Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

“ஒருவர் பொறை இருவர் நட்பு” என்பது  தமிழியம். தமிழ்மகள் அதற்கு நல்லதோர் எடுத்துக்காட்டாய்த் திகழ்ந்திருக்கின்றாள். தமிழ்ச் சமுதாயம் பெண்குலத்தைப் பொறுமைக்குலமாக அன்று பயிற்றுவித்திருக்கின்றது.  ஆதலின் கணவனின் பரத்தமைக்காக மனைவி ஊடினாலும், அவனைக் கண்டித்தாலும் அவனை முற்றாய் வெறுக்கவில்லை; மனைவாழ்க்கையில் மீண்டும் இடந்தர மறுக்கவில்லை என்பதைச் சங்கப்பாடல்கள் பறைசாற்றுகின்றன.

பரத்தைவீடு சென்ற தலைவன் தன் மனை புகவேண்டும்; தலைவியொடு இணைந்து வாழவேண்டும் என்பதே அவளின் வழிகாட்டியாகவும், நலம்விரும்பியாகவும் திகழ்கின்ற அறிவுசால் தோழியின் உட்கிடையாகவும் இருந்திருக்கின்றது. ஆதலால்தான் விதைவிதைத்த உழவர் நெல்லொடு பெயர்கின்ற, பல்வேறு பூக்கள் மலரும் ஊரனான தலைவனுடைய மனைவாழ்க்கை பொலிவுபெற வேண்டும் எனும் தன் வேட்கையை வெளிப்படுத்துகின்றாள்.

நடைதவறிய தலைவனைத் துறந்து தலைவி தனித்தோ, வேறோர் ஆண் துணையைத் தேடிக்கொண்டோ வாழவேண்டும் என்று அவளும் விரும்பினாளில்லை.

…..வித்திய  உழவர்  நெல்லொடு  பெயரும்
பூக்கஞல்  ஊரன்  தன்மனை
வாழ்க்கை  பொலிக  என வேட் டேமே. (ஐங்: 3 – ஓரம்போகியார்)

அவ்வண்ணமே தலைவனும் சில காலத்தில் தன் தவற்றையுணர்ந்து திருந்தி, மனம்வருந்தி தலைவியொடு திரும்பவும் மனையறம் பேணத்தொடங்குவதாகவே அகப்பாடல்கள் அமைந்திருக்கின்றன. இதுவே அற்றைத் தமிழ்ப் பண்பாடு.

இனி நம் தலைவி இல்லில் நிகழ்ந்தவற்றைக் கண்ணுறுவோம்!

வாயில்கள் பயன்படாத நிலையில் தானே வீட்டினுள் துணிந்து நுழைந்துவிட்ட தலைவனைத் தலைவியும் மன்னித்து ஏற்றுக்கொண்டுவிடுகின்றாள். அவர்களின் மனைவாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சிப் பூ மீண்டும் மலரத்தொடங்கியிருந்தது.

மாலைக்காலம் அது!

வானமேடையில் வலம்வரத் தொடங்கியிருந்த வெண்ணிலா தன் தண்ணொளியை பூமிக்கு அட்டியின்றி அள்ளி வழங்கவே, மட்டிலா மகிழ்ச்சிகொண்ட பூமி அக்குளுமையில் குளித்தது; உளம் களித்தது. அப்போது அலர்ந்த அல்லிப்பாவையும் மலர்ந்தமுகத்தோடு தன் மோகனமுறுவலை நிலவரசனைப் பார்த்து இலவசமாக வழங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவ்வேளையில் தலைவனைக் கண்டுசெல்ல முன்பு அவனுக்குத் தூதாய் வந்த பாணன் வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். தோழியும் அப்போது வீட்டில்தான் இருந்தாள். பாணனைக் கண்டவள், அவனை வரவேற்றுவிட்டுத் தலைவன் தலைவியரின் இனிய இல்லறத்தைப் பாணனோடு பகிர்ந்துகொள்ள விழைந்தவளாய்,

”பாண காண்! இல்வாழ்க்கை அன்புடைமை எனும் பண்புடைத்து! வெற்றியையுடைய நம் தலைவன், மாலைக்காலத்தில் விரிந்த வெள்ளிய நிலவொளியில், குறுகிய கால்களையுடைய கட்டிலில் மணமிகு மலர்பரப்பிய படுக்கையில் விருப்பத்தோடு தன் புதல்வனைத் தழுவிக்கொண்டு கிடைகொண்ட களிற்றைப்போல் பெருமூச்சு விட்டனன்.  அப்புதல்வனின் தாயாகிய தலைவியோ புதல்வனைத் தழுவிக்கிடக்கும் தலைவனின் முதுகுப்புறத்தைத் தழுவினாள். மகிழ்ச்சிதரும் இந்நிகழ்ச்சி எத்துணை அழகுடையது!” என்றாள் பூரிப்போடு.

கண்டிசின்  பாண  பண்புடைத்  தம்ம
மாலை  விரிந்த  பசுவெண்  ணிலவிற்
குறுங்காற்  கட்டில்  நறும்பூஞ்  சேக்கைப்
பள்ளி யானையின்  உயிர்த்தனன் அசையிற்
புதல்வன்  தழீஇயினன்  விறலவன்
புதல்வன்  தாயவன்  புறங்கவைஇ  யினளே. (குறுந்: 359 – பேயன்)

தலைவன் தலைவியரின் பள்ளியறையில் வலியநுழைந்து அவர்கள் பள்ளிகொண்டிருந்த காட்சியைக் கண்டே தோழி இவ்வாறு விவரித்தாள் என்று பொருள்கொள்ளுதல் கூடாது! அவ்விணையரும் மகவும் கொண்டிருந்த அன்புப் பிணைப்பை கற்பனையில் கண்டோ, தற்செயலாகப் பார்த்தோதான் அவள் பாணனுக்குச் சொல்லியிருக்கவேண்டும் என்று பொருள்கொள்வதே சாலப் பொருத்தமுடைத்தாகும்.

இதே பொருள்தரும் பாடலொன்று ஐங்குறுநூற்றிலும் அமைந்திருக்கின்றது.

புதல்வன்  கவைஇயினன்  தந்தை  மென்மொழிப்
புதல்வன்  தாயோ  இருவரும்  கவையினள்
இனிது  மன்றஅவர்  கிடக்கை
நனியிரும்  பரப்பின்இவ்  உலகுடன்  உறுமே.   (ஐங்: 409)

தலைவன் தலைவியரின் இல்லற மாண்பைக் காணவந்த செவிலித்தாய், அவர்களின் அன்பையும் அந்நியோன்யத்தையும் நாற்றாய்க்கு விளக்குகையில்,

”தலைவன், தலைவி, புதல்வன் ஆகிய மூவரும் ஒரே படுக்கையில் கிடக்கும் காட்சியானது மான்பிணையானது தன் குட்டியோடும் ஆண் மானோடும் இணைந்திருக்கும் மாண்பினை ஒத்திருந்தது” என்று உளம்பூரித்துக் கூறுவதை ஈண்டு நாம் இணைத்துப் பார்க்கலாம்.

