Blog

 

63 நாயன்மார்களின் வரலாறு 

4. மெய்ப்பொருள் நாயனார்

 

மங்கையைப் பாக மாக
வைத்தவர் மன்னுங் கோயில்
எங்கணும் பூசை நீடி
ஏழிசைப் பாட லாடல்
பொங்கிய சிறப்பின் மல்கப்
போற்றுதல் புரிந்து வாழ்வார்
தங்கள்நா யகருக் கன்பர்
தாளலால் சார்பொன் றில்லார்.

சிவஞானம் மட்டுமே மெய்ப்பொருள், ஏனைய மற்ற உலகப் பொருள்கள் அனைத்தும் பொய்ப்பொருள் என்பதை வெளிப்படுத்தும் இந்நாயனாரின் வரலாறு. சிவவேடம் தரித்த யாவரேனும் அவர் எத்தகையவராயினும் பேதம் ஏதும் காணாமல் அச்சிவவேடத்தையும் போற்றிப் பரவும் ஒரு உத்தம எண்ணம் கொண்ட நாயனார் இவர்.

திருக்கோவிலூர் சோழவள நாட்டிற்கும், தொண்டை நாட்டிற்கும் இடையிலே அமைந்துள்ளது நடு நாடு. சேதி நாடு என்றும் இந்நடு நாடு அழைக்கப்படுகிறது. இரு நாடுகளுக்கு நடுவிலே அமைந்திருப்பதால் நடு நாடு என்றும், சேதியர் என்ற ஒரு வகை மரபினர் வாழ்வதால் சேதி நாடு என்றும் பெயர் பெற்றுள்ளது. இந்நாட்டின் தலைநகரமாக அமைந்த நகரம் திருக்கோவிலூர், அட்டவீரட்டான தலங்களில் ஒன்றாகும்.

அட்டவீரட்டானக் கோயில்கள்

அட்டவீரட்டானம் என்பது இறைவனின் வீரத் திருவிளையாடல்கள் இடம்பெற்ற எட்டுத் தலங்களைக் குறிப்பதாகும். சிவபிரானுடைய வீரச்செயல்கள் விளங்கிய இடங்களிலுள்ள திருத்தலங்களை வீரட்டானத் தலங்கள் என்று போற்றுவர். பகைவர்களின் வீரத்தை அட்டு ஆன இடம் என்ற வகையிலும், தன் வீரத்தால் அட்டு ஆன இடம் என்ற வகையிலும் வீரட்டானம் என்னும் சொல் அமைந்தது. இவை எட்டுத் தலங்களாதலால் அட்ட வீரட்டானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

1.திருக்கண்டியூர் : சிவபிரான் பிரமனுடைய தலையைக் கொய்து செருக்கழிந்த தலம்

2.திருக்கோவலூர் : அந்தகாகரனைக் கொன்ற இடம்

3.திருவதிகை : திரிபுரத்தை எரித்த இடம்

4.திருப்பறியலூர் : தக்கன் தலையைத் தடிந்த தலம்

5.திருவிற்குடி : சலந்தராசுரனை வதைத்த தலம்

6. திருவழுவூர் : கயமுகாசுரனைக் கொன்று தோலை உரித்துப் போர்த்துக் கொண்ட தலம்

7.திருக்குறுக்கை : மன்மதனை எரித்த தலம்

8.திருக்கடவூர் (அ) திருக்கடையூர் : மார்க்கண்டேயனைக் காத்துக் கூற்றுவனை உதைத்த தலம்.

மேற்கண்ட எட்டு திருதலங்களிலும் எம்பெருமான் ஈசன் வீரட்டானேசுவரர் என்ற திருநாமத்தோடு அழைக்கப்படுகிறார்.

சம்பந்தரும், அப்பரும் பாடிய தொன்மையான திருக்கோவிலூர் எனும் இத்திருத்தலம் பெண்ணை ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ளது. இந்நாட்டினை ஆண்ட அரசர்கள் மலாடர் என்று அழைக்கப்பெற்றனர். இவர்தம் வழியில் தோன்றியவரே மெய்ப்பொருள் நாயனார். இவர் தாம் தேடிய செல்வமனைத்தும் தில்லைக் கூத்தனின் அன்பர்களுக்கேச் சொந்தம் என்று கருதி மன நிறைவுடன் வாரி வழங்கியவர். மெய்ப்பொருள் நாயனார் சிவபெருமானாரின் திருக்கோவிலில் நடைபெற வேண்டிய அனைத்து திருவிழாக்களையும் சிறப்புற நடத்தியவர், சிவனடியார்களுக்கும் வேண்டுவன அனைத்தையும் வழங்கி வாழ்ந்து வந்தார். அனைத்திற்கும் மேலாக அரசியல் நெறி பிறழா அரும் காவலனாகவும், வாள் வலிமையும், தோள் வலிமையும் கொண்ட ஆகச்சிறந்த வீரனாகவும் இருந்தார். அத்தகைய இம்மன்னனின் அண்டை நாட்டு அரசனான முத்தநாதன் என்பவன் பன்முறை மெய்ப்பொருளாருடன் போர் புரிந்து தோற்று புறமுதுகு காட்டி ஓடியவன்! எப்படியாவது ஏதேனும் சூழ்ச்சியாலாவது மெய்ப்பொருளாரைப் பழிவாங்க எண்ணம் கொண்டான். சைவ வேடம் பூண்டு வந்த அந்த வஞ்சக எண்ணம் கொண்ட முத்தநாதன் அவ்வடியாரை வீழ்த்த முடிவெடுத்தான்.

உண்மையான சிவனடியார் போலவே முறைப்படி ஆசாரியன் சொன்ன இடங்களில் அளவு மாறாமல் திருநீறு  பூசி பழக்கம் இல்லாதவன் என்பதால் அங்கம் முழுதும் இடம் அளவு காணாது முழு நீறு பூசிய முனிவன் போன்ற தோற்றத்துடன் வந்தான். போலியான சடைமுடியையும் பொருத்திக் கொண்டான். கையிலே ஏட்டுச்சுவடிக் கட்டு ஒன்றை ஏந்திக்கொண்டான். அதற்குள் எவரும் காண முடியாதவாறு கத்தி ஒன்றையும் மறைத்து வைத்துக் கொண்டான். இத்தகைய, போலித் தோற்றத்துடன் முத்தநாதன் திருக்கோவிலூர் நகரத்தில் மெய்ப்பொருள் நாயனார் அரண்மனையைச் சென்று அடைந்தான். அரண்மனைக் காவலர்களும் அவன் மெய்யான சிவனடியார் என்று நினைத்து வணங்கி வழிவிட்டனர். முத்தநாதனும் எந்தத் தடையுமின்றி மன்னன் உறங்கும் சயன அறை வரை வந்துவிட்டான். பள்ளியறை வாயிலிலே மன்னவனின் மெய்க்காப்பாளன் தத்தன் என்பவன் வாளோடு நின்று கொண்டிருந்தவன், மன்னர் உறங்கும் நேரம் என்பதால் அவரைச் சந்திக்க இயலாது என்கிறான்.

