Blog

திவாகர்

“ஆமாண்டா.. ஆமா.. என் பொண்டாட்டி பிரியாவைத்தான் சொல்லறேன். அவர்கிட்ட அவ ஏற்கனவே ஏமாந்து போனவ. அப்படி ஏமாந்தவ இவரைக் கோர்ட்ல இழுப்பேன்.. கேஸ் போடுவேன் இல்லேன்னா தற்கொலை பண்ணிண்டு இவரை மாட்டிவிடுவேன்னு பயமுறுத்தியவுடனே அவளை சமாதானப்படுத்த எனக்கு அவளைக் கல்யாணம் பண்ணி வெச்சாரு.. அது கூட சாதாரண ரிஜிஸ்டர் கல்யாணம்தான். நம்ம உறவுக்காரங்களைக் கூட கூப்பிடலேன்னு உனக்குத் தெரியுமே. நீ வைசாக்ல இருந்தே.. அப்போதான்  உங்க பெரியப்பா உனக்கு ஃபோன் பண்ணி இந்த மாதிரி ‘முரளி அவனே ஒரு பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிண்டு வந்து என் முன்னாடி நிக்கிறாண்டா.. வேற என்ன பண்ண முடியும்.. ஆசீர்வாதம் பண்ணேண்டா’ன்னு என் முன்னாடியே பேசினவரு. சரி, நான் எதுக்காக ஒத்துண்டேன்னா சிம்பிள்.. அவர் எங்கிட்டே உண்மையைச் சொன்னார்.. அவர் சொன்னவிதம் அவருக்குச் சாதகமா சொன்னார். பிரியாவை பெரியப்பா ‘ரஞ்சிதா’ன்னு கூப்பிடுவார். அதாவது இந்த ரஞ்சிதா’ங்கிற பொண்ணுகிட்ட ஏதோ ஒருதடவை தான் மயங்கிட்டுப் போய் அவளோடு இருந்ததாகவும் ஆனா அவ அதைப் பயன்படுத்திக் கல்யாணம் செய்ய இவரை வற்புறுத்துவதாவும் அப்படி இல்லைன்னா தற்கொலை பண்ணிண்டு அதுக்குக் காரணம் இவருதான்னு எழுதிடுவேன்னு பயமுறுத்தினா.. ஆனா நான் கல்யாணம்லாம் பண்ணிக்க முடியாதுடா முரளி.. நீ எனக்கு உதவி பண்ணனும். எனக்குப் பதிலா நீ அவளுக்கு தாலி கட்டு. ரிஜிஸ்டர் பண்ணிக்கோ. ரெண்டு வருஷமானா நீ அவளை விவாகரத்து பண்ணிடலாம். நான் ரஞ்சிதாகிட்டே பேசறேன். இது சும்மா ஒரு  ஸ்டாப்-கேப்  அரேஞ்ச்மென்ட்தான். அதுவும் ரஞ்சிதாவுக்கு திருப்திகரமா இருக்கும்னுதான். இதுக்கு நான் உதவி பண்ணினா தான் சுயமா சம்பாதிச்ச சொத்துல  பாதியும் பத்து லட்சம் கேஷும் உடனடியா தர்றதா சொன்னாருடா. அப்போ எனக்கு பணம் ரொம்ப அவசரம்னதாலே அதுவும் பேருக்குதான் நான் ஹஸ்பண்ட் அத்தோட இது டெம்போரரி அர்ரேஞ்ச்மென்ட்கிறதாலே பத்து லட்ச ரூபாய் கேஷ் வாங்கிண்டு இந்த ஏற்பாட்டுக்கு ஒத்துக்கினேண்டா..”

“அடச்சீ.. இது மானங்கெட்ட வாழ்க்கைன்னு உனக்குத் தெரியலியாடா?”

“தெரியும்டா.. ஆனா ஒரு டிராமா ஆடற மாதிரி கேட்டது என்னை வளர்த்த மாமாடா. எனக்கும் அப்போதைய அவசர தேவை பணம்டா.. இது ஏதோ ஒரு ஸ்டாப் கேப் ஏற்பாடுதானே.. ஆனா இந்த கல்யாணத்துக்கப்பறம் ரஞ்சிதா முழுசா மாறிட்டாடா.. அவ ஒரிஜினல் பேரு பிரியா.. மாமாதான் ரஞ்சிதான்னு புதுசா மாத்தினாராம் ஆனா இனிமே தான் பிரியாமுரளின்னுதான் அவ பேருன்னு சொன்னா. ‘இனிமே உங்களோடதான் என் வாழ்க்கை. தயை செஞ்சு உங்க மாமாவோட சம்பந்தம் இனிமே நமக்குத் தேவையில்லே.. நடந்தது நடந்து போச்சு, விவாகரத்து பண்ணி மறுவிவாகம் பண்ணினா மாதிரி நான் நினைச்சுக்கறேன்.  இனிமே நான் உங்களோட உறுதியான உண்மையான மனைவி நான். இதை உங்க மாமாகிட்டே என் முடிவாச் சொல்லிடுங்க ஆனா அவர் சுலபத்துல ஒப்புக்க மாட்டார்.. அவரு ஒரு மாதிரியான  பொம்பளை பைத்தியம்.. நானே அவர் என்னை விட்டுப் போயிடணும்னு நினைச்சுதான் தற்கொலை அது இதுன்னு சொல்லி பயமுறுத்தப் பார்த்தேன். ஆனா அந்த ஆள் பயப்படலே. நானும் இனிமே ஏன் பயப்படணும்? நாம் கலியாணமான தம்பதிங்க.. நம்ம வாழ்க்கையை நாம அனுபவிப்போம்’ அப்படின்னு  சொல்லிட்டா. போகப் போக நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒத்தரை ஒத்தர் புரிஞ்சுண்டு வாழ ஆரம்பிக்கறச்சே மாமா நடுவுல வந்தாருடா.. ‘முரளி, இப்படியெல்லாம் என்னைத் தவிக்க வெக்கலாமா? உன் வீட்டுக்கு அழைச்சுண்டு போடா.. ரஞ்சிதா மேல நான் உயிரையே வெச்சுருக்கே’ன்னு எங்கிட்டே நச்சரிக்க ஆரம்பிச்சாரு. மாமாகிட்ட நான் சொல்லிட்டேன். எப்படியோ கல்யாணம்னு முடிஞ்சுபோச்சுன்னு நானும் அவளும் இப்போதான் நிம்மதியா புருஷன் பொண்டாட்டியா வாழ ஆரம்பிச்சிருக்கோம். நீங்க தயைசெய்து தலையிடாதீங்க மாமா’ன்னு சொல்லிட்டேன்.”

திடீரென கோம்டி குறுக்கிட்டாள்.

“அது சரி மிஸ்டர் முரளி, உங்க மனைவி பேரு ஒரிஜினலா ரஞ்சிதா இல்லையா அப்போ?.. அவங்க சிதம்பரத்துல கீழவீதில இருந்தாங்களா..”

“அது பழைய கதை.. என் மனைவியோட பிறந்த ஊர் சிதம்பரம். அவளோட அம்மா அங்கேதான் இருக்கா. ஆமாம். கீழவீதிதான். ஆனா என் மனைவி பேரே பிரியாதான். சர்டிஃபிகேட் எல்லாம் பிரியாதான். ஏன் மேரேஜ் சர்டிஃபிகேட் கூட பிரியா’ன்னுதான் கையெழுத்துப் போட்டா.. மேரேஜ் சமயத்துல நான் இதைப் பெரிசா கண்டுக்கலே.. மாமா பேச்சைக் கேட்டு முதல்ல இதுல நான் சம்பந்தமே இல்லாத மாதிரி இருந்தேன். ஆனா மாமா கூப்பிடற அந்த ரஞ்சிதா இல்லே இப்போ. பிரியாமுரளியா என்னோட அன்பா குடுத்தனம் பண்றா.. இப்போ அவளுக்கும் அவ குடும்பத்துக்கும் கூட எந்த சம்பந்தமுமில்லே..”

“சரி, இப்போ பொன்னம்மா கதைக்குப் போவோமா.. அந்த சித்ரா பௌர்ணமி ராத்திரி விஷயத்துக்கு போகலாமா..?”

கோம்டி கேட்டதும் தலையாட்டினான். அவன் நினைவு அந்த நாள் இரவுக்குப் போனது.

சித்ரா பௌர்ணமி, முரளியின் வீடு.. இரவு ஆரம்பித்த நேரம். கையில் ஒரு பெரிய காரியருடன் உள்ளே நுழைகிறார் கந்தசாமி.

