Author: பவள சங்கரி

பவள சங்கரி

ஒரு கதையை சுவைபடச் சொல்வதற்கு பல வழிமுறைகள் உள்ளன. ஒரு பயிற்சி முயற்சியாக கொண்டு அதை பல்வேறு முறைகளில் மாற்றி எழுத முயற்சிக்கலாம்.
ஐந்து அல்லது ஆறு பக்கங்கள் ஒவ்வொரு முறையிலும் எழுதிப்பார்க்கலாம். இதனால் எழுத்து நடையில் ஒரு இலகுவான தன்மையும், தெளிவும் ஏற்படுவதோடு பல சவால்களையும் எதிர்கொள்ள இயலும். இவையனைத்திலும் முக்கியமாக நினைவில் கொள்ளவேண்டியது வாசகர்களை அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆவலில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படைக் கருத்தே.

திரைக்காட்சியிடையே முன்னிகழ்ச்சியின் இடைப்பதிவு (ஃபிளாஷ் பேக்) வாசகர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கக்கூடிய ஒரு எழுத்து முறை. அதேபோன்று நேரிடையாகக் கதையை முன்னெடுத்துச் செல்வதிலும் இனிமை கூட்டலாம். கதை மாந்தர்களின் குணநலன்களுக்கேற்ப அதன் போக்கிலேயே கதையை நகர்த்திச் செல்வதும் ஓர் வகை. எது எப்படியாயினும் வாசகர்களின் அடுத்த காட்சிக்கான எதிர்பார்ப்பு மட்டுமே குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும். பயிற்சிக்கான பரிட்சார்த்த முறையில் எழுதி முடித்தவுடன் எழவேண்டிய வினாக்கள்:

⦁ ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட போக்கு தொடரப்பட்டுள்ளதா?
⦁ வாசகர்களின் எண்ணத்தில் வினாக்கள் உருவாக வழியமைந்திருக்கிறதா?
⦁ கதை மாந்தரின் செயல்பாட்டிற்கு தடையேற்படுத்தும் பாத்திரங்களும், களமும் குழப்பமின்றி உருவாக்கப்பட்டுள்ளதா?
⦁ விவரம் அறிய ஆர்வமேற்படுத்தும் வெளிப்படையான பிரச்சனைகள் உள்ளனவா?
⦁ வித்தியாசமான பாத்திரப்படைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளனவா?
⦁ பிரச்சனைகளை இலாவகமாகக் கையாளும் கதாநாயகன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளானா?
⦁ உறுதியான அடித்தளத்தில் இனிமையான கட்டமைப்புகள் காணப்படுகின்றனவா?
மேற்கண்ட வினாக்களுக்கு நேர்மறையான பதில்கள் கிடைக்கும்பட்சத்தில் அதன் வெற்றியை நிர்மாணித்த கட்டமைப்புகள் குறித்த தெளிவை உண்டாக்கும் வினாக்களை எழுப்பினால் அதன் விடைகளே நல்லதொரு படைப்பின் அடித்தளமாக அமைந்துவிடும்.

⦁ எந்தவிதமான கதைப்போக்கு இயல்பான எழுத்துகளை உருவாக்கியுள்ளது?
⦁ சிறந்த வகை கதைப்போக்காக உறுதிப்படுத்தும் முறை எது?
⦁ என் கதைக்கு எந்த விதமான போக்கு சுவையளிக்கக்கூடியது?
⦁ கதையைத் தெளிவாகச் சொல்லும் முறைமை எது?

மேற்கண்ட வினாக்களுக்கு ஆக்கப்பூர்வமான விடைகளை அளிக்க முடியுமென்றால் அது சுவையானதொரு படைப்பின் அறிகுறி என்பதை அறியலாம்.
திடீரென ஒரு பொறி தட்டுகிறது. அருமையான கதைக்கான கரு உருவாகிவிட்டதென்று மனம் பரபரக்கிறது! இந்தக்கதை இதுவரை உலகில் எவரும் தொடாத ஒரு கருவைக்கொண்ட சிறந்த கதை என்பதை எண்ணி பெருமை பிடிபடவில்லை. எல்லாம் சரி. கதையின் ஆரம்பம் கூட அருமையாக அமைந்துவிடுகிறது. எல்லாம் திட்டப்படி சரியான முறையில் நடந்திருக்கிறது. ஆனாலும் திடீரென ஒரு புள்ளியில் அப்படியே நிற்கிறது. மேலே நகரமாட்டேன் என்று அழிச்சாட்டியம் செய்து நெஞ்சில் ஏதோ பந்து அடைத்தது போன்ற நிலையை ஏற்படுத்தி தொல்லையேற்படுத்துகிறது. இப்படியொரு அனுபவம் ஏற்படுவது உங்களுக்கு மட்டும்தானா என்றால் நிச்சயமாக இல்லை. மிகப்பெரிய எழுத்தாளருக்கும்கூட இந்த நிலை ஒரு கட்டத்தில் வந்திருக்கும். மிகப் பிரபலமான அந்த நூலை எழுதும்போதுகூட இது போன்ற அசைவற்ற நிலை ஏற்பட்டிருக்கலாம். அடுத்த கட்டத்திற்கு எப்படி நகர்த்திச்செல்வது என்ற குழப்பத்தில் உறைந்திருக்கலாம்.

