வல்லமை

Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

  • தென்னகத்தின் முன்னோடிப் பெண் புரட்சியாளர்

    தென்னகத்தின் முன்னோடிப் பெண் புரட்சியாளர்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    ஆங்கிலேயர் அறிமுகப்படுத்திய அனைவருக்கும் பொதுவான கல்விமுறையானது இந்தியாவில் பல மறுமலர்ச்சி நிகழ்வுகளுக்கு வித்திட்டது. அதன் நீட்சியாகத் தமிழகத்திலும் நெடுங்காலமாக நிலவிவந்த பெண்ணடிமைத்தனத்திற்கும், பெண்கல்வி மறுப்பிற்கும் எதிராகப் பல கலகக் குரல்கள் ஒலிக்கத் தொடங்கின.

    அவ்வகையில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்காகத் தென்னகத்தில் முதலில் ஓங்கி ஒலித்த பெண்குரலுக்குச் சொந்தக்காரர் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார் ஆவார்.

    ”அடுப்பூதும் பெண்களுக்குப் படிப்பெதற்கு” என்ற உதவாத சித்தாந்தத்தில் ஊறியிருந்த மக்கள் வாழ்ந்திருந்த அன்றைய காலச்சூழலில், தம் முன்னேற்றத்திற்கெதிரான அனைத்துத் தடைகளையும் தகர்த்தெறிந்து சிறந்த கல்வியாளராகவும், சமூகச் சீர்திருத்தவாதியாகவும் திகழ்ந்த முத்துலட்சுமி அம்மையார், தம் வாழ்க்கையைச் செம்மையாக்கிக் கொண்டால் போதுமென்று எண்ணாமல், பிற பெண்களும் வாழ்வில் முன்னேற வேண்டும், அவர்களுக்கெதிரான சமூகக் கொடுமைகள் மடியவேண்டும் என்று அரும்பாடு பட்டவர். அந்தச் சாதனைப் பெண்மணியின் வாழ்க்கையை, தன்னலமற்ற தொண்டுகளை அனைவரும் அறிந்துகொள்ளவேண்டியது அவசியம்!

    தமிழ்நாட்டில் புதுக்கோட்டை சமஸ்தானத்தில் 1886ஆம் ஆண்டு, ஜூலை 30ஆம் நாள் நாராயணசாமி ஐயருக்கும், தேவதாசிச் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த சந்திரம்மாளுக்கும் மகளாய்ப் பிறந்தவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார். தேவதாசிச் சமூகப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டதால் தம் குடும்பத்திலிருந்து விலக்கிவைக்கப்பட்டார் நாராயணசாமி ஐயர் என்று தெரியவருகின்றது. இந்த 21ஆம் நூற்றாண்டிலும் சாதிக் கொடுமைகளும் ஆணவக் கொலைகளும் குறையாதிருக்கும் நிலையில், 19ஆம் நூற்றாண்டிலேயே மிகத் துணிச்சலாகச் சாதிமறுப்புத் திருமணம் செய்துகொண்ட நாராயணசாமி ஐயர் நம் பாராட்டுக்குரியவர்!

    தந்தைவழித் தொடர்புகள் அற்றுப்போய் தாய்வழித் தொடர்புகளே இறுக்கமாய் இருந்த நிலையில், தேவதாசிகள் சமூகத்தில் சந்திக்கும் அனைத்துச் சிக்கல்களையும் சங்கடங்களையும் அனுபவபூர்வமாக உணரக்கூடிய வாய்ப்பு முத்துலட்சுமி அம்மையாருக்கு இளமையிலேயே அமைந்தது. பின்னாளில் தேவதாசி ஒழிப்புமுறைக்கு அவர் கடுமையாய்ப் போராடியதற்கு அதுவே காரணமாய் அமைந்தது எனலாம்.

    முத்துலட்சுமி அம்மையாரின் தந்தையும், வேறுசில ஆசிரியர்களும் வீட்டிலேயே அவருக்குக் கல்வி கற்பித்தனர். அதைத்தொடர்ந்து புதுக்கோட்டை மகாராஜா கல்லூரியில் முத்துலட்சுமி அம்மையார் கல்விபயில விரும்பினார். ஆனால் பெண்ணாக இருந்த காரணத்தால் ஆண்கள் மட்டுமே பயிலும் அக்கல்லூரியில் கல்வி பயில அவருக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. அம்மட்டோ? அவரைக் கல்லூரியில் சேர்க்கக் கூடாது எனவும் பழமைவாதிகள் பலர் அப்போது கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

    கல்வியில் முத்துலட்சுமியாருக்கு இருந்த ஆர்வத்தையறிந்த புதுக்கோட்டை சமஸ்தான மன்னர் மார்த்தாண்ட பைரவத் தொண்டைமான், மக்களின் கடும் எதிர்ப்பையும் மீறிக் கல்வி உதவித் தொகையுடன் கல்லூரியில் பயில முத்துலட்சுமி அம்மையாருக்கு இடமளித்தார்.

    அங்குக் கல்வியை நிறைவுசெய்த பின்னர், 1907ஆம் ஆண்டு சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்தார் முத்துலட்சுமி அம்மையார். ஆண்கள் கூட்டத்துக்கிடையே அங்கே கல்விபயின்ற ஒரே மாணவியாகத் திகழ்ந்த அவர்,  அக்கல்லூரியின் அறுவை சிகிச்சைப் பிரிவில் முதலாவது மாணவியாகத் தேர்ச்சிபெற்றுத் தங்கப்பதக்கம் வென்று, 1912இல் ‘தங்க மங்கை’யாகக் கல்லூரியைவிட்டு வெளியில் வந்தார்.

    அப்போது மேல்தட்டுக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த குழந்தைபெற்ற பெண்கள் பலர், பெற்ற குழந்தைக்குப் பாலூட்டாமலும் தேவையான பராமரிப்பை வழங்காமலும் அவற்றையெல்லாம் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்களிடம் ஒப்படைத்திருப்பதைக் கண்டு மனம் வருந்திய மருத்துவர் முத்துலட்சுமியார், பெற்ற தாயால் ஊட்டப்படும் தாய்ப்பாலின் சிறப்புகள் குறித்து அந்த மேல்தட்டுப் பெண்களுக்கு விழிப்புணர்வூட்டினார்.

    மருத்துவம் படித்தவரும், முற்போக்குச் சிந்தனையாளருமான டாக்டர் சுந்தரரெட்டி என்பவரைத் தமது 28-வது வயதில் 1914ஆம் ஆண்டு திருமணம் செய்துகொண்டார் முத்துலட்சுமி அம்மையார். தம்மை எல்லாவகையிலும் சரி சமமாய் நடத்தவேண்டும்; தம்முடைய சமூகச் செயற்பாடுகளிலும், தனிப்பட்ட விருப்பங்களிலும் தலையிடக்கூடாது போன்ற நிபந்தனைகளின் அடிப்படையிலேயே முத்துலட்சுமியார் இந்தத் திருமணத்திற்கு ஒப்புக்கொண்டார் என்ற செய்தி இன்றைய நவநாகரிகப் பெண்களுக்குக்கூட வியப்பளிக்கக்கூடிய ஒன்றே!

     1926-ஆம் ஆண்டு பிரான்சில் நடைபெற்ற உலகப் பெண்கள் மாநாட்டில் 43 நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டனர். அதில் இந்தியாவின் சார்பில் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார் கலந்து கொண்டார். அம் மாநாட்டில் ”ஆண்களுக்கு நிகராகப் பெண்கள் முன்னேற வேண்டும்; பெண்களை அடிமைகளாக நடத்துவதை ஒழிக்க வேண்டும்” என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

    அன்னிபெசன்ட் அம்மையார் மற்றும் மகாத்மா காந்தியின் சித்தாந்தங்களால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டிருந்த மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார், பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்கான இயக்கங்களிலும் பங்கேற்றார். இந்திய மகளிர் சங்கத்தின் சார்பில் (Women’s Indian Association) 1926இல் சென்னை மாகாணச் சட்ட மேலவையின் உறுப்பினராக அவர் நியமிக்கப்பட்டார்.

    தம்முடைய மருத்துவப் பணிக்கு அஃது இடையூறாக இருக்குமோ என்ற எண்ணத்தின் காரணமாக, ஆரம்பத்தில் அப்பொறுப்பை ஏற்க அவர் தயக்கம் காட்டியபோதிலும், பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்ணான அவர், உடனேயே அத்தயக்கத்தை உதறி, பெண்கள் தங்களது வீட்டைக் காக்கும் திறனை நாட்டை கட்டமைப்பு செய்வதிலும் காட்ட வேண்டுமென உறுதிபூண்டு அப்பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். 1927 முதல் 1930 வரையிலான காலக்கட்டத்தில் சென்னை மாகாணச் சட்டமேலவையின் துணைத் தலைவராகவும் அவர் பதவி வகித்தார்.

    அப்போது, கோயில்களில் குறிப்பிட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்களுக்குப் பொட்டுக் கட்டி இறைவனுக்கு மனைவியாக்கும் தேவதாசி முறையை ஒழிப்பதற்கான சட்டமசோதாவை முன்மொழிந்து, ”தேவதாசி நடைமுறையானது உடன்கட்டை ஏறுதலைவிட மிக மோசமானது; மதத்தின் பெயரால் நடைபெறும் குற்றச்செயல் அது” என்று துணிச்சலோடு வாதிட்டார்.

    தேவதாசி ஒழிப்புமுறைக்கு எதிராகக் காங்கிரசைச் சேர்ந்த தீரர் சத்தியமூர்த்தி போன்றோர் இருந்தனர். “ தேவதாசி முறையானது பழங்காலந்தொட்டுப் பின்பற்றப்பட்டுவரும் சமயம் சார்ந்த ஒரு வழக்கம்; தேவதாசிகளே நம்முடைய மரபுசார் கலைகளைப் பாதுகாப்பவர்களாகவும் உள்ளனர். எனவே, இம்முறையை ஒழிக்கக்கூடாது” என்று அவர் சட்டமன்றத்தில் வாதிட்டபோது, அதுகேட்டுக் கொதித்தெழுந்த முத்துலட்சுமி அம்மையார், ”தேவதாசிகள் எனும் குலம் அழியாமல் காக்கப்பட வேண்டியது அவசியம் என்று நீங்கள் கருதும்பட்சத்தில், நெடுங்காலமாக தேவதாசிகளாக இருந்துவிட்ட பெண்களுக்கு அதிலிருந்து விடுதலை அளித்துவிட்டு, ஏன் உங்கள் பார்ப்பன குலப் பெண்களை தேவதாசிகளாக்கக் கூடாது?” என்று காட்டமாய்க் கேட்டார்.  

    முத்துலட்சுமி அம்மையார் முன்மொழிந்த இந்த மசோதா, 1947இல் மெட்ராஸ் தேவதாசிச் சட்டம் (Madras Devadasi Act) என்ற பெயரில் சட்டமானது. இதன் மூலம் தேவதாசிகள் திருமணம் செய்து கொள்ளச் சட்ட உரிமை கிடைத்தது.

    பெண்களின் திருமண வயதை 14ஆக உயர்த்தக் கோரும் மசோதா குறித்துச் சட்டமன்றக் கவுன்சிலில் விவாதம் நடந்தபோது, ”உடன்கட்டை ஏறும் பழக்கத்தால் ஏற்படும் துயரம் ஒரு சில நிமிடங்கள் மட்டுமே அனுபவிக்கக் கூடியதாய் இருக்கும்; ஆனால், குழந்தைகளுக்குத் திருமணம் செய்யும் பழக்கத்தால், பெண் குழந்தைகள் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரையில் தொடர்ந்து துயரமான வாழ்வுக்கு அடிமைப்பட்டுப் போகும் நிலை உள்ளது. குழந்தைப் பருவ மனைவி, குழந்தைப் பருவத் தாய், ஏன் பல சமயங்களில் குழந்தைப் பருவத்திலேயே கைம்பெண் எனத் துயரங்கள் தொடர்கின்றன” என்று பெண்களின் அவல வாழ்வை உணர்வுபூர்வமாய்ப் பேசினார் முத்துலட்சுமி அம்மையார். `சட்டமன்ற உறுப்பினராக எனது அனுபவங்கள்’ (My Experience as a Legislator) என்ற தமது புத்தகத்திலும் இவற்றைக் குறிப்பிட்டுள்ளார் அவர்.

    குழந்தைத் திருமண நடைமுறையை ஒழிக்கக் கோரும் மசோதா குறித்துப் பத்திரிகைகளில் செய்தி வெளியானபோது, பழமைவாதிகள் பொதுவெளியிலும், பத்திரிகைகள் மூலமும் அதற்குக் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரிகளும்கூட அதனை எதிர்த்தனர் என்று முத்துலட்சுமி அம்மையார் வேதனையோடு குறிப்பிடுகின்றார்.

    உப்பு சத்தியாகிரகம் மேற்கொண்ட காந்தியடிகளை 1930இல் சிறையில் அடைத்தது வெள்ளை அரசு. அதை எதிர்த்துத் தம்முடைய சட்டமன்ற உறுப்பினர் பதவியிலிருந்து விலகினார் முத்துலட்சுமி அம்மையார்.

    தேவதாசி முறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பெண்கள் தங்கிப் படிப்பதற்குத் தம்முடைய வீட்டில் ’அவ்வை இல்லம்’ என்ற பெயரில் 1930இல் ஓர் இல்லத்தைத் தொடங்கினார். 1936இல் அந்த இல்லம் மயிலாப்பூரில் ஒரு வாடகை இடத்துக்கு மாற்றப்பட்டு, பிறகு அடையாற்றுக்கு மாற்றப்பட்டது. முதலில் தேவதாசி முறையில் இருந்து வெளியில்வந்த பெண்களுக்காகத் தொடங்கப்பட்ட அந்த இல்லமானது பின்னாளில் அடைக்கலமும், கல்வியும் தேவைப்படும் எல்லாப் பெண்களுக்கும் உரியதாக மாற்றமும் வளர்ச்சியும் பெற்றது.

    அக்காலக்கட்டத்தில் கல்வியாளர் சர் பிலிப் ஹார்டாக் (Sir Philip Hartog) என்பவர் தலைமையில் இந்தியாவின் கல்விவளர்ச்சி குறித்து ஆராய்வதற்கோர் குழு பிரிட்டிஷ் இந்திய அரசால் அமைக்கப்பட்டது. அக்குழுவில் இடம்பெற்றிருந்த ஒரே பெண் உறுப்பினர் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையாரே ஆவார். இந்தியாவிலுள்ள பெண்களின் கல்விநிலையை அறிய இந்தியாவெங்கும் ஏராளமான பயணங்களை மேற்கொண்டார் அவர். அவருடைய அந்த உழைப்பைப் போற்றும் வகையில், 1947ஆம் ஆண்டு இந்திய விடுதலையின்போது செங்கோட்டையில் ஏற்றப்பட்ட சுதந்தரக் கொடியில் இணைக்கப்பட்ட தலைவர்களின் பெயர்வரிசையில் முத்துலட்சுமி அம்மையாரின் பெயரும் இடம்பெற்றது.

    புற்றுநோயால் தம்முடைய இளைய சகோதரி எதிர்பாராத விதமாக  மரணித்தது பெரும் அதிர்ச்சியையும் துயரத்தையும் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையாருக்கு அளித்தது. அதற்குச் சில ஆண்டுகள் கழித்துத் தம்முடைய மேற்படிப்பைத் தொடர இலண்டன் சென்ற முத்துலட்சுமி அம்மையார், அங்கே இராயல் மார்ஸ்டென் (Royal Marsden) மருத்துவமனையில் புற்றுநோய் மருத்துவர் எர்னஸ்ட் மைல்ஸை (Dr. Ernest Miles) சந்தித்துப்  புற்றுநோய்த் தாக்கிய நோயாளிகளுக்கு அவர் அளிக்கும் சிகிச்சைகளை நேரில் கண்டறிந்தார். தமிழகத்திலும் அதுபோன்றதொரு மருத்துவமனையை உருவாக்க வேண்டும் எனும் எண்ணம் அவர் உள்ளத்தில் அப்போது ஏற்பட்டது.

    தாயகம் திரும்பியதும், நல்லுள்ளம் கொண்டவர்களிடம் நிதி திரட்டியும், இந்தியப் பெண்கள் சங்கத்தின் உதவியோடும் அடையாற்றில் புற்றுநோய் மருத்துவமனையைத் தொடங்கும் பணியில் முழுமூச்சாய் இறங்கினார் முத்துலட்சுமி அம்மையார். அன்றைய பாரதப் பிரதர் பண்டித நேரு அவர்கள் 1952இல் அம் மருத்துவமனைக்கு அடிக்கல் நாட்டினார். 1954இல் மருத்துவமனை கட்டிமுடிக்கப்பட்டுச் செயற்படத் தொடங்கியது.

    மும்பையில் உள்ள டாடா நினைவு மருத்துவமனைக்குப் பிறகு இந்தியாவிலேயே புற்றுநோய்க்காக உருவாக்கப்பட்ட இரண்டாவது சிறப்பு மருத்துவமனை அடையாறு புற்றுநோய் மருத்துவமனையே ஆகும். இன்று உலக அளவில் அம் மருத்துவமனை புகழ்பெற்றுத் திகழ்வதோடு, பல்லாயிரக்கணக்கான புற்றுநோயாளிகளின் நோயைத் தீர்த்துச் சாதனை படைத்துவருவதையும் நாமறிவோம். அதற்குக் காரணமாயிருந்தவர் மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார்.

    மருத்துவம் மற்றும் சமூகப் பணிகளில் சிறந்த பங்களிப்பு செய்தமைக்காக 1956ஆம் ஆண்டு முத்துலட்சுமி அம்மையாருக்கு பத்மபூஷண் விருது வழங்கப்பட்டது.

    சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிய அரியவாம்
    சொல்லிய வண்ணம் செயல்     (664) என்பார் வள்ளுவர்.

    அதுபோல் பெண்களுக்கெதிரான சமூக அவலங்களை மேடைபோட்டுச் சுட்டிக்காட்டுவது எளிது; அதற்குத் தீர்வு காண்பது மிக அரிது.  ஆனால், முத்துலட்சுமி அம்மையாரோ செயல் வீராங்கனையாகவும் களமிறங்கிச் சாதித்தார்.

    கல்வி எனும் கண்ணிழந்து, அறிவொளி குன்றி, வீட்டுக்குள் முடங்கியும் அடங்கியும் கிடந்து, ஆண்களின் பாலியல் சுரண்டலுக்கும் கொடுமைகளுக்கும் ஆளான பெண்குலத்தின் அடிமை விலங்கொடித்து, அவர்களின் முன்னேற்றத்துக்கும் நல்வாழ்வுக்கும் அயராது பாடுபட்டுச் சட்டங்கள் பல இயற்றிப் பெண்களின் வாழ்வில் விடிவெள்ளியாய்த் திகழ்ந்தவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார். அவர் 1968ஆம் ஆண்டு தம்முடைய 81ஆவது அகவையில் காலமானார்.

    அவருடைய பிறந்த நூற்றாண்டையொட்டி 1986இல் தமிழக அரசு அஞ்சல் தலை ஒன்றை வெளியிட்டுச் சிறப்பித்தது. 2019ஆம் ஆண்டு கூகிள் நிறுவனம் டூடுல் வெளியிட்டு முத்துலட்சுமி அம்மையாரின் 133ஆவது பிறந்த ஆண்டு நிறைவை நினைவுகூர்ந்தது.

    அன்பே வடிவாய்க் கொண்டு, உயர்ந்த கல்வியறிவு, சிறந்த கொள்கைகள் ஆகியவற்றை அணிகளாய்ப் பூண்டு, துணிச்சலையும் தன்னம்பிக்கையையுமே ஆயுதங்களாய் ஏந்திச் செயற்கரிய சாதனைகள் பலவற்றை அநாயாசமாக நிகழ்த்திச் சென்றிருக்கும் மகத்தான பெண்மணியான மருத்துவர் முத்துலட்சுமி அம்மையார், இன்றைய புதுயுகப் பெண்களும் அறிந்து பின்பற்றவேண்டிய சிறந்த வாழ்க்கை வழிகாட்டியாவார்!

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Muthulakshmi_Reddy
    https://www.bbc.com/tamil/india-45003076
    https://www.dinamani.com/editorial-articles/special-stories/2020/mar/08/womens-day—muthulakshmi-reddy-3376050.html
    https://www.vikatan.com/oddities/women/131624-memories-about-dr-muthulakshmi-reddy

    Share
  • இரஷியாவின் மகத்தான படைப்பாளி!

    இரஷியாவின் மகத்தான படைப்பாளி!

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    புதின எழுத்தாளர், சிறுகதையாசிரியர், பத்திரிகையாளர், தத்துவவாதி எனும் பன்முகப் பரிமாணங்களைக் கொண்ட மாபெரும் படைப்பாளி, இரஷியாவைச் சேர்ந்த பியதோர் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. சமூக, அரசியல் ஆன்மிகத் தளங்களில் மனித உளவியலை மிக ஆழமாக ஆராய்ந்தவை அவருடைய படைப்புக்கள்.

    மருத்துவர் மிகையில் தாஸ்தயேவ்ஸ்கி – மரியா தாஸ்தயேவ்ஸ்கயா (Mikhail Dostoevsky and Maria Dostoevskaya) இணையரின் இரண்டாவது மகனாக நவம்பர் 11 1821இல் இரஷியாவிலுள்ள மாஸ்கோவில் பிறந்தார் பியோதர் தாஸ்தயேவ்ஸ்கி.

    குழந்தைப் பருவத்திலேயே இலக்கியத்துடனான அறிமுகம் தாஸ்தயெவ்ஸ்கிக்கு கிடைத்தது. மூன்று வயதுக் குழந்தையாக அவர் இருந்தபோதே வீரக்கதைகளையும் சாகசக் கதைகளையும் அவருக்கு வாசித்துக் காட்டிய பாட்டி அலேனா புரோலோவ்னா (Alena Frolovna), வீர சாகசக் கதைகளில் தாஸ்தெயெவ்ஸ்கிக்கு ஆர்வமேற்படக் காரணமாக இருந்திருக்கிறார். அவருக்கு நான்கு வயதானபோது அவரின் தாயார் விவிலியத்தை (Bible) வாசித்துக் காட்டி அவருக்கு எழுதவும் படிக்கவும் கற்பித்திருக்கின்றார்.

    இரஷியாவின் புகழ்வாய்ந்த படைப்பாளர்களான புஷ்கின் (Pushkin), கரம்சின் (Karamzin), டெர்சாவின் (Derzhavin) ஆகியோரின் படைப்புகள், கெதே (Goethe), ஷில்லர் (Schiller) போன்ற ஜெர்மானியப் படைப்பாளர்களின் படைப்புகள், ஹோமரின் படைப்புகள் முதலியவற்றை இளம் வயதிலேயே அறிமுகப்படுத்தித் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் வாசிப்புத்தளத்தை விரிவுபடுத்தி அவருடைய சிந்தனைத் திறனையும் கற்பனை வளத்தினையும் மேம்படுத்தியிருக்கின்றனர் அவரின் பெற்றோர்.

    கல்வியில் கண்டிப்பு மிகுந்தவராகத் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் தந்தை இருந்திருக்கின்றார் என்று தெரியவருகின்றது. செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பெர்க்கிலுள்ள இராணுவப் பொறியியல் கல்லூரியில் தாஸ்தயெவெஸ்கியும் அவருடைய சகோதரர் மிகையிலும் (Mikhail) கல்வி பயின்றுகொண்டிருந்த காலத்தில் அவர்களின் அருமை அன்னை காசநோயால் பாதிப்புற்று இறந்தார்.

    அறிவியல், கணிதம், இராணுவப் பொறியியல் போன்றவற்றில் ஈடுபாடின்மையால் அந்தக் கல்லூரிப் படிப்பு தாஸ்தயெவ்ஸ்கிக்கு விருப்பமானதாயில்லை. எனினும், அதற்காகக் கல்வியைக் கைவிட்டுவிடாது கற்றுத்தேறி பொறியாளர் எனும் தகுதியோடு அந்தக் கல்லூரியிலிருந்து வெளியில் வந்தார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. தாயார் இறந்த இரண்டாண்டுகளுக்குள் வருந்தத்தக்க வகையில் அவருடைய தந்தையும் மறைந்தார்.

    ஆகஸ்டு 12, 1843இல் லெப்டினண்ட் பொறியாளராகப் பணியில் சேர்ந்து தம் சகோதரர் மிகையிலின் நண்பரான ரிசன்காம்ஃப் (Rizenkampf) என்பவருக்குச் சொந்தமான வீட்டில் தங்கினார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி.

    பிரெஞ்சு எழுத்தாளரான பால்சாக்கின் (Balzac) யூஜின் கிராண்டட் (Eugénie Grandet) எனும் புதினத்தை மொழிபெயர்த்து எழுத்துத் துறையில் அடியெடுத்து வைத்தார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. அதைத்தொடர்ந்து மேலும் சில புதினங்களை அவர் மொழிபெயர்த்தார். எனினும், அம்மொழிபெயர்ப்புப் பணி அவருக்கு வெற்றியைத் தரவில்லை. போதாக்குறைக்கு அவருடைய சூதாட்டப் பழக்கங்களும், ஊதாரித்தனமான வாழ்க்கைமுறைகளும் அவரைப் பொருளாதார நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கின. இவற்றையெல்லாம் சமாளிக்க விரும்பித் தாமே புதினம் ஒன்றை எழுதும் பணியில் இறங்கினார்.

    அவ்வாறு தாஸ்தயெவ்ஸ்கி எழுதியதுதான் ஏழைமக்களின் வாழ்வை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்ட ஏழையினம் (Poor Folk) எனும் அவருடைய முதல் புதினம். ஒன்பது மாதங்களில் அப் புதினத்தை எழுதி, 1845ஆம் ஆண்டு மே மாதம் அவர் வெளியிட்டார். ஏழை மக்களின் வாழ்க்கையையும் அவர்களுக்கும் பணக்காரர்களுக்கும் இடையிலான உறவையும் உணர்வுபூர்வமாய்ப் பேசுகின்ற அந்தப் புதினத்திற்குச் சிறந்த சமூகப் புதினம் எனும் பாராட்டை வழங்கினார் இரஷியாவின் புகழ்பெற்ற இலக்கிய விமரிசகரான பெலின்ஸ்கி (Vissarion Belinsky). இப் புதினத்திற்கு இரஷிய மக்களிடமும் நல்ல வரவேற்பு கிட்டியது.

    தம்முடைய இலக்கியப் பணிக்குத் தம் பொறியாளர் பணி இடையூறாக இருக்குமெனக் கருதிய தாஸ்தயெவ்ஸ்கி அப்பணியிலிருந்து விலகினார். அதைத் தொடர்ந்து அவர் எழுதிய இரண்டாவது புதினம் ‘இரட்டையர்’ (The Double) என்பது. அதற்குக் கிடைத்த எதிர்மறையான விமரிசனங்கள் அவர் உடல்நிலையைப் பாதித்தன; எனினும், அவர் எழுதுவதை நிறுத்தவில்லை.

    1846க்கும் 1848க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் பல சிறுகதைகளை எழுதி வெளியிட்டார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. திரு. புரோகார்ச்சின் (Mr. Prohartchin), குடியிருப்புமனைக் கிழத்தி (The Landlady), பலவீனமான இதயம் (A Faint Heart), வெண்ணிற இரவுகள் (White Nights) ஆகியவை அவற்றுள் சில.