மறியிடைப் படுத்த மான்பிணை போலப்
புதல்வன் நடுவ ணாக நன்றும்
இனிது மன்றஅவர் கிடக்கை முனிவின்றி 
நீல்நிற  வியலகங்  கவைஇய
ஈனும் உம்பரும் பெறலருங்  குரைத்தே.   (ஐங்: 401)

அன்பும் அறனும் உடைத்தாய்த் திகழவேண்டும் இல்வாழ்க்கை!
அதன் பண்பும் பயனும் அதுதானே?

தவறுதல் மனித இயற்கை; தன் தவற்றை என்ணி வருந்துதல் அறம்; அவ்வாறு வருந்துவோரை வன்மொழிகளாலும் புன்மொழிகளாலும் புண்படுத்தாது, அன்பாலும் பண்பாலும் பண்படுத்தும் குறுந்தொகைத் தலைவியை இங்கே நாம் காண்கிறோம்.

அகவையில் இளையோளாக இருப்பினும் அறிவில் முதிர்ந்திருக்கும் அச்சிறுமுதுக்குறைவியை நாமும் வாழ்த்தி விடைபெறுவோம். அவள் இல்லறம் பார் போற்றும் நல்லறமாய்த் திகழட்டும்!

நற்றமிழ்ப் புலவர் இயற்றிய நல்லகுறுந்தொகை, பழந்தமிழரின் காதல் வாழ்வையும், அவர்தம் விழுமியங்களையும், சீர்த்த நாகரிகத்தையும், இயற்கையோடும் இதர உயிர்களோடும் அவர்கள் கொண்டிருந்த இணையற்ற பிணைப்பையும், எதனையும் கூர்ந்துநோக்கும் அவர்தம் நுண்மாண் நுழைபுலத்தையும் நாம் அறிந்துகொள்ள நல்லதோர் வாய்ப்பை நல்குகின்றது.

நான் முன்னுரையில் குறிப்பிட்டதுபோல் உரையாசிரியர்களால் அதிக அளவில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட சங்கநூல் எனும் பீடும் பெருமையும் உடையது குறுந்தொகை. தொல்காப்பியப் பொருளதிகார உரையில் இளம்பூரணஅடிகள் குறுந்தொகையை 126 இடங்களில் பயன்படுத்தியுள்ளார். பேராசிரியர் 103 இடங்களில் இப்பாடல்களை மேற்கோள் காட்டுகின்றார். உச்சிமேற் புலவர்கொள் நச்சினார்க்கினியரோ அனைவரினும் அதிகமாய் 223 இடங்களில் குறுந்தொகையை எடுத்தாண்டுள்ளார் என்பதை அறியும்போது குறுந்தொகையின் பெருமை வெள்ளிடைமலையாய்த் துலக்கமாகின்றது அன்றோ?

”பெருந்தொகை தந்தாலும் குறுந்தொகைக்கு ஈடாய்
ஒருபாடல் இயற்றக்கூட ஒருவரும் இல்லை நம்மிடம்!”

அத்துணைச் சிறப்பு வாய்ந்த குறுந்தொகை நறுந்தேனிலிருந்து ஒருசில துளிகளை மட்டும் இக்கட்டுரைத் தொடரில் சுவைக்கத் தந்தேன்.
மீதமுள்ள பாடல்களையும் ஊக்கத்தோடு படித்தின்புறுக என்பதை என் வேண்டுகோளாய் வைக்கின்றேன்.

பழமென இனித்திடும்
சங்கப் பனுவல் கற்றால்
கிழம் போம்! கீழ்மை போம்!
ஆதலினால் காதலோடு கற்பீர் அதனை!

[முற்றும்]
 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவனுக்கு வாயில்மறுத்த தலைவியின் உள்ளவுறுதி தோழிக்குப் பிடித்திருந்தாலும் அவனையன்றித் தலைவிக்குப் பற்றுக்கோடு யாது எனும் எண்ணமும் உள்ளத்தின் உள்ளே ஊடாடவே செய்தது. எனினும் தலைவன்பால் தலைவி கொண்டிருந்த ஊடலும் கோபமும் நியாயமானதாய்  இருந்தபடியால் தலைவியின் கருத்துக்கு எதிர்மொழி ஏதும் பகரவில்லை அவள்.

தலைவியின் மறுமொழியை அறிந்துகொண்டு வீட்டுவாயிலுக்கு வந்த தோழி தலைவனிடம், “ஐய! வேற்றுப்புலம் செல்லாது அண்மையிலிருந்தும் நீர் தலைவிக்குத் தலையளி செய்யாதது அவள் உள்ளத்தை உடைத்துவிட்டது. அவள் அன்பைத் தாழ்போட்டு அடைத்துவிட்டது. ஆகவே அவள் உம்மை மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்துவிட்டாள்” என்று கூறிவிட்டு, தலைவனின் முகம்நோக்கத் தயங்கியவளாய் விருட்டென்று உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

ஒருகணம் தலைவன் விக்கித்து நின்றான். மறுகணம், மற்றவரை வாயில்களாய்த் தூதனுப்பினால் பலனில்லை என்று உணர்ந்தவனாய்த் தானே தலைவியின் அனுமதிக்குக் காத்திராது அகத்தினுள்ளே நுழைந்துவிட்டான்.

எதிரே தளர்நடை போட்டவண்ணம் வந்துகொண்டிருந்த பூங்கண் புதல்வனைக் கண்டான். அவனை ஆரத் தழுவித் தோளில் சார்த்திக்கொண்டு பள்ளியறைக்குள் நுழைந்தவன் குழந்தையை அணைத்தவண்ணம் அமளியில் அமளியேதும் செய்யாது படுத்துவிட்டான்.

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் தம்மெதிரே நடந்துமுடிந்துவிட்ட இக்காட்சிகளைக் கண்டு திகைத்து, ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்தபடி நின்றனர் தோழியும் தலைவியும்!

சுதாரித்துக்கொண்ட தலைவி பள்ளியுள் புக்காள். அங்கே பள்ளிகொண்டிருந்த தலைவனின் காதில் விழுமாறு, ”உம்மை நான் வெறுக்கவும் இல்லை; அதேசமயம் உம்மோடு சேர்ந்துவாழ விரும்பவும் இல்லை. நீர் உம் விருப்பத்துக்குரிய புதிய காதலியான பரத்தையிடமே சிரத்தையோடு இரும்; எம்மை மறந்துவிட்டு இங்கிருந்து அகன்று செல்லும்” என்றாள் கோபம் கொப்பளிக்க.

பரத்தைவயிற் பிரிந்துசென்று, தன் மனைக்கு மீண்டுவந்த தலைவன் ஒருவனைத் தலைவியொருத்தி கடிந்துரைத்து, ”நின் அடாத செய்கையை நான் மறக்ககில்லேன்” என்று குறிப்பிடும் பாடல் நற்றிணையிலும் இடம்பெற்றிருக்கின்றது.