“முரளி.. முரளிக் கண்ணா.. என்னடா நீ கூப்பிடாமயே நான் வந்திருக்கேன் அப்படின்னு பார்க்கிறயாடா? பரவாயில்லே.. நீ கூப்பிடாட்டி என்னடா.. நீ யாரு? உன்னை வளர்த்து ஆளாக்கினவனே நான்தானேடா.. வா இன்னிக்கு இங்கதான் நான் சாப்பிடப் போறேன். பொன்னம்மாவை ஹெல்ப்க்கு வரச் சொல்லி இருக்கேன். இப்போ வந்துடுவா”

பிரியா வருகிறாள்.

“மாமா.. இங்க ஏன் வந்தீங்க? உங்களை வரவேண்டாம்னு இவர்கிட்டே சொல்லி அனுப்பியிருந்தேனே.. தயை செய்து முதல்ல வெளியே போங்க..”

“முரளி என்னடா இது என் ரஞ்சிதாவா இப்படியெல்லாம் பேசறா? மாமா’ன்னு கூப்பிடறா.. நான் வெளியே போகணுமாம் என்னடா இது புதுசா இருக்கு? “

பிரியா சப்தமிடுகிறாள்.

“இல்லே.. நான் இப்போ அந்த ரஞ்சிதா இல்லே.. அவ செத்துப் போயாச்சு.. நான் பிரியா.. பிரியாமுரளி.. நீங்க வெளியே போய்தான் ஆகணும். இல்லே போலீஸைக் கூப்பிடுவேன்.”

சிரித்தார் கந்தசாமி.

“இதோ பாரு ரஞ்சிதா! போலீசு.. அது இது எல்லாம் எங்கிட்டே எதுக்கு பூச்சாண்டி காமிக்கறே.. நம்ம முரளி நாமெல்லாம் இப்போ சேர்ந்து சாப்பிட்டதுக்கப்பறம் அவன் என் வீட்டுக்குப் படுக்கப் போயிடுவான். எனக்கு  மத்தியானம்தான் இன்னிக்கு சித்ரா பௌர்ணமின்னு ஞாபகம் வந்துச்சு.  ரெண்டாம் வருஷம் நம்ம சித்ரா பௌர்ணமி வைபவத்தை சிதம்பரத்துல உங்க அம்மா வீட்ல கொண்டாடினோமே.. எல்லாம் மறந்துட்டியா.. நான் அந்த இன்பமான இரவை மறக்கலே.. மறக்கவும் முடியாது. உங்கம்மாதான் எல்லா ஏற்பாடும் உங்க வீட்டு மொட்டை மாடில கச்சிதமா பண்ணினாளே.. உனக்குத் தெரியுமா உங்கம்மாவுக்கு சமீபத்துல கூட அஞ்சு லட்ச ரூபாய் பணம் கொடுத்தேன். எல்லாம் யாருக்காக? என் ரஞ்சிதாவுக்காகத்தான்.”

பிரியா கத்தினாள்.

“முரளி.. முதல்ல உங்க மாமாவை நீங்க வெளியே துரத்துங்க.. இதோ பாருங்க மிஸ்டர் கந்தசாமி.. எனக்கும் எங்கம்மாவுக்கும் உறவு எப்பவோ அறுந்து போச்சு. அதேமாதிரி  இனிமே எனக்கும் உங்களுக்கும் எந்த உறவுமில்லே.. நான் உங்க வளர்ப்பு முரளியோட அன்பு மனைவியா வாழ்ந்துட்டிருக்கேன்.. தயை செய்து எங்க குடும்ப வாழ்க்கையைக் கெடுக்காதீங்க..”

“ஆமாம் மாமா.. நான் ஏற்கனவே நிறைய தடவை உங்களுக்குச் சொன்னதுதான். இப்போ பிரியா என்னோட பொண்டாட்டி. தாலி கட்டியிருக்கேன் நான். அவளைப் பாதுகாக்கவேண்டியது என் பொறுப்பு. எங்களுக்கு நீங்கதான் கலியாணம் செஞ்சு வெச்சிங்க. தயை செய்து பழசையெல்லாம் மறந்து எங்களுக்கு ஆசீர்வாதம் கொடுத்து எங்களை வாழவிடுங்க.”

“மடையா! இவ உன் பிரியா இல்லே.. என்னோட ரஞ்சிதா.. நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டியவ. ஏன் அவளே என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கத்தானே சொன்னவ.. இல்லேன்னு சொல்லச் சொல்லு.. முரளி.. நீ குழந்தை.. உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது.. இதோ பார். இது ஒரு காண்ட்ராக்டு, இதுல நீ அந்த காண்டிராக்டர்.. உனக்குப் பணம் கொடுத்தாச்சு. உன் வேலை என்னவோ அதை செஞ்சுருக்கே.. அவ்வளவுதான்.. நீ நகரு சொல்லறேன்!” கந்தசாமி அவளருகே சென்று அவள் கன்னத்தைப் பிடித்தார். அவளோ அவரைப் பிடித்துப் பின்னால் தள்ள அவர் பின்வாங்கினார்.

அப்போதுதான் பொன்னம்மா கதவைத் தட்டி உள்ளே நுழைந்தாள். அவள் அங்கு நடந்த விஷயங்கள் புரியாததால் அங்குள்ள டைனிங்க் டேபிளில் இருந்த கேரியரை ஒவ்வொரு கப்பாக எடுத்து வைத்துவிட்டு பிரியாவைக் கேட்டாள்.

“பிளேட்லாம் எடுத்து வையுங்கம்மா.. எங்க வெச்சிருக்கற சொல்லு. நான் கொண்டாறேன்”, என்று சமையலறை பக்கம் சென்றாள். அவளோடு வந்த பிரியாவும் அங்கே வந்து அழுதாள். அவள் கண்ணீர் பெருக நின்ற நிலை பொன்னம்மாவுக்கு இரக்கம் தந்தது.

“எதுக்கும்மா அழறே.. வாம்மா.. நான் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணறேன்.. ஐய்ய அழுவாதேம்மா..” குரலைக் கேட்டு முரளி உள்ளே வந்தான். பிரியாவிடம் அமைதியாகப் பேசினான்.

“அழாதே பிரியா.. வா.. சாப்பிடலாம்..பொன்னம்மா பறிமாறுவா..” என்றவன் அவள் காதருகே வந்தவன் மெல்லப் பேசினான். “நான் சாப்பிட்டவுடனே அவரை அனுப்பிச்சுடறேன்.. நீ பயப்படாம வா..”

மூவரும் டைனிங்க் டேபிளில் சாப்பிடுகையில் மெதுவாக ஆனால் சர்வ சாதாரணமாகப் பேசினார் கந்தசாமி.

“முரளி! நாம சாப்பிட்டதும் என்ன பண்றே? பொன்னம்மாகிட்டே பாத்திரம் கொடுத்தனுப்பாதே.. அவளையும் சாப்பிடச் சொல்லிட்டு நீ என்ன பண்றேன்னா கீழே என் காரை எடுத்துண்டு நம்ம வீட்டுக்குப் போயிட்டு ஜாலியா படுத்துத் தூங்கு. நான் ராத்திரி இங்க இருக்கேன். காலைல நீ வரச்சே சீக்கிரம் வந்துட்டியானா ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வாக்கிங்க் போகலாம். ஏன் வேணுமின்னா ரஞ்சிதா கூட நம்ம கூட ஜாயின் பண்ணலாம். என்ன ரஞ்சிதா கண்ணு.. உனக்கும் ஓகேயா?”

பிரியா திடீரென பாதிச் சாப்பாட்டில் எழுந்தாள். கந்தசாமியை ஒரு முறை முறைத்துவிட்டுச் சென்றாள்.

சாப்பிட்டதும் பொன்னம்மாள் சொல்லிக்கொண்டு வெளியே கிளம்பினாள்.  கூடவே வெளியே வந்த பிரியா, பொன்னம்மாளை கையைப் பிடித்து நிறுத்தினாள்.

“தயவு செய்து என்னை விட்டுட்டு போகாதே பொன்னம்மா. நீயும் என்னோட இங்க தங்கு பொன்னம்மா ப்ளீஸ்..”

“ஐய்யய்யோ என்னம்மா நான் எப்படி உங்க கூட தங்கறது?.”

“இல்லே பொன்னம்மா.. என்னை இப்போ நீதான் இந்த வெறிபிடிச்சவங்கிட்டேயிருந்து காப்பாத்தணும். தயவு செஞ்சி நீ இங்க ஒரு ராத்திரி என்னோட படுத்துக்கோ.. நாளைக்கு நான் எங்க ஊருக்குப் போயிடறேன்.”

பொன்னம்மா காலைப் பிடித்து அழுதாள் பிரியா. அவளுக்கு ஏதோ புரிந்தது.

“ஏம்மா ஒரு காரியம் பண்றியா?”

