தானே நீ வைசாக் போனே? அவ நேத்து உன்னைத் தேடி இங்க வீட்டுக்கே வந்துட்டா.. நீ போன காரியம் என்னாச்சு?’ ‘சக்ஸஸ்மா.. உஷாவுக்கு ஈஸியா விவாகரத்து கிடைச்சுடும். அவ புருஷன் அங்க வைசாக்ல ஒரு சின்ன வீடு,  ஓ இல்லே இல்லே பெரிய வீட்டையே வெச்சுருக்கான். நம்ம சாந்தியோட அண்ணன் ரவி கூட அவங்க வீட்டுலதான் கீழே குடி இருக்கான்.   உஷாவோட இந்த ஊர் புருஷன் வைசாக்ல ஒரு பெரிய பணக்கார பொண்ணைக் கல்யாணம் கூட பண்ணிண்டு வீட்டு மாப்பிள்ளையா சந்தோஷமா வாழறான். போட்டோஸ் வீடியோலாம் எடுத்துண்டு வந்திருக்கேன்..   நிச்சயமா உஷாவுக்கு இது ஹேப்பி நியூஸ்தானே.. உடனடியா விவாகரத்து கிடைச்சுடும். போகட்டும் நம்ம மூலமா நாலு பேருக்கு நல்லது நடந்தா போதும்.’ அம்மா அலுப்புடன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். ‘கோமதி, உன்னை வைசாக் அனுப்பிச்சு பல் டாக்டருக்குப் படிக்கவெச்சு, வீட்டுக்கு முன்வாசல்லயே ஒரு கிளினிக் வெச்சு கொடுத்தா,  உனக்கு எதுக்குடி இந்த அனாவசிய வேலை எல்லாம்! அதுவும் உனக்கு வரும் வேலையெல்லாம் விவாகரத்து பண்ற கேஸாவே வருதா.. அப்புறம் பிராண்ட் விழப் போகுது.. இவகிட்டே விவாகரத்து கேஸ்க்கு போனா அந்தக் கேஸ் சக்சஸ் ஆகிடும்னு’ ‘அம்மா,  நான் என்ன விவாகரத்து வக்கீலா.. இதுதான்மா ஒரு இன்வெஸ்டிகேஷன் ஸ்பெஷலிஸ்ட்டோட வேலை. இதோ பார்.. கிலினிக்ல சாயங்காலம் மூணு மணி நேரம்தான் வேலை பாக்கறேன்.. மீதி நேரத்தை இப்படி உருப்படியா செலவழிக்கறேன். பணத்துக்கு பணமும் வருது.. மனசுக்குத் திருப்தியும் கிடைக்குது..’

    இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே பால்கனியில் வருகிறாள். எதிர்வீட்டில் இருந்த கூட்டம் பார்த்து அம்மாவை ஆச்சரியமாக கேட்கிறாள்.

    ‘என்னம்மா.. எதிர்வீட்ல ஒரே போலீஸ் கூட்டமா இருக்கு? அந்த கந்தசாமி போயிட்டானா?‘ ‘சாதாரணமா அவன் போகலடி.. யாரோ ஒருத்தன் கொலை பண்ணிட்டானாம்’.. ‘கொலையா?’ என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.. ‘கடவுளே.. எப்படிம்மா?’ ‘ஆமாண்டி.. கொலைதான்.. இப்போ காலம் ரொம்பவே மாறிப்போச்சு. மனுஷனுக்கு சாவு கூட நிம்மதியா வராது இல்லே..’ ‘காலையிலேர்ந்து இது ரெண்டாவது சாவு கேஸ் கேட்கறேன்.. சென்ட்ரல் ஸ்டேஷன்ல வந்து கால் வெக்கறேன்.. என் கூட வந்தவனோட பெரியப்பா  நேத்து சாயங்காலம் போயிட்டாருன்னு இந்த ஆள் வண்டியை வுட்டு இறங்கறச்சேயே வந்து சொன்னாங்க.. பாவம் ரொம்ப. நல்ல மனுஷன்..’ ‘அப்படியாடி.. யாருடி அவன்?’ ‘அம்மா.. அந்த ஆள் நம்ம ரவியோட பார்ட்னர்தான்மா.. அத்தோட எங்க காலேஜ்’ல ஒரு ஆளு பல் மாடலிங் பண்ண வருவாரும்மா.. என் கூடத்தான் வண்டி ஏறினாரு..’ ‘பல் மாடலிங்ன்னா என்னம்மா? ‘அப்நார்மல் பல் உள்ளவங்களை பிடிச்சி எங்க கிளாஸ்ல பிராக்டிகல்ஸ் பண்ணுவோம். இந்த ஆளுக்கு தெத்துப்பல்லு ரெண்டு.. அதை வெச்சு எங்ககிட்ட காமிச்சு மாடலிங் நிப்பான். ஒரு மாடலிங்க்கு பத்தாயிரம் சார்ஜ் பண்றாம்மா.. பல்லைக் காட்டி பொழைக்கிறான்னு பொதுவாச் சொல்லுவாங்க.. ஆனா. இவன் கில்லாடி.. தனக்கு வந்த தெத்துப்பல்லை வெச்சே ஆயிரம் ஆயிரம் சம்பாதிக்கிறான்மா’ ‘இருடி.. அப்போ அவன் பேரு கல்யாண் தானே?’ ‘ஆமாம்மா..’ கோம்டி ஆச்சரியப்பட்டாள்.

     

    தொடரும்

     

    Share
  • எல்லாமே வெறுமையாய் எங்களுக்குத் தெரிகிறது!

    எல்லாமே வெறுமையாய் எங்களுக்குத் தெரிகிறது!

    மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
    மேனாள் தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர்
    மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

    பிள்ளைகள் பிறந்தார்கள் பேரின்பம் கொண்டோம்
    அள்ளவள்ளக் குறையா ஆனந்தம் அடைந்தோம்
    எல்லாமே எங்களுக்கு வந்ததாய் நினைத்தோம்
    இன்பத்தில் மூழ்கி  கனவுகளில் மிதந்தோம்

    ஒவ்வொரு பருவத்தையும் உளமிருத்தி ரசித்தோம்
    ஓடுவதை பாடுவதை உவப்போடு பார்த்தோம்
    கள்ளமிலாச் சிரிப்பினிலே கட்டுண்டு போனோம்
    கனியமுதே கற்கண்டே எனக்கொஞ்சி மகிழ்ந்தோம்

    மார்பினிலும் தோளினிலும் மடிமீதும் தாங்கி
    மலரான முகத்தை வாஞ்சையுடன் பார்த்து
    காதலித்துக் காதலித்துக் கரைந்துருகி நின்று
    கண்ணுக்குள் மணியாக எண்ணியே வளர்த்தோம்

    விழுந்திட்டால் துடிப்போம் எழுந்திட்டால் தெளிவோம்
    அழுதிட்டால் அணைப்போம் அயர்ந்திட்டால் சோர்வோம்
    சிரித்தபடி இருக்க சேவிப்போம் இறையை
    சிறந்த செல்வமாக பிள்ளைகளை நினைப்போம்

    படிக்கவும் வைத்தோம் பட்டங்களும் பெற்றார்
    பக்குவமாய் திருமணமும் செய்துமே வைத்தோம்
    படிப்புக்கு ஏற்ற பதவிகளும் பெற்றார்
    பார்த்துமே நாங்களும் பரவசம் அடைந்தோம்

    வசதிகள் நிறைய வளமாக வாழ்ந்தார்
    வளமான நாங்கள் கிழடாகப் போனோம்
    பெற்றெடுத்த செல்வங்கள் பேணிடுவார் என்று
    எதிர்பார்த்த நாங்கள் ஏமாந்து போனோம்

    ஏணியாய் இருந்தோம் தோணியாய் இருந்தோம்
    ஏறினார் பயணித்தார் இயன்றவரை உதவினோம்
    ஏணியை மறந்தார் தோணியை மறந்தார்
    ஏக்கத்தில் இப்போது இருக்கிறோம் நாங்கள்

    கொஞ்சிய நினைவுகள் நெஞ்சிலே இருக்கிறது
    அஞ்சியே வாழுகிறோம் அழுதுமே நிற்கிறோம்
    எதிர்பார்ப்பு எங்களை ஏமாற்றி விட்டது
    எல்லாமே வெறுமையாய் எங்களுக்குத் தெரிகிறது!

    Share
  • ஜி.டி.நாயுடு பெயர் சர்ச்சை – தீர்வு என்ன?

    ஜி.டி.நாயுடு பெயர் சர்ச்சை – தீர்வு என்ன?

    அண்ணாகண்ணன்

    விஞ்ஞானி ஜி.டி.நாயுடு பெயர், சமூக வலைத்தளங்களில் படாத பாடு படுகிறது. இதைச் சற்று ஆழ்ந்து பார்ப்போம்.

    முதலில் இவர் விஞ்ஞானி இல்லை என்பவர்களுக்காக. எதையேனும் கண்டுபிடித்தவரைத் தான் விஞ்ஞானி என அழைக்க வேண்டும் என்பது இல்லை. விஞ்ஞானச் சிந்தனையும் அணுகுமுறையும் கொண்டு, பல்வேறு படிநிலைகள் கொண்ட இந்த மிகப் பரந்த துறையில் எந்த நிலையில் பணிபுரிந்தாலும் அவரை விஞ்ஞானி என அழைக்கலாம். மத்திய அரசின் டி.ஆர்.டி.ஓ. உள்ளிட்ட துறைகளில் சயின்டிஸ்ட் என்பது ஒரு பதவியின் பெயர். அந்தப் பதவியில் இருந்தாலே அவரை விஞ்ஞானி என்று அழைக்கலாம். இளநிலை விஞ்ஞானி, முதுநிலை விஞ்ஞானி என்றெல்லாம் பதவிகள் உண்டு. ஜி.டி.நாயுடு, மிகக் குறைந்த வளங்களையும் வாய்ப்புகளையும் வைத்துக்கொண்டு, எத்தனையோ கருவிகளை இந்தியாவுக்கு ஏற்ற வகையில் உருவாக்கியுள்ளார். அவரைத் தாராளமாக விஞ்ஞானி என அழைக்கலாம்.

    ஜி.டி. என ஆங்கிலத்தில் ஏன் வைக்க வேண்டும்? கோபால்சாமி துரைசாமி எனத் தமிழில் வைக்கலாமே எனச் சிலர் சொல்கிறார்கள். வைக்கலாம் தான். ஆனால், இதே போன்ற கொள்கையை எல்லோருக்கும் எல்லா இடங்களிலும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். அதற்கு நாம் ஆயத்தமாய் இருக்கிறோமா என்பதே கேள்வி. இன்றும் எம்.ஜி.ஆர்., என்.டி.ஆர்., டி.எம்.எஸ்., எம்.எஸ்.வி…. எனப் பலரும் ஆங்கிலச் சுருக்கப் பெயர்களுடன் அழைக்கப்படுகிறார்கள். அந்தக் காலத்தில் ஆங்கில முதலெழுத்துகளைக் கொண்டு எழுதுவதும் அழைப்பதும் பெருவழக்காக இருந்தது. பின்னர் அதுவே அவர்களின் அடையாளமாய் ஆனது. ஜி.டி.யையும் அந்த வரிசையில் தான் நாம் வைக்க வேண்டும். காலத்தின் அடையாளமாக, ஒரு காலக்கட்டத்தின் போக்காக இதைக் கருத வேண்டும். அதை அப்படியே வைப்பதே எல்லோருக்கும் புரியும்.

    நாயுடு என்ற சாதிப் பெயரை ஏன் வைக்க வேண்டும் எனப் பலரும் கேட்டிருக்கிறார்கள். உ.வே.சாமிநாதர், வ.உ.சிதம்பரம் என இதர பெயர்களில் உள்ள சாதிப் பெயர்களை நீக்கியது போல் இதையும் நீக்க வேண்டியது தானே எனக் கேட்கிறார்கள். நியாயமான கேள்வி. ஒரு கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டால், அதை எல்லா இடங்களிலும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். சரோஜினி நாயுடு என்ற பெயரை இன்று கவிக்குயில் சரோஜினி தேவி என எழுதுவதைப் பார்க்கிறேன். ராமசாமி நாயக்கர், காமராஜ் நாடார், வ.வே.சு.ஐயர் என அழைத்தவர்களை இன்று பெரியார், காமராஜர், வ.வே.சு. என அழைப்பது போல், முன்னோடி ஜி.டி. என அழைக்கலாம். நாம் எப்படிச் சொல்கிறோமோ அப்படித்தான் நமக்குப் பின்வரும் தலைமுறையினர் அழைக்கத் தலைப்படுவார்கள். எனவே இதில் தெளிவான ஒரு கொள்கையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

