Blog

 

திவாகர்

 

இல்லம்மா.. காரணம் என்னன்னா திருச்சிலேர்ந்து இந்தப் பொண்ணை அனுப்பி வெச்சது கந்தசாமிதான். அவங்களை அடிக்கடி வந்த் பார்க்கறதும் அவர்தான். சுந்தரை அறிமுகம் பண்ணி வெச்சு இங்க வேலை பண்ண வெச்சதும் அவர்தான். சுந்தருக்கு நாங்க எதும் பணம் தர்றது இல்லே.. ஆனா சுந்தர் வந்து எல்லா வேலையும் செஞ்சு கொடுப்பார். அதனால் எனக்கு அவங்க பேசினதுல ஒரு சந்தேகமும் வரல்லைம்மா. அன்னிக்கு அவர் சுந்தர்கிட்ட கெஞ்சினது கூட சந்தேகமா படலே..

 

“அவ்வளவுதானா நடந்தது?”

 

“பிராயச்சித்தம்னு சொன்னீங்களே.. அதை இங்கேயே ஆரம்பிக்கலாமேன்னு சொன்னார் சுந்தர். உடனே எங்கிட்டே சொன்னாரு.. அவரோட பிள்ளை கல்யாண் வந்தவுடனே அவரோடு பேசி பத்துலட்சம் ரூபா இந்த ஆசிரமத்துக்கு தரேன்னு எனக்குச் சொன்னார். நான் அதுக்கு, ரொம்ப சந்தோஷம்.. நீங்க சுந்தர் கையில கொடுத்தீங்கன்னா அவர் பேங்க்ல அக்கௌண்ட்ல போட்டுடுவார். ரசீதும் கொடுப்பார்’னு சொன்னேன். அவர் கையைப் பிடிச்சு மெதுவா கார்ல அழைச்சுட்டு சுந்தர் போயிட்டாரு.”

 

“ஓ! அது சரி, உங்க ஆசிரமத்துக்கு யார் ஓனர்? அதாவது யாராவது முக்கியமானவங்க இதைக் கவனிப்பாங்க இல்லையா.. அவங்க யாரு?”

 

“பாலபாலிகா’ங்கிறதே தெலுங்குப் பேருதாம்மா..  சிறுவர் சிறுமியர்னு தமிழ்ல சொல்லுவாங்க.  பேருதான் பால பாலிகா.. பசங்க யாரும் சேர்க்கறதில்லே. நெல்லூர்லேர்ந்து சென்னைக்கு வந்த ஒரு ரெட்டிகாரு ஆரம்பிச்சாரு. அவரோட பில்டிங்க்தான். அவரு இப்போ இல்லை. அவரு பசங்க எப்போதாவது வருவாங்க. கொஞ்சம் பேங்க்ல பணம் போடுவாங்க. இங்க இருக்கறவங்க அத்தனை பேருக்கும் விருந்து கொடுப்பாங்க, எனக்கு மாச சம்பளம் கரெக்டா அனுப்பி வெப்பாங்க்க.. இங்க வந்தா சந்தோஷமா எல்லாரும் இருக்கறதைப் பார்த்துத் திருப்தியா போயிடுவாங்க. வருஷா வருஷம் ஆடிட்டர் இவங்களுக்கு பேப்பர் அனுப்பி கையெழுத்துக் கேட்பாரு. அவங்களும் போட்டு அனுப்புவாரு. எல்லாம் சுந்தர் சரியா பார்த்துக்குவாருங்க..”

 

“ரொம்ப சந்தோஷம் பெரியவரே.. அந்த ரசீது புக் கிடைச்சுதுன்னா நல்லது.. சுந்தர் எப்போ வந்து எப்போ தருவாரோ.. நாங்களே அந்த மேஜை டிராயரை ஓபன் பண்ண டிரை பண்ணலாமா.. ஒரு ஸ்க்ரூ டிரைவர் இருந்தா கொடுங்க..”

 

“தாராளமா டிரை பண்ணுங்கம்மா.. அதுல அக்கௌண்ட் புக்குங்க,  ரசீது புக் இருக்கும். ஸ்க்ரூ டிரைவர் இருக்கும்மா.. முயற்சி பண்ணிப் பாருங்க..!

 

என்ற பெரியவர் ஸ்க்ரூடிரைவரைக் கொடுத்தார். அந்த மேஜையின் சாவித் துவாரத்தில் ஸ்க்ரூடிரைவரை வைத்துப் பார்த்துத் திருகினாள். முதலில் முடியவில்லை. சாந்தியும் உதவி செய்தாள். இரு பெண்களும் முயற்சி செய்வதைப் பார்த்து அந்தப் பெரியவர்

 

“இன்னொரு ஸ்க்ரூடிரைவர் கொஞ்சம் பெரிசா இருக்கா பாக்கறேன்மா..” என்று சொல்லி விட்டு உள்ளே போனார். அவர் உள்ளே போனதும் இன்னொரு முயற்சியை சாந்தி செய்யும்போது மேஜை திறந்து கொண்டது. மேஜைக்குள் துழாவினால் டக்கென்று ஒரு மொபைல் கையில் பட அதை உடனடியாக எடுத்தாள். சாந்தியின் கையிலிருந்து சடக்கென பிடுங்கி தன் கைப்பைக்குள் வைத்துக் கொண்டாள் கோம்டி. அதற்குள் இன்னொரு ஸ்க்ரூ டிரைவருடன் வந்தவர் மேஜை டிராயர் திறக்கப்பட்டதைக் கண்டவர், அவர்களை நகரச் சொல்லிவிட்டு ரசீது புத்தகத்தை எடுத்து அவர்களிடம் தந்தார். கோம்டி அவர் கொடுத்த புத்தகத்தைப் புரட்டி கடைசி  நான்கு மாதங்களில் வரவு வைக்கப்பட்ட பகுதிகளைப் பார்த்தாள். சில ரசீது காப்பிகளை தன் மொபைல் ஃபோனில் படம் பிடித்துக் கொண்டாள். புத்தகத்தை அவரிடம் கொடுத்து மேஜையை பழையபடி மூடச் சொன்னார். உள்ளே மூடப்பட்டதும் அது மறுபடியும் பழையபடி லாக்காகி விட்டதைச் சொன்னார்.

 

“நல்லதுதான். எங்களுக்கு சுந்தர் மேல சில சந்தேகம் இருக்கு.. அதனால நீங்க நான் வந்து உங்களை விசாரித்தது பற்றி சுந்தர்கிட்டே சொல்லவேண்டாம். மீறிச் சொன்னீங்கன்னா இந்த வயசுல உங்களை சாட்சிக்காக போலீஸ் ஸ்டேஷன் வரச் சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்துவாங்க.. உங்க மேல எங்களுக்கு எந்தவித சந்தேகமும் இல்லே.. இந்த ரசீதுகளைப் பாக்கறச்சே சுந்தரைத்தான் சந்தேகப்படணும்.. எதுக்கும் உங்க பேங்கர் யாரு? ஸ்டேட் பேங்க்தானே.. அங்க அக்கௌண்ட் நம்பர் மாத்திரம் கொடுங்க.. நான் செக் பண்ணிக்கிறேன்.”

 

அக்கௌண்ட் நம்பரை வாங்கிக் கொண்டு அவரிடம் ஒரு நன்றியையும் சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தனர். வண்டியில் ஏறுவதற்கு முன் இன்னொரு சிநேகிதிக்கு ஃபோன் செய்தாள்.

 

“வித்யா.. பேங்க்ல இருக்கியா? ரொம்ப நல்லதா போச்சு. ஒரு கேஸுக்காக ஒரு அக்கௌண்ட் நம்பரைச் செக் பண்ணனும். நான் அக்கௌண்ட் நம்பர் மெஸேஜ் பண்ணறேன். எனக்கு ஒரு நாலு மாச ஸ்டேட்மெண்ட் வேணும்.. இல்லே.. பெரிசால்லாம் இருக்காது, எனக்குத் தெரிஞ்சு ஒரு பக்கம்தான் வரும். என் வாட்ஸாப் நம்பருக்கு அனுப்பேன்.. ரொம்ப தேங்க்ஸ் வித்யா.”

 

ஃபோனில் மெஸேஜ் செய்தவள் கொஞ்சம் திருப்தியுடன் வண்டியில் ஏறினாள்.

“சாந்தி, இப்போ பேசினது என் கஸின் வித்யாகிட்டே.. அவ மௌண்ட் ரோடு பிராஞ்ச் எஸ் பி ஐலதான் வேலை பண்றா. சில கேஸுங்கள்ல இந்த பண பரிமாற்றம்னு சொல்லுவாங்க.. அது ஒண்ணே சாட்சியா வேலை பெரிசா உதவும்.. பார்க்கலாம்.”

 

 

கோம்டி வீட்டின் கிலினிக் (பின் மாலை நேரம்)

 

சாந்தியும் கோம்டியும் கிலினிக் இல் சாய்ந்து கொண்டு பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சாந்தி கிலினிக்கில் இருந்த கல்யாணின் ஃபோட்டோவைக் காட்டி சிரித்துக் கொண்டே சொல்கிறாள்.

 

“இப்போதாண்டி உன் கிலினிக்குக்கு ஒரு களையே வந்திருக்குடி.. எத்துப்பல்லன் இதைப் பார்த்தா என்ன சொல்வானோ?”

 

“என்ன சொல்வான்? என் போட்டோவைப் போட்டா தனக்கு மாடலிங்க் ஃபீஸா பத்தாயிரம் கொடுன்னு கேட்பான்..”