    இதில் வெண்ணிற இரவுகள் என்ற சிறுகதை, ஓர் இளைஞன் தன் சொந்தக் கதையைச் சொல்லுகின்ற வகையில் அமைந்தது. செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்கில் தனிமையில் வாழ்கின்ற அந்த இளைஞன் ஓரிளம்பெண்ணைச் சந்தித்துக் காதல் கொள்கின்றான்; ஆனால் அவள் அவனைக் காதலிக்கவில்லை. காரணம் அவள் தொலைந்துபோன தன்னுடைய காதலனை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றாள்; அவனும் ஒருநாள் வந்து சேர்கின்றான்; அவர்கள் இருவரும் இறுதியில் இணைகிறார்கள்.

    தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் வெண்ணிற இரவுகள் சிறுகதையைத் தழுவி எடுக்கப்பட்டதே 2003ஆம் ஆண்டு திரு. ஜனநாதன் இயக்கத்தில் வெளிவந்த ’இயற்கை’ என்ற தமிழ்த் திரைப்படம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

    ஆனால், தாஸ்தயெவ்ஸ்கி எழுதிய இந்தச் சிறுகதைகள் எவையும் எதிர்பார்த்த வரவேற்பை இரஷிய மக்களிடம் பெறவில்லை. அச்சமயத்தில் அவரைப் பொருளாதார நெருக்கடிகளிலிருந்து காத்தது, அவர் இணைந்திருந்த யுடோபியன் சோசியலிச பெடகாவ் வட்டமே (Utopian Socialist Betekov circle).

    அந்த வட்டம் கலைந்தபின்னர் 1846இல் கவிஞர் அலெக்சி ப்லஷேயேவ் (Aleksey Pleshcheyev) என்பவரின் தூண்டுதலினால் ’பெட்ராஷேவ்ஸ்கி’ என்ற இலக்கிய வட்டத்தில் (Petrashevsky Circle) இணைந்தார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. இவ்வட்டம் இரஷியாவில் சமூகப் புரட்சிகள் நிகழவேண்டும் எனும் சிந்தனையைக் கொண்டிருந்தது.

    ஆதலால் இவ்வட்டம் குறித்து இரஷியாவின் உள்துறை அமைச்சகத்தைச் சேர்ந்த உளவுத்துறை அதிகாரியான லிப்ராண்டி (Liprandi) என்பவரிடம் புகார் அளிக்கப்பட்டது.

    டிசம்பர் புரட்சி போலவோ, 1848இன் புரட்சிகள் போலவோ ஏதேனும் கிளம்பக்கூடும் என்று அஞ்சிய இரஷிய அரசாங்கம், தாஸ்தயெவ்ஸ்கியும் அவரது கூட்டாளிகளும் சதிகாரர்கள் என்று முத்திரை குத்தி ஏப்ரல் 23, 1849 அன்று கைது செய்தது. மிகவும் ஆபத்தான குற்றவாளிகள் வைக்கப்பட்டிருந்த அதிகப் பாதுகாப்பு கொண்ட பீட்டர்-பால் கோட்டையில் அவர்கள் சிறை வைக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் மீதான விசாரணை நான்கு மாதங்கள் நடைபெற்றது; அதன்முடிவில் பெட்ராஷேவ்ஸ்கி வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

    ஆனால் அந்த தண்டனையானது நல்வாய்ப்பாகக் கடைசி நிமிடத்தில் ரத்துசெய்யப்பட்டுக் கைதிகள் சைபீரியாவிலுள்ள சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள். அங்கே நான்கு ஆண்டுகள் மிகக் கடுமையான வேலைகளுக்கு ஆட்படுத்தப்பட்டார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி; அக்காலக்கட்டத்தில் வலிப்பு நோயால் அவர் பெரிதும் துன்புற்றிருக்கின்றார். அவர் வாழ்நாள் முழுவதுமே அந்நோய் அவரைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தி நலிவடையச் செய்தமை வருந்தத்தக்கதே.

    பிப்ரவரி 14, 1854இல் சிறையிலிருந்து விடுதலையானார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. சிறைமீண்ட அவர் தமது சகோதரர்  மிகையிலிடம் பொருளாதார உதவி கோரியதோடு விகோ (Vico),ஹெகல் (Hegel), காண்ட் (Kant) போன்ற சிந்தனையாளர்களின் புத்தகங்களை அனுப்பி உதவ வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார்.

    தன் வரலாற்றையும் கலந்து அவர் எழுதிய பிணங்களின் வீடு (the house of the dead) என்ற புதினம், வ்ரெம்யா (Vremya) என்ற இதழில் 1861இல் வெளியானது. இரஷியச் சிறைகளைப் பற்றி முதலில் எழுதப்பட்ட புதினம் அதுவேயாகும். இரஷியாவின் மற்றொரு பெரிய இலக்கிய ஆளுமையான லியோ டால்ஸ்டாய் இப்புதினத்தைத் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் தலைசிறந்த படைப்பு என்று குறிப்பிட்டுப் பாராட்டியிருக்கின்றார்.

    கட்டாய இராணுவப்பணியும் இரஷிய அரசாங்கத்தால் அவருக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் காலத்தில் மேட்டுக்குடியைச் சேர்ந்த பிள்ளைகள் பலருக்குப் பாடங்கற்பிக்கும் ஆசிரியராகவும் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி பணியாற்றியிருக்கின்றார். அப்போது இராணுவ அதிகாரி ஒருவரின் மனைவியான மரியா என்ற பெண்மீது தாஸ்தயெவ்ஸ்கிக்குக் காதல் பிறந்தது. சில ஆண்டுகளில் அந்தப் பெண்ணின் கணவர் இறந்துவிடவே, மரியாவை மணந்துகொண்டார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. எனினும் வலிப்புநோய் கொண்ட கணவரோடு மரியாவால் மகிழ்ச்சியாக வாழ இயலவில்லை.

    ஏழு ஆண்டுகளில் மரியா இறந்துவிடவே மகிழ்ச்சியற்ற அம் மணவாழ்க்கை ஒரு முடிவுக்கு வந்தது.

    தம் தனிப்பட்ட வாழ்வில் எத்தகைய சங்கடங்கள் வந்தாலும் அதற்காகத் துவண்டு தம் எழுத்துப்பணிகளைக் கைவிடாத தாஸ்தயெவ்ஸ்கி, 1861இல் எழுதிய புதினம், ’நிந்திக்கப்பட்டவர்களும் அவமதிக்கப்பட்டவர்களும்’ (The Insulted and Humiliated). அதில் இரு முக்கியக் கதாபாத்திரங்களை எதிரெதிர் தன்மையும் மனநிலையும் கொண்டவர்களாக படைத்திருக்கின்றார் அவர்.

    இளவரசன் அலெக்சி ((Prince Alexey), அசட்டுத்தனங்கள் நிறைந்தவனாகவும் அதேசமயம் தெய்வீகத்தன்மை கொண்டவனாகவும் இருக்கின்றான்; அதற்கு மாறாக அவனுடைய தந்தை இளவரசர் வால்கோவ்ஸ்கி (Prince Valkovsky) அதிபுத்திசாலியாகவும் அதன் விளைவாகத் தீமையே வடிவானவராகவும் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றார்.

    உலகப் பேரிலக்கியங்களில் சிறந்த ஒன்றாக இன்றளவும் போற்றப்படுகின்ற  குற்றமும் தண்டனையும் (Crime and Punishment) என்ற புதினத்தை 1866இல் எழுதினார் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி. வறுமையில் வாடுகின்ற இளைஞன் ரஸ்கோல்நிகோவ் (Raskolnikov), எவ்வித நேர்மையான விதிமுறைகளையும் பின்பற்றாமல் அநியாயமான முறையில் அடகுக்கடை நடத்திவருகின்ற பெண்மணி ஒருத்தியை அவளுடைய பணத்தை அடையும் நோக்கில் கொன்றுவிடுகின்றான். அந்தப் பணத்தால் தன் வறுமை ஓடும்; வாழ்வில் இன்பம் கூடும் என்ற எண்ணத்துடனேயே அவன் கொலை செய்தான்; எனினும், அதன்பின்னர் அவன் எதிர்பார்த்த மகிழ்ச்சி அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. அதற்கு நேர்எதிராக அக்கொலையானது அவன் மனநிலையை வெகுவாக பாதிக்கத் தொடங்கியது. அவன் நிம்மதியிழந்து குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆளானான். இறுதியில் அவனது நிலையென்ன என்பதை இந்நாவல் உணர்ச்சிவேகம் நிறைந்த அக ஓட்டங்களோடும் சுழன்றடிக்கும் சொற்றொடர்களோடும் விவரித்துச் செல்கின்றது.

    குற்றம் என்பது சார்புத்தன்மை உடையது; ஆனால் தண்டனை என்பது முழுமுற்றானது. இன்று செய்யப்பட்ட குற்றம் நாளை குற்றமில்லாததாக ஆகலாம்; அளிக்கப்பட்ட தண்டனையை நாம் ஒன்றும் செய்யமுடியாது. எனவே தண்டனை என்பது குற்றத்தை ஒருபோதும் சமன் செய்வதில்லை என்ற புதிய தரிசனத்தை இந்தப் புதினம் உருவாக்கியது.

    நீதி என்பது தண்டிக்கும் சமூக அதிகாரத்தின் கோணத்திலேயே பொதுவாக விவாதிக்கப்படுவது வழக்கம். ஆனால், தண்டனைக்குள்ளாகும் குற்றவாளியின் தரப்பிலிருந்து நீதியை இப்புதினம் அணுகியிருப்பது புதுமையே!

    தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் மற்றொரு சிறந்த படைப்பு அசடன் (The idiot). 1868இல் இந்தப் புதினத்தை அவர் எழுதினார். அசடனின் நாயகனாகிய பிரின்ஸ் மிஷ்கின் (Prince Myshkin), ’நிந்திக்கப்பட்டவர்களும் அவமதிக்கப்பட்டவர்களும் புதினத்தில் வருகின்ற பிரின்ஸ் அலெக்ஸியின் மற்றொரு வடிவமே.

    சுவிட்சர்லாந்தின் மருத்துவ விடுதியில் தங்கி வலிப்புநோய்க்குச் சிகிச்சை பெற்றுப் பின் இரஷியாவிற்குத் திரும்பிவந்து ஒரு புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கிக்கொள்ள முயலும் பிரின்ஸ் மிஷ்கின் என்ற 17 வயது இளைஞனின் கதையிது. அவன், தான் சந்திக்கும் மனிதர்கள் வழியாக மானுட உறவுகளின் சிக்கலான பிணைப்பைக் கண்டுகொள்கின்றான். அந்த உக்கிரமான வேட்டை விளையாட்டில் தன்னுடைய நல்லியல்பு கெடாத ஒரு புனிதனாக அவன் கடந்துசெல்கின்றான்.

    இப்புதினத்தில் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி தாம் மரணதண்டனைக்காகக் காத்திருந்த கடைசி நிமிடங்களை அற்புதமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்; சாவின் முன்னால் நிற்பவன் தனக்குக் கிடைத்துள்ள கடைசி ஐந்து நிமிடங்களை எப்படித் துளித்துளியாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறான் என்ற விவரணை இப்புதினத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கின்றது.

    அசடனின் நாயகன் மிஷ்கினுக்கு இருக்கும் ஏசு கிறிஸ்துவின் சாயலைப்பற்றி மேனாட்டு இலக்கிய விமரிசகர்கள் நிறையவே எழுதியிருக்கின்றார்கள். சகமனிதர்களின் துயரங்களுக்கும், தன் சொந்தத் துயரங்களுக்கும் வேறுபாடு தெரியாதவன் மிஷ்கின். அந்த இயல்பே அவனை அனைத்து மானுடத் துயரங்களுக்கும் மேலானவனாக, அவற்றில் இருந்து மீட்பளிப்பவனாக ஆக்குகின்றது.

    இடியட் என்ற தலைப்பு இந்தப் புதினத்துக்கு ஏன் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது குறித்த வாதப்பிரதிவாதங்கள் இன்றும் நீள்கின்றன. ’அப்பாவி’ என்பதே இப்புதின நாயகனை அடையாளப்படுத்தும் சரியான சொல் என்று ஒருசாராரும், இல்லை… வெளிப் பார்வைக்கு முட்டாள்போலத் தோன்றும் ஒருவன் உள்மனத்தில் தெய்வத்தன்மை பொருந்தியவனாயிருக்கின்றான் என்பதே இந்தத் தலைப்பின் உண்மையான பொருள் என்று இன்னொரு சாராரும் வாதிடுகின்றார்கள். தலைப்புக்கான காரணம் எதுவாயினும் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் புதினங்களில் மிகவும் கலைநேர்த்தி கொண்டது என்ற பாராட்டைப் பலரிடம் பெற்றது அசடன் எனும் இந்தப் புதினமே.

    தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் மற்றொரு மகத்தான படைப்பு, கரமசொவ் சகோதரர்கள் (The Brothers Karamazov). மனித மனத்தின் இருண்மையைப் பொருண்மையாகக் கொண்டு விரிகின்ற நெடிய புதினமிது. ’பகுப்பாய்வு உளவியலின் தந்தை’ என்று அழைக்கப்பட்ட மருத்துவர் சிக்மண்டு பிராய்டால் (Sigmund Freud) ‘மிகச் சிறந்த கலைப் படைப்புக்களுள் ஒன்று’ என்று போற்றப்பட்ட புதினமிது.

    தாஸ்தயெவ்ஸ்கியைப் பொறுத்தவரை, புதினம் என்பதை நீண்ட கதையாடல் என்ற வகையில் மட்டும் கொள்ளாமல், அதனூடாகச் சமகாலச் சூழல், அடித்தட்டு மக்களின் இருண்ட வாழ்க்கை, மனித மனத்தின் கசடுகள், ஆன்ம விடுதலை, கடவுளின் இருப்பு என்று நிறைய வாதங்களைத் தம் புதினங்களில் அவர் முன்வைக்கின்றார். எனவே அவருடைய படைப்புக்கள், தர்க்கங்களும் தத்துவங்களும் அரசியல் விமரிசனங்களும் கொண்டவையாக அமைந்திருக்கின்றன. முக்கியக் கதாபாத்திரங்களுக்கு இணையாகத் துணைக் கதாபாத்திரங்களையும் உருவாக்கியிருப்பது அவரின் தனிச்சிறப்பு.

    இரஷியா உலகிற்களித்த இந்த மாபெரும் படைப்பாளியைப் பல பிரபலங்களும் அறிஞர்களும் போற்றியிருக்கின்றார்கள்.

    ஜெர்மனியின் சிறந்த தத்துவவாதியான பிரெட்ரிக் நீட்சே (Friedrich Nietzsche), ”நான் கற்றுக்கொள்வதற்கான விஷயங்களைக் கொண்டிருக்கும் ஒரே உளவியலாளர் தாஸ்தயெவ்ஸ்கியே” என்று புகழ்ந்துரைத்திருப்பதும், நோபல் பரிசுவென்ற நார்வே நாட்டு இலக்கியவாதியான கென்யூட் ஹாம்சன் (Knut Hamsun), ”மனித வடிவமைப்பின் சிக்கல்களை தாஸ்தயெவ்ஸ்கி அளவுக்கு ஆராய்ந்தவர் எவருமில்லை” என்று போற்றியிருப்பதும் இங்கே எண்ணத்தக்கன.

    புனைவிலக்கியத்தில் தமக்கெனத் தனிமுத்திரை பதித்த பியதோர் தாஸ்தயெவ்ஸ்கி 1881ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 9ஆம் நாள் தம்முடைய 59ஆவது அகவையில் காலமானார்.

    அவருடைய புகழ்பெற்ற புதினங்களான குற்றமும் தண்டனையும், அசடன், இரட்டையர் போன்றவற்றை மதுரை பாத்திமா கல்லூரியின் மேனாள் தமிழ்ப் பேராசிரியர் முனைவர் எம். ஏ. சுசீலா அவர்கள், சிறப்பாகத் தமிழில் மொழியாக்கம் செய்திருக்கின்றார். புனைவிலக்கியத்தில் ஆர்வமுள்ள தமிழர்கள் படிக்கவேண்டிய புதினங்கள் இவை. தாஸ்தயெவ்ஸ்கியின் படைப்பாற்றலை நாமும் உணர்ந்துகொள்ள இவ்வாசிப்புத் துணைசெய்யும்!

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    1. https://en.wikipedia.org/wiki/Fyodor_Dostoevsky
    2. https://www.notablebiographies.com/De-Du/Dostoevsky-Fyodor.html
    3. https://www.hindutamil.in/news/literature/150622–4.html
    Share
  • கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 32

    கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 32

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    சுக்கிரீவன் மனையாட்டியைக் கவர்ந்து வைத்திருக்கும் வாலியின் ஒழுக்கக் கேட்டைச் சுட்டிக்காட்டி, அவன் பிழைசெய்தவன் என்று இராமன் குற்றஞ்சாட்டியதைக் கேட்ட வாலி அதனை மறுத்து, ”ஐய! மனிதர்கள் பின்பற்றும் கற்பொழுக்கத்தைப் பின்பற்றி வாழும் வகையில் விலங்குகளாகிய எம்மை இறைவன் படைக்கவில்லை; மனம் விரும்பியபடி வாழும் வாழ்க்கையே எமக்குரியது; திருமண முறைகளோ அவற்றைக் கைக்கொள்ளும் பண்புகளோ எமக்கில்லை” என்றுரைத்துத் தான் சுக்கிரீவன் மனைவியைக் கவர்ந்ததில் பிழையில்லை என்று வாதிட்டான்.

    இராமன் அதனை ஒப்பவில்லை. ”தேவர்களைப்போல் பிறந்து அறவழிகள் அனைத்தையும் தெளிவுற அறிந்துள்ள உன்னை எங்ஙனம் விலங்கென்று கருதமுடியும்? எனவே நீ கூறும் சமாதானம் பொருத்தமுடைத்தன்று!” என்று மறுத்துரைத்தவன்,

    மாடு பற்றி இடங்கர் வலித்திட
    கோடு பற்றிய கொற்றவற் கூயது ஓர்
    பாடு பெற்ற உணர்வின் பயத்தினால்
    வீடு பெற்ற விலங்கும் விலங்குஅதோ.     (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4155)

    முதலை தன்னை ஒருபக்கம் பற்றியிழுத்த வேளையில், பாஞ்சசன்னியம் எனும் சங்கினைத் தாங்கிய திருமாலைக் கூவியழைத்துத் தன் ஒப்பற்ற நல்லறிவின் பயனால் வீடுபேறுற்ற கசேந்திரனாகிய யானையை விலங்கு என்று நாம் எண்ணமுடியுமா? என்று கேட்டு, நல்லறிவு பெற்ற வாலியையும் விலங்கென்று எண்ணமுடியாது எனும் தன் கருத்தை வெளிப்படுத்திய இராமன், எக்குலத்தில் பிறந்தவராயினும் அவர்கட்கு உயர்வும் தாழ்வும் அவர்தம் செயல்களாலேயே வருவன; அத்தன்மையை அறிவிற் சிறந்த நீ அறிந்திருந்தும், பிறன் மனைவியின் மாட்சியை அழித்தாய்” என்று தன் குற்றச்சாட்டை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினான்.

    ”பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம்
    கருமமே கட்டளைக் கல்”     (குறள்: 505) என்ற வள்ளுவர் வாய்மொழியும், மனிதனின் சிறப்புக்கும் சிறுமைக்கும் அவன் செயல்களையே காரணங்காட்டுவது ஈண்டு நினைவுகூரத்தக்கது.

    இராமனின் கருத்தைக் கேட்ட வாலி, ”சரி, நீ சொல்வதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்! ஆனால், போர்க்களத்தில் என் முன்நின்று அம்பு எய்யாமல், கொடிய வேடர்கள் விலங்குகள்மீது மறைந்திருந்து அம்பு தொடுப்பதுபோல் என்மேல் தொடுக்கக் காரணம் என்ன?” என்று கேட்டான்.

    அவ் உரை அமையக் கேட்ட
          அரி குலத்து அரசும் மாண்ட
    செவ்வியோய் அனையது ஆக செருக்
          களத்து உருத்து எய்யாதே
    வெவ்விய புளிஞர் என்ன
          விலங்கியே மறைந்து வில்லால்
    எவ்வியது என்னை என்றான்
          இலக்குவன் இயம்பலுற்றான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4162)

    ”வேட்டுவன் புதரில் மறைந்திருந்து வலைவீசிப் புள்ளைப் பிடிப்பதற்கு ஒப்பானது, தவ வேடத்தில் மறைந்துகொண்டு ஒருவன் அவச் செயல்கள் புரிவது” என்கின்ற குறளின் மூலமாக மறைந்திருந்து வேட்டுவர்கள் விலங்கை வேட்டையாடுதல் என்பது நெடுநாளைய வழக்கமே என்பது நமக்குப் புலனாகின்றது.

    தவமறைந்து அல்லவை செய்தல் புதல்மறைந்து
    வேட்டுவன் புள்சிமிழ்த் தற்று     (குறள்: 274)

    வாலியின் இந்த நியாயமான வினாவுக்கு இராமன் பதிலளிக்கவில்லை; அவன் இளவல் இலக்குவன் பதிலளிக்கிறான்.

    ”உன் தம்பியாகிய சுக்கிரீவன் முதலில் வந்து இராமனிடம் சரண் புகுந்தான்; அவனிடம், முறைதவறி நடந்த உன்னைத் தென்புலத்துள்ள எமனுலகுக்கு அனுப்புவேன் என்று ஏற்கனவே இராமன் உறுதிமொழி கூறிவிட்டான். அவ்வாறிருக்கப் போர்க்களத்தில் நீயும் உயிர்மீது அன்புடையவனாகி இராமனிடம் அடைக்கலம் வேண்டினால் அவனால் அளிக்கமுடியாதன்றோ? அதனால்தான் அவன் மறைந்திருந்து உன்மீது அம்பெய்தான்” என்றான் இலக்குவன்.

    முன்பு நின் தம்பி வந்து
          சரண் புக முறை இலோயைத்
    தென் புலத்து உய்ப்பென் என்று
          செப்பினன் செருவில் நீயும்
    அன்பினை உயிருக்கு ஆகி
          அடைக்கலம் யானும் என்றி
    என்பது கருதி அண்ணல் மறைந்து
         நின்று எய்தது என்றான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4163)

    இராமனின் செயலுக்கு இலக்குவன் கூறும் சமாதானம் ஏற்புடையதாக இல்லை. ஆனால் வான்மீகத்தில், ”விலங்குகளை மறைந்திருந்து கொல்லல் தவறன்று; ஆதலால் விலங்கொத்த நடைகொண்டவனாகிய நின்னை அவ்வாறு கொன்றேன்” என்று இராமன் அமைதி கூறுவான்.

    கம்பர், இராமன் அவ்வாறு கூறியதாகப் படைக்கவில்லை. அவ்வாறு படைத்தால், ”நன்னெறிகளை அறிந்த உன்னை விலங்கென்று கருத இயலாது” எனும் இராமனின் கருத்தை அவனே மறுத்ததாகும். ஆதலால், அதே கருத்தை, ”வெவ்விய புளிஞர் என்ன விலங்கியே மறைந்து வில்லால் எவ்வியது என்னை” என வாலியின் வாக்காகச் சுட்டியதோடு நிறுத்திக்கொண்டார். இதனைக் காண்கையில், இராமனின் செயலுக்கு இதனை ஓர் பொருத்தமான காரணமாய்ச் செப்பக் கவிச்சக்கரவர்த்தியின் மனம் ஒருப்படவில்லை என்றே தோன்றுகின்றது.

    ஆயிரம் சமாதானங்கள் சொல்லினும் வாலியை இராமன் மறைந்திருந்து தாக்கியது அவன் பேராண்மைக்கு அழகு சேர்ப்பதாயில்லை; மாறாக அவன் பண்புக்கொரு களங்கமாகவே விளங்குகின்றது.

    ஆனால், இலக்குவனின் விளக்கத்தைத் தொடர்ந்து வாலி வாதிடவில்லை; தன் தவறுணர்ந்து மெய்யுணர்வு அடைந்தவனாய் இராமனிடம் தன் புன்செயல்களுக்கு மன்னிப்புக் கோருகின்றான். இத்தகு இரசவாத மாற்றத்துக்கு உட்பட்ட வாலியைச் ‘சிறியன சிந்தியாதான்” என்று மீண்டும் உயர்த்திக் கூறுகின்றார் கம்பர்.

    இராமனைப் போற்றிப் பலமொழிகள் பகரும் வாலி, ”என் தம்பி தனக்கு வெற்றரசை எடுத்துக்கொண்டு எனக்கு உயர்ந்த வீட்டரசை நல்கிவிட்டான்” என்று அவனையும் புகழ்கின்றான். அடுத்து, இராமனிடம் வாலி கேட்கின்ற வரம் அவனைப் பண்பின் சிகரமாகவே காட்டுகின்றது எனலாம்.

    ”சித்திரத்தில் எழுதியதுபோன்ற எழிலுரு உடையவனே! நாய்போல் சிறுமை உடையவனாகிய நான் உன்னிடம் வேண்டிப்பெறுவது ஒன்றுளது! மலர்களில் உண்டாகும் மதுவையருந்தி, அறிவுதிரிந்த நிலையில் செய்யத்தகாத தீவினைகள் எவற்றையேனும் என் தம்பி செய்வானாயினும் அவன்மீது சீனங்கொண்டு, என்மேல் ஏவிய அம்பெனும் கூற்றுவனை அவன்மீது ஏவிவிடாதே!” என்று வேண்டுகின்றான் வாலி. சிறியன சிந்தியாதவன் அவன் என்பதற்கும், தம்பியின் இயல்பை நன்கு அறிந்தவன் என்பதற்கும் இப்பாடல் தக்க சான்றாகின்றது.

    ஓவிய உருவ நாயேன் உளது
          ஒன்று பெறுவது உன்பால்
    பூ இயல் நறவம் மாந்திப்
          புந்தி வேறு உற்றபோழ்தில்
    தீவினை இயற்றுமேனும் எம்பிமேல்
          சீறி என்மேல்
    ஏவிய பகழி என்னும்
          கூற்றினை ஏவல் என்றான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4172)

    வாலி கணித்தபடியே பின்னர் நறவம் மாந்தி, இராமனுக்குக் கொடுத்த வாக்கைச் சுக்கிரீவன் மறந்துபோவதைக் காப்பியத்தில் நாம் காணமுடிகின்றது.

    மற்றொரு வரத்தையும் வாலி கேட்கின்றான். ”ஐய! என் தம்பியைக் காணும்போது உன் தம்பிமார்கள், ”இவன் தமையனைக் கொல்லச் செய்தவன்” என்று இகழக்கூடும்; அவ்வாறு அவர்கள் செய்யமுற்படுவரேல் அதனை நீ தடுத்துநிறுத்த வேண்டும். சுக்கிரீவனின் குறைகளை நீக்குவதாக நீ முன்னமே மொழிந்திருப்பதால் அவனுக்குச் செய்யவேண்டியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்; அவ்வாறே அவனால் உனக்கு ஆகவேண்டிய வினைகளையும் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்” என்று மொழிகின்றான்.

    இன்னம் ஒன்று இரப்பது
          உண்டால் எம்பியை உம்பிமார்கள்
    தன்முனைக் கொல்வித்தான் என்று
          இகழ்வரேல் தடுத்தி தக்கோய்
    முன்முனே மொழிந்தாய் அன்றே இவன்
          குறை முடிப்பது ஐயா
    பின் இவன் வினையின்
          செய்கை அதனையும் பிழைக்கல்ஆமோ. (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4173)

    இவ்வரங்கள் வாலியின் நுண்மாண் நுழைபுலத்தையும், தம்பியின் நலனில் அவன் கொண்டிருந்த அக்கறையையும் புலப்படுத்துகின்றன.