இதற்கான பதிலும் நீங்கள் எழுதிய அந்த ஆரம்பப்பகுதியின் இறுதி வரிகளிலேயே உள்ளது என்பதே உண்மை. ஒரு கட்டத்திலிருந்து அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்குச் செல்லும் வகையில் இறுதிப்பகுதி அமைந்திருக்க வேண்டியது அவசியம்.

கதைப் பயணத்திற்கும், வாழ்க்கைப் பயணத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு என்றால் அது, யதார்த்தமான வாழ்க்கையைப் போன்றல்லாமல் கதையில் காரணமில்லாமல் காரியங்கள் இருக்கவியலாது. அதாவது, கதையின் ஒவ்வொரு அசைவிற்கும், திருப்பங்களுக்கும் தெளிவான காரணங்களை வாசகர்கள் முன் படைக்க வேண்டியது அவசியம். ஒரு மொட்டு மலர்ந்து மலராவதைக் குறிக்கும் முன்பு மண்ணில் ஊனும் விதையினையும், அது துளிர்விடும் காட்சியையும் தெளிவாக வாசகர்கள் முன் படைக்க வேண்டியது அவசியம். அதேபோன்று அது மலரவும், பசுமையாய் மணம் பரப்பவும் உரமாய் இருக்கும் அந்த உன்னதத்தையும் வெளிப்படுத்தவேண்டும். அதோடு அப்பயிரை வளர விடாமல் தடையேற்படுத்தும் களைகள், சூழல்கள் என அனைத்துக் கோணங்களையும் ஆழ்ந்து நோக்கி அளவாக விளக்கம் தரவும் வேண்டும். படைப்பிலக்கியம் என்பதே கற்பனைகளை சற்றே விரிவாக்கி கருத்துகளை உள்வாங்கி, அதனை உணர்வுப்பூர்வமாகவும், சற்றே மிகைப்படுத்தப்பட்ட வடிவிலும் வழங்கக்கூடியதாகும். அதாவது வாழ்வின் யதார்த்தங்களை, சம்பவங்களை அது இயல்பாகவே இருக்கும்வகையில் மிகைப்படுத்திச் சொல்வதிலேயே ஒரு கதைச்சொல்லியின் வல்லமை அடங்கியிருக்கிறது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். குழந்தைகளுக்கான படைப்புகள் எனும்போது அவர்களுக்கு குழப்பம் ஏற்படுத்தாத வகையில் பக்குவமாகச் சொல்லவேண்டிய பொறுப்பும் கூடிவிடுகிறது. திரைக்காட்சியிடையே முன்னிகழ்ச்சியின் இடைப்பதிவோ (ஃபிளாஷ் பேக்) அல்லது நேரிடையான முன் நகர்த்தலோ, கதை மாந்தரின் குணாதிசயங்களுக்கேற்ப வளைந்து நெளிந்து செல்லக்கூடியதோ எதுவாயினும் உங்களுடைய ஆரம்பப் பகுதியின் அடிப்படையிலேயே தொய்வின்றி தொடர வேண்டியதாகும்.

கதையின் மத்திய பகுதியின் ஆரம்பம் உங்களுடைய மொத்த கவனத்தையும் உள்ளடக்கியதாகவும், கற்பனைச் சிறகை விரிக்கும் தளமாகவும், கருவின் ஆழ்ந்த கருத்தை கோடிட்டுக் காட்டுவதாகவும் அமைவது சிறப்பு. உதாரணமாக,
“ஆண்டவருக்கு அனுதினமும், ஆகம முறைப்படி பூசைகள் செய்துவந்த சிவ கோசரியார் அவர்களுக்கு இது பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. இறைவன் மீதிருந்த இறைச்சியையெல்லாம் நீக்கி சுத்தம் செய்து பூசை செய்துவிட்டு, மனம் நொந்து புலம்பலானார். ஆண்டவன் அன்று இரவு சிவ கோசரியார் கனவில் தோன்றி திண்ணனாரின் அன்பு வெளிப்பாட்டை அடுத்த நாள் காலை மரத்தின் பின்னால் மறைவாக நின்று கவனிக்கும்படி கூறி மறைந்தார்.”

கண்ணப்ப நாயனாரின் வரலாற்றுக் கதையில், இப்பகுதியின் அடுத்து நடக்கப்போவதை ஆர்வமுடன் வாசிக்கத் தயங்கமாட்டார்கள். ஆன்மீகக் கதையோ, அறிவியல் கற்பனையோ அன்றி நவீனக் கதைகளோ எதுவாகினும் அடிப்படைக் கருத்தாக்கங்கள் சரியான கட்டமைப்பிற்கு வழியமைக்கும்.