கழுநீர்  மேய்ந்த  கருந்தாள்  எருமை
பழனத்  தாமரைப்  பனிமலர்  முணைஇத்
தண்டுசேர்  மள்ளரின்  இயலி  அயலது
குன்றுசேர்  வெண்மணல்  துஞ்சும்  ஊர
வெய்யை  போல  முயங்குதி  முனையெழத்
தெவ்வர்த்  தேய்த்த  செவ்வேல்  வயவன்
மலிபுனல்  வாயில்  இருப்பை  அன்னஎன்
ஒலிபல்  கூந்தல்  நலம்பெறப்  புனைந்த
முகையவிழ்  கோதை  வாட்டிய
பகைவன்  மன்யான்  மறந்தமை  கலனே.  (நற்: 260 – பரணர்)

”தாமரை மலரை வெறுத்துக் கழுநீர் மலரை மேய்ந்த எருமை, மணற்குன்றிலே சென்று தங்கும்” என்பது இப்பாடலில் இடம்பெற்றுள்ள உள்ளுறை உவமம் ஆகும். கற்பிற் சிறந்தவளும் உயர்ந்தவளுமான தலைவியைவிட்டுப் பரத்தையை நாடிச்சென்ற தலைவனின் செயலை அது மறைபொருளாய்ச் சுட்டுகின்றது.

தலைவியின் கோபத்தையும் கொடுமொழிகளையும் கேட்ட தலைவன் அவளிடம் சினங்கொள்ளவில்லை. அவளை ஆழ்ந்துநோக்கியபடி,

”என் தலைவி, என்னைத் தழுவுவதில் என்னினும் விருப்பமுடையவள்; விருப்பந்தரும் வனப்புடையவள்; மென்முலைகளையும் நீண்ட கூந்தலையும் உடையவள்; பக்கத்தில் மேயச்சென்ற நல்ல சுரப்பையுடைய பசுவின் நடுங்கும் தலையையுடைய சிறுகன்று அப்பசுவைக் காணவேண்டும் எனும் விருப்பொடு இருப்பதுபோல் என்மீது கொண்ட விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் சிறக்கணித்த பார்வையுடையவள்; அவளை நான் எங்ஙனம் மறந்து வாழ்வேன்?!” என்று அன்று தன் பாங்கனிடம் தலைவிகுறித்துக் கூறியதை நினைவுகூர்ந்து அதனைத் தலைவியிடம் இப்போது மொழிந்தான் அன்பொழுக!

கவவுக் கடுங்குரையள்  காமர்  வனப்பினள்
குவவுமென் முலையள் கொடிக்கூந்  தலளே
யாங்குமறந்  தமைகோ  யானே  ஞாங்கர்க்
கடுஞ்சுரை  நல்லா  னடுங்குதலைக்  குழவி
தாய்காண்  விருப்பி  னன்ன
சாஅய்நோக்  கினளே  மாஅ  யோளே.  (குறுந்: 132 – சிறைக்குடியாந்தையார்)

தலைவனின் கனிந்த காதல்மொழிகளைக் கேட்டதும் தலைவியின் கோபமும் ஊடலும் பொங்கும் பாலிலிட்ட நீராய் அடங்கிப்போயின. புலந்த காதல் உள்ளங்கள் செம்புலப் பெயல்நீராய் கலந்தன மீண்டும்!

வள்ளுவர் வரைந்த,

”பன்மாயக் கள்வன் பணிமொழி அன்றோநம்
பெண்மை உடைக்கும் படை” (1258) எனும் காதற் கவிதை இச்சூழலுக்கு நச்சென்று பொருந்துகின்றது.

தலைவனின் பணிமொழிகளில் உளம்நெகிழ்ந்த தலைவி,

“அணிற் பல்லையொத்த முள்ளையுடைய தாதுமுதிர்ந்த முள்ளிச் செடியையும், நீலமணியின் நிறத்தையொத்த கரிய நீருடைய கடற்கரையையும் உடைய தலைவனே! இப்பிறப்பு நீங்கப்பெற்று மறுபிறப்பு உண்டாயினும் நீயே என் கணவன் ஆகுக! நின் நெஞ்சுகலந்தொழுகும் யானே அப்போதும் நின்னுடைய மனத்துக்குகந்த காதலி ஆகுக!” என்றாள்.

அணிற்பல் லன்ன  கொங்குமுதிர்  முண்டகத்து
மணிக்கே  ழன்ன  மாநீர்ச்  சேர்ப்ப
இம்மை  மாறி  மறுமை  யாயினும்
நீயா  கியரென்  கணவனை
யானா  கியர்நின்  னெஞ்சுநேர்  பவளே.  (குறுந்: 49 – அம்மூவனார்)

இக்குறுந்தொகைத் தலைவியைப் போலவே,

”கண்களுக்கு மை எழுதும்போது இமையகத்துப் புகுந்த எழுதுகோலைக் காணாத கண்போல, கொண்கனது குற்றத்தினையும் அவனைக் கண்டவிடத்துக் காணேனே” என்று நயந்தும், ”தலைவனைக் காண்கையில் அவன் தவறுகள் தெரிவதில்லை; அவனைக் காணாதபோதோ அவன் தவறுகளின்றி வேறெதுவும் தெரிவதில்லை” என்று வியந்தும் பேசும் தலைவியொருத்தியை வாழ்வியல் அறிஞர் வள்ளுவரும் நமக்கு அறியத்தருகின்றார்.

எழுதுங்காற் கோல்காணாக் கண்ணேபோற் கொண்கன்
 பழிகாணேன் கண்ட விடத்து.  (1288)

காணுங்காற் காணேன் தவறாய காணாக்காற்
காணேன் தவறல்ல வை  (1289)

இவ்விடத்து, சங்கப் பெண்களின் இல்லறவாழ்வின் தன்மைகுறித்துச் சற்றே சிந்திப்பது பொருத்தமாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

திருமணமான சங்கப் பெண்டிர் தம் கணவன்மார்களின் தகாத புறத்தொழுக்கத்தைக் கண்டித்தாலும், அதற்காக அவர்களைப் பெரிதாகத் தண்டித்ததாகவோ, அவர்களைவிட்டுப் பிரிந்துறைந்ததாகவோ செய்திகள் நமக்குக் கிட்டவில்லை.

தலைவியரின் அளவிறந்த பொறையுடைமைக்குக் காரணம் யாது?

சங்கச் சமூகமானது, நாடோடியாய்த் திரிந்த வேட்டைச் சமூகம் என்ற நிலையிலிருந்து விடுபட்டு, அடுத்தடுத்த வளர்ச்சிநிலைகளை எட்டி, நிரந்தரக் குடிகளாய் வாழத்தொடங்கிய நிலவுடைமைச் சமூகமாக மெல்ல மெல்ல மாறிவிட்டிருந்தது. அச்சமூகத்தில் ஆண்கள் புறத்தே சென்று பொருளீட்டுவதையும், பெண்கள் அகத்திலிருந்தபடியே குழந்தைகளைப் பெற்று வளர்ப்பதையும், குடும்பத்தைப் பேணுவதையும் தம் கடன்களாகக் கொள்ளத் தலைப்பட்டனர். அச்சூழலில் பெண்களுக்குப் பொருளாதாரச் சுதந்தரம் இல்லாமல் போய்விட்டிருந்தது. எனவே அவர்கள் உணவு உடை உறையுள் முதலிய தங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்துகொள்வதற்குக் கூடத் தம் கணவரையே சார்ந்துவாழவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டிருந்தது. ஆக, ஆணாதிக்கச் சூழல் அங்கு இயல்பாகவே உருவாகியிருந்தது.