 

“சரியா அவனை எடை போட்டுருக்கே.. பல்லழகன் கேட்டாலும் கேட்பான். சரி, எவ்வளோ தூரம் வந்திருக்குடி இப்போ அவனோட கேஸ்..? இந்த ஆசிரமத்து விசிட்ல ரொம்ப உபயோகமா இருந்தது அந்த ஆப்பிள் ஃபோன் கிடைச்சதுதான் நம்ம லக். சுந்தர் நல்ல சாமர்த்தியக்காரன்தான்.  அவன் வீட்ல ஒருவேளை போலீஸ் சோதனை போட்டா கிடைக்குமேன்னு பயந்து அதை ஆசிரமத்துல ஒளிச்சு வெச்சிருக்கான். ஆனா அந்த ஃபோனை இன்னொரு தடவை எனக்குக் காமிக்காதேடி.. ரொம்ப அருவருப்பா இருக்கு. பாவம் அந்த சின்னப் பிள்ளைங்கல்லாம்.”

 

“எஸ்.. ஆனா உலகம் இப்படித்தாண்டி இருக்கு. போகப் போக இன்னும் குரூரமா கூட ஆகலாம். பெண்கள்ங்கிறது ஆண்களுக்கு என்னிக்குமே போகப் பொருள்தான்.. ஆண்களோட வக்கிரபுத்திக்கு எப்பவுமே பெண்கள்தான் பலி. இதுக்கெல்லாம் முடிவு கிடைக்குமாங்கிறதெல்லாம் சொல்லவே முடியாது.. சுந்தர் மேல வலுவா இப்போ சாட்சிகள் திரும்பியிருக்கு.. ஆனா அவன் இந்தக் கொலையை ஏன் பண்ணனும்? அவனைப் பொறுத்தவரை மொராலிடி பாக்கறான்னு சொன்னாலும் நாலு மாசமா அவங்க பெரியப்பாகிட்டே காசு வாங்கறான். இப்போ பத்து லட்சம் வாங்கிருக்கான்.. ஆனா ரசீது புக்ல எல்லாமே சரியா இருந்தாலும் ஆசிரம அக்கௌண்ட்லதான் அந்தளவு அமௌண்ட் இல்லே.. ஸோ அவங்க மாமா கொடுத்த பணமெல்லாம் அவன் எடுத்துக்கறான்.. ஆசிரம அக்கௌண்டையும் அவனே பாக்கறதினாலே அதை அட்ஜஸ்ட் பண்ணிடறான்.  இங்க அவன் நிச்சயமா மாட்டுவான். மாமா கொடுமையையையும் குரூர புத்தியையும் இவனுக்கு வரவு, அதாவது வருமானம்தானே? அப்போ இவன் ஏன் கொலை பண்ணனும்.. ஆனா இது சீக்கிரம் முடிவுக்கு வந்துடும். சீக்கிரமே இன்ஸ்பெக்டரை முன் வெச்சே நாம சேகரிச்ச விவரம்லாம் கொடுத்துடுவோம். அதுக்கப்பறம் போலீஸ் என்னவேணா ஆக்ஷன் எடுக்கட்டும்.  ஆனா எனக்கு இதுல ஒரு திருப்தி என்னன்னா இந்த கல்யாணுக்கு இப்போ அவன் பெரியப்பாவைப் பத்தியெல்லாம் உண்மை தெரியத் தெரிய வெறுப்பு ஜாஸ்தியாயிருக்கு. டிரெயின்ல வரச்சே என்னவெல்லாம் புகழ்ந்தான் தெரியுமா..”

 

“அது சரி! அவனுக்குச் சொல்லிட்டியா?”

 

“எதை?”

 

“அதாண்டி.. அவங்க பெரியப்பனோட இங்க நடந்த கதையை..”

 

“சொல்லலே.. இன்னும் அதுக்கு வேளை வரல்லேடி..”

 

கதவைத் தட்டும் சப்தம் கேட்கிறது. நர்ஸ் வந்து நிற்கிறாள்.

 

“அம்மா.. நான் கிளம்பட்டுமா.. வெளியே ஒரு ஆள் உட்கார்ந்திருக்கிறார். நீங்க வரதுக்கு முன்னாடி ஒரு தடவை வந்து கூட கேட்டுட்டுப் போனார். அவர் பல் தெத்துப்பல்லுனு பேசினாலே தெரியுது.. பெரிய கேஸ்..” என்று சொல்லியவள் சட்டென அந்த ஃப்ரேம் போட்டோவைப் பார்க்கிறாள்..

 

“அம்மா.. இந்தாள்தான் வெளியே உட்கார்ந்திருக்காரு. ஒரு ஆள்தான்.. ஆமாம்.. இந்த ஆளுக்கு இன்னிக்கு அப்பாயிண்ட்மென்ட் ஃபோன்ல கொடுத்தீங்களா? மயக்க மருந்து காலி ஆயிடுச்சும்மா.. நாளைக்கு வரச்சே வாங்கிவரேன். நாளைக்கு வரச் சொல்லட்டுமா.. டாக்டர் இன்னிக்கு பிஸின்னு சொல்லிடறேன்..”

 

“இரு இரு.. அந்தாளை உள்ள அனுப்பு.. அவரு ஆபரேஷனுக்காக வரலே..”

 

சாந்தி குறுக்கிடுகிறாள். “ஆமா! அதுக்கும் வேளை வரணுமில்லே” என்று சொல்லி விட்டு சிரிக்கிறாள்.

 

உள்ளே கல்யாண் வருகிறான். நர்ஸ் பெண் மறுபடி உள்ளே வந்து வீட்டுக்குப் போக அனுமதி கேட்கிறாள்.

 

“சரி, போயிட்டு வா..” என்று கோம்டி சொல்ல அவள் கிளம்புகிறாள். கல்யாண் தன் போட்டோவை அங்கே பார்த்து சிரிக்கிறான். சாந்தி அலறுகிறாள். கோம்டி அவனைப் பார்க்கிறாள்.

 

“கல்யாண், சிரிச்சீங்களா.. சாந்திக்குக் குழந்தை மனசு.. குழந்தையைப் போலவே பயப்படறா பாருங்க.. தயவு செய்து சிரிக்காம பேசுங்க..”

 

“அது எப்படி? அன்னிக்கு என்னமோ வாயை மூடிப் பேசு’ன்னீங்க.. இன்னிக்கு என்னவோ சிரிக்காம பேசு’ன்னு சொல்லறீங்க.. இதெல்லாம் முடியுமா? அடச்சே ஒரு மனுஷனுக்கு நல்ல அதிர்ஷ்டம் கிடைச்சுதுன்னா ஜனங்களுக்குப் பொறுக்காது..”

 

“ஸார்.. டைரக்டாவே சொல்லுங்க! மறைமுகமா பேசாதீங்க! என்ன பொறுக்காது எங்களுக்கு? நாங்க ரெண்டு பேருமே டெண்டல் சர்ஜன்ஸ்.. அதுவும் டெண்டல் சர்ஜரில டாப் ஸ்டூடென்ட்ஸ்னு பேரு வாங்கினவங்க.. சீக்கிரம் ஒரு முடிவுக்கு வாங்க.. சாந்தி அடுத்த மாசம் யூ எஸ்’க்குப் போறா.. அவளுக்கும் ஒரு நல்ல சர்ஜரி பண்ண எக்ஸ்பீரியன்ஸ் கிடைக்கும்.. என்னடி சாந்தி சொல்லறே?”

 

“நான் இப்பவே ரெடி.. சாருக்கு வசதி எப்படி?”

 

“ஐய்யய்யோ.. என்னங்க . நான் உங்க க்ளயண்ட்தான்.. அது இன்வெஸ்டிகேஷன் விஷயத்துலதான்.. டெண்டல் க்ளையண்டோ பேஷண்டோ இல்லே. உங்களுக்கு டெண்டல் கேஸ் கிடைக்கலேன்னா நானா கிடைச்சேன்.. அதுவும் என் அதிர்ஷ்டத்தை இழக்கறதுக்கு சம்மதம் தருவேனா.. (தன் ஃப்ரேம் செய்யப்பட்ட படத்தைக் காண்பித்து) பாருங்க என் பல்லாலே உங்க கிலினிக்கோட களையே எங்கயோ போயிடுத்து. சாயங்காலம் இங்க ஒருதடவை வந்தப்போ கூட பார்த்தேன்.. உள்ளாற ஒரு பேஷண்ட்.. வெளியே மூணு பேஷண்ட் வெயிட்டிங்க்.. எல்லாம் என் படத்தாலே அதுவும் என் பல்லாலே வந்த அதிர்ஷ்டம்.  அந்த அதிர்ஷ்டத்தை நீங்க அடைஞ்சிருக்கீங்க.. நார்மலா இந்தப் படம் கொடுத்ததுக்கு நான் ஃபீஸ் வாங்கணும்.. நீங்க ஃப்ரெண்டாயிட்டிங்க.. ஃப்ரீயா வெச்சுக்குங்க.. ஆமா.. இந்தப்படம் அன்னிக்கு ஸெல்ஃபீ எடுத்ததுதானே.. எங்கூட நீங்களும் இருந்தீங்களே.. உங்களைக் கட் பண்ணி எடுத்துட்டு என்னை மாத்திரம் தனியா என் அதிர்ஷ்டப்பல்லுக்காகப் போட்டிருக்கீங்க.. ஊம்ஹூம்.. இன்னும் நல்லா அழகா பெரிசா சிரிச்சபடி எடுத்துருக்கலாம்.  ஏங்க.. ‘எனக்கு விளம்பரம் வேணும், உங்க போட்டோ சிரிச்சபடி போஸ் கொடுங்க’ன்னா இன்னும் இதை விட சூபரா கொடுத்திருப்பேனே,, இன்வெஸ்டிகேஷன்ல சூபரா இருக்கற உங்க அறிவு இந்த டெண்டல் பிராக்டீஸ்ல போறல.. ம்..”