தொடருவோம்

பவள சங்கரி

ஆரம்பப்பகுதி

ஆரம்பப்புள்ளியை சரியாகக் கணித்துவிட்டால்
முற்றுப்புள்ளியை கணக்கிடல் எளிது!

கதையின் ஆரம்பப்புள்ளியே அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளைச் சுட்டிக்காட்டும் கோல். ஒரு சுவையான விருந்தில் பசியைத் தூண்டும் ஒரு உணவு போன்றது. முதல் கோணல் முற்றும் கோணல் என்பதுபோல, கதையின் ஆரம்பம் சரியாக அமையவில்லையென்றால் அது வாசகர்களைச் சென்று சேர்வது சிரமம். ஒரு கதையை எழுத ஆரம்பிக்கும்போது அது செல்லும் பாதையை முழுமையாகக் கணிக்கவியலாது. பல்வேறு உத்திகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் கதையின் ஓட்டத்தை சரியான பாதையில் செலுத்த முடியும். ஒரு சில உத்திகளை உதாரணங்களாகக் காணலாம்.

உத்தி 1 : நறுக்கென்ற வசனமோ அல்லது பட்டென்ற செயல்பாடோ இதில் எதுவாயினும் நல்லதொரு ஆரம்பமாக இருக்கும்.
“எல்லாம் தயாராக இருக்கிறது. மகிழன் விண்வெளிப் பயணத்தைத் துவங்க வேண்டியதுதான்”
உலக நன்மைக்காக துணிந்து மகிழ்வுடன் கிளம்பியுள்ள மகிழனின் முதன்முதல் விண்வெளிப்பயணத்தைக் காண உலகமே திரண்டு எழுந்திருந்தது!

உத்தி 2: சுவையான ஒரு வினாவின் மூலம் சிந்திக்க வைக்கலாம்.
கனவுகளுக்கு பலன் உண்டா?

உத்தி 3: நடக்கப்போவதை குறியீடாகக் காட்டலாம்.
பறவைகளின் ஒலி மிக வித்தியாசமாக இருந்தது. ஏதோ நடக்கக்கூடாத ஒன்று நடக்கப்போவதின் அறிகுறியை உணர்ந்து அச்சத்தில் அலறும் ஓசை போல இருந்தது.

உத்தி 4: பாத்திரங்களின் நேரடியான அறிமுகங்களுடன் ஆரம்பிக்கலாம்.
மலர்மதி ஆறாம் வகுப்பு மாணவி. வகுப்பில் ஒழுக்கம், அறிவு, பண்பு, பொறுப்பு என அனைத்திலும் முன்னணி வகிப்பவள். ஆசிரியர்களுக்கு எப்பொழுதுமே அவளிடம் தனி பாசம் உண்டு. பல மாணவர்களின் கண்களை உறுத்தும் இந்த செயல், மாலதியை சற்று அதிகமாகவே காழ்ப்புணர்ச்சியில் வேகச்செய்தது.

உத்தி 5: முக்கியமான கதாபாத்திரம் தன்னைத்தானே அறிமுகம் செய்துகொள்வது.
என் பெயர் தீபா. எனக்கு 12 வயதாகிறது. 7ஆம் வகுப்பு படிக்கிறேன். பள்ளியில் இன்று ஒரு அதிர்ச்சியான சம்பவம் நடந்தது.

உத்தி 6: அடுத்தது என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆவலைத் தூண்டும் ஆரம்பம்.
பார்சலில் வந்த அந்த பெரிய பொருள் ஏதோ சிறு சத்தம் ஏற்படுத்தியதோடு ‘இதைப்பிரிக்க வேண்டாம்’ என்று கொட்டை எழுத்தில் எழுதியிருந்தது. ஆனாலும் சந்தனாவால் தன் ஆசையைக் கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை. உள்ளே இருப்பதை உடனே பார்க்கவேண்டும் என்ற பேராவல்.

தவிர்க்க வேண்டியவை:

⦁ நீண்ட சரித்திரங்கள்
⦁ தீவிர நடவடிக்கை
⦁ வளவளவென்ற வசனம்
⦁ முகவுரை
⦁ அல்பாயுசு பாத்திரங்களை அறிமுகம் செய்வது.
⦁ அலாரம் அடித்தது. விழிப்பு வந்தது போன்ற மிக இயல்பான வசனங்கள்.
⦁ முக்கிய கதாபாத்திரத்தின் அழுகை, ஆழ்ந்த சோகம் போன்றவை.
⦁ குழந்தைகளுக்கு பேரதிர்ச்சி ஏற்படும் வகையில் தேவையற்ற சொல்லாடல்கள்.
⦁ குழந்தைகளுக்கு தவறான வழிகாட்டுதல்களை ஏற்படுத்தும் தீய சொற்கள்.