“எதை நீ சொன்னாலும் கேக்கறேன். இன்னிக்கு ஒரு ராத்திரி உதவி பண்ணு பொன்னம்மா?”

“நீ கீழ மயக்கம் போட்ட மாதிரி விழு”

பிரியா உடனே “அம்மா’ எனச் சொல்லிக்கொண்டே கீழே விழுந்தாள். உடனே பொன்னம்மா கூவ ஆரம்பித்து விட்டாள். ‘ஐய்யோ இந்தப் பொண்ணு கீழ வியுந்துடுச்சே.. என்று கத்தினாள். உடனே முரளி வெளியே வந்தான். அவளைத் தாங்கிக் கொண்டே அவள் தலை அவன் தோள் மேல் சாய மெல்ல சாலைக்கு வந்து பொன்னம்மாவையும் அவளையும் சேர்த்து ஆட்டோவில் பக்கத்திலிருக்கும் ஆஸ்பத்திரிக்கு போகச் சொன்னான், அவளும் அப்படியே செய்ய ஆட்டோ வேகமாகப் போனவுடன் மேலே வந்தான்.

மறுபடியும் கல்யாண் வீடு.

முரளி சொன்ன அத்தனையும் கல்யாணும் கோம்டியும் கேட்டார்கள். கோம்டி புன்னகைத்தாள்.

“உங்க நிலைமை எனக்குப் புரியுது மிஸ்டர் முரளி. இப்போ வரைக்கும் நீங்க சொன்னதை வெச்சுப் பார்க்கிறபோது பாசவலையில சிக்கித் தவிச்சு வேற வழியில்லாம ஒருவிதமான விசித்திர வாழ்க்கையை அனுபவிச்சிருக்கீங்க.. சரி அதுக்கப்பறம் அன்னிக்கு ராத்திரி ஏன் நீங்க யாரும் பிரியாவைப் பார்க்க ஹாஸ்பிடல் போகலே.. பிரியாவுக்கு ஒரு ஆபத்துன்னா நீங்க ஓடிப்போயிருக்கணுமே.”

“சரிதான் ஆனா பிரியாவை தூக்கிண்டு போகறச்சேயே அவன் காதுல ஒரு வார்த்தை முனகினா.. அவ சொன்னபடி செஞ்சதினாலே நான் போகலே.”

மறுபடியும் முரளி பழைய இடத்துக்கு தன் நினைவுகளைக் கொண்டு போனான்.

முரளி வீட்டின் வாசலறை.

பிரியாவைக் கஷ்டப்பட்டு தோளில் சாய்த்தபோது அவன் காதருகே மெல்ல முனகினாள்.

“இன்னிக்கு எப்படியாவது ஹாஸ்பிடல்ல நான் படுத்துண்டு நாளைக்கு வரேன். நீங்க அந்தாளை ஏதாவது சொல்லித் துரத்தி விட்டாதான் என் மூஞ்சில மறுபடி முழிக்கமுடியும்.. அவ்வளவுதான் சொல்லிட்டேன்.”

அவன் தலைய ஆட்டிக்கொண்டே அவளையும் பொன்னம்மாவையும் ஆட்டோவில் ஏற்றிவிட்டு வீட்டுக்குள் வந்தான். அங்கே குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்துகொண்டிருந்த கந்தசாமி உறுமினார்.

“என்ன நாடகம்டா இது.. என்னாச்சு அவளுக்கு.. ம்.. நீ கூட நம்மளோட டேர்ம்ஸ் அண்ட் கண்டிஷனை மறந்துட்டியா.. நானும் போனா போறதுன்னு இவ்வளோ நாள் பொறுத்துண்டிருந்தேன்.. ஏண்டா மடையா.. என் வீக்னெஸ் எல்லாம் சொல்லித்தாண்டா உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணேன். உனக்கு அதுக்காக பணமும் கொடுத்தேன், பத்து லட்ச ரூபாய்டா.. சுளையா கேஷாக் கொடுத்தேனேடா.. நீ என்னடான்னா பேரை மாத்திட்டேன் ஊரை மாத்திட்டேன், வாழ்க்கை சுகமா போறது.. அப்படியே விடுங்கன்னு கெஞ்சறே.. நோ நோ.. நீ இந்த பொம்பளைக்கு மயங்கிட்டியா சொல்லுடா.. எனக்குத் தெரிஞ்சாகணும்.”

முரளி கொஞ்சம் மௌனம் சாதித்து விட்டுப் பேசினான்.

தொடரும்

திவாகர்

 

“சார்.. நீங்க ‘பை’ன்னு சொன்னா போதும்.. எதுக்கு சிரிக்கணும்.. வாயை மூடிண்டு எப்படிப் பேசறதுங்கிறதை நீங்க பழகணும்..”

 

ஸீரியஸாகப் பேசிவிட்டு அவள் நடந்து போகிறாள். அவன் தன்னைத் தானேக் கேட்டுக்கொள்கிறான். ‘வாயை மூடிண்டு பேசணுமா..? ம்ம்.. என் பல்லைக் கண்டா நிறைய பேருக்குப் பொறாமை’.. என்று சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டே வண்டியைக் கிளப்புகிறான்.

 

அதே சமயம் அனாதை ஆசிரமத்திலிருந்து சுந்தர் கிளம்பிச் செல்வதைப் பார்த்த ரவி ஆசிரமத்துக்குள் நுழைகிறான். அங்கே அந்த வயதானவர் இவனைப் பார்த்து உள்ளேக் கூப்பிட்டு உட்கார வைக்கிறார். ரவி சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறான். பிறகு அவரிடம் சாதாரணமாகப் பேசுகிறான்.

 

‘நான் இங்க டொனேஷன் விஷயமா விசாரிக்க வந்தேன். இதெல்லாம் இங்க யார் பாக்கறது? நீங்கதானா.. இல்லே வேற யாராவது டீல் பண்ணுவாங்களா.. பணமெல்லாம் கொடுத்தா இந்தக் குழந்தைகளுக்கு எப்படி செலவழியும்னு அதாவது சரியா அவங்களுக்குப் போகுமா.. ஏதாவது அக்கௌன்ட் கொடுப்பீங்களா?’

 

‘ஐய்யோ.. என்ன இப்படி கேட்டுட்டிங்க.. நாங்க இப்படி டொனேஷன் பணத்தைச் சரியா செலவழிக்கறதுக்கு ரொம்ப நியாயமா நடவடிக்கை எடுப்போம் சார்.. கணக்கு வழக்கெல்லாம் ரொம்ப ஒழுங்கா இருக்கும். எங்க ஆசிரமத்துக்கு எல்லா இடத்துலயும் நல்ல மரியாதை இருக்கு.’

 

‘அப்படியா..’ ரவி அவரைப் பார்த்து கேட்டவன்.. நீங்களே இதையெல்லாம் கவனிக்கிறீங்களா?’

 

‘இல்லே சார்.. இதுக்கெல்லாம் ஒரு ஆள் போட்டுருக்கோம்.. அவர் பேரு சுந்தர். இப்போதான் வெளியே போனார்.. கொஞ்சம் முன்னாடி வந்திருந்தீங்கன்ன அவரைப் பார்த்திருக்கலாம்.. கொஞ்சம் இருங்க.. அவருக்கு ஃபோன் பண்றேன்.. அவர் உடனே வந்துடுவாரு.. இப்பதானே போனாரு.. ‘ என்று கைபேசியை எடுத்தார்.

 

ரவி அமைதிப்படுத்தினான். ‘இருக்கட்டும் சார்.. நான் விசாரிக்கதான் வந்தேன். நான் டொனேஷன் வாங்கித் தர்ரேன். ஆனா அது சரியா போகறதா தெரியணும் இல்லையா.. இந்த ஆசிரமம் பத்திச் சொல்லுங்க..’

 

‘இது ஆந்திரக்காரங்க குடும்பத்தோட தயவுல போகறது சார். இப்போ பதினைஞ்சு சின்னப் பொண்ணுங்க இருக்காங்க.. அவங்க அத்தனை பேரும் அனாதைப் பசங்கதான். வேற புதுசா ஒண்ணுமில்லேங்க..

 

இப்போ வெளியே போனவர்தாம் எல்லாம் பாத்துக்கிறாரா?

 

;இல்லே சார்.. சொன்னேனே.. அவர் பேர் சுந்தர், இங்கே அக்கௌன்ட் ஒண்ணுதான் பாக்கறார். மிச்ச வேலை எல்லாம் நான் பாத்துக்கறேன். உங்களுக்கு என்ன வேணும்? என்ன பதில் வேணும்னாலும் நான் சொல்லறேன் சார்.’