 

கோபமாகப் பார்த்தாள் கோம்டி. “போதுமே உங்க பல் புராணம். எங்களுக்கும் இந்த போஸ் போதும்.. இன்னும் நல்லா சிரிச்சீங்கன்னா அதை ஃப்ரேம் பண்ணிப் போட்டோ போட்டோம்னா க்லினிக்குக்கு குழந்தைங்க வந்தா பயப்படுவாங்க.. பெரியவங்க வந்தா எதுக்குங்க இந்த திருஷ்டிப் பரிகார போட்டோ’ன்னுவாங்க.. நாங்க சொல்லறதைக் கேட்டு சீக்கிரம் ஒரு முடிவுக்கு வந்து அந்த எத்துப் பல்லுங்களை ரிமூவ் பண்ணுங்க..”

 

“முடியாத விஷயத்தை மறுபடி மறுபடி பேசி எதுக்குங்க நமக்குள்ள இந்த விளையாட்டு?  ஆமாம் சாந்தி யூ எஸ் போறாங்களா? எனக்குக்கூட யூஎஸ் பி1 விஸா இருக்குங்க.. நானும் உங்க கூட வரட்டா?”

 

“கூட வரலாம்.. ஆனா முதல்ல உங்க கேஸ் முடிங்க.. அப்பறம் யூ எஸ் பத்திப் பேசலாம். பாருங்க நான் இவளுக்குக் கூட விஸா போட்டு வாங்கியிருக்கேன்.. ஆனா அவ என்ன சொல்லறா? அவ முதல் பிரெஃபெரன்ஸ் உங்க பெரியப்பா கேஸாம்.. ஆக்சுவலா அது உங்க கேஸ்.. நீங்க நடுவுல விட்டுட்டு என்னோட வரேன்னு சொல்லறீங்க.. ஆனா இவளைப் பாருங்க.. ஒரு டெடிகேடிவ் டிடக்டிவா எப்படி சூபரா வேலை செய்யறா தெரியுமா?”

 

அதே சமயம் கிலினிக்கில் தான் உட்கார்ந்திருக்கும் இடத்தின் பின்னால் ஒரு மூலையில் இன்னொரு படம் ஃப்ரேம் செய்யப்பட்டு மாட்டப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கிறான். கோம்டியின் கிலினிக்கில் ஒரு நர்ஸ் ஒரு நோயாளியின் பல்லை சுளுவாக எடுப்பதைத் தத்ரூபமாக படம் எடுத்து மாட்டியிருந்தாள் கோம்டி. அந்தப் படத்தைப் பார்த்து முகம் சுளித்தான்.

 

“என்ன சார் அந்தப் படத்தைப் பார்த்தவுடன் பயம் வந்திடுச்சா? பல் எடுக்கறது ரொம்ப ஈஸின்னு காமிக்கற படம்.. நீங்க பயப்பட வேணாம்.”

 

சாந்தியை இடைமறித்தான் கல்யாண்.

“இல்ல..  படத்துல அந்த நர்ஸ்.. அதான் சுமதி.. எப்படி இங்கே?”

 

கோம்டி புன்னகைத்தாள். “ஸோ. இந்த சுமதியும்  உங்க கேஸ்ல வர சுமதியும் ஒண்ணுதான் இல்லையா?”

 

“ஆமா..” அவன் தலையசைத்தான். “ஆனா அவள்.. இங்கே.. எப்படி?”

 

கோம்டி தன் நாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்டு விவரித்தாள்.

“யெஸ்.. சுமதி எங்கிட்டேதான் முதன்முதலா நர்ஸா ஜாயின் ஆயி வேலை செஞ்சா.. ஒரு வருஷம் வரைக்கும் தான் உண்டு தன் வேலை உண்டுன்னு அவ இருந்தா.. சாயங்காலம் நாலு மணிக்கு உள்ள வந்தாள்ன்னா ராத்திரி எட்டு ஒன்பது மணி வரைக்கும் அவளுக்கு இங்கே ட்யூடி. இங்கயேதான் இருப்பா.. வாரத்துக்கு ரெண்டு நாள் லீவு வேணும்னு முதல்லயே சொல்லி வீக் எண்ட்ல லீவுல போயிடுவா.. எல்லாம் நல்லபடியா போயிண்டுதான் இருந்தது.. உங்க பெரியப்பா கண்ல படறவரை.”

 

கல்யாண் சோகமான முகத்துடன் பார்த்தான். கோம்டி அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே பேசினாள். “உங்க பெரியப்பா ஒரு நாள் சாயங்காலம் என்னோட கிலினிக் வாசல்ல எதேச்சையா நிக்கற சுமதியைப் பார்த்துட்டு இங்கே வந்தார். உடனே அவர் வர்றதைப் பார்த்த சுமதி என் ரூமுக்கு இங்கதான் வந்தா. அப்போ இதோ சாந்தியும் கூடவே இருந்தா..  மிஸ்டர் கல்யாண் நீங்க அவ கதையையும் அடுத்து நடந்த நிகழ்ச்சியையும் தெரிஞ்சுக்கணுமே.”

 

நிகழ்ச்சி நான்கு மாதம் முன்பு நடந்ததற்கு மாறுகிறது. அதே இடம்..கோம்டியின் கிலினிக்.

 

உள்ளே சாந்தியும்  கோம்டியும் உட்கார்ந்தபோது சுமதி பரபரப்பாக வருகிறாள். அவள் கையில் கைப்பை இருக்கிறது. வார்த்தையில் வேகம் தெரிந்தது. கண்களும் அவள் குரலோடு சேர்ந்து கெஞ்சின.

“அம்மா.. என்னைப் பார்த்துட்டு உங்க எதிர்வீட்டுக்காரன் வரான்மா.. நான் கிளம்பறேன்மா.. ஆனா அவன் போகணும்.. நான் உங்க வீட்டுக்குள்ளே பின் வழியா போயிடறேன்.. என்னைப் பத்தித் தெரியாதுன்னு சொல்லிடுங்கம்மா.. ப்ளீஸ்..” என்று கை கூப்பிக் கெஞ்சியவள் கடகடவென அந்த அறையின் பின் வாசல் வழியே கோம்டியின் வீட்டுக்குள் ஓடி விடுகிறாள்.

 

கோம்டிக்கு எதுவும் புரியவில்லை.. அதற்குள் அங்கே கந்தசாமி வருகிறார்.. க்லினிக்கை சுற்று முற்றும் பார்க்கிறார். கோம்டியின் அறைக்குள் வருகிறார்.  அங்கும் சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறார். கோம்டியைப் பார்க்கிறார்.

 

தொடரும்

திவாகர்

 

கோம்டி கோபமாகச் சொன்னாள். சுந்தர் எழுந்தான்.

“நான் கல்யாண் என் அண்ணங்கிற ஒரு உரிமைல சொன்னேன். எனக்கு மனசாட்சிக்கு விரோதமில்லாம என் மனசுல இருக்கறதை அப்படியே சொல்லிட்டேன். நிஜமாவே என் மன பாரம் இறங்கிடுச்சு இப்போ. நான் ஸ்டேட்மென்ட் இன்னிக்கு ராத்திரிக்குள்ள எழுதறேன். இனிமே என்னால நடந்ததை மறைக்கமுடியாதுதானே.. இப்போ நான் சொன்ன உண்மையை அப்படியே எங்க வேணும்னாலும் சொல்லமுடியும். நான் வரேண்டா கல்யாண்.. நாளைக்கு என் ஸ்டேட்மெண்டோட வரேன். பார்ப்போம் மேடம் கோமதி!”

 

“நான் கோம்டி!”   என்றாள் அவள் சற்று கோபத்துடன். “இன்னும் ஒரே ஒரு கேள்வி மிஸ்டர் சுந்தர்.. இப்போ மாமாவோட அந்த ஆபிள் மொபைல் யார்கிட்டே இருக்கு.?”

 

“அது ரொம்ப குழப்பமா இருக்கு மேடம். அதை நான் அப்பறமா மாமா கையிலே பார்க்கவே இல்ல.. நானும் அவரை எத்தனையோ தடவை அதப் பத்தி கேட்கலாம்னு பார்த்தேன். ஆனா மாமா சந்தர்ப்பம் கொடுக்கவே இல்லை.”

 

“ஓ! ஆச்சரியமா இருக்கே.. அந்த ஃபோனைப் பத்தித் தெரிஞ்சவர் ரெண்டு பேர். ஒருத்தர் உங்க மாமா.. இன்னொண்ணு நீங்க.. ஆனா நீங்க சொன்ன அத்தனை விஷயங்களுக்கு ஆதாரம் அந்த ஃபோன்.. அது வேணுமே. இந்த ப்ரூஃப் இல்லேன்னா மாமா பேருல நீங்க இட்டுக்கட்டின கதையா போயிடும் மிஸ்டர் சுந்தர்.. அந்த ஆபிள் மொபைல் எங்க போச்சுங்கறதைக் கண்டுபிடிக்கணும்.”

 

அவன் தலையாட்டிக்கொண்டே சென்றுவிட்டான்.

 

கல்யாண் வெறுப்புடன் சொன்னான்.

“பாருங்க.. அவனோட மனசு பாரம் இறக்கிட்டானாம். எனக்குத் தலையே வெடிச்சுடும் போல இருக்கு. ”

 

“முரளியும் சரி, சுந்தரும் சரி, எல்லா விஷயமும் சொன்னாங்க.. ஆனா கொலையைப் பத்தியே சரியாப் பேசலை.. ரெண்டு பேர் மேலயும் தனித்தனியாவே கேஸ் போட்டாக் கூட அவங்க ரெண்டு பேருமே தனித்தனியாவே கொலை பண்ணாங்கன்னு போலீஸால் ப்ரூவ் பண்ணமுடியும். ஆனா இறந்தது ஒத்தர்தானே.. ரொம்ப கன்ஃபூஷன்ல போயிண்டுருக்கே மிஸ்டர் கல்யாண்.”