எனவே மனைவியரோடு இல்லறம் பேணிய கணவன்மார்கள் திடீரென்று அவர்களைத் துறந்து சென்றாலோ, அவர்களைப் பிரிந்து பரத்தையரோடு திரிந்துகொண்டிருந்தாலோ அப்பெண்களின்பாடு இரங்கத்தக்கதாகவே இருந்திருக்க வேண்டும். அத்தகு சங்கடமான தருணங்களில் தலைவியரின் பிறந்தகத்திலிருந்து அவர்களுக்குப் பொருளுதவியோ, உளவியல்சார் ஆதரவோ கிட்டினவா என்பதையும் சங்கப்பாடல்கள் வாயிலாய் அறிந்துகொள்ள இயலவில்லை.

அனைத்துக்கும் மேலாகக் கணவனைப் பிரிந்து வாழும் மனைவியர்க்கு,

அறவோர்க் களித்தலும் அந்தண ரோம்பலும்
துறவோர்க் கெதிர்தலும் தொல்லோர் சிறப்பின்
விருந்தெதிர் கோடலும்” ஆகிய இல்லறக் கடன்களைச் செய்யும் வாய்ப்பும் சமுதாயத்தால் மறுக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்பதை அறியும்போது கணவனின்றித் தனித்து வாழும் பெண்களின் அவலநிலை நமக்கு அங்கை நெல்லியெனத் துல்லியமாய்ப் புலப்படுகின்றது.

இத்துணைச் சமூகச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ள அஞ்சியதாலோ என்னவோ, தலைவர்களின் போற்றா ஒழுக்கம் தலைவியர்க்குச் சீற்றத்தையும் செற்றத்தையும் தந்தாலும், அவர்கள் அதனை (வேறுவழியின்றி) பொறுத்துக்கொண்டு, தலைவர்களை மன்னித்து ஏற்றுக்கொண்டிருக்கின்றனர் என்று எண்ணவேண்டியிருக்கின்றது.

[தொடரும்]

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவனிடம் எதுவும் பேசாமல் சிறிதுநேரம் மௌனமாய்ச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்த தோழி பின்னர்ப் பேசலுற்றாள்…

ஐய!  என் தோழியாகிய தலைவி, முன்பெல்லாம்
வேம்பின் பச்சைக் காயைத் தந்தால்கூட அதை இனிய மணமுள்ள  வெல்லக்கட்டி என்று பாராட்டிக் கூறினீர். இப்பொழுதோ  பாரியென்னும் வள்ளலின் பறம்பு மலையிலுள்ள சுனையில் ஊறிய தெளிந்தநீரைத் தை மாதத்தில் குளிர்ச்சியாகத் தந்தாலும்கூட, அது வெப்பமாகவும், உவர்ப்புச் சுவை உடையதாகவும் இருக்கின்றது என்கிறீர். உம் அன்பின் தன்மை அத்தகையதாய் உள்ளது!” என்று கூறிப் பெருமூச்செறிந்தாள்.

வேம்பின் பைங்காய்என் தோழி தரினே
தேம்பூங் கட்டி என்றனிர் இனியே
பாரி பறம்பின் பனிச்சுனைத் தெண்ணீர்
தைஇத் திங்கள் தண்ணிய தரினும்
வெய்ய உவர்க்கும் என்றனிர்
ஐய அற்றால் அன்பின் பாலே.   (குறுந்: 196 – மிளைக்கந்தனார்)

அவள் வார்த்தைகளைக் கவனமாய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தலைவனுக்கு, பூவுலக இன்பமும், தேவருலக இன்பமும் பொன்னொளிர் மேனிகொண்ட தலைவியின் தோள்தழுவி வாழும் இன்பத்துக்கு ஈடில்லை என்று தான் எண்ணியிருந்த அற்றைத் திங்கள் நினைவுக்கு வந்தது.

விரிதிரைப்  பெருங்கடல்  வளைஇய உலகமும்
அரிதுபெறு  சிறப்பிற்  புத்தேள்  நாடும்
இரண்டும்  தூக்கிற்  சீர்சா  லாவே
பூப்போல்  உண்கண்  பொன்போல்  மேனி
மாண்வரி  அல்குற்  குறுமகள்
தோள்மாறு  படூஉம்  வைகலோ  டெமக்கே.   (குறுந்: 101 – பரூஉமோவாய்ப் பதுமன்) 

தாம்வீழ்வார் மென்தோள் துயிலின் இனிதுகொல்
தாமரைக் கண்ணான் உலகு. (1103) எனும் குறளும் இதே கருத்தையே வழிமொழிந்து பேசுவது எண்ணி இன்புறத்தக்கது. 

தலைவனுக்கு அன்று தலைவி தந்த வேப்பங்காய் மட்டுமா இனித்தது?

”ஏனது சுவைப்பினும் நீ கை தொட்டது வானோர் அமிழ்தம் புரையுமால் எமக்கு” என்று தலைவி சமைத்த புளிப்பாகலையும் களிப்போடு உண்டவன்தானே அவன்?

எனவே தோழியின் குற்றச்சாட்டுக்குத் தக்க மறுமொழி கூறவியலாமல் தடுமாறியபடி ஏதோ சொல்ல முற்பட்டான். அவனை இடைமறித்த தோழி, ”தலைவ! தலைவிபால் அன்றிருந்த காதலும் அன்பும் இன்று உம்மிடம் இல்லை என்பதில் எமக்கு ஐயமில்லை” என்றாள் திட்டவட்டமாக.

தலைவன் முகம்வெளிறி நின்றான்.

பேச்சைத் தொடர்ந்த தோழி, ”உம்மைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை ஐயா! குளிர்ந்த, விளையாடுவதற்கு இனிமையான அருவியில் நெடுநேரம் நின்றிருந்தால் கண்கள் சிவப்பதும், அளவுக்கு அதிகமாக உண்டால் இன்சுவையுடைய தேனும் புளித்துப்போவதும் இயல்புதான். அதுபோல் தலைவி உமக்கு முன்பு இனியவளாக இருந்தாள்; நெடுங்காலம் பழகியதால் இன்று இன்னாதவள் ஆகிவிட்டாள்.   உமக்கு நினைவிருக்கிறதா?  எம் தந்தையின் ஊரில், கடுமையான நஞ்சுடைய பாம்புகள் ஓடும் தெருவில்,  நடுங்குதற்குரிய எங்கள் பெருந்துன்பத்தை முன்பு நீர் களைந்தீர்” என்று தலைவனுடைய முந்தைய அன்புடைமையை நினைவூட்டிய தோழி,  இப்பொழுது எம்மைப் பிரிவதாக  இருந்தால், எம் வீட்டில் எம்மைக் கொண்டுபோய் விட்டுவிடுவீராக என்றாள் முகத்தில் கடுமைதோன்ற.

நீர்நீ  டாடிற்  கண்ணுஞ்  சிவக்கும்
ஆர்ந்தோர்  வாயில்  தேனும்  புளிக்கும்
தணந்தனை  யாயினெம் இல்லுய்த்துக் கொடுமோ
அந்தண்  பொய்கை  யெந்தை  யெம்மூர்க்
கடும்பாம்பு  வழங்குந்  தெருவில்
நடுங்கஞர்  எவ்வங்  களைந்த  வெம்மே.  (குறுந்: 354 – கயத்தூர் கிழான்)

”ஆர்ந்தோர் வாயில் தேனும் புளிக்கும்” என்ற உவமை, “பழகப் பழகப் பாலும் புளிக்கும்” எனும் இன்றைய பழமொழியை நினைவூட்டுகின்றது. ”உமக்கு யாம் வேண்டாதவர்களானால் எம்மை எம் இல்லத்தில் கொண்டுபோய் விட்டுவிடவும்” என்று தோழி கூறுவதுகூடப் பெண்கள் கணவனிடம் கோபித்துக்கொண்டால் தம் தாய்வீட்டுக்குச் செல்லவிரும்பும் இன்றைய நடப்புக்கு ஒத்துப்போகின்றது.

