Blog

தி. இரா. மீனா

மல்லிகார்ஜூனபண்டிதராத்திய

ஆந்திராவைச் சேர்ந்தவர். பசவேசர் அனுப்பி வைத்த திருநீற்றின் மகிமையால் இவர் கன்னடம் கற்றார் என்றும் பசவேசரைப் பார்க்கப் போகும் வழியில் பசவேசர் இறைவனிடம் ஐக்கியமானார் என்ற செய்தி கேட்டு தன் இஷ்டலிங்கத்தில் அந்த காட்சியைக் கண்டு ஆறுதலடைந்தார் என்றொரு கதையுண்டு. ’மல்லிகார்ஜூனா’ இவரது முத்திரையாகும்.

 “இளமை செல்வம் உள்ளவரையில் சிவனை வணங்கமாட்டார்
மனிதனே நினை நினை, நீ கெடுவதற்கு முன்னால்
இளமை நிலைக்காது செல்வம் நிலைக்காது
நீ கெடுவதற்கு முன்னால் மல்லிகார்ஜூனனை
நினைப்பாய் நினைப்பாய்“

மளுபாவிய சோமண்ணா

’மளுபாவிய சோம ’என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

“சமயத்திற்குக் கிடைக்காத செல்வம்,
ஆயுளற்ற வாழ்க்கை, சுகமற்ற சம்சாரம்,
பலம்குறைந்த உடலின் நட்பு,
சோர்வடையச் செய்யும் உயிர்தன்மை
இத்துணை கொந்தளிப்புகள் அழிந்தாலொழிய
மளுபாவி சோமனை அறியமுடியாது”

மாதர சென்னய்யா

தொடக்க காலத்தில் அரசின் குதிரைக்குப் புல் வைக்கும் காயகம் இவருடையதாக இருந்தது. சோழ நாட்டைச் சேர்ந்த இவர் கல்யாண் நகருக்கு வந்தபிறகு சரணர்களின் சிறப்பு மரியாதைக்கு ஆளானவர். கல்யாணில் மிதியடி செய்யும் தொழில் செய்தவர். இறைப் பெயர் மற்றும் தன் குலத் தொழிலான செருப்புத் தைக்கும் தொழில் பற்றிய பேச்சு வழக்குகளை பயன்படுத்தியவர். ’நிஜாத்ம இராமைராமன்’ இவரது முத்திரையாகும்.

“சொல் செயல் சித்தாந்தத்தில் தூய்மை மாசு தீட்டில்லை
சொல் நன்று செயல் தீதெனில்
அதுவே முக்தியில்லாத மாசுடையது
களவு விபச்சாரத்தில் மாசறியாமல்
செயல் கெட்டபின்பு நற்குல உடலுடையோருண்டோ?
இரு ஒழுக்கம் நிலையறிய வேண்டும்
தோல் தைக்கும் ஊசி,கத்திரி,கல்லுக்கு அடிமையாக வேண்டாம்
அறிவாய் நிஜாத்ம இராமைராமனை“

மாதார தூளய்யா

மிதியடி தைப்பது இவரது காயகம்.அந்தணன் ஒருவனின் தொழுநோய் போக்கியவன் என்ற செய்தி இவரது வரலாற்றில் சொல்லப்படுகிறது ’காமதூம தூளேஸ்வர’ இவரது முத்திரையாகும்

1. “விதையின் எண்ணெய், பழத்தின் சாறு
தங்கத்தின் நிறம், இறைச்சியுள் பால்
கரும்புச் சாற்றின் இனிப்பு
உள்ளிருப்பது வெளியாகவில்லையெனில் குலத்தீட்டு விடாது
கடவுளிடம் காட்டும் நம்பிக்கை தெரிவதன்றி
கல்லின் குலத்தீட்டு விடாது
விட்டொழிக்கும் வரையில் ஞானசூன்யமில்லை
காமதூம தூளேஸ்வரனே“

2. “கானல்நீர் பருகியவருண்டோ?
வானவில்லேந்தி இழுத்தவருண்டோ?
நீர்மணிக்கு நூல் கோத்தவருண்டோ?
வெட்டவெளியில் அடக்கம் பிரம்மன்,
கல்லுள் அடங்கிய நீரின் நிலையறியாத மாசுடையவர்களுக்கு
மேன்மையின் பாதையேன் காமதூம தூளேஸ்வரனே?

3. “சுழல் காற்றிற்கு உடலெல்லாம் கை
சுடும் நெருப்பிற்கு செயலனைத்தும் வாய்
பாயும் நீருக்கு தன் உடலெங்கும் கால்கள்
அறியாமல் மறக்காமல் தொட்டவர்க்கு
முதல் இடைகடையென அர்ப்பணமில்லை
இல்லையெனும் சூதகத்திற்கு ஆதியில்லை
காமதூம தூளேஸ்வரனே“

மாரேஸ்வரொடையா

’மாரேஸ்வரன் ’ இவருடைய முத்திரையாகும்.