 

‘சரிதான்’ எனச் சொல்லி சிரித்தான் ரவி. “கோம்டி.. நீ ஒண்ணு பண்ணலாம்.. இவங்க ரெண்டுபேருக்குமா டாஸ் போட்டுப் பார்த்துட்டு தலை விழுந்தா அவனே குற்றவாளின்னு சொல்லி ஈஸியா ப்ரூவ் பண்ணிடலாம். இந்த கேஸும் முடிஞ்சாமாதிரிதான்.”

 

கல்யாண் கன்னத்தில் கை வைத்து உட்கார்ந்திருந்தான். அதே சமயம் கோம்டி மொபைலில் நிறைய மெஸேஜ் வரும் சப்தங்கள் கேட்டதால் தன் மொபைல் ஃபோனை எடுத்துப் பார்த்தாள். வந்த மெஸேஜ்களைப் படித்து விட்டு கல்யாணைப் பார்த்தாள்.

 

“கல்யாண்! இன்னிக்கி லஞ்ச்சுக்கு முன்னாடி நான் ஸ்டேஷன் போயிருந்தேன். அங்க இன்ஸ்பெக்டர் மோகனோட பேசினேன்..”

 

போலீஸ் ஸ்டேஷன்.

 

“சீக்கிரம் இந்தக் கேஸ் விஷயத்துல ஒரு முடிவுக்கு வரணும். நீங்க என்னென்ன கண்டுபிடிச்சிங்க? அந்த சுமதியைப் பாத்தீங்களா? கந்தசாமியோட ஃபோன் ரொம்ப ஓல்ட். அதுல இருக்கற நம்பர்லாம்  நமக்குத் தெரிஞ்சவங்க நம்பர்தான்.. இந்த ஸ்மார்ட் ஃபோன் காலத்துல இப்படியும் ஒரு ஓல்ட் ஃபேஷன் மனுஷனான்னு ஆச்சரியப்பட்டேன். அவர் உலகம் ரொம்ப சிறிசு போல இருக்கு. இந்த ஃபோன் நம்பர்லாம் நமக்கு உபயோகப்படாது. இந்தாங்க சிதம்பரம் ஃபோன் நம்பர். நாங்க இன்னும் பேசல. நாங்க பேசினாலும் சரியா சமாதானம் கிடைக்காது. அந்தம்மா பேரு சூடாமணி. அங்க ரஞ்சிதான்னு யாரும் இல்லே.  நீங்க வேணா பேசிப் பாருங்க..”

 

“தேங்க்ஸ் சார். நான் பேசறேன். இந்த விவகாரத்துல இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நமக்கு ஒரு தெளிவு கிடைக்கும்னு நான் நம்பறேன். பார்ப்போம்.”

 

“உங்களுக்கு இதுவரை கிடைச்ச தகவல்ல ஏதேனா லீட் கிடைச்சுதா? இவனாதான் கொலைகாரனா இருக்கலாம்னு சந்தேகப்பட்டா கூட சொல்லுங்க.. நான் அவனை எஸ்கேப் ஆகாம இருக்கறதுக்கு ஒரு போலீஸை அனுப்பிச்சு கண்காணிக்கச் சொல்லிடறேன்..”

 

“இன்னும் ரெண்டு நாள் போகட்டும் சார்.. நானே கேட்கிறேன். இந்த சூடாமணியும் சரி, வேற யாராக இருந்தாலும் அவங்களை விசாரிக்கறச்சே ஒருவார்த்தை ‘இன்ஸ்பெக்டர் மோகன்’ இந்தக் கேஸ்ல ரொம்ப கவனமா இருக்கார்னு நான் சொல்லலாமா சார்.. போலீஸ்ங்கற ஒரு வார்த்தை அவங்களை பொய்யைக் கம்மியா பேச வைக்கும்.. பொய்யை கம்மியா பேசறச்சே உண்மைங்க கொஞ்சம் ஜாஸ்தி வரும்.. அதனாலதான் கேட்கறேன்”.

 

“கோமதி..” இன்ஸ்பெக்டர் பேசுமுன் ஞாபகப்படுத்துகிறாள்.

 

“இல்ல சார்! கோம்டி..”

 

“கோம்டி! உங்க மேல நம்பிக்கை ஜாஸ்தியா இருக்கு. நீங்க தாராளமா போலீஸ்ங்கிற வார்த்தையையும் இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் விசாரிக்கச் சொல்றார்ங்கிற வார்த்தையையும் யூஸ் பண்ணிக்கலாம். ஆனா எனக்கு எல்லாத் தகவல்களையும் அப்படியே சொல்லணும்..”

 

“நிச்சயமா சார்.. எப்படியானாலும் ஃபைனல் அதாரிடியே நீங்கதானே..?”

 

“எஸ்.. தேங்க் யூ.!”

 

மறுபடியும் நிகழ்காலத்துக்கு வருகிறாள் கோம்டி. கல்யாண் வீடு

 

கல்யாண்! நான் இங்க வரும்போதே சூடாமணிகிட்டே பேசிட்டுதான் வந்தேன். அப்பதான் தெரிஞ்சது.. சுந்தர் அந்தப் பணத்தை அவளுக்குத் தரலேங்கறது.. ஆனா இந்த சூடாமணி திருச்சில குழந்தைங்க ஆசிரமத்தை சூபர்வைசரா பார்த்துட்டு வரச்சே இந்த கந்தசாமி, ஸாரி, உங்க பெரியப்பா அவளோட சினேகிதம் வெச்சிருக்கார். ஆசிரமத்துக்கு நிறைய ஹெல்ப் பண்றவர் போல. சூடாமணியோட பொண்ணு பிரியாவை அவள் இஷ்டத்துக்கு விரோதமா பணிய வெச்சிருக்கார், முரளி சொன்னாப்பல அதே கதையைத்தான் சூடாமணியும் சொன்னாள். ஆனா பிரியா விஷயத்தை விட இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் என்னன்னா இந்த சூடாமணியை கன்வின்ஸ் பண்ணி குழந்தைங்க சில பேரை சென்னைல படிக்கவெக்கறேன்னு இங்க பாலபாலிகா ஆசிரமத்துக்கு அனுப்பி வெச்சு படிக்க வெச்சிருக்கார். ஆனா இங்கயும் அந்த ஆசிரமத்துக்கு இவர் டொனேஷங்கிற பேருல கொடுத்து இவரோட காம லீலையை செஞ்சிருக்க வாய்ப்புண்டு.”

 

“ஆனா சுந்தர்தானே இவர் இங்க வர்றதுக்கு முன்னாடிலேர்ந்து அந்த ஆசிரமத்து விஷயம் இவர் சார்பா பார்த்ததா சொன்னான். இவனுக்கு எவ்வளோ தூரம் சம்பந்தம்னு தெரியலியே கோம்டி!”

 

ரவி குறுக்கிட்டான். பாலபாலிகா ஆசிரமத்தில் சமீபத்தில் ஒரு பெண் காணாமல் போய்விட்டதாக அந்த மேனேஜர் என்னிடம் சொன்னார். அதன்பின் நான் யார் யார் எப்படி எப்படி அங்கே வருகிறார்கள் யார் உதவி செய்யறாங்க எல்லாம் கேட்கறச்சேதான் இந்த சிதம்பரம் சூடாமணி விஷயம் கிடைச்சுது. இப்போ இந்தம்மா இந்த ஆசிரமத்தோட சம்பந்தம் இல்லேன்னாலும் காணாமப் போன விஜயாவை திருச்சிலேர்ந்து சென்னைக்கு கந்தசாமி, சாரி, கல்யாண் பெரியப்பா வற்புறுத்தி அனுப்பிவெச்சாராம். சூடாமணி இதுக்கு முன்ன திருச்சில ஆசிரமத்துல வேலை பண்றச்சே அங்கிருந்து மேல படிக்க வைக்கிறதுக்காக இந்த பாலபாலிகா ஆசிரமத்திலே ஒரு ஒப்பந்தம் வெச்சிருக்காங்க, அதனால கந்தசாமியும் இங்க நிறைய உதவி பண்ணுவாராம். அப்பப்ப வருவாராம். சுந்தரையும் அழைச்சுண்டுதான் வருவாராம். இதெல்லாம் இந்த பாலபாலிகா ஆசிரமம் மூலமா செரிஞ்சதைத்தான் கோம்டிகிட்டே சொன்னேன்.’

 

“சுந்தரோட வேலை ஒண்ணும் பெரிசா இங்க இல்லேன்னு நினைக்கிறேன். மனசாட்சிக்குப் பயப்படறவன்னு தெரியுது. ஆனாலும் கொலை நடந்த அன்னிக்கு இவன் சொல்லற விஷயம் கன்வின்ஸிங்கா இல்லே. முரளியைப் போல் இவன் அவராலே ஏதும் பாதிக்கப்படலே என்றாலும் தன்னோட மாமா இப்படிப்பட்டவரான்னு அவனுக்கு அதிர்ச்சி. அதுலயும் திருச்சிலேர்ந்து வந்த ஒரு சிறுமியை ரொம்ப பாசமாப் பார்த்துருக்கான். அவளுக்கு எல்லா உதவியும் செய்திருக்கான். அந்தச் சிறுமியை இவனோட மாமாவே காமலீலைக்கு உபயோகப்படுத்தியது இவனுக்குப் பிடிக்காம போய் இவன் கொலை பண்ணியிருக்க வாய்ப்புண்டு.. சந்தேகம்தான் படலாம். நிரூபிக்க முடியாது.. இப்போ முரளி மேல உள்ள சந்தேகம் இன்னும் அப்படியே இருக்கு. போலீஸ் முரளியையும் ஈஸியா ஃப்ரேம் பண்ணி அரெஸ்ட் பண்ணலாம்.”