    ஜி.டி.நாயுடு பெயரையே வைத்திருக்கக் கூடாது, வேறு பலர் பெயர்களை வைக்கலாமே என்றும் சிலர் கேட்டிருக்கிறார்கள். இத்தகைய கருத்துகளை ஆளும் தரப்பினர் ஆக்கப்பூர்வமாகக் கருத வேண்டும். புயலுக்குப் பெயர் வைக்க ஒரு குழு அமைத்து, எல்லா நாடுகளுக்கும் வாய்ப்பு வழங்கியுள்ளார்கள். அதுபோல், பொதுத் திட்டங்களுக்கு யார் யார் பெயரை வைக்கலாம் என அரசு கேட்கலாம். எல்லோரும் பரிந்துரைகளை வழங்கலாம். அனைத்துப் பரிந்துரைகளும் பரிந்துரைத்தவர் பெயர்களும் அதற்குரிய காரணங்களும் இணையத்தில் ஏற்றப்பட வேண்டும். குறிப்பிட்ட பகுதிக்கு, திட்டத்துக்குப் பங்களித்தவர் பெயர்களையும் வைக்கப் பரிசீலிக்கலாம். ஒரே பெயரை மீண்டும் மீண்டும் வைப்பது, தங்கள் தலைவர் பெயர்களை மட்டும் வைப்பது என்பது மக்களாட்சிக்கு அழகு இல்லை. நடுநிலையுடன் பெயர்களைப் பரிசீலித்து, தேவைப்பட்டால் இணையத்தில் வாக்கெடுப்பு நடத்தி இதற்குரிய முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும். இந்த நடைமுறை முழுவதும் ஒளிவு மறைவின்றி, திறந்த புத்தகமாக எவரும் காணும் வகையில் இருக்க வேண்டும்.

    ஜி.டி. என்ற ஆளுமையை வெறும் சாதியக் குறிப்புக்குள் அடைக்கக் கூடாது. சாதியை விட அவரது சாதனைகளே முன்னிறுத்தப்பட வேண்டும். அவரது பணிகளிலிருந்து ஊக்கமும் உத்வேகமும் பெறுவதே நம் நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

    ஆளும் தரப்பினர் எந்தப் பெயரை வைத்தாலும் மக்கள் ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே அது நிலைபெறும். இப்படிப் பெயர் மாறிய பாலங்கள், ஊர்கள், ஆள்கள் பெயர்கள், நம்மிடையே அதிகம் உள்ளன. எனவே, மக்கள் அனைவரும் ஜி.டி.பாலம் என அழைக்கத் தொடங்கினால், நாயுடு என்ற பெயர் நாளடைவில் மறைந்துவிடும். ஜி.டி.பாலம் ஒன்னு கொடுங்க, ஜி.டி.பாலத்துல ஏறிக்கிட்டு இருக்கேன், ஜி.டி. பாலத்துக்குக் கீழ இடது பக்கம் திரும்புங்க என ஒவ்வொரு வாய்ப்பிலும் கூறினால், அதுவே நிலைபெறும். எனவே, இதில் முடிவு எடுக்க வேண்டியவர்கள் மக்களே.

    Share
  • பல்லழகன் – பகுதி 2

    திவாகர்

    “சார்.. சார்.. அப்படியெல்லாம் சொல்லலாம்மா.. நீங்க உங்க லெவலே வேற.. கொஞ்சம் டிக் பண்ணிக் குடுங்க சார்.. நான் என் ஃப்ரெண்டைப் பார்க்க போய்டுவேன்.”

     

    TTE பரிதாபமான உணர்வுடன் அவனைப் பார்த்தார். அவனிடம் இருந்து டிக்கெட்டை பறித்து.. சரி பார்த்தார்.

     

    “சரி! அடையாள அட்டை ஆதார்.. ஆதார் அட்டை காமி?”

     

    “அந்தப் பொண்ணுகிட்டே கேக்கலியே” என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் பர்ஸைக் கழற்றி கார்டைக் காட்டினான்.  அதைக்கூட அவர் பார்க்காமல் அலட்சியம் காட்டினார்.

     

    “இருக்கு இல்லே?.. நான் என் கடமை ஐ செய்யணும்.. சரி சரி, நீ போய் உன் சீட்டுல உட்கார்ந்துக்கோ..”

     

    “தேங்க்ஸ் சார்!”

     

    கல்யாண் கம்பார்ட்மெண்ட் உள்ளே சென்று அந்தப் பெண் எதிரில் அமர்ந்தான். அவள் அவனை ஒரு மாதிரியாக லேசாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், அவன் சிரித்தான். சட்டென்று அந்தப் பெண் அவனது தெத்துப் பற்களைக் கண்டு பயந்து, கைகளைக் கூப்பிக் கேட்டாள்.

    “சார்.. நீங்களும் சென்னைதான் வரீங்க இல்லயா?”

    “ஆமா”

    “சார்.. நாம ரொம்ப தூரம்  சேர்ந்து டிராவல் பண்ணியாகணும். கொஞ்சம் சிரிக்காம..“

    “கொஞ்சம் கஷ்டம்தாங்க.. ஆனா கவலையே படாதீங்க.. வண்டி கிளம்பினதும் நான் என் நண்பன்….”

     

    அவள் உடனே பதிலளித்தாள்.

    திருவேங்கட கிருஷ்ணமூர்த்தி. S1 கோச்..

    “ஹய்யோ! நீங்க கவனீச்சங்களா..”

     

    “நான் எதுக்கு கவனிக்கணும்? அதான் ஊரே கேக்கறமாதிரி ரெண்டு பேரும் கத்தி பேசினீங்களே..”

    “ஆமாமாம்.. அவன் குரல் கொஞ்சம் பெரிசு..”

     

    “அது சரி, ரவியை எவ்வளவு நாளா தெரியும்.. என் ஃப்ரெண்டோட அண்ணன் அவன்.. சென்னைக்கு வாடான்னு சொன்னா வரவே மாட்டேங்குறான்..”

     

    “ஓ.. ரவி என் ஃப்ரெண்ட். என் தொழில்ல கூட பார்ட்னர்.  அவனும் நானும் ஒரே வீட்லதான் இருக்கோம்..”

     

    “காலைல அவன் வீட்டுக்கு வரச்சே நீங்க இல்லே.. ஒருவேளை நீங்க இருந்தீங்கன்னா எங்களோட வேலை முடிஞ்சிருக்குமான்னு சொல்லமுடியாது. நல்லகாலம் நீங்க இல்லே..” அவள் புன்னகைத்தாள்.

     

    “இந்த திருவேங்கடகிருஷ்ண மூர்த்தி கூட..” அவன் சொல்லும்போதே இடைமறித்தாள்.