“ஊட்டினால் உண்ணாமல் உடனே பதில் சொல்லாமல்
பார்க்காமல், பேசாமல், யாசிக்காமல், துன்புறுத்தாமல்
காட்டு வரட்டியைக் கையில் கொடுத்து
சொல்லாமல் சென்றாயே மாரேஸ்வரனே“

முக்தாயக்கா

அஜகணன் என்னும் சிவயோகியின் தங்கை முக்தாயக்கா. முக்தாயக்கா இருபத்தி ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட வசனங்களை எழுதியுள்ளாள் இளம்வயதில் பெற்றோர் இறந்துவிட அஜகண்ணன் அவளுக்குத் தந்தையாகவும், குருவாகவும் இருக்கிறான். திடீரென்று அவன் இறந்துவிட அந்தச் சோகம் அவளை வாட்டுகிறது. எதிலும் விருப்பமின்றி எந்தநேரமும் வருந்திக் கொண்டிருக்கும் அவளை வசனகார மும்மூர்த்திகளில் ஒருவரான அல்லமாபிரபு பார்க்கிறார். அவளை மாற்ற விரும்பி ஒருவரின் முயற்சியாலும், பயிற்சியாலும்தான் மெய்யுணர்வு பெறமுடியும் என்கிறார். அந்த நேரத்திலும் அவள் அல்லமபிரபுவுடன்  வாதம் செய்வது குறிப்பிடத்தக்க தாகும். சரியான பயிற்சிசெய்ய ஒருவருக்கு கண்டிப்பாக ஒரு குருதேவை என்கிறாள். வழிநடத்திய  தனது ஆசானும், அண்ணனும் இல்லாத வருத்தத்தை வாதமாக்குகிறாள். சிறிது காலகட்டத்திற்குப் பிறகு ஓரளவு ஆறுதலடைந்து வீரசைவப் பணிகளில் ஈடுபடுவதாக அவள் வரலாறு அமைகிறது. வேதாந்தமும், அதோடு மனித மனநிலையும் பொருத்தப்படுவதாக அவள் வசனங்கள் அமைந்துள்ளன. ’அஜகண்ணா’ அவளது முத்திரையாகும்.

 1. “நான் பேசமாட்டேன் என்னும்போதே
அதில் பேச்சிருக்கிறது
நான் செயல்படமாட்டேன் என்னும்போதே
அதில் செயலிருக்கிறது
நான் சிந்திக்கமாட்டேன் என்னும்போதே
அதில் சிந்தனையிருக்கிறது
எனக்குத் தெரிந்தது மறந்துபோனது என்னும்போதே
அதில் அறிவும் மறதியும் தெரிகிறது
உடலைத் துறந்தேன் என்னும்போது
உடலோடான நெருக்கம் அதிகமாகிறது
நான் நான் என்னும்போதே
அது ஆன்மாவிற்கு மறுப்பாகிறது.
ஓ..அஜகண்ணா!

2. “தீய சொற்களைப் பேசக் கூடாது;
தீயவழிகளில் நடக்கக் கூடாது.
பேசினால் என்ன ஆகும்,பேசாவிட்டால் என்ன ஆகும்?
உறுதிமொழியை மீறாமல் செயல்படுவதே
அறிவின் பயிற்சியில்தான்
ஓ..அஜகண்ணா! “

 3. “இருமையை ஒழித்து விட்டோம்
ஒருமையை நிறுவியிருக்கிறோம் என்று சொல்பவர்கள்
கனவு காணும் குழந்தைதான்
அவர்கள் அதைப்பற்றிப் பேசும்வரை
இருமையாளர்கள் அன்றி வேறென்ன?
ஒ..அஜகண்ணா!“

4. “தன்னைத் தானறிந்தவனுக்கு அறிவே குருவாம்
அறிவு மறைந்து மறதியழிய
அடையாளமே குருவாம்.
அடையாளமழிந்து தானே குருவாக
யாரும் வழிகாட்டவில்லையெனில் என்ன?
உண்மையை  நிலைநாட்டி உறுதியில் நின்றவனே
குருவாம் காணாய் !
தானே குருவாயினும் தனக்கொரு குரு வேண்டும்
எந்தை அஜகண்ணனைப் போல“

5. “நீர்பொம்மைக்கு காணாத சலங்கை கட்டி
வெட்டவெளியெனும் பொம்மை கொடுத்து
கொஞ்சி விளையாடினானய்யா !
கற்பூர பொம்மைக்கு நெருப்பின் சிம்மாசனமிட
நெருப்பு கரைய கற்பூரம் நிலைத்தது கண்டு
வியந்தேனய்யனே அஜகண்ணனின் யோகம் கண்டு”

[தொடரும்]

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

ஆரம்என்பு புனைந்த  ஐயர்தம்   அன்பர் என்பதோர்  தன்மையால்
நேர வந்தவர்  யாவராயினும்   நித்த   மாகிய   பக்திமுன்
கூர வந்தெதிர்   கொண்டு கைகள்  குவித்து நின்று  செவிப்புலத்து
ஈர மென் மதுரப்பதம் பரிவெய்த  முன்னுரை செய்தபின்

உரை:

ஆரமும் எலும்பும் அணிந்த ஐயர்தம்   அன்பர்கள் என்ற ஒரே தன்மையினை எண்ணி, அதனையே காரணமாக வைத்து, அடியார்களை நோக்கி , முன்னே வந்தவர்கள் யாவரேயாயினும்,  உறுதியாகி நிலைத்த பத்தி கூர வந்து எதிர் கொண்டு  வாயார அழைத்துக் கை குவித்து எதிரே வணக்கமாக நின்று அவர்கள் கேட்குமாறு குளிர்ந்த அன்பான இனிய மொழிகளை அவர்கள் அன்புகொள்ளுமாறு சொல்லி அதன் பின்,  (அடுத்த பாடலுடன்  பொருள் முடியும்)

விளக்கம்:

கழுத்து மாலையாக  எலும்பை   அணிந்தவர் சிவபிரான். இவரை இப்பாடல் ‘’ஆரம் என்பு புனைந்த  ஐயர்‘’ என்று பாடுகிறது.  உலகம் அழியும் காலத்தில் இறந்து விட்ட பிரமன், திருமால் ஆகியோரின் எலும்புகளை அணிந்து சங்கார  நடனம் ஆடியவர் அவர். படைப்புக் கடவுளும், காக்கும் கடவுளும், தேவர்களும்  அழிந்தபின்னும்,  நித்தியராய் உள்ளவர் அவர். அவரே தலைவர் என்பதை ஐயர் என்ற  சொல் குறித்தது! இதனைத்   திருவாசகம்,

‘’கண் நுதல் எந்தை கடைத்தலை முன் நின்றதன் பின்
எண் இலி இந்திரர் எத்தனையோ பிரமர்களும்
மண் மிசை மால் பலர் மாண்டனர் காண்‘’

என்றும்,

நங்காய் இது என்ன தவம் நரம்போடு எலும்பு அணிந்து
கங்காளம் தோள் மேலே காதலித்தான் காண் ஏடீ
கங்காளம் ஆமா கேள் காலாந்தரத்து இருவர்
தம் காலம் செய்ய தரித்தனன் காண் சாழலோ

என்றும், பாடுகின்றது. திருமந்திரம்

“எலும்புங் கபாலமு மேந்தில னாகில்,
எலும்புங்கபாலமு மிற்றுமண் ணாமே“

என்றவாறு, இவர் ஏந்திப் புனைந்ததனால் அவை இற்றுப்போகாது நின்றன. நித்தராகிய இவர் அன்பர்களும் தாமும் நித்தராவார்; தம்மை அடைந்தாரையும் நித்தர்களாக்குவார்; ஆதலின் அன்பர் என்பதோர் தன்மையை நாடினார் என்பது குறிப்பு.  அன்பர் என்ற ஒரே தன்மையினாலே  வேடம், பாவனை, செயல் என்பனவும் கொள்ளப்பெறும்.

‘’பத்திமுன்கூர’’  என்ற தொடர்  – தம்மிடத்திலே நித்தியமாய் – இயல்பாய் – அமைந்த அடியார் பத்தி முன்னே சிறப்பாய்க் கூர்ந்து கூடிற்று.

அடியார்களை வந்து எதிர்கொண்டபின், அவர் செவியில் அன்பு கலந்த மெல்லிய சொல் கூறினார். இவ்வாறு பரிவெய்த – அன்பர்கள் தம்மிடத்துக் கருணை கூரும்படி. முன்உரை செய்த பின் – முன் – அவர்கள் முன்பு. எதிர்கொண்டு  கைகுவித்து நிற்றலுக்குமுன் என்றலுமாம். வாக்கு இன்னுரை முன் சொல்லிக்கொண்டே செல்ல, அதனுடன் எதிர் கொள்ளுதலும் கைகுவித்தலும் நிகழ்ந்தன. ஆயினும் அன்பர்கள் கண்ணுக்கு அச்செயல்கள் முன்னர்த் தோன்றின; மொழிகள் பின்னரே கேட்டன. காட்சிப் புலப்படுக்கும் ஒளியலைகள் வேகத்தால் மிக்கனவும், செவிப்புலப்படுக்கும் ஓசையலைகள் வேகத்தால் அவற்றினும் மிகக் குறைந்தனவுமா மென்பர் விஞ்ஞான நூலார். ஆதலின் அம்முறையே கண்ட செயலை முன்னர்க் கூறிக் கேட்ட சொல்லைப் பின்னர்க் கூறினார்.

அடியார்களைக்ள் கண்டபோதே விரைந்து எதிர் செல்லுதலும், அவர்முன் நின்று மென்மையான சொற்களைக் கூறுதலும் விருந்தோம்பலின் செயல்கள் ஆகும்.  இப்பாடலுடன் அடுத்த பாடலையும் பொருளுணர்ந்து கூற வேண்டும்.

இப்பாடல் சைவ நன்மக்கள் நிகழ்த்தும் சங்கம வழிபாட்டின் அங்கமாகிய  மாகேசுர பூசையின் சிறப்பைக் காட்டுகிறது. இத்துடன் அடுத்த திருப்பாடலையும் சேர்த்துப் பாடுவது மாகேசுர பூசையில்  எப்போதும் நிகழ்வதாகும். அடியார்களை  வரவேற்கும் முறை இங்கே கூறப்பெறுகிறது.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

37. பன்னெறி

பாடல் 361

மழைதிளைக்கும் மாடமாய் மாண்பமைந்த காப்பாய்
இழைவிளக்கு நினறிமைப்பின் என்னாம்? – விழைதக்க
மாண்ட மனையானை யில்லாதான் இல்லகம்
காண்டற்கு அரியதோர் காடு.