“என் பெரியப்பா கொலைன்னு பார்க்காம, சாதாரண மூணாவது ஆளாப் பார்த்தேன்னா உங்களோட அறிவு பிரமாதமான அறிவு கோம்டி. ஆனா இந்த கொலைச் சம்பவத்தை அப்போது சாயங்காலம்  நடந்த சம்பவத்தை எப்படி இந்த ரெண்டு பேரோடு இணைக்கமுடியும்? எப்படிக் கொலை பண்ணி இருக்காங்கன்னு போலீஸால சொல்லமுடியும்.? இணைப்பு வரல்லியே..”

 

“நல்ல கேள்வி! இவ்வளோ தூரம் வந்திருக்கோம்.. இன்னும் கொஞ்சதூரம் வந்தோம்னா விடை கிடைக்காம போகாது. ஆனா ஒண்ணு சொல்லலாம் மிஸ்டர் கல்யாண்! எத்தனைதான் உங்க சொந்த பெரியப்பா கொலையாச்சேன்னு நினைச்சாலும் உங்க பரிதாபத்துக்கோ இல்லை பாசத்துக்கோ கொஞ்சமும் பொருத்தமில்லாத ஒரு கொடூர ஆத்மா அவர். அதனால உங்க துக்கத்தை விடுங்க.. இந்தக் கேஸுல இன்னும் ரெண்டு மூணு பேரை விசாரிக்கணும். (அப்போது அவள் மொபைலில் ஃபோன் வர எடுக்கிறாள்). அவளே பேசுகிறாள்.

 

“ஹேய் சாந்தி.. எதிர்வீட்லதான் இருக்கேன்..  நீ எப்போ வரே? ஓ.. வந்துட்டியா.. இரு வரேன்..” என்று சொல்லியவள் கல்யாணிடம் சொல்லிக் கொண்டு கிளம்புகிறாள்.

 

ரவியோட தங்கை சாந்தி இப்போ வீட்டுக்குதான் வந்திருக்கா.. நான் கிளம்பறேன்..

 

வீட்டில் காத்திருந்த சாந்தியுடன் அவள் வண்டியில் இருவரும் வெளியே கிளம்புகிறார்கள். உட்கார்ந்துகொண்டே கோம்டி அவளிடம் சொல்கிறாள்.

 

“சைதாப்பேட்டைல பாலபாலிகா ஆசிரமம் போகணும்.. இதோ இந்த அட்ரஸ்’டி..”

 

பாலபாலிகா ஆசிரமத்தில் வண்டியை நிறுத்த இருவரும் உள்ளே நுழைகிறார்கள். அங்கு ஒரு வயதானவர் இருக்கிறார். அவரிடம் பேசுகிறார்கள்.

 

“நாங்க போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்லேர்ந்து வரோம். உங்கள்ட்ட சில கேள்விகள் கேட்கணும், அதுவும் கந்தசாமி விஷயமாதான் பேச வந்தோம். நீங்க பெரியவர். எங்களுக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுப்பீங்கன்னு தெரியும். இந்த மாதிரி பாலபாலிகா ஆசிரமம் இலவசமா நடத்தறதே  இந்த காலத்துல ரொம்ப கஷ்டம்தான். ஆனா நீங்க சக்ஸஸ்ஃபுல்லா நடத்தறது ரொம்ப சந்தோஷம்.”

 

“உட்காருங்கம்மா.. நேத்து கூட ஒருத்தர் இப்படித்தான் வந்தார்.. ஆனா கடைசிவரைக்கும் போலீஸ்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லலே.. நீங்க வந்திருக்கீங்க..எங்க ஆசிரமத்துக்கு ரொம்ப உதவி பண்ணினவர் கந்தசாமி.. ரொம்ப வருஷமா அவர் உதவி பண்ணிண்டு வரார். அவரோட ஏஜண்ட் மூலமா முதல்ல உதவி பண்ணார். இப்ப மூணு வருஷமா அவரே சென்னை வந்துட்டார்.. அப்பப்ப வருவார். பணம் கொடுப்பார்.. நல்ல மனுஷனை யாரோ சுட்டுட்டாங்க.. அதுதான் வருத்தமா இருக்கு.”

 

“ஏஜண்ட்ன்னு சொன்னீங்களே.. அவர் பேரு சுந்தர் இல்லையா?”

 

“ஆமாங்க.. அவரு ஆறேழு வருஷமா இங்க ஆசிரமத்துக்கு அக்கௌண்ட் ஃப்ரீயா எழுதித் தருவார். அவரே ஃபைனான்ஸ்லாம் பார்த்துக்குவார். அப்பப்ப டொனேஷன் வாங்கித் தருவார். ஆடிட்டிங்க் செய்து தருவார். இங்க இருக்கற இன்மேட்ஸ் எல்லாருக்கும் ஏதாவது புதுசா அவர் செலவுல ஏதாவது வாங்கித் தருவாரு.! எங்களுக்கும் நம்பிக்கையான ஆளு தேவை இல்லையா.. கந்தசாமியோட உறவு வேற.. காசு வாங்காம செய்யறாரு”

 

“அது சரி, உங்க ஆசிரமத்து லேடஸ்ட் ரசீது புக் கொஞ்சம் காமிக்க முடியுமா?”

 

“இருக்குங்க.. ஆனா அந்த மேஜை டிராயர் சாவி சுந்தர்கிட்ட இருக்கு. அவர் வந்துதான் எடுக்கமுடியும்மா.. எல்லாம் பக்காவா வெச்சிருப்பார்மா..”

 

“சரி, சுந்தர் எப்ப வருவாரு?”

 

“அவர் ஒரு வாரமா வரல்லேம்மா.. கடைசியா அவங்க மாமா கந்தசாமியை அழைச்சுண்டு வந்தார். அதுக்கப்பறம் வரல்லே.. மாமா போயிட்டாரு இல்லையா.. ரொம்ப பிஸியா இருப்பார்.”

 

“ஓ! அப்போ கடைசி தடவையா கந்தசாமி வந்தாரு இல்லையா.. அப்ப அவர் கூடவே சுந்தரும் இங்க இருந்தாரு இல்லையா?

 

“ஆமாம்மா கூடவே இருந்தாரு.”

 

“அப்போ மாமா எதுக்காக வந்தார் அன்னிக்கு.. பணம் கொடுக்க வந்தாரா? இல்லே வேற விஷயம் பேசினாரா?”

 

அந்தப் பெரியவர் தயங்கினார். பின்னர் மெதுவாகப் பேசினார்.

 

“ஒரு நாலு மாசம் முந்தி ஒரு சின்ன அசம்பாவிதம் நடந்து போச்சும்மா. விஜயான்னு ஒரு பதிமூணு வயசுப் பொண்ணு. காணாமப் போயிடுச்சு. எப்படிக் காணாமப் போயிடுச்சுன்னா அந்தப் பொண்ணுக்கு கொஞ்சம் மூளைல ஒரு சின்ன ஆபரேஷன் பண்ணினா தெளிவாகிற வியாதி வந்திருக்கு. ஆனா ஆபரேஷனுக்கு அதிகப் பணம் தேவைப்படுது. அன்னிக்கு கந்தசாமி இந்தப் பொண்ணையும் இன்னும்  ஒரு மூணு பொண்ணுங்களை பீச்சுக்குக் கூப்பிட்டுண்டு போனார்மா. அப்பப்ப பண்றதுதான். சுந்தருக்கு இந்தப் பொண்ணு மேலே ரொம்பப் பாசம். அவரும் நிறைய இப்படி செய்வாரு. ஆனா ராத்திரி திரும்ப வரச்சே அந்த விஜயா வரல்லே.. மீதி மூணு பொண்ணுங்களையும் கொண்டு வந்து அழுதாரு. மெரீனா பீச்சுல இந்த நாலு பேரும் விளையாடிக்கிட்டிருந்தாங்க.. கந்தசாமி கடற்கரைல உட்கார்ந்து வேடிக்கைப் பார்த்திண்டிருந்தார். நைட் வந்ததனாலே விளையாடற பொண்ணுங்களையெல்லாம் கூப்பிட்டு போதும் வாங்க போகலாம்’னு சொல்லியிருக்கார். மூணு பொண்ணுங்க வந்தாங்க.. நாலாவது விஜயாவை ஆளைக் காணோம். உடனே எல்லாரும் தேடினாங்க.. கிடைக்கலே.. கந்தசாமி ரொம்ப வருத்தப்பட்டாரு.. எங்க போயிடுச்சோ அந்த பொண்ணு.. ஒண்ணுமே தெரியாத பொண்ணாச்சேன்னு அழுதாரு, பாவமா இருந்தது.. நான் அவரை சமாதானப்படுத்தி எங்க போயிடுங்க.. அதுவே வருதான்னு பார்க்கலாம். இல்லைன்னா என்ன பண்ண முடியும்? ஏற்கனவே இப்படி மூணு பேரு இந்த ஆசிரமத்துல காணாமப் போயிட்டாங்க. அத்தோட நாலாவதா சேர்த்துக்க வேண்டியதுதான்னு சொல்லிட்டேன்..”

 

“ஓ! அப்போ அந்த விஜயாப் பொண்ணு நாலு மாசம் முன்னாடி காணாமப் போயிடுச்சு. மீதி வந்த பொண்ணுங்க அந்தப் பொண்ணைப் பத்தி எதுவும் சொல்லலியா..?”

 

“அவங்களும் தேடியிருக்காங்கம்மா.. கிடைக்கலே தாத்தான்னு சொன்னாங்க.. பாவம் அந்தப் பொண்ணு..”

