Category: ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

  • ஆய்வுகளும் – ஆய்வறிஞர்களும்! – சிறப்புக் கட்டுரை!

    கட்டுரையாளர், பேரா. நாகராசன் அவர்கள் சென்னைப் பல்கலைகழகத்தில் 30 ஆண்டுகளாக பல மாணவர்களை ஆய்வாளர்களாக உருவாக்கியுள்ள  ஆகச்சிறந்த ஆய்வறிஞர். தமது நீண்ட கால அனுபவத்தின் அடிப்படையில் இக்கட்டுரையை ஆய்வாளர்களின் தெளிவான சிந்தையை ஊக்குவிக்கும் வகையில் மிக செம்மையாக வழங்கியுள்ளார். பேராசிரியர் ஆழ்ந்த அனுபவ ஞானம் பெற்ற வரலாறை அவர்தம் மொழியாகவே இங்கு காணலாம்..

    ஆசிரியர்

     

    1. இணையமும் காப்புரிமையும்

     

    காப்புரிமைச் சட்டம் என்பது அச்சு ஊடகப் படைப்புகளுக்காக, படைப்பாளர்களுக்கும் பதிப்பாளர்களுக்கும் வழங்கப்பட்டுள்ள ஒரு சட்டப் பாதுகாப்பு. ஒரு படைப்பாளனின் எழுத்துவடிவில் உருவான புதிய கருத்தை மற்றவர்கள் திருடி தங்களுடையது என்று சொந்தம் கொண்டாடுவதைத் தடுக்க இந்த காப்புரிமை பயன்பட்டது.

    காப்புரிமை பற்றிய சரியான தகவல் ஆங்கிலத்தில் கீழே காணவும்:

    According to The Indian Copyright Act, 1957 (Chapter V Section 25), Anonymous works, photographs, cinematographic works, sound recordings, government works, and works of corporate authorship or of international organizations enter the public domain 60 years after the date on which they were first published, counted from the beginning of the following calendar year (ie. as of 2018, works published prior to 1 January 1958 are considered public domain). Posthumous works (other than those above) enter the public domain after 60 years from publication date. Any other kind of work enters the public domain 60 years after the author’s death. Text of laws, judicial opinions, and other government reports are free from copyright. Photographs created before 1958 are in the public domain 50 years after creation, as per the Copyright Act 1911.

    இந்த சட்ட சரத்தின்படி 1958 ஆம் ஆண்டுக்கு முற்பட்ட அச்சு ஊடகப் பதிப்புகள் பொது வெளியில் எவர் வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்தலாம் என்ற உரிமையுடன் விளங்குவதைக் காணலாம். இந்த சரத்து அச்சில் வெளியானத் தகவல் மற்றும் செய்திகளுக்கு மட்டும் பொருந்தும்.

    இணைய வெளியில் வெளியாகும் எழுத்து, ஒலி, ஒளி மற்றும் புகைப்படச் செய்திகள் ஆகியவற்றின் தகவல்கள், மற்றவர்கள் எடுத்துக் கையாளப்படுவதைத் தடை செய்யும் வகையில் அமையவில்லை. இணையம் ஒரு பொது வெளி அங்கு பதியப்படும் கருத்துகளைப் பாதுகாக்க டிஜிட்டல் மேனேஜ்மென்ட் ரைட்ஸ் என்ற பாதுகாப்பு வளையத்தை உருவாக்கிக் கொள்வதே தற்காப்புக்கான வழி.

    இணையவெளி இணைய வழி ஆய்வுக் கட்டுரைகள் இணையத்தில் கிட்டும் எண்ணிம வடிவில் உள்ள ஆவணங்களையும் கருவூலங்களையும் மேற்கோள் காட்டுவதில் காப்புரிமைச் சட்டம் தலையிட வாய்ப்பில்லை எனலாம்.

    தமிழர்களின் தொல்லியல், மரபியல் சமூகவியல் மற்றும் வாழ்வியல் தொடர்பாக ஏராளமான ஆவணங்கள் இணைய வெளியில் உள்ளன. அவை அனைத்தும் காப்புரிமைச் சரத்துக்குள் வராத ஆவணங்கள். எனவே அவற்றைப் பயன்படுத்த எந்தத் தடையும் இல்லை.

    எந்தவிதமான தனிப் படைப்பும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்குப் பின் பொது வெளியில் கட்டற்ற பயன்பாட்டுக்கு உரியதாக உரிமை பெற்றுவிடும். ஆய்வாளர்கள் ஆய்வுக் கட்டுரை எழுதும்போது எது தன் சொந்தக் கருத்து சொந்த எழுத்து என்பதை நிறுவ, தான் ஆதாரமாக மேற்கோள் காட்டிய ஆவணங்கள் பற்றிய குறிப்பை வெளியிடுவது முறையானது. கட்டுரையின் உள்ளே அடிக்குறிப்புகளாகவும் கட்டுரையின் இறுதியில் ஆதார ஆவணக் குறிப்புப் பட்டியலாகவும் கட்டாயம் குறிப்பு எழுத வேண்டும்.

    இணையத்தில் அவ்வாறு அளிக்கப்படும் தொகுப்பு வெப்ளியோகிராஃபி என்றழைக்கப்படும். இணையத்தில் எங்கு காணக்கிடைக்கும் என்ற உசாத்துணையுடன் இணையத்தில் தேடிய நாள் பற்றிய குறிப்பையும் இட வேண்டும். இது தொடர்பான மேலதிகத் தகவல் இணையத்தில் அமெரிக்கன் சைக்காலஜிகள் அசோசியேஷன் இணையதளத்தில் ஆவணமாகக் கிடைக்கும் அதைத் தரவிறக்கிப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

     

    2. அறிதலும் ஆய்வும்

     

    அறிதல் நால்வகைப்படும். அவையாவன:

    1 முன்னோர்களின் தொன்று தொட்டு பின்பற்றப்பட்ட பழக்க வழக்கம்
    2. சான்றோர்களின் காலத்தால் அழிக்க முடியாத சிந்தனைகள்
    3. உள் மனதில் உருவாகும் எண்ணங்களின் வெளிப்பாடுகள்
    4. அறிவியல் கருத்து வளங்கள்

    மேலை நாட்டினர் அறிவியல் மூலம் நிறுவப்படும் கருத்துகளை, தரம் மிக்க நம்பகத்தன்மை மிக்க தகவல் களஞ்சியம் என்று கருதுகின்றனர். வெறுப்பு விருப்பின்றி சுயச் சார்பில்லாமல் சுற்றுச் சூழலில் உள்ள நிகழ்வுகளைத் தரவுகளாகத் திரட்டி அலசி ஆய்வதே அறிதலின் நோக்கம் என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். மேலே சுட்டப்பட்ட மற்ற மூன்று அறிதல் முறைகளும் ஏற்புடையதல்ல என்பது அவர்களின் தீர்க்கமான முடிவு.

    ஆனால் தமிழகத்தில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக அவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்வியலையும் மரபுகளையும் வாய் மொழியாகவும் இலக்கியமாகவும் படைத்துள்ளனர், அவற்றில் ஏராளமான கருத்துக் குவியல்கள் நிறைந்துள்ளன.

    அந்தக் கருத்து வளங்கள் இணைய வெளியில் எழுத்து வடிவிலும் ஒலி ஒளி மற்றும் காணொளி வடிவிலும் தரவுகளாகக் கிடைக்கின்றன. பல்லூடக வடிவில் பொதுக் கருத்தாக பரவியுள்ள அந்தத் தரவுகளை அறிதல், ஆய்வின் முதல் நோக்கமாகும்

    ஏட்டில் எழுதாக் கவிதைகள், நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், தெருக்கூத்து என்று எழுத்து வடிவுக்கு அப்பால் உள்ள தகவல்களை ஆய்வு செய்து ஆய்வுக் கருத்துகளை வெளியிடுவதே இணைய ஆய்விதழ்களின் கடமையாகும்

    முன்னோர்களின் பழக்க வழக்கங்கள் அச்சில் பதிவிடாமல் வாய்மொழியாக சீர் சடங்கு பாரம்பரியம் என்று தொன்று தொட்டுத் தொடரும் வழக்கங்களை இணைய வெளியில் தேடுவதும் தொகுப்பதும் இணைய ஆய்வாளர்களின் முக்கிய நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

    ஆவி வழிபாடு முன்னோர்களைப் போற்றும் வீர வணக்கம் உள்ளத்துள் உருவாகும் வழிபாட்டுச் சிந்தனைகளின் வெளிப்பாடு என மேலை நாட்டு அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்ட கருத்து வளங்கள் தமிழில் நிறைந்துள்ளன. அவை எல்லாம் இணைய ஆவணங்களாக எண்ணிம வடிவில் உள்ளன.