மேகம் தவழும் மாடி உள்ளதாய்
மேன்மைமிகு காவல் உடையதான வீட்டில்
மின்னும் அணிகளே விளக்காய் ஒளிவீசினும்
மாட்சிமைப்பட்ட மனைவியைப் பெறாதவனின்
மனை பார்க்கக் கூடாத சுடுகாடேயாம்.

பாடல் 362

வழுக்கெனைத்தும்இல்லாத வாள்வாய்க் கிடந்தும்
இழுக்கினைத் தாம்பெறுவ ராயின் – இழுக்கெனைத்தும்
செய்குறாப் பாணி சிறிதே; அச் சின்மொழியார்
கையுறாப் பாணி பெரிது.

தளர்வில்லா வாளின் காவலிருந்தும்
தம்ஒழுக்கம் தவறி மகளிர் நடப்பாராயின்
சில சொற்களே பேசும் அவர்தம் குற்றம்
செய்யாக்காலம் சிறிதேயிருப்பினும் ஒழுக்கத்தைப்
பெறாத காலம் பெரிது ஆகும்.

பாடல் 363

எறியென்று எதிர்நிற்பாள் கூற்றம்; சிறுகாலை
அட்டில் புகாதான் அரும்பணி; – அட்டதனை
உண்டி உதவாதான் இல்வாழ்பேய்; இம்மூவர்
கொண்டானைக் கொல்லும் படை.

கணவனை அடிக்கச்சொல்லி எதிர்நிற்பவள்
கொண்டவனுக்கு எமன் போன்றவள்
காலையில் சமையலறைக்குள் புகாதவள்
காலத்துக்கும் போக்க முடியா நோய்
கணவனுக்குச் சமைத்த உணவைத் தராதவள்
கொண்டவன் வீட்டிலுள்ள பிசாசு
கணவனைக் கொல்ல உதவும் படையொத்த
கொலைக் கருவிகளாம் இம்மூவரும்.

பாடல் 364

கடியெனக் கேட்டும் கடியான், வெடிபட
ஆர்ப்பது கேட்டும் அதுதெளியான்; – பேர்த்துமோர்
இற்கொண்டு இனிதிரூஉம் ஏமுறுதல் என்பவே
கற்கொண்டு எறியும் தவறு.

இல்வாழ்வை நீக்கச் சொல்லிப் பெரியோர்
இயம்பியும் நீக்காது தலையே வெடிக்குமளவு
இறப்பில் பறை ஒலிக்கக் கேட்டும்
இல்வாழ்க்கை நிலையில்லாதது என
இருக்காது மறுபடியும் திருமணம் புரிந்து
இன்புற்றிருக்கும் மயக்கம் ஒருவன் கல்லை
இயல்பாய் எடுத்துத் தன்மேல் எறிந்துகொள்ளும்
இன்னாச் செயல் போலும் குற்றமாம்.

பாடல் 365

தலையே தவமுயன்று வாழ்தல், ஒருவர்க்கு
இடையே இனியார்கண் தங்கல் – கடையே
புணராதென்று எண்ணிப் பொருள்நசையால் தம்மை
உணரார்பின் சென்று நிலை.

தவத்துக்குரிய செயலில் முயன்று வாழ்தல்
தலையாய நிலையாம் இனிய குணமுள்ள
தம் மனைவியுடன் வாழ்தல் இடைப்பட்ட நிலை
தனக்குக் கிட்டாதெனினும் பொருளாசையால்
தம் பெருமையுணராரைத் தொடர்தல் கடையாய நிலை.

பாடல் 366

கல்லாக் கழிப்பர் தலையாயார்; நல்லவை
துவ்வாக் கழிப்பர் இடைகள்; கடைகள்
இனி துண்ணேம் ஆரப் பெறேமியாம் என்னும்
முனிவினாற் கண்பா டிலர்.

நல்ல நூலைக் கற்று வாழ்நாளை
நல்ல பயனுடையதாய்க் கழிப்பர்
நல்லறிவுடைத் தலைமையான அறிவினர்
நல்லபொருளை அனுபவித்துத் தம் வாழ்வை
நடத்துவர் இடைப்பட்டவர், கீழ்மக்களோ உண்ண
நல்லுணவு கிட்டவில்லையே, செல்வத்தை மிகுதியாய்
நாம் பெறமுடியவில்லையே என வருந்தி
நல்லுறக்கமின்றி நாளும் கழிப்பர் தம் வாழ்வை.

பாடல் 367

செந்நெல்லால் ஆய செழுமுனை மற்றும் அச்
செந்நெல்லே யாகி விளைதலால் – அந்நெல்
வயல் நிறையக் காய்க்கும் வளைவயல் ஊர!
மகனறிவு தந்தை அறிவு.

நல்ல நெற்களால் உண்டான நல்விதைகள்
நற்செம்மை நெல்லாகவே விளைவதால்
நிறைந்த வயல்சூழ் நாட்டின் வேந்தனே!
நல்லறிவு தந்தைக்கு வாய்க்கப்பெற்றாலந்த
நல்லறிவு மகனுக்கும் இருக்கும்.