 

தன் மொபைல் ஃபோனைத் திறந்து ஒரு போட்டோவைக் காண்பித்தாள்.

“பாருங்க.. இந்தப் பொண்ணுதானே விஜயா?”

 

“ஆமாம்மா.. இந்தப் பொண்ணுதான்.. கந்தசாமி கம்ப்ளெயின் உங்கள்ட்ட கொடுத்தாராம்மா.. அந்தப் பொண்ணுக்கு ஒரு வியாதி.. மூளை சம்பந்தப்பட்டது.. சுந்தர் அந்தப் பொண்ணுக்கு மெடிகல் டொனேஷன் வாங்கணும்னு ரொம்ப முயற்சி பண்றாரு.. அதுக்காக எடுத்த போட்டோ இது.”

 

“அது இருக்கட்டும். போனவாரம் சுந்தரும் கந்தசாமியும் சேர்ந்து வரச்சே என்னவோ நடந்ததுன்னு ஆரம்பிச்சிங்க இல்லையா.. என்ன நடந்தது?”

 

“இந்த விஜயா பேருதான்மா அவங்க பேசிக்கிட்டாங்க.. பெரியவர் கோபப்பட்டாரு, அடிக்கடி அந்தப் பொண்ணு பேரைச் சொல்லி எதுக்குடா என்னை மிரட்டறேன்னு சுந்தர்கிட்ட கோபமா கேட்டாரு.. சுந்தர் ஏதோ திருப்பிச் சொன்னாரு. என்ன சொன்னாருன்னு ஞாபகம் இல்லே.. ஆனா நான் சுந்தர்கிட்டே ‘விடுங்க தம்பி.. அவருதான் எல்லா இடத்துலயும் தேடினேன்னு சொன்னாரு இல்லையா அப்படின்னு சொன்னேன். கந்தசாமி உடனே அழ ஆரம்பிச்சுட்டாரு.. போதும்டா எனக்கு இந்த தண்டனை.. எத்தனை பேரைன்னு சமாளிப்பேன் நான்? எல்லாத்துக்கும் நான் பிராயச்சித்தம் பண்ணிடறேண்டா.. நீ அதுக்கு மாத்திரம் ஹெல்ப் பண்ணுடா’ன்னு கெஞ்சினாரு..”

 

‘உங்களுக்கு தனிப்பட்ட முறைல கந்தசாமி மேல இந்த விஜயா விஷயமா ஒரு சந்தேகமும் வரலியா?’

தொடரும்

திவாகர்

 

 

“டேய்.. இதுல என்னடா பார்த்தே.. நான் என்னத்தைப் பார்த்தேன்னு நீ பார்த்தே?.. சொல்லுடா.. சொல்லு.. என்ன பார்த்தே..”

 

“மாமா இது அநியாயம். ஃபோன்ல பார்த்துண்டு இருந்தது நீங்க.. ஆனா, என்னைப் போய் எப்படி அப்படி கேட்கலாம். அதுவும் அசிங்கமான படங்க.. அதனால கொஞ்சம் ஷாக்காயிட்டேன். ஆனா கீழே போட்டது நீங்கதானே?”

 

சட்டென சமாளித்தார்.  “டேய் சுந்தர்.. அது ஒண்ணுமில்லேடா.. இந்த வாட்ஸப்ல ஏதோ அப்படி இப்படின்னு ஃபோட்டோ இமேஜ் வந்தது.. வாட்ஸ் அப்லே இதெல்லாம் சகஜம்.. அதெல்லாம் அழிச்சிட்டிருந்தேன்.. நீ பார்த்துட்டே போலருக்கு. சரி சரி.. இப்போ ஃபோன் உடைஞ்சு போச்சே.. உனக்குத் தெரிஞ்ச ரிப்பேர்க்காரன் இருக்கானா? ஆனா இது ஆபிள் ஃபோன்.. அவன் ஏஜென்ஸிதான் ரிப்பேர் பண்ணுவான். அவனுக்கு ஃபோனைக் கொடுத்தா அவனும் உன்னை மாதிரி ஏதேனா ஏடாகூடமான படத்தைப் பார்த்துட்டு உங்க மாமா இப்படிபட்டவராடான்னு கேட்டாலும் கேட்பானேடா.. அத்தோட ரொம்ப இம்பார்ட்மென்ட் விஷயம்லாம் வெச்சிருக்கேன். சில காண்டாக்ட் நம்பர்லாம் இருக்கு. இந்த ஃபோன் எங்கிட்ட இருக்கறதே யாருக்கும் தெரியாதுடா. இந்த ஃபோன்லேர்ந்து யாருக்கும் ஃபோன் கூட பண்ணமாட்டேன்.. ”

 

சுந்தர் எதுவும் பேசவில்லை. கன்னத்தைத் தடவியபடி இருந்தான். அவர் சுந்தரின் கன்னத்தின் அருகே வந்து கன்னத்தைத் தடவிக்கொடுத்தார்.

 

“நான் எப்பவுமே உன்னை அடிச்சதில்லே.. என்ன இருந்தாலும் இன்னொரு தகப்பன் பெத்த பிள்ளை நீ.. என் சொந்த மகனா நினைச்சு அடிச்சுட்டேன்.. தப்புதான்..”

 

“மாமா அப்படி சொல்லாதீங்க.. உங்களுக்கு எல்லா உரிமையும் என் மேல இருக்கு. விவரம் தெரியாம வந்து எட்டிப் பார்த்தது என் தப்புதான். மாமா.. இந்த மாதிரி ஆபிள்மொபைல் எல்லாம் நானே ரிப்பேர் செய்வேன் மாமா..  நான் சரி பண்ணிக் கொடுத்துடறேன்.. ரூம்ல இதுக்கான ஸ்பெஷல் டூல்கிட் இருக்கு. எனக்குக் கொடுங்க.. அலுங்காம நலுங்காம மேல கூட ஒரு புது கவர் போட்டு புதுசாவே கொடுத்துடறேன்.”

 

மாமா யோசித்தார். “சுந்தர்.. இது அப்படியில்லேடா. சில லேவாதேவி கேஷ் கணக்கெல்லாம் அவங்கவங்க பேருல எழுதி ரகசியமா வெச்சுருக்கேன். நாளைக் காலைல ஆடிட்டர் இங்க வருவாரில்லையா.. அவர்கிட்டே இதெல்லாம் காண்பிச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணனும்.” என்றவர் கீழே கிடந்த ஆடிட்டர் பேப்பரையெல்லாம் பொறுக்கி கையில் அடுக்கி வைத்துக் கொண்டு பேசினார்.

 

“இந்த பேப்பர்லாம் அந்தக் கணக்கோடு பார்த்து ஃபைசல் பண்ணனும்டா.. நீ ஒண்ணு பண்ணேன்.. அடையாறுலதான் உன் ரூம் இருக்கு. போய் அந்த டூல்கிட் கொண்டு வந்துடு. நீ இங்கயே நைட் சாப்ட்டுக்கலாம். அப்படியே இங்கேயே ரிப்பேரும் பண்ணிடு. மேல கவர் நாளைக்கு கடைல வாங்கி புதுசா போட்டுக்கலாம். நாளைக்கு வரச்சே நீயா புதுக் கவரை வாங்கிவந்துடேன்..”

 

“சரி மாமா” என்று சொன்னவன் கடகடவென தன் பைக்கில் கிளம்பினான்.

 

மறுபடியும் தற்போதைய நிலைக்கு வந்தான் சுந்தர். அவனையே கல்யாணும் கோம்டியும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

 

“நான் என் ரூமுக்குப் போய் ஆப்பிள் ஃபோன் ரிப்பேர் டூல்கிட் எடுத்துட்டு அப்படியே வர வழியிலே ஒரு ஃபோன் சேஃப்டி அப்பர்கவரும் வாங்கிண்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். மாமா ரொம்பவே பரபரப்பா வாசல்லியே எனக்காகக் காத்துண்டிருந்தார். இதுக்குப் போய் இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகறாரே’ன்னு கூட நினைச்சுண்டேன்.. ஹால்லயே அவர் ஃபோன் எடுத்து ரிப்பேர் பண்ணேன். என் பக்கத்துலேயே இருந்தார்.”

 

மறுபடியும் அவன் நினைவுகள் வலம் வந்தது. மாமா வீட்டில் அவர் நிம்மதியற்று நின்று கொண்டிருக்க சுந்தர் மொபைல் முழுவதையும் அக்கு வேறாக ஆணி வேறாக கழட்டினான். உள்ளே எதையோ கொஞ்ச நேரம் நோண்டினான். சில பாகங்களைத் துணியால் துடைத்து வாயால் ஊதினான். பிறகு பத்திரமாக அதை வைத்துவிட்டு ஃபோனை மறுபடியும் சேர்த்து வைத்து பழைய நிலைக்குக் கொண்டு வந்து சார்ஜிங்க் செய்து ஆன் செய்தான். கருநிறம் சூழ நடுவில் வெள்ளையாய் ஆபிள் படம் வெளி வர ஃபோன்  திறக்க ஆரம்பித்தது.

 

“மாமா இதுக்கு ஓபனிங்க் பாஸ்வேர்ட் வெச்சிருக்கீங்களா?”

 

“எதுக்குடா.. பாஸ்வேர்ட்   நான் அதெல்லாம் வெக்கிறதில்லேடா.. ஓபன் பண்ணா வந்திருமே.. ”

 

“சரி மாமா.”