முத்தநாதனோ கோபமுற்றவனாக, “என்னையேத் தடுக்கின்றாயா? மன்னவருக்கு இறையவனின் மெய்ப்பொருளைக் கூற வந்த எனக்கே தடையா? என்று கடிந்தவாறு தத்தனையும் மீறி உள்ளே நுழைந்தான். உறங்கிக் கொண்டிருந்த மன்னவனின் கால்பகுதியில் மாதேவி அமர்ந்திருந்தார். முத்தநாதன் உள்ளே நுழைந்ததைக் கண்டவுடன் மாதேவியார் சட்டென்று கட்டிலிலிருந்து கீழே இறங்கினார். கணவரையும் எழுப்பினார் அம்மையார். சிவநாமம் சொல்லிச் சென்ற முத்தநாதனைக் கண்ட மெய்ப்பொருளார் அகமகிழ்ந்து கும்பிட்ட கையோடு எழுந்து நின்றார்.
முத்தநாதனும், “மங்களம் பெருக” என்றான். மெய்ப்பொருளாரும், “இந்நேரத்தில் தாங்கள் இங்கு எழுந்தருளியுள்ள காரணம் யாது?” என்று வினவினார்.

மங்கலம் பெருக மற்றென் வாழ்வுவந் தணைந்த தென்ன

இங்கெழுந் தருளப் பெற்ற தென்கொலோ என்று கூற

உங்கள்நா யகனார் முன்னம் உரைத்த ஆகம நூல் மண்மேல்

எங்குமில் லாத தொன்று கொடுவந்தேன் இயம்ப வென்றான்.

முத்தநாதனும், வஞ்சகப் புன்னகையை உதட்டில் சுமந்தவாறு, “ உங்கள் நாயகர் முற்காலத்தே அருளிச் செய்த சைவ ஆகம நூல்களுள் உலகில் வேறெங்கும் கிடைத்திராத அரியதொரு நூலை உமக்கு உபதேசிக்கும் நோக்கோடு கொண்டு வந்துள்ளேன்” என்றான்.

மெய்ப்பொருளாரும் அவ் ஆகமத்தை வாசித்து தாம் கடைத்தேற விரைந்து அருள் செய்ய வேண்டும் என்று வேண்டினார். உடனே முத்தநாதனும், “நானும் நீயும் தனியிடத்து இருக்கவேண்டும், உன் தேவி இவ்விடத்தை விட்டு அகல வேண்டும்” என்றபோது அதற்கு மன்னனும் இசைந்தான்.

மன்னன் முத்தநாதனை உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமரச்செய்து, தாமும் தாழ்ந்து தலைகுனிந்து அமர்ந்து உபதேசித்து அருள வேண்டினார். உடனே முத்தநாதனும் திருவெண்ணீற்றை எடுத்து தாமும் உடம்பிலும் நெற்றியிலும் பூசிக்கொண்டு மன்னனுக்கும் கொடுத்த பின்பு தம் கையிலிருந்த ஏட்டுச்சுவடிக்கட்டை அவிழ்த்தான். நாயனார் பணிந்து சிரம் தாழ்த்தி வணங்கும் நேரத்தில் வஞ்சகன் அவன் தன் சுவடியில் மறைத்து வைத்திருந்த கத்தியை எடுத்து மன்னனைக் குத்தினான். அத்தகைய கடினமான நேரத்திலும் நாயனார் அந்த வஞ்சகன் முத்தநாதன் மீது எந்தவித வெறுப்பும், கோபமும் கொள்ளாது மெய்த்தவ வேடமே மெய்ப்பொருள் என்று கூறி அவனைத் தொழுதார். குருதி வெள்ளத்திலே மிதந்த நாயனார் அக்கொடியவனின் திருநீறு அணிந்த உடம்பைப் பார்த்துச் சிவனையே நினைத்தார்.

ஆனால் உள்ளத்தில் கொண்டிருந்த வஞ்சனையை மறைத்துத் தவவேடம் பூண்ட முத்தநாதன் மன்னனின் சயன அறைக்குள் சென்றபொழுதே, அவனைத் தடுத்து நிறுத்திய மெய்க்காப்பாளன் தத்தன், நொடிப் பொழுதில் சென்று வாட்படையால் அவனைத் தாக்கத் தொடங்கினான். தம் திருமேனியில் இரத்தம் சோர நிலத்தில் வீழ்கின்ற அந்நாயனார், ‘தத்தா நமர்’` என்று கூறித் தம் வீரம் பொருந்திய நீண்ட கையினால் தடுத்து வீழ்ந்தார்.
நிலத்தில் சாய்ந்த மன்னனின் அன்பின் ஆழத்திற்கும், பக்தியின் உயர்விற்கும் அடிபணிந்த தத்தன், தலை வணங்கினான். தமது உள்ளம் கோபத்தால் துடி துடித்த போதும், உள்ளம் உருக, கண்கள் நீரைச் சொரிய, கைகள் தளர, உடைவாளை உறையில் போட்டபடியே அரசரைத் தாங்கிப் பிடித்தான் தத்தன்.

அப்போது மெய்ப்பொருளார் தாங்க முடியாத வேதனையையும் தாங்கிக் கொண்டு தத்தனிடம், “தத்தா, எனக்கொரு உதவி செய்வாயா?  இவ்வடியார்க்கு எவ்வித இடரும் நேராவண்ணம் நம் எல்லைவரை அழைத்துச் சென்று விட்டு வா!” என்று ஆணையிட்டார்.

தத்தனும் தாளாத வேதனையுடன் மன்னனின் கட்டளைக்கு அடிபணிந்து, அரக்க மனம் படைத்த அந்த முத்தநாதனை ஊர் எல்லையில் கொண்டு விட்டுவிட்டுத் திரும்பினான். தத்தன் திரும்பி வரும்வரை தம் இன்னுயிரைப் பிடித்து வைத்துக்கொண்டிருந்த நாயனார் தத்தனைக் கண்டு, “இன்றெனக் கையன் செய்தது யார் செய்ய வல்லாரென்று”, நின்றவன் தன்னை நோக்கி நிறைபெருங் கருணை கூர்ந்தார்.

தம் இளவரசர், அமைச்சர் முதலியவர்க்கும், தம் பிரிவால் வருந்தி நிற்கும் அரசமா தேவியார், ஏனைய சுற்றத்தார் என அனைவருக்கும் தம் உள்ளத்தில் உறைந்து கிடக்கும் கொள்கையைக் கூறும்முகமாக, “முறையாகப் போற்றிக் காக்கத் தக்க திருநீற்றினிடத்து வைத்து வாழும் அன்பில் சோர்வு வாராது அதனை என்றும் பாதுகாத்து, இவ்வுலகில் வாழ்வீர்” எனும் கட்டளையை மொழிந்தபின் நாயனார் பெருமானின் அழகிய வீரக்கழலினை அணிந்த திருவடியை மனத்தகத்து எண்ணியிருந்தார்.

அப்போது உமையம்மையாரின் கணவராகிய சிவபெருமான், மெய்ப்பொருளார் தம்மை மனத்தகத்து எண்ணியிருந்த வடிவே வடிவாக, அவர் முன்னிலையில் தோன்றியருளி, அவரை விண்ணுலகின்கண் வாழும் தேவர்களுக்கும் எட்டாத அருள் வடிவான தம் திருவடி நிழலில் கலந்து இன்புறுமாறு அருள் செய்ததோடு அவர் தம்மை இடைவிடாது வணங்கி வாழும் பேற்றினையும் வழங்கியருளினார்.

