Author: திருச்சி புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

திருக்குறளில் சொல்லாட்சி தனித்த சிறப்புப் பெற்றது! தக்க சொல்லைத் தக்க பொருளுணர்ச்சியுடன் தக்க இடத்தில் அமைப்பதே கவிதை என்று இலக்கியத் திறனாய்வாளர்கள் கூறுவர். அவ்வகையில், தாய் என்ற சொல்லைத் திருவள்ளுவர் “ஈன்றாள்” என்றே இரண்டிடங்களில் கூறுகிறார்! அவ்வாறு பயன்படுத்தும் இடங்களில் ஒன்றை,

ஈன்றாள் பசிகாண்பான் ஆயினும் செய்யற்க
சான்றோர் பழிக்கும் வினை! (656)

என்ற குறட்பாவில் காணலாம்.

இக்குறட்பாவில் திருவள்ளுவர் தாயை “ஈன்றாள்” என்ற பெயரில் குறிக்கிறார்! தாய், அம்மா, அன்னை, மாதா, பெற்றோள் என்றெல்லாம் குறிக்காமல் “ஈன்றாள்”, என்ற சொல்லில் குறிப்பதற்கு முறையான காரணம் ஒன்றுண்டு! ஈன்றாள் என்றாலே மகவைப் பத்துத் திங்கள் சுமந்த வயிற்றை உடையவளைக் குறிப்பிடும்! அன்னை குழந்தையைக் காணும் போதெல்லாம் அதனைத் தாங்கிய வயிற்றையே பெருமிதத்துடன் நோக்கி மகிழ்வாள்! அதனைக் குறிக்கவே, பழைய பரிபாடலில், சேரன் செங்குட்டுவனைப் புகழ்ந்து பாடிய குமட்டூர்க் கண்ணனார் “வயிறு மாசிலீஇயர் அவன் ஈன்ற தாயே!” என்று ஈன்றாளின் வயிற்றைத் தொடர்பு படுத்திப் பாடுகிறார்!
அதனைப் போலவே தன் மகன் எங்கே? என்று கேட்ட ஒருவனிடம்,

“புலிசேர்ந்து போகிய கல்லளை போல
ஈன்ற வயிறோ இதுவே
தோன்றுவன் மாதோ போர்க்களத் தானே”

என்று புறநானூற்றில் ஒரு தாய் அந்த மகனைத் தாங்கிப் பெற்ற வயிற்றைக் காட்டி மகிழ்கிறாள்! தாய் தன் மகனை நினைக்கும் போதெல்லாம் அவனைப் பெற்ற வயிற்றைப் பெருமையுடன் எண்ணுவது வழக்கம் என்பதைப் பிற்காலத்தில் நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தத்தில்,

“மன்னு புகழ்க் கோசலை தன் ‘மணிவயிறு’ வாய்த்தவனே!” என்று பெரியாழ்வாரும்,
“தாயைக் குடல் விளக்கம் செய்த தாமோ தரனை” என்று ஆண்டாள் நாச்சியாரும்
போற்றிப் புகழ்கின்றனர்.

கம்பரும், கோசலையைக் குறிப்பிடும்போது,

“உலகு யாவையும்
மன்வயிற்றில் அடக்கிய மாயனைத்
தன்வயிற்றில் அடக்கும் தவத்தினாள் “

என்று பாடுகின்றார்! இவ்வாறு ,”சிறந்த மகனைப் பெற்ற வயிறு” என்று புகழ்ந்து கொள்வது ஈன்ற தாயாரின் சிறப்பு! இவ்வாறு தன்னைப் பத்துத் திங்கள் தாங்கிப் பெற தாயைப் பட்டினத்தார், பிரிந்த போது,

“ஐயிரண்டு திங்களாய் அங்கமெலாம் நொந்துபெற்றுப்
பையலென்ற போதே பரிந்தெடுத்துச் – செய்யஇரு
கைப்புறத்தில் ஏந்திக் கனகமுலை தந்தாளை
எப்பிறப்பில் காண்பேன் இனி!” என்றும்,

“முந்தித் தவங்கிடந்து முந்நூறு நாள்அளவும்
அந்திபக லாய்ச்சிவனை ஆதரித்துத் – தொந்தி
சரியச் சுமந்துபெற்ற தாயார் தமக்கோ
எரியச் சிதைமூட்டு வேன்?” என்றும்,

உளமுருகிப் பாடினார்! இவ்வாறு, மகனைப் பெற்ற மணிவயிற்றை எண்ணியே “ஈன்றாள்” என்ற சொல்லைத் தேர்ந்தெடுத்து வள்ளுவர் இட்டார்! அத்தகைய வயிற்றைப் பசித்துன்பம் வாட்டும் சூழ்நிலையில், எந்த மகனும் பதற்றம் அடைவது இயற்கை! பெற்ற தாயின் வயிறு, பசியால் வாடும்போது எவ்வாறேனும், அதாவது, அறத்துக்கு மாறான வழியிலேனும் – தாயின் பசியைப் போக்கப் பாடுபடுவது மகனின் இயற்கை! இதனை மைந்தர்கள் எல்லாரும் செய்யலாம்; ஆனால், அந்த மைந்தர், நாட்டின் அமைச்சராக இருந்தால், எவ்வாறேனும் தாயின் பசியைப் போக்கல் கூடாது! அமைச்சர் பொறுப்பில் இருக்கும் பொழுது, அவர் தம் ஆட்சி அதிகாரத்தை முறையற்ற வகையில் பயன் படுத்தியோ, மக்களிடம் தவறான வழியில் பொருளைப் பெற்றோ தாயின் பசியை நீக்க முயலக் கூடாது! அமைச்சர், அரசரின் பெருமையைக் குறைக்காத வகையில் நேர்மையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும்! ஏனெனில் இந்தக்குறள் அமைச்சியலைச் சார்ந்ததாகும்!

பரிமேலழகர், வடமொழியில், “இறந்த மூப்பினராய இரு முது குரவரும், கற்புடை மனைவியும், குழந்தையும் பசியான் வருந்தும் எல்லைக்கண், தீயன பலவும்செய்தாயினும் காப்பாற்றுக!”, என்ற அறநூற்பொதுவிதி, பொருள்நூல் மற்றும் அரசியல் வழிகளில் முறையாகச் செயல்பட்டு, மக்களிடம் நல்ல மதிப்பும் பெற்று வாழும் அமைச்சர்களுக்குப் பொருந்தாது ,என்கிறார்! ஆகவே அரசாங்கத்தில் அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றுச் செயல் படுவோர், பெற்றோர், மற்றும் உறவினர்களுக்காக எந்தப் பொருளையும் அரசாங்கத்திடமிருந்து எடுத்துக் கொள்ளவோ, மக்களிடமிருந்து கையூட்டு போன்ற வழிகளில் பொருளீட்டவோ கூடாது! என்கிறார்! ஆகவே அமைச்சராகப் பணி புரிபவர், அரசியலில்,குடும்பத்தை இணைத்துக் கொள்ளக்கூடாது!

அரசியல் வாதிகள், குடும்ப அரசியல் நடத்தும் இந்தக் காலத்திற்கு மிகவும் தேவையான புதிய கருத்தினை இந்தத் திருக்குறள் புலப்படுத்துகிறது! அமைச்சுப் பணியில் இருப்போர் குடும்பம் வறுமை அடைந்தாலும் அதனைக் கருதாத வாழ்க்கையை அமைச்சர்கள் நடத்தலாம்! அப்போதும், தவறான வழியில் அமைச்சர் பொருளீட்டல் கூடாது! என்ற இக்காலத்துக்கும் ஏற்றக் கருத்தினை அக்காலத்திலேயே, திருக்குறள் வலியுறுத்திக் கூறியுள்ளது! இக்காலத்துக்கேற்ற புதிய விளக்கத்தை இங்கே நாம் புரிந்து கொள்கிறோம்! இனி இந்தப் பொருளுணர்வுடன், நாம் இத்திருக்குறளைப் பயில்வோம்!

“ஈன்றாள் பசிகாண்பான் ஆயினும் செய்யற்க
சான்றோர் பழிக்கும் வினை!(656)

 

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

அவா என்பதை ஆசை என்றும் கூறுவர். அவா என்ற சொல்லைத் திருவள்ளுவர் ஆரா இயற்கை என்கிறார்!

ஆசை என்பதும் அதையே குறிக்கும்! தமிழில் ‘அவா’ என்று கூறிப்பாருங்கள்! உங்கள் விரியும்வாய் மேலும் மேலும் அகன்று கொண்டே இருக்கும் இதனையே ஆரா இயற்கை – அதாவது நிறைவடையாத இயல்பு என்கிறார் திருவள்ளுவர். மனிதமனம் எதிலும் நிறைவை அடையாது! மனித மனம் மட்டுமன்று, இயற்கையே என்றும் நிறைவடையாமல் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கிறது!

இந்தப் பிரபஞ்சம் ஐம்பூதங்களால் ஆனது, என்பார்கள்!
ஐம்பெரும் பூதங்கள், நிலம், நீர்,நெருப்பு, காற்று, வெளி ஆகிய ஐந்துமேயாகும்!
இவற்றுள் நிலத்தினை நமக்கு அண்மையில் உள்ள பூதம் என்பர்.
நீர் நிலத்துடன் சேர்ந்திருக்கும், அவ்வப்போது வானில் சென்று மழையாகும், மீண்டும் நிலத்தையே அடையும்! காற்று பூமியைச் சூழ்ந்தே இயங்கும்.
நெருப்பு வானைநோக்கிச்சென்று பரவும்.
வானமோ விரிந்து விரிந்து சென்றுகொண்டே இருக்கும்.
இவை ஐந்தும் நிறைவடையாமல் இயங்கிக்கொண்டே இருக்கும்.

நிலம் செறிவடைந்து இறுகிக் கொண்டே இருக்கும்; பூமியின் சுழற்சியால், நிலப் படிவங்கள் நகர்ந்து இடத்தை நிரப்பிக் கொள்ளும்.ஆகவே, அதன் ஆசை அடங்காது!
அவ்வாறே நீரும் பள்ளத்தை நோக்கிப் பாய்ந்து, இடத்தை நிரப்பும்; அப்போதும் ஆவியாகி வானில் மேகமாகிக் கீழ் நோக்கி, மழையாய்ப் பாய்ந்து,அருவியாகி வழிந்து, ஆறாகி நடந்து கடலை நிரப்பும்!ஆனாலும் அதன் ஆசை நிறைவை அடையாது!
நெருப்போ, தான் பற்றிக்கொண்ட இடத்தை அடுத்து மெல்லப் பரவி,விரிந்து அனைத்தையும் விழுங்கும்! அதன் ஆசையும் அடங்குவதில்லை!
காற்றும், வெற்றிடத்தை நோக்கிப் பரவி, அந்த இடத்தை நிரப்பும்! அந்தக் காற்றின் திசைகளால் உலகில் பல்வேறு மாற்றங்கள் உண்டாகும்; அதற்கும் என்றும் நிறைவே இல்லை!
வானின் விரிவைத் திருவாசகம் மிகவும் சிறப்பாகக் கூறுகிறது!

“அண்டப் பகுதியின் உண்டைப் பிறக்கம்
அளப்பருந் தன்மை வளப்பெருங் காட்சி
ஒன்றனக் கொன்று நின்றெழில் பகரின்
நூற்றொரு கொடியின் மேற்பட விரிந்தன!”

என்பது அத்திருவாசகப் பகுதியாகும்! இந்த வானின் விரிவுக்கும் எல்லை அல்லது நிறைவு இல்லை! இவ்வாறு, ஐம்பெரும் பூதங்களும் நிறைவு பெறாத நிலையில், அனைத்தையும் கவர்ந்து, மேலும் மேலும், ஆரா இயற்கையாகிய அவாவுடன் விளங்குகின்றன! இவை யாவும் நிரம்பிய இயற்கையை உடைய பேரண்ட ஆற்றலுள் ஒடுங்கும்! அவ்வாற்றல் அழிவற்றது; அதனையே திருவள்ளுவர் ”பேரா இயற்கை” என அழைத்தார்!

நம் உடல், வானம், தீ, நீர், காற்று, மண் என்ற ஐம்பூதங்களின் சேர்க்கையே யாகும்! என்றும் நிரம்பாத ஆசைகொண்ட ஐம்பெரும் பூதங்களின் கூட்டுப்பொருள் ஆதலால், நம் உடலும் ஆறாத இயற்கையாகிய அவா மிக்கதாக விளங்குகிறது! நிலையற்ற இந்த உடலுக்குள், நிலைத்த உயிராற்றலை மனமே இணைத்து வைக்கிறது! இந்த உடல், உயிருடன் இணைந்து, நன்மை, தீமை ஆகிய இருவகை வினைகளுடன் இயங்குகின்றது!இதனை வள்ளுவர் ,

“இருமை வகைதெரிந் தீண்டறம் பூண்டார்
பெருமை பிறங்கிற் றுலகு!”(23)

என்று கூறுகிறார்! இவ்வுயிர் அருள், தவம், துறவு, மெய்யுணர்தல் ஆகியவற்றில் பழகிப் படிப்படியாகப் பக்குவம் பெற்று, மூல ஆற்றலுடன் ஒன்றி விடுவதுதான் ”பேரா இயற்கை”யை அடைவதாகும். இந்நிலையில், அவா நீங்கப் பெற்ற உயிர், மீண்டும் பிறவாத விடு தலையாகிய ”பேரா இயற்கை” நிலையை அடைகிறது!

இவ்வாறே இந்த ஐந்து பூதங்களின் கூட்டுப் பொருளாகிய நம் உடல், மெய் ஆசையாகிய காம இன்பத்தில் மிகவும் ஈடுபடுகிறது. இந்த ஆசை எளிதில் குறைவதில்லை; நீங்குவதும் இல்லை; மனம் அதற்குக் கட்டுப்பட்டு விடுகிறது! நம் வாய் உணவுப் பொருள்களின் சுவைக்கு ஆசைப்படுவதை நிறுத்திக் கொள்வதில்லை; மனம் அதன்வழியே சென்று, கழி பேரிரை உண்ணவே விரும்பி விடுகிறது! கண் இப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியிலேயே தன் பார்வையைத் தொலைத்து விடுகிறது! வேண்டாத பொருளின் மேல் பார்வை செல்லும்போது காமம் தூண்டப் பெறுகிறது! மனம் அதனடிமை ஆகிறது! மூக்கு சுவைப் பண்டத்தின் வாசனையை அவாவி, மனத்தை அங்கே செலுத்தி விடுகிறது! செவியோ அளவின்றி இசை கேட்கிறது; இசையின் ஓசை அதிகமாகும்போது, மனம், மிகுந்த ஆசையுடன் செவிப்புலனைக் கெடுத்துக் கொள்கிறது! அவ்வகையில் மனம், இசைக்கு அடிமையாகிறது! இந்த ஆசை அளவின்றிப் பெருகுவதால், உயர்ந்த நோக்கமாகிய ஆன்ம விடுதலையைப் பற்றிச் சற்றும் கவலைப் படாமல் மீண்டும் மீண்டும் பிறப் பதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டு துன்பத்தில் வீழ்கிறது! இதையே திரு வள்ளுவர் ”ஆரா இயற்கை அவா” என்கிறார்!

ஆகவே ஐம்பெரும் பூதங்களும்,நம் உயிரும் ‘பேரா இயற்கையை’ அடைந்து நிறைவு பெறத் தடையாக இருப்பது ‘ஆரா இயற்கை’ யாகிய அவாவே , என்ற புதிய விரிவான பொருளை நாம் உணர்கிறோம்!இனிக் குறட்பாவைப் பயில்வோம்!

“ஆரா இயற்கை அவாநீப்பின் அந்நிலையே
பேரா இயற்கை தரும்!” (370).