    தொடர்ந்து பேசுகின்ற வாலி, ”கொற்றவனே! தீச்செயலை நினக்குப் புரிந்த இராவணனை வாலினால் பற்றிக்கொண்டு வந்து உன்வசம் நிறுத்தி இக்குரங்கின் வலிமை இன்னது என்று காட்டத் தவறிவிட்டேன்; சென்றதைப் பேசி இனிப் பயனில்லை.

    ஆழியை ஏந்திய தலைவனே! வானினும் உயர்ந்த தோளனே! இதோ இருக்கிறானே அனுமன்…இவனைச் சாதாரணமாய் எண்ணிவிடாதே! நின் கையில் இருக்கும் வில்லாகிய கோதண்டமே இவன் என்று நினைப்பாயாக; என் தம்பியை உன் தம்பியருள் ஒருவனாய் ஏற்றுக்கொள்! இவர்களைப் போன்ற ஒப்பற்ற துணைவர்கள் வேறிலர்; இவர்களின் துணைகொண்டு சீதையைத் தேடிக் கொள்வாயாக!” என்று இராமனின் பிரச்சினை தீரவும் வழிகூறுகின்றான்.

    அனுமன் என்பவனை ஆழி
          ஐய நின் செய்ய செங் கைத்
    தனு என நினைதி மற்று என்
          தம்பி நின் தம்பி ஆக
    நினைதி ஓர் துணைவர் இன்னோர்
          அனையவர் இலை நீ ஈண்டு அவ்
    வனிதையை நாடிக் கோடி
          வானினும் உயர்ந்த தோளாய்! (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4175)

    இராமன் கையிலிருக்கும் வில் நல்லோரைக் காத்து அல்லோரை அழிப்பதுபோல், இராமனின் நற்பணிகளுக்கு அனுமன் துணையாவான் என்பதையே ”அனுமனை நின் செங்கைத் தனு என நினைதி!” என்று குறிக்கின்றான் வாலி.

    அதன்பின்னர் தன் தம்பியாகிய சுக்கிரீவனை ஆரத்தழுவி, அவனை இராமனிடம் அடைக்கலப்படுத்தியவன், ”உன்னரும் புதல்வனாகிய அங்கதனை அழைத்துவா!” என்று சுக்கிரீவனைப் பணிக்கின்றான்.

    அங்கதன் வாலியின் மகனே ஆயினும் சிற்றப்பன் முறையினனான சுக்கிரீவனுக்கும் அவன் மகன் முறையே அல்லவா? அத்தோடு, வாலியின் மரணத்துக்குப்பின் தந்தையாயிருந்து அங்கதனைக் காக்கவேண்டியவனும் சுக்கிரீவனே எனும் குறிப்புப்பொருள் தோன்ற, ’உன்னரும் புதல்வன்’ என்று சுக்கிரீவனிடம் உரைக்கின்றான் வாலி.

    சுக்கிரீவன் சென்றழைத்துவர, செங்குருதிசோரச் சாய்ந்துகிடக்கும் தன் விறல்மிகு தந்தை வாலியைக் கண்டான் அவன் வீரமைந்தன் அங்கதன்.

    [தொடரும்]

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    1. கம்பராமாயணம் – கோவைக் கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
    2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
    3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
    4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

     

    Share
  • கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 31

    கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 31

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    விண்ணவரும் கண்டு மருளும் வண்ணம் வாலிக்கும் அவன் சோதரன் சுக்கிரீவனுக்கும் நிகழ்ந்த கடும்போரில் ஒருகட்டத்தில் வாலியின் கை ஓங்கியது. யானையை அரி தாக்கி அழிப்பதுபோல், தன்னுடைய நகங்களாலும் கரங்களாலும் சுக்கிரீவனைத் தாக்கிக் கீழே வீழ்த்தினான் அந்தச் சூரன்!

    ”வாலியை நீ தாக்கும் வேளையில் நான் அவனை அம்புவிட்டுக் கொல்கின்றேன்” என்று சுக்கிரீவனுக்கு உறுதியளித்திருந்த இராமன் அவ்வாறு செய்யவில்லை. இனியும் வாலியோடு மோதினால் அவனால் தான் உயிரிழப்பது உறுதி என்பதை உணர்ந்த சுக்கிரீவன், அங்கிருந்து தப்பித்து இராமனின் மறைவிடம் வந்தடைந்தான். 

    நொந்த சிந்தையோடு அவன் இராமனை நோக்கியபோது, “வருந்தாதே சுக்கிரீவா! நீங்கள் இருவரும் ஒத்த தோற்றத்தினராய் இருப்பதனால் சண்டையிடும்போது உங்களில் யார் சுக்கிரீவன், யார் வாலி எனும் வேறுபாடு எனக்குத் தெரியவில்லை; அதனால்தான் நான் அம்பு விடவில்லை” என்று தான் அம்பு எய்யாத காரணத்தை விளக்கிய இராமன், ”இம்முறை நீ கொடிப் பூச்சூடிப் போருக்குப் போ! மற்றதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்” என்றுரைக்க, அச்சொற்களால் ஊக்கம்பெற்ற சூரியன் மைந்தனாகிய சுக்கிரீவன், கொடிப்பூக் கண்ணியைத் தலையிலணிந்து மீண்டும் போருக்குச் சென்று வாலியைக் கடுமையாய்த் தாக்கத் தொடங்கினான்.

    ”தோற்றோடியவன் அதற்குள் மீண்டு வந்ததெப்படி?” எனும் சிந்தனையுடன் போரிடத் தொடங்கிய வாலி, சுக்கிரீவனைப் பலமாய் அடித்தான்; நையப் புடைத்தான். அதனால் கடுந்துன்பத்துக்கு ஆளான சுக்கிரீவன் இராமன் மறைந்திருந்த திக்கை எதிர்பார்ப்போடு நோக்கினான்.

    போரின் உச்சகட்டமாகச் சுக்கிரீவனைத் தரையில்மோதிக் கொல்வதற்காகத் தன் ஒரு கையைச் சுக்கிரீவனின் இடையிலும், மற்றொரு கையை அவன் கழுத்திலும் கொடுத்து வாலி மேலே தூக்கிய வேளையில், இராகவன் தன்னுடைய வில்லில் கணைதொடுத்து அதனை வாலியை நோக்கிப் போக்கினான்.

    எடுத்துப் பாரிடை எற்றுவேன்
          பற்றி என்று இளவல்
    கடித்தலத்தினும் கழுத்தினும் தன்
          இரு கரங்கள்
    மடுத்து மீக் கொண்ட வாலிமேல்
          கோல் ஒன்று வாங்கி
    தொடுத்து நாணொடு தோள்
          உறுத்து இராகவன் துரந்தான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4102)

    அக் கணையானது, நீர், நெருப்பு, நிலம், காற்று எனும் நாற்பெரும் பூதங்களின் ஆற்றலை ஒன்றாய்ப் பெற்றவனான வாலியின் மார்பை, கனிந்த வாழைப் பழத்தைத் தைத்துச் செல்லும் ஊசிபோல் தைத்து நின்றது என்று உவமை நயந்தோன்ற, இராமன் செலுத்திய கணையின் வேகத்தையும் ஆற்றலையும் விளக்குகின்றார் கவிச் சக்கரவர்த்தி. ஐம்பெரும்பூதங்களில் வானத்திற்கு வடிவம் இன்மையால் அதனைக் கூறவில்லை அவர்.

    தன்மீது படைக்கலமொன்று பாய்ந்ததை உணர்ந்து சீற்றங்கொண்ட வாலி, ”இதனை என்மீது துணிச்சலோடு செலுத்தியவன் யார்?” என்று சிந்தித்தான். தேவரோ என்று முதலில் ஐயுற்றவன், ”வாய்ப்பில்லை! என்னை எதிர்க்கும் ஆற்றல் அவர்க்கேது?” என்ற தீர்மானத்துக்கு வந்தான். ”வேறு யாராக இருக்கக்கூடும்?” என்று மீண்டும் சிந்தித்து இகழ்ச்சி தோன்றச் சிரித்தவன், கடவுளர் மூவரோடும் ஒப்பவன் ஒருவனுடைய செயலாகவே இஃது இருக்கக்கூடும் என்ற முடிவுக்கு வந்தான்.     

    தேவரோ என அயிர்க்கும் அத்
          தேவர் இச் செயலுக்கு
    ஆவரோ அவர்க்கு ஆற்றல்
          உண்டோ எனும் அயலோர்
    யாவரோ என நகைசெயும்
          ஒருவனே இறைவர்
    மூவரோடும் ஒப்பான் செயல்
          ஆம் என மொழியும். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4109)

    தன் மார்பில் பாய்ந்திருக்கும் படைக்கலத்தை அசைத்துப் பார்த்து அஃதோர் அம்பு என்பதையறிந்த ஆளி போல்வானாகிய வாலி, அவ் வாளியைத் தன் வாலினாலும், காலினாலும் பலங்கொண்ட மட்டும் இழுத்துப் பிடுங்கினான். இராமபாணத்தைப் பிடுங்கியெடுத்த அவ்வீரனின் திறல்கண்டு விண்ணோரும் வியந்தனர் எனும் கம்பர், ”வீரரை யார் வியவாதார்?” என்று வாலியின் வீரத்தைத் தாமும் விதந்தோதுகின்றார்.

    அம்பினைப் பிடுங்கியதும் அவன் மார்பினின்று குருதிவெள்ளம் கொப்பளித்தது. அதனை எய்தவன் யார் என்றறிய அந்த அம்பினை உற்றுநோக்கினான் வாலி. அப்போது, பூவுலகம் வானுலகம் பாதாளம் எனும் மூவுலகங்களுக்கும் ஆதார மந்திரமானதும், தம்மை வழிபடும் அடியார்க்கு ஒப்பற்ற சிறப்பை அளிக்கக்கூடியதும், இப்பிறப்பிலேயே பின் வரவிருக்கும் எழுபிறப்பென்னும் பிணியையும் அறுக்கும் அருமருந்தாய்த் திகழக்கூடியதுமான ’இராமன்’ எனும் சீர்மிகு திருநாமத்தை அந்த அம்பில் கண்டான் வாலி. 

    மும்மை சால் உலகுக்கு எல்லாம்
          மூல மந்திரத்தை முற்றும்
    தம்மையே தமர்க்கு நல்கும் தனிப்
          பெரும் பதத்தை தானே
    இம்மையே எழுமை நோய்க்கும்
          மருந்தினை இராமன் என்னும்
    செம்மை சேர் நாமம்தன்னைக்
          கண்களின் தெரியக் கண்டான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4117)

    வைணவர்கள் எட்டெழுத்து மந்திரத்தை உயர்வாய்ச் சொல்வார்கள்; இங்கே கம்பர் அந்த எட்டெழுத்தின் பெருமையையும் சிறப்பையும் இராம நாமத்துக்கு உரித்தாக்குகின்றார்.  

    அப் பெயரைக் கண்டதும், மனைவியோடு இணைந்து நடத்தும் இல்லறத்தைத் துறந்து கானகம் வந்தமையால் தங்கள் குலத்துக்குரிய வில்லறத்தையும் துறந்த வீரனான(!) இந்த இராமன் பிறந்ததனால், தருமநெறி வழுவாத சூரிய குலமும் தன் நெறியின்று வழுவியதே என்றெண்ணி நகைத்து, இராமனின் செயலுக்காகத் தான் நாணமுற்றான் வாலி.

    ”இராமன் அறத்தின் நாயகன்; ஆண்மை நிறைந்தவன்! அவனுக்குப் புன்மை குணங்கொண்ட குரக்கினத்தாரோடு கேண்மை எதற்கு?” என்று தன் மனைவி தாரையிடம் இராமன் குறித்து உயர்வாகப் பேசியவன் அல்லவா இந்த வாலி? இப்போது இராமனின் அறம்பிறழ்ந்த செயல் அவனை வெட்கித் தலைகுனியவும் வேதனைப்படவும் வைத்தது!

    பிறர்பழியும் தம்பழியும் நாணுவார் நாணுக்கு
    உறைபதி என்னும் உலகு.     (1015) எனும் வள்ளுவத்தை நினைவுபடுத்துகின்றது வாலியின் செய்கை.

    இவ்வாறு வாலி இராமனின் தகாத செயலுக்காக வருந்தியிருந்த வேளையில், நீலநிறக் கார்மேகம் தன்னிடமுள்ள பல தாமரை மலர்களும் மலரப்பெற்று, வரிவில் ஏந்தி வருவதுபோல் அவன் எதிரில் வந்துநின்றான், அதுவரை மறைந்திருந்த, இராமன். அவனைக் கண்டதும் வாலியின் சீற்றம் ஓங்கிற்று. இராமனின் இழிசெயலைப் பழிக்கத் தொடங்கினான் அந்தக் குரக்கரசன்.

    ”அரசர்களுக்குரிய அறநெறி உம் குலத்துளோர்க்கெலாம் உடைமை ஆயிற்றே! அவ்வாறிருக்க, சனகன் பெற்ற அன்னத்தை, அமுதத்தையொத்த நின் தேவியைப் பிரிந்தபின் செயலில் தடுமாற்றம் அடைந்துவிட்டாயோ?!

    ஏனப்பா…! அரக்கர் உனக்கொரு தீங்கு செய்துவிட்டுப் போனால் அதற்குத் தண்டனையாகக் குரக்கினத்து அரசனைக் கொல்லச் சொல்லி உன்னுடைய மனுநெறி கூறிற்றோ? கருணை எனும் பண்பை எங்கே உகுத்தாய்? என்னிடத்தில் குற்றமென்ன கண்டாய்? இத்தகு பெரும்பழியை நீ ஏற்றுக்கொண்டால் உலகில் புகழைத் தாங்கிப் பெருமைகொள்வார் யார்?” என்று கேட்டான் வாலி.

     அரக்கர் ஒர் அழிவு செய்து
          கழிவரேல் அதற்கு வேறு ஓர்
    குரக்கு இனத்து அரசைக் கொல்ல
         மனு நெறி கூறிற்று உண்டோ
    இரக்கம் எங்கு உகுத்தாய் என்பால்
          எப் பிழை கண்டாய் அப்பா
    பரக்கழி இது நீ பூண்டால்
          புகழை யார் பரிக்கற்பாலார். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4125)

    ”இராவணனை அழித்தற்கு உனக்குத் துணை தேவையாயின் யானையைப் பற்றியழிக்கும் ஆற்றல்மிகு அரிமாவென நானிருக்க, முயல்போன்ற என் தம்பியைத் துணைக்கொள்ளும் உன் முயற்சியை என்னவென்பது?

    வானூர் மதிக்கு ஒரு களங்கம் இருப்பதுபோல் இரவிக் குலத்துக்கும் ஒரு களங்கம் தேவை என்று கருதி அதனை உண்டாக்கிவிட்டாய் போலும்!” 

    இவ்வாறு, ஒரு தேர்ந்த வழக்கறிஞனைப்போல் வில்வலானான இராமனைப் பார்த்துச் சொல்வலானான வாலி குற்றச்சாட்டுகளை அடுக்கினான்! 

    இவற்றைக் கேட்ட இராமன் வாலிக்கு மறுமொழி பகரலானான்…

    பிலம் புகுந்த நீ நெடுநாள் மீளாமையின் அரசியல் சுற்றத்தார் வற்புறுத்தலின்பேரில் ஆட்சிப்பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டான் உன்தம்பி சுக்கிரீவன். நீ மீண்டு(ம்) வந்தவுடன் நிலைமையை விளக்கி அவன் உன்னிடம் ஆட்சிப்பொறுப்பை ஒப்படைத்தபோதும், நீ அவனை நம்பால் கொல்லத் துணிந்தாய். அதனால் அவன் உருசியமுக மலையடைந்து மறைந்து வாழலானான்.

    உன்தம்பி பேரில் உனக்கு ஒருசிறிதும் அன்போ அருளோ இல்லை. உருசியமுக மலைக்கு வந்து நீ சுக்கிரீவனைக் கொல்லாமைக்குக்கூட உனக்கு வாய்த்திருந்த சாபமே காரணம்.

    ஒரு வீரனுக்கு எது அழகு? மாற்றான் மனைவியை மதித்து நடப்பது! ஆனால் நீ என்ன செய்தாய்? உன் தம்பி மனைவியை நயந்து அவளை உனக்குரியவளாக்கிக் கொண்டாய்.

    இத்தகு பெரும்பிழைகளை நீ புரிந்தமையால் என்னுயிர் நண்பன் சுக்கிரீவனுக்கு உதவும்பொருட்டு உன்னை நான் தண்டிக்க நேர்ந்தது என்றான் இராமன்.

    ”என்பால் எப்பிழை கண்டாய் அப்பா?” என்ற வாலியின் வினாவுக்கான மறுமொழிகளாக இவை அமைந்திருப்பதைக் காண்கின்றோம்.

    தன்மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றங்களை வாலி ஏற்றுக்கொண்டானா?

    [தொடரும்]

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
    2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
    3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
    4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

     

    Share
  • கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 30

    கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 30

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    அமளிமிசை கிடந்த வாலி வெளியில் எழுந்த அமளியையும் ஆரவாரத்தையும் கேட்டான். ஊழி முடிவில் பொங்கியெழும் ஆழிப்பேரலைபோல் விரைந்தெழுந்தான். அவன் எழுந்த வேகத்தில் கிட்கிந்தை மலை நிலத்தினுள் அழுந்திற்று.

    வாலியின் வாயிலிருந்து புகைவருமாறு அவன் கண்களிலிருந்து கிளம்பிய சினத் தீயினால், அமுதம் நிகர்த்தவளும் மூங்கில்போன்ற தோள்களை உடையவளுமான வாலியின் மனைவி தாரை, தன் நீண்டகூந்தல் எரியப் பெற்றவளாய், அவனுக்கு இடையில் வந்துநின்று வெளியில் செல்ல எத்தனித்த அவனைத் தடுத்தாள்.

    ஆயிடை தாரை என்று அமிழ்தின் தோன்றிய
    வேயிடைத் தோளினாள் இடை விலக்கினாள்
    வாயிடைப் புகை வர வாலி கண் வரும்
    தீயிடைத் தன் நெடுங் கூந்தல் தீகின்றாள்    . (கம்ப: வாலிவதைப் படலம்: 4059)  

    வாலியின் சினத் தீயினால் தாரையின் கூந்தல் எரிவதாய்ச் சொல்லி அவளுக்கு நிகழவிருக்கும் அமங்கலத்தைக் குறிப்பால் ஈண்டு உணர்த்துகின்றார் கம்பர். பெண்களின் கூந்தலைத் தொடும் உரிமை பெற்றவராய் – கூந்தற் கிழவராய் அவர்தம் கணவன்மாரைக் குறிப்பது தமிழர் மரபு.

    பாரி இறந்தபின்பு அவனுடைய மகளிரை அழைத்துக் கொண்டு அவர்களுக்கேற்ற கணவரை நாடிச்செல்லும் கபிலர், தம்மை வாழ்வித்த பறம்பு மலையைப் பார்த்து உளம்சோர,

    ”…பாரி மாய்ந்தெனக் கலங்கிக் கையற்று
    நீர்வார் கண்ணேம் தொழுதுநிற் பழிச்சிச்
    சேறும் வாழியோ பெரும்பெயர்ப் பறம்பே
    கோல்திரள் முன்கைக் குறுந்தொடி மகளிர்
    நாறுஇருங் கூந்தல் கிழவரைப் படர்ந்தே.”     (புறம்: 113) என்றுரைக்கும் பாடலில் பாரி மகளிர்க்கேற்ற மணாளரைக் குறிக்க, ’கூந்தல் கிழவர்’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருப்பதைக் காண்க.

    தாரை தடுத்ததால் கோபமுற்ற வாலி, ”என்னைத் தடுக்காதே! வழிவிட்டு விலகு!” என்றுரைக்க, ”மன்னவா! உம்மைக் கண்டு இற்று ஓடிய உம் தம்பி, நற்றுணை ஒன்றைப்பெற்று உம்மை எதிர்க்க வந்திருக்கின்றான்; எனவே அவனோடு சமர்செய்யச் செல்லவேண்டாம்” என்றாள் தாரை.

    அதைக்கேட்ட வாலி நகைத்து, ”மயிலே! மந்தர மலையைத் தயிர் கடைவதுபோல் கடைந்து தேவாசுரர்களுக்கு அமுதத்தைப் பெற்றுத்தந்த ஆற்றலாளன் நான்! என்னை எதிர்க்கும் திறனுடையோர் ஆருளர் இங்கே? எமனும் எனைக்கண்டு அஞ்சுவான்; அதையும்மீறி அறிவற்றவர் எவராயினும் எனை எதிர்த்துவந்தாலும் அவர்தம் ஆற்றலிலும் வரபலத்திலும் பாதியை நான் பெற்றுவிடுவேன்; எனவே என்னைப் போரில்வெல்வார் எவருமில்லை!” என்றான் தாரையிடம்.

    அதனை ஏற்காத தாரை, ”அரசே! உம் உயிரைக் கொள்(ல்)வதற்காகச் சுக்கிரீவனுக்குத் துணையாகியிருக்கின்றான் இராமன் என்பவன் என நமக்கு வேண்டியவர்கள் அறிந்துவந்து சொன்னார்கள்” என்றாள்.

    அதனைக் கேட்டதும் வாலியின் சினம் மேலும் கூடிற்று. ”தீயவளே! வல்வினைகளிலிருந்து மீளும் வழியறியாது இறைவனின் அருள்வேண்டி வருந்தும் உலக உயிர்கட்கு, அறநெறியில் தான் வாழ்ந்து வழிகாட்டும் தூயவன் அந்த இராமன்; அவனைப் போயா சுக்கிரீவனுக்குத் துணைசெய்ய வந்தவன் என்கிறாய்! நீ பெண்ணல்லவா…அதனால்தான் பேதைமையோடு அவனைப் பிழைபட எண்ணிவிட்டாய்!” என்றான்.

    உழைத்த வல் இரு
          வினைக்கு ஊறு காண்கிலாது
    அழைத்து அயர் உலகினுக்கு
          அறத்தின் ஆறு எலாம்
    இழைத்தவற்கு இயல்பு அல
          இயம்பி என் செய்தாய்
    பிழைத்தனை பாவி உன்
          பெண்மையால் என்றான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4068)

    ”பிழைத்தனை பாவி உன் பெண்மையால்” என்ற தொடருக்கு ”நீ பெண்ணாக இருப்பதனால் உயிர்தப்பினாய்” என்று வாலி உரைத்ததாகவும் பொருளும் கூறுவர். அவள் இராமனைப் பற்றித் தவறாகக் கூறியதாகக் கருதியமையால் அவளைப் ‘பாவி’ என விளித்தான் வாலி.

    தொடர்ந்து பேசியவன்…”உலகினை வெல்லும் கோதண்டம் இராமன் கையில் இருக்க, மாவீரனான அவனுக்குப் புன்தொழில் புரியும் குரங்கின் நட்பெதற்கு? ஆதலால், நீ கவலைப்படாமல் இங்கேயே சிறுபொழுது இரு! கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அந்தச் சுக்கிரீவனையும் அவனுக்குத் துணை வந்தோரையும் அழித்தொழித்துவிட்டுத் திரும்பி வருகின்றேன்!” என்று கூறிப் புறப்பட்டான். அதன்பின்னர் என்ன சொல்வது என்றறியாது திகைத்துநின்றாள் தாரை.

    நல்லதுணை கிடைத்திருப்பதனால்தான் வாலியினும் வலிகுறைந்த சுக்கிரீவன் துணிச்சலாய் வாலியை எதிர்க்க வருகின்றான் என்று கணித்த தாரையின் மதிநுட்பம் போற்றற்பாலது. வாலி அதனைப் பொருட்படுத்தாது அலட்சியப்படுத்தியமைக்குக் காரணம், தன் வல்லமை மீதும் இராமனின் நெறிதிறம்பா நல்ல குணங்களின்மீதும் அவன் கொண்டிருந்த அதீத நம்பிக்கையே எனலாம்.

    தன் அரண்மனைவிட்டு வெளியேறிய வாலி, கம்பீரமாகச் சுக்கிரீவனுக்கு எதிரே வந்துநின்றான். சுக்கிரீவன் போர்முழக்கம் செய்ய, பதிலுக்கு வாலியும் கர்ச்சித்தான். வாலியும் சுக்கிரீவனும் எதிரெதிர் நின்ற அந்தப் போர்க்கோலத்தைக் கண்டுவியந்து அவர்களின் வீரம் பற்றித் தன் இளவலிடம் இராமன் விதந்துகூற, இலக்குவன் அதை ஏற்கவில்லை.

    ”இந்தச் சுக்கிரீவன் தனக்கு முன்பிறந்த அண்ணனைக் கொல்லக் காலனை அழைத்து வந்துள்ளான். எள்ளுதற்குரிய இவனுடைய இழிபோர் கண்டு நான் எதனையும் உணரும் ஆற்றலற்றுள்ளேன்” என்று வேதனையோடு விளம்பிய இலக்குவன்,

    ”வீரனே! அறநெறி வழுவி தீச் செயல்களைச் செய்கின்றவர்களை நாம் நம்புதல் கூடாது! தன் தமையனையே பகைவனாகக் கருதிக் கொல்லும்பொருட்டு வந்துநிற்கின்ற சுக்கிரீவன், உறவல்லாத மற்றோருக்கு உற்ற துணையாதல் எங்ஙனம்?” என்று ஐயுற்றுக் கேட்டான்.

    ”சொந்தத் தமையனையே அழிக்கத் துடிக்கும் சுக்கிரீவன் நம்பற்கு உரியவன் அல்லன்” என்பதே இலக்குவன் கருத்தின் உட்பொருள்.

    இதேபொருளில் தெய்வப் புலமை வள்ளுவனார்,

    ”துன்னியார் குற்றமும் தூற்றும் மரபினார்
    என்னைகொல் ஏதிலார் மாட்டு.”     (குறள்: 188) என்று உரைத்திருப்பதை இங்கே பொருத்திக் காணலாம்.

    அதற்கு பதிலிறுத்த இராமன், ”ஐயனே! பித்துற்றதுபோல் விவேகமற்ற விலங்குகளிடத்து நாம் நல்லொழுக்கத்தை எதிர்பார்க்க முடியுமா? சுக்கிரீவனை விடு! மானிடத் தாயர் வயிற்றிலே பிறந்தவர்களே ஆயினும் தமையனிடம் அன்புகொள்வதில் உத்தமன் பரதனை ஒத்தவர் யாருளர்?” என்று கேட்டான்.