மெய்ப்பொருள் நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

மெய்ப்பொருள் நாயனார் அழிகின்ற பொய்ப்பொருளை பொருளாகக் கருதாமல், சிவஞானமும், திருநீறும் கண்மணியுமே  மெய்ப்பொருள் எனக்கொண்டு வாழ்ந்தவர். சிவவேடம் அணிந்தவரேயாயினும் அவர்தம் குற்றம் குறை காணாது அச்சிவ வேடத்தையும் பணிந்து, அன்புடன் போற்றிவரும் சீலத்தார்.

மாலற நேயம் மலிந்தவர் வேடமும்

ஆலயம் தானும் அரன் எனத் தொழுமே

   எனும் சிவஞான போதரின் அடியொற்றி வாழ்பவராகிறார். வள்ளலார் ‘அகத்தே கருத்து புறத்தே வெளுத்த உலகர்’ என்பார் வேதனை பொங்க.

இப்புராணத்தின் முக்கியமான ஒன்றாகக் கருத வேண்டிய ஒன்று என்றால் அது கவிஞர் சேக்கிழார் பெருமானாரின் இரட்டை அர்த்தப் பாடல்களின் வல்லமை மிக்க கருத்துக்களே!

மெய்யெலாம் நீறு பூசி
வேணிகள் முடித்துக் கட்டிக்
கையினிற் படைக ரந்த
புத்தகக் கவளி யேந்தி
மைபொதி விளக்கே யென்ன
மனத்தினுட் கறுப்பு வைத்துப்
பொய்தவ வேடங் கொண்டு
புகுந்தனன் முத்த நாதன்.

என்றவாறு முத்தநாதன் பொய்த்தவ வேடத்தை உவகை பெறத்தக்க ஓர் அருமை உவமையோடு விளக்குகின்றார். அதாவது கருமையான நிறத்தைத் தன்னுள் வைத்திருக்கும் ஒளி விளக்குப் போலத் தன் மனத்தில் சினத்தை வைத்துக் கொண்டு பொய்யாகிய ஒரு தவவேடத்தைக் கொண்டு முத்த நாதன் என்னும் பெயரில் சென்றான், என்கிறார்.

மங்கலம் பெருக மற்றென் வாழ்வுவந் தணைந்த தென்ன

இங்கெழுந் தருளப் பெற்ற தென்கொலோ என்று கூற

உங்கள்நா யகனார் முன்னம் உரைத்த ஆகம நூல் மண்மேல்

எங்குமில் லாத தொன்று கொடுவந்தேன் இயம்ப வென்றான்.

இப்பாடலில் நாயனாரைப் பார்த்து, ‘மங்கலம் பெருக’ என்று வாழ்த்துவது போல் முத்தநாதன் தம் தீய எண்ணத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறான். மங்கலம் பெருக என்றால் நன்மை பெருக என்று ஒரு பொருள் மேலோட்டமாகத் தெரிந்தாலும், மங்கலம் பெருக என்றால் அமங்கலம் என்ற பொருளும் உண்டு. கணவனை இழந்த பெண்கள் தாலி நீக்கும் வழமை உண்டு. அந்த நிகழ்வுக்கு தாலி பெருகியது என்று கூறுவது மரபு.

‘மற்று என் வாழ்வு வந்தணைந்தது’. என் வாழ்வு எந்த முயற்சியும் இன்றி இன்று வாய்ப்பு வந்தது என்பது ஒரு பொருள். என் வாழ்வு அணைந்தது என்றால் என் வாழ்க்கை இகழத்தக்கது என்றும் மற்றொரு பொருள் உள்ளது. இங்கு கவிஞரின் சொல்வன்மையைக் காண முடிகின்றது.

அதே போன்று மெய்ப்பொருளார் முத்தநாதனிடம் வந்த காரியம் குறித்து கேட்டபோது, அவன் உங்கள் நாயகனார் முன்னம் உரைத்த ஆகம நூல் மண்மேல் எங்குமில்லாத தொன்று கொடுவந்தேன், என்கிறான்.

முத்தநாதன் பொய்வேடமணிந்த வஞ்சகன் என்பதை சூசகமாக வெளிப்படுத்துகிறார். முத்தநாதன் நம் நாயகனார் என்றோ அல்லது என் நாயகனார் என்றோ கூறாமல் அதுவரை சிவபெருமானைப் பற்றிய எண்ணமே ஏதுமின்றி பொய்த்தவ வேடம் பூண்டவன், ‘உங்கள் நாயகர்’ என்கிறான். அதுபோல் மண் உலகில் இதுவரை இல்லாத புது நூல் என்று அவன் சொன்னதையும் இது போன்ற நூல் இதுவரை மண் உலகில் இல்லை என்றும் பொருள் தொனிக்கப் பாடியுள்ளார் சேக்கிழார் பெருமான்.

தெய்வச் சேக்கிழார், மெய்ப்பொருளாரை தாம் திட்டமிட்டபடி கொன்றுவிட்ட முத்தநாதனின் நிலை மட்டுமே வென்றது. ஆனால் மெய்ப்பொருளாரைக் குத்தியதால் அவன் தோல்வியே கண்டான். ஆக நாயனார் தம் கொள்கை வழி வென்றார். சேக்கிழார் முத்தநாதனைத் தொழுது நாயனார் கொள்கைவழி வென்றார் என்கிறார்.

பகைவர்க்கும் அருள்வாய் நெஞ்சே என்று, தன்னைக் குத்திக் கொன்ற முத்தநாதனைக்கூட தன் மெய்க்காப்பாளர் மூலமாக பாதுகாப்பாக ஊர் எல்லைவரை கொண்டுவிடச் சொல்கிறார். தத்தனும் அரசரின் கட்டளையை ஏற்று அப்படியே செய்துவிட்டு திரும்பியபோது, இன்றெனக் கையன் செய்த தியார்செய வல்லா ரென்று நின்றவன் தன்னை நோக்கி நிறைபெருங் கருணை கூர்ந்தார், என்று மெய்ப்பொருளாரின் பெருந்தன்மையான நிலையை விளக்குகிறார் சேக்கிழார் பெருமான்.

மெய்ப்பொருள் நாயனார் தாம் உயிர் துறக்கும் தருணத்திலும், ஈசன் மீது கொண்ட அன்பு சற்றும் குறையாததையும் அடுத்து தாம் விளக்கப்போகும் நாயன்மார் குறித்தும் சேக்கிழார்,

இன்னுயிர் செகுக்கக் கண்டும்
எம்பிரான் அன்ப ரென்றே
நன்னெறி காத்த சேதி
நாதனார் பெருமை தன்னில்
என்னுரை செய்தே னாக
இகல்விறன் மிண்டர் பொற்றாள்
சென்னிவைத் தவர்முன்
செய்த திருத்தொண்டு செப்ப லுற்றேன்.

என்று சொல்லி விளங்கச் செய்கிறார்.