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

திருக்குறளில் ஏறத்தாழ ஒரே வகைச் சீர்களைக் கொண்ட குறட்பாக்கள் உள்ளன! அவை சிறு வேறுபாட்டுடன் அமையும் அழகை நாம் கண்டு சுவைக்கலாம்! அவ்வகையில் இரண்டு குறட்பாக்கள் ஒரே வகைச் சொற்களைக் கொண்டு அமைந்துள்ளன! அவை,

எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு (355)

எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு (423)

என்பனவாகும். இவ்விரண்டு குறட்பாக்களும் ”எப்பொருள்” …… “அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு” என்ற தொடர்களையே கொண்டு அமைந்துள்ளன! இவற்றின் பொருள், ”எத்தன்மைத்து ஆயினும்” ,”யார், யார்வாய்க் கேட்பினும்”, என்ற தொடர்களால் வேறு படுகின்றன! இவற்றின் வேறுபாட்டை முறையாகப் புரிந்து கொண்டால் உலகியல் அறிவும், ஆன்மிக அறிவும் வளரும்! முதல் குறட்பா பொருள்களின் புறத்தோற்றத்தைக் குறித்தது! ஐம்பெரும்பூதங்களாலான உலகப் பொருள்கள் நம் ஐம்புலன்களால் உணரப் பெறுகின்றன! உலகப் பொருள்கள் அனைத்தையும் சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்ற ஐம்புல அறிவுகளால் உணர்வதோடு, அவை உருவான வகை குறித்த தத்துவ அறிவுடன் உள் நோக்கி அறிவதே உலகியலறிவு பெறுதலாகும்! இதனைத் திருவள்ளுவர் உணர்த்துவதற்காகவே, முந்தைய பாட்டில்,

“ஐயுணர்வு எய்தியக் கண்ணும் பயமின்றே
மெய்யுணர் வில்லா தவர்க்கு !” (354)

என்று தெளிவு படுத்தியுள்ளார்! கம்பர்,

“உலகம் யாவையும் தாமுள வாக்கலும்
நிலைபெ றுத்தலும் நீக்கலும் நீங்கலா
அலகி லாவிளை யாட் டுடை யாரவர்
தலைவர்”

என்று குறிப்பாகக் கூறியது தத்துவப் பொருளையேயாகும்! தாயுமானவர்,

“பார்க்குமிடம் எங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூரணானந்தமே!”

என்றதும் இந்த மெய்ப்பொருளையே ஆகும்! ஆகவே, ஐம்புலன்களால் அறியவும், உணரவும் படும் பொருளே மெய்ப்பொருள் என்பது திருவள்ளுவர் கருத்தாகும் ! அனைத்தும் அணுக்களால் ஆனவையே என்ற அறிவியல் கருத்தும், அணுவுக்கும் அணுவாய் அப்பாலுக்கு அப்பாலாய் இருப்பவன் என்ற ஆன்மிகக் கருத்தும் இதனையே உணர்த்துகின்றன!

பொதுவாக ஒருவன் எதனையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் மிகவும் தேவையான புலன்கள் கண்களும் செவிகளுமே ஆகும்! அதனால்தான், கல்வியறிவுக்கு மிகவும் தேவையானவை கட்புலனும், செவிப்புலனும் ஆகிய இரண்டே என்று கல்வியாளர்கள் கூறினர். கற்றறிவதுடன் கேட்டறிவதும் அறிவுபெறத் தேவையான முறைகளாகும்! இவற்றுள் கேட்டு அறிவது இரண்டு வகைப்படும்! அவை, கேள்வியால் பெறும் அறிவு , உபதேசத்தால் பெறும் அறிவு என்பனவாகும்! வள்ளுவர் கூறிய ‘ஐயறிவு’ க்குள் காணுதலும், கேட்டலும் அடங்கினவே எனினும், கேள்வி என்பது பிறரால் கூறப்படும் கருத்துக்கள் பற்றியதாகும்! இதனைத் திருவள்ளுவர், கல்வி, கேள்வி என்ற இரு அதிகாரங்களில் விளக்குகிறார். இவை, உலகியல் அறிவைப் பற்றிய அறிமுகமேயாகும்!

இவை அனைத்திற்கும் மேலாக,எந்தக் கருத்தையும் பிறர் கூறக் கேட்டறியும் நாம், அவற்றை யார் கூறுகிறார் என்று ஆராய்ந்து, பெரியோர், சான்றோர், நல்லோர் கூறுவதைக் கேட்டல் வேண்டும்! அவை நமக்கு உற்றுழி உதவும்! அதனையே வள்ளுவர்,

“இழுக்கல் உடையுழி ஊற்றுக்கோல் அற்றே
ஒழுக்கம் உடையார்வாய்ச் சொல்!” (415)

என்கிறார்! நாம் சிறந்த அறிவுடன் விளங்கும் போதுதான் பிறர் கூறும் கருத்துக்களை ஆராய்ந்து தேவையானால் ஏற்போம்; தேவையில்லையானால் நீக்கி விடுவோம்! இதனையே ‘யார்’, ‘கேட்பினும்’ என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார்! அக்கருத்தைக் கூறுவோர் யாவராயினும் அதனை ஆராய்ந்தே ஏற்போம்! அவ்வாறு கூறுவோர் சிறியவரானாலும், பெரியோரானாலும், அறிஞரானாலும், மூடரானாலும், நண்பரானாலும்,எதிரியானாலும் அவர் கூறுவதிலும் பயன்தரும் கருத்திருந்தால் ஏற்போம்; அப்படியில்லையானால் ஏற்கமாட்டோம்! இதனையே திருவள்ளுவர் ‘ யார்வாய்க் கேட்பினும்’ என்று கூறுகிறார்! அந்தக் கருத்தின் ‘உண்மைப்பொருளை’ ஆராய்ந்தறிவதே மெய்யறிவு என்கிறார்! ஆகவே யார் கூறுகிறார், என்பதை விடவும், அவர் என்ன கூறுகிறார் என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்! ஆகவே,

“எப்பொருள் யார், யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு!”

என்ற குறட்பா, உலகியல், அறிவியல் கருத்தைச் சார்ந்தது! அறிவியல் கருத்துக்கள் எப்போதும் மறுப்பின்றி ஏற்கப் படுவதில்லை அவை ஆராயப்பட்டு, மறுக்கப்படும் வரை ஏற்றுக் கொள்ளப் படும். இதனை,

“சொல்லுக சொல்லைப் பிறிதோர்சொல் அச்சொல்லை
வெல்லுஞ்சொல் இன்மை அறிந்து!” (645)

என்ற குறள் அறிவியல் அணுகுமுறையைக் குறிக்கிறது! ஆகவே இந்த இரண்டு குறட்பாக்களுக்கும் ஆன்மவியல், மற்றும் அறிவியல் கருத்தை உணர்த்துகின்றன என்ற புதிய பொருளை உணர்ந்து கொள்கிறோம்!

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

உலகில் ”வாழும்” உயிர்களாகிய மக்கள் தம் வாழ்நாளுக்குள் அனைவர்க்கும் உதவி, அனைவருடனும் சேர்ந்து வாழும் வாழ்க்கையை ‘இல்வாழ்க்கை’ என்றனர். மனித மனம் புலன்கள் விரும்புவதை அடைந்து மகிழ்வது! ஐம்புலன்களும் விரும்பும் பொருள்களை அடைந்து அனுபவிப்பதே இல்வாழ்க்கையின் இயல்பாகும். இந்தப் புலனாசைகளில் இருந்து விடுபட்டு, வீட்டு நெறியாகிய திருவடிப்பேற்றை விரும்புதலே உயிர் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்பது சான்றோர் கருத்து! உலகநடைமுறை ஒழுங்காக அமைவதற்கு ஏற்ற உதவிகளை இல்லறத்தான் மாத்திரமே செய்வான். புலன்களை அடக்கி, விருப்பங்களைத் துறந்து, மூச்சடக்கி தியானம், யோகம் ஆகியவற்றைப் பயிலும் துறவு நிலை எல்லார்க்கும் எளியதன்று. ஆனால், புலன் இன்பங்களை நன்றாக அனுபவித்து, எல்லை கடவாத அடக்கத்துடன் இல்லறம் நடத்துதலே துறவு நிலையை விடச் சிறந்தது என்கிறார் வள்ளுவர்! இதனை …

“அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின் புறத்தாற்றின்
போஒய்ப் பெறுவ தெவன்?” (46)

என்று திருக்குறள் கூறுகிறது! அறத்து ஆற்றின் என்பதற்கு எல்லைகடவாத புலனின்பம் பெற்று வாழும் நெறி என்பது பொருள்! ஆகவே முறைப்பட்ட இல்லற வாழ்வில், முறையான இன்பத்தைத் துய்த்து வாழ்பவன், அதற்குப் புறம்பான ஆசைவயப்பட்டு, அறிவிழந்து காமாந்தகாரனாய் வாழ்வதால் ”உயிர்க்கொல்லி நோயையே” பெறுவான் என்று நாம் புதிய பொருள் கண்டோம்! இதைத் தவிர முன்னரே பரிமேலழகர், புறத்தாற்றின் என்பதற்கு குடும்பத்தை விட்டுக் காட்டிற்குப் போய் வாழும் துறவு நிலை என்று குறித்தார். அத்துறவறத்தில் காட்டுக்குப் போய் ஒருவன் பெறத்தக்கது யாதுமில்லை என்றார். ”இல்லறமல்லது நல்லறமன்று” என்றார் ஔவையார்.

இல்லறத்தில் வாழ்பவனின் இன்றியமையாத கடமை பிறருக்கு உரிய உதவி புரிவதே என்கிறார் திருவள்ளுவர். அவர் இயல்புடைய மூவர்’ க்கும், புறக்கணிக்கப்பட்டோருக்கும், வறியோருக்கும் தன்பால் வந்துசேர்ந்து மரணமடைந்தார்க்கும் உதவிபுரிவதே இல்லறத்தாரின் சிறந்த கடமை என்கிறார்! அதனை அவர் ,

”இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புடைய மூவர்க்கும்
நல்லாற்றின் நின்ற துணை!”(41) என்ற குறளிலும்,

”துறந்தார்க்கும் துவ்வா தவர்க்கும் இறந்தார்க்கும்
இல்வாழ்வான் என்பான் துணை!”(42) என்ற குறளிலும்

கூறுகிறார். இவற்றில் ”இயல்புடைய மூவர்” என்று திருவள்ளுவர் குறிப்பதைக் குறித்துச் சில வேறுபட்ட பொருள்கள் கூறப்படுகின்றன! பொதுவாக வாழ்க்கை நிலைகள் என்று நமக்கு முன்னரே வகுத்து வைக்கப் பெற்றவை நான்கு! அவை:
1) இல்லறம்
2) பிரம்மச்சரியம்
3) வானப்பிரத்தம்
4) சந்நியாசம்
இவற்றுள் இல்லறத்தில் வாழ்பவன் துணையுடன் மட்டுமே மற்றைய நிலைகளில் இருப்போர் வாழ்வர். ஆகவே, பிரம்மச்சாரி கல்விபயிலத் துணை புரிவதும், வானப்பிரஸ்தர் வீட்டை விட்டு நீங்கி, அல்லது தம் இல்லறக்கடமைகளில் இருந்து விலகி வாழ உதவி புரிவதும், முற்றும் துறந்த துறவிகள் உயிர் வாழத்தக்க உதவிகள் புரிவதும் இல்லறத்தான் செய்யத்தக்க கடமையாகும்!

இம்மூவரே இயல்புடைய மூவர் என்று பரிமேலழகர் பொருள் கூறுகிறார்! மேலும் மற்றையோர் இயல்பாக நம்முடன் இணைந்து வாழ்பவராகிய தாய், தந்தை, மக்கள் என்ற மூவகையினர் என்றும் பொருள் கூறுகின்றனர்.

சிலர், தாய் வழியினர் – அதாவது மாமன், சித்தி போன்றோர்; தந்தை வழியினர் – அதாவது பெரியப்பா, சித்தப்பா முதலியோர்; தம் மக்கள் – அதாவது மகன், மகள் ஆகியோர் என்கின்றனர். இப்படியே பார்த்தால் மனைவி மூலம் உறவானவர் என்று மாமனார், மாமியார், மைத்துனர், மைத்துனி என்றும் கூறலாமே! ஆகவே இயல்புடைய மூவர் என்பதை வரையறை செய்வதில் சிக்கல் ஏற்படுகிறது. எவ்வாறெனில் இவர்கள் அனைவரும் உறவினர், சுற்றத்தார் என்ற வகையில் அடங்குவர்! இவர்களை வள்ளுவர் ”தான்” என்ற சொல்லில், வேறொரு திருக்குறளில் அடக்குகிறார். அதாவது ,

“தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தானென்றாங்கு
ஐம்புலத்தாறு ஓம்பல் தலை” (43)

என்ற குறளில் தான் என்றாங்கு என்பதில் தன் உறவினர், சுற்றத்தாரை அடக்குகிறார்! ஆகவே இயல்புடைய மூவர் யாவர்? என்ற வினா வுக்கு விடை காண வேண்டியுள்ளது! சிலர் அரசர், அந்தணர், வணிகர், வேளாளர் ஆகிய நால்வகைப் பிரிவினருள், வேளாளராகிய இல்லறத்தார் மற்ற வணிகர், அந்தணர், அரசர் ஆகிய ‘இயல்புடைய மூவ’ருக்குத் துணை புரியலாம் என்று பொருள் கூறுகின்றனர். வேளாளர் மட்டுமே ‘இல்வாழ்வார்’ என்று கூறுதல் இயலாதே? மற்றவர்களிலும் இல்லறத்தார் உள்ளனரே? ஆகவே இக்காலத்தின் இல்வாழ்க்கை நிலை அக்காலத்தை விட வேறுபட்டது!

அப்படியானால் ”இயல்புடைய மூவர் யாவர்? சிந்திப்போம்! பிரம்மச்சாரிகள் என்ற தம் குழந்தைகளின் படிப்புக் காலம் நிறையும் வரை, பெற்றோர்களே அவர்களின் கல்விச் செலவை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்! இல்லறத்தானின் சேமிப்பு என்பதே இவற்றைக் கருதித்தான் ஏற்பட்டது போலும்! அதனால் இயல்புடைய மூவருள் படிக்கும் குழந்தைகளை இணைத்துக் கொள்ளலாம்! இந்த நாளில் மூத்தோரை இல்லறத்தார் பேணுவதில்லை. அவர்கள் பணிபுரிந்த இடமே ஓய்வூதியப் பயனை அளிக்கிறது! அரசும் முதியோர் உதவித் தொகை வழங்குகிறது. ஊழியர்களின் ஓய்வூதியத்தையும் அவர்களின் நிறுவனங்களே ஏற்றுக் கொள்கின்றன! இல்லறத்தானின் சேமிப்பு, என்பதே இவற்றைக் கருதித்தான் ஏற்பட்டது போலும்!

அந்நாளில் இல்லறத்தான் இடும் உணவை உண்டு வாழும் நிலை பிரம்மச்சாரிக்கும், வானப் பிரஸ்தருக்கும், துறவிக்கும் இருந்தது! இப்போது அப்படியில்லை! இந்நாளில் வானப்பிரஸ்தர் என்ற வகையினர் உதவித்தொகை பெறும் மூத்த குடிமக்களே ஆவர்! அவர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டும், முதுமையாலும் தளர்ந்த காலத்தில் இல்லறத்தாரின் பேணுதலை எதிர்பார்க்கின்றனர். ஆகவே அவர்களை, ஓரளவுக்கே இம்மூவருள் இரண்டாமவராக இணைக்கலாம்.

முற்றும் துறந்த துறவிகள் இல்லறத் தாரின் உதவியை நம்பினால் அவர்களின் துறவுக்குப் பொருளே இல்லை! அத்தகைய சிலர் சமுதாயத்தாரால் வணங்கிப் போற்றப் பெறுகின்றனர். அவர்கள் மடங்களை நிறுவி, மிகுந்த செல்வங்களை, சொத்துக்களாகப் பெற்றுள்ளனர் அத்தகையோர் இல்லறத்தாரை நாடி வந்தால், அல்லது அவர்கள் வாழும் ஊருக்குள் வந்தால், இல்லறத்தார் வணங்கிப் போற்றலாம்! இவர்கள் இல்லறத்தாரையே நம்பி வாழ்கின்றவர்கள் என்று கருதலாகாது!

இனி, இயல்புடைய மூவர் முழுவதுமாக இல்லறத்தாரையே நம்பி இருக்கும் நிலையில் இருக்க வேண்டும். ஆகவே, பெற்ற குழந்தைகள், நலிந்த முதியோர்கள், ஓரளவுக்கு வாழ வழியற்ற இரவலர் ஆகியோரை இக்காலத்திற்கு ஏற்றவாறு வள்ளுவர் கூறும் இயல்புடைய மூவராக ஏற்றுக் கொள்ளலாம்! இனி அக்குறட்பாவைக் காண்போம்!

“இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புடைய மூவர்க்கும்
நல்லாற்றின் நின்ற துணை!” (41)

இந்தப் புதிய பொருளும் பரிமேலழகரின் உரையை ஒட்டியே அமைந்துள்ளது! இது பரிமேலழகரின் உரைத்திறம் காலங்கடந்து விளங்குவதைக் காட்டுகிறது!