    அத்தா இது கேள் என
          ஆரியன் கூறுவான் இப்
    பித்து ஆய விலங்கின்
          ஒழுக்கினைப் பேசல் ஆமோ
    எத் தாயர் வயிற்றினும்
          பின் பிறந்தார்கள் எல்லாம்
    ஒத்தால் பரதன் பெரிது
          உத்தமன் ஆதல் உண்டோ. (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4080)

    தன்னிழல்போல் தன்னையே தொடர்ந்துவரும் இலக்குவனிடமே இராமன் பரதனைப் புகழ்ந்துபேசுவது சிந்தனைக்குரியது. இராமன்பால் அளவற்ற அன்பும் மதிப்பும் கொண்டவன்தான் இலக்குவன். எனினும், இராமனைக் காணவந்த பரதனை ஐயுற்று அவன் தவறாகப் பேசிய இடங்கள் உண்டு. ஆனால் பரதனோ உடன்பிறந்தாரை இழித்துப் பேசியதாகச் செய்திகள் இல்லை. இராமன் திரும்பிவரும் வரையில் அவனுடைய காலணிகளையே இராமனாகக் கருதி அரியணையேற்றி, அயோத்திக்கு வெளியே நந்திகிராமம் எனுமிடத்தில் விரத வடிவினனாக அரசாண்டுவந்த உத்தமன் அவன். பரதனின் நிகரில்லா உயர்ந்த குணங்களை உணர்ந்துகொண்ட கங்கை வேடன் குகன், ”ஆயிரம் இராமன் நின்கேழ் ஆவரோ தெரியின் அம்மா” என்று அவனைக் கண்பனிக்கப் புகழ்ந்ததை ஈண்டுநாம் நினைவுகூரலாம்.

    எனினும், இலக்குவனின் அன்பை இராமன் குறைத்து மதிப்பிட்டதாக நாம் கொள்ளத் தேவையில்லை. தன்னுடைய தாயாகவும், தந்தையாகவும், தவமாகவும், செல்வமாகவும் இலக்குவனை இராமன் பாராட்டிய இடமும் உண்டு.  சுக்கிரீவனைப் போன்ற தன்னலமிகு தம்பியைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவனுக்கு நேரெதிரான நற்குணங்களை உடைய உயர்ந்த தம்பி பரதனைப் பற்றிப்பேசுதல் பொருத்தமுடையதாயிருக்கும் என்று கருதியே இராமன் அவனை இங்கே ஏத்துகின்றான் எனக் கருதலாம்.

    தொடர்ந்து தன் கருத்தை இலக்குவனிடம் வெளிப்படுத்திய இராமன், “அப்பா! நம்மை நண்பராகப் பெற்றவரிடத்தில் நமக்குத் தேவையான உதவியைப் பெற்றுக்கொள்வதோடு நாம் நிறுத்திக்கொள்வது நல்லது; அதனைத் தாண்டி அவர் குற்றமற்றவரா? உத்தமரா? என்றெல்லாம் ஆராய்வது பயனற்றது” என்றான்.

    ”குணம்நாடிக் குற்றமும் நாடி அவற்றுள்
    மிகைநாடி மிக்க கொளல்.”     (குறள்: 504) என்பதுதானே வள்ளுவனாரின் வாய்மொழியும்?

    இவ் உரையாடலைத் தொடர்ந்து அண்ணலும் இளவலும் போரில் ஈடுபட்டிருந்த வாலி மற்றும் சுக்கிரீவன்மீது தம் பார்வையைப் பதித்தனர்.

    அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் உரத்தோடு தாக்கினர்; கால்களால் உதைத்தனர்; கைகளால் ஒருவரையொருவர் புடைத்தனர்; வாயினால் கடித்தனர்; எதிரெதிரே நின்று இடித்தனர்; மரங்களைப் பிடுங்கியெடுத்து அடித்துக்கொண்டு உறுமினர்; மலைக்கூட்டங்களைப் பெயர்த்தெடுத்துத் அடுத்தவர் தலைமீது வீசித் தண்டித்தனர்; ஆர்த்தெழுந்து போர்முழக்கம் இட்டனர்; ஒருவரையொருவர் தீப்பொறி பறக்க நோக்கி விழிகளால் சுட்டனர்.

    உரத்தினால் மடுத்த உந்துவர்
          பாதம் இட்டு உதைப்பர்
    கரத்தினால் விசைத்து எற்றுவர்
          கடிப்பர் நின்று இடிப்பர்
    மரத்தினால் அடித்து உரப்புவர்
          பொருப்புஇனம் வாங்கிச்
    சிரத்தின்மேல் எறிந்து ஒறுக்குவர்
          தெழிப்பர் தீ விழிப்பர். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4096)

    இவ்வாறு வாலியும் சுக்கிரீவனும் ஒருவருக்கொருவர் சளைக்காமலும் – சற்றும் களைக்காமலும் புரிந்த கடும்போரைக் கண்டு விண்ணவர் அனைவரும் அஞ்சி மருண்டனர்.

    [தொடரும்]

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
    2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
    3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
    4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

     

    Share
  • கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 29

    கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 29

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    துந்துபிக்கும் வாலிக்கும் நடந்த கடும்போரில் அரக்கன் துந்துபியின் இரு மருப்புகளையும் பிடுங்கிய வாலி அவற்றாலேயே அவனை அடிக்க, வலிதாளாது அலறினான் துந்துபி. அத்தோடு விட்டானா வாலி? மலையின்மேல் இடி விழுந்தாற்போல் அவ் அரக்கனின் தலைமீது குத்தினான். அடுத்து, துந்துபியைத் தூக்கிய வாலி அவனைத் தன் கையால் சுழற்றி உயர வீச, அவ் அரக்கனின் உயிர் விண்ணுலகம் சென்றது; உடலோ மண்ணுலகில் உருசியமுக மலையில் மதங்க முனிவர் தவஞ்செய்யும் ஆசிரமத்தில் வீழ்ந்தது. குருதித் துளிகள் அங்குமிங்கும் தெறித்தன. அப்புனித இடத்தின் தூய்மையை அவ்வுடல் கெடுத்தது கண்ட முனிவர் சினந்து, ”இந்த அடாத செயலைச் செய்தவன் இம் மலைப்பக்கம் வந்தால் தலைவெடித்து இறப்பான்” என்று சாபமளித்துவிட்டார். அதனையறிந்த வாலி உருசியமுக மலைப்பக்கம் வருவதில்லை; ஆதலால்தான் நாங்கள் இங்கே அவன் தொல்லையின்றிப் பாதுகாப்பாய் இருக்கமுடிகின்றது என்றான் சுக்கிரீவன் இராமனிடம்.

    முட்டி வான் முகடு சென்று
         அளவி இம் முடை உடற்
    கட்டி மால் வரையை
         வந்து உறுதலும் கருணையான்
    இட்ட சாபமும் எனக்கு
         உதவும் என்று இயல்பினின்
    பட்டவா முழுவதும்
         பரிவினால் உரைசெய்தான். (கம்ப: துந்துபிப் படலம் – 4002)

    வாலியின் வலிமையைப் பறைசாற்றுகின்ற விதமாக அவன் துந்துபியை வதம்செய்த விதத்தைச் சுக்கிரீவன் விளக்கியதைக் கேட்ட இராமன், தன் இளவல் இலக்குவனின் ஆற்றலைக் கதிர்ச்செல்வன் மகனான சுக்கிரீவனுக்குக் காட்டவிரும்பி, ”இலக்குவா! துந்துபியின் உடலை இங்கிருந்து அப்புறப்படுத்து!” என்றதும்,  இலக்குவன் அதனைத் தன் கால் விரலால் எற்றினான்; அது மீண்டும் விண்ணுலகு சென்று மீண்டது.

    வாலியின் வலிக்குத் தங்கள் வலி சற்றும் குறைந்ததில்லை என்பதை இராமன் மராமரங்கள் ஏழைத் துளைத்துக் காட்டியும், இலக்குவன் மலைபோல் கிடந்த துந்துபியின் உடலை எற்றிக் காட்டியும் நிரூபித்தனர் வானரர்களுக்கு.

    இராம இலக்குவரின் வலிகண்ட வானரர் மகிழ்ச்சிக் களியோடு ஒரு சோலை புக்கனர். அப்போது, ”நாயகனே! உன்னிடம் நான் உரைக்க வேண்டியது ஒன்றுளது” என்றான் சுக்கிரீவன் இராமனிடம்.

    ”அதனைச் செப்புவாய் இப்போது” என்று இராமன் கூற, முன்னொரு நாள் நாங்கள் இங்கிருந்தபோது இராவணன் ஒரு பெண்ணைத் தூக்கிச் செல்வதைக் கண்டோம்; கதறியபடியே சென்ற அப்பெண் நின் தேவியாக இருக்கலாமென ஊகிக்கிறேன்; தன்னிலையை எங்களுக்கு அறிவிக்கக் கருதியோ என்னவோ அப்பெண் தன் அணிகலன்களையெல்லாம் துணியில் முடிந்து கீழேபோட்டாள்; நாங்கள் அவற்றை ஏந்திக்கொண்டோம்” என்று நிகழ்ந்தவற்றை உரைத்துச் சீதையின் அணிகலன்களை இராமனுக்குக் காட்டினான் சுக்கிரீவன்.

    அவற்றைக் கண்ட இராமனின் சிவந்த கண்களிலிருந்து புறப்பட்ட கண்ணீர் வெள்ளமானது அங்குள்ள பொருட்கள் யாவற்றையும் இழுத்துச் சென்றது. உடல் புளகித்ததால் எழுந்த மயிர்த்தொகுதி, உடல் முழுவதையும் மூடியது. பூரித்த அவன் தோள்கள் வேர்த்தன என்பேனா? வெப்பத்தில் வெதும்பின என்பேனா? என்கிறார் கம்பநாடர்.

    ஈர்த்தன செங்கண்
        நீர் வெள்ளம் யாவையும்
    போர்த்தன மயிர்ப் புறம்
        புளகம் பொங்கு தோள்
    வேர்த்தன என்கெனோ
        வெதும்பினான் என்கோ
    தீர்த்தனை அவ் வழி
        யாது செப்புகேன். (கம்ப: கலன்காண் படலம் – 4012)

    உடல் புளகிப்பதும் தோள் பூரிப்பதும் மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடுகள். தோள் வியர்ப்பதும் வெதும்புவதும் துயரத்தின் வெளிப்பாடுகள். கண்ணீர் சிந்துவது உவகையாலும் நிகழும்; வருத்தத்தாலும் நிகழும். இவ்வாறு இராமனின் மெய்ப்பாடுகள் இன்பமும் துன்பமும் கலந்தவையாக இருந்தமையால் அவற்றை எவ்வாறு செப்புவேன்? என்கிறார் புவிபோற்றும் கவிச் சக்கரவர்த்தி.

    சீதை தன் அணிகலன்களைக் கீழே எறிய அவற்றைக் குரக்கினங்கள் எடுத்து அணிந்துகொண்ட செய்தியை நகைச்சுவையோடு புறநானூறு எனும் சங்கநூலும் பதிவுசெய்திருக்கின்றது.

    ஊன்பொதி பசுங்குடையார் எனும் புலவர் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட்சென்னியின் கொடை வண்மையைப் பாடுமிடத்து, அவனுடைய அரண்மனை முன்றிலில் நின்று தடாரிப் பறையிசைத்த பொருநனின் வறுமைபோக, அணிகலன்களையும் பிற பொருட்களையும் வாரிக்கொடுத்தான் சென்னி. அவனோடு வந்திருந்த பெருஞ் சுற்றத்தினரோ விதவிதமான அணிகள் அணிந்து பழக்கப்படாதவர்களாதலால் அவ் அணிகளைப் பெற்றவுடன் செவியில் அணிய வேண்டிய தோடுகளை விரலிலும், விரலில் அணியவேண்டிய மோதிரங்களைச் செவியிலும், இடையில் அணியவேண்டியவற்றைக் கழுத்திலும், கழுத்தணிகளை இடையிலும் அணிந்து தடுமாறி நின்ற காட்சி இராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட சீதை கீழேயெறிந்த அணிகளைக் கண்டெடுத்த குரக்கினங்கள் அவற்றைத் தாறுமாறாக அணிந்துநின்ற காட்சிபோல் நகையை விளைவித்தது என ஒப்பீடு செய்கின்றார்.

    …மேம்படு சிறப்பின் அருங்கல வெறுக்கை
    தாங்காது பொழிதந் தோனே அதுகண்டு
    இலம்பாடு உழந்தவென் இரும்பேர் ஒக்கல்
    விரற்செறி மரபின செவித்தொடக் குநரும்
    செவித்தொடர் மரபின விரற்செறிக் குநரும்
    அரைக்கமை மரபின மிடற்றியாக் குநரும்
    மிடற்றமை மரபின அரைக்கியாக் குநரும்
    கடுந்தெறல் இராமன் உடன்புணர் சீதையை
    வலித்தகை அரக்கன் வௌவிய ஞான்றை
    நிலஞ்சேர் மதரணி கண்ட குரங்கின்
    செம்முகப் பெருங்கிளை இழைப்பொலிந் தாஅங்கு
    கறாஅ வருநகை இனிதுபெற் றிகுமே    … (புறம்: 378)     

    சீதையின் அணிகளைக் கண்டு உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பிற்கு ஆட்பட்ட இராமன் உணர்விழந்த நிலையை அடையவே அவனைத் தாங்கிப் பிடித்த சுக்கிரீவன், “ஐய! இந்த அண்டத்திற்கு அப்பால் உன் தேவியை இராவணன் ஒளித்து வைத்திருந்தாலும் நான் தேடிக் கண்டுபிடித்துத் தருகின்றேன்; தளர்வடைய வேண்டா” என்று தேற்றினான்; ஆறுதல் மொழி சாற்றினான்.

    அதைக் கேட்ட இராமன், நினைவு தெளிந்தவனாய்ச் சுக்கிரீவனை அன்பொடு நோக்கி, உன்னுடைய குறையை முதலில் தீர்த்தலே என் கடன் என்றுரைக்க, அருகிருந்த அனுமனும் அதனை ஆமோதித்து, கொடிய வலிமையுடைய வாலியைக் கொன்று, சூரியன் மகனாகிய சுக்கிரீவனைக் கோமகனாய் அரியணை அமர்த்தி, செயல்திறன்மிகு பெரும்படையைச் சேர்த்தாலன்றி அரக்கர்கள் வாழும் இடத்தை நாம் கண்டுபிடித்தல் அரிதாகும் என்றான்.

    கொடுந் தொழில் வாலியைக்
          கொன்று கோமகன்
    கடுங் கதிரோன் மகன்
          ஆக்கி கை வளர்
    நெடும் படை கூட்டினால்
          அன்றி நேட அரிது
    அடும் படை அரக்கர்தம்
          இருக்கை ஆணையாய். (கம்ப: கலன்காண் படலம் – 4032)

    அஞ்சனை மைந்தன் கூற்றை அண்ணல் இராமனும் ஏற்று, நாம் இப்போது வாலிபாற் செல்லுவோம் என்று உரைத்திட, அனைவரும் உருசியமுக மலையிலிருந்து இறங்கி வாலியின் இருப்பிடமிருந்த கிட்கிந்தை நோக்கி நடக்கலாயினர்.

    வாலியின் இருப்பிடத்தருகே வந்ததும் இராமன் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தவனாய்ச் சுக்கிரீவனை நோக்கி, ”போருக்கு அழை அந்த வாலியை! அவனோடு நீ போர்செயும் வேளையில் விடமன்ன அவ் வாலிமீது வேறிடத்திலிருந்து நான் அம்பு தொடுப்பேன்” என்றான். சுக்கிரீவனும், “நல்ல யோசனை இது” என்று அதனை ஏற்றுக்கொண்டான்.

    அவ் இடத்து இராமன் நீ
          அழைத்து வாலி ஆனது ஓர்
    வெவ் விடத்தின் வந்து போர்
          விளைக்கும் ஏல்வை வேறு நின்று
    எவ்விடத் துணிந்து அமைந்தது என்
          கருத்து இது என்றனன்
    தெவ் அடக்கும் வென்றியானும்
         நன்றுஇது என்று சிந்தியா. (கம்ப: வாலி வதைப் படலம் – 4047)

    இராமனால் துணிவுற்ற சுக்கிரீவன் தன் தோள்களைத் தட்டிக்கொண்டு பெருங்குரலில் வாலியைப் போருக்கழைத்தான். படுக்கையில் நித்திரையிலிருந்த வாலியின் செவிகளைத் துளைத்தது அவ் ஆரவாரச் சத்தம்.

    [தொடரும்]

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
    2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
    3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
    4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

     

    Share
  • இந்தியப் பயண இலக்கியத்தின் தந்தை

    இந்தியப் பயண இலக்கியத்தின் தந்தை

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    உலக வாழ்க்கை குறித்து மேனாட்டு நாடக ஆசிரியர் ஷேக்ஸ்பியரிடம் கேட்டால், உலகமே ஒரு நாடக மேடை; அதில் அனைவரும் நடிகர்கள் என்பார். பயணங்களிலேயே தம் வாழ்வின் பெரும்பகுதியைக் கழித்தவரும், சீர்திருத்தச் சிந்தனையாளரும், இந்தி(ய)ப் பயண இலக்கியத்தின் தந்தை என்று அழைக்கப்படுபவருமான ’மகா பண்டிதர்’ இராகுல் சாங்கிருத்தியாயனைக் கேட்டால் ”உலக வாழ்க்கையே பயணங்களின் முடிவில்லா நெடுஞ்சாலை; அதில் அனைவருமே பயணிகள்” என்று சொல்லக்கூடும்.

    உத்திரப் பிரதேசத்தின் ஆசம்கர் (Azamgarh) மாவட்டத்திலுள்ள பாந்தகா என்ற கிராமத்தில் கோவர்தன் பாண்டே, குலவந்தி தேவி இணையருக்கு மகனாக, கேதார்நாத் பாண்டே எனும் இயற்பெயரில் 1893ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 9ஆம் நாள் பிறந்தார் இராகுல் சாங்கிருத்தியாயன். தம்முடைய பௌத்தமதப் பற்று காரணமாகப் பின்னாளில் தம் பெயரை அவர் இராகுல் சாங்கிருத்தியாயன் என்று மாற்றிக்கொண்டதாகத் தெரிகின்றது.

    1898 நவம்பரில் மதர்சா என்றழைக்கப்பட்ட ஓர் ஆரம்பப் பள்ளிக்கு அவர் அனுப்பப்பட்டார், அங்குதான் உருது எழுத்துக்களுடன் அவருக்கு அறிமுகம் ஏற்பட்டது. இராகுலின் தாயும் அவருடைய ஒரே சகோதரியும் துரதிர்ஷ்டவசமாக அவருடை குழந்தைப் பருவத்திலேயே இறந்துபோயினர்.

    தம்முடைய பத்தாவது வயதில் ஒருமுறை வீட்டைவிட்டுக் காசிக்குச் சென்று திரும்பினார் இராகுல். மீண்டும் பதினாலாவது வயதில் கொல்கத்தா செல்வதற்காக வீட்டைத் துறந்தார். பரந்த உலகத்தைக் காணவேண்டும்; உலக அறிவு பெறவேண்டும் என்ற ஆசையின் உந்துதலே தம்மை வீட்டைவிட்டு அத்துணைச் சிறிய வயதில் வெளியேற்றியது என்கிறார் அவர். ஆனால் கொல்கத்தா போன்ற பெருநகரத்தில் அவரால் வெகுநாட்கள் தனியே தாக்குப்பிடிக்க இயலவில்லை. எனவே மீண்டும் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பியிருக்கின்றார்.

    1910 வாக்கில் சாதுக்களுடன் சேரவிரும்பி மீண்டும் வீட்டைவிட்டு வெளியேறினார் இராகுல். சாதுக்களின் சகவாசம் அவரைக் குருட்டு மூடநம்பிக்கைகளின் கடும் விமர்சகராக மாற்றியது. முடிவில் அவர் ஒரு தீர்க்கமான உலகாயதவாதியானார். ஆயினும், இந்த விழிப்புணர்வை அடைய அவர் மேற்கொண்ட தத்துவப் பயணம் நெடிதாகவே இருந்தது.
    1915 ஜனவரியில் ஆக்ரா சென்ற இராகுல் சாங்கிருத்தியாயன், ஆர்ய முஸாஃபிர் வித்யாலயாவில் சேர்ந்தார். இரண்டாண்டு காலம் சமஸ்கிருதம், அரபு மொழி, பல்வேறு மத நூல்கள், தேசிய வரலாற்று நூல்கள் ஆகியவற்றைக் கற்றார். ஆக்ராவிலிருந்து வெளிவந்த முஸாஃபிர் பத்திரிகைக்கு உருது மொழியில் கட்டுரைகள் எழுதினார்.

    நாடோடியாகக் காலங்கழித்துவந்த இராகுலை மீண்டும் சொந்த கிராமத்துக்கு அழைத்துவர வேண்டும், நில புலன்களைக் கவனித்துக்கொள்ளச் செய்யவேண்டும் என்று விவசாயியான அவர் தந்தையார் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் யாவும் தோல்வியில் முடிந்தன. ஐம்பது ஆண்டு முடிகின்றவரை சொந்த கிராமமான ஆசம்கருக்குத் திரும்பக்கூடாது என்பதில் இராகுல் உறுதியாகவே இருந்திருக்கின்றார்.

    இந்திய விடுதலைக்குப் பாடுபட்ட நாட்டுப்பற்றாளராகவும் விளங்கிய இராகுல், தம்முடைய அரசியல் பணிகளை ’அரசியலில் நுழைவு’ என்ற பெயரில் குறிப்பிடுகின்றார். தம்முடைய முதல் அரசியல் பேச்சு, 1921இல் காண்ட்வா (khandwa) என்ற இடத்தில் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின்போது தாம் பேசியது என்று நினைவுகூருகின்றார் அவர்.

    துறவியாகத் தாம் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த காலத்தில் தம் வாழ்வில் நிகழ்ந்த நகைச்சுவையான சம்பவம் ஒன்றையும் இராகுல் பதிவுசெய்திருக்கின்றார். மூடபக்தி கொண்ட பக்தர்கள் சிலர் தெய்வீக மாந்தர் என்று தம்மை அழைத்துக்கொண்டு வாழ்ந்தவர்களுக்கு விலங்குகளைப் பலியிடுவது, கஞ்சா, மதுபானம் ஆகியவற்றை படைப்பது போன்ற பழக்கங்களைக் கைவிடாது பின்பற்றிவந்ததைக் கண்ட இராகுல், ஒருநாள் தம்மீது காந்தி என்ற சாமி வந்திருப்பதாக நடித்தார். மூடபக்தகோடிகளைப் பார்த்து, ”இப்போது எல்லாக் கடவுள்களும் காந்திபாபா கூடத்தான் இருக்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு யாரெல்லாம் கஞ்சா மது வைப்பது, மிருக பலி கொடுப்பது போன்றவற்றைச் செய்கிறார்களோ அவர்கள் அழிந்துபோவார்கள் என்று நான் சபிக்கிறேன்” எனக் கூச்சலிட்டார். அவ்வளவுதான்…பக்தர்கள் அனைவரும் பயந்துபோனார்கள்; தாம் செய்யக்கருதிய மூடத்தனங்களைச் செய்யாமல் விட்டார்கள் என்கிறார் இராகுல்.

    வெள்ளையர் ஆட்சியை எதிர்த்து மக்கள் மத்தியில் போஜ்புரி மொழியில் சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்தினார் இராகுல் சாங்கிருத்தியாயன். அதனால் 1922 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 31ஆம் நாள் அவர் ஆங்கிலேய அரசால் கைதுசெய்யப்பட்டார். சிறையில், ட்ராட்ஸ்கியின் ’போல்ஷ்விசமும் உலகப்புரட்சியும்’ என்ற நூலை படிக்கக்கூடிய வாய்ப்புக் கிட்டியது இராகுலுக்கு. அது அவரின் சிந்தனைப்போக்கில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

    சிறையில் இருந்தபோது இராகுல் தம் குற்றத்தை வெள்ளையரிடம் ஒப்புக்கொண்டதால் அவருக்கு ஆறு மாதச் சாதாரணச் சிறைத் தண்டனையே கிடைத்தது. சிறையிலிருந்து வெளிவந்தபின்பு 1922 அக்டோபர் 29இல் அவர் ஜில்லா காங்கிரஸ் செயலாளராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். எனினும், சிறிது காலத்திலேயே அவருக்குக் கம்யூனிசச் சித்தாந்தங்களின்மீது பிடிப்பு ஏற்பட்டு அந்தத் தத்துவங்களின்பால் செல்லத் தொடங்கிவிட்டார்.

    இராகுலுடைய வீர சாகசம் மிக்க பயணங்கள் 1926இல் திபெத்திய எல்லையில் தொடங்கின. பயணத்தின்போது அவர் வழியில்கண்டு
    உடன் அழைத்துச் சென்ற செங்-துக் (seng tuk)என்ற திபெத்திய நாய் வழியிலேயே மரணித்தது அவருக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது.
    ”என் அருமைப் பெற்றோரின் மரணத்தின்போதோ, அன்புக்குரிய பாட்டன்மார்களின் மரணத்தின்போதோகூட நீரைச் சுரக்காத என் கண்கள், இந்தச் செல்ல நாயின் சாவினால் கட்டுப்படுத்தமுடியாத அளவுக்குக் கண்ணீர் சிந்துகின்றன” என்று குறிப்பிடும் இராகுல், அந்த நாய்க்கு எட்டுப் பாடல்கள் அடங்கிய இரங்கற்பா ஒன்றையும் ”செங் துக்கே! த்வத் பிரயாணே!” என்று முடியும் வகையில் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதியிருக்கின்றார்.

    1927 மே 16இல் இராகுல் இலங்கைக்குச் சென்றார். பத்தொன்பது மாதங்கள் அங்கே தங்கி புத்தமத நூல்கள் பலவற்றைக் கற்றார். இந்தியக் கலாசாரம், வரலாறு குறித்த தம் அறிவை மேம்படுத்திக்கொண்டார்.
    சர் டி.வி. ஜெயதிலகே என்பவர் இராகுலுக்குத் தேவைப்பட்ட புத்தகங்கள் அனைத்தையும் வாங்கித்தந்து உதவினார். இராகுல் குறிப்பிடத்தக்க எழுத்தாளராகப் பரிணமித்ததும் இந்தக் காலக்கட்டத்தில்தான். அலகாபாத்திலிருந்து வெளிவந்த ’சரஸ்வதி’ என்ற இந்தி மாத இதழில் இலங்கை பற்றிய கட்டுரைகளை அவர் எழுதினார்.

    மீண்டும் திபெத்துக்குச் செல்லவேண்டும் எனும் ஆவலோடு இந்தியா திரும்பிய இராகுல், 1929, 1934, 1936, 1938 ஆகிய ஆண்டுகளில் நான்குமுறை திபெத்திற்குச் சென்றார். அங்குள்ள மடங்களிலிருந்து அபூர்வமான பொருட்கள் சிலவற்றைச் சேகரித்து இந்தியாவுக்கு எடுத்துவந்தார்.
    முதல் திபெத்திய இலக்கணத்தையும் மூன்று ஆரம்பப் பாடநூல்களையும் சமஸ்கிருதத்தில் எழுதினார். தர்மகீர்த்தி, சுபந்து, அசங்கா போன்ற பௌத்தத் தர்க்க ஞானிகளின் நூல்களைப் புதுப்பிப்பது, பாதுகாப்பது ஆகிய பணிகளில் முன்னோடி வேலைகளைச் செய்தார் அவர். திபெத்திய இந்தி அகராதி ஒன்றையும் தொகுத்தார்.

    1932-33இல் அவர் ஐரோப்பாவில் ஓராண்டு கழித்தார். இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி, பிரான்சு போன்ற நாடுகளுக்குச் சென்றார். 1933இல் ஜப்பான், கொரியா, மன்சூரியா நாடுகளில் பல மாதங்கள் தங்கினார். 1935இல் மன்சூரியா வழியாக இரயிலில் சோவியத் ரஷியா சென்றார். அங்குள்ள மாஸ்கோவிலிருந்து இரயிலில் புறப்பட்டு பாக்கூ (Baku) என்ற இடத்திற்குச் சென்று தீக் கோயிலை (Fire temple) கண்டார். அதனை ’ஜ்வாலாமாய்’ என்று அவர் குறிப்பிடுகின்றார். அங்கிருந்து ஈரானுக்குக் கப்பலில் பயணமானார். அங்குப் பல இடங்களைப் பார்வையிட்டபின் இரயிலில் லாகூர் வந்து சேர்ந்தார்; பிறகு மீண்டும் அரசியலில் தீவிரப் பங்கேற்றார்.