    உயர் கல்வியில் ஆய்வுத் துறை வளர்ச்சிக்கு தொடங்கப்பட்ட சென்னைப் பல்கலை ஆங்கிலம் மற்றும் சமஸ்கிரிதம் மட்டுமே ஆய்வுக்குரிய மொழிகள் என்று தீர்மானித்து தமிழ் மொழி ஆய்வுக்குகந்த மொழி அல்ல என்றும் அம்மொழியில் ஆய்வும் அறிவியலும் படைக்க வழி இல்லை என்றும் கருதியது. கீழ்த்திசை ஆய்வுகளுக்கு என்று ஒரு நிறுவனத்தைத் தோற்றுவித்தபோதும் உலகச் செம்மொழிகள் பற்றிய ஆய்வு அங்கே நடந்தாலும் தமிழுக்கு இடம் இல்லை என்ற நிலை நீடித்தது.

    பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழுக்கு இருக்கை என்ற நிலை ஒரு ஆங்கிலேயப் போர் வீரனின் விதவை தமிழுக்கு என்று கொடுத்த கொடையைக் கொண்டே அமைக்கப்பட்டது. படிப்படியாக பட்டப்படிப்பு பட்ட மேற்படிப்பு முனைவர் பட்டப்படிப்பு என்று தமிழ் முன்னேறினாலும் தமிழ் ஆய்வுக் கட்டுரைகள் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே எழுத வேண்டும் என்று பல்கலைக்கழக விதி வலியுறுத்தியது.

    தமிழில் ஆய்வுக் கட்டுரைகள் எழுதுவதற்கான உலகத் தரம் வாய்ந்த ஆய்வு இதழ்கள் தமிழகத்தில் செயல்படவில்லை. தமிழ் ஆய்வாளர்களுக்கு ஆங்கிலப்புலமை இல்லாமையால் உலக அளவிலான உயர்வான ஆய்விதழ்களில் கட்டுரைகளை வெளியிட இயலவில்லை.

    இன்றைய நிலையில் இணைய ஆய்விதழ்கள் அச்சு மட்டும் அல்லாது பல்லூடக வடிவில் வளங்களைத் திரட்டியும் தொகுத்தும் ஆய்வுக் கட்டுரைகளாக வெளியிட வாய்ப்பளிப்பது பெருமைக்குரியதாகும். தமிழ் ஆய்வுகள் தமிழில் இணைய வெளியில் வெளியிடுவதன் மூலம் தமிழர்களின் அறிவுப்புலம் உலக அளவில் பரவுவதற்கு வாய்ப்பு உருவாகியுள்ளது.

    மேலை நாட்டு ஆய்வுப்பார்வை என்று தமிழ் ஆய்வைச் சுருக்கிக் கொள்ளாமல் தமிழ் ஆய்வாளர்கள் தமிழர்களின் முழுமையான அறிவுப்புலத்தை ஆய்வுலகத்துக்கு எடுத்துச் செல்ல இயலும்.

     

    3. சட்ட வரைவும் கட்டமைப்பும்

     

    ஆய்வுப் பணி என்பது ஒரு திட்டமிட்ட செயல். அறிவுலகம் எண்ணற்ற தகவல்களை அன்றாடம் உருவாக்கி அவற்றைப் புலங்களாகப் பகுத்துத் தொகுத்துவரும் நிலையில் முதலில் ஆய்வு எந்தப் புலத்தில் / புலங்களில் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதை முதலில் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

    தமிழ் ஆய்வுகள் வரலாறு மற்றும் சமூகவியல் சார்ந்து அமைவது பொருத்தமாக இருக்கும். ஆய்வாளர் இந்தப் புலங்களில் அதுவரை நிகழ்ந்த ஆய்வுகளின் தொகுப்பை அலசி ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்ட தலைப்புகளையும் ஆய்வுக்குப் பயன்பட்ட ஆய்வு முறைகளையும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

    வரலாற்று ஆய்வுகள் காலப் பாகுபாட்டு அடிப்படையில் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தை மட்டும் தேர்வு செய்து ஆய்வு அக்காலகட்டத்துள் அமைவதாக இருக்க வேண்டும். மேலைநாட்டு நிகழ்வுகள் நீண்ட தொடராக நேர்கோட்டுப் பாதையில் அமைந்துள்ளதுபோல் தமிழக வரலாறு அமையவில்லை. அறுபதாண்டுக்கு ஒரு முறை சுழலும் சக்கர வடிவிலான வரலாற்று நிகழ்வுகளை ஆய்வு செய்து கால நிர்ணயம் செய்வது எளிதான காரியம் அல்ல. எனினும் தமிழ் வரலாற்றாய்வாளர்கள் தங்கள் ஆய்வின் மூலம் பல காலகட்டத்தை நிறுவியுள்ளனர். ஒவ்வொரு ஆய்வாளரும் அவர்கள் அனுமானத்திற்கேற்ப வரலாற்று நிகழ்வுகளின் காலத்தை நிறுவியுள்ளனர். அதன் காரணமாகவே சங்க காலம் என்பது கி.மு முதலாம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டுவரை குறிப்பிடப்பட வேண்டிய சூழல் உள்ளது. எனவே ஆய்வாளர் தன் ஆய்வுக்குரிய காலம் என்ன என்பதையும் அக்காலகட்டம் எந்த ஆய்வாளரின் காலப்பகுப்புக்கு உட்பட்டது என்பதையும் தெளிவு படுத்த வேண்டும்.

    தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைப்புக்குத் தொடர்பான அந்தக் குறிப்பிட்ட காலத்துக்கான ஆவணங்களை ஆய்வாளர் முதலில் திரட்ட வேண்டும். ஆவணங்கள் பல வடிவங்களிலும் பலதரம் வாய்ந்ததாகவும் இருக்கும். ஆவணங்களின் நம்பகத் தன்மையை உள்ளுறை மற்றும் வெளிப்புற விமர்சனங்கள் மூலம், விலக்குவது விலக்கி நம்பகத் தன்மை மிக்க ஆவணங்களை ஆய்வுக்கு அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

    ஆய்வாளர் ஆய்வுக்கான கேள்வியை எழுப்பி ஆவணங்கள் மூலம் அதற்கான விடையைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அவ்வாறான கேள்விகள் வழக்கில் நின்று நிலவும் வரலாற்றுத் தகவல்களைத் தகவில என்று நிறுவுவதாக அமைதல் வேண்டும். பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் வரலாற்று ஆய்வின் அடிப்படை.. சரியான காலம் என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கும் தகவல் புதிய தரவுகளால் தகவில என்று நிறுவுதல் மூலம் தமிழக வரலாற்று நிகழ்வுகளில் உள்ள தொன்மங்களும் புனைவுகளும் பிழைகளும் களையப்படும்.

    இவ்வாறில்லாமல் ஆய்வின் மூலம் ஒரு புதிய தகவலை ஆவணச் சான்று மூலம் நிறுவுதல் அனுமானத்தைத் தோற்றுவிக்கும் ஆய்வாக அமையும். வரலாறு என்பது அரசவை வரலாறாக எழுத்து வடிவில் இருக்கும் தரவுகளை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதில் ஆய்வாளர் பார்வையும் கோணமும் உள்ளடங்கி நிற்கும். ஆய்வுப்பொருளாக அமைந்தவர்களில் பார்வையும் கோணமும் அதில் இருப்பதில்லை. வாய்மொழி வரலாறு வரலாற்று நிகழ்வுகளை ஆய்வுப் பொருளானவர்களின் பார்வையில் அவர்கள் கோணத்தில் வெளிப்படுத்துவதாக அமையும்.

    வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் சட்ட வரைவில்லாத கட்டமைப்பில்லாத ஆய்வைத் தொடங்கினால் அவர்கள் திக்குத் தெரியாத காட்டில் அலைந்து திரிய வேண்டியதிருக்கும் அவர்களின் ஆய்வு முடிவுகள் சமகால ஆய்வாளர்களின் கழுகுப் பார்வைக்கு இரையாகிவிடும்.

     

    4. சுய சிந்தனையும் அறிவியல் இயக்கமும்

     

    மேலை நாட்டுச் சமூகம் விக்டோரியப் பேரரசியின் ஆட்சிக் காலம் வரை சமய நம்பிக்கைக்குள் சிக்கி மக்கள் அறிவார்ந்த சிந்தனையைப் பயன்படுத்தாமல் மத குருமார்களின் கட்டுக்குள் வாழ்ந்ததை மேலை நாட்டு சமூக வரலாறு படம்பிடித்துக் காட்டும்.. விக்டோரியப் பேரரசியின் காலத்தில் அறிவியல் மறுமலர்ச்சி ஏற்பட்டதை வரலாறு சுட்டும்.

    ஆனால் தமிழர்களின் சமூக வரலாறு முற்றிலும் வேறுபட்டது. பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அறிவார்ந்த சமுதாயமாக வாழ்ந்த தமிழ்ச் சமூகம் ஒரு புறம் ஆவி வழிபாடு முன்னோர் வழிபாடு என்றிருந்தாலும் இன்னொருபுறம் சுய சிந்தனையாலும் பட்டறிவாலும் இயற்கையுடன் இணைந்து வாழும் கலையை உருவாக்கிக் கொண்டு. அச்சுறுத்தும் இயற்கைக்கு அஞ்சாமல் இயற்கையின் சக்தியை வாழ்வின் முன்னேற்றத்துக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டது.