 

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

நம் நாட்டின் இயற்கைவளத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள மனிதகுலம் கண்டுபிடித்த தொழில் உழவுத் தொழில் ஆகும். இந்த உழவுத்தொழில் உழுதவன் குடும்பத்துக்கு மட்டுமின்றி உலகத்திற்கே உணவூட்டியது. இந்த உதவியைத் திருவள்ளுவர் “ஒப்புரவு” என்று சிறப்பித்தார். ஒருவன் முயற்சியால் ஈட்டிய பொருள்கள் அனைத்தும், அவற்றின் தேவையை உணர்ந்து ஏற்றுக் கொள்வோருக்கு உதவுவதற்காகவே என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார். இதனைத்

“தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம் தக்கார்க்கு
வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு”

என்ற குறள் குறிப்பிடுகிறது. இதில் வேளாண்மை என்ற சொல் தக்கார்க்கு உதவுதல் என்ற பொருள் தருகிறது. ஆகவே வேளாண்மை என்பதே பிறருக்கு உதவுதல் ஆகும். இந்த வேளாண்மை என்ற சொல் விவசாயமாகிய உழவுத் தொழிலையே குறிக்கிறது!

உழவுத்தொழிலை நம் இலக்கியங்கள் மிகவும் சிறப்பாகப் போற்றுகின்றன! அரசனின் நால்வகைப் படைகளாலும் பெறுகின்ற வெற்றியே , உழுபடையாகிய கலப்பையை ஊன்றி விளைவிக்கும் பயிர் விளைச்சலால்தான் என்று புறநானூறு விளக்குகிறது! இதனைப்,

“பொருபடை தரூஉம் கொற்றமும் உழுபடை
ஊன்றுசால் மருங்கின் ஈன்றதன் பயனே!”(புறம் 35)

என்ற பாடற்பகுதியால் அறிந்து கொள்ளலாம். உழவு என்ற அதிகாரம் வேளாண்தொழிலின் இன்றியமையாமையை விளக்குவதற்காகவே திருவள்ளுவரால் எழுதப் பெற்றது. அதில்,

“பலகுடை நீழலும் தம்குடைக்கீழ்க் காண்பர்
அலகுடை நீழ லவர். (1034)

என்ற குறளுக்குப் பொருள் கூறிய பரிமேலழகர், மேலே காட்டிய புறநானூற்றுப் பாடற்பகுதியையே எடுத்துக்காட்டாகத் தருகிறார். திரு வள்ளுவரின் உழவு அதிகாரத்தின் ஏழாம்பாட்டும், எட்டாம் பாட்டும் இந்தக் கட்டுரையில் புதிய விளக்கத்தைப் பெறுகின்றன! முதற்பாடல்,

“தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கின் பிடித்தெருவும்
வேண்டாது சாலப் படும்”(1037)

என்பதாகும். இதன் பொருள் ‘நிலத்திலிருக்கும் ஒருபலம் எடையுள்ள புழுதியைக் காற்பலம் எடையுள்ளதாக, நன்கு காய வைத்தபின் அந்த நிலத்திற்கு ஒருபிடியளவு எருவும் போடவேண்டியதில்லை; அது நன்றாக விளையும்’ என்பதாகும். நிலத்தை உழுது, வெய்யிலில் நன்றாகக் காய வைத்தால் அதன் மேற்பரப்பு மண்ணின் ஈரப்பதம் முக்காற்பங்கு குறைந்து விடும்! அதன்பிறகு ஒருபிடி அளவு உரமும் போடவேண்டிய தேவை இல்லை; பயிர் நன்றாக விளையும்! என்கிறார் திருவள்ளுவர். இந்தப் பாடலைத் தொடர்ந்து அடுத்த திருக்குறளில் ,

“ஏரினும் நன்றால் எருவிடுதல்; கட்டபின்
நீரினும் நன்றதன் காப்பு ” (1038)

என்று பாடுகிறார். இங்கே அவர் நிலத்தில் “ஏரால் உழுவதை விட எரு இடுதல் நல்லது” என்கிறார். அதன்பின் களையை நீக்கிவிடுதல் நல்லது; அதைவிட நீர்பாய்ச்சுதல் நல்லது; அதை விட அந்நிலத்தில் திருட்டுத் தனமாக மாடுகள் நுழைந்து மேயாமல் காவலிட்டுப் பாதுகாத்தல் நல்லது! ” என்று தேவையான செயல்களை வரிசைப் படுத்துகிறார்! முன் பாட்டில் “உழுதபின், காயவைத்தால் போதும், எரு இடவேண்டா”, என்றார்! ஆனால் இந்தப் பாட்டில் முதலில் எருவிடுதலே நல்லது என்கிறார்! இவ்வாறு முரண்பட்ட கருத்துக்களைத் திருவள்ளுவர் கூறினால் அங்கே ஒரு புதிய பொருள் தோன்றும் என்று சான்றோர் கூறுவர். இந்த இரு குறட்பாக்களும் உழவுத் தொழிலை எவ்வாறு செய்வது என்றுதான் கூறுகின்றன!

உழவுத்தொழில் மருதநிலத்தில் ஒருவகையாகவும், முல்லை நிலத்தில் வேறுவகையாகவும் நடக்கும்! ஆம்! இப்போது நாம் புன்செய்நில விவசாயம், நன்செய்நில விவசாயம் என இருவகையாக நாம் உழவுத் தொழில் நடத்துகிறோமல்லவா? அவற்றுள் புன்செய்நில விவசாயத்துக்கு வேண்டிய நடைமுறைகளை,”தொடிப்புழுதி” எனத் தொடங்கும் குறட்பா விளக்குகிறது! அடுத்து , “ஏரினும்” எனத் தொடங்கும் குறட்பா, நன்செய்நில விவசாயம் நடத்தும் முறையைத் தெரிவிக்கிறது! புழுதி நிலத்தைக் காயவைத்து, உரமிடாமல் வானம் பொழிவதை வைத்து வேளாண்மை செய்வதை , அதாவது புன்செய்க் காட்டில் பயிரிடலை முதற் பாட்டு கூறுகிறது. அதனைப் படிப்போம்.

“தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கின் பிடித்தெருவும்
வேண்டாது சாலப் படும்!” (1037)

அடுத்து, ஏரால் உழுது, உரமிட்டு, களை பிடுங்கியவுடன் நீர்ப்பாய்ச்சி, அதன்பின் காவலிடுதலை, அதாவது நன்செய்வயலில் பயிரிடும் முறையை அடுத்த எட்டாம் பாட்டு விளக்குகிறது.அதனையும் படிப்போம்.

“ஏரினும் நன்றால் எருவிடுதல் ; கட்டபின்
நீரினும் நன்றதன் காப்பு!” (1038)

இவ்வாறு திருக்குறள் காலத்துக்கேற்ற வேளாண்மை முயற்சிகளைப் புதுமையாக விளங்கிக் கொள்ள இடமளிக்கிறது. அவ்வகையில் இந்த இரண்டு குறட்பாக்களும் வள்ளுவரின் புதுமை நாட்டத்தைப் புலப் படுத்துகின்றன!

 

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

செல்வம் பலவகைப்படும். ஒருவன் சேர்க்கும் செல்வம் பொன்னாகவோ, பல்வகைப் பொருளாகவோ, உறைவிடமாகவோ, உணவுப் பொருளாகவோ, நில புலங்களாகவோ இருக்கும். இக்காலத்தில் பற்பல வகைகளில் பணத்தை முதலீடு செய்து பெருஞ் செல்வமாகச் சேர்க்கின்றனர்! செல்வப்பெருக்கமே மக்களின் நோக்கமாகிவிட்டது. அச்செல்வத்தைச் சேர்ப்பவன் வந்ததைச் செலவு செய்ய மாட்டான்; வருவதை எண்ணி ஏங்கி யிருப்பான்; இதனைப் பரிமேலழகர் கடும்பற்றுள்ளம் என்பார்.

அறிவுடையாரால் கடியத்தக்க குற்றங்கள் காமம், வெகுளி, கடும்பற்றுள்ளம், மானம், உவகை, மதம் ஆகிய ஆறாம். இவற்றை அரிஷட்வர்க்கம் என்பர்! அதனை வடமொழியில் காமம், குரோதம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்சர்யம் என்பர். இவற்றுள் லோபம் என்பது செலவு செய்யவேண்டிய செயலுக்குச் செலவிடாமல் பொருளின் மேல் மிகுதியான பற்று வைத்து இறுகப் பிடிப்பதாகும். இவ்வாறு இறுகப் பிடிப்பதால் வரும் செல்வம் நில்லாமல் நீங்கி விடும்! இதனைத் திருவள்ளுவர்,

“இவறலும் மாண்பிறந்த மானமும் மாணா
உவகையும் ஏதம் இறைக்கு !”(432)

“செயற்பால செய்யாது இவறியான் செல்வம்
உயற்பாலது இன்றிக் கெடும்!”(437)

என்ற குறட்பாக்களில் கூறுகிறார். இதற்கு உரை வகுத்த பரிமேலழகர் செயற்பால என்ற தொடருக்கு, பொருளால் பொருள் செய்தல் என்று பொருள் கூறுகிறார். செல்வத்தால் வரும் சிறப்புகள் பற்றி சிந்தாமணி,

“பொன்னின் ஆகும் பொருபடை, அப்படை
தன்னின் ஆகும் தரணி, தரணியிற்
பின்னை ஆகும் பெரும்பொருள் அப்பொருள்
துன்னுங் காலைத் துன்னாதன இல்லையே!”

என்ற பாடலில் விளக்குகிறது. அடுத்து இவறல் என்னும் பற்றுள்ளம் எல்லாக் குற்றங்களுக்கும் மேலாகி ஒருவனை அழித்தே விடும் என்பதைத் திருக்குறள்,

“பற்றுள்ளம் என்னும் இவறன்மை எற்றுள்ளும்
எண்ணப் படுவதொன் றன்று !”(438)

என்று பாடுகிறது. ஆகவே, ஒருவன் சேர்த்து வைக்கும் பெரும்பொருள், நன்மை செய்வதைவிடத் தீமையே செய்து கெடுக்கும் என்பது புலனாகின்றது! செல்வத்தைச் சேர்த்து வைக்க ஒருவன் செய்யும் முயற்சிகள் அவனுக்கு நன்மை தராமல் தீய முயற்சிகளாகி அவனை அழித்துவிடும்! இப்படி மிகமிக முயன்று, கெட்டபெயர் வாங்கிச் செல்வம் சேர்த்தலை விட, உள்ளதே போதும் என்று அடக்கத்துடன் வாழ்வதே நல்லது. இதனையே “செல்வம் என்பது சிந்தையின் நிறைவு” என்ற பழமொழியும், “போதுமென்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து” என்ற பழகு மொழியும் குறிக்கின்றன. செல்வத்தை அளவின்றிச் சேர்ப்பதால் அடையும் துன்பமும், அதனைக் காப்பாற்றப் படும் துன்பமும் மனிதனின் மகிழ்ச்சியைக் கெடுத்து விடும்!

இப்படிக் கடும்பற்றுள்ளத்துடன் ஒருவன் சேர்க்கும் பெருஞ்செல்வம், சிறிய குறைகளைக் கருதாமல் வாழப் பழக்கும்! சற்றுப் பெரிய குற்றங்களைச் செய்வதில் ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்யும்; செல்வச் செருக்கு, பிறர் துன்பத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒருவனை வாழச் செய்யும்! ஆகவே செல்வத்தைப் பெருக்குவதே நோக்கம் என வாழும் ஒருவன் தன் செயலின் விளைவாக அடுத்தவர் அடையும் துன்பத்தையும், அத்துன்ப மிகுதியினால் அழுவதையும், நேரில் கண்டும் காணாதவன் ஆகிவிடுகிறான்.

இங்கே திருவள்ளுவர் அரசனின் கொடுங்கோன்மை பற்றிக் கூறிய பாடல் ஒன்றை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்! இது பொருட் பாலில் அரசனின் ஆட்சிக் குறைபாட்டைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் பாட்டு. ஆனால் நாட்டை ஆளும் மன்னன் புறத்தில் தேசத்தை ஆள்வதை விட அகத்தில் ஆன்மாவை ஆளக் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்ற அரிய செய்தியைக் கூறுகிறது! அந்தப் பாடல் என்னவென்றால்,

“அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுதகண்ணீர் அன்றே
செல்வத்தைத் தேய்க்கும் படை!”(555)

என்ற பாட்டாகும்! நமக்குள், நம்மை இடித்துரைக்கும் மனச்சாட்சி ஒன்று உண்டு. இதனை வள்ளுவர் “தன்நெஞ்சு” என்பார். தன்னெஞ் சறிவது பொய்யற்க என்ற குறளில் தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும் என்பார். மேலும் “உள்ளத்தாற் பொய்யாது ஒழுகின் ” என்ற குறட்பா வில் உள்ளம் என்பது மனச்சாட்சியைக் குறிக்கிறது. அடுத்து “மனத்தொடு வாய்மை மொழியின்” என்ற குறட்பாவிலும் மனத்தோடு பொருந்த என்ற பொருள் உள்ளது. ஆகவே நம்முள்ளே இருந்து நம் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணித்து, தவறுகளை இடித்துரைப்பது மனச்சாட்சி என்பது புலனாகிறது. அந்த மனச்சாட்சி நம் ஆன்மா ஐம்புலனாசைப்பட்டுத் தடுமாறும்போது, அல்லற்பட்டு ஆற்றாது தவிக்கிறது. இதனால் நம் தவறுகளை மனச்சாட்சி உணரும்போது அழுகிறது! கண்களில் கண்ணீர் பெருகுகிறது. அந்த ஆன்மா இறை நெறியில்ஈடுபடும் பொழுது மகிழ்கிறது; அப்போது ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகுகிறது.

“உள்ளம் தளிர்ப்ப உரோமம் சிலிர்த்துரையும்
தள்ளவிழி நீரரும்பத் தன்மறந்தாள் – புள்ளலைக்கும்
தேந்தா மரைபுனல்சூழ் தில்லைத் திருநடம்செய்
பூந்தாம ரைத்தொழுத பொன்!”

என்ற பாடல் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீரைக் குறிக்கிறது. இந்த இருவகை அழுகைகளில் நம் மனச்சாட்சி உறுத்தும் தவறுகளை நாம் புரியும் போது, வரும் அழுகை நம் மாசுகளைக் கழுவுகிறது.

இந்த அழுகை அடியார்கள் தம் மனத்தில் இருந்த பொய்முதலான பாதகங்களை எண்ணி அழுத அழுகை என்பதை மாணிக்க வாசகரின் வாழ்க்கை உணர்த்துகிறது. அவர் பாடுகிறார்,

“யானோ பொய் என்நெஞ்சும் பொய் என் அன்பும்பொய்
ஆனால் வினையேன் அழுதால் உன்னைப் பெறலாமே “

இப்பாடலில் உள்ளம், அன்பு, உடல் ஆகிய பொய்களையே செல்வமாகக் கருதியிருந்த வலிமையான பாவம் என் அழுகையால் கரைந்து இறைவன் திருவருளைப் பெறலாமே என்கிறார். இப்போது கொடுங்கோன்மை என்ற அதிகாரத்தில் உள்ள குறட்பா! அந்த அதிகாரத் துக்குள் அமைந்துள்ள புறவயமான தீமையைக்கண்டு சமூகம் அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுதகண்ணீர், அந்தத் தீமையை அழிப்பது போலவே, அகவயமான பொய்முதலான தீமையைக்கண்டு அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுதகண்ணீர் அகம்பாவத்தினைக் கழுவி அழித்து இறையருளாகிய செங்கோன்மையை அளிக்கும் என்ற புதுப் பொருளைத் தருகிறது. இப்போது அந்தகக் குறட்பாவை அந்தக் கருத்துடன் படித்துப் பார்ப்போம்!

“அல்லற்பட் டாற்றா தழுதகண்ணீர் அன்றே
செல்வத்தைத் தேய்க்கும் படை!”(555).

ஓர் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குமுன்னால் தென்காசி திருவள்ளுவர் கழகத்தில் நடந்த விவாதத்தில்,” திருக்குறளின் கொடுங்கோன்மை அதிகாரத்தில் உள்ள இந்தப் பாடலில் ஆன்மிகம் உண்டா?” என்று ஒருவர் கேட்ட வினாவுக்கு விடையாக அன்று இந்தக் கட்டுரை ஆசிரியர் உள்ளத்தில் தோன்றிய புதிய விளக்கமாகும்.