அனைத்திற்கும் மேலாக முக்கியமாகக் கருத்தில் கொள்ளவேண்டியது ஒரு பதிப்பகத்தாரையோ அல்லது பத்திரிக்கை ஆசிரியரையோ, வாசகரையோ முதலில் கவர்ந்திழுப்பது அந்த நூலின் முதல் மூன்று பக்கங்களே! குறிப்பாக ஆரம்பகால எழுத்தாளர்கள் என்றால் இது மிக முக்கியமானதொரு விசயம். பெரும்பாலும் ஆரம்பகால எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளின் தலையெழுத்தை நிர்ணயிப்பது அந்த ஆரம்ப கட்ட முதல் மூன்று பக்கங்கள் என்றுகூட சொல்லலாம். முதல் மூன்று பக்கங்களில் சரியாகக் கவனம் செலுத்த முடியாவிட்டால் பல மாத உழைப்புக்குரிய அந்த படைப்பு பதிப்பகத்தாரால் புறக்கணிக்கப்படலாம். ஆகச்சிறந்த களம் கொண்ட 100 பக்க நூல் என்றாலும் பலமற்ற ஆரம்பப்பகுதி என்றால் அதை முழுமையாக வாசித்து தரம் பார்க்கப்படும் வாய்ப்பு மிகவும் குறைவே.

தொலைக்காட்சி, இணையம் என்று சரளமாகப் புகுந்து விளையாடும் இன்றைய குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை பதிப்பகத்தார் அளிக்கும் அந்த மூன்று பக்க கருணை வாசிப்பையேனும் அளிப்பார்களா என்பது உறுதியில்லை. நூற்றாண்டுகளான பழங்கதைகளுக்கு இன்றளவிலும் மதிப்பு அளிப்பார்களா என்ற ஐயம் தோன்றுவது இயல்பு. விக்கிரமாதித்தன், பஞ்சதந்திரம், ஹாரி பாட்டர் போன்ற மிகச்சில கதைகளுக்கு மட்டுமே அதற்கு விதிவிலக்கு உண்டு எனக்கொள்ளலாம். அந்த வகையில் இன்றைய குழந்தைகளைக் கவரும் வகையில் நவீனத்துவம் மிகுந்த கதைகளைப் படைப்பது எவ்வளவு அவசியமோ அதே அளவு அவர்களை உங்கள் நூலை வாசிக்கச் செய்வதும் அவசியம். அதற்கு அந்த படைப்பின் முதல் பகுதி அவர்களைக் கவர்ந்திழுப்பதாக அமைவது முக்கியம். அதற்கு அடுத்தடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற ஆவலைத் தூண்டுவதாக அமைய வேண்டும். முதல் பகுதியே அவர்களை சலிப்படையச் செய்யக்கூடியதாக இருந்தால் அவர்கள் அடுத்த நூலை நாடிச்செல்ல வாய்ப்பாக அமைந்துவிடும்.

உங்கள் புத்தகம் எதைப்பற்றி சொல்லப்போகிறது என்பதை முதல் பகுதியிலேயே அறியத்தருவது நலம் பயக்கும்.

காட்டில் வாழும் விலங்குகள் என்றாலும் நாட்டில் வாழும் இந்த மாமனிதர்களைவிட எந்த அளவிலும் குறைந்தவைகள் அல்ல. பசிக்காக மட்டுமே வேட்டையாடும் வழமை கொண்டவைகள்.

மேற்கண்ட இந்த ஆரம்பம் ஒரு 7/8 வயது சிறுவருக்கு என்ன விளங்கச்செய்யும்? இந்த நூல் காட்டு விலங்குகளின் குணநலன்களை ஆதியோடந்தமாக விளக்கப்போகிறதோ அல்லது தவறு செய்கின்ற மனிதர்களை இனம் காட்டப்போகிறதோ என்ற ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

குழந்தைகளை இதுபோன்ற உத்திகள் மூலமாகவே அந்தக் கதையின் சூழலுக்குள் இட்டுச்செல்ல முடியும். அவர்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் வண்ணம் அமைகிற ஆரம்பம் அந்த கதையை முழுமையாகப் படிக்கத்தூண்டுவதாக அமைந்துவிடும். சில நூல்கள் ஆரம்பத்திலேயே அதிலுள்ள முக்கியமானப் பிரச்சனை குறித்த குறிப்பைக்கொடுத்து உடனடியாக வாசிக்கும் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தலாம். சிறு குழந்தைகளுக்கான படக்கதைகளில் இதை அழகாகச் சொல்வார்கள். வாசித்துக் காட்டுபவர்கள் கண்கள் விரிய வாயைக் குவித்து கையை பரப்பி இப்படி உடல் மொழி மூலமும் புரிய வைக்கும் வகையில் அமையும் கதைகள் சுவை கூட்டுபவை.
அந்த நட்டநடு இரவில் செவ்வண்ணத்தில் தோய்ந்து கிடந்த அந்த நரி மறைந்து மறைந்து எங்கேதான் போகிறது? ஓ அங்கே அந்த கிழட்டுச் சிங்கம் காத்துக்கிடக்கிறதே?