    காற்றின் திசை வேகம் அலைகளின் போக்கு போன்றவற்றைப் பட்டறிவால் அறிந்து தன்னைச் சுற்றியிருந்த முக்கடல் மூலம் மேற்கிலும் கிழக்கிலும் தன் வணிகத்தைப் பெருக்கிக் கொண்டான் மனிதன். அவைதீக சமயங்களான தமிழ்ச் சமணம் தமிழ் புத்தம் வழியாக முன்னோர் வழிபாட்டுடன் அறிவிற் சிறந்த ஆன்றோர்களின் துணைகொண்டு அருளும் அறிவும் இணக்கமாகச் செயல்படும் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டான்.

    நீதி நெறியோடு காதல் வீரம் அன்பு அருள் போன்ற நுண்ணிய உள்மனச் சிந்தனைகளுக்கு ஊடக வடிவத்தை உருவாக்கி திறன் வாய்ந்த கலைஞர்கள் மூலம் சமுதாயம் முழுமைக்கும் பரப்புரை செய்து ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் தமிழ்ச் சமுதாயம் ஒரு அறிவார்ந்த சமுதாயமாக இருக்குமாறு கட்டமைத்துக் கொண்டனர்.

    சுற்றியுள்ள சூழலையும் இயற்கையையும் புறக்கண்ணால் ஆய்ந்து கண்ட காட்சிகளுக்கு வடிவம் கொடுத்தனர். மொழி என்னும் கருவியின் மூலமும் நுண்கலைகள் மூலமும் மனத்தகத்தே நோன்றிய நுண் உணர்வுகளுக்கும் அவனால் வடிவம் கொடுக்க முடிந்தது. இடைக்காலத்தில் வைதீக ஆன்மீகச் சிந்தனைகள் மேலெழுந்து தமிழரின் சுய சிந்தனை மற்றும் பட்டறிவின் வெளிப்பாடுகளை அழுத்தி மறைத்த நிலையில் தமிழர்களின் வரலாறு ஒரு மறைக்கப்பட்ட வரலாறாகவே விளங்கியது.

    பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் மேலை நாட்டு அறிஞர்களில் சிலர் கிறித்துவக் குருமார்கள் மற்றும் அவர்கள் நடத்திய திருச்சபை மக்களை அறிவுப்பாதையில் முன்னேறவிடாமல் தடுப்பதாகக் கூறி அறிவுப் புரட்சிக்கான இயக்கங்களை உருவாக்கினர். அதை அடியொற்றி சென்னையிலும் அறிஞர்கள் வைதீகச் சமயம் மக்களை இருட்டில் வைக்கும் வேலையில் ஈடுபட்டுத் தமிழன் தன் உண்மை வரலாற்றை அறிந்துகொள்ள விடாமல் தடுக்கிறது என்று ஒரு எதிர்ப்பியக்கத்தை உருவாக்கினர்.
    சுய சிந்தனையாளர் சங்கம் தமிழர்களின் கடந்த காலச் சிறப்பு எவ்வாறு சமய ஆதிக்க சக்திகளால் மறைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை எடுத்துரைத்து தமிழர் சிந்தனை சுய சிந்தனையாக உருவெடுத்து தமிழர்களின் அறிவியல் படைப்புகளை மீட்டெடுக்க வலியுறுத்தினர்.

    மேலை நாட்டு அறிவியல் ஆய்வு முறைகளைச் சீர்தூக்கிப் பார்த்து பொருத்தமான ஆய்வு நெறிகள் மூலம் தமிழர்களின் வரலாறு வாழ்வியல் மரபியலை மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

    இது தொடர்பான சில உசாத்துணைகள் கீழே காண்க:

    https://keetru.com/index.php/2009-10-07-12-27-44/maatruveli-mar-2014/26890-2014-07-28-11-24-03

    https://tamil.thehindu.com/opinion/columns/%E0%AE%9A%E0%AF%86%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%A9%E0%AF%88-%E0%AE%B2%E0%AF%8C%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%95-%E0%AE%9A%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%AE%E0%AF%8D/article5316513.ece

     

    5. சங்க காலமும் சம காலமும்

     

    தமிழர்கள் பெருமையுடன் குறிக்கும் சங்க காலம் என்ற கருத்துருவில் சங்கம் என்ற சொல் சமணத்தின் தாக்கத்தால் உருவான ஒன்று. சமணர்கள் ஆசிரியர்களாக விளங்கி தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் சிந்தனைகளைத் திரட்டியும் பரப்பியும் பெரும் தொண்டாற்றியுள்ளனர்.

    செந்தமிழ்நாடு என்றழைக்கப்பட்ட பாண்டிய நாட்டில் அமைந்திருந்த சம கால சம தள சம தகுதி படைத்த சான்றோர்களின் அமைப்பே சங்கம் என்றழைக்கப்பட்டது. தனியர்களின் படைப்புகள் சமூகத்தின் பொதுநிலைக் கருவூலமாக ஏற்றவை என்ற தர நிர்ணயம் இந்த சங்கத்தால் செயல்படுத்தப்பட்டது. ஒரு புதிய படைப்பு சங்கத்தின் முன் வைக்கப்பட்டு அவர்களால் திறனாய்வு செய்யப்பட்டு தரம் மிக்க படைப்புகளைத் தமிழின் கருத்துக் கருவூலங்களாக ஏற்கப்பட்டு மக்களிடையே பரவலாக்கப்பட்டது.

    சமகாலத்தில் அறிவுலகம் இதே முறையைப் பின்பற்றுவதைக் காணலாம். ஒவ்வொரு புலத்துக்கும் என்று அறிவுசால் உறுப்பினர்களைக்கொண்ட சங்கம் இயங்குவதையும் அவை ஆய்விதழ்களை நடத்துவதையும் நாம் காணலாம். சங்க காலத் தமிழ்ச் சங்கம் போன்றே இவர்களும் தனியர்களின் முனைப்பால் உருவான ஆய்வுக் கட்டுரைகளை அத்தளத்தில் புலமையும் சான்றாண்மையும் மிக்கவர்களுக்கு அனுப்பி ஆய்வுக் கட்டுரையின் நிறை குறைகளை அலசி தர நிர்ணயம் செய்யுமாறு வேண்டி அவர்களின் கருத்தின் அடிப்படையில் ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிடுகிறார்கள்.

    இன்றைய ஆய்வாளர்கள் தங்கள் ஆய்வுக் கட்டுரைகளை இதுபோன்ற தரமதிப்பீட்டுக்குப்பின் வெளியிடும் ஆய்விதழ்களில் வெளியிடுவதே சிறப்பான ஆய்வு முனைப்பாக அமையும்.

    இணையத் தோற்றம் வளர்ச்சிக்குப்பின் உலகெங்கும் உள்ள சமகால சமதள சம தகுதி வாய்ந்த அறிஞர்களைத் தொடர்புகொள்வது எளிதாக்கப்பட்ட நிலையில் இதழாசிரியர் அல்லது அவரால் நியமனம் பெற்ற ஒரு சிறு குழுவின் முடிவால் ஆய்வுத்தரம் இறுதி செய்யப்படாமல் பரவலாகப் பலரின் உற்று நோக்கலுக்கும் தீர்ந்த முடிவுக்குப் பின்னர் வெளியிடப்படுவது தமிழ் ஆய்வின் தரத்தைப் பல மடங்கு உயர்த்திப்பிடிக்கும் என்பதில் ஐயம் இல்லை.

     

    6. கருத்தும் தகவலும்

     

    கருத்து தனியரின் பார்வை. தகவல் அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பார்வை. ஐம்புலன்களையும் கொண்டு ஐம்பொறிகளாலும் புற உலகைக் காணும்போது கருத்து மனிதனுக்கு மனிதன் இடத்துக்கு இடம் காலத்துக்குக் காலம் மாறும் தன்மைகொண்டது. ஒருவரே தன் கருத்தை அடிக்கடி மாற்றிக் கொள்வதும் உண்டு. புற உலகை உற்று நோக்கலில் பயிற்சியில்லாத ஐம்பொறிப் பார்வை உண்மைக்கு மாறாகவும் அமைவதுண்டு. நிலவைக் கண்டதும் அல்லி மலர்வதாகக் கவிதை பாடலாம். நிலவு தோன்றாத இரவிலும் அல்லி மலர்வது அறிவுப் பார்வை. கதிரவன் உதிப்பதும் மறைவதும் அன்றாடம் காணும் காட்சி. பூகோளவியல் கதிரவன் எழுவதும் இல்லை மறைவதும் இல்லை என்ற அறிவியல் பார்வையைப் பள்ளிப் பருவத்திலேயே வழங்குகின்றது.

    தனியரின் கருத்துகளை சரி என்றும் தவறென்றும் நிறுவ இயலாது. ஒருவரின் கருத்து தவறு என்று எந்நாளும் நிறுவ இயலாது. கருத்து மாறும் தன்மை கொண்டது. தோற்ற மயக்கமும் காட்சிப் பிழையும் கருத்தில் இருக்கும் நிலையில் விருப்பு வெறுப்பற்ற பயிற்சி பெற்ற ஒருவர் தரவுகளின் அடிப்படையில் முன்வைப்பது தகவல். தகவலை யார் வேண்டுமானாலும் சோதனை செய்து அதன் நம்பகத்தன்மையை நிறுவ முடியும். புதிய தரவுகள் அடிப்படையில் தகவல் தொடர் மாற்றம் பெறும்.