காலங்கள் மாறினும் நம்மிடம் நிலவிவரும் சில பழக்கவழக்கங்கள், சொலவடைகள் அன்றுதொட்டு இன்றுவரை மாறாது ஒத்திருப்பதைக் குறுந்தொகைப் பாடல்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

தோழியின் கடுஞ்சொற்கள் தலைவனின் நெஞ்சில் ஈட்டியாய்ப் பாய்ந்து அவனை வாட்டின. தலைவியிடம் தான் அன்று பாராட்டிய உழுவலன்பும் இப்போது அதிலிருந்து வழுவி ஒழுக்கந் தவறிவிட்ட தன்னுடைய அவலநிலையும் அவனை நாணவைத்தன.

தோழியிடம் தன் தவற்றுக்கு மன்னிப்பு வேண்டினான்.

”ஐயா! உம்மை மன்னிப்பதற்கு நான் யார்? தலைவியிடம் பேசிப் பார்க்கிறேன். அவள்தான் உம்மை மன்னித்து ஏற்பதா வேண்டாமா என்று முடிவுசெய்யவேண்டியவள்” என்றுகூறிவிட்டு இல்லத்தினுள் சென்றாள்.

உள்ளே சாளரத்தின் திரைக்குப் பின்னே சாய்ந்துநின்றிருந்த தலைவி, இவர்களின் உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தாள். எனவே தோழி நடந்தவற்றை அவளிடம் மீண்டும் ஒருமுறை விளக்கமுற்பட்டபோது ’வேண்டாம்’ என்று செய்கையால் தடுத்து,

”நீ என்ன சொல்ல வருகின்றாய்? தலைவனை நான் மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறாயா?” என்று சீறினாள்.

”அப்படியெல்லாம் நான் சொல்லவரவில்லை. தலைவர் தன் தவற்றை உணர்ந்துவிட்டதாகத் தெரிகின்றது. மீண்டும் உன்னோடு சேர்ந்துவாழ விரும்புகின்றார். உன் விருப்பமென்ன?” என்று கேட்டாள் தோழி.

”என் விருப்பமா?” என்று கேட்டுவிட்டு விரக்தியாகச் சிரித்த தலைவி,

”தலைவர் இருக்கும் ஊருக்கும் நாமிருக்கும் இந்த ஊருக்குமிடையே வருவதற்கு அரிதான மலைகள் ஏதுமில்லை; இடந்தோன்றாது மறைத்து நிற்கும் மரங்களுள்ள ஊரினுரும் அல்லர் அவர்;  கண்ணாலே காணும்படி, விரைவில் வருதற்குரிய அண்மையான இடத்திலிருந்தும், முனிவரை அணுகி வாழ்பவர்களைப்போல் மனத்தால் நீங்கி வாழ்கின்ற அவர்மீது நான் முன்பொரு காலத்தில் அன்புடையவளாக இருந்தேன். அந்த அன்பு இப்பொழுது மறைந்து விட்டது” என்றாள் வேதனையோடு.

மலையிடை  யிட்ட  நாட்டரு மல்லர்
மரந்தலை  தோன்றா  ஊரரு  மல்லர்
கண்ணிற்  காண  நண்ணுவழி  யிருந்தும்
கடவுள்  நண்ணிய  பாலோர்  போல
ஒரீஇ  ஒழுகும்  என்னைக்குப்
பரியலென்  மன்யான்  பண்டொரு  காலே.       (குறுந்: 203 – நெடும்பல்லியத்தன்/நெடும்பல்லியத்தை)

’முனிவரை அண்டிவாழும் உயர்குலத்தவன்’ என்று தலைவனை எள்ளல் செய்த தலைவி, தான் இழிகுலத்தவளாக இருப்பதால்தான் அவன் உள்ளூரிலேயே இருந்தும் தன்னைக் காணவரவில்லை போலும் எனும் நகைக்குறிப்பைப் புலப்படுத்தி, அவனை ஏற்றுக்கொள்வதில் தனக்கு உடன்பாடு இல்லை என்பதைத் தோழிக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றாள். 

களவுக்காலத்தில் காடும் மலையும் மழையும் புயலும் கடந்துவந்து காதல் வளர்த்தவன், கற்புக் காலத்தில் அருகிலேயே இருந்தும் தன்னைக் காணவும் பேணவும் இல்லை என்னும் தலைவியின் வருத்தத்தில் தவறுண்டோ?

புறத்தொழுக்கம் மேற்கொண்ட தலைவனை ’இல்லில் நுழையற்க’ என்று கண்டிக்கும் உரிமை கற்புடைத் தலைவிக்கு உண்டு. அதனை ’அஞ்சவந்த உரிமை’ என்பர் தொல்காப்பியர். அதனடிப்படையில் தலைவனை மீண்டும் இல்லில் சேர்க்க இயலாதென்றாள் தலைவி.

[தொடரும்]

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவன் பரத்தையின் மனையிலேயே தங்கிவிட்டதனால் தலைவிகொண்ட வருத்தத்தையும் வேதனையையும் கண்ட தோழி தலைவனின் கூடா ஒழுக்கத்தைத் தலைவியிடம் கடிந்துபேசத் தொடங்கினாள்.

”அழகு மனைவியும் அருமைப் புதல்வனும் அகத்திருக்க, அவர்கள்பால் அன்போ அக்கறையோ சிறிதுமின்றி ஒரு குடும்பத் தலைவன் மனையறம் மறந்து புறத்தொழுக்கம் மேற்கொள்ளும் செயலின் திறத்தை எப்படிப் புகழ்வதென்றே தெரியவில்லை” என்றாள் வஞ்சப் புகழ்ச்சியாய்! அவள் முகம் சினத்தில் சிவந்திருந்தது.

இதே தலைவனின் குணநலன்களைப் புகழ்ந்து, இவனுக்காகப் பரிந்துபேசி இவனைக் காதலிக்க வைத்த அருமைத் தோழி இன்று கடுஞ்சினத்தோடு தலைவன் குறித்துக் கொடுஞ்சொற்கள் கூறியது கூரிய முள்ளெனத் தலைவியின் உள்ளத்தில் பாய்ந்தது. எனினும் அதனைச் சமாளித்துக்கொண்டு தோழியைச் சமாதானப்படுத்த முற்பட்ட தலைவி,

தோழி! சமீபத்தில் குழவியீன்ற பெரிய கொம்பையுடைய
பெண்ணெருமையானது, உழவனால் கட்டப்பட்ட தன்னுடைய இளங்கன்றிடமிருந்து அகலாமல் பக்கத்திலுள்ள பசிய பயிர்களை மேய்வதற்கு இடமாகிய ஊரினனான நம் தலைவனின் திருமனையில் வாழ்கின்ற, வயதில் முதிய பெண்டிராகிய, நமக்குச் செய்யவேண்டிய கடமைகள் எத்தனையோ இருக்க, அவனோடு ஊடியிருக்கும் இவ்வேளையில் அவனைப் பற்றிக் குறைகூறிக்கொண்டிருப்பதால் என்ன பயன் விளையப்போகின்றது?” என்றாள்.