 

‘அதுக்கு முன்னாடி உங்க இன்மேட்ஸ்லாம் அதாவது இங்க உள்ளவங்களை நான் பாக்கலாமா?’

 

அதே நாள் மாலை நேரம் கல்யாணியின் வீடு.

முரளி வந்திருக்கிறான். அதே சமயம் கோம்டியும் உள்ளே வருகிறாள்.  ஒருவருக்கொருவரை அறிமுகம் செய்து வைக்கிறான் கல்யாண். கோம்டி அவனைக் கூர்ந்து பார்க்கிறாள்.

 

“உங்களை இந்த வீட்டு வாசல்ல ஒரு தடவை பார்த்திருக்கேன். இப்ப ஞாபகம் வரீங்க.. ஒரு மாசம் முன்னாடி ஆட்டோ டிரைவர்கிட்டே சண்டை போட்டீங்க.. அவன் திட்ட நீங்க திருப்பித் திட்ட கொஞ்சம் கும்பல் வந்ததும் ரெண்டு பேரும் சண்டை போடாம போயிட்டீங்க.. ரைட்டா?”

 

“நல்ல ஞாபகசக்தி உங்களுக்கு.. ஆமாம்.. கும்பல் கூடாம இருந்ததுன்னா நாலு சாத்து சாத்தியிருப்பேன்.”

 

“முரளி இங்கே டெய்லி வருவாரோ?” கல்யாணைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

 

முரளியே சொன்னான். “டெய்லி இல்லைன்னாலும் ரெண்டு நாளைக்கு ஒருதடவையாவது ராத்திரி நேரத்துல ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் மாமா கூட இருந்துட்டு சாப்பிட்டு போவேன்”.

 

“சாப்பாடுன்னா எடுப்புச் சாப்பாடுதான் இல்லையா.. பொன்னம்மாவோட டெய்லி வேலை இது. சமயத்துல பொன்னம்மா கூட சமைச்சுப் போடுவா இல்லையா?”

 

“அதுவும் சரிதான்.”

 

“உங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு இல்லையா.. உங்க மனைவியோட வருவீங்களா இல்ல தனியா வருவீங்களா மிஸ்டர் முரளி..”

 

முரளி ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான் அவளை.

“என்னங்க நீங்க வந்ததும் வராததுமா கோர்ட்ல வக்கீல் மாதிரி கேள்வி கேக்கறீங்க?”

 

“ஸாரி,, உங்களுக்குத் தெரியாதா? மிஸ்டர் கல்யாண் என்னை அவரோட பிரைவேட் இன்வெஸ்டிகேடிவ் ஏஜெண்டா நியமிச்சிருக்கார்.. ஏன் கல்யாண்.. சொல்லலியா இன்னும் மிஸ்டர் முரளிகிட்டே?”

 

“யெஸ் முரளி.. போலீஸ் ரொம்ப மெதுவா இன்வெஸ்டிகேட் பண்ணுது. கொஞ்சம் நாமும் நம்மளால முடிஞ்ச அளவு உதவி பண்ணலாமேன்னு பிரைவேட் இன்வெஸ்டிகேடிவ் ஏஜெண்ட் அதுவும் போலீஸ் ஒப்புதலோடதான் ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கேன். இவங்க எதிர் வீட்டிலேயே இருந்து செய்யறதுன்னாலே எனக்கும் கொஞ்சம் சௌகரியமா இருக்கு.”

 

“ஓ.. அதுவும் ஒருவிதத்துல நல்லதுதான். சீக்கிரம் இந்த கேஸ் முடியணும்.. ரொம்பவும் எதிர்பார்க்காத துரதிருஷ்ட நிகழ்ச்சி இது. நீங்க கேட்காமயே ஒரு விஷயம் சொல்லறேன். எனக்கு ஆறு வயசு.. இதோ இவனுக்கு மூணு வயசு. இவனோட அப்பாவும் அம்மாவும் ஒரே நாள்ல அசம்பாவிதமா இறந்துட்டாங்க.. எனக்கு நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. எங்கம்மா  ஒரே கதறல். ரொம்ப நாள் அழுதாங்க.. இவனைக் காமிச்சு ‘அடேய் முரளி இனிமே வாழ்க்கைல இவனைப் பாத்துக்கவேண்டிய பொறுப்பு வந்துடுத்துடா.. அவனை நல்லா பார்த்துக்கோடா’ன்னு சொல்லிச் சொல்லி அழுதாங்க. இவனோட பெரியப்பாவை நான் அப்போலேர்ந்தே மாமா’ன்னு கூப்பிட்டுப் பழக்கம். என் சின்ன சித்தி பிள்ளை சுந்தரும் அப்பப்ப எங்கள்ட்ட ரொம்ப நெருக்கமா இருப்பான். மாமாவும் ரொம்ப ஃபீல் ஆயி யார்கிட்டயும் பேசாம ரொம்ப நாள் அப்படியே இருந்தாரு. இவனைப் பார்த்தா அவருக்கும் அழுகை வரும். இப்படி எமோஷனலாவே இத்தனை வருஷமா நாங்க வளர்ந்தோம். இப்படியே போகிற வாழ்க்கைல இப்போ அந்த அன்பு மாமாவும் போயிட்டாருன்னா எங்களுக்கு எப்படி இருக்கும்? அதுவும் இந்த மாதிரி சாவு ஏன் வரணும்? புரியலே..”

 

“புரியுது” கோம்டி அவனைப் பார்த்தாள். எந்த உணர்ச்சியும் காட்டவில்லை அவள். “இவர் பெரியப்பாவோட ரொம்ப நெருக்கமா நீங்க இருந்தது அவரோட தனிமையான வாழ்க்கைல அவருக்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லையா..?”

 

“அதுவும் உண்மைதான்” முரளி ஒப்புக்கொண்டான்.

 

“அதேபோல உங்களுக்கும் ரொம்ப ஆதரவா எப்பவுமே இருந்தார் இல்லையா”

 

“ரொம்ப கரெக்ட்ங்க”.

 

“உங்க வீட்டுக்கு சமீபத்துல அவர் எப்போ வந்தார் மிஸ்டர் முரளி.”

 

“இல்லங்க.. அவர் யார் வீட்டுக்கும் போகமாட்டார். என்னவோ தெரியலே.. அவர் அப்படியே பழகிட்டார்”.

 

“நீங்க ரொம்ப நெருக்கங்கிறச்சே நீங்க எப்பவாவது ‘வாங்க மாமா என் வீட்டுக்கு’ன்னு அழைச்சிருக்கீங்களா?”

 

முரளி விழித்தான். என்ன சொல்வதென்பது தெரியவில்லை என்பது போல கல்யாணைப் பார்த்தான். கல்யாண் உதவிக்கு வந்தான்.

 

“அது வேற ஒண்ணும் இல்லே கோம்டி.. அவனுக்கு ரொம்ப மரியாதை பெரியப்பா மேலே. அவருக்குத் தெரியும் எப்ப வரணும்னு விட்டிருக்கலாம்! அப்படித்தானே முரளி?”

 

“ஆமாண்டா.. அதுதான் சரியான பதில் கூட. நான் அவரை எதிர்த்துக் கூட பேசினதில்லே. அவர் சொல்லற வேலையெல்லாம் செய்யறது.. அவ்வளவுதான்”.

 

முரளியை மறுபடியும் முதலில் கேட்ட கேள்வியை ஞாபகப்படுத்தினாள். “நான் முதல்ல ஒரு கேள்வி கேட்டேனே.. நீங்க எப்பவாவது உங்க மனைவியையும் கூட அழைத்து வருவதுண்டா? அல்மோஸ்ட் டெய்லி வரீங்க இல்லையா.. உங்க மனைவி எப்பவாவதும் ஒரு தடவையாவது கூட வந்தாங்களா..  ஜஸ்ட் கேக்கறேன்.. உங்களுக்கு இஷ்டமில்லைன்னா பதில் சொல்லவேணாம்.”

 

“இல்லை.. மனைவி வரமாட்டா. முதல் காரணம் நான் ஆஃபீஸ்லேர்ந்து போகற வழியிலே கிண்டி இருக்கறதுனாலே நேரா இங்கதான் வருவேன். ரெண்டாவது காரணம் மூணு வருஷமாவே.. இப்படி பெரியப்பாவை பாக்கறதுங்கிறது அப்படியே பழகிப் போச்சு.. ஜஸ்ட் லைக் தட்.”