     

    “அவர் இருக்கட்டும்ங்க.. ஆனா உங்களை ஏன் தெத்துப்பல்லன்’னு கிண்டல் பண்ணி கூப்பிடறாரு? ஒருத்தர் குறையை சொல்லி அப்படி கூப்பிடறது தப்பு..”

     

    “அய்யய்ய.. சின்ன வயசுலேர்ந்து இது இருக்கு.. அப்பவே எல்லா ஃப்ரெண்ட்ஸும் அப்படித்தான் கூப்பிடுவாங்க. ஒருவாட்டி நான்  திருவேங்கட கிருஷ்ணமூர்த்தியை ‘நொண்டி’ன்னு கூப்பிட்டுட்டேன். அதை எங்க பெரியப்பா ஒருதடவை பார்த்துட்டாரு., அவருதான் எங்க பள்ளிக்கு தினசரி வந்து அழைச்சுண்டு போவாரு, அவரு அப்போ எனக்கு புத்தி சொல்ல ஆரம்பிச்சுட்டாரு. நீங்க இப்போ சொன்ன மாதிரியே ‘உடம்புல குறை உள்ளவங்களை அப்படியெல்லாம் கிண்டலா சொல்லிக் கூப்பிடக்கூடாதுடா”ன்னு சொன்னாரு. ஆனா இந்தத் தெத்துப் பல்லுங்க எனக்குக் குறை இல்லையே..”

     

    “பெரியப்பா நல்ல பெரியப்பா..”

     

    ‘ஆமாங்க எனக்கு அவர்தான் எல்லாமே. எங்க அப்பாவும் அம்மாவும் என் சின்ன வயசுலேயே மேல போனதுக்கப்புறம் எனக்கு எல்லாமே எங்க பெரியப்பாதான்.’ “ஓ! ஸாரி, ஆனா சுவாரஸ்யமா பேசறீங்க.. அது சரி, நான் உங்களை எங்கேயோ பார்த்துருக்கேனே.. எங்க எப்படி பார்த்தேன்னு ஞாபகம் இல்லே.. நீங்க வைசாக்ல இருக்கீங்களா?” “இப்போ இல்லே.. சென்னைதான். ஆனா வைசாக்’லதான் பிஜி படிச்சேன்..?” “எங்கே? கீதம் காலேஜ்லயா?  நான் கீதம்தான் படிச்சேன்” “கீதம் காலேஜ்?… ம்.. எனக்கும் பிடிக்கும்.. ஆனா அங்கே இல்லே”. “நான் அப்போ உங்களை எங்கே பார்த்திருக்கேன்?” “கீதம் காலேஜ்லேயே பார்த்திருக்கலாம். எனக்கு அங்கே ஒரு விருது கிடைச்சுது. அதுக்கு வந்திருக்கேன்.. அங்க நிறைய கேர்ள்ஸ் என் கையைப் பிடிச்சுக் குலுக்கிப் பாராட்டினாங்க.. நீங்க கூட அப்படி கையைக் குலுக்கியிருக்கலாம்… அப்போ பார்த்திருக்கலாம்” “ஊம்ஹும்.. ஆஹா.. ஞாபகம் வந்துடுச்சு. நீங்க நான் என் ஃபைனல்ஸ் முடிக்கறபோது என் கிளாஸ்க்கு வந்து இருக்கீங்க. உங்களை நிக்க வெச்சு எங்க ப்ரொஃபசர் பிராக்டிகல்ஸ் சொல்லிக் கொடுத்தாரு”

    //அவள் நினைவுகள் பின்னோக்கி செல்கிறது. கீதம் காலேஜ் மெடிகோஸ் வகுப்பறையில், கல்யாண் மாணவர்களுக்கு முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தான். பேராசிரியர் கையில் தடியுடன் கல்யாணிடம் கேட்டார்.

    “தம்பி வாயை நல்லா திறந்து வெச்சுக்கோ..”பின்னர் மாணவர்களிடம் பேசினார். “இங்கே நல்லா பாருங்க.. இவரோட ரெண்டு பல்லுங்க அசாதாரணமா முன்னாடி வந்துருக்கு. இதுக்கு இங்க்லீஷ்ல மிஸ்-அலைன்னுட் டூத்.. அல்லது க்ரூகெட் டூத்ன்னுமாங்க ஆனா அது ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா ஃபிக்ஸ் ஆகியிருக்கு பார்த்தீங்களா. குழந்தையா இருக்கறச்சயே இந்த மாதிரி பல்லுங்களை  வெளியே எடுத்தா அவருக்கு ஒரிஜினல் பல்லுங்க மறுபடியும் ஈஸியா வளர்ந்துடும். ஆனா குழந்தையா இருக்கறச்சே இந்தப் பல் வளர்ச்சி ரொம்ப ஸ்லொ இல்லையா.. அத்தோட தினம் குழந்தைகளை நாம பார்த்துண்டே வளர்க்கறதுனாலே அந்தத் தெத்துப்பல்லு குறையெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாது. ஆனா வயசு வந்தவுடனே இந்த தெத்துப் பல்லுங்களை எடுக்கணும்னா அது ரொம்ப ரொம்ப கஷ்டமான ஆபரேஷனா மாறி சில சமயம் கண்ணுக்கே அது அபாயமாயிடும்.. அத்தோட வலுவான அடிப்பாகம் இருக்கறதினாலே இந்த ரெண்டு பல்லை எடுக்கும்போது மீதி உள்ள பல்லெல்லாம் ஆட்டம் காண்பிக்கும். இந்த மாதிரி பல்லு அதுவும் தெத்துப் பல்லு  ஆபரேஷன் பண்றது அதாவது க்ரூக்கட் டூத் ஆபரேஷன் எப்படின்னு அடுத்த கிளாஸ்ல பாக்கலாம்  மாணவர்களே!.. வாங்க எல்லாரும் வரிசைல நில்லுங்க. ஒரு வலுவான தெத்துப் பல் எவ்வளோ ஸ்ட்ராங்கா இருக்கும்னு நேர்லயே பார்த்து நீங்கள்லாம் தெரிஞ்சுக்கணும்னுதான் இவரே வந்துருக்கார்.   இதோ டிஷ்யூ பேப்பர் நிறைய வெச்சுருக்கேன். இந்த பல்லுங்களை கொஞ்சம் ஆட்டிப் பாருங்க. எவ்வளோ ஸ்ட்ராங்குன்னு தெரியும்”

    அனைத்து மாணவர்களும் முன்னால் வந்தனர்.  ஒரு மாணவன் கேட்டான்.