இதில் அந்தக் குழந்தை குறுக்கே தன் கற்பனையையும் அவிழ்த்துவிடும். கேள்வியும் கேட்கும். ‘ஏன் அந்த நரி சிகப்பு கலர் பூசிக்கிச்சு’ என்று ஆரம்பித்து சிங்கம் கிழடானா நடக்க முடியாதா…’ என்று இப்படி பல கேள்விகளும் கேட்டு கதையை உரிரோட்டமாக்கிவிடும். அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது என்று அறிவதில் அதீத ஆர்வம் காட்டுவர். அதுவே அந்த கதைக்கும், அதை எழுதியவருக்கும் கிடைக்கும் வெற்றி.

முக்கியமான கதாபாத்திரம் பற்றி புதிரான செய்திகளைக்கூறி ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தலாம். ஏதாவது கேள்வியை எழுப்பி சிந்திக்க வைக்கலாம்.

“நான் சின்ன பொண்ணா இருந்தப்ப, அப்பா என்றாலே இப்படித்தானா, முரட்டு மீசையும், கையில குச்சியுமா திரிவாங்களா.. அப்பா ஏன் அப்படி அடிச்சார் என்னை. அவரோட இனிமே என்னைக்குமே பேசவே மாட்டேன் அப்படீன்னு ஊருக்கே கேக்கற மாதிரி சத்தம் போட்டேன்”

இதைப்படிக்கும் குழந்தைக்கு பல வினாக்கள் எழும். அதன் விடை காண அடுத்த பகுதிக்குச் செல்லத் துடிக்கும்.

“பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் கொஞ்ச நாட்களாக தினமும் என்னை பின் தொடர்ந்துவரும் அந்த குண்டு மனிதனைப் பற்றி இன்றாவது அப்பாவிடம் சொல்லிவிட வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் அதற்குள் இப்படி ஆகும் என்று நான் நினைத்தே பார்க்கவில்லை”

இப்படி ஆரம்பிக்கும் கதை அந்தக் குழந்தையை கட்டாயம் அப்படி என்னதான் நடந்தது என்று அறியும் ஆர்வத்தை தூண்டாமல் இருக்காது. இதில் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு குறித்த பல செய்திகளை சுவைபட கொடுக்க முடியும். அறிவுரை என்ற வகையில் இல்லாமல் சுவையான சம்பவங்களினூடே தேவையான பாதுகாப்பு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவது சிறந்த யுக்தி.

பழைய சரித்திரக் கதைகளைச் சொல்லும்போது, அவை நடந்த காலகட்டங்கள், அந்தக்கால மரபு, பழக்க வழக்கங்கள் போன்ற பல சுவையான ஐயங்கள் எழலாம்.
இப்படி பல வகையில் அவரவர் களத்திற்கேற்ப ஆரம்பப் பகுதியை வடிவமைக்கலாம்.

தொடருவோம்

பவள சங்கரி

சற்றே வளர்ந்த விவரமான குழந்தைகளுக்கு:

உதாரணமாக, ஆர்.எஸ். மணி அவர்களின் “பாப்பாவுக்கு காட்டு மிருகங்கள்” என்ற குழந்தைகளுக்கான பொது அறிவு நூலில், சிங்கம், புலி, சிறுத்தை, கரடி, யானை, ஓநாய் போன்ற பல மிருகங்கள் பற்றிய சிறு குறிப்புகளை, தன் சொந்த ஓவியங்கள் மூலம் அழகாக விளக்கியிருப்பார். மிக எளிமையான வார்த்தைகளுடன் சுருக்கமான விளக்கங்களாக இருக்கும் அவைகள். உதாரணமாக இதோ …

ஓநாய்

“ஓநாய், அதன் பெயருக்கு ஏற்றவாரு நாயின் இனத்தைச் சேர்ந்தது. ஆனால் நாய்க்கு உள்ள நன்றி அறிவோ, பழகும் தன்மையோ ஓநாய்க்கு கிடையாது. நாய் ஒரு வீட்டு மிருகம். ஓநாய் பயங்கரமான காட்டு மிருகம். 

ஓநாயில் மிக பெரியது படத்தில் உள்ள சாம்பல் நிறமுள்ள ஓநாய். இதன் உடல் சுமார் ஐந்தடி நீளம் இருக்கும். வாலின் நீளம் இரண்டடி. இது அலாஸ்கா, கனடா ஆகிய நாடுகளில் காணப்படுகிறது.

சிவப்பு, வெள்ளை, கருப்பு ஆகிய நிறம் கொண்ட ஓநாய்களும் உண்டு.