 

“அவன் மொபைலைத் திறக்க முயற்சிக்கிறான்,, முதலில் ஆபிள் படம் சின்னதாக வந்து முழுவதுமாக முடிந்ததும் அதன் மேல் சேஃப்டி கவரை ஒட்டினான். அப்படி ஒட்டும்போதுதான் சடாரென ஒரு வண்ணப் படமாக அந்த ஃபோனில் வர அப்படி வந்தது என்னவோ ஒரு பெண்ணின் முழு நிர்வாணப்படம். அதை ஆஃப் செய்து புதிதாக வாங்கிவந்த பிளாஸ்டிக்கண்ணாடி கவரை ஒட்டிச் சட்டென அந்த ஃபோனை மாமாவிடம் கொடுத்துவிட்டான்.”

 

“ஆஹா.. ரொம்ப தேங்க்ஸ்டா.. வா வா சாப்பிடலாம்..”

 

 

 

 

 

இருவரும் சாப்பிடும்போது அவன் மெல்லக் கேட்டான். அவன் கை சோற்றைப் பிசைந்து கொண்டே இருந்தது. சாப்பிடாமல் பேசினான்.

“மாமா.. தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க.. நான் கேக்கறேன்னு.. இப்போ நான் பார்த்த படத்தோட முகம் கொஞ்ச நாள் முன்னாடி நம்ம பால பாலிகா ஆசிரமத்துலேர்ந்து காணாமப் போன ஒரு சின்னப் பொண்ணு முகம் போல இருக்கு.. மாமா எனக்கென்னவோ சோறு ஏறமாட்டேங்குது மாமா.. அது சின்னக் குழந்தை மாதிரி தெரியுது..”

 

“என்னடா சொல்லறே.. எதுனா கற்பனை பண்ணி மனசுல விபரீதமா நினைக்காதே..”

 

“விபரீதமா அப்படி எதுவும் இல்லேன்னா ஹாப்பிதான் மாமா.. ஆனா அந்த முகம் மட்டும் அப்படியே அந்த சின்னப் பொண்ணோட முகம்தான்.. நான் அப்பர் கவரை ஒட்டறச்ச நல்லா பார்த்தேனே”

 

“எதுவும் உளறாதடா”

 

“உளறல மாமா.. நாலு வருஷமா அந்தப் பொண்ணைப் பார்த்துண்டே வரேனே.. நீங்க திருச்சிலேர்ந்து ஒன்பது வயசுப் பொண்ணா அனுப்பிச்சிங்களே.. சென்னையில நான் இருக்கேன்னு எனக்குதானே சொல்லுவீங்க.. புதுத்துணியெல்லாம் எடுத்துக் கொடுத்திருக்கேன்.. எக்ஸிபிஷன் வந்தா அழைச்சுண்டு போவேன்.. குழந்தை மாதிரி வருமே.. நான் கல்யாணம் பண்ணிண்டு குழந்தையைப் பெத்துண்டேன்னா இந்த மாதிரி பொண்பிள்ளையா பிறக்கணும்னு நினைச்சுப்பேன் மாமா..”

 

“இதெல்லாம் ஏண்டா இப்போ சொல்லறே?”

 

“இப்போ அந்தப் பொண்ணை இப்படிப் போட்டோவுல பாக்கறது கஷ்டமா இருக்கு மாமா..”

 

மாமா உறுமினார். “டேய்.. உன்னை நான் இங்க கூப்பிட்டது தப்பா போச்சு.. வெளில போய் எதுனா கன்னா பின்னான்னு இது மாதிரி உளறி வெக்காதே.. எனக்கு நீ பாடம் நடத்துறியா?”

 

“எனக்கு ஏதோ வித்தியாசமா படறது மாமா.  இந்த மாதிரி படம்லாம் இப்படிப் பாக்கறதுக்குன்னே நிறைய பேர் பணம் கொடுத்துப் பாப்பாங்களாம். சமீபத்துல ஒரு கேஸ் பேப்பர்ல நியூஸா வந்தது. அரபு நாடுகளுக்குக் கூட இந்த மாதிரி போட்டோ அனுப்பிச்சு அந்த சாம்பிள் காமிச்சு அந்தப் பொண்ணையே விக்கறதாவும் அவனை அரெஸ்ட் பண்ணி போஸ்கோ சட்டத்துல உள்ளே தள்ளினதாவும் நியூஸ் படிச்சேன்.”

 

“இப்போ எதுக்குடா இதெல்லாம் சொல்லறே?”

 

“இந்த மாதிரி போட்டோ வெச்சிருந்தாலும் அவங்களை அரெஸ்ட் பண்றதுக்கு போலீஸுக்கு உரிமை இருக்கு. அதனால எதுனாச்சும் போட்டோ இருந்தாலும் அதை ரிமூவ் பண்ணிடுங்க மாமா..”

 

“சுந்தர் எனக்குத் தெரியும். எதை எப்படி ஹாண்டில் பண்ணனும்னு. நீ சின்னப் பையன். உனக்கு வேண்டாத விஷயத்துல தலையிடாதே.. புரியறதா?”

 

“மாமா எனக்கு ஏன் வீண் வம்புன்னு என்னால அப்படி விட முடியலே.. ஏன்னா அதுக்குக் காரணம் அந்தப் பொண்ணுதான்.. வேணாம் மாமா.. இப்போ அந்தப் பொண்ணு கூட ஆசிரமத்துல இல்லே. காணாமப் போனவ திரும்ப வரவே இல்லை. அவளுக்கு  ஏதாவது  ஏடாகூடமா ஆகக்கூடாது மாமா”

 

அவன் எழுந்துவிட்டான். சாப்பிடவில்லை. மாமா யோசித்தார். தன் அறைக்குப் போனார். பீரோவைத் திறந்து ஒரு கட்டு பணம் எடுத்து வந்தார்.

 

“இதோ பார்.. இந்த பணம் உனக்கு லஞ்சமா தரலே.. பாசத்தோடு தரேன். உன் மனசு கவலையா இருக்கு. எங்கயாவது கோவா கீவான்னு போயிட்டு வா..  நாம அப்பறமா பேசலாம் இதப் பத்தி.”

 

“வேணாம் மாமா இந்தப் பணமெல்லாம்..”

 

“டேய்.. உன்னை வளர்த்தவன் நான். எனக்குத் தெரியும்.. யாருக்கு என்ன கொடுக்கணும்.. எது கொடுக்கக்கூடாதுன்னு.. போடா.. நாலு நாள் லீவு போடு.. மனசுல எந்த விஷயத்தையும் அப்படியே வெச்சுக்காதே..  போய் வாழ்க்கையை நல்லா எஞ்சாய் பண்ணு..”

 

என்று சொன்னவர் அவன் பாக்கெட்டில் அந்த  நோட்டுக் கட்டைச் செருகினார். அவனைத் தட்டிக் கொடுத்தார்.

 

திரும்பவும் தற்காலத்துக்கு வந்தான் சுந்தர்.

 

கல்யாண் தலையில் கை வைத்துக் கொண்டான். கோம்டி மௌனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். சுந்தர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

 

“இப்படித்தான் ஆரம்பிச்சது இந்த விவகாரம். எப்போ மாமா எனக்கு இதெல்லாம் புரிஞ்சு போயிடுச்சுன்னு நினைச்சாரோ என் வாயை மூட அப்பலேர்ந்து எனக்குப் பணமழை பொழிய ஆரம்பிச்சதுடா கல்யாண். முதல்ல நான் மாமாவுக்கு புத்திமதி சொன்னவன். ஆனா மாமா இந்த விஷயத்துல ரொம்ப நல்லா ஊறிப் போனவர்னு தெரிஞ்சவுடனே என்னாலே எதுவும் பண்ணமுடியலே..”

 

“அப்போ நீங்களும் உடந்தையாதான் பிற்பாடு இந்த மாதிரி வேலையெல்லாம் செஞ்சீங்களா? நல்லா பணக்காரரா மாறியிருப்பீங்களே!”

 

“சத்தியமா நான் இந்த மாதிரி வேலையெல்லாம் மனசால கூட நினைச்சுப் பண்ணமாட்டேன் கல்யாண். என் தப்பு என்னன்னா நான் இந்த விஷயத்தை வெளியில சொல்லமுடியாத நிலையில இருந்தேன். ஆனா அதுக்குன்னு அவருக்கு நான் உடந்தையா மட்டும் நிச்சயம் இல்லே. மாமா கூட அதுக்கப்பறம் நான் அவர்கூட இருக்கறவரைக்கும் இந்த மாதிரி வேலை செய்யலேன்னுதான் நான் நினைக்கிறேன். எனக்குத் தெரிஞ்சதைத்தான் சொல்றேன்.”

 

“முரளிக்கும் இந்த விஷயம் தெரியுமோ..” கல்யாண் கோபத்தோடு கேட்டான்.

 

“இந்த விஷயம் அவனுக்குத் தெரியாது.. ஆனா முரளிக்கும் மாமாவுக்கும் வேற ஏதோ சின்ன தகராறு இருக்குன்னு தெரியும்.. அதை ரெண்டு பேருமே எங்கிட்ட சொல்லாதனதாலே நானும் கேட்டுக்கலே.. ஆனா சமீப காலமா முரளி அடிக்கடி வர்றது இல்லேங்க்கிறதாலே நான் அப்பப்ப மாமாவுக்குக் கார் டிரைவரா மாறினேன். ஆசிரமத்துக்குப் போவோம். ஆனா மாமா எனக்கு மாசம் பொறந்தா ஒரு லட்ச ரூபாய் கொடுத்திண்டு வந்தாரு. எனக்குக் கொடுத்த ஒரு லட்ச ரூபாயும் நான் ஆசிரமத்துக்கே கொடுத்துட்டேன். வேணுமின்னா நீங்க அங்க போய் செக் பண்ணிக்கலாம்.”

 

‘ஒஹோ..’

 

கல்யாணின் குரல் கொஞ்சம் கேலியாக ஒலித்தது.

 

“இன்னும் அந்த பத்து லட்ச ரூபாய் விஷயம் சொல்லலியே.” கோம்டி ஞாபகமூட்டினாள்.