இதுமற்  றெவனோ  தோழி  துனியிடை
இன்ன  ரென்னும்  இன்னாக்  கிளவி
இருமருப்  பெருமை  யீன்றணிக்  காரான்
உழவன்  யாத்த  குழவியின்  அகலாது
பாஅற்  பைம்பயிர்  ஆரும்  ஊரன்
திருமனைப்  பலகடம்  பூண்ட
பெருமுது  பெண்டிரே  மாகிய  நமக்கே.  (குறுந்: 181 – கிளிமங்கலங்கிழார்/ கிள்ளி கிழார்)

நடக்கக்கூடாதது நடந்துவிட்டது. எனினும் அதுபற்றியே பேசி இனி ஆகப்போவதென்ன…? நமக்கிருக்கும் வேறு வேலைகளைப் பார்ப்போம் என்று சொல்வதன் வாயிலாகத் தான் ஒன்றும் தலைவனின் அன்புக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருக்கவில்லை என்பதைப் புலப்படுத்த முற்படும் தலைவி, நாம் பிள்ளைபெற்று வயதில் மூத்தவராய் ஆகிவிட்டோம்; அதற்கேற்ற வகையில் பக்குவத்தோடு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் கூறியிருப்பது அவளுடைய மனமுதிர்ச்சியின் வெளிப்பாட்டைக் காட்டுகின்றது எனலாம்.

வாழ்வில் ஏற்படும் வலிகளும் துன்பங்களும் மனிதர்களுக்குப் பல பாடங்களைக் கற்பிப்பத்தோடு பக்குவத்தையும் கற்றுக்கொடுத்துவிடுகின்றது என்பதற்குத் தலைவியின் மொழிகள் தக்கதோர் சான்று.

மாதங்கள் சில சென்றன. பரத்தையுடனான வாழ்வில் தலைவனுக்கு நாட்டம் குறையலாயிற்று. மனையாளுடனும் மலர்க்கண் புதல்வனுடனும் தன் மனையின்கண் மீண்டும் மகிழ்ந்துவாழ விரும்பினான்.

ஆயினும் மனை மறந்து, தலைவி தனைத் துறந்து போற்றாவொழுக்கம் புரிந்த தன்னைத் தலைவி மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்வாளோ மாட்டாளோ என்னும் ஐயம் உள்ளத்துள் ஊடாடியதால் தானே நேரடியாகச் சென்று தலைவியைக் காண நாணினான். ’வாயிலாக’ வேறுயாரையேனும் தலைவிபால் அனுப்ப வேண்டும் என்று சிந்தித்தான். அவ்வாறே தானறிந்த பாணன் ஒருவனைத் தலைவியிடம் தூதனுப்பினான்.

இவ்விடத்தில் வாயில்கள் குறித்துச் சில வார்த்தைகள் கூற விழைகின்றேன்.

வாயில்கள் என்போர் தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் ஊடல் ஏற்பட்டுப் பிரிவு நேர்ந்திருக்கும் காலத்து, அவர்களை மீண்டும் இணைத்துவைக்கத் தூதுசெல்லும் மக்களாவர்.

தோழி  தாயே  பார்ப்பான்  பாங்கன்
பாணன்  பாட்டி  யிளையர்  விருந்தினர்
கூத்தர்  விறலியர்  அறிவர்  கண்டோர்
யாத்த  சிறப்பின்  வாயில்க  ளென்ப.  (தொல். பொருள். கற்பியல். 52)

எனும் தொல்காப்பிய நூற்பா கற்புக்காலத்துத் (திருமணத்துக்குப் பின்) தலைவன் தலைவியரிடையே தூதாகச் சென்று அவர்களிடையே உள்ள ஊடலைத் தீர்ப்பவர்கள் யாவர் எனும் பட்டியலை நமக்கு அறியத் தருகின்றது.

தலைவியின் தோழி, செவிலி/நற்றாய், தலைவனின் உடனிருந்து அவனை நெறிப்படுத்தும் நூல் வல்லோனாகிய பார்ப்பான், தலைவனின் தோழனாகிய பாங்கன், பண்ணில் வல்லவனாகிய பாணன், பாடினி (பாட்டி என்பது பண்ணொடு பாடும் மகளிரைக் குறிக்கும்), இளையோர், புதியவர்களாகிய விருந்தினர், கூத்தர், விறல்பட ஆடும் நாடக மடந்தையராகிய விறலியர், அறிவிற்சிறந்தோர்/கணிவர், பரத்தையர் பிரிவின்கண் தலைவன் தலைவியரைக் கண்டோர் ஆகிய பன்னிருவரும் தலைவன் தலைவியர்க்கிடையே தூதுசெல்லும் வாயில்களாகும் தகுதியுடையோர் என்கின்றது தொல்காப்பியம்.

தலைவன் அனுப்பிய பாணன் தலைவியின் இல்லம்வந்து நின்றான். வாயிலில் நிழலாடுவது கண்டு உள்ளிருந்து வெளியே வந்தாள் தோழி. அவளைப் பின்தொடர்ந்து தலைவியும் வந்தாள். தலைவியிடம் நேரடியாகப் பேசத் தயங்கிய பாணன், தோழியிடம் தலைவனின் கல்யாண குணங்களைப் (!) புகழத் தொடங்கினான்.

”தலைவன் யாருக்கும் தீங்கு நினையாத உத்தமன்; இனியவே பேசும் நன்மொழியன். அவன் இம்மைச் செய்தன யானறி நல்வினைகளே. ஆதலால் அறியாமல் அவன் செய்த பிழையை மறந்து அவனை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் தலைவிக்கு நலம் பயக்கும்” என்று கூறினான்.

தோழியின் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது.

யாரினும்  இனியன்  பேரன் பினனே
உள்ளூர்க்  குரீஇத்  துள்ளுநடைச்  சேவல்
சூன்முதிர்  பேடைக்  கீனில்  இழைஇயர்
தேம்பொதிக்  கொண்ட  தீங்கழைக்  கரும்பின்
நாறா  வெண்பூக்  கொழுதும்
யாணர்  ஊரன்  பாணன்  வாயே.  (குறுந்: 85 – வடமவண்ணக்கன் தாமோதரனார்)

பாண! ஊரிலிருக்கும் குருவியின் துள்ளிய நடையுடைய ஆண்பறவையானது கருத்தரித்திருக்கும் தன் பெண்குருவி முட்டையீனுதற்கு ஏற்ற இல்லம் அமைத்தற்கு வேண்டி, தேன்பொதிந்த இனியகோலையுடைய கரும்பின் மணமற்ற வெண்பூவைக் கோதியெடுக்கும், புதுவருவாயை உடைய ஊருக்குத் தலைவன், உன் சொல்லளவில் மட்டுமே அனைவரினும் இனியன்; தலைவியின்மாட்டுப் பேரன்புடையன். ஆனால் உண்மையில் அவன் அங்ஙனம் இலன்!” என்றாள் சீற்றத்தோடு.

கரும்பின் வெண்முகைகளைப் பிரித்து அறிவிற்சிறந்த துக்கணங்குருவியானது செய்த கூட்டினைப் பற்றி நற்றிணையும் வியந்து பேசுவது இப்பாடலோடு வைத்தெண்ணத் தக்கது.