 

“இல்லை.. நான் ஏன் கேட்டேன்னா ஒவ்வொரு தடவை பெரியப்பாவைப் பாக்க வரச்சே நீங்க எடுப்புச் சாப்பாடை பங்கு போட்டு சாப்பிடுவீங்க இல்லையா.. வீட்டுக்குப் போனா மனைவியும் எதிர்பார்ப்பாங்க உங்களோடு சாப்பிடணும்னு.. ஆனா நீங்க சாப்பிடறதில்லே.. இல்லையா.. உங்க மனைவிக்கு அதுவும் ‘ஒரு வருஷம் புதுசு’ மனைவிக்கு வருத்தம் இருக்குமே..”

 

“என்னங்க நீங்க என் பெர்சனல் விஷயம்லாம் கேட்டுண்டு.. இதுக்கெல்லாம் நான் பதில் சொல்ல விரும்பலே..”

 

என்று சொன்ன முரளி கொஞ்சம் கண்ணைத் துடைத்தபடி இருந்தான். கல்யாணிடம் முறையிட்டான், “அடேய்! போலிஸ் கூட இப்படியெல்லாம் கேட்டதில்லே.. இவங்க சொந்த விஷயம்லாம் கேட்கலாமாடா.. இதோ பார்.. என் மேலே ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா டைரக்டா சொல்லுடா.. நான் ஒண்ணும் தப்பா நினைக்கமாட்டேன். ஆனா இவங்க மூலமா இதெல்லாம் கேக்க வைக்காதே.”

 

“முரளி.. என்னடா நீயே இப்படில்லாம் சொல்லலாமா.. இதோ பார். இதையெல்லாம் ஏன் உங்கிட்டே கோம்டி கேக்கறாங்க தெரியுமா.. உன் மேல யாருக்கும் சந்தேகம் வரக்கூடாதுன்னுதான், நீ ரொம்ப எமோஷனல்.. ஆனா அந்த எமோஷன் உணர்ச்சி உன்னை ஆபத்துல மாட்டக்கூடாதுன்னுதான் இத்தனை கேள்வியும்.. உனக்கொரு விஷயம் சொல்லறேன்.. என்னைக் கூட இப்படியெல்லாம் பெர்சனல் விஷயம்லாம் கேட்டாங்க.. நான் அசராம பதில் சொன்னேன். ஏன்னா இது கொலை வழக்குடா.. உண்மையான கொலைகாரனை விட்டுட்டு உன்னை மாதிரியான அப்பாவியை போலீஸ் மாட்டிவிடுமேன்னு ஒரு அக்கறைதான்.. நீ எமோஷனல் ஆகாம பதில் சொல்லுடா..”

 

“ஸோ.. இவங்க என் பெர்சனல் விஷயம் கேட்டாங்கன்னா கூட என்னைக் காப்பாத்தத்தான்னு சொல்லறே.. ஓகேடா.. “மிஸ் கோம்டி.. இங்க பாருங்க.. என் மனைவிக்கு நான் எங்க மாமாவோட பிரியமா இருக்கறது ஆரம்பத்துலேர்ந்து பிடிக்கலே. எதுக்குன்னு கேட்டா என்ன சொல்ல முடியும். மாமியார் மருமகள் எதிரிங்க மாதிரி.. மாமனார் மருமகள்’ன்னு கூட வெச்சுக்கலாம்.”

 

“வெரிகுட் மிஸ்டர் முரளி.. மாமனார் உங்க மனைவி மேலே மதிப்பு வெச்சுருக்காரா இல்லே அவரும் உங்க மனைவியை எதிரியாப் பார்த்தாரா?

 

“அப்படில்லாம் பொய் சொல்லக்கூடாதுங்க.. அவர் ஒருவார்த்தை சொல்லமாட்டார்.”

 

“அப்போ உங்க மனைவி மேலேதான் தப்பு இல்லையா? அவங்கதான் இவரை தப்பா புரிஞ்சுண்டாங்க இல்லையா? நான் அவங்ககிட்ட இதைப் பத்தி பேசலாமா உங்க அனுமதியோடதான்.”

 

“கோம்டி மேடம் இது பிள்ளையார் பிடிக்க குரங்கா முடியுது. என் பொண்டாட்டியோட விசாரணைக்கெல்லாம் நான் ஒப்புக்கமாட்டேன், ஆமாண்டா கல்யாண் ஐ வில் நாட் அக்செப்ட். ஏன்னா நிச்சயம் எங்க குடும்ப விரிசல்லதான் முடியும். பிரியாவுக்கு கோபம் வந்தா அவ ராட்சஸியா மாறிடுவா”

 

“ஓ.. ஒருவேளை அப்படி ராட்சஸியா மாறவிடக் கூடாதேங்கிற நல்ல எண்ணத்துலதான் நீங்க உங்க மாமாவை உங்க வீட்டுக்குக் கூப்பிட்டதில்லே.. இல்லையா சார்?”

 

“நீங்க என்னதான் சொல்ல வர்றிங்க?”

 

“ஆறு மாசம் முன்னாடி ஒரு சித்ரா பௌர்ணமி நாள்ல இங்க பொன்னம்மா அதான் இந்த வீட்டு வேலைக்காரி மூலமா சித்ரான்னங்கள் பலவகைப்பட்ட ருசியில் செஞ்சிண்டு அதை எடுத்துண்டு உங்க வீட்டுக்கு உங்க மாமா கார்ல வந்தாரு.. அப்போ உங்க வீடு பக்கத்துத் தெருவுலதான் இருந்தது. அதனால பொன்னம்மாவையும் அங்க பாத்திரம் கழுவணும்னு சொல்லி நடந்து வரச் சொன்னாருங்கறதாலே அவளும் கொஞ்சம் லேட்டா வந்தா. அப்போ உங்க மனைவி அழுதுண்டே கிச்சன் உள்ளே இருந்தாங்க.. நீங்க சமாதானப்படுத்தி ஹால் உள்ளே அழைச்சுண்டு போனீங்க.. எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிட்டீங்க.  பொன்னம்மா எல்லா பாத்திரத்தையும் கழுவிட்டு தான் போகலாமா’ன்னு உங்க மாமாவைக் கேட்டுட்டு வெளியே போனா. அப்போ பிரியாவும் வெளியே வந்து அவளைத் தடுத்து நிறுத்தி வெளியேயே ‘பொன்னம்மா என்னையும் அழைச்சுண்டு போ.. இல்லைன்னா நீயும் இங்க நைட்டெல்லாம் இருந்துடணும்’னு அவ காலப் பிடிச்சுக் கெஞ்சினாங்க உங்க மனைவி.. பொன்னம்மாவுக்கு என்ன செய்யறதுன்னுத் தெரியலே.. அவ என்ன பண்ணாள்னா உங்க பொண்டாட்டியை கீழே மயக்கமா விழச் சொல்லியிருக்கா.. அந்தம்மா விழுந்தவுடனே குய்யோ முய்யோன்னு சப்தம் கூட்டி ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைச்சிண்டு போய் உங்க மனைவிக்கு குளுகோஸ் ஏத்தி அடுத்த நாள் காலைல ஜாக்கிரதையா அழைச்சுட்டு வந்தா. இதுல வேடிக்கை என்னன்னா தன் பொண்டாட்டியைப் பாக்கறதுக்கு ஆஸ்பத்திரிக்கு முரளியோ இல்லே மாமாவோ போகவே இல்லை. அடுத்த வாரமே நீங்க உங்க வீட்டையே இங்க கிண்டியிலிருந்து கொஞ்சதூரம் தள்ளி அதாவது நங்க நல்லூர் பக்கம் மாத்திட்டீங்க.. மிஸ்டர் முரளி.. நான் சொன்னது இப்போ எல்லாம் உண்மைதானே.. இதோ பாருங்க.. பொய் பேசாம நிஜத்தைச் சொல்லுங்க.. அது உங்களைக் காப்பாத்தும்.. இல்லைனா அனாவசியமா உங்க பொண்டாட்டியை போலீஸ் அழைச்சுட்டுப் போய் கேள்வி கேட்கும். அந்தம்மா உண்மையத்தான் சொல்லும். சாட்சிக்கு பொன்னம்மாவும் இருக்கா இல்லையா.. அதனால பயப்படமாட்டாங்க.. இப்போ மாமா வேற உயிரோட இல்லை. சொல்லுங்க மிஸ்டர் முரளி!”

 

கல்யாண் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே வியப்பின் உச்சத்தில் சென்றான் என்றால் முரளி அழ ஆரம்பித்து விட்டான்.

 

“கல்யாண்.. நம்ம குடும்ப மானம் போகணும்னு நீ டிசைட் பண்ணிட்டே போலிருக்கு!” என்று சொல்லி விட்டு ஓவென அழுதான். ஆனால் கல்யாண் முகத்தில் எந்தவித உணர்ச்சியும் இல்லை. ஒரே வார்த்தைதான் சொன்னான்.