    1940 பிப்ரவரி 24, 25 தேதிகளில் நடைபெற்ற உழவர்கள் மாநாட்டிற்குத் தலைமையேற்றதன் விளைவாக வெள்ளை அரசால் கைதுசெய்யப்பட்டார். 29 மாதங்கள் ஹசாரிபாக், தேவாலி சிறைகளில் இருந்தார். 847 பக்கங்களைக் கொண்ட தர்ஷன் -திக்தர்ஷன் (Darshan-Digdarshan) போன்ற மகத்தான நூல்களை எழுதுவதில் இத்தண்டனைக் காலத்தை அவர் செலவழித்தார். கிரேக்க, இஸ்லாமிய, ஐரோப்பிய, இந்தியத் தத்துவமுறைகளை விமர்சன ரீதியில் ஆய்வுசெய்து மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் அவற்றிற்கு விளக்கவுரை தரும் முயற்சியை அவர் இந்நூலில் மேற்கொண்டார். மூவாயிரமாண்டு மூத்த தத்துவச் சிந்தனைகளை ஒரு புதிய பகுத்தறிவுவாத மனிதநேயக் கண்ணோட்டத்தில் ஆராயும் மிகப்பெரிய படைப்பு தர்ஷன் -திக்தர்ஷன்.

    சிறையிலிருந்து விடுதலையானதும் அவர் தமது சொந்த ஊருக்குச் சென்றார். 34 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் அங்கே போனதை மிக உணர்ச்சிகரமாக விவரித்திருக்கின்றார். ஊரில் எவ்வளவோ மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன; சில மாறாமலும் இருந்தன. அவரது குழந்தைப் பருவத்தில் அவருக்கு அறிமுகமானவர்கள் சிலர் அவரை மிகுந்த அன்போடு வரவேற்றார்கள்.

    1942 முதல் 1944 வரை இந்தியாவெங்கும் சுற்றுப்பயணம் செய்தார் இராகுல். அவற்றில் சில அரசியல் பயணங்கள்; சில இலக்கியச் சந்திப்புகளுக்காக நிகழ்த்தப்பட்ட பயணங்கள். அவருடைய நாட்குறிப்புகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு அவர் எழுதியிருக்கும் பயண விவரங்களைப் படிக்கின்றவர்கள் உண்மையிலேயே ஓர் விசித்தர உணர்வுக்கு ஆட்படுவார்கள். அவற்றில் ஓரிடத்தில் 18 வகையான நேப்பாளி பேய் பிசாசுகளின் பட்டியல் தரப்படுகின்றது. மற்றோர் இடத்தில் பதினொரு வகையான திபெத்தியப் பிசாசுகள் விவரிக்கப்படுகின்றன. பயணங்கள் மேற்கொள்வதிலுள்ள சிரமங்கள், அரசியல் நெருக்கடிகள், தொல்பொருளியல், மத வரலாறு எனப் பல்வேறு தரவுகளை ஒன்றாகத் தருகின்ற தகவல் களஞ்சியங்களாக அவரின் பயண நூல்கள் திகழ்வதைப் படிக்கும் வாசகர்கள் உணர்வர். எனினும், சுவையான எளிய மக்கள்மொழியில் அவை அமைந்துள்ளதால் வாசகருக்கு அலுப்புத் தட்டுவதில்லை.

    1944 முதல் 47வரை சோவியத் ரஷ்யாவிலுள்ள லெனின் கிராட் பல்கலைக்கழத்தில் (Leningrad University) பௌத்த மதச் சித்தாந்தங்களைக் கற்பிக்கும் பேராசிரியராக அவர் பணியாற்றினார். அப்போது லோலா என்ற மங்கோலியப் பெண்ணை மணந்தார். இவர்களுக்கு இகோர் என்ற மகன் பிறந்தான். இவ் இணையர் சேர்ந்தவாழ்ந்த காலம் மிகச் சொற்பமே. பின்பு நேபாளத்தைச் சேர்ந்த கமலா என்ற பெண்ணை மணந்தார். இந்த இணையருக்கு ஜெயா, ஜேடா என்ற குழந்தைகள் இருந்தனர். இவ்விரு திருமணங்களையும் மிகவும் காலதாமதமாகவே புரிந்துகொண்டார் இராகுல்.

    முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட மொழிகளை இராகுல் அறிந்திருந்தபோதிலும் இந்தியையும் சமஸ்கிருதத்தையும்தான் அதிகம் பேசுவதற்கும் எழுதுவதற்கும் அவர் பயன்படுத்தினார். சாதாரண வாசகனை நினைவில்கொண்டே அவர் தம் படைப்புகளை உருவாக்கியதால் அவை மிகவும் எளிய நடையில் அமைந்திருந்தன.

    1927இல் தம்முடைய முப்பத்து நான்காவது வயதில் எழுதத்தொடங்கியவர் 1961இல் கடுமையாக நோய்வாய்ப்படுகின்ற வரையில் எழுதிக்கொண்டிருந்தார். அந்த 34 ஆண்டுக் காலத்தில் அவர் 50000 பக்கங்கள் பிரசுரித்திருந்தார். எப்போதும் ஊர்சுற்றிக்கொண்டிருந்த ஒருவர் இத்தனை பக்கங்கள் எழுதியது மகத்தான சாதனையே!

    இச்சாதனையை அவர் நிகழ்த்தமுடிந்ததற்குக் காரணம், எழுதுவதற்கேற்ற மனநிலை, சூழ்நிலை போன்றவற்றை அவர் எப்போதுமே தேடிக்கொண்டிருந்ததில்லை. வீட்டிலிருக்கும்போதும், இரயிலிலும் கப்பலிலும் பயணிக்கின்றபோதும், சத்திரம் சாவடிகளிலும் முகாம்களிலும் தங்கியிருக்கின்றபோதும் சிறைவாசத்தின்போதும் அவரால் எழுதமுடிந்தது.

    இராகுல் சாங்கிருத்தியாயனுக்கு நிரந்தப் புகழைத் தேடித்தந்த சிறுகதைத் தொகுதி ’வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை’ (வால்கா ஸே கங்கா) என்ற பெயரில் அவரெழுதிய புனைகதைகளே. வேதகாலத்திற்கு முந்தைய நாட்களிலிருந்து இன்றைய இந்தியாவின் 1944ஆம் ஆண்டு வரையிலான மாந்தரின் சமூக வாழ்வியலை விளக்கும் 20 கதைகள் இதில் இருக்கின்றன. இவற்றில் 14 கதைகள் பண்டைய மற்றும் இடைக்கால இந்தியா பற்றியவை. 15வது கதையிலிருந்து இந்தியாவில் இசுலாமிய ஆட்சி, ஆங்கிலேய ஆட்சி ஆகியவற்றின் பின்னணி ஆரம்பிக்கின்றது. வரலாற்றின் குறிப்பிட்ட ஒரு காலக்கட்டத்தை எடுத்துக்கொண்டு அதற்குப் பொருத்தமான கற்பனைச் சம்பவத்தைப் புதிதாகப் படைத்து அதனை இயங்கியல் பொருள்முதல்வாத (Dialectical materialism) கண்ணோட்டத்துடன் ஆய்வுசெய்ய இதில் இராகுல் முயன்றிருக்கின்றார்.
    இந்தியில் எழுதப்பட்ட இராகுலின் இந்தப் படைப்பை தற்கால இந்தி எழுத்து, இந்திய முற்போக்கு இலக்கியத்துக்கு அளித்துள்ள பெருங்கொடையென்றே கூறலாம்.

    அவரது படைப்பிலக்கியத்தின் மற்றொரு பகுதி பரந்த அளவில் அவர் மேற்கொண்ட பயணங்களின் அனுபவ விவரிப்புகள் ஆகும்.
    மேரி லடாக் யாத்ரா, லங்கா, மேரி யூரோப் யாத்ரா, மேரி திபெத் யாத்ரா உள்ளிட்ட பல நூல்களை அவர் இவ்வகையில் இயற்றியுள்ளார். கூமக்கட் ஷாஸ்திரா (ஊர்சுற்றிப் புராணம்/ treatise for roamers) என்ற அவருடைய நூல் எப்போதும் ஊர்சுற்றிக்கொண்டே இருக்க விரும்புவோர்க்குக் கையேடாக உதவும் சுவையான புத்தகமாகும்.

    இலக்கியத் தரம்வாய்ந்த இவருடைய இதர படைப்புக்களில் வரலாறு பற்றி எழுதிய நூல்களும் அடங்கும். மத்திய ஆசியாவின் வரலாறு பற்றி இராகுல் எழுதிய ’மத்திய ஆசியா கா இதிஹாஸ்’ என்ற நூலுக்கு 1958இல் சாகித்திய அகாதமி விருது கிடைத்தது.

    கற்பனைப் படைப்புகள் என்ற வகையில் 13 நூல்களை இராகுல் உருவாக்கியுள்ளார். விஸ்மிரித் யாத்ரி, திவோதாஸ், மாதுர் ஸ்வப்னா எனும் வரலாற்றுப் புதினங்கள் அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கவை.

    அயரா உழைப்பு, ஓய்வற்ற நீண்ட பயணங்கள் அவற்றோடு சொந்தக் கவலைகளும் சேர்ந்து இராகுலை நோய்க்கு இரையாக்கின. கடுமையான நீரழிவு நோயால் அவர் பீடிக்கப்பட்டார். வருந்தத்தக்க வகையில் திசம்பர் 1961இல் அவர் தம்முடைய நினைவாற்றலை இழந்தார். ’மகாபண்டிதர்’ என்று இந்திய அரசால் கவுரவிக்கப்பட்டவரான இராகுல் சாங்கிருத்தியாயன் மறதிநோயின் தாக்கத்தல் தம் சொந்தப் பெயரைக் கூட வாசிக்கமுடியாமலும் தொடர்ச்சியாகப் பேச முடியாமலும் போன கொடுமையை விதி செய்த சதி என்பதைத் தவிர வேறெவ்வாறு சொல்வது?

    இவ்வாறு அவர் மறதிநோயால் பீடிக்கப்பட்டிருந்த காலத்தில் அவருக்கு ’பத்ம பூஷன்’ விருதை அரசு அளித்தது. ஆனால் அதை உணர்ந்து மகிழும் நிலையில் அவர் இல்லை.

    1963ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 14ஆம் நாள் தம்முடைய மறதிநோய் குணமாகாமலேயே இறந்தார் இராகுல் சாங்கிருத்தியாயன். முறையான கல்வி என்று எதனையும் பெரிதாகப் பெறாத ஒருவர், தம்முடைய முயற்சியாலேயே பல மொழிகளைக் கற்று பன்மொழி வித்தகரானதும், பல்வேறு சமயங்களின் சித்தாந்தங்களையும், பன்னாட்டுத் தத்துவங்களையும் அறிந்து அவற்றைப் பிறர்க்குக் கற்பிக்கும் ஆசிரிய நிலைக்கு உயர்ந்ததும் வியத்தகு செயல்களே!

    அறிவைத் தலையை அழுத்தும் சுமையாகக் கருதாமல் சிறு பயணத்துக்குப் பயன்படும் படகாகக் கருதியவர் இராகுல் சாங்கிருத்தியாயன். உருவத்தால் மட்டுமல்லாது உள்ளத்தாலும் உயர்ந்த மனிதராகத் திகழ்ந்த இராகுல் சாங்கிருத்தியாயனின் நூல்களைக் கற்போர் அவரைப் போலவே விசாலப் பார்வை பெற்று, யாவரும் கேளிர் எனும் எண்ணமுடையோராய் அனைத்துலக மாந்தரையும் நேசிக்கும் உயர்பண்பைப் பெறுவர் என்பது திண்ணம்.

    *****

    கட்டுரைக்கு உதவியவை:

    1. இந்திய இலக்கியச் சிற்பிகள் – ராகுல் சாங்கிருத்யாயன் – ஆங்கில மூலம் – பிரபாகர் மாச்வே; தமிழில் வல்லிக்கண்ணன், சாகித்திய அக்காதெமி வெளியீடு.
    2. https://en.wikipedia.org/wiki/Rahul_Sankrityayan
    3. https://www.thehindu.com/society/a-forgotten-genius/article18162862.ece

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 300இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 300இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    நண்பர்களே! படக்கவிதைப் போட்டி இவ்வாரத்தோடு நிறைவுபெறுகின்றது. இப்போட்டி 300 வாரங்கள் வெற்றிகரமாய்த் தொய்வின்றி நடக்கத் துணைநின்ற நிழற்படக் கலைஞர்கள், தேர்வாளர்கள், ஆர்வத்தோடு கவிதைகள் எழுதிவந்த கவிஞர்கள், வாசகர்கள் அனைவருக்கும் வல்லமை மின்னிதழின் நன்றிகள்!

    *****

    புகைப்படக் கலைஞர் திருமிகு. அமுதா ஹரிஹரன் எடுத்திருக்கும் இந்த ’ஒளி’ப்படத்தை அவருடைய படத்தொகுப்பிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்து நமக்கு வழங்கியுள்ளார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவ்விருவருக்கும் என் நன்றிகள் உரித்தாகுக!

    தகத்தகாய ஒளியை வானில் பரப்பிக்கொண்டிருக்கின்ற சூரியப் பிஞ்சை ஏந்தியிருப்பதுபோல் காட்சியளிக்கும் இந்தக் கரம் காண்போரின் விழிகளை வியப்பில் விரிய வைக்கின்றது.

    ”நல்லொளியால் மன்பதையைப்
    புரக்கின்றாய் வான்திகழ்
    பல்கதிர்ச் செல்வனேநீ
    உயிரேது உணவேது
    மல்லல்மா ஞாலத்தில்
    உன்னருள் தானின்றியே!”

    இக்கவினார் காட்சியை வருணித்திட கவிகள் எழுக! நற்கவிதைகள் பொழிக!

    *****

    ”காசினி மீதினில் பேதங்கள் அழித்துப் பசிப்பிணி போக்கி, மாசிலா அன்பு மலர்ந்திட, அஞ்ஞானமெனும் காரிருள் நீக்கிச் சூரியஜோதிக் கவிதைகள் செய்வோம்!” என்று நமை வாஞ்சையோடு அழைக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    கவிதைகள் செய்வோம்!

    வாய்மை நேர்மை வல்லமை வாழ்ந்திடத்
    தூய்மை வளர்க்கும் ஞானங்கள் சேரத்
    தாய்தமிழ் ஆர்வலர் உய்த்திடும் வகையில்
    மெய்க்கலை இன்பங்கள் துய்த்திடச் செய்வோம்

    ஆழிசூழ் உலகினில் வாழ்பவரனைவரும்
    தாழ்மை ஏழ்மைப் பேதங்களில்லாச்
    சூழ்நிலை வளர்க்கும் சமத்துவம் தோன்றச்
    சீர்மைத் திறன்கள் வளர்த்திடச் செய்வோம்

    காசினி மீதினில் பேதங்கள் அழித்துப்
    பசிப்பிணி போக்கி நேசமாய் வாழ
    மாசிலா அன்பு மனதினில் மலர்ந்திடப்
    பூசல்களில்லா உலகினைச் செய்வோம்

    பாரினில் பாரத தேசம் சிறந்திட
    நேரிய நிறைவு நித்தமும் பெற்றிங்குக்
    காரிருள் அஞ்ஞானம் போக்கிடும் வகையில்
    சூரிய ஜோதிக் கவிதைகள் செய்வோம்!

    *****

    ”பாவலர் நண்பா! நீ தாங்கிப்பிடிக்கும் வெள்ளிப் பந்து பகலவனா? சந்திரனா? நிலை மறந்தும் ஒளி மறைக்காதே! நிலவை இரவியை என்றும் போற்றுவோம் நாம்!” என்று ஒளிப்பந்தைக் களிப்போடு போற்றுகின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

    தங்கத் தகடுகள் உனைச் சூழ
    நீ தாங்கிப் பிடிக்கும் வெள்ளிப் பந்து
    தரையினிலே விழுந்தாலும்
    தாங்கிடுவாள் பூமித்தாய்!

    வானத்தைத் தொட்டனவோ உன் கைகள்
    தொட்டவுடன் பறித்திட்டாய் வெள்ளிப் பந்தை
    பறித்திட்ட வெள்ளிப் பந்து பகலவனவா இல்லை சந்திரனா
    பார்க்காமல் பரிந்துரைப்பாய்
    பாவலர் நண்பா!

    யாரிடம் இருந்தாலென்ன
    உலகை ஒளிமயமாக்கும் பந்துகள்தான்?
    நீயே வைத்துக் கொள்
    நிலை மறந்தும் ஒளியை மறைக்காதே
    நிலவை இரவியை
    என்றுமே போற்றுவோம் நாம்!

    *****

    ”கதிரவன் தேய்வதில்லை; தேய்வதற்குப் போதும் ஓர் விண்மதி!” என்றுரைக்கும் திரு. அருணன், ”முடிவின்றிச் சிதறிய உடுக்களாய், வாழ வழிகளும் வாய்ப்புகளும் மனிதர்க்கு ஏராளம்; காலம் கனியும்!” எனும் இனிய மொழிகளைத் தம் கவிதையில் நிறைத்துள்ளார்.

    காரிருள் சூழவில்லை,
    கதிரவன் தேய்வதில்லை
    தேய்வதென்றால்,
    போதுமே ஓர் விண்மதி,
    பிழைக்கட்டும் உன் மதி.
    முடிவிலி சிதறிய உடுக்களாய்,
    வாய்ப்புகள் ஏராளம், வாழ வழிகள் ஆயிரம்
    காத்திருப்பின்,
    காலம் கனியும்! காலை புலரும்!

    *****

    சூரியப் பந்து கண்டு, கவியெழுத ஆர்வங் கொண்டு, சிந்தனைச் சரங்களைச் சுந்தரக் கவிதைகளாய்த் தந்திருக்கும் வல்லமைக் கவிஞர்களை நெஞ்சாரப் பாராட்டுகின்றேன். தொடர்ந்து கவிதைகள் எழுதிவாருங்கள்! பார்போற்றும் கவிஞர்களாய் நீங்கள் பேர்பெற என் வாழ்த்துக்கள்!

    அடுத்து வருவது இவ் இறுதி வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தெரிவுசெய்திருப்பது…

    உன் கையிலும்…

    அன்றாடப் பணியை
    ஆக்கபூர்வமாய் முடித்து
    அழகாக்கி வானத்தை
    விடைபெறுகிறான்
    அந்திச் சூரியன்!

    அழகை ரசிக்கும்
    மனிதனே
    அதைப் பாடமாய்க்கொள்!

    சோம்பலில் சுகம் காணாமல்
    ஓய்வெடுக்காமல் உழைத்து
    உன்பணி செய்தால்
    ஒரு நாள்
    உன் கைகளில் கிடைக்கும்
    உயரத்துச்
    சூரியனாம் வெற்றியே…!

    ”மனிதனே! தன் அன்றாடப் பணியை ஆக்கபூர்வமாய் முடித்து விடைபெறுகின்றான் அந்திச் சூரியன். அவன்போல் நீயும் சோம்பலின்றி உழைத்தால் உயரத்துச் சூரியனாய் உனக்கும் வெற்றி கிட்டும்!” என்று உழைப்பின் உயர்வைத் தம் கவிதையில் அழகாய் வடித்துத் தந்திருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

    படக்கவிதைப் போட்டி தொடங்கிய காலந்தொட்டுத் தவறாமல் அதில் பங்கேற்றுவருகின்ற அவரின் கவியார்வத்துக்கு என் சிறப்பான பாராட்டுக்கள்! 

     

    Share
  • கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 28

    கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 28

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    வாலி பிலத்தினுள் புகுந்து மாயாவி அரக்கனைத் தேடிச்சென்று மாதங்கள் 28 ஆகியும் திரும்பாததால் அனுமன் உள்ளிட்ட வானரர்கள் இளவரசனான சுக்கிரீவனை முடிபுனைந்து அரசாட்சியை மேற்கொள்ளப் பணித்தனர். ஆனால் சுக்கிரீவன் அதற்கு உடன்படவில்லை. வாலி ஆண்ட அரசைத் தான் உரிமைகொண்டு அரசாளுதல் குற்றமென்று எண்ணினான். எனவே வானரர்களின் கோரிக்கையை மறுத்து, ”நான் இந்தப் பிலத்தினுள் புகுந்து என் தமையன் வாலியைத் தேடுவேன்; ஒருவேளை அவன் இறந்துபோயிருந்தால் அவனைக் கொன்ற மாயாவியோடு போரிட்டு அவன் ஆவி முடிப்பேன்; அது கைகூடவில்லையாயின் என் இன்னுயிர் துறப்பேன்!” என்றுரைத்துப் பிலத்தினுள் நுழையவிருந்த வேளையில், அறிவும் சொல்வன்மையும் மிகுந்த கிட்கிந்தையின் அமைச்சர் பெருமக்கள் அவனைத் தக்கன கூறிச் சமாதானப்படுத்தி ஆட்சியை அவன் வசம் ஒப்படைத்தனர்.

    ஆதலால் கிட்கிந்தையின் அரசாட்சியைச் சுக்கிரீவன் தானாக வலிந்து பற்றவில்லை என்பதனை இராமனுக்கு அறியத்தந்தான் அனுமன். சுக்கிரீவனை அழைத்துக்கொண்டு கிட்கிந்தைக்குத் திரும்புவதற்குமுன், திறந்திருந்த பிலத்தின் வாயிலைக் குன்றனைய பெருங்கற்களைக் கொண்டு வானரர்கள் அடைத்தனர்; மாயாவி பிலத்தைவிட்டு வெளியேற விரும்பினால் அம்முயற்சி ஈடேறாமல் போகவேண்டும் என்பதே அதன் நோக்கம். இதன்மூலம் மாயாவி வாலியைக் கொன்றிருப்பான்; அதனால்தான் அவன் உள்ளேசென்று மாதங்கள் பலவாகியும் மீளவில்லை என்ற வானரர்களின் எண்ணத்தையும் காகுத்தனுக்குக் குறிப்பாலுணர்த்தினான் காற்றின் மைந்தன்.

    ஆனால் உண்மையில் நிகழ்ந்ததோ வேறு! பிலத்தினுள் ஒளிந்துகொண்டிருந்த மாயாவியை நீண்டகாலம் தேடிக் கண்டுபிடித்த வாலி, பிலம் அடைக்கப்பட்ட சமயத்தில் அவனைக் கொன்றான். பின்னர் அங்கிருந்து மீண்டு பிலத்தின் வாயிலை அடைந்தான். பிலம் அடைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட அவனுக்குச் சீற்றமேற்பட்டது.

    தன் வாலினை மேலே தூக்கி, வானத்தில் எழுந்த பெருங்காற்றெனத் தன் காலைவீசிப் பிலத்தை அடைத்திருந்த பெரும் பாறைகளை வாலி தாக்கவும், அவற்றில் உயரப் பறந்தவை விண்ணை எட்டின; தாழச் சென்றவை கடலில் வீழ்ந்தன என்று காலினும்(காற்று) வாலியின் கால் அதிக வலிமை பெற்றிருந்தமையை நமக்குப் புலனாக்குகின்றார் கம்பர்.

    வால் விசைத்து வான் வளி நிமிர்ந்தெனக்
    கால் விசைத்து அவன் கடிதின் எற்றலும்
    நீல் நிறத்து விண் நெடு முகட்டவும்
    வேலை புக்கவும் பெரிய வெற்பு எலாம்.     (கம்ப: நட்புக் கோட் படலம் – 3947)

    அடைக்கப்பட்டிருந்த பிலத்தினின்று தன் பலத்தினால் வெளியேறிக் கிட்கிந்தை வந்தடைந்த வாலியைத் தூய சிந்தையோடு பணிந்து வணங்கிய சுக்கிரீவன், ”அண்ணா! நீ பிலத்துள் சென்று பல காலம் ஆனதால் அமைச்சர்கள் என்னைக் கிட்கிந்தையின் அரசப் பொறுப்பை ஏற்கச் செய்தனர்; நான் மாட்டேன் என்று எவ்வளவு சொல்லியும் அவர்கள் வற்புறுத்தியமையால் அதனைச் சுமந்தேன். இனி எங்களை அரசுபுரிந்து காப்பது நின் கடமையாகும்” என்றான்.

    சுக்கிரீவனின் மொழிகளை நம்பாத வாலி, அவன் வஞ்சனை செய்தே கிட்கிந்தையின் அரசைக் கவர்ந்திருக்கின்றான் எனும் எண்ணத்தோடு அமுதம் எடுக்கக் கடலைக் கடைந்ததுபோல் சுக்கிரீவனின் உடலைக் கடையத் தொடங்கவே, வலி பொறாது வருந்தினான் சுக்கிரீவன். குரக்கினங்கள் அனைத்தும் அச்சத்தின் பிடியில் மூச்சடங்கி நின்றிருந்தன.

    அத்தோடு விடவில்லை வாலி. சுக்கிரீவனை உயரே தூக்கி மோதுவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டான். அப்போது அவன் லேசாக அயர்ந்த நேரம் பார்த்து அவனிடமிருந்து தப்பிய சுக்கிரீவன் உருசியமுக மலையை வந்தடைந்தான்.

    உருசியமுக மலையில் சுக்கிரீவன் தங்கக் காரணம் அந்த மலைப்பக்கம் வாலி மறந்தும் வரமாட்டான் என்பதே. அப்பக்கம் வந்தால் அவன் தலை வெடித்துவிடும் எனும் சாபத்தை அவன் மதங்க முனிவரிடம் பெற்றிருந்தான். அச் சாபமே இப்போது அரணாக நின்று சுக்கிரீவனின் ஆருயிரைக் காத்துவருகின்றது எனும் செய்தியை இராகவனிடம் செப்பினான் அஞ்சனை மைந்தன்.

    ”இறைவா! இன்னொரு செய்தியையும் தங்கள்பால் தெரிவிக்க விரும்புகின்றேன்” என்ற அனுமன், ”சுக்கிரீவனின் மனைவியும் அருமருந்தனையவளுமான உருமையையும் வாலி கவர்ந்து வைத்திருக்கின்றான். ஆதலால் அரச வாழ்வோடு இல்லற வாழ்வையும் சேர்த்தே இழந்து நிற்கின்றான் சுக்கிரீவன்” என்றுரைத்தான்.

    உருமை என்று இவற்கு உரிய தாரம் ஆம்
    அரு மருந்தையும் அவன் விரும்பினான்
    இருமையும் துறந்து இவன் இருந்தனன்
    கருமம் இங்கு இது எம் கடவுள் என்றனன்.     (கம்ப: நட்புக் கோட் படலம் – 3954)

    சுக்கிரீவனும் ஏனைய வானரரும் தனக்கு உணவு பரிமாறியதைக் கண்டு, ”பொருந்து நன்மனைக்குரிய பூவையை நீயும் பிரிந்துளாய்கொலோ?” என்று அவனிடம் இராமன் வினவியமைக்கு விடை இங்கே அனுமனால் அளிக்கப்படுவதைக் காண்கின்றோம்.