    ‘சார், அந்த ஆளு இன்னிக்கு பல்ல தேச்சாரா’ன்னு கேளுங்க சார்!’

    எல்லோரும் சிரிக்க, பேராசிரியர் அவங்களை ‘சைலண்ட்’ன்னு சொல்லிவிட்டு பேசுகிறார்.

    “ஸ்டூடன்ட்ஸ்,  நம்ம ப்ரொஃபெஷனல்ல மாஸ்க் போடணும்கிறது ரொம்ப கட்டாயம். எல்லாரும் அவங்கங்க மாஸ்க் போட்டுண்டு இவரோட பல்ல ஆட்டிப் பாக்கலாம்.”

    எல்லோரும் வருகிறார்கள். இந்த பெண் கோம்டியும் கூடவே அவள் தோழியும் சேர்ந்தே வந்து ஒருத்தி டிஷ்யூ பேப்பரை எடுத்து அவன் பல்லைக் கையால் ஆட்டும்போது இன்னொருத்தியும் சேர்ந்து அதைத் தொடும்போதுதான் டிஷ்யூ பேப்பரின் ஒரு பகுதி அவன் வாய்க்குள் போய்விடுகிறது. அவன் சற்று இருமுகிறான்.

    “ஓ.. மன்னிக்கவும்!”  கோம்டி பரிதாபமாகப் பார்த்து சொல்லிவிட்டுப் போக, மற்ற மாணவர்கள் சிரிக்க கல்யாண் வருத்தப்பட்டுகொண்டே பேராசிரியரிடம் வருகிறான்.

    “பிச்சைக்காசு பாத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு எப்படியெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருக்கு.. டிஷ்யூ சாப்பிட வைக்கிறாங்க சார்!”

    பேராசிரியர் அவனை உரிமையுடன் பார்க்கிறார்.

    “இதோ பார் கல்யாண்.. அஞ்சு நிமிஷ வேலை. உனக்குப் பத்தாயிரம் வருது.. இன்னும் நிறைய வகுப்பு எடுக்கணும்.. உனக்கு நிறைய பத்தாயிரம் வரும் இல்லே.?. டேக் இட் ஈஸி மை டியர் பாய்!!”

    காட்சி இப்போது ரயில் பெட்டிக்கு மாறுகிறது.

    “ஆஹாங்.. ஞாபகம் வந்துடுத்து. மூணு வருஷம் முன்னாடி நான் ஃபைனல்ஸ் பண்றச்சே எங்க கிளாஸ்ல நீங்க உங்க அழகான பல்லைக் காட்டி மாடலிங் பண்ணீங்க இல்லே.. டிஷ்யூ பேப்பரை உங்க வாயில போட்டவ நான்தான் சார்..” “எனக்கு கூட இப்ப நினைவு வர்றதுங்க.. என் பொழப்பை பாத்தீங்களா.. எங்க பெரியப்பா பெரிய பணக்காரருங்க.. அப்படியும் நானே சுயமா சம்பாதிச்சு என் செலவுக்குப் பாத்துக்கணும்’னு ஒரு ஒரு..கொள்கைங்க.” “ஏன் சார்.. இப்போதான் மாடர்ன் எக்யூப்மென்ட்ஸ்லாம் வந்தாச்சே.. நீங்க சென்னைல என் கிளினிக் வாங்க.. நானே சுத்தமா இந்த ரெண்டு பல்லையும் எடுத்துடறேன்.. அதே சைஸ்ல புதுப்பல்லு ரெண்டும் பெர்மனென்ட்டா கட்டித் தர்றேன்..” “ஐய்யய்யோ.. அது மட்டும் முடியாதுங்க.. இன்னும் ரெண்டு வருஷம் இந்த பல்ல இப்படியே வெச்சேன்ன என்னை மகாலட்சுமி தேடி வருவாள்ன்னு வைத்தீஸ்வரன் கோயில் நாடி ஜோசியத்துல சொல்லியிருக்கு.. அப்படி வந்த மகாலஷ்மி ஒரு அதிர்ஷ்ட தேவதையை என்னோடயே இருக்கவெப்பான்னு சொல்லியிருக்கான் மேடம். அப்படி அதிர்ஷ்டம் கொடுக்கப்போற பல்லை எவனாவது எடுப்பானா? நீங்களே பாத்தீங்களே.. இந்த பல்லை நான் பல் காலேஜ்ல போயி மாடலிங் ஒரு தடவை காமிச்சா சுளையா பத்தாயிரம் வருது.”

    ரயில் பின்பெட்டியில் யாரோ ஒருவர் ‘அனகாபள்ளி ஒஸ்துந்தி’ எனப் பேசும் குரல் மட்டும் கேட்கிறது. உடனே அவள் சிரிக்கிறாள்.

    “இந்த அனகாபள்ளிங்கிற வார்த்தை மாத்திரம் ரவியும் நீங்களும் ஆயிரம் தடவை இன்னிக்கு சொல்லிட்டீங்க. ரவி கூட அனகாபள்ளி வந்திருப்பான்னு நினைக்கிறேன்.”

    “ஓ!அனகாபள்ளி வந்துடுத்தா?” கல்யாண் ஜன்னல் வழியாகப் பார்க்கிறான்.

    ரயில் அனகப்பள்ளி நிலையத்தை நெருங்குகிறது. சட்டென்று இருக்கையில் இருந்து எழுந்து அவளிடம் சொன்னான்.

    “ஏங்க,, கொஞ்சம் இந்த பெட்டியை பாத்துக்குங்க.. நான் இந்த எஸ்1 கோச்ல” “திருவேங்கடகிருஷ்ணமூர்த்தியை பாக்க போறீங்க.. போங்க சார்.. உங்க பொட்டியை நான் பாத்துக்கறேன்..”“தேங்க்ஸ்ங்க!”

    அனகபள்ளி வந்ததும்  அவன் அவன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து சென்றதும், வண்டி அதிக நேரம் நிற்காமல் கிளம்பியது. அவள் கையில் ஒரு புத்தகத்தைப் பிரித்து வைத்துக் கொண்டுப் படிக்க ஆரம்பித்தாள்.. கல்யாண் உடனே வரவில்லை.

    ரயில் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. நேரம் போகிறது. பக்கத்தில் இருந்த ஆசாமி இந்தப் பெண்ணிடம் பேசுகிறான்.