 

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

இல்லற வாழ்க்கைக்குச் செல்வம் இன்றியமையாதது. இந்தச்செல்வத்தை ஈட்டுவதற்குப் பற்பல வழிகள் உள்ளன. தம் நிலத்தில் தாமே உழுது பயிர்செய்து தேவையான உணவைச் சமைத்துக்கொள்ளலும், மற்ற தொழில்களால் ஆடை, வீடு போன்ற வற்றை உருவாக்கி, உலகநடையறிந்து ஒப்புரவு செய்து வாழ்தலும் செல்வம் சேர்த்தலின் சமுதாய நடவடிக்கை ஆகும். அவ்வகையில் ஒருவனது உழைப்பினால் பன்மடங்கு விளைச்சல் நிகழுமானால் அதனை உரிமை கருதித் தாமே சேர்த்து வைத்துக் கொள்வதால் தனிமனிதன் செல்வம் அதாவது சொத்து உருவாகின்றது. இது மக்களுக்கிடையே போட்டியை உருவாக்கி செல்வம் சேர்த்தல் என்னும் ஆசையை வளர்த்து விடுகிறது. அதனால் நாட்டில் ஏழை, பணக்காரன் என்ற வேறுபாடு உருவாகின்றது. இதனை நன்கு ஆராய்ந்த திருவள்ளுவர்,

“இருவே றுலகத் தியற்கை திருவேறு
தெள்ளியர் ஆதலும் வேறு”(374)

என்று பாடுகிறார்! உலகநடைமுறைக்கு உதவுவதற்காகவே செல்வம் என்பதை எல்லாரும் உணர்வதில்லை. அறம் செய்வதற்காகவும், அதனால் வரும் இன்பத்தைத் துய்ப்பதற்காகவும், பொருள் ஈட்டவேண்டும் என்பதை அறிந்து கொண்டு ஈட்டிய பொருளை அறச் செயல்களுக்காகவே பயன்படுத்தல் வேண்டும். ஆனால் அறிவுடையாரிடத்தில் வறுமையும், அறிவிலாரிடத்தில் செல்வமும் விதியின் விளைவாகச் சேர்ந்து விடுகின்றன. இந்நிலையில் செல்வர்களைக் கண்டு வறியோர் பொறாமை கொள்கின்றனர். இந்தப் பொறாமை மிகப்பெரிய தீமையாகும்!

பொறாமையைத் திருவள்ளுவர் அழுக்காறு என்ற சொல்லால் குறிக்கின்றார். அழுக்காறு என்ற சொல்லுக்குப் பரிமேலழகர் அயலாருக்கு உண்டாகும் நன்மைகளைக் கண்டு மனம் பொறாதிருத்தல் என்று பொருள் கூறுகிறார். பொறையுடைமைக்கு மறுதலையாகும் இது! இந்த அழுக்காறு ஒருவனின் செல்வத்தை அழித்து, அவனை மீளா நரகில் ஆழ்த்தி விடும், என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

“பிறர் செல்வத்தைப் பார்த்துப் பொறாமைப் பட்டவன் வாழ்ந்ததும் இல்லை; பொறாமை இல்லாத செல்வன் அடைந்த வளர்ச்சி குறைவு பட்டதும் இல்லை”, என்கிறார் வள்ளுவர். ஆகவே ஒருவன் எந்த சிறப்பைப் பெற்றாலும் அடுத்தவன் பெற்ற சிறப்பைக் கண்டு மனமகிழ்ச்சி அடையவேண்டும்! அச்செயல் அவனைப் பற்றிய நல்லெண்ணத்தை வளர்க்கும்! இந்தச் சூழ்நிலையில், அழுக்காறு மிக்கவன் யாதோ ஒரு காரணத்தால் செல்வவளத்துடன் திகழ்வதும், பொறாமையற்ற நல்லவன் யாதோ ஒரு காரணத்தால் வறுமை யில் உழல்வதும் நிகழ்ந்து விடுகின்றன. இப்போதும் நாட்டில் தீயவன் செல்வம் மிக்கவனாகவும், நல்லவன் ஏழையாகவும் இருப்பதைக் காண்கிறோம். இதனைத் திருக்குறள்,

“அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும் செவ்வியான்
செவ்வியான் கேடும் நினைக்கப் படும்” (169)

என்று பாடுகிறது.

இதற்குக் காரணம் அவரவர் முன்வினைகளே என்று திருக்குறளின் உரையாசிரியர்கள் அனைவரும் கூறுகின்றனர். பரிமேலழகர் இதற்கு ஆதாரமாக பழைய இலக்கிய எடுத்துக் காட்டினையும் கூறுகிறார். கோவலன் வறுமை அடைந்து மதுரை நகர் நோக்கி வருகிறான்; அவனைக்கண்ட புகார் நகரத்து மறையவன் ஒருவன் “நீ இந்தப் பிறவியில் யானறிய அறச் செயல்களை மட்டுமே செய்துள்ளாய்; ஒருவேளை நீ முற்பிறப்பில் செய்த தீவினையின் பயனை இப்போது அனுபவிக்கிறாயோ ?”

“இம்மைச் செய்தன யானறி நல்வினை!
உம்மைப் பயன்கொல் ஒருதனி உழந்து இத்
திருத்தகு மாமணிக் கொழுந்துடன் போந்தது
விருத்தகோபால “

என்று கேட்பதாகச் சிலப்பதிகாரம் கூறுகிறது! ஆகவே பிறர்பொருளைக் கண்டு பொறாமைப் படாதவன் வறுமை அடைந்தால், அதற்கு அவன் செய்த முன்வினை காரணமாக இருக்குமோ என்று சான்றோர் ஆராய்வர் என்பது புலனாகிறது. அத்துடன் பொறாமைப் பட்டுத் தீய எண்ணத்துடன் வாழ்பவன் பெருஞ்செல்வம் பெற்றால் அதுவும் அவன் செய்த முன்வினையின் பயனே என்று சான்றோர்கள் கருதி ஆராய்வர் என்கிறார். ஒருவன் செய்த முன்வினையை எவ்வாறு ஆராய்வது? எதற்கும் முன்வினைதான் காரணமாக இருக்குமோ என்று கருதல் அளவையால்(அனுமானத்தால்) ஐயுறுவது வேறு; ஆராய்ந்து பார்ப்பது வேறு அல்லவா?

“இவ்வூனெடுத்த
பின்செய்த தீவினை யாதொன்றுமில்லை பிறப்பதற்கு
முன்செய்த தீவினையோ இங்கன் வந்து மூண்டதுவே!”

என்று பட்டினத்தார் பாடியுள்ளார். இவை இரண்டும் அனுமானம் தானே தவிர இந்தச் செயலின் பயனாக இது வந்தது என்று காரண- காரியத் தொடர்பு காட்டி அறுதியிட்டு உறுதியாகக் கூற முடியாது! ஆகவே இத்திருக்குறளில் “நினைக்கப் படும்” என்ற தொடருக்குப் புதியவகையில் பொருள் கூறலாமே என்று தோன்றுகிறது. ஒருவன் பிறரால் பெருந்துன்பம் அடைந்து, அதனைத் தாங்க இயலாமல் கண்ணீர் விடுவானானால், அந்தக் கண்ணீரே துன்பம் செய்தவனின் எல்லாவளங்களையும் தேய்த்து அழித்துவிடும் என்ற பொருளில் திருவள்ளுவர் ,

“அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுதகண்ணீர் அன்றே
செல்வத்தைத் தேய்க்கும் படை”(555)

என்று பாடுகிறார். இப்பாடலில் காரண காரியத் தொடர்பு சரியாக உள்ளது. அதனால் நாம் நன்றாகச் சிந்தித்தபின் எடுக்கும் முடிவு சரியாக அமைகிறது. அதுபோலவே, ‘அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கத்தையும், செவ்வியான் வறுமையையும், காரண காரியத் தொடர்பு படச் சிந்திக்க வேண்டியவர்கள் ஆராய்ந்து, நினைந்து பார்த்தால் இதன் காரணம் புலப்பட்டுவிடும். இதனைச் சான்றோர்களோ, அரசோ சிந்தித்தால், அதாவது “நினைக்க”, இவரது வறுமையும் அவரது ஆக்கமும் உரிய நடவடிக்கையால் மாறும் அதாவது ‘படும்’ என்று பொருத்தமாகவே பொருள்கொள்ளலாம்! ஆகவே ‘நினைக்க’, ‘படும்’ என்ற சொற்களின் ஆழமான புதிய பொருள் நமக்கு மகிழ்ச்சியையே தருகிறது! இவ்வகையில்,

“அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும் செவ்வியான்
கேடும் நினைக்கப் படும் “

என்ற திருக்குறள் உரிய அழுத்தம் பெற்றுப் புதிய விளக்கம் தருகிறது.

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

அணங்கோ, ஆய்மயிலோ, வானிலிருந்து வையகம் வந்த மின்னலோ? என்று வியந்து திகைக்க வைக்கும் பேரழகியை ஓர் ஆடவன் காண்கிறான்! நிலம் புளகிக்க, மலர்ப் பாதங்களால் மண்ணின் அழகை மறைத்து மறைத்து அடி எடுத்து வைக்கும் மங்கை நல்லாளின் நடை, உடை, இடை ஆகியவற்றில் மனத்தைப் பறிகொடுத்த அவன் பார்வை அவளது அழகிய முகத்தில் அசையாமல் நின்று விடுகிறது!

ஆளை அப்படியே அளந்து, மன ஆழத்தில் உள்ள அத்தனை உணர்ச்சிகளையும் இதயத் துடிப்போடு எடுத்து விழுங்குகிறது, அவளது நீண்ட நயனம்! கொடிமலர்கள் தலை குனிய, அடி மலர்களால் பூமியின் ஆதங்க வெப்பத்தை ஆற்றி நடக்கும் அவள் விழி மலர்களைக் கண்டு, குளத்தில் பூத்த குவளை மலர்கள் தலை குனிகின்றன! நீரில் பிறந்த நாம் அவள்தன் நீலநயனங்களுக்கு உவமையானோமே, நிஜமாகவே அவள் கண்களின் கவர்ச்சிக்கும், மலர்ச்சிக்கும், சுழற்சிக்கும் நாம் இணையாக வில்லையே? என்று நெடுமூச்செறிகின்றன!

அவன் கண்கள் சந்திக்கும்போது அவள் கண்கள் சரேலென விலகி நிலம் நோக்குகின்றன. மின்னலின் தாக்குதலை நேருக்கு நேர் காணும் கண்கள் தாங்குமா? பார்வை விலகினாலும் மறுபடியும் பார்க்கத் துடிப்பதுதானே காதல் மனத்தின் விளையாட்டு! அவன் நோக்கும் போது நிலம் நோக்கி, நோக்காதபோது தானே அவனை நோக்கித் தன மலர்ச்சியை இதழில் தேக்கி மெல்லச் சிரிப்பதுதானே விலகி விலகி மீண்டும் நெருங்கி விளையாடும் விந்தை விளையாட்டு?

அண்ணல் நோக்க, அவளும் நோக்கக் கண்கள் ஒன்றை ஒன்று கவ்வியபோது, பெற்றோர், உற்றார், உறவினர், பிறந்த குலம், வாழும் இனம், செய்யும் தொழில், சீர் வரிசைகள் அனைத்தையும் அல்லவா அவை கவ்வி விழுங்கித் தெரியாமல் மறைத்து விடுகின்றன! பேச்சு ஒரு துணை கருவியாகக் கூட இல்லை, தூரத்தில் எறிந்துவிடும் குப்பையாக அல்லவா பொருளற்றுப் போகிறது? இப்போது நாம் இந்த இடத்திற்குத் தேவையான திருக்குறளைக் காண்போம்;

“கண்ணொடு கண்ணினை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள்
என்ன பயனும் இல!”

என்பதே அப்பாடல்! இப்பாடலின் முதலடியில் உள்ள எழுத்துக்களை விட மிக மிகக் குறைந்த எழுத்துக்களே அடுத்த அடியில் இருப்பதைக் கவனியுங்கள் ! கண்கள் நீண்டநேரம் பார்க்கின்ற உணர்வைத் தருகின்றன. ஆனால் பேச்சோ மிக மிகச் சுருங்கிப் போகிறது! இவ்வாறு இருவர் பார்வையில், ஒரு குறுங்காவியத்தையே திருவள்ளுவர் படைத்து விடுகிறார்! இந்தக் குறட்பாவுக்கு உரை எழுதிய முன்னோர்கள் அனைவருமே, ‘வாய்ச்சொற்கள்’ என்ற தொடருக்கு, “காதலர்களுக்கிடையே அவர்கள் கண்கள் பேசுவதை விட வாயால் பேசும் பேச்சுக்களுக்குப் பொருள் இல்லாமல் போய் விடுகின்றன! ” என்றே எழுதியுள்ளனர். இருவர் உள்ளமும் கண்கள் வழியே மாறிப்புக்கு இணைந்து விட்டபின் வெறும் வாய்ச் சொற்களுக்குப் பயனேதும் இல்லை யல்லவா? இப்போது இத்தொடரின் புதிய பொருளைப் பாருங்கள்!

இதயம் கண்களின் வழியே இணைந்து, வாழ்க்கை நோக்கமும் ஒத்துப் போனபின், உண்மைக் காதலின் அண்மையில் மிகவும் நெருங்கி உயிர்கலந்து ஒன்றாகிவிட்ட அவர்களைப் பற்றி, ஊரார் பேசும் வீணான வாய்ச்சொற்களைத்தான் அந்தத் தொடர் குறிக்கிறது. இதயங்கள் கண்களின் வழியே இணைந்து ஒன்றாகி, வாழ்க்கையின் நோக்கமும் ஒத்துப் போன பிறகு ‘இவன் குலம் என்ன? இவள் குலம் என்ன?’ என்று குலம் கோத்திரம், அந்தஸ்து பற்றி விசாரிக்கும் ஊராரின் “வாய்ச் சொற்கள்” பயனற்ற வெறும் சொற்களாகிப் பொருளற்றுப் போய் விடுகின்றன. ஆகவே வாய்ச்சொற்கள் என்ற தொடர் இக்காலத்துக்கும் பொருந்தும்வகையில் புதிய அர்த்தத்தைப் புலப்படுத்துகின்றன! கம்பனும், இருவரும் மாறிப்புக்கு இதயம் எய்திய இராமனையும் சீதையையும் பற்றிக்

“கருங்கடற் பள்ளியின் கலவி நீங்கிப்போய்ப்
பிரிந்தவர் கூடினால் பேசவும் வேண்டுமோ?”

என்று பாடியது, இந்தப் புதிய பொருளையே நுட்பமாக உணர்த்துகின்றது. இவ்வாறு எல்லாக் காலத்துக்கும் இசைந்த வகையில் புதிய புதிய பொருளை உணர்த்திக் காலத்தைக் கடந்தும் நின்று நிலைப்பதுதான் திருக்குறளின் பெருமைக்குக் காரணமாகும்! மீண்டும் இந்தத் திருக்குறளைப் படிப்போம்;

“கண்ணொடு கண்ணினை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள்
என்ன பயனும் இல!”(1100).

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

மனிதனின் வாழ்க்கை ஏற்றம், இறக்கம், வலிமை, மென்மை, வளம், வறுமை என்ற நிலைகளை இயல்பாகப் பெற்று விளங்கும். இவற்றைத் திருவள்ளுவர் இளமை நிலையாமை, யாக்கை நிலையாமை, செல்வம் நிலையாமை, முதலிய நிலைகளை விளக்கும் ” நிலையாமை” என்ற அதிகாரத்தால் விளக்குகிறார். இவ்வுலகில் பிறப்புகளும் இறப்புகளும் ஒரு சமன்பாட்டில்தான் நிகழ்கிறது. சான்றோர் அழிவைக் கண்டும் வருந்தார்; ஆக்கத்தைக் கண்டும் மகிழார்!