பாடல் 368

உடைப்பெருஞ் செல்வரும் சான்றோரும் கெட்டுப்
புடைப்பெண்டிர் மக்களும் கீழும் பெருகிக்
கடைக்கால் தலைக்கண்ண தாகிக் குடைக்கால் போல்
கீழ்மேலாய் நிற்கும் உலகு.

பெருஞ்செல்வரும் சான்றோரும் தம்நிலை தாழ்தலும்
புறப்பெண்டிரின் மக்களும் கீழ்மக்களும் உயர்வெய்தலும்
காலருகே இருக்கவேண்டியது தலைப்புறமாகி
குடையின் காம்புபோல் உலகம் கீழ்மேலாய்
கிடக்கும் நிலையற்ற தன்மை கொண்டது.

பாடல் 369

இனியார்தம் நெஞ்சத்து நோயுரைப்ப அந்நோய்
தணியாத உள்ளம் உடையார்; – மணிவரன்றி
வீழும் அருவி விறன்மலை நன்னாட!
வாழ்வின் வரைபாய்தல் நன்று.

இரத்தினங்களை வாரிக்கொண்டு விழும்
இனிய அருவிகளுடை மலைநாட்டு மன்னனே!
தம் நண்பர்கள் மனத் துன்பத்தைக்கூற அதைத்
தீர்க்க நினையாக் கல்நெஞ்சம் உடையோர்
வாழ்வதை விட மலை மேலேறிக் குதித்து
வீழ்ந்து உயிர்விடுதல் நல்லதாம்.

பாடல் 370

புதுப்புனலும் பூங்குழையார் நட்பும் இரண்டும்
விதுப்புற நாடின்வே றல்ல; – புதுப்புனலும்
மாரி அறவே அறுமே, அவரன்பும்
வாரி அறவே அறும்.

புது வெள்ளத்தால் வந்த நீரும்
பொதுமகளிரின் நட்புமாகிய இரண்டும்
பொறுமையாய் ஆராய்ந்தால் வேறல்ல.
புதுநீர் நீங்கும் மழைநின்றால்
பொதுமகளிரின் அன்பு நீங்கும்
பொருள் வரவு நீங்கின்.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

36. கயமை

பாடல் 351

ஆர்த்த அறிவினர் ஆண்டிளையர் ஆயினும்
காத்தோம்பித் தம்மை அடக்குப மூத்தொறூஉம்
தீத்தொழிலே கன்றித் திரிதந்து எருவைபோல்
போத்தறார் புல்லறிவி னார்.

நிறைந்த அறிவுள்ளவர் சிறியவராயினும்
நல்லொழுக்கத்துடன் தம் புலனடக்கி இருப்பர்
நல்லறிவில்லாக் கயவரோ முதியவராயினும்
நெறிகெட்ட செயலிலே உழன்று கழுகுபோல்
நடந்து குற்றம் நீங்கப் பெறார்.

பாடல் 352

செழும்பெரும் பொய்கையுள் வாழினும் என்றும்
வழும்பறுக்க கில்லாவாம் தேரை; – வழும்பில்சீர்
நூல்கற்றக் கண்ணும் நுணுக்கமொன்று இல்லாதார்
தேர்கிற்கும் பற்றி அரிது.

நீர்நிறை பெரிய குளத்தில் வாழ்ந்தாலும்
நாளும் தவளை தம்மேலுள்ள வழவழப்பான
அழுக்கை நீக்காததுபோல் குற்றமற்ற
அரும்பெரும் நூல்களைக் கற்பினும் நுண்ணறிவு
அற்றவர் அந்நூல்களின் பொருள் உணரார்.

பாடல் 353

கணமலை நன்னாட! கண்ணின்று ஒருவர்
குணனேயும் கூறற்கு அரிதால் – குணன் அழுங்கக்
குற்றம் உழைநின்று கூறும் சிறியவர்கட்கு
எற்றால் இயன்றதோ நா.

கூட்டமான மலைகள்நிறை நாட்டின் அரசனே!
கண்ணெதிரில் ஒருவர் நின்றாலும் அவரின்
குணங்களைக் கூறுதற்கே நா எழுதல் அரிதெனும்போது
குற்றத்தை மட்டுமே கூறி குணம்கெடும்படி செய்யும்
கயவனின் நாக்கு எப்பொருளால் செய்யப்பட்டதோ?

பாடல் 354

கோடேந்து அகல் அல்குல் பெண்டிதர்தம் பெண்ணீர்மை
சேடியர் போலச் செயல்தேற்றார்; – கூடிப்
புதுப்பெருக்கம் போலத்தம் பெண்ணீர்மை காட்டி
மதித்திறப்பர் மற்றை யவர்.

பக்கங்கள் உயர்ந்தகன்ற அல்குலையுடை நற்குலப்
பெண்டிர் விலைமகளிர் போல் தம்
பெண்தன்மையை ஒப்பனை செய்ய அறியார்
பொதுமகளிரோ புதுவெள்ளம் போல் ஆடவருடன்
பழகிக் கலந்து தம் பெண்தன்மை மேம்பட
பாங்காய் அலங்கரித்துப் பொருளைக் கவர்ந்து செல்வர்.