ஓநாய் சிறு கூட்டமாகச் சென்று வேட்டையாடும். அதன் ஆகாரம் சிறிய பிராணிகளாக இருந்தாலும், சில சமயங்களில் பல ஓநாய்களாகச் சேர்ந்து, பெரிய மிருகத்தைத் துரத்தும். அது வெகு தூரம் ஓடிக் களைத்தபிறகு அடித்துத் தின்னும். ஆகாரம் கிடைக்காவிட்டால் ஓநாய் மனிதர்களைக்கூடத் தாக்குவது உண்டு.

ஓநாய்க்குப் பசி அதிகம். அது எவ்வளவு உணவு கிடைத்தாலும் வயிறு புடைக்கத் தின்னும்.

பண்ணையிலுள்ள ஆடுமாடுகளை அடித்து விடுமாதலால் அதை மனிதனின் விரோதியாகக் கருகிறோம்.

ஆண் ஓநாயின் தலை பெண் ஓநாயின் தலையை விடச் சிறியது. ஓநாய் இடும் ஊளைச்சத்தம் இரவில் தனியாகப் பிரயாணம் செய்பவர்களுக்கு அச்சத்தைத் தரும்”

புரியும்வகையில் உள்ள எளிதான புனைவுகளும் கூட குழந்தைகளால் விரும்பப்படுகின்றன.

7 முதல் 10 வயது வரையிலான சிறார்களுக்கு 1,500 முதல் 15,000 வார்த்தைகள் கொண்ட நூல் அல்லது 40 முதல் 80 பக்கங்கள் கொண்ட புத்தகங்கள் படைக்கப்படுகின்றன. எட்டு முதல் பத்து சிறிய அத்தியாயங்களாக பிரிக்கப்பட்டு, சற்று ஆழ்ந்த கருவுடன், புரியும்படியான கருத்துகளுடன் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. பெரியவர்களின் வாசிப்பிற்கு நெருக்கமான வடிவமைப்பில் அமையும் நூல்களை பெரிதும் விரும்புகிறார்கள் இவர்கள்.

நிறைய வசனங்களும், புதிய வார்த்தைகளும், சவால்களும், நீண்ட வரிகளும் கொண்டதாக இருக்கும். ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கும் முன்னுரை, பொருள், முடிவுரை என்று வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும். நிறைய திருப்பு முனைகளும் அமைந்திருக்கலாம். சிறார்களின் வாழ்க்கையில் எதிர்நோக்கும் சவால்கள், குழப்பங்கள், அதிலிருந்து மீண்டு வரும் உபாயங்கள் என்பன போன்ற கருத்துகளுடன், பொழுதுபோக்கு அம்சங்களும், நகைச்சுவைகளும் நிறைந்திருக்கலாம். குழந்தைக்கவிஞர் அழ. வள்ளியப்பா அவர்களின் புதினங்கள் நல்லதொரு எடுத்துக்காட்டாகும்.

வளர் இளம் பருவத்தினரான 9 முதல் 12 வயது வரையிலான சிறார்களுக்கான புதினங்கள் பொதுவாக 60 முதல் 150 பக்கங்கள் வரை இருக்கலாம். அல்லது 15,000 முதல் 35,000 வார்த்தைகள் கொண்டதாக இருக்கலாம் என்கிறார்கள். அகன்ற சொல்லகராதிகளைக்கொண்ட படைப்புகளாக இருக்கலாம். கதைக்கருவுடன், துணைக்கருவும், நகைச்சுவைகளும், சில தீவிரமான விசயங்களும்கூட கையாளப்படுவதுண்டு.

12 வயதிற்கு மேல் இருக்கும் பருவத்தினருக்கான புதினங்கள் பொதுவாக 120 முதல் 250 பக்கங்களோ அல்லது சுமாராக 30,000 வார்த்தைகளோ கொண்டதாக இருக்கலாம். ஆழ்ந்த கருத்துகளோடு, மர்மங்கள், திகில் நிறைந்த படைப்புகளையும் ஆர்வமுடன் வாசிக்கிறார்கள். தங்கள் புத்தகங்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட தோற்றத்தில் இருப்பதையே குழந்தைகள் விரும்புகின்றனர். நிறைய கற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்ற பேராவலில் உள்ள வளரும் பருவம் என்பதால் அனைத்து வகைப்படைப்புகளும் அவர்களால் வரவேற்கப்படுகின்றன.

ஆரம்ப எழுத்தாளர்களுக்கு ஏற்படும் பொதுவானதொரு ஐயம் என்றால் அது, படைப்புகள் வணிக நோக்கில் இருக்கவேண்டுமா அல்லது இலக்கிய நடையில் அமைந்திருக்க வேண்டுமா என்பதுதான். ஒரு நல்ல கருவை உள்வாங்கிக்கொண்டு சரளமாக எழுதத்தோன்றும் நடையில் எழுதிவிட்டு, தேவையான திருத்தங்களுடன் மீண்டும், மீண்டும் மேம்படுத்தி வெளியிடவேண்டியதுதான். வாசகர்களும், பதிப்பகத்தாருமே அதன் நடையை நிர்ணயம் செய்பவர்கள்.