 

“நமக்குத் தேவை இப்போ எமோஷனல் இல்லை.. உண்மை.. உண்மையைச் சொல்லு. இல்லைனா என்ன நடந்ததுன்னு என்னாலே உன் பொண்டாட்டியிடம் பயமுறுத்திக் கேட்டு பதில் வாங்கமுடியும்.”

 

“இல்லே என்னால எந்தப் பதிலயும் தரமுடியாது. ஐ டிக்ளைன் டு ஆன்ஸ்வர். நீ என்ன வேணும்னாலும் நினைச்சுக்கோ.”

 

“இங்க நடந்தது ஒரு கொலை மிஸ்டர் முரளி..  எனக்குக் கொஞ்சம் விவரம்தான் கிடைச்சுது. ஆனா இந்த விஷயம்லாம் போலீஸுக்கு வெல்லம் மாதிரி. போலீஸ்க்காரங்க துருவித் துருவி அவங்க பாணில கேட்டு, உங்களைத் துன்புறுத்தி இருட்டு ரூம்ல  வெச்சு உங்களை விசாரிச்சாங்கன்னா அப்போ எல்லா விடைகளும் டக் டக்னு சொல்லிடுவீங்க.. இது போலீஸ்கிட்ட போகறதா இல்லே நம்மோடேயே இருந்து சால்வ் பண்ணப் பாக்கலாமா?” கோம்டி அவனைப் பயமுறுத்தினாள்.

 

“அப்படின்னா போலீஸ் வரைக்கும் போகாது.. இல்லையா?”

 

கல்யாண் பட்டும் படாமல் சொன்னான். “சொல்லு முரளி.. நீ சொல்றதப் பொறுத்து எல்லாமே இருக்கு.”

 

கல்யாணிடம் நெருங்கி வந்தான் முரளி. அவன் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டான். அவன் குரலில் துயரம் அதிகம் இருந்தது.

 

“கல்யாண்.. நீ நினைக்கிற மாதிரி அவ்வளோ நல்லவரில்லே மாமா.. ஐ மீன் உங்க பெரியப்பா. அவருக்குக் கல்யாணம் ஆகலேயே தவிர அவர் இப்போவரைக்கும் பல பொண்ணுங்க வாழ்க்கைல மோசடி பண்ணி ஏமாத்தி இருக்கார். அதுல ஒருத்திதான் என் பொண்டாட்டி.”

 

“என்னடா சொல்லறே?” கல்யாண் அதிர்ந்து போனான். முரளி தன் தலையில் கைவைத்துக்கொண்டே சோகமாக சொன்னான்.

தொடரும்

திவாகர்

 

“சரியா சொல்லறீங்க. இந்த கேஸுலேர்ந்து தப்பிக்கற வழிக்காக அடிக்கடி தன்னை ரிசர்வ்டு டைப்’ன்னு சொல்லறாரோ என்னவோ..

 

“அதுவும் கரெக்ட்தான் சார்..”

 

“கோமதி..”

 

“ஸார் நான் கோம்டி சார்..”

 

“சரி  கோம்டிதான். கொஞ்சம் இந்த சுமதி விஷயமும் பாருங்களேன்.. எனக்கு ரொம்பவே ஏதோ இங்கே இடிக்குது. அந்தப் பொண்ணு மேலே சந்தேகம் இன்னும் தீரலே.. கல்யாண் ரொம்பவே இரக்கம் காட்டி சப்போர்ட் பண்றார்..”

 

கல்யாண் நெளிந்தான்.. “அது அப்படியெல்லாம் இல்லே சார்..”

 

கோம்டிக்கு கோபமே வந்தது.

“யார் சார் இந்த சுமதி.. எனக்குத் தெரியாத விஷயமா இருக்கு.. எனக்கு கல்யாண் இதைப் பத்தி ஒண்ணுமே சொல்லலே..”

 

“சுமதியை சரியா விசாரிங்கன்னு எனக்கு சிபாரிசு பண்ணதே முரளிதான். காரணம் இல்லாம முரளி எனக்கு இவ பேரைக் கொடுத்திருக்கமாட்டாரு. எதுக்குன்னா அன்னிக்கு சுமதி வீட்டுக்கு உங்க பெரியப்பாவை கார்ல டிரைவ் பண்ணிப் போனதே முரளிதான்..”

 

குழப்பமாகப் பார்த்தாள் கோம்டி. அவளுக்கு அன்று தான் இன்ஸ்பெக்டரோடு சென்றபோது நடந்ததை விவரித்தான். முடிவில் அவள் எப்படி இந்தக் கொலையில் சம்பந்தப்படுத்தமுடியும் என்று கேள்வியும் எழுப்பினான்.

 

“ஸார்.. இதைக் கொஞ்சம் தீர்க்கமா யோசிச்சா புரியும். பெரியப்பா எத்தனையோ பேருக்கு இந்த மாதிரி உதவி பண்ணியிருக்கிறார். அதுல ஒருத்திதான் இந்த சுமதி.. இன்னும் உதவி பண்ணக்கூட இல்லே.. அதுக்குள்ளே அவர் போயிட்டார். சுமதியை இதுக்காக எப்படி சந்தேகப்படமுடியும்.?” ஆனால் கோம்டி குறுக்கிட்டாள்.

 

“நீங்க எதுக்காக அவளுக்கு வக்காலத்து வாங்கற மாதிரி பேசணும்? முரளி சொன்னாருன்னா இதுல ஏதோ விஷயம் இருக்குன்னுதான் அர்த்தம். அவளோட அட்ரஸ் கொடுங்க.. நானே போய் விசாரிக்கிறேன்..”

 

“கரெக்ட் கோமதி.. சாரி….. கோம்டி..  உங்களுக்கு சுமதி அட்ரெஸ் மெஸ்ஸேஜ் பண்ணிடறேன்.. பார்த்துட்டு வந்து எனக்கும் விவரம் சொல்லுங்க.. இவரோட பார்வை வேற.. உங்க பார்வை வேற இல்லையா..”

 

அதே சமயத்தில் ஒரு அனாதை ஆசிரமம்.. பாலபாலிகா என்று பெயர்ப் பலகை இருந்தது.  அருகே தன் ஸ்கூட்டரை நிறுத்தி விட்டு உள்ளே நுழைந்தான் சுந்தர். இவன் அங்கு நுழைந்ததைப் பார்த்துவிட்டு அவன் பின்னே தொடர்ந்து வந்த  ரவியும் தன் வண்டியை வெளியேயே நிறுத்தி விட்டு சுந்தர் உள்ளே சென்றதைப் பார்த்து பின் தொடர்ந்தான். சுந்தர் அங்கே உள்ளே சென்றதும் அங்குள்ள ஒரு வயதானவரிடம் பேசிவிட்டு அவர் அழைத்துச் செல்ல உள்ளே சென்றான்.

 

இங்கே போலிஸ் ஸ்டேஷனிலிருந்து கோம்டியும் கல்யாணும் கிளம்பினார்கள். காரில் போகும்போது முதலில் ரவிக்கு ஃபோன் செய்தாள். ஸ்பீகர் வாய்ஸ் இல் ஃபோனை வைத்துக்கொண்டாள். அதனால் காரை டிரைவ் செய்துகொண்டிருந்த கல்யாணும் கேட்கமுடிந்தது. சாலை ஓரத்தில் இருந்த ரவி ஃபோனை எடுத்தான்.

 

‘கோம்டி! நீ சொன்னது சரி, இப்போ இங்க பாலபாலிகா ஆசிரமத்துக்குள்ளே சுந்தர் நுழைஞ்சிருக்கான். இனிமேதான் நான் உள்ளே போய் விசாரிக்கணும். அவனுக்கு இங்கே என்ன வேலைன்னு தெரியலை.’

 

‘நான் எதிர்பார்த்தேன் ரவி.. சரி, நான் அவனுக்கு ஃபோன் பண்றேன்.. நீ அவன் வெளியே வந்தப்பறம் உள்ளே நுழைஞ்சு எதுக்கு அவன் வந்தான்னு கேட்டுக்கோடா.. அவன் உன்னை பாக்கக்கூடாது..’

 

‘சரி.. கல்யாண் என்ன பண்றான்..?’

 

‘ம்ம்.. பல்லைக் காட்டிக் காட்டி வெறுப்பேத்திண்டிருக்கார்.. வைடா ஃபோனை..’

 

‘நீதானே ஃபோன் பண்ணே.. நீயே ஆஃப் பண்ணு..’

 

சுந்தருக்கு ஃபோன் போட்டாள்..

 

“மிஸ்டர் சுந்தர்! சாரி.. ஆஃபீஸ்லதானே.. உங்களை டிஸ்டர்ப் பண்றேனா?”