    “ஏம்மா நம்ம ஆள் இன்னும் வரல்லே.. பொட்டியை மட்டும் பார்த்துக்கச் சொல்லிட்டு இத்தனை நேரமா?” “நம்ம ஆளா?.. அது சரி, உங்களுக்கு ஏன் சார் அந்தக் கவலை.. பெட்டியைப் பாத்துக்கச் சொல்லியிருக்காரு.. பொட்டி பத்ரமா இருக்கான்னு பாக்கறது மட்டும்தான் நம்மோட பொறுப்பு.. எப்போ வேணாம்னாலும் வரட்டுமே.”. “அதுவும் சரிதான்மா.. மெட்ராஸ் வந்தா நாம பாட்டுக்கு இறங்கிடுவோம்.. உங்க சினேகிதரோட அந்தப்  பொட்டிதான்..”  “யார் சார் சினேகிதர்? இந்த தெத்துப் பல்லு ஆளா? ரயில் சினேகிதம்லாம் ரயில்ல இறங்கற வரைக்கும்தான்..” “ஓ.. அதுவும் சரிதான்” “ஸார் நியாயமா மெட்ராஸ் வரைக்கும்தான் நம்மாலே பாத்துக்கமுடியும்.. அப்பறம் இந்த பொட்டியைப் பத்தி நமக்கென்ன அக்கறை? அது யார்கிட்டே போனா நமக்கென்ன?” ‘ஆமாம்மா! நீங்க யாரோ.. நான் யாரோ.. அவர் யாரோ.. இந்த டிரெயின்ல வர்ர பாஸெஞ்சர்லாம் யார் யாரோ…. ஏதோ ரயில்ல இப்படி கொஞ்சநேரம் உட்கார்ந்து ஒத்தரை ஒத்தர் பாத்துக்கறோம்.. ஸ்டேஷன் வந்ததா.. நாம யாரோ.. அப்படியே இறங்கிப் போய்க்கொண்டே இருப்போம்..’

    ரயில் வேகம் காட்டி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. கோம்டி தன் புத்தகத்தைப் பிரித்து அதில் மூழ்கி  விடுகிறாள். விஜயவாடா வந்ததும், அதுவும் ரயில் நகர ஆரம்பித்ததும்தான் கல்யாண் பதற்றத்துடன் அங்கே வருகிறான்.

    “எங்க,  என் பெட்டி இருக்கா?.. நான் அப்படியே அங்கயே பேசிண்டு இருந்துட்டேன். விஜயவாடா ஸ்டேஷன்ல எனக்காக திருவேங்கிடகிருஷ்ணமூர்த்தி பிரியாணிக்கு ஆர்டர் போட்டான். அப்போதான் பெரிய சப்தம்.. அங்கே யாரோ திருடன் ஒத்தன் யாரோட பெட்டியையோ தூக்கிட்டாங்களாம்.. அப்போதான் இன்னோர்த்தன் சொன்னான்.. இப்போதான் ஏசி கம்பார்ட்மென்ட்ல கூட ஒரு பெட்டியை யாரோ பறி கொடுத்தாங்க’ன்னு சொன்னான். அவ்வளவுதான்.. ஓடி இங்கே வந்துட்டேன்” அவன் மூச்சு வாங்குகிறது.

    தொடரும்

     

    Share
  • பெரிய புராணம் எனும் பேரமுதம் – பகுதி 12

     

    63 நாயன்மார்கள் வரலாறு 11. மானக்கஞ்சறார்

     

     

    மேலாறு செஞ்சடை மேல்

      வைத்தவர் தாம் விரும்பியது

    நூலாறு நன்கு உணர்வார்

      தாம் பாடு நோன்மையது

    கோலாறு தேன் பொழியக் கொழுங்

      கனியின் சாறு ஒழுகும்

    காலாறு வயல் கரும்பின்

      கமழ் சாறூர் கஞ்சாறூர்.

    மானகஞ்சார நாயனார் எத்தகைய புண்ணிய பூமியில் அவதரித்திருக்கிறார் என்பதை சேக்கிழார் பெருமான் வாயிலாக அறியத் தருகிறார். கங்கை ஆற்றினை தம் சடையிலே தரித்துள்ள சிவபெருமானார் விரும்பி உறையும் ஊர் கஞ்சாறு. ஊரின் தன்மையையும், தேனொழுகும் கனிகளின் இனிமையும் நிறைந்த ஊராம்.

    வேளாளர் குலம் மிகச் சிறப்புற்றிருக்கும் ஊரும் இதுதான். இந்நாயனார் இக்குலத்தின் தலைவராக மட்டுமல்லாமல் சோழ மன்னரின் படைத்தளபதியாகவும் விளங்கியவர். அனைத்திற்கும் மேலாக சிவமே மெய்ப்பொருள், சிவமே சகலமும் என்றுணர்ந்த மிகச்சிறந்த சிவனடியாராகவும் விளங்கியவர். சிவனடியார்களைச் சிவம் என்றே போற்றுவதோடு, மிகச்சிறந்த கொடையாளியாகவும் இருந்த  தகைமையாளர் இந்நாயனார். ஆனாலும் இத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்தவருக்கு ஒரு மகவு இல்லையென்ற குறையும் இருந்தது. அதனால் எம்பெருமானை நினைத்து தவம் மேற்கொள்ளவும் செய்தார். பெருமான் கருணையால் மானகஞ்சாறரின் துணைவியாருக்கு ஒரு அழகிய பெண் குழந்தையும் பிறந்தது. நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து வந்த அப்பெண் திருமணப் பருவத்தை அடைந்தாள்.

    நீலகண்டப் பெருமான் மீது மாறாத அன்பு கொண்ட ஏயர்கோன் கலிக்காமர் என்ற மணமகனுக்கு மணம் பேச முதியோர் சிலர் வந்தனர். மானக்கஞ்சாறரும் இந்தத் திருமணத்திற்கு இசைவு தெரிவித்தார். பெருமங்கலம் என்ற தமது ஊரிலிருந்து மணமகள் இல்லம் நோக்கி புறப்படுகிறார் மணமகன் ஏயர்கோன் கலிக்காமர். திருமணக்கோலத்தில் மிளிர்ந்த மணமகள் வீடும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் மிதந்தது. செல்வச் செழிப்பு மிக்க நாயானாரும் தம் செல்வ மகளின் திருமணத்தை ஊரே மெச்சும் அளவிற்கு சீரும் சிறப்புமாக நடத்த முடிவு செய்தார். இந்த நேரத்தில்தான் சிவபெருமானாரும் நாயனாரின் சிவனடியார்களின் தொண்டினை உலகறியச் செய்ய அருள்கூர்ந்தார். மணவிழாக் காணப்போகும் இல்லம் நோக்கிப் புறப்பட்டவர் மாவிரதியர் கோலத்தில் நாயனார் இல்லம் வந்து சேர்ந்தார். நாயனாரும் அந்த அடியவரை வணங்கி வரவேற்று உபசரித்தார். அடியார் தம் இல்லம் வந்தது தம் தவப்பயனே என்று மகிழ்ந்திருந்தார். இல்லத்திலிருந்த மனைவி, மகள், உறவினர் என அனைவரையும் அவ்வடியாரின் அடி பணியச் செய்தார்.