    வழக்கில் உள்ள பல செய்திகளைப் புதிய தரவுகள் மூலம் தகவில என்று நிறுவ முடியும். ரோம் எரிந்தபோது நீரோ மன்னன் பிடில் வாசித்துக் கொண்டிருந்தான் என்பது வரலாற்றுச் செய்தி. வாடிகன் நூலக ஆவணங்களின் தரவுகள் பிடில் என்ற இசைக்கருவி நீரோ மன்னன் காலத்துக்குப் பின்னரே வடிவமைக்கப்பட்டது என்ற தகவலை முன்வைத்து வரலாற்றுச் செய்தி பிழையானது என்று நிறுவியது.

    கருத்துகள் எண்ணற்றவை. ஆனால் மனிதனின் தகவல் கையாளும் சக்தி மிகவும் குறைவானதாகும். சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைப்பது அறிவியல். தேவைக்கு அதிகமான கருத்துகளைச் சுருக்கித் தகவலாக மாற்றுவது ஆய்வாளர்களின் பணி. தனியனின் ஐம்பொறிகளின்மீது சுற்றுச் சூழலின் தாக்கம் மனிதனிடம் எண்ணற்ற கருத்துகளை உருவாக்க வல்லது. கருத்துகளைச் சுருக்கி சரியான செய்திகளைச் சீர்தூக்கி தகவல் ஆய்வாளர்களால் உருவாக்கப்படுகின்றது. திரட்டப்படும் தகவல் தொடரடையாக மாற்றப்பட்டு கோட்பாடுகளாக உருவாக்கப்படும். தொடர்புடைய கோட்பாடுகளின் தொகுப்பு இயற்கையின் செயல்பாடுகளை விளக்கும் விதிகளாக அமைகின்றன.

    ஆய்வாளர்கள் கருத்துகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. ஆனால் செய்திகளை முன்வைத்து தரவுகள் மூலம் அவற்றைத் தகவலாக மாற்றம் செய்கின்றனர். இந்தத் தகவல் தொகுப்பே ஆய்வுமூலம் நிறுவப்படும் தகவல் தளமாக அமையும். புதிய தரவுகள் மூலம் தகவில என்று நிறுவப்படாதவரையில் அந்தத் தகவல் நின்று நிலவும். புதிய தரவுகள் மூலம் தகவில என்று நிறுவப்பட்டால் அத்தகவல் ஆய்வுலகப் பார்வையிலிருந்து மறையும்.

     

    7. சிந்தனையும் கருத்துருவும்

     

    விலங்கினங்களையும் மனிதனையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுவது சிந்தனை. விழித்திருக்கும்போதும், கனவுடன் கலந்த உறக்கத்தின் போதும், மனித மனம் இடைவிடாது சிந்திக்கின்றது. அறிதுயிலாயினும் அல்லது நீடு துயிலாயினும் சிந்தனை ஓட்டம் தடைப்படுவதில்லை. ஐம்பொறிகளால் உள்வாங்கப்பட்ட வெளிப்புறச் சமிக்ஞைகளையும் உள் மனத்தில் பெருக்கெடுத்தோடும் நுண்ணிய எண்ணங்களையும் மூளையால் தொடர்ந்து அலசுகின்றது. இந்தச் செயல்பாடு மனிதனை கணக்கற்ற கருத்துகளை உள் வாங்கவும் வெளிப்படுத்தவும் உதவுகிறது.

    அகத்தில் தாக்கம் ஏற்படுத்திய சிந்தனைகள் வார்த்தைகள் மற்றும் பல்லூடக வழியாகப் பரிமாற்றம் செய்ய ஏதுவான சிந்தனைகளை மனிதன் எழுத்தாலும் வாய்மொழியாலும் பரப்புரை செய்கிறான். வார்த்தைகளால் வர்ணிக்கக் கூடிய விளக்கக் கூடிய உள்மனச் சிந்தனைகள் கருத்துருவாக வடிவம் பெறுகிறது. பாசம், பக்தி, அருள் போன்று நுண்ணிய கருத்துருக்களும் புற உலகில் கண்ணால் கண்டு காதால் கேட்டு உய்த்துணரவல்ல ஐம்பொறிகளுக்கு வசப்படும் கருத்துருக்களும் சமூக வெளியில் பரவும்.

    விலங்குகள் அனைத்துக்கும் வாழ்க்கையை நடத்தத் தேவையான அறநெறி நீதி நெறி உண்டு. மீன் இனத்தில் பெரிய மீன் சின்ன மீனை வாயால் கவ்வலாம். ஆனால் சின்ன மீன் பெரிய மீனைக் கவ்வக்கூடாது. பெரிய குரங்கு சிறிய குரங்கைக் கடிக்கலாம்.. ஆனால் சிறிய குரங்கு பெரிய குரங்கைக் கடிக்கக் கூடாது அதுபோல் சேவல் கோழியைத் துரத்திக் கொத்தலாம். ஆனால் கோழி சேவலைக் கொத்தக்கூடாது.

    மனிதன் சிந்தனையால் காலத்துக்குக் காலம் வாழ்வுக்கு அடிப்படையான அறநெறிகளை உருவாக்கிக் கொள்கிறான். அவற்றில் ஒன்று ஆய்வுக்கான அறநெறி. ஆய்வுக்கான அறநெறி – தெரிந்திருப்பது தெரியாமல் இருப்பதைவிட உகந்தது. உனக்குத் தெரிந்ததை மற்றவர்கள் தெரிந்துகொள்ளச் செய் என்பதாகும். தெரிந்தவர்கள் தெரியாதவர்களுக்கு கருத்துருக்களை எடுத்துச் சொல்லும்போது கற்றல் நிகழ்கின்றது. ஆசிரியர் மாணவன் குரு சீடன் என்ற உறவும் மலர்கின்றது. மரபணுக்களால் ஒரு தலைமுறையிலிந்து மற்றொரு தலைமுறைக்கு பகிர்மானம் செய்யப்படும் பண்புக் கூறுகளுக்கு அப்பால் மூளையில் இருந்து மற்ற மூலைகளுக்கு பகிரப்படும் கருத்துருக்களின் தொகுப்பு மனிதனை சிந்தனை செய்யும் விலங்காக மாற்றும்.

    வாய்மொழியாகவும் இசை நாடகம் ஆகிய வடிவங்களிலும் ஒரு குழுமத்தின் அறிவு வளங்கள் ஒரு தலைமுறையிலிருந்து இன்னொரு தலைமுறைக்கு தொடர் சங்கிலியாக பகிரப்படுகின்றது. வாய்மொழிப் பரப்புக்கு தகவலை மூளைக்குள் சேமிக்கும் நினைவுத் திறன் அவசியம். ஒரு லட்சம் வேத மந்திரங்களை அட்சரம் பிசகாமல் ஒப்புவிக்கும் திறன் குருவிடமிருந்து சீடனுக்குச் சென்றடைகிறது. இதன் காரணமாகவே பல்லாயிரயம் ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவான வேத வளங்கள் மாற்றம் இன்றி பல தலைமுறைகளைக் கடந்து வந்துள்ளது. பாரம்பரியம், பண்பாடு, மரபு போன்றவை குழுக்களில் தொடர்ந்து தலைமுறை தலைமுறையாகப் பரவிவிருகின்றது.

    குழுக்களாக ஆதிக்குடிகளாக வாழ்ந்த தமிழர்கள் தேர்ந்த கலைஞர்களைக் கொண்டு மக்களுக்கு கதை சொல்லல், சிற்பம், ஓவியம், கல்வெட்டு செப்புப் பட்டயம், ஓலைச் சுவடிகள் எனப்பல ஊடகப் பதிப்புச் சாதனங்கள் மூலம் பதிப்பிட்டு வெளியிட்டுள்ளனர். வாய்மொழி வழக்கில் மறைந்து நிற்கும் வளங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அவற்ற்றுக்கு வடிவம் கொடுத்து கால ஓட்டத்தால் மறையாமல் காப்பது ஆய்வின் நோக்கமாகும்.

    பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக வாய்மொழியாக விளங்கிய வைதீகச் சிந்தனைகளை வியாசர் தொகுத்ததும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தென் தமிழ்நாட்டில் ஆடல் மகளிரால் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்ட நாயக நாயகிப் பாடல்கள் திராவிட வேதமாகத் தொகுக்கப்பட்டதும் எடுத்துக் காட்டுகளாக அமையும்.

    அகச் சிந்தனைகளாலும் புற வெளியை ஐம்பொறிகளால் தேடுவதாலும் உருவாகும் கருத்துருக்களே ஆய்வுக்கான அடிப்படைக் கருப்பொருளாக அமையும். காலப் போக்கில் கருத்துருக்கள் பெற்ற மாற்றம் புதிய கருத்துருக்களின் தோற்றம் ஆகியவற்றைத் தேடித் தொகுப்பது ஆய்வாளர்கள் பணியாகும்.