    அதைக் கேட்டதும் இராமனின் செவ்விதழ்கள் சினத்தினால் துடித்தன. தாமரை இதழ்களோ செவ்வாம்பல் போல் மேலும் சிவந்தன. தன்னைப் போலவே இன்னொருவனும் தன் நேயத்துக்குரிய தாரத்தையும் தேயத்தையும் இழந்து தவிக்கின்றான் என்ற செய்தி இராமனுக்கு சுக்கிரீவன்மாட்டு அளவற்ற இரக்கத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. எப்படியாவது அவனை அத்துன்பத்தினின்று விடுவிக்க வேண்டுமென முடிவுசெய்த இராமன்,

    “இரேழு பதினான்கு உலகங்களைச் சார்ந்தவர்களும் வாலிக்கு வேலியாய் வந்துநின்று அவன் உயிரைக் காக்க உதவிபுரிந்து என்னைத் தடுத்தாலும் என் வில்லிடை பூட்டிய வாளியால் அந்த வாலியை அழித்து, வானரங்களுக்குத் தலைமை தாங்கும் பொறுப்பையும், உன் தாரத்தையும் உனக்கு இப்போதே நான் மீட்டுத் தருவேன்; அறிவிற் சிறந்தவனே! அந்த வாலியின் இருப்பிடத்தை எனக்குக் காட்டு!” என்றான் இராமன்.

    உலகம் ஏழினோடு ஏழும் வந்து
         அவன் உயிர்க்கு உதவி
    விலகும் என்னினும் வில்லிடை
         வாளியின் வீட்டி
    தலைமையோடு நின் தாரமும்
         உனக்கு இன்று தருவென்
    புலமையோய் அவன் உறைவிடம்
         காட்டு என்று புகன்றான். (கம்ப: நட்புக் கோட் படலம் – 3957)

    அச்சொற்கள் சுக்கிரீவனுக்குப் பெருங்களிப்பைத் தந்தன. வாலியின் வலி தொலைந்தது என்று மனத்துள் மகிழ்ந்தவன், ”நான் இதர வானரர்களோடு ஆலோசிக்க வேண்டிய விசயம் ஒன்றுளது” என்று இராமனிடம் கூறிவிட்டு வானரர்களோடு அப்பால் சென்றான்.

    இராமன் ஆற்றலாளன் என்று சுக்கிரீவன் நம்பியபோதிலும் அவ் ஆற்றலை அவன் நேரடியாகக் கண்டதில்லை; ஆனால் வாலியின் வலியை நேரடியாகக் கண்டவன் அவன்; எனவே, வாலியை நான் தொலைத்துவிடுகின்றேன் என்று இராமன் சொன்னது அவனுக்கு ஒருபுறம் மகிழ்வைத் தந்தாலும் மறுபுறம் அது சாத்தியந்தானா என்ற ஐயத்தையும் விளைவித்தது. எனவே, அறிவிற்சிறந்த தன் மந்திரிகளோடு அது குறித்த ஆலோசனையில் ஈடுபடலானான்.

    சுக்கிரீவனின் உட்கிடையை உணர்ந்துகொண்ட வாயு மைந்தன், ”பெரியோனே! இராமனுடைய வலிமையை நீ அறிய விரும்பினால் அதற்கோர் உபாயம் உளது. நாம் போகும் வழியில் நிற்கின்ற ஏழு மராமரங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை அம்பால் துளைக்கும்படி நெடியோனாகிய இராமனிடம் சொல்லுவோம்; அண்ணலில் அம்பு மரத்தினை ஊடுருவிச் சென்றால் வாலியின் மார்பையும் அவ் அம்பு துளைக்கும் எனத் தெளியலாம்” என்றான்.

    அவ் உபாயத்தைக் கேட்ட சுக்கிரீவன் நனிமகிழ்ந்து, ”நன்றுரைத்தனை” என்று நவின்றான் மாருதியின் குன்றனைய தோள்களைத் தழுவி. அதனைத் தொடர்ந்து இராமனைச் சந்தித்த சுக்கிரீவன் ”உன்னிடம் உரைக்கச் செய்தியொன்று உண்டு” என்றான்; ”அதனை உரைப்பாய்” என்றான் இராமன்.

    மராமரங்களில் ஒன்றைத் துளைத்துக் காட்டுமாறு இராமனிடம் அப்போது சுக்கிரீவன் வேண்ட, அதனையேற்ற இராமன் முறுவலோடு அம் மரங்களின் அருகே சென்று வில்லிலே அம்பைப் பூட்டி அதனை விடுத்தான்.

    அப் பகழியானது ஏழு மராமரங்களையும் துளைத்துக் கீழேசென்று அங்குள்ள ஏழு உலகங்களான அதலம், விதலம், சுதலம், தராதலம், ரசாதலம், மகாதலம், பாதாளம் ஆகியவற்றையும் துளைத்து அதற்கப்பால் துளைப்பதற்கு ஏழு என்ற எண்ணிக்கையில் ஏதுமின்மையால் திரும்பியது என்கிறார் கம்பநாடர்.

    ஏழு மாமரம் உருவி கீழ்
         உலகம் என்று இசைக்கும்
    ஏழும் ஊடு புக்கு உருவி
         பின் உடன் அடுத்து இயன்ற
    ஏழ் இலாமையான் மீண்டது
         அவ் இராகவன் பகழி
    ஏழு கண்டபின் உருவுமால்
         ஒழிவது அன்று இன்னும். (கம்ப: மராமரப் படலம் – 3982)

    ஏழு எனும் எண்ணிக்கையில் அமைந்த கடல்களும், மேலுள்ள ஏழு உலகங்களும், ஏழு குன்றுகளும், சூரியனின் தேரில் பூட்டப்பட்டிருந்த ஏழு குதிரைகளும், ஏழு இருடிகளும் (சப்தரிஷிகள்), ஏழு மங்கையரும் (சப்தகன்னியர்), எங்கே இராமனின் அம்பால் தமக்கும் ஏதேனும் ஆபத்து நேர்ந்துவிடுமோ என்று அஞ்சிநின்றனர் அப்போது.

    இராமனின் வில்லாற்றல் கண்டு வியந்த சுக்கிரீவன், அவனைப் பலபடப் புகழ்ந்து துதித்தான். வானரர்களும் ”வாலிக்கு காலனைக் கண்டோம்” என்று மகிழ்ச்சியில் ஆடினர்; பாடினர்; அங்குமிங்கும் ஓடினர்.

    அந்நிகழ்வுக்குப் பிறகு அங்கிருந்து அனைவரும் நடக்கத் தொடங்கினர்.  வழியில் பெருமலைபோல் எலும்புக் குவியலொன்று வற்றிய உடலோடு கிடப்பதைக் கண்ட இராமன், ”இஃதென்ன? எமனின் வாகனமான எருமைக் கடாவா? திசை யானைகளுள் ஒன்றுதான் இங்கே மடிந்து கிடக்கின்றதா? அல்லது சுறாவென்னும் பெருமீன்தான் உலர்ந்து கிடக்கின்றதா?” என்று சுக்கிரீவனிடம் வினாக்களை அடுக்கினான்.

    அங்கு எலும்புக் குவியல் கிடக்கும் வரலாற்றினை இராமனிடம் உரைக்கத் தொடங்கினான் சுக்கிரீவன்.

    ”சந்திரனைத் தொடும்படியாக வளர்ந்த கொம்புகளோடு மந்தர மலைபோன்ற பெருத்த உடலை உடையவனான துந்துபி எனும் அரக்கன் வலிமைமிகு ஒருவனோடு போர்புரிய விரும்பிக் கடலினைக் கலக்கிக்கொண்டு அரியினை தேடிச் சென்றான்.

    அவனெதிர் வந்த அரியோ (திருமால்), ”உன்னோடு போர்புரிய ஏற்றவன் கங்கையின் கணவனான அந்தக் கறைமிடற்று இறைவனே” என்று சொல்லிவிட, அரனைத் தேடிக்கொண்டு கயிலை சென்ற துந்துபி, அம்மலையைத் தன் கொம்புகளால் முட்ட அவன்முன் தோன்றினார் அரனார். தோன்றியவர், ”என்ன வேண்டும் உனக்கு?” என்று துந்துபியைக் கேட்க, ”உம்மோடு நான் முடிவிலாச் செருச்செய்ய வேண்டும்” என்றான் அவன்.

    அரனாரோ, “வீரச்செயலிலேயே மூழ்கிக் கிடக்கும் உன்னோடு போரிட என்னால் இயலுமா? நீ நேரே தேவர்களை நாடிச்செல்!” என்று தேவர்களைக் கைகாட்டிவிட்டுத் தாம் தப்பித்துக்கொண்டார்.

    விடவில்லை துந்துபி. நேரே தேவலோகம் சென்று இந்திரனைச் சந்தித்துத் தன் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தான். ”நீ நெடுங்காலம் போர்செய்ய விரும்புவதானால் அதற்கு ஏற்ற இடம் இதுவன்று! போர்வலானான வாலியை நீ நாடிச் செல்! அவனே உனக்கு ஏற்ற வீரன்” என்று வாலி பால் துந்துபியைப் போக்கினான் இந்திரன். அதனையேற்றுக் கிட்கிந்தைக்கு வந்த துந்துபி, ”குரக்கினத்தரசே! என்னோடு போர்புரிய வா!” என்று அறைகூவி அம்மலையைத் தன் கொம்புகளால் முட்டி நாசப்படுத்திக்கொண்டிருந்த வேளையில் அவ்வொலிகேட்டுச் சினந்த வாலி துந்துபியின் எதிர்வந்து நின்றான்!

    துந்துபிக்கும் வாலிக்கும் கடும்போர் தொடங்கிற்று.”

    [தொடரும்]

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
    2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
    3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
    4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 299இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 299இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    புகைப்படக் கலைஞர் திரு. எஸ். இராமலிங்கம் கலைநுணுக்கத்தோடு எடுத்திருக்கும் சிலைகளின் நிழற்படத்தை அவரின் படத்தொகுப்பிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டி 299க்கு வழங்கியுள்ளார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

    சொல்லில் கலைவண்ணம் ஊட்டிக் காலத்தால் அழியாப் பாடல்களைப் படைத்தளித்த பைந்தமிழ்ப் புலவர்களைப்போல், கல்லில் கலைவண்ணம் காட்டிக் காலத்தால் அழியாக் கவின் சிலைகளைப் படைத்த  சாதனையாளர்கள் நம் சிற்பிகள்; அவர்களைப் போற்றுதல் நம் கடன்!

    இந்தச் சிற்பங்களின் நேர்த்தியை, இவற்றை வடித்த சிற்பிகளின் சீர்த்தியைத் தீந்தமிழ்ச் சொல்லெடுத்துப் பாட வருகிறார்கள் நம் கவிஞர்கள்; அவர்களை அன்போடு வரவேற்கின்றேன்.

    *****

    ”கல்லில் கலைவண்ணம் காட்டிய கலைஞனைப் போற்றுவோம்; அவன் சோராதிருக்க வாழ்த்துவோம்” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    சிற்பியைப் போற்றுவோம்…

    கல்லில் கலையின் வண்ணமது
    கலைஞன் ஒருவன் எண்ணமதாய்
    வெல்லும் கால ஓட்டமதை
    விளங்கும் சிலையாய்க் காலமெல்லாம்,
    வல்லமை இதுதான் பேர்சொல்லும்
    வையம் உளநாள் வரையிலுமே,
    சொல்லிப் புகழ்வோம் இவர்திறனை
    சோரா திருக்க வாழ்த்துவோமே…!

    *****

    ”சிற்பக் கலையில் சிறந்தவன் தமிழன்! மாமல்லைச் சிலைகளைப் போற்றுவதா? ஆலயச் சிலைகளின் புகழைச் சாற்றுவதா?” என்று சிற்பியின் அழியாக் கலைநுட்பத்தை வியக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

    செதுக்கி வைத்த சிற்பங்கள்
    செவ்வனே வடித்திட்ட இதில்
    சிற்பியின் கைகள்தான்
    சிறப்பம்சம் கொண்டதுவே!

    எத்தனையெத்தனை வர்ணங்கள்!
    எத்தனையெத்தனை முக அம்சங்கள்!
    அத்தனையத்தனை வடிவங்களும்
    தத்துவமதனை உரைத்திடுமே!
    மனம் அதில் சொக்கிடச்சொக்கிட வைத்திடுமே அதைப் போற்றிடப் போற்றிட

    சிற்பக்கலையில் சிறந்தவனே
    செம்மொழியில் சிறந்த தமிழன்தான்!
    வள்ளுவனுக்கோர் சிலை கண்ணகிக்கோர் சிலை
    நுட்பம் வாரி வழங்கியது அவன் நிலை

    மாமல்லபுரச் சிலைகளைச் சொல்வதா?
    சிறந்ததோர் ஆலயச் சிலைகளைச் சொல்வதா?
    கருத்துக்கள் கூறும் சிலைகளைச் சொல்வதா?
    தரணிபுகழ் பல சிலைகளைச் சொல்வதா?

    இத்துணைச் சிற்பங்கள் சிறந்திட
    சிற்பியின் கைகள்தான்
    சிறப்பம்சம் கொண்டதுவே நம்
    மனமும் அதில் கொள்ளை கொண்டதுவே
    சிற்பக்கலை அழியாக்கலை!

    *****

    சிற்பக்கலையின் சிறப்பினைச் செப்பும் நல்ல கருத்துக்களைத் தம் கவிதைகளில் செதுக்கித் தந்திருக்கும் கவிஞர்களைப் பாராட்டுகின்றேன் உளமார!

    அடுத்துவருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

    உளியின் வலி

    உள்ளத்தில் எண்ணிய சிந்தை
    உருக் கொண்டு எழுந்ததோர் விந்தை
    உளி கொண்டு உருவாக்கிய கவிதை
    உருவாக்கியவன் கையிலோ கந்தை

    விரல்களில் விளையாடும் கலை
    வியப்பூட்ட உருவான சிலை
    உழைத்து உருவாக்கியவன் நிலை
    எண்ணிப் பார்த்தவர் எவரும் இலை

    ஆலயங்காணும் கடவுளர் திருமேனி
    காலங்கள்தோறும் நிலைத்திடும் வண்ணம்
    மாயங்கள் காட்டும் மனங்கவர் சிற்பம் – அவர்
    காயங்கள் துயரங்கள் காட்டியா நிற்கும்?!

    ”சிலை, உளிகொண்டு உருவாக்கிய கவிதை; ஆனால் உருவாக்கியவன் கையிலோ கந்தை. மாயங்கள் காட்டிநிற்கும் சிற்பங்கள் அதை வடித்தவனின் மனக் காயங்களைக் காட்டுவதில்லை” என்று உளி பிடித்தவனின் வலியை – வேதனையைத் தம் கவிதையில் உளந்தொடும் வகையில் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.   

     

    Share
  • எளிய வாழ்க்கையின் இனிமையை உணர்த்திய அறிஞர்

    எளிய வாழ்க்கையின் இனிமையை உணர்த்திய அறிஞர்

    மேகலா இராமமூர்த்தி

    மாட மாளிகைகளில் ஆடம்பரமாக வாழ்வதே வாழ்க்கை என்று எண்ணும் மானுடரே இம்மன்னுலகில் அதிகம். எளிய வாழ்க்கையை மேற்கொள்வதும் அதில் தன்னிறைவு காண்பதும் பலராலும் சிந்தித்துப் பார்க்கவும் இயலாத ஒன்று. இப்படிப்பட்ட மனிதர்களுக்கு மத்தியில், வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் எனும் வள்ளுவத்தை நெஞ்சில் நிறுத்தி, தேவைகளைக் குறைத்து நிறைவோடும் நிம்மதியோடும் வாழும் மனிதர்களும் அத்தி பூத்தாற்போல் ஆங்காங்கே தென்படத்தான் செய்கின்றார்கள். அத்தகையவர்களில் ஒருவர்தாம் ஹென்றி டேவிட் தொரோ (Henry David Thoreau) எனும் மேனாட்டுச் சிந்தனையாளர். அவரின் வாழ்க்கையை நாம் அறிந்துகொள்வது எளிமையிலும் இனிமையாகவும் இன்பமாகவும் வாழ்வது சாத்தியமே என்பதை நமக்கு உணர்த்துவதாய் அமையும்.

    மாசசூசட்ஸ் மாகாணத்திலுள்ள கான்கார்டு (Concord, Massachusetts) என்ற ஊரில் ஜூலை 12, 1817ஆம் ஆண்டு ஜான் தொரோ (John Thoreau), சிந்தியா டன்பர் (Cynthia Dunbar) இணையருக்கு மகனாய்ப் பிறந்தார் ஹென்றி டேவிட் தொரோ. பென்சில்கள் செய்து அவற்றை விற்பதைத் தொழிலாகக் கொண்டிருந்த தொரோவின் தந்தையால் அதில் அதிக அளவில் பொருளீட்ட இயலவில்லை; அதனால் வீட்டில் வறுமையே கொலுவிருந்தது.

    எனினும், ஹென்றி டேவிட் தொரோவின் பெற்றோர்கள் வளமையான குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டவர்களாக இருந்தமையால் பழைய செல்வ வளத்தை அவர்களால் மறக்க இயலவில்லை. எனவே நிகழ்காலக் குடும்பச் சூழ்நிலை வறுமையின் கோரப்பிடியில் சிக்கியிருந்தாலும் அதற்காகத் தம் பிள்ளைகள் வெறும் பள்ளிப் படிப்போடு நின்றுவிடுவதை அவர்கள் விரும்பவில்லை.

    ஆகையால் தம் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல கல்வியை வழங்கும் முயற்சியை மேற்கொண்டனர். ஹென்றி தொரோ முதலாவதாகப் படித்த பள்ளிக்கூடம் பாஸ்டனில் (Boston) இருந்தது. பிறகு கான்கார்டில் உள்ள பள்ளியில் பயின்றார். அங்குதான் அவர் நடனமாடவும் குழல் வாசிக்கவும் கற்றுக்கொண்டார்.

    இலத்தீன் கிரேக்கம் பிரெஞ்சு ஆகிய மொழிகளிலும் கணிதத்திலும் நல்ல அறிவைப் பெற்றபிறகு ஏழை மாணவர்களுக்குரிய உதவிச் சம்பளத்தோடு ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழத்தில் (Harvard University) நுழைந்தார் ஹென்றி தொரோ. அங்கே கல்லூரிப் படிப்பை முடித்து வெளியில் வந்தார். அவரைப் பொறுத்தவரை பல்கலைக்கழகம் என்பது பிற அறிஞர்களுடைய அறிவுச் செல்வத்தைப் பெறுவதற்குரிய வாயிலாக இருந்ததே தவிர சமுதாய நட்பைப் பெறவும் தொழில்முறையில் திறமை பெறவும் ஏற்படுத்தப்பட்ட நிறுவனமாக அமையவில்லை. பாடத்திட்டத்தைவிடவும் கல்லூரி நூலகத்திற்குச் சென்று ஜெர்மானிய இலக்கியம், 17ஆம் நூற்றாண்டின் ஆங்கில இலக்கியம் ஆகியவற்றைக் கற்பதில் அதிக ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார் தொரோ.

    ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகம் அக்கால நடைமுறைக்கேற்ப தொரோவை ஒரு படிப்பாளியாக மட்டுமல்லாமல் அதற்கும் மேற்பட்ட ஓர் எழுத்தாளராகவும் ஆக்கியிருந்தது. நியூ இங்கிலாந்தில் தோன்றிய புதிய சிந்தனை இயக்கத்தின் தலைவராக விளங்கவிருந்த ரால்ப் வால்டோ எமர்சன் (Ralph Waldo Emerson), ஆலிவர் வெண்டல் ஹோம்ஸ் (Oliver Wendell Holmes) போன்றவர்களின் ஆசிரியராக விளங்கியவரும் அடுக்கு மொழியில் மிடுக்காய்ப் பேசுபவருமான  எட்வர்டு டிரல் சேனிங் (Edward Tyrrel Channing) என்பவரிடம்தான் தொரோவும் கல்வி பயின்றார். இவரிடம் பயின்றதால் ஒழுங்குமுறை, தர்க்கம் ஆகியவற்றுக்கு எடுத்துக்காட்டான ஒரு நடையைக் கற்றார் தொரோ.

    ரால்ப் வால்டோ எமர்சன்தான் இளைஞரான ஹென்றி டேவிட் தொரோவிடம் காணப்பெற்ற மேதைமையை வெளிக்கொணர்ந்தவராவார். அத்தோடு எமர்சன் எழுதிய இயற்கை (Nature) என்ற நூலே தொரோவின் மனத்தில் இயற்கைமீது அளவிலாக் காதல் ஏற்படவும் இயற்கையோடு இயைந்தே மனிதன் வளர்ச்சியடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் வளரவும் காரணமாய் அமைந்தது.

    1840ஆம் ஆண்டு ’தி டயல்’ எனும் இதழைத் தொடங்கினார் எமர்சன். அமெரிக்க இலக்கிய வரலாற்றில் அந்த நிகழ்வு இடம்பெறாவிட்டாலும், தொராவின் வாழ்க்கையில் அது முக்கியமான ஒன்றாக அமைந்தது என்றே குறிப்பிட வேண்டும். பாஸ்டன் நகரில் வெளியான அந்த இதழுக்கு முந்நூற்றுக்கும் குறைவான சந்தாதாரர்களே இருந்தபோதிலும் அறிவாளிகள் வட்டத்தில் அந்த இதழுக்கு நல்ல மதிப்பிருந்தது. தொரோவைப் போல் உலகுக்கு அறிமுகமாகாதிருந்த எழுத்தாளர்களை அறிமுகப்படுத்தும் நற்பணியையும் அவ்விதழ் செவ்வனே செய்தது.

    ஆற்றல்மிகு எழுத்தாளராகவும், புதுமைச் சிந்தனையாளராகவும் திகழ்ந்த மார்கரெட் புல்லர் (Margaret Fuller) என்ற அம்மையார் அந்த இதழின் ஆசிரியராய்ப் பணியாற்றினார். தொடக்க கால எழுத்தாளராக அப்போதிருந்த தொரோவின் ’வாச்சுசெட்டில் ஓர் நடைப்பயணம்’ (A walk to Wachusett) என்ற கட்டுரையை, ஓர் கற்றுக்குட்டியின் எழுத்து, என்று விமரிசித்து தி டயல் இதழில் வெளியிட மறுத்தார் புல்லர். தொரோவுக்கு அஃது அப்போது அவமானத்தைத் தருவதாக இருந்தாலும் அவருடைய எழுத்தைச் செம்மைப் படுத்திக்கொள்ள அப் புறக்கணிப்பு உதவிற்று எனலாம்.

    1842ஆம் ஆண்டு தி டயல் இதழை எடுத்து நடத்தும் பொறுப்பை புல்லரிடமிருந்து எமர்சனே ஏற்றுக்கொண்டார். அதைத் தொடர்ந்து தொரோவின் கட்டுரைகள் பல அவ்விதழை அணிசெய்யத் தொடங்கின. ’மசாசூசெட்சின் இயற்கை வரலாறு’ (Natural History of Massachusetts) என்ற தொரோவின் நீண்ட கட்டுரை டயல் இதழில் அப்போது வெளியாயிற்று. எதிர்காலத்தில் உயர்ந்த நடையில் எழுதக்கூடிய சிறந்த எழுத்தாளராகத் தொரோ மலரப்போகின்றார் என்பதற்குக் கட்டியம் கூறுகின்ற வகையில் அந்தக் கட்டுரை அமைந்திருந்தது.

    தொடர்ந்து எழுதிவந்த போதிலும் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருளைத் தொரோவால் ஈட்டமுடியவில்லை. எமர்சனைப்போல், எழுதுவதோடு சொற்பொழிவும் நிகழ்த்தினாலொழிய வாழ்வதற்குத் தேவையான பொருளைப் பெறமுடியாது என்றுணர்ந்தார் தொரோ. ஆனாலும் பொருளுக்கு அடிமையாகாத – எவ்விதக் கட்டுப்பாடுகளுமற்ற வாழ்க்கையையே அவருடைய அகமனம் அவாவியது.

    நவீன யுகத்தின் இயல்பாக அமைந்துள்ள ஓயாத அவசரம், ஒழியாத வேலை என்ற இரண்டையும் இயற்கை முற்றிலும் மறுப்பதாகவே தெரிகின்றது என்று கருதிய தொரோ, எப்போதெல்லாம் இயலுகின்றதோ அப்போதெல்லாம் மிக நீண்ட பயணங்களை மேற்கொண்டார். சிறுத்தைத் தவளைகளோடு தாம் நிகழ்த்திய சுவையான பன்னிரண்டு மணிநேர உரையாடல், பணம் சேகரிக்கச் செலவழிக்கும் ஒருநாளைவிட மிகவும் பயனுள்ள காலமாகும் என்று கூறியுள்ளார். அந்தி நேரத்தில் வெடிக்கும் துப்பாக்கியைப்போல் தம்முடைய மறைவான இடத்திலிருந்து பிட்டர்ன் (Bittern) பறவைகள் ஒலியெழுப்புவதைக் கேட்கக்கூடுமானால் வசதியுள்ள வீட்டில் வாழ்வதைக் காட்டிலும் குளிர்ந்த சதுப்பு நிலங்களில் வாழும் வாழ்க்கை மேன்மையானது என்பது அவருடைய கருத்தாய் இருந்திருக்கின்றது.

    இதற்கிடையில் தம்முடைய தமையனார் வில்லியம் எமர்சனின் மகனுக்கு ஆசிரியராகப் பணிபுரியவேண்டி தொரோவை நியூ யார்க்கை அடுத்துள்ள ஸ்டேட்டன் தீவுக்கு (Staten Island) அனுப்பினார் எமர்சன். அங்குத் தொரோவுக்குச் சில நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள். ஆனால் எழுத்தாளராக அவரால் அங்கே பிரகாசிக்க இயலவில்லை. காரணம், அங்கு(ம்) மக்களின் உணர்ச்சிகளுக்குத் தீனிபோடும் மலினமான இதழ்களுக்கு எழுதினால்தான் வயிறுவளர்க்க முடியும் என்ற நிலை இருந்ததே. அவ்வகையில் தரந்தாழ்ந்து எழுதத் தொரோவால் இயலவில்லை. ஆதலால் மீண்டும் தம் சொந்த ஊரான கான்கார்ட்டுக்கு 1844இல் திரும்பினார் தொரோ.

    ஜெர்மானியத் தத்துவவியல் அறிஞரான ஜிம்மர்மேன் எழுதிய ’தனிமை நெஞ்சினிடத்துச் செலுத்தும் ஆதிக்கம்’ எனும் நூலினைக் கற்றார். எமர்சனின் ’இயற்கை’ என்ற நூல் அவர் மனத்தைவிட்டு நீங்கவே இல்லை. அதில் கூறப்பெற்ற “காடுகளில்தான் அழியா இளமை இருக்கிறது; காட்டு வாழ்க்கையில் அறிவும் நம்பிக்கையும் ஏற்படுகின்றன” என்ற சொற்கள் அவர் நெஞ்சுக்குள் சிட்டுக்குருவியாய் வட்டமிட்டுக்கொண்டே இருந்தன.

    எனவே கான்கார்டுக்கு அருகிலிருந்த வால்டன் குளத்தருகே (Walden Pond) ஒரு மர வீட்டை அமைத்துக்கொள்ளும் நோக்கத்தோடு காட்டுக்குச் சென்றார் தொரோ. அந்தக் காட்டுப் பகுதி எமர்சனுக்குச் சொந்தமானது; அவர்தாம் அந்த இடத்தைத் தொரோவுக்கு இலவசமாக வழங்கினார்; இல்லையேல் ஆங்கோர் இலைக்குடில் அமைத்து வாழும் அரிய வாழ்க்கை தொரோவுக்கு வாய்த்திருக்காது.