திருச்சிற்றம்பலம்

தொடரும்

 

       பன்னிரண்டாம் திருமுறை – பெரிய புராணம்

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு

                                                                  3. இளையான்குடிமாற நாயனார்

 

இயலா விடைச்சென்ற மாதவர்க் கின்னமு தாவிதைத்த

வயலார் முளைவித்து வாரி மனையலக் கால்வறுத்துச்

செயலார் பயிர்விழுத் தீங்கறி யாக்கு மவன்செழுநீர்க்

கயலா ரிளையான் குடியுடை மாறனெங் கற்பகமே

 

இளையான்குடிமாற நாயனார், இளையான்குடி என்னும் நகரில், வேளாண் குடியில் பிறந்தவர். இன்றைய இராமநாதபுர மாவட்டத்தில், பரமக்குடிக்கு ஏழு மைல் தொலைவில் அமைந்துள்ளது இவ்வூர். உலகின் தலைசிறந்த தொழிலான வேளாண்மைத் தொழிலை மிக ஈடுபாட்டுடன் சிறப்பாகச் செய்து அதன் மூலம்  அளவிறந்த செல்வத்தைப் பெறும் இறையருளால் குபேரனைப் போல வாழ்ந்தார். பிறையணிந்த சிவனடியார்கள்பால் அளவற்ற அன்பும் மரியாதையும் கொண்டவர் மாறனார்.

அம்பொன் நீடிய அம்பலத்தினில் ஆடு வார்அடி சூடுவார்
தம்பி ரானடி மைத்தி றத்துயர் சால்பின் மேன்மைத ரித்துளார்
நம்பு வாய்மையில் நீடு சூத்திர நற்குலஞ்செய்த வத்தினால்
இம்பர் ஞாலம் விளக்கி னார்இளையான்கு டிப்பதி மாறனார்.

அவர் தம்முடைய இல்லம் நாடி வரும் அடியவர்களுக்கு அன்னம் பாலிப்பதை தம் தலையாயக் கடமையாகக் கொண்டு வாழ்ந்துவந்தார்.

அடியவர் யார், அவர் எத்தகையவர், எப்படியிருக்க வேண்டும் என்ற இலக்கணமெல்லாம் அறிந்துகொண்டு பின்னர் அவர்களுக்கு அன்னம் பாலிக்கும் வழமையறியாதவர் மாறனார். வாசலில் இறங்கி நடக்கும்போது எதிர்படும் எவரையும் அடியாராகக் கருதி அவரை வழிபட்டு அவருக்கு அமுது படைக்க தம் இல்லம் அழைத்து வந்துவிடுவார். சேக்கிழார் பெருமானார் இதனை, “நேரே வந்தவர் யாவராயினும்” என்று குறிப்பிடுகிறார். அதாவது இதன் ஆழ்ந்த பொருள் நோக்குங்கால், ஆண், பெண், ஆண்டான், அடிமை, மேல்குலம், கீழ்குலம், கற்றவன், கல்லாதவன், ஏழை, பணக்காரன் போன்று எந்த பாகுபாடும் காணாமல் அவர் யாவராயினும் ஆரம் என்பு புனைந்த அன்பர் எனும் தன்மையால் அடியவர் எனப்போற்றி வணங்கினார். அடியவர்களை எங்கனம் வழிபட வேண்டும் என்று சேக்கிழார் பெருமான் விளக்குகிறார்.

கொண்டு வந்து மனைப்பு குந்துகு
குலாவு பாதம்வி ளக்கியே
மண்டு காதலினாதனத்திடை
வைத்த ருச்சனை செய்தபின்
உண்டி நாலுவி தத்தி லாறு
சுவைத்தி றத்தினில் ஒப்பிலா
அண்டர் நாயகர் தொண்டரிச்சையில்
அமுது செய்யஅ ளித்துளார்.

அந்த வகையில் அடியவர் எவராயினும் மெய்யன்போடு முகமன் கூறி அவர்களை வரவேற்று,  பாத வழிபாடு செய்து, இருக்கையில் அமர வைத்து மலர் தூவி வழிபாடு செய்தபின், அவர் வயிறார உண்ணும் வகையில், கைப்பு, புளிப்பு, இனிப்பு, துவர்ப்பு, கார்ப்பு, உவர்ப்பு என்னும் அறுவகைச் சுவையையுடன் கூடிய, உணவு உண்ணல், தின்னல், நக்கல், பருகல் என நான்கு வகையாக்கியும் சமைத்து வழங்கினாராம் மாறனார். அவரவருக்கு விருப்பமான அற்புதமான உணவை மகிழ்ந்து திருவமுது செய்விப்பார். அன்றாடம் இவ்வாறு மகேசுர வழிபாடு செய்து சிவபுண்ணியத்தில் திளைத்திருந்தார். அதனால் வற்றாத செல்வமும் பெற்று பெரும் செல்வந்தராக வாழ்ந்திருந்தார். அப்படிப்பட்ட சூழலில் ஒருநாள் சிவபெருமான், அவ்விளையான்குடிமாற நாயனாரை சோதிக்கக் கிளம்பிவிட்டார்.

பொன்னம்பலக் கூத்தன் தம் அடியார்களின் பெருமையை உலகறியச் செய்பவர். அளவிடற்கரிய செல்வம் இருக்கும்போது அடியார்களுக்கு அமுது படைப்பது எவர்க்கும் எளிதாம். ஆனால் செல்வம் வற்றி வறுமை வந்த காலத்தினும் தான் உண்ணாது இருப்பினும் மனம் தளராது தமது கொள்கையைக் காக்க வல்லவர் என்பதையும், தாம் நல்லோர்களுக்கு வறுமையைக் கொடுத்தல் அவர்கள் நயத்தின் பொருட்டே என்பதையும் உலகறியச் செய்யவே வந்தார். இதன் காரணமாகவே சிவபெருமானார் நாயனாருக்கு வறுமை வர எண்ணியதால் அவருக்கு வறுமையும் உண்டாயிற்று. அடியவருக்கு அன்னம் பாலித்து வறுமையை ஏற்கவில்லை, அடியவர்தம் பெருமையை உலகறியச் செய்யவே கூத்தபிரானின் இவ்விளையாட்டு நிகழ்ந்தது என்பதை விளக்குகிறார் சேக்கிழார் பெருமான். நாயனாரின் செல்வ வளம் சுருங்கியபோதும், அவர்தம் மனம் சுருங்குதல் இன்றித் திருத்தொண்டில் முன்னைவிடச் சிறப்பாக ஈடுபட்டிருந்தார் என்கிறார் சேக்கிழார் பெருமான். கடன் பெற்றும், தம் சொத்துகளை அடமானம் செய்தும் திருத்தொண்டு ஆற்றுகிறார் மாறனார்.

தில்லையிலிருந்து புறப்பட்ட எம்பெருமான் அந்த மாரிக்காலத்து இரவில் அந்தணர் வடிவு தாங்கி இளையான்குடிமாற நாயனார் இல்லம் நோக்கி வந்தார். மாறனாரும், அவர்தம் மனைவியாரும் தாங்கள் உண்ணவே உணவின்றி உறங்கக் காத்திருந்தனர். அந்நேரத்தில் மழையில் நனைந்தபடி வந்து நின்ற அடியாரை வரவேற்று அவருடைய ஈரமேனியைப் போக்க துவாலையோடு துணை நின்றவரின் நெஞ்சில் ஈரம் கசிந்தது.