    ஒத்த கருத்துக்களை அலசி நிரலிட்டு தொகுத்தால் அவையே கருதுகோளாக வடிவம் பெறும். இணைய வளர்ச்சிக்குப்பின் விக்கிப் பீடியா ஆய்வாளர்கள் ஆய்வைத் தொடங்கத் தேவையான கருதுகோள்களை எளிதில் கிட்டும்வண்ணம் செயல்படுத்திவருகின்றது. அச்சு ஊடகத்துக்கும் இணையத்திற்கும் நிறைய வேறுபாடுள்ளது. இணையம் பொது வெளி. கருத்துகளை வெளியிடத் தடைகள் அதிகம் இல்லை. புத்தக உலகம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இயங்குவது. ஒரு நூலைப் படைத்து வெளியிடுவது இணையத்தில் எளிது புத்தக உலகில் எளிதல்ல. புத்தகத்தைப் படிப்போர் உடனே விமரிசனம் செய்ய இயலாது ஆசிரியன் படிப்போர் வளையத்துக்கு அப்பாற்பட்டு இருந்து விமரிசனங்களுக்கு அதிகம் அவதிப்படாது தற்காத்துக்கொள்ள முடியும். இணையம் அதற்கு நேர் மாறானது.

    இணையத்தில் மின் நூலகங்கள் கடந்தகாலச் சிந்தனை வளங்களை பல்லூடக வடிவில் எளிதில் கிடைக்குமாறு வாய்ப்பை அளித்துள்ளது. நூற்றாண்டுக் காலத்துக்கும் பழமையான நூல்களும் மற்ற ஆவணங்களும் இணையத்தில் எளிதாகக் கிடைக்கும்.

    இணைய வெளியில் ஆய்வு செய்பவர்கள் விரைவாகவும் திறம்படவும் செயல்படக் கிட்டியுள்ள வாய்ப்பை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

     

    8 . காடும் மரமும்

     

    காட்டைப் பார்க்கும்போது மரத்தை எண்ண முடியுமா? மரத்தை எண்ணும்போது காட்டை முழுமையாகக் காண முடியுமா? இந்தப் புதிர் ஆய்வின் இரு பெரும் பிரிவுகளை வெளிக்கொணர வல்லது..

    ஆய்வுப்புலத்தில் நிறுவப்பட்டு நின்று நிலவும் கோட்பாடுகளையும் விதிகளையும் பருப்பொருள் அலகீடுகளால் கணக்கீடு செய்ய இயலாத கருத்துருக்களையும் ஆய்வு செய்வது ஏரண அடிப்படையில் தர்க்கவாத அடிப்படையில் செய்யப்படும் ஆய்வு என்ற ஒரு வகை. ஐம்பொறிகளைப் பயன்படுத்தி அளவிட்டுத் தரவுகளை உருவாக்காமல் ஏரணத்தின் அடிப்படையில் செயல்படும் ஆய்வு வழக்கில் உள்ள நிறுவப்பட்ட நம்பகத்தன்மை மிக்க விதிகளை தர்க்கரீதியாக அலசி புதிய தகவலை நிறுவும் முறையாகும்.

    ஒரு அன்றாட நிகழ்வை எடுத்து இம்முறையை விளக்கலாம்.

    சென்னை மாநகரில் ஒரே எண்ணிக்கை தலைமுடியுள்ள இருவர் உள்ளதை எவ்வாறு நிறுவுவது? ஒவ்வொருவரின் தலைமுடியையும் எண்ணி விடை காண்பது இயலாத காரியம். இதற்கான விடையை ஏரண அடிப்படையில் நிறுவலாம்.

     

     ஒருவரின் தலை முடியைவிட அதிகமானவர்கள் சென்னையில் வசிக்கிறார்கள் என்பது ஒரு ஏரண அடிப்படையில் நிறுவப்பட்ட தகவல்.. இந்த அடிப்படையில் நம் அலசலுக்காக ஒருவரின் தலைமுடியின் எண்ணிக்கை ஐம்பது என்று கருதினால் சென்னை மக்களின் எண்ணிக்கை ஐம்பத்தி ஒன்று என்றாகும் அல்லவா. இந்த ஐம்பத்தியொருவர்களில் எவருமே தலையில் முடியே இல்லாத சொட்டையர்களை உள்ளடக்கவில்லை என்ற நிலையில் முதலாமவருக்கு ஒரு முடி இரண்டாமவருக்கு இரண்டு முடிகள் என்று எண்ணிக்கையிடலாம். ஐம்பதுபேருக்கு ஐம்பது முடிகள் என்ற நிலையில் ஒருவர் கணக்கீட்டுக்கு வெளியே இருப்பார். அவருக்கு இந்த ஐம்பதில் ஏதாவது ஒரு எண்ணிக்கையில் முடி இருக்கும் என்று கருதினால் சென்னையில் ஒரே எண்ணிக்கையில் தலை முடியுள்ள இருவர் உள்ளனர் என்பதை ஆய்வாளர் தன் தலைமுடியைப் பிய்த்துக்கொண்டு சிந்திப்பதில் இருந்து தப்பிக்க வைக்கும் ஆய்வாக அமையும் .

    இதே தலைப்பில் ஒரு மானிடவியல் ஆய்வாளர் உலகெங்கும் உள்ள 720 குழுக்களைத் தனித்தனியாக ஆய்வு செய்து சில ஆய்வு முடிவுகளை வெளியிட்டார்.

     

    1. கட்டுப்பாடுமிக்க அமைப்புகளில் வாழும் மனிதர்களின் முடி குறுக்கி வெட்டப்பட்டிருக்கும். எ. கா. ராணுவ வீரர்கள் கைதிகள்.

    2. நீண்ட முடி வளர்ப்போர் -மேல்நாட்டறிஞர்கள், விதிகளைப் புறந்தள்ளும் இளைஞர்கள், பெண்கள்.

    3. நீண்டமுடி வாழும் சமூகத்திலிருந்து ஒதுங்கி நிற்பதையும் குறுகிய முடி சமுதாயத்தை ஒட்டி வாழ்வதையும் குறிக்கும்.

    4. சந்நியாசிகள் ஃபக்கீர்கள் நீண்டமுடியுடன் சமுதாயத்தை விலக்கி வாழ்வதைக் குறிக்கும். சடாமுடியும் மழித்த தலையும் அவர்களைச் சமுதாயத்திற்கு அப்பால் வாழ்பவர்களாக விளக்கும்.

    5. நாரதபரிவர்ச்சக உபநிஷத் குடுமி பாலுணர்வைக் கட்டுப்படுத்தி வாழ்வோரைக் குறிக்கும் என்றும் மழித்த தலை கற்பு வாழ்வைக் குறிப்பதாகவும் சடாமுடி உலக வாழ்வை வெறுத்து ஒதுக்கியவர்களையும் சுட்டுவதாகக் குறிப்பிடும்.

    இவ்வாறு சிறு பிரிவுகளாகப் பிரித்து ஐம்பொறியால் உற்றுநோக்கி அலகீடுகளால் அளவிட்டு நிறுவும் தகவல் இரண்டாவது ஆய்வு வகையாக அமயும் இது மரத்தை எண்ணி காட்டைக் காண்பதைப் போன்றது.
    ஆய்வாளர்கள் ஆய்வு செய்யும்போது இந்த இரண்டு முறைகளிலும் ஆய்வு மேற்கொள்ளலாம்.

     

    9. எடுக்கவோ கோர்க்கவோ

     

    தமிழர்களின் வரலாறு மற்றும் சமூகவியல் ஆய்வுத்தளத்தில் எண்ணற்ற கருத்துருக்கள் இணைய வெளியில் எண்ணிம வடிவிவில் கிட்டுகின்றன.

    முதல்பணி அவற்றைத் தேடுபொறி மூலம் தேடி பட்டியலிடுதல். கருத்துருக்கள் எழுத்துவடிவில் மட்டுமின்றி படமாகவும் படக்காட்சியாகவும் ஒலி வடிவாகவும் கிடைக்கும். சிதறிக்கிடக்கும் மணிகளைத் தேடி எடுக்க வேண்டும். உள்ளத்தில் தோற்றக் காட்சியாகவும் புறத்தில் ஊடக வடிவிலும் காணக்கிடைக்கும் கருத்துருக்களை எளிய தெளிவான மிகைபடல் கலக்காமல் சரியான சொற்களைப் பயன்படுத்தி விவரிக்க வேண்டும். விவரணை அடிப்படையில் அவை தெளிவான பிரிவுகளில் பகுக்கப்படவேண்டும். ஒரு கருதுகோள் அல்லது அனுமான அடிப்படையில் அவை பல்வேறு விதங்களில் தொகுக்கப்பட வேண்டும்.

    எடுத்துக் காட்டாக ஒரு மானுடவியல் அறிஞர் தாங்கள் நூறு விழுக்காடு தனித்தன்மைமிக்க அமெரிக்கர்கள் என்று தற்பெருமை பேசுவோரின் முகத்திரையைக் கிழிக்கும் வண்ணம் அன்றாட வாழ்வில் எவ்வளவு கலப்புகள் அமெரிக்கச் சமூகத்தில் மலிந்து கிடக்கின்றன என்பதைக் கட்டுரையாக வடித்தார். ( தமிழகத்திலும் தனித்தமிழ் பேசுவோர் தெளிய இதுபோன்ற ஆய்வுகள் உதவும்.