    1847ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் தொரோ அந்தப் பகுதியில் தம் குடிலை அமைக்கத் தொடங்கினார். குளங்களுக்கு அருகில் வளர்ந்திருந்த வெண் பைன் மரங்களைக் குடில் கட்டுவதற்குத் தேவையான அளவுக்கு வெட்டிக்கொண்டார். குடிலின் பின்புறம் இருந்த மணல்மேட்டைத் தோண்டி நிலவறை ஒன்றைச் செய்துகொண்டார். குளிரும் பனியும் மிகுந்திருக்கும் காலத்தில் காய்கறிகளைப் பாதுகாக்கவே அவ்வாறு ஓர் அறையை அவர் அமைத்திருந்தார். அந்தக் குடில் அழிந்துபோனாலும் மண்ணுக்குள் அமைக்கப்பட்ட வளைபோன்ற அந்த நிலவறையானது அழியாது என்பது அவரது எண்ணம். ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு தாம் கட்டிய நிலவறையைத் தேடிக்கொண்டு வால்டனுக்கு மக்கள் கூட்டம் செல்லும் என்பதை அப்போது தொரோ அறிந்திருக்கவில்லை.

    1845ஆம் ஆண்டு ஜூலை 4ஆம் நாள் கூரையின் கடைசிப் பலகையைச் செருகிய பின்னர் தொரோ அக்குடிலுக்குள் வசிக்கத் தொடங்கினார். அமெரிக்கச் சுதந்தர நாளன்று அவருடைய சுதந்தரமான காட்டு வாழ்க்கையும் தொடங்கியமை தற்செயலாய் நடந்தே ஒன்றே.

    அருகிலிருந்த நிலத்தில் அவர் வேளாண்மையும் செய்யத் தொடங்கினார். பீன்ஸ் செடிகளைப் பயிரிட்டார். அவற்றைப் பராமரிப்பதில் மனநிறைவுற்றார்.

    தமக்குத் தேவையான எளிய உணவை அவரே தயாரித்துக்கொண்டார். சிக்கனத்தைக் கடைப்பிடிக்க விரும்பி தேநீர், காபி அருந்துவதையும் தவிர்த்தார். என்றேனும் ஒருநாள் வால்டன் குளத்தில் பிடித்த மீனை உண்பதைத் தவிரப் புலால் உணவுப் பழக்கத்தையும் விட்டுவிட்டார்.

    மேசை, இரண்டு மூன்று நாற்காலிகள், சில சமையல் பாத்திரங்கள் தவிர அவரது குடிலில் வேறெந்தப் பொருளுமில்லை.

    தனிமையைப் போன்ற உற்ற துணைவன் ஒருவருமில்லை என்ற நோக்கத்தோடு அவர் தனித்திருக்க விரும்பினாலும், அவ்வப்போது அவரைத் தேடிக்கொண்டு சிலர் அவருடைய குடிலுக்கு வந்தவண்ணந்தான் இருந்தனர். எனினும் குடிலின் அளவு மிகச் சிறிதாக இருந்ததால் வந்தவர்கள் அதிக நேரம் அங்கே தங்காமல் சென்றது அவர் விரும்பிய தனிமை இன்பத்துக்கு அதிகக் குந்தகத்தை விளைவிக்கவில்லை. சனிக்கிழமைகளில் அவரைக் காண அவருடைய சுற்றத்தார் வந்துசென்றனர்.

    வால்டனில் அவர் மேற்கொண்ட இயற்கை வாழ்வின் காரணமாக உயிரியலாரும் வேட்டைக்காரர்களும் உயிருடன் வாழும் விலங்குகட்கு இழைக்கும் கொடுமையால் அவை அடையும் துன்பத்தை நேரடியாக அறிந்தார். அதுகண்டு பெரிதும் வருந்திய அவர்,

     ”மனிதன் முதலில் காட்டிற்குள் நுழையும்போது மீன் பிடிப்பவனாகவும் வேட்டைக்காரனாகவும்தான் செல்கின்றான். ஆனால் வாழ்வில் உயரக்கூடிய வாய்ப்பு ஏதேனும் இருந்தால் ஒரு கவிஞனைப் போலவோ அன்றி உயிரியல் வல்லுநனைப் போலவோ உயிர்களின் வேறுபாட்டை அறிகின்றான். அறிந்தவுடன் துப்பாக்கியையும் தூண்டிலையும் தூர விட்டுவிடுகிறான்.  ஆனால் மக்களில் பெரும்பாலோர் இத்துறையில் இன்னமும் முதிர்ச்சியற்ற இளைஞர்களாகவே இருக்கின்றனர். சில நாடுகளில் வேட்டையாடும் தொழிலை மேற்கொண்டிருக்கும் மதபோதகர்களைக்கூட அதிகம் காணலாம். அத்தகைய போதகர்கள் மேய்ப்போனிடம் உள்ள நாயாக இருக்கமுடியுமே தவிர நல்ல மேய்ப்போராய் இருக்கமுடியாது” என்றார்.

    தொரோவைப் பொறுத்தவரை வேனிற் காலத்தைப் போலவே அவர் பனிக் காலத்தையும் விரும்பினார்.  பனிக்கட்டி அவரின் ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால் தம்முடைய மறுகன்னத்தையும் அதற்குத் திருப்பிக் காட்டினார்.

    தொரோ விரும்பி மேற்கொண்டிருந்த வால்டன் குளக்கரை வாழ்க்கைக்கும்  ஓர் முடிவு வந்தது. 1847ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 6ஆம் நாள் அவர் தம்முடைய குடிலைவிட்டுப் புறப்பட்டார். வால்டன் வாழ்க்கை அவர் வாழ்வின் ஒருபகுதியாக இருந்ததே தவிர அதுவே முழுமையான வாழ்க்கையாக அமைந்துவிடவில்லை. வாழ்க்கை என்பது ஒரு சோதனையிலிருந்து மற்றொரு சோதனைக்குச் செல்வது என்பதில் அவர் திண்ணமாயிருந்ததால் வால்டனிலிருந்து புறப்படுவதும் அவருக்குச் சிரமமானதாக இருக்கவில்லை. அகத்தே தோன்றும் விருப்பங்களை நோக்கித் துணிவுடன் முன்னேறுவதே வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் என்று கருதினார் அவர்.

    எழுத்தாளர் என்ற முறையில் தம்முடைய பலம், தமக்குரிய பாதை, தம் தனித்தன்மை ஆகியவற்றைக் கண்டடைவதற்கு வால்டன் வாழ்க்கை அவருக்குப் பெருந்துணை புரிந்தது.

    1847இன் பிற்பகுதியில் எமர்சனுடைய வீட்டிற்குச் சென்று வசிக்கத் தொடங்கினார். அக்காலம் அவர் வாழ்வின் சிறந்த காலமாக அமைந்தது. அங்கிருந்தபோது வால்டன் பற்றியே அதிகம் எழுதினார். எதனையும் நுணுகி ஆராய்ந்து அதற்குப் பொருத்தமாகப் பெயரிடும் அறிவியலாளரின் பண்பு தொரோவிடமிருந்தது.

    ”ஒரு மனிதன் தன் முயற்சிகளின் விளைவாக இயற்கையிலிருந்து நேரடியாகக் கற்பதுதான் மிகச் சிறந்த கல்வி; பிறர் கற்றுக்கொடுத்தோ, தானே படித்தோ வரும் அறிவு இரண்டாந்தரமானதுதான். நேரடியாகக் கூர்ந்து கவனித்து அறிவதைக் காட்டிலும் ஏட்டுக்கல்வி உயர்ந்ததாகாது. இந்த வயல்களும் ஓடைகளும் காடுகளும் இங்கு வாழும் மக்கள் மேற்கொண்டுள்ள எளிய தொழில்களும் எனக்கு உற்சாகத்தை ஊட்டவில்லையானால் அதனால் ஏற்படும் இழப்பை எந்தப் பண்பாடும் செல்வமும் ஈடுகட்ட முடியாது” என்று கூறியுள்ளார் அவர்.

    கான்கார்டிலும் மெர்ரிமாக் ஆற்றிலும் ஒரு வாரம் (A Week on the Concord and Merrimack Rivers) என்ற நூலை 1849ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார் தொரோ. அந்த நூல் எதிர்பார்த்த வரவேற்பைப் பெறவில்லை. அதனால் அச்சிட்ட 1000 படிகளில் 700 படிகள் அவரிடமே திரும்பி வந்துவிட்டன. ”என்னுடைய நூலகத்தில் தொள்ளாயிரம் நூல்கள் உண்டு; அவற்றுள் எழுநூற்றுக்கு மேல் நானே எழுதியவை” என்று தொரோவே இதுகுறித்து வேடிக்கையாகச் சொல்வதுண்டாம்.

    இந்தியாவின் தத்துவ சாத்திரங்களின்மீது மிகுந்த மதிப்பு வைத்திருந்தார் தொரோ என்பதை அவருடைய கருத்துக்கள் வாயிலாக அறியமுடிகின்றது. மேனாட்டினர் காணமுடியாத ஆழமும் அகலமும் இந்தியத் தத்துவ சாத்திரங்களில் இருப்பதாக அவர் கருதினார்.

    ”அண்டங்களின் படைப்புக் குறித்துப் பகவத்கீதை கூறும் தத்துவத்துக்கு எதிரே ஷேக்ஸ்பியர்கூட மிகவும் அனுபவமில்லாதவராகவும் வெறும் உலகியல் மட்டுமே உணர்ந்தவராகவும் காணப்படுகின்றார்” என்கிறார் தொரோ.

    எமர்சன் வீட்டில் தங்கி வால்டனைப் பற்றி எழுதிய அதே காலக்கட்டத்தில்தான் புரட்சிச் சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்தும் ’சட்ட ஒத்துழையாமை’ (Civil Disobedience) என்ற தலைப்பிலான தம் கட்டுரையையும் தொரோ எழுதினார். இக்கட்டுரை அண்ணல் காந்தியாரைப் பெரிதும் ஊக்குவித்ததாகலின் இந்தியாவில் தோன்றிய சத்தியாகிரக இயக்கத்தின் மூலகாரணங்களுள் இக்கட்டுரைக்கும் முக்கிய இடமுண்டு என்று கூறலாம்.

    ’அரசாங்கத்தில் தனி மனிதனின் உரிமையும் கடமையும்’ (The Rights and Duties of the Individual in relation to Government) என்ற பெயரில் இக்கட்டுரையானது கான்கார்டு சொற்பொழிவுக் கூடத்தில் தொரோவால் படிக்கப்பெற்றது. அறவழியில் போரிட விரும்பும் அனைவராலும் மேற்கோள் காட்டப்பெறும் கட்டுரையாக இப்போது அது திகழ்கின்றது.

    1850ஆம் ஆண்டு பாஸ்டன் நகர இயற்கை வரலாற்றுக் குழுவிற்குத் தொரோ தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். மூன்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு அறிவியல் வளர்ச்சிக்கான அமெரிக்கக் கழகத்தின் உறுப்பினரானார்.

    தொரோவின் நூல்களைப் படித்த பலரும் காட்டிலும் மேட்டிலும் சாகசங்கள் செய்வதில் விருப்பமுடைய அவர், வலிமையான உடலமைப்பைப் பெற்றவராக இருப்பார் என்றே கற்பனை செய்திருந்தனர். ஆனால் அதற்கு நேர்மாறாக மெலிந்த உடலமைப்புடைய அவரைக் கண்ட பலரும் ஏமாற்றமே அடைந்தனர். 

    தொரோவின் காலத்தில்தான் அமெரிக்காவின் தென்பகுதிகளில் அடிமைகள் வைத்திருக்கும் பழக்கத்தை ஒழிப்பது பற்றிய இயக்கம் தீவிரமாய் நடந்தது. உள்நாட்டுப் போரின் முக்கியக் காரணங்களுள் அதுவும் ஒன்று. தென்பகுதி தோட்டங்களிலிருந்து அடிமைகள் பலர் தப்பித்து வட பகுதிகளுக்கு ஓடிவந்தனர். அவர்களை வட பகுதிகளில் குடியேற்றவும் கனடா நாட்டுக்கு அவர்கள் தப்பிச் செல்லவும் பலர் பரிவுடன் உதவினர். அந்த அடிமைகள் தப்பிச்செல்லும் வழியில் கான்கார்ட் கிராமம் இல்லாததால் எப்பொழுதாவது அரிதாகவே அந்தப் பக்கம் அடிமைகள் வருவார்கள். அவ்வாறு வந்தவர்களுக்குத் தொரோவும் அவருடைய குடும்பத்தினரும் அனைத்து உதவிகளையும் செய்தனர்.

    அடிமை வணிகத்தை தொரோ வெறுத்ததுபோலவே மக்கள் எப்போதும் பணம் சேர்க்கும் முயற்சியிலேயே வாழ்நாளைக் கழிப்பதையும் வெறுத்தார். தேடித் தேடிப் பொன் சேர்க்கும் முயற்சியில் மக்கள் ஈடுபடுவதைவிடவும் தம் மனத்தின் ஆழத்தில் பொதிந்துள்ள பொன்னைத் தோண்டி எடுக்கும் அகமன ஆராய்ச்சியில் அவர்கள் ஈடுபட்டால் எத்துணைச் சிறப்பாக இருக்கும் என்று அவர் சிந்திக்கலானார்.

    1854ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம் 9ஆம் நாள் ’வால்டன் அல்லது காட்டு வாழ்க்கை’ (Walden or Life in the woods) என்ற அவருடைய நூல் வெளியாயிற்று. அந்நூல் இன்றளவும் அவருடைய தலைசிறந்த நூலாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றது.

    ’எழுத்துக் கலை’ பற்றித் தொரோ நிரம்பக் கூறியிருக்கின்றார். அவற்றில் சில:

    • ”என்னுடைய வாக்கியங்கள், துப்பாக்கி சுடுபவன் குறிபார்ப்பதுபோலக் கூர்மையாகவும் சாவதானமாகவும் அமைக்கப்படுகின்றன. ஒரு நல்ல வாக்கியத்தை அமைப்பதென்பது ஹெர்க்குலிஸின் முயற்சிபோல மிகக் கடினமானதாயினும் அதற்கு எடுத்துக்கொள்ளும் சிரமம் பயனுடையதாகும்.
    • ஓர் எழுத்தாளனுடைய சொற்கள் அவனுடைய நேரடி அனுபவத்திலிருந்து பிறக்கவில்லையானால் அவன் காலத்தை வீணடிக்கின்றான் என்றே பொருள். சொற்களின்பின்னே பொருள் இல்லையானால் அச்சொற்கள் பயனற்றவை. நாமாக ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தைப் பற்றி எழுதுவது வீண். அந்த விஷயம் நம்முடைய மனத்தில் ஒரு கிளர்ச்சியை உண்டாக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு முயற்சியும் வெற்றிபெற வேண்டுமானால் அதன்பின்னே அன்பின் கூட்டுமுயற்சி இருத்தல் அவசியம்.
    • எவ்வளவு சிறந்த முறையில் எழுதுகிறீர்களோ அவ்வளவு சிறந்தவர்களாக நீங்கள் இருப்பீர்கள். முதற்பக்கத்திலிருந்து இறுதிப்பக்கம் வரை ஆசிரியனுடைய பண்பாட்டையே அவனுடைய நூல் விளக்கி நிற்கின்றது.

    தொரோ என்றுமே வலுவானவராக இருந்ததில்லை. ஹார்வார்டில் படிக்கின்ற காலத்திலேயேகூட அவர் பிராங்கைட்டிஸ் (Bronchitis) எனப்படும் மூச்சுக்குழல் அழற்சிநோயால் பீடிக்கப்பட்டு அல்லலுற்றார். அந்நோய் வாழ்நாள் முழுவதுமே அவ்வப்போது அவருக்குத் தொல்லைகொடுத்து வந்தது. எனினும் அவர் அந்நோயைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

    1860ஆம் ஆண்டு அதிகக் குளிரும் ஈரமும் நிறைந்த நவம்பர் மாதத்தில் மார்புச் சளியால் தொரோ மீண்டும் தாக்கப்பட்டார். அஃது அவருடைய நுரையீரலையும் தாக்கியது. இதனால் பெரிதும் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்ட அவர் 1862ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 6ஆம் நாள் உயிர்நீத்தார்.

    பல்வேறு காரணங்களுக்காகப் பல்வேறு மனிதர்களும் தொரோவைப் போற்றுகின்றார்கள்; எனினும், இயற்கையோடு நெருங்கிய தொடர்புகொண்டு எளிமையாக வாழவேண்டும் என்று எடுத்துக்கூறியவர் அவர் என்பதற்காகவே அவரைப் பலரும் கொண்டாடுகின்றார்கள்.

    குறைவான தேவைகளோடு இயற்கையின் அரவணைப்பில் வாழ்ந்தால் நிறைவான மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என்பது தொரோ வாழ்ந்துகாட்டி உணர்த்திய வாழ்க்கை நெறியாகும். இயற்கையிடமிருந்து பெரிதும் விலகிநிற்கும் இன்றைய மக்கள் தொரோவிடமிருந்து கற்றுக் கடைப்பிடிக்கவேண்டிய உயரிய வாழ்வியல் தத்துவமும் அதுவே.

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_David_Thoreau
    https://en.wikipedia.org/wiki/Civil_Disobedience_(Thoreau)
    தொரோ வாழ்க்கை வரலாறு – பேராசிரியர் அ.ச.ஞானசம்பந்தன்

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 298இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 298இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    புகைப்படக் கலைஞர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி எடுத்த இந்தப் படம் வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்யப்பட்டுப் படக்கவிதைப்போட்டி 298க்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது.

    கையிலே கோல்வைத்துக் குறிசொல்லும் பெண்மணியை இப்படத்தில் காணுகின்றோம். இவ்வாறு குறிசொல்லும் பெண்டிரை ’அகவன் மகளிர்’ என்றழைத்தனர் அன்று. வெள்ளியால் செய்த பூணிட்ட சிறுகோலைத் தாங்கியிருக்கும் இம்மகளிரை, ’வெண்கடைச் சிறுகோல் அகவன் மகளிர்’  (குறுந்: 298) என்கிறது குறுந்தொகை.

    தலைவியின் காதலை வீட்டுக்குத் தெரிவிக்க விரும்பும் தோழி, குறிசொல்ல வந்த அகவன் மகளைப் பார்த்து, ”சங்குமணி போன்ற நரைத்த நெடுங்கூந்தலையுடைய அகவன் மகளே! அவர் நன்னெடுங் குன்றத்தை மீண்டும் மீண்டும் பாடுக!” எனச் சொல்லி அந்த ’அவர்’தாம் தலைவியின் காதலர் என்பதைத் தலைவியின் தாய்க்கும் செவிலித்தாய்க்கும் குறிப்பால் உணர்த்துகின்றாள்.

    அகவன் மகளே அகவன் மகளே
    மனவுக்கோப் பன்ன நன்னெடுங் கூந்தல்
    அகவன் மகளே பாடுக பாட்டே
    இன்னும் பாடுக பாட்டேஅவர்
    நன்னெடுங் குன்றம் பாடிய பாட்டே. (குறுந்: 23)

    சங்க கால அகவன் மகளைப் புலவர்கள் பாடினர்; இதோ இந்நாளைய அகவன் மகளைப் பாட நம் கவிஞர்களை அழைக்கின்றேன்!

    *****

    ”எறும்பாய் என்றும் உழைத்திருக்க எதிர்காலக் கவலை ஏதுமில்லை;
    குறிக்கோளில் குறியாய் இருந்திருக்கக் குறிச்சொல் கேட்கத் தேவையில்லை”என்று பொருளுரை புகலுகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    குறி கேளீர்!

    அறமும் திறமும் கொண்டோரை
    அறச்சொல் ஏதும் செய்வதில்லை
    அறிவும் உழைப்பும் இழந்துவிட்டால்
    அதிர்ஷ்டம் உதவத் தேவையில்லை

    நற்சிந்தை கொண்டு வாழ்வோரை
    நாளும் கோளும் கெடுப்பதில்லை
    இன்சொல் இயல்பாய் அமைந்துவிட்டால்
    இன்பம் வாழ்வில் தொலைவதில்லை

    நேர்மறை எண்ணம் நிறைந்திருக்க
    நித்தமும் நிறைவு தேய்வதில்லை
    சோர்வைத் தவிர்த்துச் செயல்பட்டால்
    சுகத்துக்கு எப்போதும் கேடில்லை

    கடமையைத் தொடர்ந்து செய்திருக்கக்
    காலம் கனியாமல் போவதில்லை
    கட்டுப்பாடும் கலந்திருந்தால்
    கண்ணியம் வாழ்வில் குறைவதில்லை

    எறும்பாய் என்றும் உழைத்திருக்க
    எதிர்காலக் கவலை ஏதுமில்லை
    குறிக்கோளில் குறியாய் இருந்திருக்கக்
    குறிச்சொல் கேட்கத் தேவையில்லை

    *****

    ”மற்றவரின் கைபிடித்து மாறிவரும் காலநேரம்
    மணிக்கணக்கில் நீ உரைத்திட்டாலும் மாறிடுமோ உன் சொல் நயம்தான்” என்று குறிசொல்லும் பெண்ணை நயம்படப் பாராட்டுகின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

    கருப்பு வெள்ளை நிறமதனில்
    கண்டுகளித்த உன் முகமதனைக்
    கற்பனையில் வடித்திட்டுக்
    கவிதையொன்றைச் சொல்லவா?

    கையினிலே கோலேந்திக்
    குறி சொல்லும் குலத்தவளா?
    குறுநகையோடு இருப்பவளா? இல்லை
    குடும்பச் சுமை சுமந்திட்டுக்
    குத்துவிளக்காய் வலம் வருபவளா?

    கடைத்தெருவில் காலாற
    நடந்துவரும் உன்னடையழகில்
    கறுப்புவெள்ளை என்பதெல்லாம்
    கண்டுகொள்ள மாட்டாரன்றோ!

    மொத்தத்தில் நீ நடந்து வந்தால்
    திருவாரூர்த் தேரழகி!
    காணக் கோடிக் கண்களெனக்
    காத்துநிற்பர் கடைத்தெருவினிலே
    பொருள் வாங்க மறப்பர் தன்னிலைதனிலே!

    மற்றவரின் கைபிடித்து
    மாறிவரும் காலநேரம்
    மணிக்கணக்கில் நீ உரைத்திட்டாலும்
    மாறிடுமோ உன் சொல் நயம்தான்!
    ஆம்
    நீ கையினிலே கோலேந்திக்
    குறிசொல்லும் குலத்தவளே!!

    *****

    குறிசொல்லும் அகவன் மகளைப் பற்றிய சிந்தனைகளைச் சிறப்பாகத் தம் கவிதைகளில் பதிவுசெய்திருக்கும் கவிஞர்களைப் பாராட்டி மகிழ்கின்றேன்.

    அடுத்துவருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவுபெற்றிருப்பது…

    உழைப்பிலே…

    உலக வாழ்வில் உயர்வுபெற
    உன்னை நம்பி உழைத்திடுவாய்,
    பலனது சொல்வார் பிழைத்திடவே
    பார்த்தே உனது கையினையே,
    நலமென நம்பிப் படுத்திடாதே
    நாளை வாழ்வு உழைத்தால்தான்,
    நலம்பெற உதவிடு அவருக்கும்
    நம்பிச் செயல்படு கடமையிலே…!

    ”மனிதா! பலன்சொல்வார் சொல்லை நம்பாமல் உன்னை நம்பி உழைத்திடு! அவர் நலம்பெற அவருக்கும் உதவிடு!” என்று மனிதநேயத்தையும் உழைப்பின் உயர்வையும் இணைத்து வலியுறுத்தும் இக்கவிதையைப் படைத்திருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

    Share
  • கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 27

    கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 27

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    நூலறிவும் வாலறிவும் நிரம்பிய அருங்குணத்தோனான மாருதி, உருசியமுக மலையேறிவந்த குரிசில்களான இராம இலக்குவரோடு அளவளாவி அவர்கள்பால் பெருமதிப்பும் பேரன்பும் கொண்டவனானான். சுக்கிரீவனின் துயரத்தைத் தீர்க்க இவர்களால்தாம் இயலும் என்றுணர்ந்தவன், ”சிறுபோது இங்கே இருப்பீர்; சுக்கிரீவனை விரைந்து கொணர்கின்றேன்” என்றுகூறிச் சென்றான்.

    சுக்கிரீவனை அணுகிய அனுமன், ”வாலிக்கு வந்துசேர்ந்தான் காலன்; நாம் இடர்க்கடல் கடந்தோம்” என்று மகிழ்வோடியம்பி, இராமனின் வரலாற்றை விரிவாக அவனிடம் விளம்பத் தொடங்கினான். மாய மான் வடிவெடுத்து வந்த மாரீசனின் கதையை இராமன் முடித்ததைச் சொல்லவந்த அனுமன்,

    ”காவலனே! மானிடக் காயத்தில் (உடம்பில்) உள்ள இராமன் பாற்கடலில் பள்ளிகொள்ளும் திருமாலேயன்றி வேறு யாருமல்லன்! அவ் அம்மானோடு (பெருமைக்குரியவன்) நீ நட்புக் கொள்! மாய மானாக வந்த மாரீசன் மாயும்படி அவனுக்கு மா யமானாக (பெரிய யமன்; யமான் – யமன் என்பதன் நீட்டல் விகாரம்) ஆனவன் இந்த இராமன்” என்று தேர்ந்த சொற்களால் சுக்கிரீவனிடம் இராமனின் திறலுரைத்தான்.

    ஆயமால் நாகர் தாழ் ஆழியானே அலால்
    காயமான் ஆயினான் யாவனே காவலா
    நீ அம்மான் நேர்தியால் நேர்இல் மாரீசன் ஆம்
    மாய மான் ஆயினான் மா யமான் ஆயினான்.     (கம்ப: நட்புக் கோட் படலம் – 3898)

    தொடர்ந்தவன்… ”நிருதர்கோனான இராவணன் மதியின்மையால் இராமன் மனைவியை வஞ்சனையால் கவர்ந்துசென்றான்; அவளைத் தேடிவந்த அம்மானுடர்களின் கிடைத்தற்கரிய நட்பு நினக்குக் கிட்டியது நின் தவப்பயனே!” என்று இராமலக்குவரின் இயல்பைத் தன் நுண்ணறிவினால் கண்டுணர்ந்த அனுமன் அதனைச் சொல்வன்மை தோன்றத் தன் தலைவனிடம் விண்டுரைக்கின்றான்.

    இச்செய்திகளால் மனமகிழ்ந்த அருக்கனின் (சூரியன்) அருமை மைந்தன் சுக்கிரீவன், தன் துணைவர்கள் உடன்வர அனுமனோடு சென்று அண்ணல் இராமனைக் காணுகின்றான். ”திருமாலே மானுடனாய் வடிவெடுத்து வந்ததுபோல் அல்லவா இவன் இருக்கின்றான்!” என்று இராமனைக் கண்டு தன்னுள் வியந்தவன், இறைவனே மானுட வடிவில் தோற்றரவு செய்திருப்பதால் மற்றுள்ள தேவர் குழுக்களையெல்லாம் மானுடம் வென்றுவிட்டது என்று தெளிந்தான்.