அடித்தளம் ஆழமாக இருந்தால் கட்டிடம் உறுதியாக நிலைத்து நிற்கும்! தேவையான வடிவத்தில் அதைக் கட்டமைப்பதும் எளிதாகும்!

மேற்கண்ட இந்த சூத்திரம் கட்டிடங்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் எந்தவொரு படைப்பிற்கும் இலக்கணமாக இருக்கும்.

இலக்கியப் படைப்புகளின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பு என்பது ஏதோ ஒன்றினுள் எதையோத் திணிப்பது அன்று. தேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட களத்தை பாதை மாறாமல், கவனம் சிதறாமல், வளைவு நெளிவுகளுடன் சரியாக வடிவமைத்து கட்டமைப்பதேயாகும். தெளிவான, அழகான வடிவமைப்பு மட்டுமே ஒரு நூலுக்கு வாசிப்பனுவத்தை மகிழ்ச்சிகரமாக்குகிறது. இந்த வடிவமைப்பு என்பது வெளித்தோற்றத்தை மட்டும் குறிப்பிடுவதன்று. கதை சொல்லும் விதம், சம்பவங்களின் கோர்வை, அது பயணிக்கும் பாதை போன்றவற்றின் வடிவமைப்பே வாசகர்களை நொடிக்கு நொடி காட்சிக்கு காட்சி சுகமாக பயணிக்கும் அனுபவத்தை ஏற்படுத்தவல்லது.

வடிவமைப்பின் அடிப்படைக் கூறுகள் என்றால் அது ஒரு கதையின் முன்னுரை, பொருள், முடிவுரை என்பன. கதைக்கு மட்டுமின்றி ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் இதேபோன்று முன்னுரை, பொருள், முடிவுரை என்று உள்ளது. அதை எப்படி, எவ்வளவு சுவையாக ஒரு படைப்பாளர் வழங்குகிறாரோ அதைப் பொறுத்தே அந்த படைப்பின் வெற்றி அமைந்திருக்கிறது. எந்த ஒரு படைப்பும் பயிற்சியின்றி எளிதாக வெற்றி கொடுத்துவிடுவதில்லை என்பதை உணர்தல் அவசியம். முயற்சி திருவினையாக்கும் என்ற சத்தியத்தைக் கருத்தில்கொண்டு, ஒரு படைப்பை எழுதி முடித்தவுடன் திரும்பத் திரும்ப வாசித்து மேம்படுத்திக்கொண்டே வரவேண்டும். முழுமையான திருப்தி ஏற்படும்வரை அந்த முயற்சியிலிருந்து பின்வாங்கக் கூடாது.

நல்லதொரு படைப்பை வடிவமைக்கும் வழிமுறைகள்:

⦁ எளிமையான வடிவமைப்பு வாசிப்பிற்கு இனிமை. ஒரு கதை முன்னுரை, பொருள், முடிவுரை என்ற வரையறைக்குள் வடிவமைக்கப்பட்டாலும், அதன் மையக்கருவை இந்த மூன்று பகுதிகளுக்கும் இயல்பாகப் பொருந்துமாறு வடிவமைப்பது முக்கியம். அதாவது கதையின் முன்னுரையில் கதை நாயகனின் விருப்பமும், அதை அவன் விரும்பும் காரணமும் விளக்கப்படவேண்டும். அடுத்த இடைப்பகுதியில் நாயகனுக்கு ஏற்படும் தடைகளும், தன் இலக்கை அடையும்பொருட்டு அவன் அவைகளை முறியடிக்கும் விதமும் சுவைபட விளக்கப்படவேண்டும். இறுதியாக அச்சூழலில் யதார்த்தத்தை உணர்த்தும் வகையில் முடிச்சுகளை விடுவித்து நம்பும்படியாகவும், தர்க்கரீதியான வழியிலும் அமையவேண்டும். மனதில் தெளிவாக உள்வாங்கிக்கொண்டு கதையை ஆரம்பித்தால் கருவோடு இணைந்து அது மனம், இதயம், ஆன்மா என்ற வகையில் அழகான வடிவில் அமைந்துவிடும்.

⦁ நம் புத்தகம் எதைச்சொல்ல வருகிறது என்ற தெளிவான குறிக்கோள் கொள்ளவேண்டும். பாத்திரங்கள், காட்சியமைப்புகள் பற்றிய சிறு குறிப்புகள் எடுக்கலாம்.