     

    உசாத்துணை கீழே காண்க:
    http://www.expat.or.id/info/expatstories.html

     

    அதுபோன்றே ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் தமிழகக் கோவில்களில் உள்ள இறையுருக்களின் பீடம் நின்ற அமர்ந்த கோலம் முத்திரைகள் ஆயுதங்கள் எடுக்கப்பட்டு ஆய்வு அடிப்படையில் கோர்க்கப்பட்டுள்ளதைக் கீழே கொடுத்துள்ள படங்களில் காணலாம்.

     

    10 . எண்ணும் எண்ணிமமும்

     

     

    பழந்தமிழர் வணிகத்தில் சிறந்து விளங்கிய காரணத்தால் அவர்கள் எழுத்துடன் எண்ணையும் போற்றி வளர்த்தனர். பெரிய மதிப்பையும் ஒன்றுக்கும் குறைவான சிறிய மதிப்பையும் அளவிடத் தேவையான குறியீடுகளை அவர்கள் பயன்படுத்தினர். தமிழர்கள் பயன்படுத்தியதாகக் கருதப்படும் ஒன்று முதல் ஒன்பது வரையிலான கணிதக் குறியீடுகள் கடல் கடந்து வெளிநாடுகளுக்கும் பரவியது. வணிகர்கள் என்ற நிலையில் மதிப்பில்லாத சூன்யத்துக்கான சுழியை அவர்கள் பயன்படுத்தியதில்லை. நூறு ஆயிரம் பத்தாயிரம் என்று குறியீடுகளை உருவாக்கியவர்கள் சுழியத்தைப் பயன்படுத்தியதில்லை. பிற்கால புத்த வைதீக சமயங்கள் சூன்யத்தையும் மாயையும் பாழ் நிலையையும் குறிக்க சுழியத்தைப் பயன்படுத்தினர்.

    ஃபிரஞ்ச் கணித மேதை புதிய கணக்கிடும் கணித முறையைக் கண்டுபிடிக்க முனைந்து இரண்டு எண் குறியீடுகளை மட்டும் வைத்து கணக்கிடும் முறையை உருவாக்க நினைத்தவர் தமிழ்க் கணித முறையில் உள்ள எண் குறியீடு ஒன்றையும் சமஸ்கிருதப் பயன்பாட்டில் உள்ள சூன்யத்தைக் குறியிடும் சுழியையும் இரண்டு எண் குறியீடுகளாகப் பயன்படுத்தினார்.

    பிற்காலத்தில் கணக்கிடும் கருவியைப் பயன்படுத்த முனைந்த அறிஞர்கள் சிக்கலற்ற எளிதான இருநிலை எண் குறியீட்டைப் பயன்படுத்தி கணினியை உருவாக்கினர். கணினிக்கு மனித மொழி தெரியாத நிலையில் கணினிக்கு ஏற்ற குறியீடுகளாக மொழியின் எழுத்துகளைக் குறியீடாக்க முனைந்தனர். கணினி எண் அடிப்படையில் இயங்கினாலும் தேவையை உணர்ந்து ஆங்கில எழுத்துகளுக்கும் எண்ணிமக் குறியீடுகளை உருவாக்கினர். இவ்வாறு எண்ணிமக் குறியீடுகள் வழியாகவே ஆங்கில எண்ணும் எழுத்தும் மின்னியல் வடிவம் பெற்றது.

    மேல்நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட கணினிகள் ஆங்கில மொழிக்கு மட்டுமே எண்ணிம வடிவம் உருவாக்கியதால் கணினியின் இயக்கம் பெரும்பாலும் ரோமானிய மொழிக் குடும்பத்துக்கு ஏற்றவாறு செயல்பட்டது. பின்னர் மற்ற மொழிகளின் எண்ணும் எழுத்தும் எண்ணிம வடிவம் பெற்று அம்மொழிகளின் வழங்கள் கணினியில் உள்ளீடு செய்யவும் கணினியில் சேகரித்து வைக்கப்பட்டுள்ள எண்ணிம வளங்களை இயற்கை மொழியில் மாற்றி கணினித் திரையிலும் காகிதத்திலும் வெளிப்படுத்தினர்.

    இணைய வளர்ச்சியில் தமிழ் வளங்கள் அதிகமாக எண்ணிம வடிவம் பெற்றது. கணினியில் ஒரு தளம் மட்டுமே இயங்கும் வண்ணம் யூனிகோட் ஒருங்குறியீடு வளர்ச்சியடைந்து தமிழ் மொழியின் பல்லூடக வளங்கள் அனைத்தும் எண்ணிம வடிவில் கிட்டும் வாய்ப்பு உருவானது. எண்ணிம வளங்கள் மின்னியல் வடிவங்களில் தோன்றியதன் அடிப்படையில் தமிழ் ஆய்வு எண்ணிமத்துக்கு மாற்றம் பெற்று புதிய தளம் உருவானது

    இன்று தமிழ் ஆய்வாளர்கள் கணினியைப் பயன்படுத்தி மின்னியலில் அதி அற்புதமான முன்னேற்றங்களைப் பயன்படுத்தி ஆய்வு செய்யும் எண்ணிம மனிதவியல் என்ற புதிய துறையை உருவாக்கியுள்ளனர்.

    எண்ணிம மனிதவியலை விளக்க கீழ்க்காணும் விளக்கம் உதவும்!

    எண்ணிம மனிதவியல் (Digital Humanities) என்பது மனிதவியல், கணினியியல் துறைகள் இணைந்த ஒரு கல்விப் புலம் ஆகும். இத்துறை மரபுசார் சமூக அறிவியல் துறைகளை (சமூகவியல், மானுடவியல், தொல்பொருளியல், மொழியியல், பண்பாட்டியல்) கணினியியல் கருவிகள், குறிப்பாக தகவல் அறிவியல் கருவினைப் (தரவு காட்சிப்படுத்தல், தகவல் மீட்டெடுப்பு, தரவு அகழ்வு, புள்ளியியல்) பயன்படுத்தி அணுகும் முறைமை ஆகும். எண்ணிமச் சேகரிப்புகளை தொகுப்பதிலிருந்து, பெரும் பண்பாட்டுத் தரவுகளை அகழ்வது வரை என இத்துறையின் அக்கறைகள் விரிவானது.

    தமிழ் ஆய்வாளர்கள் இந்தப் புதிய துறையில் ஆய்வுப் பணிகளை மேற்கொள்வது இன்றியமையாத ஒன்று.
    தொடருவோம்

    Share
  • குமரியின் சமூகப் பண்பாட்டை பதிவு செய்யும் சு. செல்வகுமாரனின் கவிதைகள்

    -கவிஞர். சோமனூர் செந்திரு

    தன் இனத்தையும் மொழியையும் பாடாத கவிதை வேரில்லாத மரம், கூடில்லாத பறவை என்று பாடிய இரசூல் கம்சதேவ் அவர்களின் கூற்றுப்படி தான் வாழ்ந்த மண்ணையும், தன்னைச் சார்ந்த சமூகத்தையும் தம் கவிதையில் பதிவு செய்து, அவர் வாழ்ந்த நிலத்திற்கே நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார் கவிஞர் சு.செல்வகுமாரன். தான் வாழ்ந்த, வாழும் சமூகத்தையும் அதன் செயல்பாட்டினையும் அங்கு நிகழும், ஒவ்வொரு நிகழ்வினையும் தான் பேசித்தீர்த்த வட்டார வழக்குமொழி வழியே கவிதையாக்கித் தந்திருக்கிறார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

    கூந்தல் வண்டி என்னும் இத்தொகுப்பில் மொத்தம் 79 கவிதைகள் உள்ளன. ஒவ்வொரு கவிதையும், ஒவ்வொரு சமூகச் செயல்பாட்டின் (அல்லது) நிகழ்வின்  பின்புலமாக அமைந்துள்ளது. கவிதை வாசிக்க, வாசிக்க நாமும் அக்கவிதையோடு ஊடுபாவி அச்சமூகத்திலே வாழக்கூடிய மனிதராய் மாறிப்போகும் வகையில் இத்தொகுப்பு அமைந்துள்ளதே இத்தொகுப்பின் வெற்றி எனலாம்.  கவிஞர் தான்  அனுபவித்து வந்த பால்யகால நினைவுகளையும், வளர்ந்து வரும் நாகரீக, அறிவியல் மாற்றத்தால், அச்சமூகம் அடைந்துள்ள மாற்றமென ஒவ்வொன்றையும் தம் கவிதையில் உயிரோட்டமாய்ப் பதிவுசெய்துள்ளார்.

    ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும், இனிமையான மறக்க முடியாத தருணம் எதுவென்றால் அனைவரின் பதில் ஒன்று போலவே இருக்கும். அது குழந்தைப் பருவம் முடித்து பள்ளிப்பருவம் தொடங்கிய காலமே. தன்னுடைய பால்ய காலத்தில் நடந்தவொன்றை எவராலும் இன்றளவும் மறக்கமுடியாது, அவை அப்படியே ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் ஆழப் பதிந்துவிடுகிறது. குழந்தையாய் இருந்தபோது தம்மை அப்பாவாகப் பாவித்து தன் உடன் விளையாடியவர்களை அம்மாவாக,  குழந்தையாக எனப் பாவித்து விளையாடிய விளையாட்டெனத் தொடங்கி, சொட்டாங்கல் விளையாடியது வரை யாராலும் மறக்கமுடியாது. அப்படிப்பட்ட தருணங்கள் இன்றைய பிள்ளைகளுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. கவிஞரோ தன் பால்ய நினைவுகளைப் “பூவரசம் பூ” என்னும் கவிதையில்,

        “பூவரச இலையில் ஊத்து ஊதி
         பனங்கூந்தலில் வண்டி செய்து
         தெருவெங்கும் சுற்றிய நாட்கள்
         பூவரசம்  பூவாய் மாறிப் போனது
         மஞ்சளிலிருந்து சிகப்பாக”  (கூந்தல் வண்டி, ப -24)

    என அழகாகப் பதிவு செய்து நம்மையும் நம் பால்ய காலத்திற்கு இழுத்துச் சென்று பனங்கூந்தல் வண்டியை நம்மையும் மறுபடி ஓட்டச்செய்கிறார். கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்பும் இதுதான் என்பது தொகுப்பின் சாராம்சத்தை நமக்கு அடையாளப் படுத்துவதாய் உள்ளது.

    உலகமெங்கும் பரவியிருக்கும் தமிழர்களால், தமிழர்களின் பண்பாடு சிதைவுறாமல் இன்றளவும் காக்கப்படுகின்றதென்றாலும் தமிழர்களின் அளவிலடங்காப் பண்பாடுகள் கால வளர்ச்சியில் கணினிமயமாக்கப்பட்ட இச்சூழலிலும் ஒருபுறம் அவை அழிந்து வருகின்றன என்பது வெள்ளிடை மலையே ஆகும்.

         “பெட்டி” என்ற தலைப்பில் இடம் பெற்றுள்ள கவிதையில்,

     “நாருப்பெட்டி
          கொட்டாப்பெட்டி
          தட்டுப்பெட்டி
          ஈக்காம்பெட்டி
         பொட்டப்பொட்டி
          பிளாப்பெட்டி
          கிலுக்குப்பெட்டி
          மடக்குப்பெட்டி”    (கூந்தல் வண்டி, ப -28)

    என்று பல பெட்டிகளைப் பற்றிப் பேசுகிறார். இத்தனை வகைப் பெட்டிகள் எல்லாம் இன்று காணாமல் போய் விட்டதாகவும், தங்கள் வட்டாரப் பாரம்பரியத்தின் பெரும்பகுதி மறைந்து விட்டதாகவும் வருத்தப்படுவதை இக்கவிதை வழி அறிய முடிகிறது. கவிதையை முடிக்கும் போது,

         “வீட்டு முற்றத்தில் நின்றிருந்த
          பனைமரத்தைக் காணவில்லை” (கூந்தல் வண்டி, ப -48)

    என்று தமிழர் வாழ்வியலோடு ஒன்றிப் போயிருந்த பனைமரம் இன்று அழிந்துவிட்ட நிலையை அவலத்தோடு பதிவுசெய்வதை அறியமுடிகிறது.

    ஏற்றத்தாழ்வில்லாத சமுதாயம் அமைய வேண்டி எண்ணற்ற ஞானிகள் தோன்றிய இம்மண்ணில் இன்றளவும் அது மாற்றம் காணாதவொன்றாகவே உள்ளது. மனிதர்களிடையே ஏற்றத்தாழ்வு நிலவுகின்ற இச்சூழலில் கடவுளர்களிடம் கூட உயர்வு, தாழ்வு, பாகுபாடு பார்க்கப்படுவதைச் சுட்டி சமுதாயத்தில் நிலவும் உயர்வு தாழ்வை உவமையுடன் அடையாளப்படுத்துவது இங்கு பொருத்தமாக இருப்பதை பரிவாரத் தெய்வங்கள் கவிதைவழிக் காண முடிகிறது.

         “கும்பாபிசேகம்
          அலங்கார பூசை
          லட்சார்ச்சனை
          என மூலவரையே
          சுற்றி சுற்றி வருகிறீர்கள்
          பரிவார தெய்வங்களாகிய
          எங்களுக்கு என்ன கிடைத்தது
          நாங்கள் மழையில் நனைகிறோம்
      வெயிலில் கருகுகிறோம்
          விளக்கைக் கூட
          காற்று அணைத்துவிட
          இருளில் கிடக்குறோம்”          (கூந்தல் வண்டி, ப-31)

    என்பதாய் இன்று ஏழைகள் படும் துன்பத்தையும் இக்கவிதை பேசுகிறது.

    தரணியெங்கும், தானியம் வழங்கிய என் தஞ்சைத் தமிழ்மண், இன்று மழை பொய்த்து, காவிரியும் தன் கரம் நீட்டமறுத்து, ஒரு கவளச் சோற்றுக்கு நம் விவசாயி கண்ணீர் வடிப்பதை நாம் அன்றாடம் பார்த்து வருகிறோம். செய்தியாய் மட்டும் பார்த்துவிட்டு அடுத்த செயலை பார்க்கச் சென்று வருகிறோம். ஏழை விவசாயியின் வாழ்விற்கு உதவ அரசாங்கமோ, அரசியல்வாதியோ, பொதுநல அமைப்போ, முன்வராத நிலைமையே இன்று நிலவுகிறது . இதனை கவிஞர்,

         “மாடு கழுவிய
         குளத்துநீரை வாரிக்குடித்து
         குடலைக் கழுவுகிறான் விவசாயி
         நெல் விளைச்சலுக்குப் பதிலாக
         இந்தப் பூவில்
         சாவு விளைச்சல்களே அமோகம்”   (கூந்தல் வண்டி,  ப-32)

    என்று விவசாயின் நிலையைக் குறித்து பேசுவதும் சமுதாயச் சிக்கலை எடுத்துரைப்பதாக இருக்கிறது.

    முன்பொரு கவிதையில் பனைமரம் காணாமல் போனது பற்றி வருத்தத்துடன் பதிவு செய்த கவிஞர் இப்பொழுதெல்லாம் நெடுஞ்சாலைப் பணி, கட்டிடப்பணி என பல்வேறு காரணங்களால் புளியமரமும் காணாமல் போவதையும், தன்னுடைய இளமைக் காலத்தில் புளியங்காய் சாப்பிட்டதையும் ருசிபடக் கூறுவது போலக் கூறுகிறார் ஓரு கவிதையில்,

         “தாழ்வாரங்களில் காய்த்துக்கிடந்த
          நொண்டங்காய்களை
    அக்காவுடன் பறித்து
          உப்புடன் மசிய அரைத்து
          அம்மாவுக்குத் தெரியாமல்
          தின்ன நாட்கள்
          புளியமரம் தறிபட்டது”    (கூந்தல் வண்டி, ப-33)

    இக் கவிதையில், புளியங்காயைப் பறித்து அம்மியிலோ, குழவியிலோ வைத்து அரைத்து உண்டது பற்றிப் பேசி அவையெல்லாம் இன்று இல்லாமல் போய்விட்ட நினைவாக கூறுகிறார்.

    உலகில் எத்தனையோ, தொழில் நுட்பங்களும், நாகரீக வளர்ச்சிகள் அடைந்த போதிலும் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் இருக்கும் அவலநிலையை இன்றும் நாம் பொது இடங்களில் காணமுடிகின்றது. அப்படி வெள்ளரிப் பிஞ்சு விற்கும் சிறுவனைக் கவிஞர் கண்ணுற்றார் போலும். தாம் கண்ட அக்காட்சியை, 

    “மதிய உணவு இன்றி
    புதிய பேருந்துநிலையப் படிக்கட்டில்
    காலை மடக்கித் தூங்குகின்றான்
    வெள்ளரிப்பிஞ்சுச் சிறுவன்” என்று பதிவு செய்வதையும் பார்க்க முடிகிறது.

    ”கோட்டுப் பூச்சிகள்” என்ற ஒரு கவிதையில் கிராமங்களில் பேசப்படும் பேய்கள் பற்றிய கவிதைகளை முன்நிறுத்துவது இயல்பாய் இருந்தாலும் நகரங்களில் தொழில்நுட்பத் திருடர்கள் என்ற பேய்க்கும் பயப்பட வேண்டியிருக்கிறது என்று நகர வாழ்க்கையின் நிலையைக் காட்டுகிறார்.