………….கரும்பின்
வேல்போல் வெண்முகை பிரியத் தீண்டி
முதுக்குறைக் குரீஇ முயன்றுசெய் குடம்பை… (நற்: 366: 7-9)

தோழியின் சீற்றமொழி கேட்ட பாணனின் முகம் பேயறைந்ததுபோல் மாற்றம் கண்டது. இனி இவர்களிடம் தன் பசப்பு மொழிகள் பயன்படா என்றுணர்ந்த அவன் அங்கிருந்து விரைந்து நடையைக் கட்டினான். தலைவனிடம் நடந்தவற்றை விவரித்தான்.

பிறரை நம்பிப் பயனில்லை என்றுணர்ந்த தலைவன், தானே சென்று தலைவியின் பிணக்கைத் தீர்ப்பதே சிறந்தது என்ற முடிவோடு தன் இல்லம் நோக்கிச் சென்றான்.

வழக்கம்போல் தோழியே எதிர்ப்பட்டாள் முதலில். தலைவன் அவளைக் கண்டு நட்போடு புன்னகைத்தான். தோழி அதனைக் காணாதவள்போல் வேறுபக்கம் பார்த்தாள்.

”நீங்கள் அனைவரும் நலந்தானே?” என்று பேச்சைத் தொடங்கினான் தலைவன்.

“எங்கள் நலத்திற்கு என்ன குறை?” என்றாள் தோழி வெடுக்கென்று.

”புரிகிறது…என்மீது உங்களுக்கெல்லாம் கடுங்கோபம்; அதனால்தான் வார்த்தைகளிலும் அனல் பறக்கிறது” என்றான் தலைவன் செயற்கையான புன்னகை ஒன்றை வரவழைத்துக்கொண்டு!

”ஐயா! உங்களுக்குப் பழைய நிகழ்வுகளெல்லாம் மறந்தேபோய்விட்டது. அவற்றைச் சற்றே நினைவுடுத்த விரும்புகின்றேன்” என்றாள் தோழி.

அடுத்து அவள் என்ன சொல்லப் போகிறாளோ என்ற அச்சத்தோடும் மருட்சியோடும் அவளை நோக்கிக் கொண்டிருந்தான் தலைவன்.   

[தொடரும்]

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவனின் வரவை மகிழ்ச்சியின் வரவாகவே தலைவி எண்ணி மகிழ்ந்தாள். அவனை இன்முகத்தோடு வரவேற்று அறுசுவை உண்டியிட்டாள்.

தான் வருமட்டும் தலைவிக்குத் துணையாயிருந்து அவளை ஆற்றியமைக்காகத் தோழியை வெகுவாய்ப் போற்றினான் தலைவன்.

தோழியோ முறுவலித்தவாறே, ”ஐய! தலைவியை ஆற்றுவித்த பெருமை என்னைச் சாராது; அதனை ஒரு காக்கைக்குச் சாற்றுதலே முறை” என்றாள் பொடிவைத்து!

தலைவன் வியந்து, ”அப்படியா? அது எப்படி?” என்றான்.

”ஆம், சின்னாட்களுக்குமுன் நம் வீட்டு வாயிற்பக்கம் ஒரு காக்கை வந்தமர்ந்தது. கா…கா என்று வெகுநேரம் கரைந்துவிட்டுச் சென்றது. இதோ… நீங்களும் வீடுவந்து சேர்ந்துவிட்டீர்கள்!

உம் பிரிவால் தோள்நெகிழ்ந்து வாடியிருந்த என்னருமைத் தோழிக்கு நும் நல்வரவை முன்கூட்டியே அறிவித்த அந்தக் காக்கைக்குப் பலியாக, திண்ணிய தேரையுடைய வள்ளலான நள்ளியின் கானகத்தில் வாழும் இடையரின் பலபசுக்கள் பயந்த நெய்யுடன், தொண்டி எனும் ஊரில் நன்கு விளைந்த வெண்ணெல்லரிசியால் சமைத்து வெம்மையுற்ற சோற்றை ஏழுகலங்களில் ஏந்திக் கொடுத்தாலும் அது குறைவே” என்றாள். (காக்கைக்கு இடும் உணவைப் பலி என்று கூறல் மரபு.)

காக்கையைச் சிறப்பித்துப் பாடல் பாடியமையால் நச்செள்ளையார் எனும் பெயரிய இப்புலவர் ’காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார்’ எனும் அடையோடு சிறப்பிக்கப்படுகின்றார்.

திண்தேர்  நள்ளி  கானத்  தண்டர்
பல்லா  பயந்த  நெய்யின்  தொண்டி
முழுதுடன்  விளைந்த  வெண்ணெல்  வெஞ்சோறு
எழுகலத்  தேந்தினுஞ்  சிறிதென்  தோழி
பெருந்தோள்  நெகிழ்த்த  செல்லற்கு
விருந்துவரக்  கரைந்த  காக்கையது  பலியே.  (குறுந்: 210 – காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார்)

காகத்தைப் புகழ்ந்த தோழியின் நன்மொழியை இரசித்துச் சிரித்தான் தலைவன்.

”குற்றமற்ற சிறகுடைய காக்கையே! தலைவனோடு உடன்போக்கு மேற்கொண்ட என் மகள் திரும்பிவந்தால் இறைச்சியொடு கலந்த சோற்றை உனக்குப் பொற்கலத்தில் தருவேன்; அவர்கள் வரவுக்காக நீ கரைவாயாக!” என்று மகட்போக்கிய தாயொருத்தி, காக்கையிடம் வேண்டும் ஐங்குறுநூற்றுப் பாடலை மேற்கண்ட குறுந்தொகைப் பாடலோடு நாம் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

மறுவில்  தூவிச்  சிறுகருங்  காக்கை
அன்புடை  மரபின்நின்  கிளையோடு  ஆரப்
பச்சூன்  பெய்த  பைந்நிண  வல்சி
பொலம்புனை  கலத்தில்  தருகுவென்  மாதோ
வெம்சின  விறல்வேல்  காளையொடு
அம்சில்  ஓதியை  வரக்கரைந்  தீமே.  (ஐங்: 391 – ஓதலாந்தையார்)

காகம் கரைந்தால் வீட்டுக்கு விருந்தினர் வருவர் எனும் நம்பிக்கை பன்னெடுங் காலமாகவே தமிழரிடம் இருந்துவரும் தொல்நம்பிக்கை என்பதை இப்பாடற்செய்திகள் நமக்குத் தெள்ளிதின் உணர்த்துகின்றன.

தலைவனைக் காணாது தலைவிகொண்ட பிரிவெனும் தாகத்தைத் தணித்த காகத்தை நாமும் கொண்டாடுவோம்.

தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிந்ததால் சிலகாலம் தடைப்பட்டிருந்த தலைவன் தலைவியரின் இல்லறம் மீண்டும் இனிதே தொடங்கிற்று.