இந்த இயற்கைச் சமநிலையை அறிவியலும் உணரும். ஆன்மிகமும் அறியும். இப்போது இவ்வாரத்தின் திருக்குறளைப் பார்ப்போம். நிலையாமை அதிகாரத்தில் உள்ள,

“நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்திவ் வுலகு.”(336)

என்ற குறள் மூலம் நேற்றிருந்தவன் இன்று இல்லை என்னும் பெருமையை இவ்வுலகு பெற்றுள்ளது என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார். இக் குறட்பாவின் பொருள் நமக்குப் புதிய ஐயத்தை உண்டாக்குகிறது. நேற்றிருந்தவன் இன்றில்லை என்பது இவ்வுலகின் பெருமைக்கு உரிய நிகழ்ச்சியா? இன்று ஒருவன் இல்லை என்பதை எவ்வாறு உலகின் பெருமையாகக் கொள்ள முடியும்? தீயவன் ஒருவன் மரணமடைந்தால், உலகையே அழிக்கும் கொடுமைகளைச் செய்தவன் அழிந்தான் என்று வேண்டுமானால் நாம் மகிழலாம். ஆனால் பொதுவாக அனைவருக்கும் நிகழும் மரணத்தையே வள்ளுவர் கூறுகிறார். இத்திருக்குறளுக்குப் பரிமேலழகர், “உலகில் இறப்பு என்பது மிகுதியாக நிகழ்வதாகத் தோன்றுகிறது. ஆதலால், அளவு கடந்த மரணம் என்பதே உலகில் நிகழ்கிறது” என்று உரை கூறுகிறார். அளவால் பெரியது பெருமை எனப்பட்டது என்று விளக்கம் தருகிறார்.

ஓருயிரின் அழிவில் மற்றோருயிர் உருவாகும் என்ற இயற்கைச் சமநிலையைப் புறநானூறு, “யாதும் ஊரே” என்ற பாடலில்,

“வாழ்தல்
இனிதென மகிழ்ந்தன்றும் இலமே, முனிவின்
இன்னா தென்றலும் இலமே”

என்ற பகுதியில் கூறுகிறது. அதுவே இயற்கை விதி என்பதை அப்பாடலின்,

“ஆருயிர்
முறைவழிப் படூஉம் என்பது திறவோர்
காட்சியின் தெரிந்தனம்”

என்ற பகுதி தெளிவிக்கின்றது. இந்த இயற்கை விதியைப் பெருமை என்று கூறாமல் எல்லாரும் இயற்கை என்றே கூறுகின்றனர். ஆகவே, பெருமை என்பதன் புதிய பொருளை நாம் இங்கே காணுதல் நல்லது.

உலகிற்குப் பெருமை தரும் பல நிகழ்ச்சிகள் உண்டு. ஒருவன் இறப்பதனாலும், அவன் பிறப்பதனாலும் உலகிற்குப் பெருமை உண்டாகுமா? சற்றே சிந்திப்போம். ஒருவன் வாழுங்காலத்திலேயே மரணமடைந்து பிறத்தல் நிகழுமா? ஆம்; ஒருவன் தனது வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத நிகழ்வினால் இறந்து, பிறக்கிறான்! அவன் வாழ்க்கையைப் புரட்டிப் போட்ட சம்பவம் நிகழ்ந்தால் மறுநாளே, அவன் மாறி விடுகிறான். இதற்கு உதாரணங்கள் உள்ளன. ஆல்ஃபிரட் நோபல் அணு ஆயுதங்களின் உற்பத்தியால் பொருள் ஈட்டியவர்; அதன் தீமையை உணர்ந்த மறுநாளே அவர் தம் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் அறக்கட்டளை ஆக்கி, உலக சமாதானம், நல்லிணக்கம், ஆக்கபூர்வமான அறிவியல், கல்வி, கலை, இலக்கியங்களுக்கு ஆதரவு காட்டி, நோபல் பரிசுகளை உருவாக்கினார். அதற்கு முதல்நாள் வரை வேறுவிதமான மரண வியாபாரியாய் இருந்த அவர் மறுநாளே அன்பைப் பரப்பும் அருளாளர் ஆனார்.

“வெட்டு, குத்து, கொல்லு!” என்றே விலங்குகளை வேட்டையாடிய அறிவற்ற திண்ணன் என்பவர், சிவபெருமான் பால் தாயன்பு கொண்டு, உடனே மாற்றம் அடைந்து சிவஞானத்தில் சிறந்து, உயர்ந்து கண்ணப்பர் என்ற சிவனடியாராக விளங்கினார். பேரறிஞர் இராஜாஜியின் பேச்சைக் கேட்டு, மதுவிலக்குக் கொள்கையை ஏற்றுக் கொண்டு, தம் வீட்டில் இருந்த தென்னந்தோப்பில் வளர்ந்தோங்கி விளங்கிய ஐநூறு தென்னை மரங்களை வெட்டி வீழ்த்தினார் பெரியார். ஈ,வே.ரா! “கடவுளைக் கண்டிருக்கிறீர்களா?” என்று எல்லாரையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த நரேந்திரன், குருதேவர் இராமகிருஷ்ணரால் முழுமையாக மாறி சுவாமி விவேகானந்தர் ஆனார். தென்னாப்பிரிக்க அடிமை களுக்காகப் போராடிய காந்தி அதன் விளைவாக ‘சத்தியாக்கிரகி’ ஆனார்.

பாண்டிய மன்னன் குதிரை வாங்கக் கொடுத்த பணத்துடன் திருப்பெருந்துறை வந்த திருவாதவூரர், அங்கே குருந்த மரத்தடியில் குருவாக வந்த இறைவனைக் கண்ட மறுநாள் முழுமையான மாற்றம் அடைந்தார்; அவர்

“எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்திளைத்தேன் எம்பெருமான்
மெய்யேயுன் பொன்னடிகள்கண்டு”இன்று” வீடுற்றேன்.”

என்று பாடுகிறார். அரண்மனை வாழ்வு, அரசபோகம், அமைச்சுப்பதவி, கோடிக்கணக்கில் இருந்த பொன், அனைத்தையும் துறந்து , சிவனடியாராக மாதரம் பெற்று, “மாணிக்க வாசகர் ” ஆனார். அவரே, “நேற்று அப்படி இருந்தேன்; இன்று விடுதலை பெற்றேன்”, என்றார். ஒரு முதியவர், ஒரு நோயாளி, ஒரு பிணம் இவற்றைப் பார்த்த சித்தார்த்தர், மறுநாளில், “புத்தர்” ஆனார்!

இத்தகைய நிகழ்ச்சிகள் உலகின் பெருமைக்குக் காரணங்கள் ஆயின! ஆகவே, நெருநல் அதாவது நேற்று, உளன் ஒருவன், அதாவது வேறோருவனாக இருந்தவன், இன்று இல்லை, அதாவது இன்று அவனாக இல்லை மாறிவிட்டான் என்று இந்தத் திருக்குறள் அடிக்குப் புதிய பொருள் கண்டால், இவ்வுலகம் பெருமை உடையதாக விளங்கிய காரணத்தையும் கூறி மகிழலாம்! இனி அந்தத் திருக்குறளை மீண்டும் கூறி அதன் புதிய பொருளையும் சிந்தித்து மகிழ்வோம்.

“நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்திவ் வுலகு.” (336)

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

எல்லாவுயிர்களும் பிறந்தநாள் முதல் மனித உயிர் உடலின் புலன்கள் செலுத்திய வழியில் எதையும், கண்டு, கேட்டு, உண்டு, மோந்து, தொட்டு ஐம்புலன்களால் அறிந்து கொள்ளும் துடிப்புடன் செயல்படுகின்றது. ஐம்புலன்களாகிய அறிதற் கருவிகளால் தன்னைச் சூழ்ந்த உலகை மனிதன் அறிகிறான்; கண்ணால் கண்டறியத்தக்க காட்சிகளையும், காதால் கேட்டறிதற்கு உரிய கருத்துக்களையும் அறிந்து கொள்ளும் முறையைத் திருவள்ளுவர் இரண்டு குறட்பாக்களில் தெளிவாக விளக்குகிறார்! அவை,

”எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு!” (355)

”எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு!” (423)

என்பனவாகும்! இவை முறையே மெய்யுணர்தல், அறிவுடைமை ஆகிய இரண்டு அதிகாரங்களில் இடம் பெற்றுள்ளன! உலகில் கண்ணில் படும் பொருள்களின் ஊடே இறைவனின் இருப்பை நுட்பமாக அறிந்து கொண்டு, அதனை மதித்துப் போற்றுதல் மனித குலத்தின் கடமையாகும்! இதனையே ,’மெய்ப்பொருள் காண்பது’ என்கிறார் வள்ளுவர். அவ்வாறே யார் எதனைச் சொன்னாலும் அதன் அடிப்படைக் கருத்தை அறிந்து கொள்வதை ”மெய்ப்பொருள் காண்பது” என்கிறார்! ஒன்று கண்ணுக்குப் புலனாவது; மற்றொன்று செவிக்குப் புலனாவது! இவ்வகையில் திருவள்ளுவர் கூறிய கருத்துக்களின் மெய்ப்பொருளைக் கண்டவர்களுள் சிறந்தவர் பரிமேலழகர்! அவர் கண்ட பொருள் காலமாறுபாட்டுக்கு இசைந்தே இருந்தாலும், இக்காலத்துக்கேற்ற வகையில் புதிய பொருளைக் கண்டு மகிழலாமே என்ற எண்ணத்தின் விளைவாகவே இத்தொடர் அமைகிறது!

அவ்வகையில் புதிய விளக்கங்களுக்கு குறட்பாக்கள் இடங்கொடுத்து விளங்குவது கண்டு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி எனக்குள் பூக்கிறது! சில குறட்பாக்களுக்கு அந்தக்கால உரையாசிரியர்கள் எழுதிய உரைகளை செழுமைப் படுத்தவே இந்தப் புதிய பொருள் விளக்கம் வருகிறது!

இன்று நாம் காணவிருக்கும் திருக்குறளுக்குப் பரிமேலழகர் எழுதிய உரை சற்று வேறுபாட்டுடன் இருப்பதை நாம் காணலாம்! அதனைப் பகுத்தறிவாளர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் விமரிசனம் செய்கின்றார்கள்! அந்தக் குறட்பா யாது? அதுதான்,

”தோன்றிற் புகழோடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று ! ” (236)

என்ற பாடலாகும்! மக்களைப் பிறக்கின் ஒருவர், புகழோடு வாழ்வதற்குரிய குணங்களோடு பிறக்க! அத்தகைய குணங்களைப் பெறா விட்டால், மக்களாய்ப் பிறக்காமல் விலங்காய்ப் பிறத்தலே நன்று! என்பது பரிமேலழகர் உரை! இவ்வுரையைப் படித்தால், ஒருவர் தாம், இன்ன இடத்தில் இவ்வாறுதான் பிறக்க வேண்டும் என்று எண்ணிப் பின்எப்படிப் பிறப்பது? அவ்வாறு பிறக்கும் போதே புகழுக் குரிய குணத்தோடு எவ்வாறு பிறப்பது? இவ்வாறு பலவினாக்கள் நம் மனத்துள் எழும்! ஆகவே இவ்வுரைக்கு மேலும் விளக்கம் கிட்டினால்தான் இதனைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்! அந்த உரையை, ‘நாம் பிறந்துவிட்டால், ஏன் பிறந்தோம் என்று அறிந்துகொண்டு, அதற்கேற்பப் புகழுக்குரிய நற்குணத்துடன் வாழ்ந்து, நற்செய்கைகளைப் புரிந்து உலகோர்முன் தோன்ற வேண்டும்! அவ்வாறு பிறப்பின் பயனை ஒருவன்முயன்று அடையாவிட்டால், அவன் விலங்காகத் தோன்றியிருந்தாலும் தவறில்லை’, என்று விளக்கம் கூறலாம்!

புகழ்பட வாழாதார் பற்றி அடுத்த குறட்பாவே கூறுகிறது! தன்னைப் பிறர் புகழ்ந்து போற்றுமாறு வாழ்வதற்கே ஒருவன் பிறக்க வேண்டும்! அவ்வாறின்றிப் பிறர் இகழுமாறு வாழ்பவன் தன்னையே நொந்து கொள்ள வேண்டும்! என்பது அக்குறளின் பொருள்! ஆகவே பிறந்தவன் தன் பிறப்பின் காரணத்தை விரைவில் புரிந்துகொண்டு புகழ்பட வாழவேண்டும். இவ்வாறு விளக்கம், கூறினால் ஒருவாறு அக்குறளின் பொருளைப் புரிந்து கொள்ளலாம்!

தோன்றின் என்ற சொல்லுக்கு, உலகினர் பார்வையின் முன்னே தோன்றின் என்றும், உலகோர் எதிர்பார்க்கும் காலத்தில் தோன்றின் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்! சங்க இலக்கியத்தில், ”உன் மகன் எங்கே?” என்று கேட்டபோது, ஓர் தாய் கூறு கிறாள் … ”ஈன்ற வயிறோ இதுவே, தோன்றுவன் மாதோ போர்க்களத்தானே !” என்கிறாள்! அவன் வீரம், தேசத்தார் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ற வகையில் சிறந்து விளங்க, அவன் அங்கேதான் ”தோன்றுகிறான்” என்கிறாள் தாய்! சிலப்பதிகாரத்தில் கண்ணகியும்,கோவலனும் பிறந்த நாள், நேரம் குறிக்கப் பெற வில்லை! கதையின் ஆரம்பத்தில், அனைவரும் எதிர்பார்க்கும் காலத்தில் மணவறையில் அவர்கள் மக்கள் முன் ”தோன்றினர்”! அவ்வாறு தோன்றும் போதே ,

”போதிலார் திருவினாள் புகழுடை வடிவென்றும்
தீதிலா வடமீனின் திறம் இவள் திறமென்றும்
மாதரார் தொழுதேத்த வயங்கிய பெருங்குணத்துக்
காதலாள்” என்ற அறிமுகத்துடன் தோன்றுகிறாள்!

அடுத்துக் கோவலனும் மணமகனாகத்தான் ”தோன்றினான்”! அவன் தோன்றும் காட்சி,

”மண் தேய்த்த புகழினான்; மதிமுக மடவார்தம்
பண்தேய்த்த மொழியினார் ஆயத்துப் பாராட்டிக்
கொண்டேத்தும் கிழமையானாகவே ”தோன்றினான்!

இவை இவர்களின் பிறப்பைக் குறிக்காமல் படிப்போர் எதிர்பார்க்கும் பொழுது, பொதுமன்றில் ”தோன்றி”யதைக் குறிக்கின்றன!

பிற்காலத்தில் அண்மையில் காஞ்சி மகா பெரியவர்களைப் பற்றி, நெமிலி எழில்மணி எழுதிய பாடலில் ,

”கலவையில் ஒருநாள் பேரொளி பிறந்தது
காஞ்சிப் பெரியவராய் குருவெனச் சிறந்தது!”

என்று எழுதி விட்டாராம்! அது சீர்காழி கோவிந்தராஜனால் பாடப் பெற்று, ஹெச் எம் வி ஒலித் தகட்டில் வெளிவந்து பரவி விட்டது! அதன் பின் ஒருநாள் அக்கவிஞர் ”விழுப்புரத்தில் அவதரித்த சுவாமிகளைக் கலவையில் பிறந்தது , என்று தவறாக எழுதி விட்டேனே! ” என்று வருந்தினாராம்! உடனே காஞ்சிமடத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர், ”சுவாமிகள் விழுப்புரத்தில் பிறந்தாலும், காஞ்சிபுரத்தின் அருகில் உள்ள கலவை என்ற ஊரில்தானே, சர்வக்ஞபீடம் ஏறி குருவாகத் ”தோன்றினார்?” அதனால் அவர் கலவையில் ”ஜோதிஸ்வரூப”மாகப் பிறந்தார் என்றது சரியே!” என்றாராம். ஆகவே காஞ்சி மகா பெரியவர்கள் விழுப்புரத்தில் பிறந்தாலும் ,காஞ்சியில்தான் தோன்றினார் என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன்! அதனால் நான் எழுதிய ”திருக்குறளும் தெய்வத்தின் குரலும்” என்ற நூலில், பிறர் மிகவும் எதிர்பார்க்கும் பொழுதில், மக்கள் முன் பொதுவில் காட்சி தந்த நிகழ்ச்சியை, அவர் புகழோடு தோன்றினார் என்று குறிப்பிட்டு,

”தோன்றிற் புகழோடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று ”

என்ற திருக்குறளுக்குப் பொருத்தமான விளக்கம் கிட்டிவிட்டது” என்று எழுதியுள்ளேன்!