 

“நிச்சயமா ஆஃபீஸ்லதான்.. ஆஃபீஸ்லதான் இருக்கேன்.. .. எனக்கு நிறைய வேலை பாக்கி இருக்குன்னு சொன்னேனே.. இருந்தாலும் சீக்கிரம் சொல்லுங்க.. என்ன விஷயம்..?

 

‘எனக்குத் தெரியும் சார்.. இப்போதானே உங்களை அங்கே பார்த்தேனே.. மீடிங்க் கீடிங்க் போயிட்டீங்களோன்னுதான் கேட்டேன்.’

 

‘ஆமாங்க.. உங்க கால்னவுடனே மீடிங்க்லேர்ந்து நடுவுல வந்திருக்கேன். சீக்கிரம் சொல்லுங்க.. திரும்பவும் நான் மீடிங்க் போகணும். எல்லோரும் காத்துண்டிருக்காங்க.. என்னோட ப்ரெஸெண்டேஷன் வேற இருக்கு. என்ன விஷயம்?”.

 

“சார்.. உங்களை கேக்க மறந்துட்டேன்.. உங்க அங்கிள் கொலை செய்யப்பட்ட அன்னிக்கி நீங்க ஊர்ல இல்லே.. முரளி ஃபோன் செய்த உடனே நாலு நாலரை மணி நேரத்துல ஸ்பாட்டுக்கு வந்துட்டீங்க இல்லையா? சுந்தர் நீங்க எந்த ஊர்லேர்ந்து புறப்பட்டு வந்தீங்க?”

 

அவன் கோபம் அவன் குரலில் தெரிந்தது. “என்னங்க என் மேல ஏதாவது சந்தேகமா? டைரக்டா சொல்லுங்க.. நான் நேரே கல்யாண்கிட்டயே பேசறேன்.. இல்லே போலீஸ்கிட்ட சொல்லிக்கிறேன்.. இல்லே ஒரு வக்கீல் மூலமா கூட பேசுவேன்.”

 

“ஐய்யய்யோ.. என்னங்க நீங்க இவ்வளோ கோபப்படறிங்க.. விவரம் சேகரிக்கறச்சே நான் சரியா கலெக்ட் பண்ணணுங்க.. இப்போ நான் முடிவுல கல்யாண்கிட்டே ரிப்போர்ட் தரணும்.. மிஸ்டர் சுந்தர்னு வரச்சே நான் சரியா எழுதணும்.. கொலை நடந்த அன்னிக்கி விவரம் கேட்டவுடனே சுந்தர் இந்த ஊரிலேர்ந்து இத்தனை நேரத்துல புறப்பட்டு சம்பவ இடத்துக்கு வந்தார்னு சரியா எழுதணுமா இல்லையா.. இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் அதான் அந்தப் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் கூட இப்பல்லாம் எங்கிட்டே சும்மாச் சும்மா விவரம் கேட்கிறார். கொஞ்சம் கோஆபரேட் பண்ணுங்க சுந்தர். “

 

போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் எனும் வார்த்தையைக் கொஞ்சம் அழுத்திச் சொல்கிறாள் கோம்டி. அது வேலையும் செய்தது. சுந்தரின் குரல் சாந்தமாக வந்தது.

 

“இப்போ நான் அன்னிக்கு எங்கேயிருந்து கிளம்பி வந்தேங்கிறது வேணும் இல்லையா.. எனக்கு முரளி ஃபோன் பண்ணது ராத்திரி எட்டு மணிவாக்குலதான்.. அப்போ சரியா வைத்தீஸ்வரன் கோயில் மேற்கு வாசல் வீதிலே ஒரு ஓட்டல்ல டிபன் சாப்பிட்டுண்டு இருந்தேன். அப்போ கிடைச்ச செய்தி என்னை உடனடியா கிளம்ப வெச்சது.  ராத்திரி அரௌண்ட் பன்னிரண்டரை ஒண்ணுக்கெல்லாம் பெரியப்பா வீட்டுக்கு வந்துட்டேன். இவ்வளவுதான்.. இதுக்கும் மேல ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா கேளுங்க.. நான் மீடிங்க் போகணும்.. ஆனா உங்களுக்குப் பதில்சொல்லிட்டே போறேன். போதுமா..?”

 

“வைத்தீஸ்வரன் கோயில்ங்கிறது சிதம்பரம் தாண்டினா வரும் இல்லையா?”

 

“ஆமாங்க.. அன்னிக்கு நான் சிதம்பரம் கூட போயிருந்தேன்.”

 

“சிதம்பரம் போனீங்களா?” கோம்டி சாதாரணமான குரலில்தான் கேட்டாள்.

 

“சிதம்பரம்…” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் குரல் நிதானித்தது.. “ஆமாங்க..  மத்தியானம் லஞ்ச் டைம்ல அங்க சாமி தரிசனம் பண்ணிட்டு அப்படியே இங்க வைத்தீஸ்வரன் கோயில் போயிட்டு கூடவே..”

 

“நாடி ஜோஸ்யம் பார்த்துட்டு டிபன் சாப்பிடப் போயிட்டீங்க.. அப்போ கால் வந்தது.”

 

“எப்படிங்க நாடி ஜோஸ்ய விஷயம்லாம் தெரிஞ்சுண்டீங்க.. கரெக்ட்தான்..”

 

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் மிஸ்டர் சுந்தர்.. இப்போ நீங்க உங்களோட மீடிங்க் போங்க.. அப்புறமா தேவைப்பட்டா கூப்பிடறேன். வெச்சுடட்டுமா?”

அவன் திரும்ப பதில் சொல்லாமல் கட் செய்தது அவர்களுக்குத் தெரிந்தது.

 

“எங்கேயோ அனாதை ஆசிரமத்துலேர்ந்து பேசிண்டு தன்னோட ஆஃபீஸ் மீடிங்க்னு சொல்றான் கல்யாண்.. கேட்டீங்களா.. இந்த சுந்தர் சொல்றது எல்லாமே சுத்தப் பொய்! இவன் சிதம்பரத்துக்குப் போனது மட்டும் உண்மை. சிதம்பரத்துல அந்த ரஞ்சிதாவைப் பார்த்திருக்கிறான் என்பது என் ஊகம்…”

 

சட்டென காரை பிரேக் போட்டு சாலைப் பக்கத்தில் நிறுத்தினான் கல்யாண். அவன் குரலில் ஆச்சரியம் அதிகமாக இருந்தது.

 

“எப்படி சொல்லறீங்க கோம்டி?.. சுந்தர் இந்தக் கொலைல இன்வால்வாகி இருப்பாங்கிறிங்களா?”

 

“அது எனக்கு எப்படித் தெரியும்? அதைக் கண்டுபிடிக்கவேண்டியது போலீஸ். ஆனா அவங்களாலே சிதம்பரத்துல விலாசம் இருந்தும் ரஞ்சிதா’ங்கறது யாருன்னே கண்டுபிடிக்கமுடியலியே..”

 

“அப்போ நீங்க மட்டும் எப்படி சிதம்பரம் விஷயத்துல அவன் பொய் சொல்லறான்னு சொல்லறீங்க?..

 

“அவன் எங்கிட்டே பேசின விதம் கேட்டீங்களா? சிதம்பரம்ங்கிற வார்த்தையை ரொம்ப கவனமா நிதானிச்சு யூஸ் பண்ணான். ஒருவேளை அவன் சிதம்பரத்துக்குள்ளே போகலே, பைபாஸ்ல வைத்தீஸ்வரன் கோயில் ரோட்ல போனேன்னு சொன்னான்னு வெச்சுக்குங்க.. நானோ இல்லே போலீஸோ சிதம்பரத்துல ரஞ்சிதாவைப் பிடிச்சுட்டோம்னா இவனுக்கு டேஞ்சர் இல்லையா.. அவ நிச்சயமா இவன் பேரைச் சொல்லுவான்னு அவன் பயந்திருக்கலாம். ஆனா சரியா யோசிக்காம தப்பா ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டான் உங்க சித்தி பையன்.”

 

“என்ன தப்பு?”

 

“லஞ்ச் டைம்ல கோயில்ல போயி தரிசனம் பண்ணிட்டு’ன்னு சொன்னான் பாருங்க.. அது தப்பு. கரெக்டா பன்னெண்டு மணிக்கு சிதம்பரம் கோயில் க்ளோஸ் பண்ணிடுவாங்க. ஆனா இவன் சிதம்பரம் போனதும் அந்த பத்து லட்சம் பணத்தைப் பட்டுவாடா பண்ணியதும் உண்மையா இருக்கலாம்.. நாம நிறைய இன்னும் இதுல கண்டுபிடிக்கணும், இதை நாம் இப்போதைக்கு இன்ஸ்பெக்டருக்கு சொல்லவேணாம்!”