⦁ ஒரு கதைக்களம் அமைத்த பின்பு அதனைத் தலைமையாகக்கொண்டு அடுத்தடுத்த உப களங்கள் பொறிதட்டினாற்போன்று பளிச்சென்று தோன்றலாம். முன்னேற்பாடுகளின்றி சட்டென தோன்றும் சூழல் கதையின் போக்கில் மீப்பெரும் திருப்பம் ஏற்படுத்தலாம். பல நேரங்களில் சில எழுத்தாளர்களுக்கு இது போன்று அமையும் களங்களே வெற்றி வாகை சூட்டலாம். ஆனாலும் தகுந்த முன்னேற்பாடுகள் இல்லாமல் தோன்றிய வண்ணம் ஆரம்பித்து மேலும் அதை முன்னெடுப்பதில் சிரமம் ஏற்படலாம். இருண்ட குகையினுள் மெல்லிய விளக்கேந்தி வெகு தொலைவில் உள்ளதைத் தேடிக்காண்பதைப் போன்றொரு சிரமம் ஏற்படலாம். இது போன்ற சூழலில் முதலில் கதை நாயகனை அறிமுகம் செய்து தொடர்ந்து ஆரம்பத்திலேயே கதையின் மையப்புள்ளியையும் தொட்டு, பின் பாத்திரங்களைப் பேசவிட்டு, உங்கள் கற்பனைகளை நடமாடச் செய்யலாம். இந்த முறையில் நீங்கள் அதிக கவனமுடன் செயல்பட வேண்டியிருக்கும். பாத்திரங்கள் பேசவேண்டிய வசனங்கள், அவர்களின் இரகசியத் திட்டங்கள் போன்றவற்றில் கூர்ந்த ஞானம் கொள்ளவேண்டியது அவசியம். பரிணாம வளர்ச்சியைப் போன்ற வகையில் ஒரு கதையை உருவாக்க முனையும்போது அது உங்கள் ஆழ்மனச் சக்தியை உசுப்பிவிட்டு ஆகச்சிறந்த படைப்பாற்றலை ஊக்குவிக்கிறது.

⦁ கதைக்களம் சவாலாக அமைந்துவிட்டால், கதையை சிறு பகுதிகளாகப் பிரித்துக்கொள்ளலாம். முதல், இடை, கடைப்பகுதி என்று திட்டமிட்டுக்கொண்டு ஒவ்வொரு பகுதியாக நிரப்பலாம். ஒரு வினையை ஏற்படுத்தி அதற்கேற்ற எதிர்வினையை அந்தந்த பாத்திரங்களின் வாயிலாக, அவைகளின் குணாதிசயங்களுக்கேற்ப வசனங்களை அமைத்துக்கொள்ளலாம். புதினம் என்றால் பல வினைகள், எதிர்வினைகள் என்று படிப்படியாக விரிவுபடுத்திக்கொண்டே, ஆரம்பம், இடை, முடிவு என போகலாம்.

⦁ ஒரு நூல் எழுத ஆரம்பிக்கும்முன் செய்ய வேண்டியது, அந்த நூல் குறித்த ஒரு வரை படத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளவேண்டியது. அதாவது ஒவ்வொரு பகுதியாக பிரித்துக்கொண்டு அது பற்றிய சிறு குறிப்பை உள்வாங்கிக்கொண்டு, ஒரு வரைமுறையுடன் எழுத ஆரம்பிக்கவேண்டும். எழுத ஆரம்பித்தவுடன் பல நேரங்களில் ஆச்சரியப்படும் வகையில் பல புதிய கருத்துகள் உதிப்பதும் உண்டு. திறந்த மனதுடன் புதிய ஆச்சரியங்களை வரவேற்கத் தயாராக இருக்கவேண்டும். கதாப்பாத்திரங்களும் புதிய பாதையில் செல்ல முனையக்கூடும். அந்த மாற்றங்களை ஏற்பதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லை. சில நேரங்களில் அதுவே கதையின் ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையாகக்கூட அமைந்துவிடலாம்.

⦁ நாடக வடிவிலான பாரம்பரிய முறை எழுத்துகளையும் தவிர்க்காமல் அதிலும் புதிய பாணியை சற்று கலந்து சுவைபட அமைக்கலாம்.

⦁ புதிய பல நடைகளையும் உருவாக்கி முயற்சிக்கலாம். எழுத்து நடையின் மீது தேவையற்ற கட்டுப்பாடுகளை விதிக்காமல் கதையின் சூழலுக்கேற்ப புதிதாகவும் உருவாக்கிக்கொள்ளலாம்.

⦁ இறுதியாக, எந்தவிதமான நடை நம் கதையை சிறந்த முறையில் முடிக்கக்கூடிய நம்பிக்கையை வளர்க்கிறதோ, எந்த முறையில் எழுதுவது நமக்கு இயல்பாக அமைகிறதோ, எந்த விதம் கதையை முன்னுரை, பொருள், முடிவுரை என்ற இலக்கணத்துடன் பொருந்தி வருகிறதோ, எந்த முறை எழுத்தாளரின் இயல்பிற்கு ஒத்து வருகிறதோ அந்த முறையே சிறந்ததொரு முறையாகக் கருதி தொடரவேண்டியது ஆக்கப்பூர்வமானது.

தொடருவோம்