அடுத்து வந்த விருந்தினரான அடியவருக்கு எங்கனம் உணவளிப்பது என்ற வினா எழுந்தது. தங்களுக்கு உண்ண உணவு இல்லாத நேரத்தில் எப்படி நல்ல உணவை பரிமாறப் போகிறோம் என்று நாயனார் கவலைப்பட்டார். இரவு நேரமாகிவிட்டதால், அவர்களால் சமைக்க ஏதாவது கடன் வாங்க கிராமத்திற்குச் செல்லவும் முடியவில்லை. நாயனார் தம் மனைவியை தெய்வீகத் தன்மை பெற்ற பெண் எனும் பொருள்படும்படி, ‘அணங்கே’ என்று அழைத்து அதற்கானத் தீர்வைக் கேட்கிறார். தங்களுக்கு இத்தகையதோர் நிலைமை வந்ததற்கு தான் செய்த தீவினைதான் காரணம் போலும் என்று அந்த அம்மையார் நொந்து போனாலும், அன்று நண்பகலில் தங்கள் சிறு வயலில் விதைத்த செந்நெல் விதைகளைக்  கொண்டு வந்தால் அடியாருக்கு அமுது படைக்கலாம் என்றார். நாயனாரும் வயல்வெளிக்குச் சென்று விதைத்த நெல்லை எடுத்து வரச் சென்றார்.

இருள் சூழ்ந்த அந்த இரவில் மழை பெருக்கெடுத்தோடியது. ஆயினும் தம் மன உறுதி சற்றும் குறையாமல் தம் பாதங்களால் பாதையைத் துளவி உணர்ந்து தம் வயலினுள் நுழைந்தார். மழையால் வயலின் மூலைகளில் தள்ளப்பட்ட விதைகளை சேற்றுடன் சேர்த்து சேகரித்தார். தாம் கொண்டு வந்த கூடையை நிரப்பிவிட்டு விரைந்து சென்றார். அவரது மனைவியும் விதைகளிலிருந்து சேற்றைக் கழுவினார். ஆனால் தழல் மூட்ட விறகில்லை என்றதால் நாயனாரும் வீட்டின் விட்டத்தை அறுத்தளித்தார். நெல்லின் உமியை நீக்கி அரிசியாக்கி சமைத்துவிட்டாலும், சோற்றோடு பரிமாற கறிக்கு என் செய்வோம் என வருந்தி நின்றவரிடம், வீட்டின் பின்புறம் உள்ள குழி நிரம்பாதக் குறும்பயிரான கீரையைக் கொணர்ந்தார். அவரது மனைவியும் அந்தக் கீரையிலிருந்து பல்வேறு உணவுகளைச் சமைத்துக் காட்டினார். உணவு தயாராயிற்று. தங்கள் அன்பினால் சமைத்த அந்த எளிய உணவை ஏற்றருள வேண்டி அந்த அடியாரின் பாதம் பணிந்து வணங்கி நின்றனர்.

ஆனால் அவர்கள் இருவரும் திகைத்து நிற்க, உறங்கிக் கொண்டிருந்த அடியவர் மறைந்து ஆங்கு ஓர் சோதியாய் தோன்றிய இறைவன், “நீயும் நின் துணைவியும் என் பெரும் பதத்தை எய்திக் குபேரன் உம் ஏவல் வழிச் செயல்பட ஆணை பிறப்பித்தோம்” என்று அருள் புரிந்தார்.

இளையான்குடிமாற நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து!

ஆண்டவன் வழிபாட்டை ஆராதனை என்றும், அடியவர் வழிபாட்டை சமாராதனை என்றும் அழைப்பர். ஆண்டவனுக்கு அமுது படைப்பதைக்காட்டிலும் அடியார்களுக்கு அமுது படைப்பதே சாலச்சிறந்தது என்பார் திருமூல நாயனார். கோவிலில் குடிகொண்டுள்ள இறைவனுக்கு உணவு கொடுத்தால் அது அடியவரைச் சாராது. அதே சமயம் நடமாடும் கோயிலான அடியவர்களுக்கு அன்னம் பாலித்தால் அது அவ்வடியார் வாயிலாக இறைவனையும் சென்றடையும் என்பதால் அடியவர்களுக்கு அன்னம் பாலிப்பதே சிறந்த தொண்டு என்கிறார் திருமூலர்.

படமாடக் கோயில் பகவற்கு ஒன்று ஈயின்
நடமாடக் கோயில் நம்பர்க்கு ஆங்கு ஆகா
நடமாடக் கோயில் நம்பர்க்கு ஒன்று ஈயில்
படமாடக் கோயில் பகவற்கு அது ஆமே”, என்பார்.

இவையனைத்தும் நன்குணர்ந்த இளையான்குடிமாற நாயனார் சிவனடியார்களுக்கு திருவமுது படைத்தலையே தம் முழுநேரத் திருத்தொண்டாக மேற்கொண்டார்.  அடியவருக்குச் செய்யும் தொண்டு ஆண்டவனுக்குச் செய்யும் தொண்டு என்பதை திருமுருக கிருபானந்த வாரியார் சுவாமிகள் அடியவர் என்ற தபால் பெட்டியில் போடும் தபால் ஆண்டவன் என்ற தலைமைத் தபால் அகத்தைச் சென்றடையும் என்று அழகான உவமையுடன் விளக்குவார்.

உலகியல் வாழ்வில் இன்பமோ, துன்பமோ எது நேர்ந்தாலும் இறைவன் மீது மாறாத அன்பு கொண்டவர்களே அடியார்கள். எத்தகைய துன்பம் நேர்ந்தாலும் இறையருள் தம்மை மீட்டுக் கொண்டுவரும் என்ற அதீத நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள்.

இடர் களையாரேனும் எமக்கு இரங்காரேனும்
படரும் நெறி பணியாரேனும் – சுடர் உருவில்
என்பறாக் கோலத்து எரியாடும் எம்மானார்க்(கு)
அன்பறா தென்நெஞ் சவர்க்கு⁠      

இறைவன் எனக்கு நேருகின்ற இடர்களைக் களையவில்லை என்றாலும், மனம் இரங்கி எனக்கு அருள் செய்யவில்லை என்றாலும், நான் செல்ல வேண்டிய நல்வழிகளைக் காட்டவில்லை என்றாலும், நெருப்பின் வடிவில் எலும்பு அணிந்து ஆடுகின்ற சிவனிடம் நான் கொண்டுள்ள அன்பு ஒருபோதும் குறையாது என்பார் காரைக்கால் அம்மையார்.

“அதிக நல்லற நிற்பதென் றறிந்தனை மறத்து

ளதிக மாஞ்சிவ புண்ணியஞ் சிவார்ச்சனை யவற்று

ளதிக மாஞ்சிவ பூசையு ளடியவர் பூசை

யதிக மென்றறிந் தன்பரை யருச்சனை செய்வாய்.”

என்கிறது திருவிளையாடற்புராணம். அடியார்கள் வழிபாட்டைவிட சிறந்த புண்ணியம் பிறிது இல்லை.

‘சிவனே சிவஞானி யாதலாற் சுத்த

சிவனே யெனவடி சேரவல் லார்க்கு
நவமான தத்துவ நன்முத்தி நண்ணும்
பவமான தின்றிப் பரலோக மாமே.”

என்று திருமந்திரத்தின் 6-ம் தந்திரம் சிவகுரு தரிசனம் குறித்து விளக்குவதைக் காணலாம்.