 

“ஹைய்யோ.. உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும் கோயில் சரியா க்ளோஸ் பண்ற டைம்லாம்..”

 

“நாங்க ஒருவாட்டி பன்னிரெண்டு மணி வாக்குல நடராஜர் தரிசனத்துக்காக போயிருக்கோம். கோயில்ல ‘மூடற  நேரம்..’னு சொல்லிட்டு தரிசனத்துக்கு கடகடவென ஓடச் சொன்னாங்க.. இல்லேன்னா சாயங்காலம் நாலு மணி வரைக் காத்திருக்கணும்.. நல்ல வெய்யில் காலத்துல அந்தக் கோயில் வடக்கு வாசல்லேர்ந்து கனகசபை வரைக்கும் வேகவேகமா ஓடிப்போயி பன்னெண்டு மணி அடிக்கறதுக்குள்ள நடராஜரைப் பார்த்துட்டோம். அப்போதான் பூஜை முடிஞ்சு நல்ல அலங்காரத்துல கற்பூர தீபாராதனைப் பார்த்தது எங்க நெஞ்சுல அப்படியே பதிஞ்சுருக்கு. தரிசனம் பண்ணிட்டு இப்படி வந்தோம். சொன்னபடி கோயில் சபையை மூடிட்டாங்க.”

 

“நீங்க கச்சிதமா சொல்லறதையெல்லாம் பார்த்தா எனக்கு எல்லார் மேலயும் சந்தேகம் வருது கோம்டி. சரி, நீங்க சொல்றபடியே இன்ஸ்பெக்டர்கிட்டே அப்புறமா சொல்லிக்கலாம். ஆனா எங்க பெரியப்பா இந்த பண மேட்டருக்கெல்லாம் முரளியைத்தான் அதிகம் ஹெல்ப் எடுத்துக்குவாரு, முரளியை நீங்க விசாரிங்க.. நான் விசாரிச்சா அவன் என்கிட்டே அழுதுடுவான், கொஞ்சம் வெகுளி. வெளிப்படையா பேசுவான்,, அவனை நான் போய் ஏதாவது கேட்டா என்னை சந்தேகிக்கிறாயாடா’ ன்னு நேரடியா கேட்பான். அத்தோட போலீஸ் கூட அவன் பேருல ரொம்ப சந்தேகம் காட்டுது. ஏன்னா அவன் மட்டும்தான் பெரியப்பாவுக்கு ரொம்ப க்ளோஸ். அதனாலெல்லாம் அவனை சந்தேகப்படலாமா? ஆனா, சுந்தரை நேரா பார்த்து நானே கேட்கிறேனே.. உண்மை எனக்குப் பாதி தெரியுங்கிறப்போ மீதியையும் அவன் சொல்லியாகணும் இல்லையா.. கொலைக்கு இந்த விஷயம் சம்மந்தமில்லேன்னா நிச்சயமா அவன் நடந்ததைச் சொல்லுவான். இல்லேன்னு முழு பூசணிக்காயை மறைச்சான்னா நாம் போலீஸ் வெச்சே டீல் பண்ணுவோம்.. என்ன சொல்லறீங்க.”

 

“ஆனா இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் சிதம்பரம் அட்ரஸ்ல யாரும் அப்படி ஒரு பேருல இல்லேன்னு சொல்றதையும் நாம கணக்குல எடுத்துக்கணும். சுந்தரை நீங்க விசாரிக்கவேணாம்.. உங்கள்ட்ட பேசறச்சே உரிமை எடுத்துக்கலாம். ஆனா நானே பேசறேன். ஒருவேளை இந்த ரஞ்சிதாங்கிற பேரை வெச்சு சுந்தர் ஏதேனும் கோல்மால் பண்ணியிருந்தா?.. ஒரு பேச்சுக்குச் சொல்லறேன். உங்க பெரியப்பாவையே பண விஷயத்துல சுந்தர் மோசம் பண்ணியிருக்கமாட்டாருன்னு என்ன நிச்சயம்? கொலைக்கு இது சம்பந்தப்படாதுதான், ஆனா உங்க பெரியப்பா ஏன் இப்படி இதுதான் கடைசி.. இனிமே கேக்காதேங்கிற மாதிரி எழுதணும்?”.

 

“அப்போ இது ஒரு தனிக் கேஸா இல்லே மாறும்.  நோ நோ இப்படி நாம திசை மாறக்கூடாது.. இப்போ நம்ம ரூட்டே கொலை ஏன் நடந்தது. யார் கொலைகாரன்.. அவ்வளவுதான். ஒருவேளை ஏதாவது பணமோசடியை சுந்தர் எங்க பெரியப்பாகிட்டே பண்ணான்னா அது அவங்க தலையெழுத்து. எப்படி வேணா போகட்டும் அவங்க..”

 

எரிச்சலுடன் சொன்னவனைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தாள்.

 

“அப்படியே பணமோசடின்னு தெரிஞ்சாதான் இந்த மாதிரி வேற எங்கயாவது பண்ணியோ அல்லது இவரு ஏமாந்தோ அந்த வஞ்சம் தீர்க்கறதுக்காக இவரை கொலை பண்ணியிருக்கலாம். சுந்தர் ரஞ்சிதா மேட்டர் ஒரு சின்ன லீட் விஷயம். இதை இப்படித்தான் டீல் பண்ணனும் கல்யாண்.”

 

அவன் ஒப்புக்கொள்வதைப் போல தலையாட்டினான். “சரி,  இப்போ நாம சுந்தரைப் பார்க்கப் போகணுமா? அவன் ஆபீஸ் மீடிங்க்னு அடாவடியா பொய் பேசினானே.. நம்மளைப் பார்க்க வருவானா?”

 

“சுந்தரை இன்னிக்கு விட்டுப் பிடிக்கலாம். ரவி இப்பவும் அவனோட பின்னாலதான் இருக்கான்? அவனைப் பத்தி ரவி என்ன விஷயம் கொண்டு வர்ரான் என்பதைப் பொறுத்துதான் நாம் டீல் பண்ணியாகணும். நாம ஏதோ சந்தேகப் படறோம்னு அவனுக்குப் புரிஞ்சு போச்சு. அவன் ஃபோன் நம்பரை ட்ராக் பண்ணனும். எங்கிட்டே பேசினதலேர்ந்து அவன் யார்கிட்டயெல்லாம் பேசினான்.. நாளைக்குக் காலை வரைப் பேசப் போறான்னு விவரம் எனக்குத் தெரியணும். இந்த ட்ராக்கிங்க் விஷயத்துல எல்லாம் எனக்கு ஹெல்ப் பண்றவர் ஒருத்தர்கிட்ட  மெஸேஜ் அனுப்பிக் கேட்கிறேன்.. அவர் எனக்கு இதுமாதிரியெல்லாம் நிறைய உதவி செய்யறவர்தான். பொதுவா இந்த விவாகரத்துக்காக எங்கிட்டே நிறைய பேரு வரச்சே இவர்தான் குறிப்பிட்ட கல்பிரிட் ஃபோனையெல்லாம்  ட்ராக் பண்ணி கேஸை ரொம்ப சீக்கிரம் முடிச்சுக் கொடுக்க உதவியிருக்கார்.”

 

“உங்க பிரதாபங்களையெல்லாம் கேட்கக் கேட்க பிரமிப்பாதான் இருக்கு. பேசாம பல் கிலினிக் மூடிட்டு நிரந்தரமா பெரிய அளவுல இன்வெஸ்டிகேடிவ் ஏஜென்ஸி வெச்சுடலாம். இந்த கேஸ் முடிச்சுக் கொடுங்க.. நானே பெரிய ஆஃபீஸ் வெச்சுக் கொடுக்கறேன்.”

 

அவர்கள் வீடு இருக்கும் வீதி முனையிலேயே வண்டியை நிறுத்தச் சொல்கிறாள்.

 

“எதுக்குங்க? நீங்க எனக்காக வேலை பண்ணறிங்க.. உங்களை உங்க வீட்டுல இறக்கி விடறதுதான் முறை.”

 

“இந்த முறை கிறை எல்லாம் வேண்டாமே.. எங்க வீட்டுல நான் உங்களுக்காக வேலை பண்றது அவங்களுக்குக் கொஞ்சம் கூட பிடிக்கலே.. நீங்க என்ன பண்ணுங்க உங்க பெரியம்மா பையன் முரளிக்கு ஃபோன் பண்ணி சாதாரணமா வீட்டுக்கு வரச் சொல்லுங்க.. நானும் அப்போ வரேன்.  ஓகே.. பை.,”

 

“பை.”. என்று சொல்லிவிட்டு தன் எத்துப்பல்லு தெரிய சிரிக்கிறான்.

 

தொடரும்