 

“அதுவும் சொல்லதான் வரேன். கொலை நடந்ததுக்கு மூணு  நாளைக்கு முன்னாடி  நான் அவரை ஆசிரமத்துக்கு அழைச்சிட்டுப் போயிட்டு வீட்டுக்கு வந்தோம்.  இல்லையா.. என்னை உள்ளே கூப்பிட்டார். பத்து லட்ச ரூபாய் பணக்கட்டு கொடுத்து சிதம்பரத்துல ஒரு விலாசத்துல கொடுக்கச் சொன்னார். இதுதான் கடைசின்னு ஏதோ ஒரு வார்த்தை ஒரு காகிதத்துல எழுதினாரு. விலாசம் கூட எழுதினார்.   ரஞ்சிதான்னு ஒரு பொண்ணு பேரு. எனக்கு மகா கோபம் வந்தது. இவ்வளோ சொல்லியும் அவர் மாறலே.. நான் அவர்கிட்டே அந்த பணம் வாங்கினேன். அந்த அட்ரஸ்ஸை தூக்கிக் குப்பைல போட்டேன். அடுத்த நாள் வண்டியை சர்வீஸுக்கு விடறதுக்கு முன்னாடி அந்த பத்து லட்ச ரூபாய் அப்படியே பாலபாலிகா ஆசிரமத்துக்கு டொனேஷனா பாங்க்ல டெபாசிட் பண்ணிட்டேன். நீங்க போய் அங்க செக் பண்ணிக்கலாம்.”

 

சுந்தர் மிகவும் ஆயாசமாகச் சொன்னான்.

 

“அவ்வளவுதான் நடந்தது. நான் கடைசி வரைக்கும் மாமாவைக் காப்பாத்ததான் முயற்சி பண்ணினேன்.. ஆனா முடியலே.. இந்த ஆள் மாறவே மாட்டாருன்னு..”

 

“அதனால அன்னிக்கு சாயங்காலம் அஞ்சு மணிக்கே வீட்டுக்கு வந்து மாமாவை கொலை பண்ணிட்டீங்களா?”

 

நிதானமாகக் கேட்டாள் கோம்டி. உடனடியாக அவன் அழுதான்..

“இல்லை நான் அவரைக் கொலை செய்யலே.. அவர் எப்படி கொலையானார்னும் எனக்குத் தெரியாது. கொலை நடந்த அன்னிக்கி நான் சென்னைலயே இருந்தேன். பைத்தியக்காரனா பார்க்’லே சுத்திட்டு இருந்தேன்…”

 

“நான் நம்பமுடியாது சுந்தர்.. நான்னு இல்லே.. போலீசும் நம்பாது.?”

 

“இல்ல.. ஆசிரமம் போகலாமான்னு கூட பார்த்தேன். ஆனா எனக்கு அங்க போக அப்போ இஷ்டம் இல்லே.. ஏன்னா நான் சிதம்பரம் போயிருக்கணும்னு நினைச்ச வேளையில ஆசிரமத்துக்கு போயிருந்ததைப் பத்தி மாமா கேள்விப்பட்டாருன்னா இன்னும் திட்டுவாரு. பார்க்’லேர்ந்து பஸ்ல காளிகாம்பா கோயிலுக்குப் போனேன். அதுக்கப்பறம் மகாபலிபுரத்துல ஒரு ரிஸார்ட்க்குப் போய் தண்ணியடிச்சு அங்கே போய் உட்கார்ந்து யோசித்தேன், மனசுல மறுபடி மறுபடி அந்தப் பொண்ணு போட்டோ வந்து மனசைக் குழப்பிக்கிட்டே இருந்தது…”

 

ரவி நிதானமாக கேட்டான். ‘ஸோ.. அப்படிக் குழம்பின மனசோட நேரா வீட்டுக்கு வந்து மாமாவைப் போட்டுத் தள்ளிட்டீங்களா? இப்படித்தான் போலீஸ் முடிவா கேட்டு உங்க மேல குத்தம் சுமத்தி இந்தக் கேஸை முடிச்சுடுவாங்க மிஸ்டர் சுந்தர்.!’

 

‘ஐய்யோ.. நான் சத்தியமா அவரைக் கொலை பண்ணலே.. அந்த நேரத்துல நான் அந்த ரிசார்ட்ல இருந்ததுக்கு என் டெபிட்கார்ட் பேமென்ட் ஏன் அங்க இருக்கற சிசி டிவி கேமரா கூட சாட்சியா இருக்கு.’

 

“ஓ!! அந்தச் சின்னப்பொண்ணுன்னு உங்க மாமா ஃபோன்ல பார்த்தீங்களே.. அந்தப் பொண்ணு இப்போ எங்கே இருக்குது.. சொல்ல முடியுமா?” கோம்டி கேட்டாள்.

 

“அந்தப் பொண்ணை நானும் தேடறேன்.. யாரோ தெரிஞ்சவங்க கிட்டே கொடுத்து வளர்க்கறாரு மாமா.. அப்படிங்கறது என் யூகம்.

 

‘ஆனா ஆசிரமத்து ரிகார்ட்ல அந்தப் பொண்ணு காணாமப் போயிடுச்சுன்னு இருக்கு.” ரவி சொன்னதும் விழித்தான் சுந்தர்.

 

சுந்தர் மௌனமாக இருந்ததால் கோம்டி இன்னொரு கேள்வி கேட்டாள்.

 

“சரி.. நீங்க எந்த தைரியத்துல நீங்களா முடிவு செஞ்சு அந்த பத்து லட்சத்தை ஆசிரமத்துக்குக் கொடுக்கலாம். இந்தக் கொலையே நடக்கலே.. ஒருவேளை உங்க மாமா அந்த ரஞ்சிதாவுக்கு ஃபோன்ல பேசி அந்தப் பணம் வந்துதான்னு கேட்டு அது வரலைன்னு தெரியறச்சே அவர் கோபப்படுவார் இல்லையா.. எந்த நினைப்புல அப்படி செஞ்சீங்க.. ஒருவேளை மாமாவோட இந்தக் கொடூர முடிவை நீங்க முன்கூட்டியே எதிர்பார்த்தீங்களா?”

 

“ஐய்யோ.. அப்படியெல்லாம் இல்லங்க.. இந்த விஷயத்துல அவர் கேள்வி கேட்பாருன்னு நான் எதிர்பார்த்தேன்.. அப்படி கேட்டாருன்னா அந்த ரஞ்சிதா விஷயத்தைக் காமிச்சு அவரைத் திருப்பி நாலு வார்த்தை கேட்டு, நீங்க திருந்தவே மாட்டீங்களான்னு நல்லா திட்டிட்டு அதுக்கப்பறம் பாலபாலிகா ஆசிரமத்துக்கு நான் கொடுத்த பத்து லட்சத்தைக் காமிக்கலாம். அத்தோட இந்த விஷயத்தையெல்லாம் கல்யாண்கிட்டே சொல்லிட்டு அன்னியிலேர்ந்து அவரோட சகவாசத்தையும் உறவையும் ஒரேயடியா அறுத்துக்கலாம்னு மனசுல வெச்சிருந்தேன். ஆனா அவர் கொலையானது எனக்கு அதிர்ச்சிதான்.”

 

“சரி, நீங்க இந்தக் கொலையைச் செய்யலேன்னு வெச்சுக்கலாம். அப்போ யார் செஞ்சிருக்கலாம்?. இவ்வளோ நெருக்கத்துல உங்க மாமாவைப் படிச்சவர் பழகினவர் நீங்க.. உங்களுக்கு என்ன தொணறதோ அதைச் சொல்லுங்க..”

 

“எனக்குத் தோணறது என்னென்னா இவரால கொடுமையா அவதிப்பட்ட எந்தப் பொண்ணோ அல்லது பொண்ணோட சொந்தமோ இவரைக் கொலை பண்ணியிருக்கலாம்னுதான் மனசுல பட்டது..”

 

“நீங்க அப்புறம் மாமாகிட்ட பேசலியா?”

 

“நான் கடைசியா அவருக்கு ஃபோன்ல பேசினப்போ கொலை நடந்த அன்னிக்கு நாலு மணிக்குப் பேசினேன். அவர் கொடுத்த பத்து லட்சம் கொடுத்தாச்சுன்னு சொன்னவுடனே ‘சுந்தர் ரொம்ப ரொம்ப தேங்க்ஸ்ன்னு கொஞ்சம் வருத்தமான குரல்ல சொன்னார். அதுதான் கடைசி.”

 

“அதாவது அவரோட  நோகியா பழைய ஃபோன்ல பேசினீங்க இல்லையா?”

 

“ஆமாம். அது இப்போ போலீஸ் கையிலதான் இருக்கு. செக் பண்ணிக்கலாம்.”

 

“சரி மிஸ்டர் சுந்தர்.. நீங்க இதுவரை சொன்னதை நான் ரிகார்ட் பண்ணியிருக்கேன். அதனால நீங்க புதுசா ஒரு போலீஸ் ஸ்டேட்மென்ட் தயார் பண்ணி அதுல உண்மையை அப்படியே எழுதுங்க..  இன்னும் கொலையாளி யார்னு தெரியலே.. கொலைக்கான மோடிவ் கூட தெரியலே.. பார்ப்போம்.”

 

“கொலைகாரன் யாரா இருந்தா என்ன? அவன் செஞ்சது சரின்னு தெரிஞ்சிடுத்து இப்போ. இப்படிப்பட்டவரெல்லாம் உயிரோடு வாழத்தான் வேணுமா?”

 

“எங்கிட்டே இப்படிச் சொன்னதை போலீஸ்கிட்ட சொல்லாதீங்க மிஸ்டர் சுந்தர்.”

 

தொடரும்