அறியாமை யறிவகற்றி யறிவி னுள்ளே
யறிவுதனை யருளினா னறியாதே யறிந்து
குறியாதே குறித்தந்தக் காரணங்க ளோடுங்

கூடாதே வாடாதே குழைந்திருப்பை யாயின்.”

என்று சிவஞானசித்தியார் கூறுகின்றது.

அடியார்கள் மீது கொள்ளும் இவ்வன்பானது ஒருவர்க்கு அத்துணை எளிதாக வாய்த்துவிடுவதில்லை. அவர் பல பிறவிகளிலே பயன் கருதாது செய்த புண்ணிய மிகுதியினாலே சிவபெருமானார் அருளிச் செய்யக் கிடைக்கும் வரம். அவனருளின்றி இவ்வன்பு ஒருவாற்றானும் நிகழாது. இடையறாது வளரும் அம்முதிர்ச்சியில் சிவம் விளங்கும் என்பதால் அன்பும் சிவமும் இரண்டற ஒன்றாய் நிற்கும்.

“மட்டிட்ட புன்னையங் கானன் மடமயிலைக் –

கட்டிட்டங் கொண்டான் கபாலீச் சரமமர்ந்தா – னொட்டிட்ட பண்பினுருத்திர பல்கணத்தார்க் – கட்டிட்டல்

காணாதே போதியோ பூம்பாவாய்”

என்னும் திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி நாயனார் தேவாரத்தில் சேக்கிழார் பெருமான் விளக்கியருளியதை அறியலாம்.

இத்துணைப் பெருஞ்சிறப்பினதாகிய அடியார்களுக்கு திருவமுது படைத்தாற்றும் தொண்டு எந்நாளும் சிறிதாயினும் தவறாது சைவாகம விதிப்படி மெய்யன்போடு செய்தமையால் மிகச் சிறப்புற்றவர் இவ்விளையான்குடிமாற நாயனார். அடியவர்கள் அன்னம் பாலிப்பு செய்வதனை இவர் செல்வம் உள்ள பொழுது செய்தமையினும், மிக்க வறுமை வந்தபொழுதும் மனம் சிறிதும் சுருங்குதலின்றி முன் போலவே சிறிதும் தவறாது செய்தமை போற்றுதலுக்குரியதாக்குகிறது.

மன்னியலே ளாண்டொன்மை யிளைசை மாறர்

    வறுமையா லுணவுமிக மறந்து வைகி

யுன்னருநள் ளிருண்மழையி லுண்டி வேண்டி

    யும்பர்பிரா னணையவய லுழுது வித்துஞ்

செந்நென்முளை யமுதுமனை யலக்கா லாக்கிச்

    சிறுபயிரின் கறியமுது திருந்தச் செய்து

பன்னலரு முணவருத்தற் கெழுந்த சோதிப்

    பரலோக முழுதாண்ட பான்மை யாரே.

என்பார் சேக்கிழார் பெருமான்.

திருச்சிற்றம்பலம்

தொடரும்

பன்னிரண்டாம் திருமுறை – பெரிய புராணம்

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 2. இயற்பகை நாயனார்

இயற்பகை நாயனார் புராணம்

 

வானவர் பூவின் மாரி பொழிய மாமறைகள் ஆர்ப்ப

ஞானமா முனிவர் போற்ற நல மிகு சிவலோகத்தில்

ஊனமில் தொண்டர் கும்பிட்டு உடன் உறை பெருமை பெற்றார்

ஏனைய சுற்றத்தாரும் வானிடை இன்பம் பெற்றார்.

 

எழிலாருங் காவிரிப்பூம் பட்டி னத்து

    ளியல்வணிக ரியற்பகையா ரிருவர் தேட

வழலாய பிரான்றூர்த்த மறையோ னாகி

    யாயிழையைத் தரவேண்டி யணைய வையன்

கழலாரப் பணிந்துமனைக் கற்பின் மேன்மைக்

    காதலியைக் கொடுத்தமர் செய் கருத்தால் வந்த

பிழையாருஞ் சுற்றமெலாந் துணித்து மீளப்

    பிஞ்ஞகனா ரழைத்தருளப் பெற்று ளாரே.

அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒருவரான இயற்பகை நாயனார் என்பார் சிவபெருமான் மீது மாளாத பற்றும், சிவனடியார்கள் விரும்பிக் கேட்பது மட்டுமன்றி அவர்கள் மனதால் நினைப்பதும் ஏதாயினும் இல்லை என்று கூறாமல் மனமுவந்து வழங்கும் வள்ளற்தன்மையும் கொண்டவர். சிவனடியார்கள்பால் நேசமும், அன்பும் கொண்டு அவர்களை மகிழ்வித்தால் சிவபெருமானாரின் அருள் பெறலாம் என்ற அளவில் சிறந்த பக்தி உடையவர். இவருக்குப் பெற்றோர் இட்ட பெயர் என்ன என்று தெரியவில்லை. உலக இயலுக்குப் பகையானவர் என்பதால் இவர் இயற்பகையார் என்று அழைக்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார் சேக்கிழார் பெருமானார். இவரை முதலில் அறிமுகம் செய்பவரான நம்பி ஆரூரர், “இல்லையே எனாத இயற்பகைக்கும் அடியேன்” என்று திருத்தொண்டத் தொகையில் போற்றுகின்றார்.

‘பொன்னொடு வந்து கரியொடு ஏகும்’ என்று சங்க காலத்தில் சிறப்பான வணிக நகரமாகத் திகழ்ந்த, சோழநாட்டில் உள்ள காவிரிப்பூம்பட்டினத்தை பட்டினப்பாலை குறிப்பிடுகின்றது. புகார் எனும் அழகிய துறைமுகப்பட்டினமான காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் வணிக மரபில் பிறந்தவர் இயற்பகை நாயனார். அவர் தம் வணிகத் திறமையால் பெரும் செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்து வந்தார். சிறுவயது முதலே சிவபெருமான் மீதும், சிவனடியார்கள் மீதும் அளவுகடந்த அன்பு கொண்டிருந்ததால் சிவனடியார்களுக்கு வேண்டுவதனைத்தையும் வழங்குவதே தலைசிறந்த அறமாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தார். இந்நிலையில் ஐயனின் திருவிளையாடலுக்கு ஆட்பட்டார் இந்நாயனார். சிவனடியார் கோலத்தில் வந்து  இயற்பகையாரின் மாறுபட்ட பக்தியின் திறத்தை உலகறிய வெளிப்படுத்த இறைவனின் திருவிளையாடல்தான் இது.

அன்றே என்றன் ஆவியும் உடலும் உடமையும் எல்லாமும்

குன்றே அனையாய் எனை ஆண்கொண்டபோதே கொண்டிலையோ

என்ற மணிவாசகப் பெருமானின் கூற்றுக்கிணங்க வாழ்ந்த இயற்பகையாருக்கு என்னே வந்த சோதனை பாருங்கள்.