பாடல் 355

தளிர்மேலே நிற்பினும் தட்டாமற் செல்லா
உளிநீராம் மாதோ கயவர்; – அளிநீரார்க்கு
என்னானுஞ் செய்யார் எனைத்தானும் செய்பவே
இன்னாங்கு செய்வார்ப் பெறின்.

தளிர்மேல் நிற்பினும் ஒருவர் தட்டித்
தள்ளாமல் போகமாட்டாத உளியின்
தன்மையுடை கயவர் இரங்கும்
தன்மையுடை மென்மையானவர்க்குத்
தேவையான உதவி செய்யார் தம்மைத்
தாக்கித் துன்புறுத்தும் கொடியவருக்கு
தேடிச் சென்று செய்வர் எத்தகு உதவியும்.

பாடல் 356

மலைநலம் உள்ளும் குறவன்; பயந்த
விளைநிலம் உள்ளும் உழவன்; சிறந்தொருவர்
செய்நன்று உள்ளுவர் சான்றோர்; கயந்தன்னை
வைததை உள்ளி விடும்.

வாழும் மலைவளத்தை நினைத்து மகிழ்வான் குறவன்
விளையும் நிலத்தை நினைத்து உவப்பான் உழவன்
வாழ்வில் பிறர்செய்த நன்மையை நினைப்பர் சான்றோர்
வெறுப்புடன் பிறர் இகழ்ந்ததையே நினைத்திருப்பான் கயவன்.

பாடல் 357

ஒருநன்றி செய்தவர்க்கு ஒன்றி எழுந்த
பிழைநூறுஞ் சான்றோர் பொறுப்பர்; – கயவர்க்கு
எழுநூறு நன்றிசெய்து ஒன்றுதீது ஆயின்
எழுநூறும் தீதாய் விடும்.

தமக்கொரு நன்மை செய்தவர் பின்
தொடர்ந்து நூறு குற்றங்கள் செய்யினும்
தளராது பொறுப்பர் சான்றோர் கயவரோ
தமக்கு எழுநூறு நன்மைகள்செய்து
தவறுதலாய் ஒன்று தீமையாய் ஆகிவிடின்
தமக்குச் செய்த எழுநூறு நன்மைகளையும்
தள்ளி நீக்கி தீமையையே நினைத்திருப்பர்.

பாடல் 358

ஏட்டைப் பருவத்தும் இற்பிறந்தார் செய்வன
மோட்டிடத்தும் செய்யார் முழுமக்கள்; – கோட்டை
வயிரம் செறிப்பினும் வாட்கண்ணாய்! பன்றி
செயிர்வேழம் ஆகுதல் இன்று.

வாள் போலும் கண்ணுடையவளே! பன்றிக்கொம்பில்
வயிரம் இழைத்த பூணைப்பூட்டினும் அது
வீரம் மிகுந்த யானை ஆகாததுபோல் நற்குடிப்பிறந்தார்
வறுமையுற்றபோது செய்யும் உதவியையும் மூடர்
வளமான செல்வம் மிக்க காலத்தும் செய்யார்.

பாடல் 359

இன்றாதும் இந்நிலையே ஆதும் இனிச்சிறிது
நின்றாதும் என்று நினைத்திருந்து – ஒன்றி
உரையின் மகிழ்ந்துதம் உள்ளம்வே றாகி
மரையிலையின் மாய்ந்தார் பலர்.

இன்று செல்வமுடையவர் ஆவோம்
இப்பொழுதே ஆவோம்
இன்னும் சிலநாட்களில் ஆவோம் என
இடைவிடாது சிந்தித்துச் சொல்வதிலேயே
இன்புற்று பின் தம் உள்ளம்நொந்து தாமரை
இலைபோல் தாமிருந்த இடத்திலேயே
இன்பக் கற்பனையில் திரிந்து இறப்பவர் பலர்.

பாடல் 360

நீருட் பிறந்து நிறம்பசிய தாயினும்
ஈரங் கிடையகத் தில்லாகும்; – ஓரும்
நிறைப்பெருஞ் செல்வத்து நின்றக் கடைத்தும்
அறைப் பெருங்கல் அன்னார் உடைத்து.

நீரில் தோன்றி பசும்
நிறத்துடன் இருப்பினும்
நெட்டியின் உட்புறம் ஈரத்தால்
நனையாதது போல் செல்வம்
நிறைந்திருப்பினும் பெருங்கல் போலும்
நெஞ்சமுடை மனிதரும் இவ்வுலகில்
ஈரமற்ற நெஞ்சுடன் உள்ளனர்.

நிர்மலா ராகவன்

(நீங்கள் ஆமையா, முயலா?)

ஒரு சிறுவன் தன் பொம்மைக்காரில் பேட்டரியைப் பொருத்தப் படாத பாடுபட்டான். முதலில் முடியவில்லை. அழுதபடியே மீண்டும் முயன்றான்.

இப்போது நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?

‘பாவம், குழந்தை! அழுகிறானே!’ என்று அவன் கையிலிருப்பதைப் பிடுங்கி, நீங்களே உதவ நினைக்கிறீர்களா?