செய்வினை முற்றுவித்த செம்மல் உள்ளத்தொடு தலைவியை விரும்பிப் பொருந்திய தலைவன், ”குறிய காம்பையுடைய குவளையின் அலர்ந்த செவ்வியை உடைய மலர் மணக்கின்ற தலைவியின் நல்ல மெல்லிய கூந்தலெனும் பாயலின்கண்ணே யாம் இருந்தோம்; பெரிய மேகமே! தங்கிய இருள்கெடும்படி மின்னி, குளிர்ந்த நின் துளிகளுள் இனியவற்றைச் சிதறி, குறுந்தடியால் அடிக்கப்படும் முரசைப்போல் முறையாய் முழங்கி, பன்முறை இடித்து மழைபெய்து வாழ்வாயாக!” என்று வானை வாழ்த்தினான்.

இல்லறம் நடாத்துதற்கு வேண்டிய பொருள் கைவந்தமையால் இனி அறஞ்செய்தற்குத் தடையில்லை. தலைவியைச் சேர்ந்தமையால் இன்பத்துக்கும் குறைவில்லை. ஆதலால்  உளம் நிறைவுற்ற தலைவன் அம் மூன்றும் நடத்தற்கு ஏதுவாகிய வானை வாழ்த்துகின்றான்.

தாழிருள் துமிய  மின்னித்  தண்ணென
வீழுறை  இனிய  சிதறி  ஊழிற்
கடிப்பிகு  முரசின்  முழங்கி  இடித்திடித்துப்
பெய்தினி  வாழியோ  பெருவான்  யாமே
செய்வினை  முடித்த  செம்மல்  உள்ளமோடு
இவளின்  மேவின  மாகிக்  குவளைக்
குறுந்தாள்  நாள்மலர்  நாறும்
நறுமென்  கூந்தல்  மெல்லணை  யேமே.  (குறுந்: 270 –  பாண்டியன் பன்னாடு தந்தான்)

தலைவியின் கூந்தல் மணம் குவளைமலரின் மணத்தை யொத்தது என்பதைப் பிறிதொரு தலைவனும் ஒரு குறுந்தொகைப் பாடலில் கூறக் காண்கிறோம்.

குவளை நாறுங் குவையிருங் கூந்தல்“ (குறுந். 300:1)

இவற்றை நோக்குகையில் அற்றைப் புலவரில் நக்கீரர் தவிர்ந்த மற்றையோர் பெண்களின் கூந்தலுக்கு இயற்கையிலேயே மணமுண்டு எனும் கருத்துடையோராய் இருந்திருப்பரோ என்று எண்ணத் தோன்றுகின்றது.

மனையறத்தின் நற்பயனாய்ப் பெறற்கரிய பேறாகிய மக்கட்பேற்றினைத் தலைவி பெற்றாள். இன்பப் புதையலாய்க் கிடைத்த மகவினைத் தலைவனும் தலைவியும் ஊச்சிமோந்து கொண்டாடினர்.

அக்குழந்தை, இட்டும் தொட்டும் கவ்வியும் துழந்தும் நெய்சோற்றை உண்ணும் அழகினைக் கண்கள் விரிய, சிந்தை நிறையப் பார்த்திருந்தனர்.

குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து அதனைக் கவனிக்கவேண்டிய பெரும்பொறுப்பும் பணியும் தலைவிக்கு வாய்த்தது. அப்பணியிலேயே மூழ்கித் திளைத்த அவளுக்குத் தலைவனுடனான இன்ப வாழ்வில் நாட்டம் குறைந்தது. குழந்தையைக் கண்ணும் கருத்துமாய்ப் பராமரிப்பதிலும் பேணுவதிலுமே கழிபேருவகை கொண்டாள்.

தலைவனும் புதல்வன்பேரில் அன்பும் பாசமும் கொண்டவன்தான் என்றாலும் தலைவியைப்போல் எப்போதும் குழந்தையுடனேயே இருக்கவேண்டிய அவசியமும் தேவையும் அவனுக்கு இருக்கவில்லை. ஆதலால் வீட்டைவிட்டு வெளியிடங்களில் சுற்றிவரலானான்.

விழாக்கள், ஆடல் பாடல் நிகழ்வுகள் என்று ஒவ்வொரு நாளும் புலன்களுக்கு இன்பம்தரும் வகையில் பொழுதைக் கழித்துவந்தான். விரைவிலேயே அவ்வூரின்கண் வாழ்ந்துவந்த பரத்தை ஒருத்தியோடு அவனுக்குத் தொடர்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. அவளுடனேயே அல்லும் பகலும் காலம் கழிக்கத் தொடங்கியவன், தன் மனை மறந்து, விடுதல் அறியா விருப்பினனாக, அவளுடன் அவள் மனையிலேயே தங்கிவிட்டான்.

தலைவனின் கூடா ஒழுக்கம் தலைவிக்குத் தெரிந்தது. வேதனையின் வெம்மையில் அவள் உள்ளம் எரிந்தது.

தன் கணவனைப் பரத்தையொருத்திக் கண்ணியமின்றிக் கவர்ந்துகொண்டாளே என்று தோழியிடம் கூறி வருந்தினாள் அவள். தலைவி தன்னை பழித்துரைப்பதும், புறங்கூறுவதும் அந்தப் பரத்தையின் காதுக்கும் எட்டியது.

வெகுண்டாள் அவள்!

“தலைவி தன் அறியாமையின் காரணமாய் என்னை வெறுக்கும் வகையில் தலைவன் மகிழ்தற்குரியவளாய் யான் இருப்பேனாயின், திரண்ட கொம்பையுடைய வாளைமீனின் கருமுதிர்ந்த பெட்டையானது கொத்தினையுடைய தேமாவின் உதிர்ந்த இனிய கனியைக் கவ்வுதற்கு இடமாகிய மிகப் பழைய வேளிருடைய குன்றூர்க்குக் கிழக்கேயுள்ள குளிர்ந்த பெருங்கடல் எம்மை வருத்துவதாக” என்று ஆவேசத்தோடு  சூளுரைத்தாள்.

கணைக்கோட்டு  வாளைக்  கமஞ்சூல்  மடநாகு
துணர்த்தேக்  கொக்கின்  தீம்பழங்  கதூஉம்
தொன்றுமுதிர்  வேளிர்  குன்றூர்க்  குணாது
தண்பெரும்  பவ்வம்  அணங்குக  தோழி
மனையோள்  மடமையிற்  புலக்கும்
அனையே  மகிழ்நற்கியா  மாயின  மெனினே. (குறுந்: 164 – மாங்குடி மருதன்)

தலைவனின் காதற் பரத்தை சொல்லுகின்ற செய்தியின் உள்ளுறை இதுதான்:

மனையிலேயே உறையும் தலைவி வீட்டுக்கு வெளியில் நடப்பவற்றை அறியாதவளாய் இருக்கின்றாள். அதனால்தான் வாளையின் பெட்டை எவ்வித முயற்சியுமின்றி மாங்கனியைப் பெற்றதுபோல் யான் தலைவனை அடைய எவ்வித முயற்சியும் செய்யாதபோதும் அவனாகவே வலியவந்து என்னைப் பற்றிக்கொண்டதை அவள் அறியவில்லை. ஆகவே என்மீது பழியில்லை; என்னைத் தூற்றுவதும் முறையில்லை” என்கிறாள்.

”யாருக்குமே தீங்கு நினையாத நல்லுளம் படைத்தவர் யாம்” என்றுதான் மானுடர் அனைவரும் தம்மைப் பற்றி உயர்வாக எண்ணிக் கொள்கின்றனர். காதற் பரத்தை மட்டும் அதற்கு விதிவிலக்கா என்ன?

[தொடரும்]