சிவபெருமானின் திருவிளையாடல்:

சிவபெருமான் ஒரு திருநாளில் சிவனடியார் வேடம் பூண்டு இயற்பகையாரின் வீட்டின் முன்பாக வந்து நின்றார். தம் இல்லம் தேடி வந்திருப்பவர் தாம் எந்நேரமும் பூசித்துக் கொண்டிருக்கும் சிவபெருமானார் என்பதை அறியாத இயற்பகையார், அவரை சிவனடியார் என்று நினைத்து ஆனந்தம் கொண்டு, அவ்வடியார் தன் வாசல் தேடி வந்தது தான் செய்த பெருந்தவப் பயனென்று பணிவுடன் வழிபட்டு வரவேற்றார். சிவனடியாராய் வந்த பெருமானாரும் இயற்பகையாரைப் பார்த்து,

“நீர் அம்பலவர் அடியார்கள் யாது கேட்பினும் இல்லை என்று கூறாது அள்ளி வழங்கும் உம் வள்ளன்மையைப் பற்றித் தெரிந்துதான் உம்பால் ஒன்றை வேண்டி வந்தோம்” என்கிறார்.

இயற்பகையாரும், “அடியவரே ஏன் தயக்கம்? எம்மிடமுள்ளதனைத்தும் என் உடமையல்ல. அவை அடியவர்களுக்குரியது என்பதே உண்மை. உரியவர் கேட்டால் பாதுகாவலனாகிய நான் கொடுப்பதில் தயக்கம் என்ன இருக்க முடியும்? என்னிடம் உள்ளது எதுவாகினும் தாராளமாகக் கேட்கலாம். ஐயம் ஏதும் தேவையில்லை” என்றார்.

அந்த சிவனடியாரும் சற்றே தயங்கியவாறு, ‘‘இயற்பகையாரே, எமக்குப் பணிவிடை செய்ய காதல் உம் மனைவியைத் தாரும்’’ என்றார். அதற்கு இயற்பகை நாயனார் முன்னைவிட மகிழ்ச்சியடைந்து, “தாங்கள் என்னிடம் இல்லாத ஒன்றைக் கேட்காமல் என் முன்னால் உள்ளதையே வேண்டியது எனது பெரும்பேறு” எனக் கூறுவதாக சேக்கிழார் பெருமான் குறிப்பிடுகிறார்.

ஆயும் நுண் பொருள் ஆகியும் வெளியே

அம்பலத்து உள் நின்று ஆடுவார் உம்பர்
நாயகிக்கும் அஃது அறியவோ? பிரியா

நங்கைதான் அறியாமையோ? அறியோம்;
தூய நீறு பொன் மேனியில் விளங்கத்

தூர்த்த வேடமும் தோன்ற வேதியராய்
மாய வண்ணமே கொண்டு தம் தொண்டர்

மாறாத வண்ணமும் காட்டுவான் வந்தார்.

இப்பாடலில் சேக்கிழார் பெருமானின் கவிக்கூற்றை உணர முடிகின்றது. இங்கு இறைவன் திருமேனி தாங்கிவரும் சிவனடியாரின்  இயல்பினைப் பற்றி ஆராய்கின்றார். இவரிடம் இரண்டு மாறுபட்ட இயல்புகள் காணப் பெறுகின்றன. தூர்த்த வேடமுடைய பொன்மேனியில் தூய நீறுடன் இப்படி வருங்கால் தமது இணையரான உமையம்மையார் அறிய வந்திருப்பாரோ அல்லது அறியாமல் வந்திருப்பாரோ? ஒருவேளை அவர் அறிய வந்திருப்பாராயின், இவர் இங்குப் பிறர் மனைவியாரை வேண்டிச் செல்வதற்கு அவர் உடன்பட்டிருக்கமாட்டார். அதேபோல் அவர் அறியாது வந்தாரெனின் உடன் பிரியாது இருப்பாராதலின் அதுவும் இயலாத காரியம். ஆதலின் இதனை இன்னவாறெனத் துணிய அறியோம் என்கிறார் சேக்கிழார்.

இயற்பகையார் தம் மனைவியின் முன் சென்றவர், “இன்று உன்னை இம்மெய்த்தவர்க்கு நான் கொடுத்தனம்” என்கிறார். அம்மையாரை ஒரு உயிரற்ற பொருளாக எண்ணி அந்த அடியாருக்குக் கொடுப்பதாகக் கூறியது அவருக்கு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். கலங்கி நிற்கிறார். எந்தக் கணவனும் செய்யத் துணியாத ஒரு காரியத்தைச் செய்யத் துணிந்த கணவரின் இந்நிலை கண்டு ஊர் மக்கள் என்ன சொல்லப்போகிறார்களோ என்றும் கலங்கினார். ஆனாலும் தன் கணவனின் மனநிலையைப் புரிந்து கொண்டபின் மனம் தெளிந்ததாக சேக்கிழார் குறிப்பிடுகிறார். அம்மையார் தம் கணவனைப் பார்த்து, “இன்று நீர் எனக்கு அருள் செய்தது இதுவேல் என்னுயிர்க்கொரு நாத நீர் உரைத்ததொன்றை நான் செய்யும் அத்தனையல்லாமல் உரிமை வேறுளதோ” என்று வணங்கித் தாழ்ந்து தொண்டனார் தாமெதிர் வணங்கச் சென்று மாதவன் சேவடி பணிந்து திகைத்து நின்றனள், திருவினும் பெரியாள்.

கணவன் சொல்லைக் காக்க முனைந்த மனைவியைத் தாழ்ந்து வணங்கினார் என்ற சொற்களால் சேக்கிழார் பெருமான் நாயனாரின் மனநிலையை நமக்கு விளங்கச் செய்கிறார். திருமகள் உலகில் நல்லவர், தீயவர், பெரியோர், சீலர், சீலமில்லார் என்றெல்லாம் பாரபட்சம் பாராமல் எல்லோரிடமும் சென்று சேர்வாள், என்பதனால் அம்மையாரையும் திருமகளுக்கு ஒப்பாகக் கூறுகின்றார் போலும்.

கணவனின் வாக்கிற்கிணங்க அடியவரை வணங்கி நின்றார் நாயனாரின் மனைவியார். நாயனாரும் அடியவரைப் பார்த்து, அடுத்து தான் செய்ய வேண்டியது யாது என்று கேட்கிறார். அதற்கு அடியவர், “இந்த ஊரில் உனது உறவினர்கள் அதிகம் பேர் இருக்கிறார்கள். நான் உன் மனைவியை அழைத்துச் செல்லும்போது அவர்களுடன் சேர்ந்து ஊர் பொதுமக்களும் எனக்கு இடையூறு செய்யக்கூடும். எனக்கு அச்சமாக இருப்பதால் இவ்வூர் எல்லையைக் கடக்கும் வரை நீயும் எனக்குத் துணையாக வரவேண்டும்’’ என்றார்.
உடனே மனைவியையும், சிவனடியாரையும் முன்னே போகவிட்டு நாயனாரும் பின் தொடர்கிறார். அந்த வேளையில் வாளொடு வந்து இவர்களைத் தடுத்து நிறுத்திய அவரது உறவினர்களையும் ஊர்க்காரர்களையும் சீற்றம் கொண்டு வெட்டி வீழ்த்தியவர், சிவனடியாருக்குக் காவலாக ஊரின் எல்லையிலுள்ள சாய்க்காடு என்ற இடத்தை அடைந்தனர். அத்தருணத்தில்தான் இறைவனே இயற்பகை நாயனாரின் பற்றற்ற செயலைக் கண்டு வியக்கிறார். ‘பொய் திகழ் உள்ளம் இல்லான்’ எனும் நற்சான்றை இறையருள் பெற்றுத்தர மெய்யான அடியாராகிறார் இயற்பகை நாயனார்! சேக்கிழார் பெருமானின் கவிமொழி இதனை அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது.