    அவ்வென்பின் ஒளிமணி கோத்து

      அணிந்த திருத் தாழ்வடமும்

    பைவன்பேர் அரவு ஒழியத்

      தோளில் இடும் பட்டிகையும்

    மைவந்த நிறக் கேச வடப்

      பூணு நூலும் மனச்

    செவ்வன்பர் பவமாற்றுந் திரு

      நீற்றுப் பொக்கணமும்

    தந்தையாரின் வாக்கிற்கிணங்க அன்பு மகளான மணமகளும் வந்து அந்த அடியவரின் ஆசியை வேண்டி வணங்கி நின்றாள். அப்போதுதான் அவர் எவரும் எதிர்பாராத ஒன்றைச் சொல்லி அனைவரையும் திகைக்க வைத்தார். அதாவது அப்பெண்ணின் அடர்ந்த, நீண்ட கருங்கூந்தல் பஞ்சவடிக்குப் பயன்படும் என்றுரைத்தார்.

    தம் சரணத்து இடைப் பணிந்து

      தாழ்ந்து எழுந்த மடக் கொடி தன்

    மஞ்சு தழைத்து என வளர்ந்த

      மலர்க் கூந்தல் புறம் நோக்கி

    அஞ்சலி மெய்த் தொண்டரைப் பார்த்து அணங்கு

      இவள் தன் மயிர் நமக்குப்

    பஞ்ச வடிக்காம் என்றார்

      பரவ அடித் தலங்கொடுப்பார்.

    என்பார் சேக்கிழார் பெருமான்.

    அடியார்களின் குறிப்பறிந்து தொண்டாற்றும் பண்பாளரான மானக்கஞ்சற நாயனார் அவருடைய தேவையைப் புரிந்துகொள்கிறார். மகளின் திருமணக் காலம் என்ற நினைவும்கூட ஏதுமின்றி, ‘இப்பெண்கொடியின் தலை மயிர் எமக்குப் பஞ்சவடிக்குப் பயன்படும்’, என்று சொன்ன நொடியில் மணமகன் வீட்டில் என்ன சொல்வார்கள், மகள் மனதில் என்ன எண்ணம் இருக்கும், மணமகன் ஏதும் சொல்லிவிடுவாரோ என்ற நினைவும் இன்றி சிவனடியாரின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றத் துணிந்தார். உடனே ஒரு கத்தியை எடுத்து வந்து, அன்பு மகளின் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூந்தலை அடியோடு அறுத்து அடியவரிடம் கொடுத்து வணங்கி நின்றார்.

    அக்கணமே மாவிரதியர் மறைந்தார். சிவபிரான் உமாதேவியாருடன் விடைமேல் தோன்றி திருக்காட்சி அளித்தார். அமரரும் மலர்மாரி பொழிந்தனர். மணப்பெண்ணின் கூந்தலும் முன்போலவே நீண்டு வளர்ந்தது.

    அருள் செய்த மொழி கேளா

      அடல் சுரிகைதனை உருவிப்

    பொருள் செய்தாம் எனப் பெற்றேன்

      எனக் கொண்டு பூங்கொடி தன்

    இருள் செய்த கருங்கூந்தல் அடியில்

      அரிந்து எதிர் நின்ற

    மருள் செய்த பிறப்பு அறுப்பார்

      மலர்க் கரத்தினிடை நீட்ட. 

    சிவபெருமான் நாயனாரிடம், “அன்பனே நம்பாலும், நம் அடியவர்பாலும் நீர் கொண்ட மெய்யன்பை அறிந்து மகிழ்ந்தோம். நம் புவனத்தில் உமக்கு இடம் கொடுத்தோம்” என்றும் அருள் செய்தார்.

    மணமகன் ஏயர்கோன் கலிக்காமர், நடந்ததைக் கேட்டறிந்தவர், வந்த எம்பெருமானை வணங்கும் பேறு இழந்தோமே என்று வருந்தினார். கலிக்காமருக்கும் மானக்கஞ்சாறரின் புதல்விக்கும் இனிதே திருமணம் நடைபெற்றது. மணமகளும், மணமகனும் தம் ஊர் சென்றனர். மானக்கஞ்சாறரும் சிறப்புற வாழ்ந்து, அடியவர் தொண்டை வழுவாது செய்து சிவபதம் அடைந்தார்.

    மானக்கஞ்சாறநாயனார் புராணம் கூறும் கருத்து:

    அப் பதியில் குலப் பதியாய்

      அரசர் சேனா பதியாம்

    செப்பவருங் குடி விளங்க

      திரு அவதாரம் செய்தார்

    சேக்கிழார் பெருமான் சைவ நெறியில் பதிகம் என்ற அமைப்பை உருவாக்கியவர். அதனால் அவர் பாடியது மூத்தத் திருப்பதிகம் எனப்பட்டது. அவர்தாம் பாடிய காவியத் தொண்டர்கள் அனைவரையும் அவதாரம் செய்தார் என்று கூறுவதில்லை. ஆனால் மானக்கஞ்சாற நாயனார் போன்று ஒரு சிலரை மட்டுமே அவதரித்தார் என்கிறார். அவதாரம் என்ற சொல்லுக்கு மேலிருந்து கீழிறங்குதல் என்று பொருள். தூய ஆன்மா இறையருளைத் தங்கி மண்ணுலகில் தோன்றுவதையே அவதாரம் என்பது மரபு. அந்த வகையில் இந்நாயனாரின் பெருமையை நாம் உணரலாம்.