அது அன்பான செயல் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்.

ஆனால், அவனுடைய அழுகை பலக்கிறது. ஏனெனில் அவன் கையாலாகாதவன் என்று பிறர் நினைக்கிறார்கள். அது அவனுடைய தன்னம்பிக்கைக்குச் சவால்.

நாம் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும்போதே அவன் எடுத்த காரியத்தில் வெற்றி அடைகிறான். பேட்டரி சரியான இடத்தில் அமர, கார் ஓட ஆரம்பிக்கிறது.

‘நான் கெட்டிக்காரன்!’ என்ற பெருமிதம் எழுகிறது. அப்போது சிறுவன் முகத்தில் தோன்றும் களிப்பே தனிதான்.

“தவறுகள் நிகழ்வது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. அதனால் பயந்து, பாதியில் நிறுத்திவிடுவதுதான் தவறு” (உளவியலாளர் ஸ்கின்னர்).

பொதுவாகவே, குழந்தைகள் பாடும்போதோ, வாய்ப்பாடு ஒப்பிக்கும்போதோ கடைசி ஓரிரு வார்த்தைகளை அல்லது எண்களை அதிவேகமாகச் சொல்லி முடிப்பார்கள். அவர்களுக்கு எப்படியாவது முடிவை அடையவேண்டும் என்ற வெறி.

வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற அப்படி அவசரப்படுவது தகாது. பொறுமையும் நிதானமும் அவசியம். குறுகிய காலத்தில் சாதிக்க நினைத்தால் எந்தக் காரியமும் அரைகுறையாகத்தான் முடியும்.

மேரி க்யூரி (MARIE CURIE) தனக்கு அளிக்கப்பட்ட சிறந்த அறிவுரையாகக் கருதுவது: “முன்னேறுவது என்பது எளிதானதோ, விரைவாகக் கிடைப்பதோ அல்ல”.

இந்த உண்மை புரிந்துதான் இருமுறை நோபல் பரிசு வாங்கியிருக்கிறார் — பௌதிகத்திலும், ரசாயனத்திலும்.

இதைத்தான் ‘ஆமையும் முயலும்’ கதைவழி சிறுவர்களுக்குப் போதிக்கிறோம்.

எந்தக் காரியமும் செய்வதற்குமுன் கடினமாக, நம்மை அயர்ச்சி அடையவைப்பதாகத்தான் இருக்கும். அதற்காக, கனவுடனேயே திருப்தி அடைந்துவிடலாமா?

கதை

ராஷ்டிரகூட அரசனாகிய முதலாம் கிருஷ்ணனுக்கு ஒரு கனவு இருந்தது. ஔரங்காபாத் அருகிலிருக்கும் எல்லோராவில் ஒரே கல்லில் கைலாசநாதர் கோயில் கட்டவேண்டும் என்பதுதான் அது. அதனைக் கட்டி முடிக்க இருபத்தாறு ஆண்டுகள் ஆயிற்று.

‘நல்ல வேளை, ஆரம்பித்தபின்னர் மனம் தளர்ந்து, இது நடக்கிற காரியமா!’ என்று அரசன் யோசித்து, எடுத்த முயற்சியைக் கைவிடவில்லை.

‘ஒரே கல்லைக் குடைந்து, இவ்வளவு பிரம்மாண்டமாகக் கட்டுவது மனிதனால் முடிகிற காரியமே இல்லை. வேற்று கிரகவாசிகள் செய்ததாக இருக்கும்,’ என்று அயல்நாட்டவர்கள் ஆற்றாமையுடன் ஒரு வதந்தியைக் கிளப்பிவிட்டிருக்கிற அளவுக்கு அசாதாரணமான சின்னமாக எல்லோரா குகைக்கோயில் ஆகியிருக்காது.

கஜினி முகமது

ஒரு காரியத்தில் நாம் வெற்றி பெறாவிட்டால் என்ன! அதிலும் ஒரு சௌகரியம். மீண்டும் செய்யும்போது முதலிலிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு மாணவன் பல முறை பரீட்சையில் தோல்வியுற்று, மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்தால் அவனை கஜினி முகமது என்று கேலியாகக் குறிப்பிடுவார்கள்.

உண்மையில், அவன் பாராட்டுக்கு உரியவன். மனம் தளராது எடுத்த காரியத்தை முடிப்பது என்று உறுதியாக இருக்கிறான், அல்லவா?

‘இது என்ன பிடிவாதம்? முடியவில்லை என்றால் விட்டுவிடேன்!’ என்று பிறர் அவநம்பிக்கை அளிக்க முயலலாம்.

அவனுக்கென ஓர் இலக்கு இருக்கிறது. அதை நோக்கிப் போகும்போது எவ்வகையான தடங்கல் வந்தாலும் அதைப் பொருட்படுத்துவதில்லை.

புகழ் பெற்ற விளையாட்டு வீரர்களும் இத்தகையவர்கள்தாம்.

கால் வலிக்கிறதே, உடல் களைத்துப்போகிறதே, வேறு எதற்குமே நேரம் கிடைப்பதில்லையே என்றெல்லாம் யோசித்துப் பின்வாங்கியிருந்தால், முதல்தர விளையாட்டு வீரர்களாக ஆகியிருக்க முடியுமா?