சிறந்த ஆசிரியர், சிறந்த அறிஞர் போன்றோர் தம் சாதனைகளால் புகழ் பெறும்போது, அவர்கள் பணிபுரிந்த இடங்களில் தான் அவர்களின் தோன்றியதாகக் கருதப் பெறுவர்! நம் மேனாள் குடியரசுத்தலைவர், டாக்டர். அப்துல் கலாம், ஏவுகணைப் பணியில் ஈடுபட்டு, அந்தத்துறையில் புகழ் மிக்கவராய்த் தோன்றிய போதுதான், குடியரசுத் தலைவர் பதவி கிட்டியது! பின்னர்தான் அவர் பிறந்த இடம், நாள் ஆகியவை மக்களின் கவனத்துக்கு வந்தன! பராசக்தி படத்திற்கு வசனம் எழுதிய கலைஞர் கருணாநிதியும், அவர் எழுதிய வசனங்களை உணர்ச்சியுடன் பேசிய சிவாஜி கணேசனும் பிறந்து நெடுங்காலம் கழிந்த பின்னர், அந்தப் படம் வெளிவந்த காலத்தில் தானே மக்கள் முன் ”தோன்றினர்?”

‘ஒருவன் பிறந்தபின், என்றேனும் ஒருநாள் மக்கள் எதிர்பார்க்கும் வேளையில், அவர்கள்முன்னே ”தோன்றுதலை” மனக்கண்ணில் கண்டே , திருவள்ளுவர் ” தோன்றிற் புகழோடு தோன்றுக!” என்று பாடினாரோ’ என்ற புதிய விளக்கம் நம்மை மகிழ்ச்சியடையச் செய்கிறது! ”மெய்ப்பொருள் காண்பதறிவு!”அல்லவா?

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

காதலின் பெருமையை சற்றும் தாழ்த்தாமல், மிகவும் உயர்வாகக் கூறிக் கற்பவர் உள்ளத்தில் பெருமிதத்தை உருவாக்கியவர் திருவள்ளுவரே! அவர் இயற்றிய காமத்துப் பால் என்ற பகுதி முழுவதும் இனிமையும், மென்மையும் கலந்து நம் உள்ளத்தை மேலுயர்த்துகின்றது! காமம் என்ற சொல்லின் சிறப்பை அவரே ஒரு திருக்குறளில் வெளிப்படுத்துகிறார்!

“மலரினும் மெல்லிது காமம் சிலரதன்
செவ்வி தலைப்படு வார்!” (1269)

என்பதே அக்குறட்பா! ”காதல் அடைதல் உயிரியற்கை” என்பது பாவேந்தரின் கவிதை வரி! எந்த உயிரும் காதல் வசப்படும்! மனிதன் மட்டும் காதலின் சிறப்பை அறியாமல் காமவெறி கொண்டு குற்றம் புரிகிறான்! பொருளாசை, உடலாசை என்பன மனித குலத்தின் தாழ்வுக்கே வழி வகுக்கின்றன! அவற்றைக் ”காம காஞ்சனம்” என்று அடையாளப் படுத்தி அவற்றை நீக்க வேண்டும் என்று குருதேவர் ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண பரமஹம்சர் உபதேசிக்கிறார்!

மக்களின் காதல், அறநெறியை விட்டு விலகும்போதுதான் பெண்ணாசையாகிக் காமம் கொள்ள வைக்கிறது! இந்தக் காமம் பற்றிய திருவள்ளுவரின் குறட்பாக்கள் தமிழின் பழைய இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தின் அகப்பொருள் கருத்துக்களின் விளக்கமாகவே அமைந்ததை இதற்கு முன் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்! காட்சி, ஐயம், தெளிவு, குறிப்பறிதல் என்ற களவியல் நிகழ்ச்சிகளின் வரிசையை ”அணங்குகொல்” எனத் தொடங்கும் குறட்பாவில் நாம் கண்டறியலாம் என்றே குறிப்பிட்டுள்ளேன்! [http://www.vallamai.com/?p=62666]

காதலியும் காதலனும் தற்செயலாகச் சந்தித்துக் கொண்டபின், அவர்களின் அன்பு மேலும் வளர்ந்து மீண்டும் மீண்டும் சந்திக்க வைக்கிறது! இந்தச் சந்திப்பு, இயற்கைப் புணர்ச்சி, இடந்தலைப்பாடு, பாங்கற்கூட்டம், என்று மேலும் வளர்கிறது. தலைவன் தன் தோழனிடமும், தலைவி தன் தோழியிடமும் மட்டுமே காதலைப் பற்றிக் கூறுவர்! மற்றவர் அறியாமல் வளரும் காதலே களவியல் எனப்படும்! இங்கே தலைவன் தோழனிடம் தன் காதலியைப் பற்றிச் சொல்லி, அவளை அடிக்கடி சந்திக்க உரிய உதவிகளைச் செய்யுமாறு தோழனை வேண்டுகிறான்! தோழனிடம் தலைவன், உதவி வேண்டுவதை மகாகவி பாரதியார்,

”பொன்னவிர் மேனி சுபத்திரை மாதினைப்
புறங்கொண்டு போவதற்கே
என்ன உபாயம் எனக்கேட்டால் அதை
இருகணத்தே உரைப்பான்!”

என்ற பாடலில் விளக்குகிறார்! கடவுளே தோழனாக விளங்கிக் காதலை நிறைவேற்றிய சிறப்பை நம் சமயம், கண்ணன்- அருச்சுனன் ; சிவபெருமான்- சுந்தரர் வரலாறுகளில் குறிப்பிடுவதைக் காணலாம்!

பண்டைத் தமிழர்களின் காதல் வாழ்க்கையின் சிறந்த பகுதிகளைக் காட்டும் திருவள்ளுவரின் ‘காமத்துப்பால்’படிப்போர் உள்ளத்தில் ஆனந்தக் கனவுகளை உருவாக்குகின்றது! நம்மை அந்தக் காலத்துக்கே அழைத்துச் செல்கின்றது! அவ்வகையில் இங்கே ஒரு திருக்குறள் புதிய விளக்கத்தை அளிக்கிறது! தலைவியின் அழகைத் தோழனிடம் வருணித்த தலைவன் அவளுடைய கண்களின் அழகைப் பாராட்டுகிறான்! அப்போது, ”இவள் கண்ணழகை கண்ட குவளைமலர் இவளது கண்ணழகு போல் தன்னழகு இல்லையே என்று நாணித் தலை குனிந்து நிலத்தை நோக்கும்” என்று கூறுகிறான்! இதனைக் கூற வந்த வள்ளுவர், ‘காணின்’ என்ற சொல்லை முதலில் கூறுகிறார்! இந்தக் குவளை மலருக்குக் காணும் ஆற்றல் அமைந்து, அது இவள் கண்ணைக் காணின், என்பது இதன் பொருள்! இது நமக்கு ஒரு புதிய அணுகுமுறையைக் காட்டுகிறது! அதனால்தான் குறுந்தொகைப் பாட்டில் நீயறிந்த பூக்களில் ஏதேனும், இவள் கூந்தலுக்கு நிகரான நறுமணம் பெற்றுள்ளதோ ?” என்று வண்டினைக் கேட்பதாக இறையனாரின் பாடல் உள்ளது!

அஃறிணைப் பொருள்களுக்கும், உயர்திணைக்குரிய காணும் திறனும், கேட்கும் திறனும், பேசும் திறனும் இருப்பதாக இலக்கியங்களின் அகத்திணைப் பாடல்கள் கூறுகின்றன! அவ்வகையில் இங்கே குவளை மலர் காணும் திறன் பெற்றிருப்பதாக வள்ளுவர் கூறுகிறார்! இப்பாடலில்,” மாணிழை கண்ணுக்கு நாம் ஒப்பாக மாட்டோம் என்று குவளைமலர்கள் கருதி, நாணம் கொண்டு தலை குனிந்து நிலம் நோக்கும் ” என்ற பொருளில் , ”மாணிழை கண் ஒவ்வேம் என்று குவளை கவிழ்ந்து நிலன் நோக்கும் ” என்று பாடுகிறார்! குவளை கவிழ்ந்து நிலன் நோக்குவது, இது வரை மேல்நோக்கி மலர்ந்த நீலப்பூ , இவள் கண்ணைக் கண்டு வெட்கித் தலைகுனிவதை மட்டுமே குறிக்கின்றது என்றுதான் கருதினேன்! ஆனால் கவிழ்ந்து தலைகுனியும் என்று கூறாமல், ”நிலன் நோக்கும்” என்று வள்ளுவர் கூறியதில் ஒரு புதிய பார்வை இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது!

அதாவது, குவளைமலர், நீரில் தோன்றிய பூ! இந்தப் பெண்ணோ, நிலத்தில் தோன்றியவள்! இந்தப் பெண்ணின் கண்கள் என்னை விட வண்ணத்திலும், வடிவிலும், மென்மையிலும், உயிர்ப்பிலும் மிகச்சிறந்து விளங்குவதற்கு, இவள் தோன்றிய பூமியின் தனிச் சிறப்புதான் காரணமோ? என்று, அக்குவளைமலர் சற்றே கவிழ்ந்து, இவள் தோன்றிய தரையை நோக்கிப் பெருமூச்சு விடுகிறதோ? என்று கருதினார் போலும்! இதனைக் குறிக்கவே ”கவிழ்ந்து நிலன் நோக்கும்!” என்று எழுதினார். என்பது இந்தத் திருக் குறளுக்கேற்ற பதிய விளக்கமாக நாம் கொள்ளலாமல்லவா? இப்போது அந்தக் குறளைப் படிப்போம்.

“காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலன்நோக்கும்
மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று!”(1014)

“தெள்ளுத மிழ்நடை சின்னஞ் சிறிய இரண்டடிகள்
அள்ளுதொ றுஞ்சுவை உள்ளுந்தொறும்உணர் வாகும்வண்ணம்
கொள்ளும் அறம்பொருள் இன்பம்அ னைத்தும் கொடுத்ததிரு
வள்ளுவ னைப்பெற்ற தால்பெற்ற தேபுகழ் வையகமே!”

என்று பாவேந்தர் பாடியதன் உண்மையை இங்கே நாமும் உணர்ந்து இன்புறுகின்றோம்!

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

திருவள்ளுவர் தம் திருக்குறளில் ஒரு குறிப்பிட்ட சொல்லையோ, தொடரையோ அடிக்கடி பயன் படுத்துவார்!

அவற்றுள் நன்றி என்ற சொல் அறம் என்ற பொருளிலும் (97, 110, 117), உதவி என்ற பொருளிலும்(102, 104), நன்மை என்ற பொருளிலும் (108) வந்துள்ளது!

அடுத்து, நன்று என்ற சொல், அறம் என்ற பொருளிலும்(38), நன்மை என்ற பொருளிலும்(108), அருள் என்ற பொருளிலும் (253), இன்பம் என்ற பொருளிலும் (328), வந்துள்ளது!

அடுத்து, நயன் என்ற சொல், ஒப்புரவு என்ற பொருளிலும்(216), நீதி என்ற பொருளிலும்(97), அன்புள்ள செயலென்ற பொருளிலும்( 103), விருப்பம் என்ற பொருளிலும்(192) வந்துள்ளது!

இவ்வாறே ஆற்றல் என்ற சொல், ஒத்தல் என்ற பொருளிலும்(101), வலிமை என்ற பொருளிலும் (225), பெருமை என்ற பொருளிலும்(287) வந்துள்ளது! இருள் என்ற சொல், அவிச்சை (5) , மயக்கம் (227), நரகம் (122), இழிபிறப்பு (352) என்ற பொருள்களில் வந்தது!

இவ்வாறே சிறப்பு என்ற சொல், காரணத் திருவிழா (18), மோட்சம், வீடு (31, 358), துறக்கவின்பம் (75), யோகம் (313) ஆகிய பொருள்களில் வந்துள்ளது!

இவ்வாறே பல சொற்களை நாமே கண்டறியலாம்!

ஒருவர் நம்மிடம் ஒரு வினாவை வினவும்போது, நாம் நன்றாக அறிந்த விடையைத் தயக்கமின்றிச் சொல்வோம்! இத்தகைய வினாக்களையும், விடைகளையும் தமிழ் இலக்கணம் வரையறை செய்துள்ளது! வினாவகைகள் ஆறு என்றும், விடை வகைகள் எட்டு என்றும், நன்னூல் கூறுகிறது. நாம் வினவும் வினாவையே மீண்டும் நம்மிடம் கேட்பது போன்ற திருக்குறட்பாக்கள் சில உள்ளன! யானறிந்த வகையில் ஒன்பது குறட்பாக்களில், வினாவியவரையே வினாவும் அமைப்பு உள்ளது இவற்றுள் ஒரு குறட்பாவை விளக்கும் முயற்சியில் புதிய அணுகுமுறை புலப்பட்டது!

”வாய்மை எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும்
தீமை இலாத சொலல்”(291)

என்பதே அந்தத் திருக்குறள்! இந்தத்திருக்குறள் வாய்மை என்ற உண்மை பேசுதல் குறித்த விளக்கத்தை அளிக்கிறது ஒரு சுவையான நிகழ்ச்சியை இத்துடன் சேர்த்து விளக்கலாம்! திருவள்ளுவரிடம் ஒருவர் வினா விடுப்பதாகவும், அவர் அதற்கு விடையளிப்பதாகவும் இந்தத் திருக்குறளுக்கு விளக்கம் கூறுவர்! அடியேன் குருநாதர், திருச்சி தேசியக்கல்லூரிப் பேராசிரியர் இரா.இராதாகிருஷ்ணன் கூறும் விளக்கமும் இப்படித்தான் அமைந்தது!

அவர் இதனை விளக்கிக் கூறுகையில், ஒரு சிறுவனிடம் ”எட்டெட்டு எத்தனை?” என்று கேட்டால், அவனுக்கு உடனே விடை புலப்படாது! அவன் சற்றே தயங்கி, ஒரெட்டு எட்டு, ஈரெட்டு பதினாறு … என்று தனக்குள்ளேயே பெருக்கல் வாய் பாட்டைச் சொல்லிப் பார்ப்பான்! இடையில் அவன் நம்மிடமே ”எட்டெட்டுதானே?” என்று கேட்டுக் கொண்டு, சற்று நேரம் எடுத்துக் கொண்டு, மனத்துக்குள் எட்டெட்டு அறுபத்துநான்கு என்ற விடை வந்தவுடன், நம்மிடம் அறுபத்துநான்கு என்று சொல்லி மகிழ்வான்!” என்பார்! அவரே, இந்தச் சிறுவன் தனக்குப் புலப்படாத விடையைக் கூறுமுன் மனத்துக்குள் நினைத்துப் பார்த்து , நம்மையே கேட்டுக்கொண்டு, விடை கூறுவது போல், திருவள்ளுவரும், ”வாய்மை எனப்படுவது யாது?” என்று ஒருவன் கேட்டபோது, அதே வினாவை அவனிடம் மீண்டும் கேட்பது போல்,”வாய்மை எனப்படுவது யாது, எனின்” என்று வினவியபின், விடைதருகிறார்!” என்று விளக்கினார்!

அதாவது, திருவள்ளுவர், ”வாய்மை என்றால் என்ன?” என்ற வினாவுக்கு, உண்மை பேசுதல் என்ற நேரான விடையைக் கூறிவிடலாம்! அவ்வாறு கூறாமல் சிந்திக்கிறார்! அவர் அந்த வினாவைக் கேட்டவரிடமே மீண்டும் கேட்கிறார்! ”வாய்மை என்றால்”, என்பதை ”வாய்மை எனப்படுவது” என்று சற்றே விரிவாக்கிக் கேட்கிறார்! வாய்மை எனப்படுவது என்ற தொடரில்,” வாய்மை என்று சான்றோரால் சிறப்பித்துச் சொல்லப்படுவது” என்ற புதிய பொருளுணர்ச்சியைக் கொள்கிறார்! அவ்வாறாயின், வாய்மை என்ற சொல்லினை விட, வாய்மை எனப் படுவது என்ற தொடருக்கு வேறுபட்ட பொருள் இருக்க வேண்டும்! அப்பொருள், திருவள்ளுவர் கூறும் மாறுபட்ட விடையினால் நமக்கு விளங்குகிறது! உண்மை பேசுதலே வாய்மை! எல்லாரும் அறிந்த இதனையே ஒருவன் வள்ளுவரிடம் வந்து கேட்கிறான் என்றால், அதற்குக் காரணம் இருக்க வேண்டும்! என்று சிந்திக்கிறார்!