    சிவனடியார்கள் விரும்பியதைக் குறிப்பறிந்து கொடுக்கும் பண்பாளர் மானக்கஞ்சாற நாயனார். சிவனடியார்கள் விரும்பியது யாதாயினும், அதனை அவர் கேட்குமுன் அவர் குறிப்பறிந்து கொடுத்தல் மிகச் சிறந்த சிவபுண்ணியமாம். இச்சிவபுண்ணியத்தால் மிகச் சிறப்புற்றவர் இம்மானக்கஞ்சாற நாயனார். மாவிரதி வடிவங்கொண்டு வந்த சிவபெருமான், நாயனாரின் புதல்வியின் நீண்ட கருங்கூந்தலை நோக்கி, இவளது தலைமயிர் நமக்குப் பஞ்சவடிக்காம் என்று அருளிச் செய்தவுடனே, அன்றைய தினம் அவளுக்கு விவாகம் நிகழும் தினம் என்றாலும் பெருமகிழ்ச்சியோடு அவளது கூந்தலை அடியோடு அரிந்து வழங்கிய பெருந்தகைமையே இவரது பேரன்பிற்கு சான்றாம். பொதுவாக மயிர் நீக்குவது அமங்கலத்தின் அடையாளம் என்பார்கள். அதுவும் திருமண நாளன்றே இத்தகைய காரியத்தைச் செய்வது இந்நாயனாரது மெய்யன்பை உணர்த்துகின்றது.

    திருச்சிற்றம்பலம்

    Share
  • ஷெல்லியோடு சில கணங்கள் – (1)

    ஷெல்லியோடு சில கணங்கள் – (1)

    Autumn – A Dirge – Shelly (ஷெல்லி)
    மொழி மாற்றம் – சக்தி சக்திதாசன்

    Autumn – A Dirge

    The warm sun is falling, the bleak wind is wailing,
    The bare boughs are sighing, the pale flowers are dying,
    And the Year
    On the earth is her death-bed, in a shroud of leaves dead,
    Is lying.
    Come, Months, come away,
    From November to May,
    In your saddest array;
    Follow the bier
    Of the dead cold Year,
    And like dim shadows watch by her sepulchre.

    The chill rain is falling, the nipped worm is crawling,
    The rivers are swelling, the thunder is knelling
    For the Year;
    The blithe swallows are flown, and the lizards each gone
    To his dwelling.
    Come, Months, come away;
    Put on white, black and gray;
    Let your light sisters play–
    Ye, follow the bier
    Of the dead cold Year,
    And make her grave green with tear on tear

    ஒரு இலையுதிர் கால வசந்தத்தின் மரணச் சடங்கு

    மென்மையான வெப்ப கதிர்களுடன்
    சூரியன் மறைகின்றான்,
    மரணக் காற்று உளறுகின்றது,
    வெறும் கிளைகள்
    ஓசை விடுகின்றன,
    வாடிய மலர்கள்
    வீழுகின்றன. மண்ணின் மேல்
    இறந்து போன
    ஆண்டின் படுக்கை,
    அது இலைகள் போர்த்திய
    சாய்விடம்.

    வருக, மாதங்களே !

    நவம்பர் முதல் மே வரை,
    உங்கள் சோக ஆடையுடன்,
    அந்த ஆண்டின்
    பாடையை பின்தொடருங்கள்,
    மரணமடைந்த ஆண்டின் பாடை,
    அவளது கல்லறையை
    மௌனமாக நோக்குங்கள்.

    மழை குளிர்கின்றது,
    உறைந்த புழு ஊர்கின்றது,
    ஆறுகள் பெருக்கெடுக்கின்றன,
    இடி ஒலிக்கின்றது—
    அந்த ஆண்டுக்காக.

    பாடும் பறவைகள் பறந்துவிட்டன,
    பாம்புகள் தங்கள் ஓரங்களில் மறைந்துவிட்டன.

    வருக, மாதங்களே !

    வெள்ளை, கருப்பு, சாம்பல் ஆடையணியுங்கள்,
    உங்கள் ஒளி நிறைந்த சகோதரிகள் விளையாடட்டும்,

    நீங்கள் பாடையை பின்தொடருங்கள்,
    மரணமடைந்த ஆண்டின் பாடை,
    அவளது கல்லறையை
    ஒன்றன் ஒன்றாக விழும்
    கண்ணீர் துளிகளால் பசுமையாக்குங்கள்.

    Share
  • வீரதுர்க்கை துதி – விஜய தசமி வெற்றியின் நாளே!

    வீரதுர்க்கை துதி – விஜய தசமி வெற்றியின் நாளே!

    மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
    மேனாள் தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர்
    மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

    வீரமும் விவேகமும் வித்தையும் இணையும்
    தாரக மந்திரம் சக்தியே ஆகும்
    வளமும் தருவாள் வாழ்வும் தருவாள்
    மண்ணும் விண்ணும் நிறைவாள் சக்தி

    ஒன்பது நாளும் ஒவ்வொரு படியாய்
    உயர்ந்திடும் ராத்திரி நவராத் திரியாகும்
    பத்தாம் நாளில் பக்குவம் பெறுவோம்
    அத்தினம் சக்தியின் ஆற்றலாய் எழுந்திடும்

    வெற்றி என்பது சக்தியே ஆகும்
    வீரமும் சக்தியே ஈரமும் சக்தியே
    செல்வம் கல்வி அனைத்தும் சக்தியே
    அனைத்தும் அமைந்தால் வெற்றியின் விஜயமே

    ஆணவம் இருந்தால் அனைத்தும் அழியும்
    ஆணவம் என்பதை அழிப்பவள் சக்தியே
    ஆணவ அரக்கனை அழித்திடு நாளாய்
    அமைவதே விஜய தசமியின் தத்துவம்

    செல்வமும் கல்வியும் வீரமும் நிறைந்தால்
    உள்ளே ஆணவம் உருவாகத் தொடங்கும்
    ஆணவம் எழுந்தால் அழிவே நிச்சயம்
    அதுவே விஜய தசமியின் தத்துவம்

    சக்தியால் கிடைக்கும் சக்திகள் யாவும்
    சரியான வழியில் பயன்பட வேண்டும்
    மற்றவர் அழிவை மனமதில் கொண்டால்
    சக்தியால் தண்டனை கிடைத்தே தீரும்

    ஒன்பது நாளும் உயர்வுடை நாளே
    உள்ளம் உருகி வழிபடல் வேண்டும்
    பக்தியின் மயமாய் சக்தியைப் போற்றினால்
    வெற்றிகள் நிச்சயம் சக்தியே கொடுப்பாள்

    உள்ளம் உருகினால் உவப்பாள் சக்தி
    கள்ளம் நிறைந்தால் கடிவாள் சக்தி
    அள்ளி அணைக்கும் சக்தியின் நாளே
    வெற்றியாம் விஜய தசமியே ஆகும்

    Share