இயற் பகை முனிவா ஓலம்! ஈண்டு நீ வருவாய் ஓலம்!
அயர்ப்பு இலாதானே ஓலம்! அன்பனே ஓலம்! ஓலம்!
செயற்கு அரும் செய்கை செய்த தீரனே ஓலம்! என்றான்
மயக்கு அறு மறை ஓலிட்டு மால் அயன் தேட நின்றான்.

அழைத்த பேர் ஓசை கேளா ‘அடியனேன் வந்தேன்! வந்தேன்!
பிழைத்தவர் உளரேல் இன்னும் பெரு வலித் தடக்கை வாளின்
இழைத்தவர் ஆகின்றார்’ என்று இயற்பகையார் வந்து எய்தக்
குழைப் பொலி காதினானும் மறைந்தனன்; கோலம் கொள்வான்.

சென்றவர் முனியைக் காணார்; சேயிழை தன்னைக் கண்டார்;
பொன் திகழ் குன்று வெள்ளிப் பொருப்பின் மேல் பொலிந்தது என்னத்
தன் துணை உடனே வானில் தலைவனை விடை மேல் கண்டார்;
நின்று இலர்; தொழுது வீழ்ந்தார்; நிலத்தின்நின்று எழுந்தார்; நேர்ந்தார்.

திருவிளையாடலை முடித்துக்கொண்ட எம்பெருமான் தமது அடியார் வேடத்தை விடுவித்து வான்மீது வெள்விடை மீது உமையம்மையுடன்  தோன்றியவர், இயற்பகை நாயனாரையும் அவர்தம் மனைவியாரையும் தங்களுடன் வரப்பணித்தார். இருவரும் சிவபெருமானுடன் விண்ணுலகம் சென்றனர்.  இயற்பகையாரின் வாளுக்குப் பலியான அவர்தம் சுற்றத்தார்களும் பொன்னுலகம் சென்றனர்.

 

 இயற்பகை நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

சிவபெருமானார் தம்மிடம் இடையறாத அன்பு பாராட்டும் மெய்யடியார்கள் மீது தாமும் இடையறாத அருள் பாலிக்கும் வள்ளன்மை மிக்க இனியர்.

கனியினும் கட்டி பட்ட கரும்பினும்

பனிமலர்க் குழல் பாவை நல்லாரினும்

தனிமுடி கவித்து ஆளும் அரசினும்

இனியன் தன் அடைந்தார்க்கு இடைமருதனே.

எனும் திருநாவுக்கரசு நாயனாரின்  கூற்று இதனை விளங்கச் செய்யும்.

இறைவன் மீது உண்மையான அன்பு கொண்ட மெய்யுணர்வுடையவர்கள் தம்மிடம் உள்ள சொத்து, சுகம் மட்டுமின்றி பந்தம் கொண்டோரும் கூட அந்த இறையனாருக்கேச் சொந்தம் என்று எண்ணுவதால் அனைத்தின் மீதும் தாமரையிலை தண்ணீர் போன்று ஒரு பற்றற்ற நிலையிலேயே இருக்கின்றனர். முற்பிறவியின் பயனாக இயற்பகை நாயனார் சிவனடியார்களையும் சிவலிங்கமாக எண்ணியே வழிபடும் வழமை கொண்டவராகிறார். அந்த வகையில் இந்நாயனார், தமக்கு உரிய எப்பொருள்களையும் தன்னை விடவும், அவ்வடியார்கள் அனுபவித்தலில் பெரிதும் விருப்பம் கொண்டவராதலின்  அவற்றை மகிழ்ச்சியோடு அவர்களுக்குக் கொடுக்கும் பெருந்தகைமையிற் சிறந்து விளங்கினார். இயற்கைக்குப் புறம்பாக நடந்து கொள்ளும் இத்தன்மையாலேயே அவர் இயற்பகை நாயனார் என்றும் அழைக்கப் பெற்றுள்ளார்.

இவரிடத்துள்ள இவ்வரிய இம்மெய்யன்பை, சர்வ ஆன்மாக்களும் உணர்ந்து உய்யும்படி எடுத்துரைக்கும் திருவுளங்கொண்ட சிவபெருமான், மனைவியினும் இனிய பொருள் பிறிதொன்றும் இல்லை என்பதால்  சிவனடியார் வேடம் தரித்து வந்து அவர் மனைவியையே கேட்கிறார். கற்பினிற் சிறந்து விளங்கும் தம் மனைவியையும் பெருமகிழ்ச்சியோடு கொடுக்க உறுதி கொள்கிறார். இதனால் உலகத்தோரின் பழிப்புரைக்கு ஆளாக நேரிடும் என்பதறிந்தும் அதைச் செய்யத் துணிந்தார். பிறர்மனை நயத்தல் சிவாகமங்களில் விலக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய பாவம் என்பதைக்கூட கருதாமல் தமது மனைவியைத் தரும்படி கேட்டவரை, சிவனடியார் என்று கொண்டமை குற்றமாகாதோ என்று தோன்றுவதே இயல்பு.

இவ்வடியாரின் இத்தகைய இயல்பினை உலகறியச் செய்யும் நோக்கொடு இறைவன், அம்பலத்தாடும் பெருமானார் அத்தகைய வேடம் பூண்டு புறப்பட்டார். மனமுவந்து மனைவியை அனுப்பத் தயாரான நாயனார் மீது கடுங்கோபம் கொண்ட அந்த அம்மையாரின் சுற்றத்தார் வாளுடன் வந்து தடுத்து நிறுத்தப் பார்த்தனர். சமுதாயத்தில் தங்கள் கண் முன்னால் நடக்கும் அதீத கொடுமையான ஒரு நிகழ்வைப் பார்த்து கண்டுங்காணாமல் இருப்பது நியாயமன்று, தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்தேனும் அதைத் தடுக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிய வைக்க முனைந்தார் இறைவன் என்பதை விளக்குகிறார் சேக்கிழார் பெருமான். பாரதி தம் பாஞ்சாலி சபதத்தில், திரௌபதியைக் குழல் பற்றிப் பாதையில் இழுத்துச் சென்ற துச்சாதனனைக் கூடி நின்று வேடிக்கைப் பார்த்த மக்களை,

நீண்ட கருங்குழலை நீசன் கரம்பற்றி இழுக்கையிலே

நெட்டை மரங்களென நின்று புலம்பினர்

பெட்டைப் புலம்பல் பிறர்க்காமோ?

என்று கடிந்து கொள்கிறார். அதுபோல் கண்முன்னால் அநீதி நடக்கும் போது தடுத்து நிறுத்தாமல் இருப்பது ஆண்மைக்கே அழகன்று என்பதையும் விளங்கச் செய்கிறார் சேக்கிழார் பெருமான்.  அந்த வகையில் சிவபெருமானாராலேயே “செயற்கருஞ் செய்கை செய்ததீரனே” என்று வியக்கப்பட்ட இந்நாயனாரின் அற்புத பக்தியினை விளங்கச் செய்கிறார்.

திருச்சிற்றம்பலம்

தொடரும்