ஒரு பெண்ணைக் காமவெறி பிடித்த ஆண்மகன் தொடர்ந்து வந்து துரத்துகிறான்! அந்தப் பெண் விரைந்தோடித் தப்பி விடுகிறாள்! அங்கே வழியில் சான்றோர் ஒருவர் அமர்ந்திருக்கிறார்! அவரிடம் இக்கயவன், ”இங்கே ஒரு பெண் ஓடிவந்தாளே, அவளைப் பார்த்தீர்களா?” என்று கேட்டான். அவரும் ”ஆமாம் பார்த்தேன்” என்கிறார்! ”அவள் எந்தப்பக்கம் சென்றாள் ?” என்று கேட்கிறான். அவன் தோற்றத்தையும், ஓடிவந்த பெண்ணின் அச்சத்தையும் புரிந்து கொண்ட அவர், உண்மையை அப்படியே கூறுவதால் தீமை உண்டாகி விடுமே? என்று கருதுகிறார்! அவர் அந்தச் சூழ்நிலைக்கேற்ற வகையில் உண்மையைக் கூறத் தயங்கி அவனுடைய தீய எண்ணம் பலிக்காத வகையிலும், அந்தப் பெண்ணுக்குத் தீங்கு நேராத வகையிலும் வேறுதிசையைக் காட்டி அவனைத் திசை திருப்பி விடுகிறார்!

இந்த வகையில்தான் திருவள்ளுவர் நேரான விடை கூறத் தயங்கி, நன்கு சிந்தித்து, ”தீமை பயவாத சொற்களைச் சொல்லுதலே வாய்மை!” என்கிறார்! அதனால் திருக்குறளுக்குப் புதிய கோணத்தில் விளக்கம் கிட்டிவிடுகிறது! உள்ளதை உள்ளவாறே பேசுவதாலும் தவறு நிகழ்ந்து விடலாம்! இதனை வள்ளுவர் நன்கு சிந்தித்தே இயற்றியுள்ளார் என்பதை அடுத்த குறட்பாவில்,

”பொய்மையும் வாய்மை இடத்த புரைதீர்ந்த
நன்மை பயக்கும் எனின்!” (292)

என்று கூறுவதிலிருந்தே புரிந்து கொள்ளலாம்! புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கும் என்றால் மட்டுமே பொய்மை, வாய்மையின் இடத்தினைப் பெறுமென்ற சீரிய சிந்தனை, இதற்கு முதற்குறளில் ”யாதெனின்” என்ற வினாவால் நமக்குப் புலப்பட்டு, புதிய விளக்கத்தினை நமக்கு அளிக்கின்றது!

இவ்வாறே, ”யாதெனின்” என்ற வினா அமைந்துள்ள 178, 254, 321, 789, 831, 844, 986,1041 ஆகிய குறட்பாக்கள், புதிய சிந்தனையுடன் அமைந்திருப்பதை அன்பர்கள் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்க வேண்டுகிறேன்!

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

காதல் கண்களில் அரும்பிக் கருத்தில் மலர்ந்து கல்யாணத்தில் கனிகிறது! அக்கனியின் சுவை இல்லறத்தில் எல்லாருக்கும் இனிக்கிறது! திருக்குறள் காமத்துப் பால் அன்பின் ஐந்திணைக்கு உரிய களவு, கற்பு ஆகியவற்றைத் தொல்காப்பியம் காட்டும் தமிழ் மரபிற்கேற்ப அகத்திணை ஒழுக்கத்தை அழகாகக் கூறுகிறது. காட்சி, ஐயம், தெளிதல், குறிப்பறிதல் முதலான களவியல் நிகழ்ச்சிகளைத் திரு வள்ளுவர் மிகவும் சிறப்பாக அமைத்துள்ளார்!

”அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ கனங்குழை
மாதர்கொல் மாலுமென் நெஞ்சு!”(1081)

என்று தலைமகன் தலைவியைக் கண்டு அவள் தெய்வமகளோ என்று அஞ்சினான்; பின்னர் அவளுடைய சாயலை நோக்கி மயிலோ என ஐயமுற்றான்; பின்னர் தன்னை நோக்கும் கண்களையும் அவள் செவிக்கு அழகுதரும் குழையையும் கண்டு ஒ! இவள் பெண்ணோ? என்று மயங்குகிறான்! இது காட்சி, ஐயம் இரண்டையும் குறித்தது!இதற்குப் புதிய பொருளாக, அவள் சற்றுத் தொலைவில் நின்றபோது, தெய்வ மகளாகவும், அடுத்து சற்றே நெருங்கி வந்தபோது, அவளுடைய சாயல் மயில்போல் இருந்ததாகவும், அடுத்து மேலும் நெருங்கிய போது, அவளது காதணியும், பார்வையும் புலப்பட்டன என்றும் கூறுவர்!

அடுத்த பாடல் அவள் மானிடப் பெண்ணே என்று தெளிவடைந்ததைக் குறிக்கிறது. அடுத்து அமைந்த நான்கு குறட்பாக்களும், அவளது அன்புப் பார்வை தன்னை நிலை குலைய வைத்தமையைத் தலைவன் கூறுவதாக அமைந்தன! அடுத்து அவள் மார்பு, நெற்றி ஆகியவை அவனை மயங்க வைத்த திறத்தைக் கூறுகிறார்! அடுத்த பாடலில் அவளது அணிகலன்களைக் கண்டு தலைவன் மயங்கியதாகக் கூறுகிறார்! அடுத்த பாடலில் அவள் பார்வை காட்டிய காதற் குறிப்பினை வள்ளுவர் கூறுகிறார்! தகையணங்குறுத்தல் என்ற இந்த அதிகாரத்தில் காட்சி, ஐயம், தெளிவு ஆகிய வற்றைக் கூறிய வள்ளுவர் அடுத்த அதிகாரத்தின் முதல் ஐந்து பாடல்களால் தலைவியின் பார்வை யாலும், நாணத்தாலும் அவள் கொண்ட காதலைத் தலைவன் உணர்ந்துகொண்டான் என்பதைத் திரு வள்ளுவர் கூறுகிறார்! அடுத்து தோழி அறிந்து கொண்டதையும், தலைவனே மகிழ்ச்சியடைந்ததையும் கூறுகிறார்! இவற்றிடையே காதலர்களின் கள்ளத்தனத்தை விளக்கும் குறட்பா நம்மை மிகவும் வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது! அது,

”யான்நோக்குங் காலை நிலன்நோக்கும் நோக்காக்கால்
தான்நோக்கி மெல்ல நகும்!” (1094)

என்பதாகும்! தலைவன் ஒரு குறிப்புடன் தலைவியைப் பார்க்கும் போது, தலைவி நாணத்துடன் தலை குனிந்து நிலத்தை நோக்குகிறாள் என்கிறான்! அதன்பின் அவளை நோக்காதபோது, அத்தலைவனைத் தலைவி நோக்கி மெல்லப் புன்முறுவல் செய்தாளாம்! இதனைத் தலைவன் எவ்வாறு அறிந்து கொண்டான்? தலைவன் நோக்காதபோது தலைவி நோக்கினாள் என்பதை அவள், நாணித் தலை குனிந்து புன்முறுவல் பூத்ததால் தெரிந்து கொண்டான் என்ற பொருளில் ‘தான் நோக்கி மெல்ல நகும்’ என்ற தொடரால் விளக்குகிறார்! இது மிகவும் நுட்பமான காதல் காட்சி! இதுதான் காதலர்களின் கள்ளத்தனம்! இதனை ஒரு திரைப்படப் பாடல் சிறப்பாக விளக்குகிறது!

உன்னைநான் பார்க்கும்போது மண்ணைநீ பார்க்கின்றாயே
விண்ணைநான் பார்க்கும்போது என்னை நீ பார்க்கின்றாயே!

என்ற பாடல் அது! அடுத்து அதே ”குறிப்பறிதல்” அதிகாரத்தின் கடைசிப் பாடல்,

”கண்ணொடு கண்ணினை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள்
என்ன பயனும் இல!” (1100)

இந்தப் பாடலுக்கு அந்தக் காலப் பரிமேலழகர் முதல் இந்தக் கால மு.வரதராசனார் வரை, ”காதலர் இருவரின் கண்ணிணைகள் ஒன்றை யொன்று காதலுடன் நோக்கி இதயம் இணைந்தபின், அவர்கள் தமக்குள்ளே பேசிக்கொள்ளும் தம்மைப் பற்றிய உண்மைகளாகிய மனத் தோடு பொருந்தாத வாய்ச் சொற்களால் பயனேதும் இல்லை” என்றும் ”அவர்கள் கண்களின் வழியே மனமொத்து விட்டபின், காதலைத் தெரிவிக்கும் வாய்ச்சொற்கள் தேவையில்லை” என்றும் பொருள் கூறினர்! ஆனால் இக்காலத்திற்கு ஏற்றவாறு அக்குறட்பாவுக்குப் புதிய பொருள் ஒன்று புலனாகின்றது! அதாவது, காதலர்களின் கண்ணிணையுடன் இதயமும் ஒத்துப் போனபின், அதைக் காணும் உற்றார், உறவினர்கள் இவர்களைப்பற்றி, இவள் என்னகுலம்? இவன் எந்த மதம்? இவள் படிப்பு என்ன? அவன் படிப்பு என்ன? இவர்கள் செல்வ நிலை, குடும்பநிலை என்ன? என்றெல்லாம் பேசும் வேண்டாத வாய்ச்சொற்களால் எந்தப் பயனும் விளையாது! இவர்களிடையே உள்ள நெருங்கிய காதலை அவை மாற்ற மாட்டா! ” என்பது புதுமையான பொருளல்லவா?

இந்தப் பொருளுக்கு மேலும் வலிமையூட்டும் வகையில் கம்பராமாயணப் பாடல்கள் விளக்கம் தருகின்றன! அவை,

”எண்ணரும் நலத்தினாள் இணையள் நின்றுழி,
கண்ணொடு கண்ணினை கவ்வி ஒன்றையொன்று
உண்ணவும் நிலைபெறாது உணர்வும் ஒன்றிட
அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள்!”

“மருங்கிலா நங்கையும் வசையில் ஐயனும்
ஒருங்கிய இரண்டுடற்கு உயிரொன்று ஆயினார்
கருங்கடற் பள்ளியின் கலவி நீங்கிப்போய்
பிரிந்தவர் கூடினால் பேசவும் வேண்டுமோ?”

என்பனவாகும்! இவற்றில் ”பிரிந்தவர் கூடினால் (மற்றையோர்) பேசவும் வேண்டுமோ? வேண்டா. என்பது போன்ற பொருளுணர்ச்சி உருவாகும்படி கம்பரும் பாடியமை இங்கே கருதத் தக்கது!

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

மனிதப் பண்புகளுக்கும் மற்ற அஃறிணை உயிர்களின் பண்புகளுக்கும் இடையே மிகுந்த வேறுபாடு உண்டு! மரம் செடி கொடி முதலான பொருள்கள் மனிதர்களின் அறிவால் தமக்கேற்ற வகையில் பயன்படுத்தப் பெறுகின்றன! நாம் நமக்காகப் பயன்களை உருவாக்கிக் கொள்ளும் வகையில் அவை விளங்குவதால் அவை நமக்குப் பயன்களை அளிக்கின்றன என்று ஓர் உபசார வழக்காகப் போற்றுகிறோம்! பசு நமக்குப் பால் தருகிறது என்பது கூட அதனைப் போற்றிப் புகழ்வதாகாது! அது மிக முயன்று தன் கன்றின் வாயைப் பால்மடிக்கெதிரே, இழுத்து அதனைப் பால் பருக வைக்கிறது! அதன் உடம்பெங்கும் இருக்கும் தன் இரத்தம், சதை ஆகியவற்றை இயல்பூக்கத்தால் நாவால் நக்கித் தூய்மை செய்கிறது! இதனையே பசுவின் போற்றத்தக்க குணமாகக் கொண்டு, வைணவ உரையாசிரியர்கள் ”வாத்சல்யம்” என்ற கடவுட்பண்பை அதன்மேல் ஏற்றிப் போற்றுகின்றனர்! எவ்வாறு சிந்தித்தாலும் அஃறிணை உயிர்கள் தாமே எண்ணி ஏனைய உயிர்களை வாழ்விக்கின்றன என்பதை நம்மால் காண முடியாது!

நாம் அவ்வாறு போற்றுவதை அறிந்து கொண்டு, நன்றியுடன் அவை நமக்கு உதவி புரிவதும் இல்லை! அவற்றிடம் இயல்பாக இருக்கும் இயற்கைச் செயல்பாடுகள், அவை நமக்கு உதவி புரிவதற்காகவே அமைந்துள்ளதாக நாம் நம்மறிவால் அறிந்து கொள்கிறோம்! மரம் செடி கொடிகளை நாம் நீரூற்றி வளர்ப்பது நம் தந்நலம் கருதியே ஆகும்! மாடுகளைக் குளிப்பாட்டுவதும், புல், வைக்கோல், பொட்டு, பிண்ணாக்கு, கழுவுநீர் அளித்து வளர்ப்பது மனித குலத்தின் சுயநலச் செயல்களே ஆகும்! மலையிலிருந்து வழியும் அருவி நம்மைக் குளிப்பாட்டாது! நாமே அருகில் சென்று குளித்து மகிழ வேண்டும்! ஆற்றுநீரை நாமே வயலுக்குப் பாய்ச்ச வேண்டும்; எடுத்துக் குடிக்க வேண்டும்; குளிக்க வேண்டும்! இதற்காகவே நாம் ஆறு, ஏரி மற்றும் குளங்களின் கரைகளை உயர்த்தியும், கிணறு தோண்டியும் நமக்குத் தேவையான பயன்களைப் பெறுகிறோம்!

ஆகவே மனிதர்களுக்கு அமைந்த ஆறாம் அறிவு விலங்குகளுக்கு இல்லை என்பதே தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரத் துணிபு!! இவ்வகையில் மரம் தானே அறிந்து தெளிந்து இன்னாருக்கு இன்ன வகையில் உதவ வேண்டும் என்ற அறவுணர்வைப் பெற்றுள்ளதாகக் கருத இடமி ல்லை!

மரம் நமக்கு உதவுகிறது என்று அதன்மேல் அறிவை ஏற்றுவதை விட, மரங்கள் நமக்கு உதவும் வகையில் இறைவன் அவற்றையும், நமக்கு அவற்றின் பயனைக் கொள்ளும் அறிவையும் படைத்தார் என்பதே உண்மை! மரம் திருக்குறளில் ஐந்து பாடல்களில் இடம் பெற்றுள்ளது. அவை :

”உரமொருவர்க் குள்ள வெறுக்கை அஃதில்லார்
மரம்மக்க ளாதலே வேறு!” (600)

”சொல்லப் பயன்படுவர் சான்றோர் கரும்புபோல்
கொல்லப் பயன்படும் கீழ்!” (1078)

”அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்
மக்கட்பண் பில்லா தவர்!” (997)

”பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம்
நயனுடை யான்கண் படின்!” (216)

”மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம்
பெருந்தகை யான்கண் படின்!” (217)”

என்பன! இவற்றுள் முதல் மூன்று பாக்கள், மரம் கரும்பு ஆகியவற்றை மனிதரிடமிருந்து வேறுபடுத்துகின்றன! அடுத்த இரண்டு பாக்கள் மனிதர்களால் மரம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப் பெறுகின்றன என்பதை விளக்குகின்றன! இவற்றின் பொருளை இன்னும் விளக்கமாக நாலடியார் பாடுகிறது!

”நடுவூருள் வேதிகை சுற்றுக்கோட் புக்க
படுபனை யன்னர் பலர்நச்ச வாழ்வார்
குடிகொழுத்தக் கண்ணும் கொடுத்துண்ணா மாக்கள்
இடுகாட்டுள் ஏற்றைப் பனை!” (நாலடியார்)

என்பது அப்பாடல்! பிறருக்கு வழங்கும் வள்ளல்தன்மை வாய்ந்தவன் ஊர் நடுவில் வட்டமாக அமைக்கப் பெற்ற மேடையின் நடுவே பழங்கள் நிறைந்த பெண்பனை அமைந்ததுபோல் பயன் தருவர்; ஆனால் செல்வம் மிகுந்த காலத்திலும் பிறருக்குக் கொடுத்து உண்ணாத மக்கள், இடுகாட்டின் நடுவே பயனின்றி வீணே நிற்கும் ஆண்பனை போன்றவர்கள் ஆவர் என்பது இதன் பொருள்! அடுத்து, மூதுரை பாடிய ஒளவையார்,

”கவையாகிக் கொம்பாகிக் காட்டகத்தே நிற்கும்
அவையல்ல நல்ல மரங்கள் – சவைநடுவே
நீட்டோலை வாசியா நின்றான் ; குறிப்பறிய
மாட்டா தவன்நன் மரம்!”