    இராமனுக்கு அருகில்சென்ற சுக்கிரீவன், முற்பிறவியில் நானியற்றிய நல்வினைகளாலேயே உன்னைக் காணும் பேறுபெற்றேன் என்று உபசார மொழிகள் கூறிநின்றான். அதனைக் கேட்ட இராமன், ”சவரி எனும் மூதாட்டி வழிகாட்டியதன்பேரில் நாங்கள் உன்னைத் தேடிவந்தோம்; எங்கள் கையறு துன்பம் உன்னால் நீங்குமென்று மெய்யாய் நம்புகின்றோம்” என்று தாங்கள் சுக்கிரீவனைத் தேடிவந்த காரணத்தைச் செப்பினான்.

    ஆனால் சுக்கிரீவனோ சீதையைத் தேடுதற்குத் தான் துணை செய்கின்றேன் என்று உடனடியாகச் சொல்லவில்லை. மாறாக, “என் அண்ணன் வாலி தன் தடக்கைகளை ஓங்கிக்கொண்டு என்னை இருள் நிலைபெற்ற இவ்வுலகிற்கு அப்பாலும் துரத்திவர, இம்மலையே எனக்குப் பாதுகாவல் என்று கருதி இங்கு ஒளிந்து உயிர்பிழைத்தேன்; உயிரைவிடவும் துணிவில்லாத நான் உன்னைச் சரண் புகுந்தேன்; என்னைக் காத்தலே உனக்கு தருமமாகும்!” என்று தனக்கு முதலில் உதவுமாறு இராமனிடம் இறைஞ்சுகின்றான். 

    முரணுடைத் தடக் கை ஓச்சி
         முன்னவன் பின்வந்தேனை
    இருள்நிலைப் புறத்தின்காறும் உலகு
         எங்கும் தொடர இக் குன்று
    அரண் உடைத்து ஆகி உய்ந்தேன்
         ஆர் உயிர் துறக்கலாற்றேன்
    சரண் உனைப் புகுந்தேன் என்னைத்
         தாங்குதல் தருமம் என்றான். (கம்ப: நட்புக் கோட் படலம் – 3912)

    எந்த உயிருமே முதலில் தன்னைப் பற்றித்தான் சிந்திக்கும்; தான்படும் தொல்லைகளிலிருந்து விடுபடவே விழையும்; விரையும். பின்புதான் மற்றவர்களின் துயருக்கு உதவத் தலைப்படும். இதுவே உயிர்களின் உளவியல். இந்த உளவியலைச் சுக்கிரீவன் பாத்திரப் படைப்பு வாயிலாக நமக்குத் தெளிவாய் உணர்த்திவிடுகின்றார் கல்வியில் வல்லவரான கம்பர்.

    சுக்கிரீவனின் நிலைகண்டு இரங்கிய இராமன், அவன் துன்பத்தை முதலில் தீர்ப்பது என்ற முடிவுக்கு வந்தவனாய், ”இம்மண்ணுலகிலும் விண்ணுலகிலும் நின்னை வருத்தியவர் என்னை வருத்தியவர் ஆவர்; தீயரே ஆயினும் உனக்கு நட்பானவர்கள் எனக்கும் நண்பரே; உன் உறவினர் எனக்கு உறவினர்; என் சுற்றத்தார் உன் சுற்றத்தார்; நீ என் இன்னுயிர் நண்பன்!” என்று கூறி அவனோடு நட்புக் கொள்கின்றான்.

    மற்றுஇனி உரைப்பது என்னே
         வானிடை மண்ணில் நின்னைச்
    செற்றவர் என்னைச் செற்றார்
         தீயரே எனினும் உன்னோடு
    உற்றவர் எனக்கும் உற்றார் உன்
         கிளை எனது என் காதல்
    சுற்றம் உன்சுற்றம் நீ என்
         இன் உயிர்த் துணைவன் என்றான். (கம்ப: நட்புக் கோட் படலம் – 3914)

    எளியோரின் நிலைகண்டு இரங்குதலும் அவர்கட்கு உதவுதலும் உயர்ந்தோர் பண்பு என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. எனினும் சுக்கிரீவனைப் பற்றியும் அவன் அண்ணன் வாலியைப் பற்றியும் முழுமையாக எதுவும் அறிந்துகொள்ளாத நிலையில் சுக்கிரீவனிடம் உன் பகைவர் எனக்குப் பகைவர்; உன் நண்பர் எனக்கும் நண்பர் என்று இராமன் வாக்குறுதி அளிப்பதை அறிவுடைய செயலாகக் கருத இயலவில்லை. ”தேறற்க யாரையும் தேராது” என்பது வள்ளுவம் அல்லவா?

    சுக்கிரீவனுக்கும் இராமனுக்குமிடையே மலர்ந்த நட்பைக்கண்டு மகிழ்ந்த குரக்குச் சேனை ஆர்த்தது; அஞ்சனைச் சிறுவனும் மேனி பூரித்தான். இராமலக்குவரோடு ஆங்குள சோலைநோக்கிச் சென்றனர் அனைவரும். சோலைபுக்கதும், இராமனும் சுக்கிரீவனும் பூக்களால் செய்த அணையில் அமர்ந்து உரையாடினர்.

    பின்னர், நீராடிவிட்டு வானரர்கள் படைத்த விருந்தை உண்டு மகிழ்ந்த இராமன், அங்கே விருந்தோம்பப் பெண்டிர் யாரும் இல்லாததைக் கண்டான். அதன்மூலம் சுக்கிரீவனும் தன் மனையாட்டியைப் பிரிந்திருக்கின்றானோ என்று ஐயப்பாடுற்றான். அதனை அறிந்துகொள்ளுமுகத்தான், ”நன்மனைக்குரிய பூவையை நீயும் பிரிந்துளாயா?” என்று வினவினான்.

    ……பொருந்து நன் மனைக்கு
         உரிய பூவையைப்
    பிரிந்துளாய்கொலோ நீயும்
         பின் என்றான். (கம்ப: நட்புக் கோட் படலம் – 3922)

    விருந்தோம்புதலை மகளிர்க்குரிய தலையாயக் கடனாக – அறனாகக் கருதியவர்கள் தமிழர்கள். கோவலனோடு மதுரையில் தங்கியிருந்த கண்ணகி, அவனைப் பிரிந்திருந்த காலத்தில், அறவோர்க் களித்தலும் அந்தண ரோம்பலும் துறவோர்க் கெதிர்தலும் தொல்லோர் சிறப்பின் விருந்தெதிர் கோடலுமாகிய மகளிர்க்குரிய அறங்கள் அனைத்தையும் தான் செய்யமுடியாமல் போனதுபற்றி அவனிடம் வருந்தியதை ஈண்டு எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

    சுக்கிரீவன் நிலையை விரிவாக விளக்குவதே இராமனின் வினாவுக்கான விடையாக அமையும் எனக் கருதிய அனுமன், சுக்கிரீவனின் தமையனான வாலி பற்றி இராமனிடம் சொல்லத் தொடங்கினான்.

    நான்கு வேதங்களையும் வேலிபோல் பாதுகாக்கும் சிவபெருமானின் அருளைப் பெற்றவனும், பெருவலி படைத்தவனுமாகிய ஒருவன் இங்கே இருக்கின்றான்; அவன் பெயர் வாலி!

    திருப்பாற்கடலில் அமுதம் எடுக்க முனைந்த அமரரும் அவுணரும் முயன்று வலியற்று நின்றவேளையில் அங்குவந்த வாலி, தான் ஒருவனாகவே பாற்கடலைக் கடைந்து அமுதெழச் செய்த தோள்களை உடையவன். நிலம் நீர் காற்று நெருப்பு எனும் நான்கு பூதங்களின் ஆற்றலையும் தான் ஒருவனே பெற்றவன்.

    வாலியை எதிர்த்து யார் போருக்கு வந்தாலும் வந்தவர்களின் வலிமையில் செம்பாதி அவனுக்கு வந்துவிடும் வரத்தைச் சிவபிரானிடம் பெற்றவன் அவன். அட்டமூர்த்தியாய் விளங்கும் சிவபெருமானை நாள்தவறாது எட்டுத் திக்கும் சென்று பணிபவன். [பஞ்ச பூதங்கள், சூரியன், சந்திரன், இயமானன் (இயமான னாம்விமலா – திருவாசகம்) ஆகியோர் அட்டமூர்த்திகள் எனப்படுவர்.  இவ் எண்மரையும் திருமேனியாய்க் கொண்டவனாதலின் சிவபிரான் ‘அட்டமூர்த்தி’ எனப்பட்டான்.]

    கிட்டுவார்பொரக் கிடைக்கின் அன்னவர்
    பட்ட நல்வலம் பாகம் எய்துவான்
    எட்டு மாதிரத்து இறுதி நாளும் உற்று
    அட்ட மூர்த்தி தாள் பணியும் ஆற்றலான்.     (கம்ப: நட்புக் கோட் படலம் – 3927)

    அந்த வாலியின் வேகத்துக்கு ஈடுகொடுத்துக் காற்றுச் செல்லாது; கந்தவேளின் வேலும் அவன் மார்பைத் துளைக்காது; அவன் வால் செல்லும் இடத்தில் இராவணனின் கோல் செல்லாது; அவனது வெற்றிக் கொடியும் செல்லாது என்றுரைக்கின்றான் அனுமன்.

    கால்செலாது அவன் முன்னர்
         கந்த வேள்
    வேல் செலாது அவன்
         மார்பில் வென்றியான்
    வால் செலாத வாய்
         அலது இராவணன்
    கோல் செலாது அவன்
         குடை செலாது அரோ.  (கம்ப: நட்புக் கோட் படலம் – 3928)

    ”இந்திரன் முதலான தேவர்களை வென்றவன் நான்” எனத் தருக்கித் திரியும் தசமுகனான இராவணனின் வீரமும் வாலியிடம் எடுபடவில்லை. அவ்வளவு ஏன்? இரணியன் மார்பைப் பிளந்த நரசிங்கமும் வாலியின் தோள்வலியின்முன் நிற்கும் திறனற்றது என்று வாலியின் இணையற்ற தோளாற்றலை இராமனுக்கு அறியத் தருகின்றான் அஞ்சனையின் அரும் புதல்வன்.

    அந்த வலிமிகு வாலி அரசனாகவும் சுக்கிரீவன் இளவரசனாகவும் இந்தக் கிட்கிந்தையை ஆட்சிசெய்து வருகின்ற காலத்தில் ஒருநாள் மயன் மகனான அரக்கன் மாயாவி, வாலியோடு போர்புரிய வந்தான். சிறிது நேரத்துக்குள்ளாகவே வாலியை எதிர்த்துநிற்க இயலாமல் ஆற்றல்குன்றித் தோற்றோடினான். பூமியில் எங்கிருந்தாலும் வாலி தன்னைத் தேடிவந்து காலிசெய்து விடுவான் என்றஞ்சிய மாயாவி புகுவதற்கரிய பிலம் (பூமிக்குள் செல்லும் சுரங்கவழி) ஒன்றிற்குள் ஓடி ஒளிந்தான்.

    வாலியும் அவனை விடவில்லை; துரத்திச் சென்றான். பிலத்தருகே வந்தவன் தம்பி சுக்கிரீவனிடம், “நான் உள்ளே சென்று மாயாவியைப் பிடித்துக் கொணர்வேன். அதுவரை அவன் வெளியில் எங்கும் தப்பிச் செல்லாவண்ணம் நீ பிலத்தின் வாயிலில் சிறிதுநேரம் காவல் இரு!” என்று கூறிவிட்டுப் பிலத்தினுள் புகுந்தான்.

    காலம் கரைந்தது; இருபத்தெட்டு மாதங்கள் கழிந்தன. ஆனால் வாலி வெளியில் வரவில்லை. ”இவ்வளவு காலமாகியும் வாலி வெளியில் வரவில்லையே…ஒருவேளை அவன் இறந்துபட்டானோ?” என்ற ஐயம் சுக்கிரீவனுக்கு ஏற்படலாயிற்று.  

    நாடோ அரசனில்லாது தாயற்ற குழவிபோல் தவித்திருந்தது. அதனைக்கண்ட நாங்கள், ”நீ அரசாட்சியை ஏற்றுக்கொள்” என்று இளவரசனான சுக்கிரீவனிடம் வேண்டினோம் என்றான் அனுமன்.

    சுக்கிரீவன் அதற்கு உடன்பட்டானா?

    [தொடரும்]

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
    2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
    3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
    4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 297இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 297இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    பசுமை வயல்கள் காண்போர் கண்களுக்குக் குளிர்ச்சியூட்ட, தலைச்சுமையாய் வாழைத் தாறு சுமந்து நடந்துவருகின்றார் பெரியவர் ஒருவர். கவிதைபோல் அமைந்த இந்தக் காட்சியைப் படம்பிடித்திருப்பவர் திரு. சரவணன் தண்டபாணி. இப்படத்தை அவரின் ஒளிப்படத் தொகுப்பிலிருந்து தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. ஒளிப்படக் கலைஞர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

    வாழைக் குலையை நாம் ’வாழைத் தார்’ என்றே தவறாகச் சொல்லிப் பழகிவிட்டோம். அதனை ’வாழைத் தாறு’ என்று கூறுவதே சரி.

    தாறு நாறுவ வாழைகள் தாழையின்
    சோறு நாறுவ தூம்புகள் மாங்கனி
    நாறு நாறுவ நாறு வளர்க்குறும்
    சேறு நாறுவ செங்கழுநீர் அரோ.

    என்ற கம்பராமாயணப் பாடலில் இச்சொல் பயின்று வந்திருப்பதைக் காண்க.

    கண்ணுக்கினிய இக்காட்சிக்குக் கவிஞர்கள் தீட்டியிருக்கும் தண்டமிழ்க் கவிதைகளைக் கண்டுவருவோம் வாருங்கள்!

    *****

    ”வாழைக் குலை விற்கும் ஏழையை ஏய்க்காதீர் தரகர்களே! அவர்களும் வாழட்டும்!” என்று உழவரின் நல்வாழ்வுக்கு உரிமைக்குரல் எழுப்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    பயன் பெறட்டும்…

    வாழைக் குலையது விளைந்ததென
    வயலில் வெட்டிக் கொண்டுசென்றால்,
    ஏழையை ஏய்க்கிறான் சந்தையிலே
    இடையே புகுந்திடும் தரகனுமே,
    வாழ வழியிலை உழவனுக்கே
    வழிப்பறி கொள்ளைதான் வழியினிலே,
    பாழும் மனிதரே திருந்திடுவீர்
    பயனது பெறட்டும் விவசாயியே…!

    *****

    ”அகிலமெங்கும் கிடைக்கும் பழம்; ஆண்டவனுக்குப் படைக்கும் பழம்” என்று தொடங்கி வாழைப் பழத்தின் பயன்பாடுகளைப் பாங்குறப் பாட்டில் பட்டியலிட்டிருக்கின்றார் திருமிகு. இராதா. 

    அகிலம் எங்கும் கிடைக்கும் பழம்
    ஆண்டவனுக்குப் படைக்கும் பழம்
    இல்லை இதற்கு எங்கும் இவ்வுலகில்
    ஈடு உண்டோ சொல்வீர்கள்…

    உடலைப் பேண உதவும் இந்தப் பழம்
    ஊரெங்கும் எளிதாகக் கிடைத்திடுமே
    எத்தனையோ வகைகளும் உண்டு
    ஏழைகூட வாங்க இயலும் பழமிது!

    ஐந்து ரூபாய்க்குக் கிடைக்கும் இதனை
    ஐந்து வயதுக் குழந்தைகூட தின்னலாம்
    ஒன்றை தினமும் சாப்பிடக் கிடைக்கும்
    ஓடி உழைத்திட பல சத்துக்கள்!

    காயாக இருக்கக் கறிக்கும் உதவுதே
    கால்நடைகளும் உண்டு களிக்குதே
    பாட்டி தாத்தா பாங்காய் உண்ணவே
    பழுத்த பழம் அவரின் பசி தீர்க்குமே!

    மனிதன் உண்டபின் இதன் தோலும்
    மண்ணுக்கும் உரமாகுதே காணீர்!
    புதுமை வேண்டி ரசாயனத்தை இதில்
    புகுத்தப் போகுதே உயிர்ச் சத்துக்கள்

    வகை வகையான இந்த வாழை
    வாழ வைக்க வந்தது நமக்கிது வரமே!
    வாழையடி வாழையாக நாம் வாழவே
    வந்த வாழையை வளர்த்திடுவோமே!

    *****

    சுவைபொதி வாழையைப்போல் கருத்துக்களைத் தம் கவிதைகளில் பொதிந்து தந்திருக்கும் கவிஞர்களைப் பாராட்டி மகிழ்கின்றேன்.  

    அடுத்து இடம்பெறுவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

    வாழை

    உழைக்கும் மக்கள் குறும்பசியைத்
    தீர்த்து வைக்கும் வாழை
    ஏழை மக்கள் வீட்டினிலும்
    குடியிருக்கும் வாழை

    உயிர்ச்சத்து தாதுஉப்பு
    உயர்ந்திருக்கும் வாழை
    உடல் நலத்தைச் சீராக்க
    உதவி செய்யும் வாழை

    மருந்தாக மக்கள் நலம்
    காத்து நிற்கும் வாழை
    விருந்தோம்பல் வேள்விகளில் கொலு
    வீற்றிருக்கும் வாழை

    மனிதர் வாழ்வில் மங்களங்கள்
    சேர்த்திருக்கும் வாழை
    புனிதச் சின்னமாக என்றும்
    பூத்திருக்கும் வாழை

    ”உழைப்போரின் பசி தீர்க்கும்; ஏழைகள் வீட்டில் குடியிருக்கும்; மருந்துக்கும் விருந்துக்கும் பயன்படும்; மனித வாழ்வில் மங்கலம் சேர்க்கும்; புனிதச் சின்னமாய்ப் பூத்திருக்கும்” என்று வாழையின் மகத்துவத்தை கவித்துவத்தோடு விளம்பியிருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 296இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 296இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    புகைப்படக்கலைஞர் திரு. மாரியப்பன் கோவிந்தன் எடுத்திருக்கும் இந்தப் படத்தை அவரது ஒளிப்படத் தொகுப்பிலிருந்து  தேர்வுசெய்து படக்கவிதைப் போட்டி 296க்கு வழங்கியுள்ளார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவரும் என் நன்றிக்கு உரியர்!

    கூடைகளை ஏற்றிக்கொண்டு வேகாத வெயிலில் உடல்நோக வண்டிமிதித்துச் செல்லும் இந்தத் தோழரின் உழைப்பை வந்தனை செய்வோம்; உழைக்காது வீணில் சோம்பியிருப்போரை நிந்தனை செய்வோம்!

    உழைப்பின் மகத்துவம் சொல்லும் இந்தப் படத்திற்குச் சகத்திலுள்ள கவிஞரெல்லாம் கவியெழுத வாருங்கள்! நற்சிந்தனைகளைத் தாருங்கள்! என்று அன்புபாராட்டி அழைக்கின்றேன்.

    *****

    ”சிறுதிவலைகள் பலசேர்ந்து பெருவெள்ளம் ஆவதுபோல் எடைகுறைந்த கூடைகளும் அளவில் அதிகமானால் தள்ளுவண்டி தடம் மாறும்!” எனும் அரிய கருத்தை எளிய சொற்களில் விளக்கியிருக்கின்றார் திருமிகு. இராதா.

    அவரே தம்முடைய இரண்டாவது கவிதையில் இப்படத்தை வேறொரு கோணத்தில் அணுகி, ”வண்டிமிதித்து வாழ்க்கைச் சக்கரத்தை ஓட்டும் அவலப் பிழைப்பு இவரோடு போகட்டும்; இவரின் அடுத்த தலைமுறையாவது பசியின்றி நல்வாழ்வு வாழட்டும்!” என்றுரைத்து மனிதவாழ்வைத் தன் விருப்பப்படி எழுதிச்செல்லும் விதியின் போக்கையும் வியக்கின்றார். 

    வண்டி கூறும் வாழ்க்கைப் பாடம்

    சிறு திவலைகள் சேர்ந்து
    சிறு துளிகளாய் மாறி
    பெருவெள்ளமாகிறது போல

    எளிதான எடை கொண்ட
    கூடைகள் குவியலாய்ப்
    பலதாய்ப் பெருகிப் பாரமாகத்
    தள்ளுவண்டிகூடத் தடம் மாறும்

    அதுபோலத்தான்…
    நம் வாழ்க்கையும்

    அமிர்தமே ஆனாலும் அளவிற்கு மிஞ்ச
    நஞ்சாகி விடும்
    எதற்கும் அளவீடு உண்டு
    எவை தேவையோ அதனைக் கொண்டு
    எளிமை வாழ்க்கை கண்ட
    மா மனிதர் நம் மண்ணில் வாழ்ந்தவர்கள்
    எண்ணில் அடங்கார்…

    இக் கருத்தினை
    ஏட்டில் வடித்துத் தந்த நீதி நூல்கள்
    எங்கோ முடங்கிக் கிடக்கிறது
    ஏராளமாய் முதிர் கனிகளாய்ப்
    பரிசங்கள் படாமல் இன்னும்…

    தேடி எடுத்து
    இளைய இத்தலைமுறைக்குக்
    கொடுக்கும் கடமை நமதே!

    *****

    விதியா இல்லை வினையா?

    விதியை வெல்ல முயன்ற இவனது
    மதிகூடச் சதி செய்துவிட
    வயிற்றை நிரப்ப வழி தேடி
    வாழ்க்கைச் சக்கரத்தை ஓட்ட…
    சோர்வடைந்தாலும் சோற்றுக்காகப்
    பசியுடன் தன் பிள்ளைகளுக்காக
    மிதிக்கிறான் மிதிவண்டிச் சக்கரத்தை!

    இவனது விதி இவனோடு போகட்டும்!
    இவனது தலைமுறையாவது வாழட்டும் பசியில்லாமல்….

    இதற்கு விடை இன்னும்
    வினாக்களாகவே நிற்கின்றன!
    விஞ்ஞானத்தின் கண்டுபிடிப்புகள்
    விண்ணைத் தொட்டாலும்….

    வெல்ல முடியவில்லை இவ்விதியை
    விடையையும் தேடித் தர முடியவில்லை
    விஞ்ஞானிகளால் அரசியல் தலைவர்களால்

    இது விதியின் சதியா இல்லை
    இது மதியின் கதியா அல்லது
    இவனது வினையின் பயனா?

    இன்னும் இங்கு இருக்கிறார்கள்
    இவ்வறுமைக் கோட்டின் கீழே
    இல்லை இதற்கு விடை ஏட்டினிலே
    இருப்பவரின் இதயங்களில் தான்
    இருக்கிறது இதற்கு விடை…

    அதுவரை மிதிவண்டிகள் ஓடும்
    ஆறு வழிச் சாலையிலும்
    அகல வழிச் சாலையிலும்…

    *****

    ”இந்த வண்டிக்காரர் தம் வாழ்க்கை பாரத்தைக் குறைக்க வண்டியில் ஏற்றுகின்றார் அதிக பாரம்! இவர் போன்றோருக்கு இரங்குங்கள்; இவ்வண்டியில் ஏறாது இறங்குங்கள்!” என்று கவிநயத்தோடு வேண்டுகோள் விடுக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    பாரம்…

    வண்டிப் பயணங்கள்
    வந்திடும் வாழ்க்கையில் பலவாய்,
    வண்டியோட்டிக்கு
    வாழ்க்கைப் பயணமே
    வண்டியானது…

    வாழ்க்கை பாரத்தைக் குறைக்க
    வண்டியில் ஏற்றுகிறார்
    அதிக பாரம்…

    மிதிக்கும் கால்களுக்கு
    வலுவில்லாதபோதும்
    வலு வந்துவிடுகிறது,
    வாழ்க்கை வண்டியும்
    சேர்த்து ஓட்டுவதால்…

    இவர் போன்றவர்களுக்கு
    இரங்குங்கள்,
    ஏறிவிடாதீர்கள் வண்டியில்-
    இறங்குங்கள்…!

    *****

    ”சந்தேகத்தின் பாரம் நம்பிக்கையின் அச்சை முறிக்காதவண்ணம் நம்பிக்கையோடும் நேரிய எண்ணங்களோடும் நம் பயணத்தைத் தொடர்வோம்!” என்று பொருத்தமான உவமைகளோடு திருத்தமாகக் கவி வடித்திருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    பயணம் தொடர்!

    எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்து
    ஏங்கித் தவித்து ஏமாறி,
    காயத்தின் வடுக்களைக்
    காலமெலாம் சுமந்து
    மயங்கித் தவித்து
    மனமொடிந்து மாள்கின்றோம்

    மெய்யன்புத் தேடலிலே
    துரோகத்தின் தாக்கத்தால்
    தூக்கி எறியப்படும் நேரம்
    சந்தேகத்தின் பாரம்
    நம்பிக்கையின் அச்சை
    முறிக்காமல் காத்திருப்போம்!

    நடக்காதவற்றை நீக்கி
    நம்பிக்கை மனதிருத்தி
    நேர்மறை நல்லெண்ணம்
    நமதாக்கித் தொடர்ந்திருந்து
    நாளைய பொழுதை நமதாக்கி
    நம் பயணம் நாம் தொடர்வோம்!

    *****

    சிந்தனை நாரிலே சீரிய சொன்மலர்களால் கவிஞர்கள் தொடுத்துத் தந்திருக்கும் மணமிகு பாமாலைகளை மனமாரப் பாராட்டுகின்றேன்.

    அடுத்துவருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவுபெற்றிருப்பது…

    வாழ்வென்னும் பாதையில் ஓடும் எங்கள் வண்டி
    வயிறுதனைக் காக்கவே வலி்களையும் தாண்டி

    ஏற்றப்படும் சுமைகளோ இங்கே பலவாகும்
    ஏற்றுக்கொண்டு சுமப்பதே எங்கள் வாழ்வாகும்

    கூலி பெறும்பொழுது குடும்பமது நினைவில் வரும்
    குண்டு குழிச் சாலைகளும் குதூகலத்தைத் தரும்

    பாவி எங்கள் பாதையிலே அந்த டாஸ்மாக் வரும்
    பாதிப் பணம் செலவழியப் பள்ளங்கள் பெரிதாகும்

    புயல்மழை வரும்பொழுது ஒதுங்குவதற்கும் இடமில்லை
    பொந்துக்குள் வாழும் எலிபோன்றதே எங்கள் நிலை

    உழைத்து உழைத்து வியர்த்தாலும் உறக்கம் வருவதில்லை
    உண்பதற்கு மூன்று வேளை உணவுகூடக் கிடைப்பதில்லை

    இலவச அரிசியெல்லாம் எதற்கென்று ஏசுகின்றார் பலர்
    அதுகூட இல்லையெனில் என்னவாகும் எங்கள் நிலை?

    வாக்குத் தந்து வாக்குக் கேட்டு எத்தனையோ தேர்தல்கள் வரும்
    எங்கள் வாழ்க்கையில் என்றுதான் நல்லதொரு மாற்றம் வரும்?

    கூடைகூடைகளாய் சுமைகள்தான் தினம் பெருகிவிடும்
    விடைதெரியா வினாவுடன் பயணமும் தொடர்ந்துவிடும்!

    ”உழைத்துழைத்து வியர்த்தாலும் உறக்கமது வருவதில்லை; உண்பதற்கு மூன்றுவேளை உணவுகூடக் கிடைப்பதில்லை. இலவச அரிசி எதற்கென்று ஏ(பே)சுவோரே! அதுகூட இல்லையெனில் எங்கள் நிலை என்னாகும்?” என்று ஏழைபடும் பாட்டைத் தம் பாட்டில் நேர்த்தியாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. கொ.வை. அரங்கநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share