‘இறுதிச்சுற்றின்போது, கண்டிப்பாக வெற்றி நமக்குத்தான்!’ என்று சற்றே அயரவும் மாட்டார்கள் இவர்கள்.

அறிவும் பலமும் இருந்தால் மட்டும் போதாது, வெல்லவேண்டும் என்ற உறுதியுடன் விடாமுயற்சியும் அவசியம் என்று இவர்களுக்குத் தெரியும்.

உடலும் மனமும் களைத்தபின்னரும் தொடர்ந்து செய்வதுதான் விடாமுயற்சி.

இதைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, என் மாணவி ஒருத்தி இரவு பகலாக, தகுந்த ஆகாரமுமின்றி படித்ததில், பரீட்சைக்கு ஒரு மாதம் முன்னர் ‘மண்டை வலி’ என்று மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டாள். கோமா நிலைக்குப்போய், பரீட்சை எழுத முடியாமல் போயிற்று.

பாடங்களைப் படிப்பதானாலும் அவ்வப்போது ஓய்வும், உணவும் அவசியம்தானே?

நான் முன்பெல்லாம், ஒரு ஆப்பிள், குடிநீர், பால் எல்லாவற்றையும் எனக்கு முன்னால் வைத்துக்கொண்டு, சாப்பாட்டு மேசைமுன் அமர்ந்து கதை எழுத ஆரம்பிப்பேன். ‘பசிக்கிறதே!’ என்று பாதியில் எழுந்துபோனால் கற்பனை தடைப்பட்டுவிடும்.

இப்போதும், எங்கள் வீட்டுக் குழந்தைகள் நாள்முழுவதும் படிக்கும்போது பழம், பிஸ்கோத்து என்று ஏதாவது சாப்பிடக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பேன். முனைந்து படிக்கையில், பசி தெரியாது. ஆனால் களைப்பு அதிகரிக்க, வேகம் குறைந்துவிடும். காலை, மாலை இருவேளையும் காற்றாட நடக்கவும் வேண்டும். இல்லையேல், ரத்த சோகை, மங்கலான கண் பார்வை என்று ஏதேதோ அவதிகள் வந்துவிடும்.

கேள்வியும் பதிலும்

பதின்ம வயது மாணவர்களுக்கான புத்தகத்தில் ஒரு கேள்வி: ‘பெரியவன் ஆனதும் என்ன தொழில் செய்ய ஆசைப்படுகிறீர்கள்?’

படிப்பில் அக்கறையில்லாத மாணவர்கள் எழுதியது: டாக்டர், வக்கீல், துப்புறவுத் தொழிலாளி.

பெரிய இலக்கு. ஆனால் அதை அடைவதற்காக எந்த முயற்சியும் கிடையாது.

என் மாணவிகள் விஞ்ஞானம் சம்பந்தப்பட்ட கணக்கைப் போடத் திணறினால், நான் அதை கரும்பலகையில் போட்டுக்காட்டுவேன்.

‘எத்தனை சுலபம்!’ என்று ஒரு குரல் எப்போதும் எழும்.

‘அதை நீங்களே போடுவதுதானே!’ என்று நினைத்துக்கொள்வேன்.

எதுவானாலும், செய்து முடித்தபின்தான், ‘இதற்கா இவ்வளவு தயங்கினோம்!’ என்ற ஆச்சரியம் எழும்.

மேடும் பள்ளமும்

கடுமையாக உழைத்து, உச்சத்திற்குப் போனபின் பலர் அங்கேயே நிலைப்பதில்லை. கர்வம் கொண்டால் விழுவது நிச்சயம்.

உச்சத்திலிருந்தபோது கொண்டாடியவர்கள் அப்போது காணாமல் போய்விடுவார்கள். தம் தவறு என்னவென்று கீழே விழுந்தவர்களுக்குப் புரிவதில்லை. ‘நன்றிகெட்ட மனிதர்கள்!’ என்று பிறரைப் பழிப்பார்கள்!

எல்லை கடந்தது

இசை, நாட்டியம் போன்ற நுண்கலைகளுக்கு எல்லையே கிடையாது. சில வருடங்கள் கற்றபின் மலைப்பாக இருக்கும். மெள்ள மெள்ளச் சென்றாலே போதும். கரையைக் காண முடியாவிட்டாலும் அறிவு சிறந்திருக்கும்.

‘நீயும்தான் இத்தனை வருடங்களாக ஒரே காரியத்தைச் செய்கிறாய்! என்ன கிழித்தாய்!’ –- இப்படிப் பலவாறாகச் சிலர் ஏன் நம்மை அவநம்பிக்கைக்கு ஆளாக்க முயல்கிறார்கள்?

அவர்களைப் பொறாமை ஆட்டிவைக்கிறது. இதைப் புரிந்துகொண்டால், அவர்கள் சொல்வதை அலட்சியம் செய்ய முடியும். நம் மன உறுதியும் தளராது. விடாமுயற்சியுடன் செயல்படுகிறவர்களை வீழ்த்துவது கடினம்.

எல்லோரையும் எப்போதும் மகிழ்விக்க நினைத்தால் நம் மகிழ்ச்சிதான் கெடும்.