என்ற பாடலில் மரத்துக்கும் மனிதனுக்கும் படிப்பறிவிலும், குறிப்பறிதலிலும் உள்ள வேறுபாட்டை நன்றாக உணர்த்துகிறார்! மேலும் பொன், துடி, குதிரை, நச்சரவு, கடினமான எள்ளுருண்டை, கரும்பு, இளநீர் ஆகியவற்றையும், தீயோர், அச்சமும் அறிவும் அற்ற பெண் ஆகியோரையும் நாம் வன்மையான அணுகு முறையால் மட்டுமே நெருக்கிப் பயனைக் கொள்ள முடியும் என்கிறது ஒரு பழம்பாடல்!

பொன்னை நெருப்பிலிட்டு உருக்கி அடித்தால்தான் நகை உருவாகும்; இளநீரை நாமே பறித்து, வெட்டி நீரைப் பருக வேண்டும்; கரும்பை ஆலையினுள் இட்டுக் கசக்கிப் பிழிந்தால்தான் அதன் இனிய சாற்றினைப் பருகலாகும்; தோலை உரித்துத் துடியாகிய கருவியில் கட்டி அடித்தால்தான் தாளம் தோன்றும்! குதிரையை அடக்கிச் சாட்டையால் அடித்தால்தான் தேரில் பூட்டி ஓட்ட முடியும்; நச்சுப் பாம்பை அடக்கிப் பெட்டிக்குள் அடக்கி வைத்தால்தான் அதனை ஆட்டுவிக்க முடியும்; கீழானவரை வன்முறையால் அடக்கியாண்டால்தான் ஆட்சி சிறக்கும்! இவற்றை அந்தப் பழம்பாடல்,

”துர்ச்சனரைப் பொன்னைத் துடியைத் துரகதத்தை
அச்சமற முன்னிற்கும் ஆயிழையை – நச்சரவைக்
கண்டித்த எள்ளைக் கரும்பை இளநீரைக்
தண்டித்தார்க் கன்றோ சயம்!”

எனக் கூறுகிறது. ஆகவே, அஃறிணைப் பொருள்கள் தாமாகவே எண்ணிச் செயல்படும் திறனற்றவை என்பதும், உயர்திணை மக்களுள் அச்சமும் அறிவும் அற்ற மக்கள் மரம்போன்றவரே என்பதும் இப்போது புலனாகும்!

மரம் இலைநிறைந்த கிளையுடன் விளங்கக் காரணம் அவை சவ்வூடு பரவும் செயலை விரிவாக்கும் காரணத்தால் சூரிய வெளிச்சத்தை விரும்பி எல்லாத்திக்கிலும் இலைகளைப் பரப்புவதற்காகவே என்பதும் …

இலையிடையே போது அரும்பி மலராகி வண்ணமும் மனமும் பெற்றுச் சிரிப்பது, வண்டுகளை ஈர்த்து அவற்றுக்குத் தேனைத் தருவதுபோல், மகரந்தச் சேர்க்கை யால் தம் இனத்தைப் பெருக்கும் முயற்சியில் காய்களை உருவாக்கிக் கொள்வதற்கே என்பதும் …

அந்தக் காய்கள் பசுமைநிறம் மாறிப் பழுப்பதும், சுவையும் மணத்தையும், செந்நிறத்தையும் பெறுவது, அவற்றை உண்ணும் உயிர்களின் மூலம் தம் விதைகளை ஊரெங்கும் பரவச்செய்து இனத்தை விரிவாக்கிக் கொள்வதற்கே என்பதும், இயற்கை அனுபவம் அவற்றுக்குக் கொடுத்த நுட்பமான திறமை என்பதை நாம் சற்றே சிந்தித்தால் புரிந்து கொள்ளலாம்!

ஆதலால் அத்தகைய இயற்கை விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட மரங்கள் நமக்கு நிழல் தருவதற்காக இலைகளைப் பரப்பவில்லை; வண்டுகளுக்கு உதவுவதை, நமக்குப் பழம் தருவதோ அவற்றின் அறிவு சார்ந்த அருட்செயல் இல்லை என்பன இப்போது நமக்குத் தெளிவாகி இருக்கும்! இவை அனைத்தையும் பார்த்துப் பார்த்து வள்ளுவர் உணர்ந்து கொண்டமையால்தான் மரத்தினை உவமையாக்கி, அது மக்களைவிடத் தாழ்ந்தது என்று எழுதினார்!

ஆகவே உரம் எனப்படும் அறிவும், உள்ளவெறுக்கையாகிய முயற்சியும் இல்லாத மக்கள் மரத்துக்கு நிகரானவர்கள் என்று வள்ளுவர் இழித்துரைக்கின்றார்! அவர்கள் மக்கள் போலக் கை கால்களுடன் தோன்றுவது மட்டுமே வேறுபாடு என்கிறார் வள்ளுவர்! வள்ளுவத்தை நன்கு படித்து உணர்ந்தவர்கள் மரத்தை, மனிதரைப் போல் அறிவு, ஆற்றல், கருணை உடையதாக எப்போதும் கருத மாட்டார்கள்! ஆகவே,

உரமொருவர்க் குள்ள வெறுக்கை அஃதில்லார்
மரம்மக்க ளாதலே வேறு! (600)

அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்
மக்கட்பண் பில்லா தவர்! (997)

சொல்லப் பயன்படுவர் சான்றோர் கரும்புபோல்
கொல்லப் பயன்படும் கீழ்! (1078)

பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம்
நயனுடை யான்கண் படின்! (216)

மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம்
பெருந்தகை யான்கண் படின்! (217)

என்ற குறட்பாக்களில் மரம் பற்றிய புதுமையான பொருள், யாரோ என்றோ சொன்னது என்றாலும் அதன் உண்மைப் பொருள், சிந்தனைக்கு வலிமை கூட்டுகிறது! இந்தக் குறட்பாக்களில் மனிதனின் தூய மனமும், சிந்தனையும், கூரிய அறிவும், கீழ்மையும், நேரிய பயனும், தேடற்குரிய சிறப்பும் மரத்துடன் ஒப்பிடப்பெற்று ஒற்றுமை வேற்றுமையைப் புலப்படுத்துகின்றன!

– புலவர் இரா. இராமமூர்த்தி.

வாழ்க்கையின் இனிமை இளமைக்காலக் காதலால் மேலும் இனிக்கும்! இயல்பாகக் காதலுணர்வை வெளிப்படுத்தி, தம் இணையுடன் இசைந்து வாழ்வதைப் பற்றித் திருவள்ளுவரைப் போல் எவருமே கூறியதில்லை! புலவர்கள் அனைவரும் காதலின் உயர்வை மிகவும் அழகாகப் பாடியுள்ளனர்!

”காதல் போயின் காதல் போயின்
சாதல்!சாதல்!சாதல்!”

என்று மகாகவி பாரதியாரும்,

”காதல் அடைதல் உயிரியற்கை – அது
கட்டில் அகப்படும் தன்மை யதோ?”

என்று பாவேந்தரும் பாடியுள்ளனர்! இந்தக் காதல்தான் உண்மையான இன்பத்தைத் தருகிறது என்று திருவள்ளுவரே கூறுகின்றார்!

கண்டுகேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்றுஅறியும் ஐம்புலனும்
ஒண்டொடி கண்ணே யுள!(1101)

என்ற திருக்குறள், ” ஐந்து புலன்களின் வழியே பெறத்தக்க இன்பங்கள் அனைத்தையும் தன் இல்லக்கிழத்தியிடம் மட்டிலுமே உள்ளது!” என்று கணவன் பாராட்டிக் கூறுவதைத் திருவள்ளுவர் கூறுகிறார்! இவ்வாறு கூறியமையால் பிற பெண்டிரிடத்து இவ்வளவு சிறந்த இன்பத்தைப் பெற இயலாது என்பதை வள்ளுவர் மிகவும் நுட்பமாக உணர்த்துகிறார்! இதனால், கணவனும் மனைவியும் இணைந்து பெறும் இல்லற இன்பமே உண்மையான தகுதி வாய்ந்த இன்பம் என்பது புலனாகின்றது!

முறையாகப் பெறத்தக்க காமவின்பம், பேதைமை மற்றும் புல்லறிவால் முறையை மீறி உருவாதலும் உண்டு. இந்தக் காமம் தம் மனைவியிடத்தும், விலைமகளிரிடத்தும், மாற்றான் மனையாளிடத்தும் முறைமை கருதாமல் பரவும் தன்மை உடையது! அதனாலேயே திருவள்ளுவர், பெண்வழிச் சேறல் , வரைவில் மகளிர், பிறனில் விழையாமை என்ற மூன்று அதிகாரங்களில் இந்த முறையற்ற காமத்தைக் கண்டிக்கிறார்! தன் மனையாளிடம் உருவாகும் முறையற்ற காமம் , தன்னால் அடக்கப்பெறும் தன்மை உடைய மனைவியிடம், தானடங்கி அவள் ஆசைக்கேற்ப நடந்து கொள்ளும் அடிமைத் தனத்தைக் கணவனிடம் சேர்க்கும்! உடலாசையின் தீய விளைவாகப் பிறன் மனையாளிடத்தும், விலை மகளிரிடத்தும் சென்று சேரும் இழிதகைமை ஒருவனிடம் உண்டாக்கும். காமத்தால் தூண்டப் பெற்ற ஒருவன் பிறன் மனையாளிடம் இச்சை கொள்வதை நாலடியார் பெரிதும் கண்டிக்கிறது!

”அச்சம் பெரிதால் அதற்கின்பஞ் சிற்றளவால்
நிச்சம் நினையுங்கால் கோக்கொலையாம் – நிச்சலும்
கும்பிக்கே கூர்த்த வினையால் பிறன்தாரம்
நம்பற்க நாணுடையார்!”

”புக்க விடத்தச்சம் போதரும்போ தச்சம்
துய்க்கு மிடத்தச்சம் தோன்றாமல் காப்பச்சம்
எக்காலும் அச்சம் தருமால் எவன்கொலோ
உட்கான் பிறனில் புகல் ”

ஆகியவை நாலடியார் பாடல்கள்! அவ்வாறே பெண் ஒருத்தியும் காமவேட்கை மீதூரத் தவறு செய்ததைப் பட்டினத்தாரும் பாடியிருக்கிறார்!

”கைப்பிடி நாயகன் தூங்கையி லேஅவன் கையைஎடுத்து
அப்புரந் தன்னில் அசையாமல் முன்வைத்து அயல்வளவில்
ஒப்புடன் சென்று துயில்நீத்துப் பின்வந்து உறங்குவளை
எப்படி நான்நம்பு வேன்இறை வாகச்சி ஏகம்பனே!”

இது பட்டினத்தார் பாடல்! தன்னிடம் அதிகாரபலம் இருப்பதால் இழிந்த காமம் உடையவனாய் இந்திரன் அகலிகையிடம் நடந்து கொண்ட செயலைத் திரு வள்ளுவரே ,

”ஐந்தவித்தான் ஆற்றல் அகல்விசும்பு ளார்கோமான்
இந்திரனே சாலும் கரி!”(25)

என்று பாடுகிறார்! அதே இந்திரன் அமிசமாய்ப் பிறந்த வாலியும் சுக்ரீவன் மனைவியை நயந்தான் என்கிறது வான்மீகம்! வரபலமும் உடலாற்றலும் பெற்ற இராவணன், வேதவதியையும் அவள் மறுபிறப்பாகிய சீதையையும் விரும்பினான்! அந்த இழிவான காமம் பேரரசனாகிய அவனை இராமன் அம்புகளுக்கு இரையாக்கியது! இதையும் திருவள்ளுவர்,

”தவம் மறைந்து அல்லவை செய்தல் புதல்மறைந்து
வேட்டுவன் புள்சிமிழ்த் தற்று!”(274)

என்கிறார் இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது அறத்துப்பாலின் அடக்கமுடைமை, ஒழுக்கமுடைமை , கூடாவொழுக்கம் ஆகியவற்றின் வழியே தகாத காமத்தை விளக்கியவர், மீண்டும் பிறனில் விழையாமை என்ற அதிகாரத்தை எழுதியது, இத்தகைய இழிந்த காமம் இல்லறத்தானுடன் துறவறத்தானையும் பற்றி வீழ்த்தும் தன்மையது என்பதை விளக்குகின்றது! பொருட்பாலில் பெண்வழிச்சேறல், வரைவின் மகளிர் ஆகியவை இடம்பெற்றது, ஆட்சி, அதிகாரம், செல்வம் இவற்றைப் பெற்றவரையும் முறையற்ற காமம், பற்றிப் பிணித்துக் கீழே வீழ்த்தும் என்பதைக் குறிக்கிறது!

நமக்கு இன்றும் வியப்பைத்தரும் செய்தி என்னவென்றால் தனிமனிதனின் பிறன்மனை நாடும் தீய காமம், ஒரு சமுதாயத் தீமையாக எப்போது மாறியது? கள் , சூது, விலைமகளிர் ஆகிய பொதுத் தீமைகள் வேறு; பிறனில் விழைதல் என்ற தனிமனிதத்தீமை வேறு! இதனைப் பொதுத்தீமையாக எண்ணி ஓர் அதிகாரம் படைத்ததன் நுட்பம் எனக்குப் புரியவில்லை! கள்ளை யாவரும் உண்பர்; சூதினை எல்லாரும் விரும்புவர்; ஆனால் எல்லாரும் பிறன்மனை நாடுவோரா? அனைவரும் பிறன்மனை நாடுவோரே என்ற எண்ணமே, கள்ளுண்ணாமை, சூதாடாமை, ஆகியவற்றுடன் பிறனில் விழையாமையையும் சேர்த்து எண்ண வைத்தது; இந்த நிலை ஏனென்று எனக்குப் புரியவில்லை! தனி மனிதனின் தீமை பொதுத்தீமையாக மாறியது எப்போது? யாரேனும் விளக்குவார்களா?

காமம் பொதுவாகப் பற்பல தீமைகளைச் செய்து விடும்! அது மனிதனின் மனத்தைக் கெடுக்கும்; பழி பாவச்செயல்களைக் கூசாமல் செய்ய வைக்கும்! முறையற்ற காமம், கொலையையும் செய்யத் தூண்டும்! அது உடல்நலத்தினைக் கெடுத்துப் பெரிய நோய்களை உருவாக்கிவிடும்! இதனை இக்காலத்தார் ஆராய்ந்து ”எய்ட்ஸ்” என்ற உயிர்க்கொல்லி நோய்க்கு பற்பல நாட்டு மக்கள் பலியாகின்றனர் என்று கண்டறிந்து இதனை எதிர்த்துப் போராடித் தடுப்பதற்கு சர்வதேச அளவில் நடவடிக்கை எடுக்கின்றனர்!

இங்கு நாம் இப்போது பார்க்கப் போகும் திருக்குறளின் புதிய பொருள், நம்மை வியப்புக்கு உள்ளாக்குகின்றது! எய்ட்ஸ் நோயைத் தடுக்கும் முயற்சிகளுள் முதன்மையானது இந்தியக் கலாச்சாரமாகிய ”ஒருவனுக்கு ஒருத்தி; ஒருத்திக்கு ஒருவன்!” என்ற கற்புநிலையை மனித குலம் மேற்கொள்ள வேண்டும், என்பதாகும்! இதனை அன்றே திருவள்ளுவர் கூறியுள்ளார் என்பது வியந்து மகிழ்தற்கு உரியதாகும்! அவர், ”எளிய இல்லற வாழ்க்கையின் இன்பங்களை முறையாகத் துய்க்கின்ற ஒருவன், கடினமான துறவு நெறியை நாடிப் போய் என்ன நலத்தைப் பெறப்போகிறான்? ” என்ற பொருளில் ஒரு குறட்பா எழுதியுள்ளார் ! மிகவும் வியப்புக்குரிய செய்தி என்னவென்றால், இதே குறட்பா, உயிர்க்கொல்லி நோய் பற்றிய விழிப்புணர்வையும் அளிக்கின்றது என்பதுதான்! இனி, அந்தக் குறட்பாவைப் பார்ப்போம்.

அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின் புறத்தாற்றில்
போஒய்ப்பெறுவ தெவன்? (46)

என்ற திருக்குறள் மேம்போக்காகத் துறவு நெறியைக் கடைப்பிடிப்பதன் கடினத்தை உணர்த்தினாலும், இல்லறநெறிக்குரிய இன்பத்தை இல்வாழ்வில் துய்க்காமல், வேறு தீய வழிகளில் முறையற்ற காமத்தை அனுபவிக்க விரும்புகிறவன் எதனைப் பெறுவான்? ”உயிர்க்கொல்லி நோயைத்தான் பெறுவான்!”
என்கிறது அக்குறட்பா! இப்போது அக்குறட்பா அளிக்கும் புதிய பொருள் புலனாகின்றதல்லவா?