         “தினமும் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த
          தொழில்நுட்பத் திருடர்களும்
          கொலையாளிகளும்
          கூடவே புரண்டு கொள்கிறார்கள்”   (கூந்தல் வண்டி, ப- 95)

    ’கால்காசானாலும் கவர்மென்ட் காசு; அரைக்காசானாலும் அரசாங்கத்துக் காசு’  என்று கொங்கு பேச்சு வழக்கொன்று உண்டு. அரசு வேலையென்பது இன்றளவில் குதிரைக் கொம்பாகிப் போன நிலை இருப்பினும் பல்வேறு இன்னல்களுக்குப் பிறகு ஒரு அரசுவேலை கிடைத்தாலும், நிர்வாகம் சார்ந்தோ, பணிசார்ந்தோ, குடும்பம் சார்ந்தோ ஏதாவதொரு வகையில் அவர்களுக்கும் கஷ்டம், நஷ்டமென சராசரி மனிதனைப் போலவே அமைவதுண்டு. ஆனாலும் அதை மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்வதில்லையென அரசுவேலையில் இருக்கும் ஒருவரின் வருத்தத்தைப் பதிவு செய்வதாய் ஒரு கவிதை அமைந்திருப்பது கவிஞரின் எதார்த்தத்தைக் காட்டுகிறது.

         “அவனுக்கென்ன அவன் அரசாங்க
          வேலைக்காரன்”  (கூந்தல் வண்டி, ப-101)

    எம்மதமும் சம்மதம், எல்லாக் கடவுளும் ஒன்றைப் போலவே அன்பும் அருளும் பாலிக்கின்றனர். கடவுள் எந்த ஊரில் இருந்தாலும், எந்தக் கடவுள் எங்கிருந்தாலும், எல்லாக் கடவுளும், ஒரே மாதிரித்தான் எந்த மாற்றமுமில்லை. தன்னை நாடி வந்தவர்க்கு நலமே தருகின்றது. மனிதர்களிடம்தான் வேற்றுமை, கடவுளிடம் எந்தவித வேற்றுமையுமில்லை என்று கூறுவதாய் ஒரு கவிதை  “குலசாமிகளின் பேரன்பு” என்ற கவிதையில்,

         “அந்நகரத்துச் சாமிகளும் ஒரு போதும்
          அந்நியராய்க் கருதியதில்லை நண்பர்களைப் போல
          விண்ணப்பித்த ஒவ்வொன்றையும்
          காலம் பிடித்தாலும் கருணையோடு பரிசீலித்து
          கனியமுதாய்த் திகழ்ந்தார்கள்” (கூந்தல் வண்டி, ப -104)

    நகர வாழ்க்கையை, நரக வாழ்க்கையே எனப் பதிவுசெய்யும் கவிஞர் அதன் தாக்கத்தைப் பல இடங்களில் பதிவுசெய்வதை அறியமுடிகிறது. அப்படியான கவிதையில் ஒன்று தான் 5 எப் தெற்குக் குறுக்குத் தெரு

         “திணிக்கப்பட்ட நான்காவது மாடியில்
          துர்நாற்றமும் வாசமுமாய்
          தொடர்கிறது வாழ்வு”  (கூந்தல் வண்டி,  ப-87)

    சுவாசிக்கும் காற்றுக்கூட தூய்மையாய் இல்லை. ஆனாலும் மக்கள் நெருக்கடியிலும் வாழ்வியல் வேண்டி துர்நாற்றத்தோடு வாழ வேண்டியிருக்கிறது என்கிறார்.

    இயற்கையைப் பாடாத, இயற்கையை நினைக்காத கவிஞரே இருப்பதில்லை என்னும்படி கவிஞர்களுக்கேயுள்ள தனித்துவமாய் இன்றைய நிலைப்பாட்டில், இயற்கையின் மாற்றம் குறித்தும், மக்களால் இயற்கைக்கு நிகழும் கொடுமையையும் கண்ணீர்த்துளியாய் வடித்துக் காட்டுகிறார் தம் கவிதைகளில் அப்படியான ஒரு கவிதை,

         “பூமித்தாய் அழுகிறாள்
          பாழ்படுத்தி விட்டீர்களே
          நான் மனம் மகிழ
          உடுத்திக் கொண்ட
          பச்சை ஆடையை”         (கூந்தல் வண்டி, ப- 88)

    மேலும் ஆற்றில் நீர் என்பது இல்லாத ஒன்றாகிவிட்டது, மழை நீரையும் சேமிப்பதில்லை, என்பதாக ”ஆறுகள்” அழிவுறுவது பற்றியும் தம் கவிதைகளில் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

          “இப்போதும்
          ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது
          விவசாயிகளை விட்டு விலகி
          அதிவிரைவாய்”     (கூந்தல் வண்டி, ப-65)

    இப்படிப் பல கவிதைகள் சு. செல்வகுமாரனது படைப்புகள் சமுதாய நிகழ்வுகளோடு கட்டிப் பிணைந்தவொன்று. இது காலத்தால் அழியாத செல்வமாகும். வட்டாரச் சொற்கள் நிறைந்த இத்தொகுப்பில் சில கவிதைகள் மட்டும் வட்டார மொழி அறிந்தவர்களுக்கு மட்டுமே புரியுமென்பது தெளிவாகிறது.

    பனைமரம், பெட்டிகள் பற்றிய கவிதைகளில் ஒரு பேராய்வே நடத்திடுமளவுக்கு  தகவல்கள் உள்ளமை சிறப்புக்குரியதாகிறது. ஆக குமரியின் வட்டார, சமூகப் பண்பாட்டை பிரதிபலிக்கும் சு. செல்வகுமாரனின் கூந்தல்வண்டி இனவரைவியல் மற்றும் பின்காலனிய நோக்கிலும் வாசிப்புக்கு உட்படுத்துமளவிற்கான முக்கியமான ஒரு தொகுப்பாகிறது.

     

     

     

    Share
  • அள்ளூர் நன்முல்லையார் பாடல்களில் மெய்ப்பாடு

    முனைவர் சு. இராமர்

    முதுமுனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்

    தமிழியற்புலம்

    மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம்

    மதுரை – 21

     ————————————

    மெய் என்பதை உண்மை எனவும், உடல் எனவும் குறிப்பது வழக்கமாகும். மெய்யினால் உணர்த்தப்படுவது மெய்ப்பாடு எனக் கொள்வர். மெய்யில் தோன்றுவது எனவும் மெய்ப்பாடு குறிக்கப்படுகிறது. மெய்யினால் உணர்த்தப்படும் செய்திகள், கருத்துக்கள் சைகை மொழி எனப்படுவதுண்டு. மொழி தோன்றும் முன்னால் மனிதர்கள் தங்கள் உணர்வுகளை, கருத்துக்களை உடல் உறுப்புகளின் வழியே வெளிப்படுத்தினர். ஓசைகள், ஒலிகள் ஆகியவை திரட்சி பெற்று மொழியாவது போல் சைகை, முகத்து வெளிப்படும் உணர்வுகள் அனைத்தும் மெய்ப்பாடுகளாக திரட்சி கொண்டன. அவை மனிதர்களின் கலைகளில் வெளிப்படுவனவாகவும் அமைந்தன. அவ்வாறு மெய்ப்பாடுகள் குறித்து கூறும் கலையாகப் பரதநாட்டியம் காணப்படுகிறது. நாட்டிய சாஸ்திரம் பற்றிய நூலை இயற்றியவரான பரத முனிவர் மெய்யுணர்வுகளை ரசம் எனக் கொண்டார். ரசங்கள் எட்டு என்று குறிப்பிட்டாலும் நாடகவியல் நூல் எழுதிய சூரிய நாராயண சாஸ்திரி அவற்றை ஒன்பது எனக் கண்டார். ஒன்பான் சுவை எனக் கூறுவது வழக்காகும். ரசம் என்பதும், பாவம் என்பதும் தமிழில் சுவை, குறிப்பு என்று கூறப்படுகின்றன.

    மனித உணர்வுகள் மெய் வழி வெளிப்படுவது பாவம் என்று வட நூலார் குறிப்பிட அதுவே தமிழில் மெய்ப்பாடு என்றும் குறிப்பு என்றும் கூறப்படுகின்றன. மெய்ப்பாட்டினை விளக்கிக் கூறும் பல்வேறு அறிஞர்களின் கருத்துக்களை எளிதில் விளங்குமாறு “சுவை – காரணம், மெய்ப்பாடு – காரியம். இலக்கியத்தில் சொற்கள் சுவையையும் வருணனைகள் மெய்ப்பாட்டையும் விளக்குகின்றன” (ப.வேல்முருகன்.2012:3) என்று குறிப்பிடுகிறார் ப.வேல்முருகன். அடிப்படையில் சொற்களினால்தான் மொழியும் முழுமையடைகிறது. சொற்களின் வெளிப்பாடு உள்ளக் கிடக்கையை வெளிப்படுத்தும் வகையில் சுவை கொண்டதாக மாறுகிறது. இலக்கியத்தில் சொற்களைப் பயன்படுத்தும் விதத்தில் ஒவ்வொரு படைப்பாளியும் மாறுபடுவது சுவையூட்டும் சொற்களைப் பயன்படுத்தும் திறனால்தான் எனலாம்.  சுவை காரணப் பொருளாக இலக்கியத்தில் வெளிப்படுகிறது. குறிப்பு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.

    “மெய்ப்பாடாவது உலகத்தாருள்ளு நிகழ்ச்சி ஆண்டு நிகழ்ந்தவாறே புறத்தார்க்குப் புலப்படுவதொருவழியால் வெளிப்படுதல் என்றும் மெய்ப்பாடு பொருட்பாடு என்றுங் கூறுவர் பேராசிரியர். பொருள் – உள்ள நிகழ்ச்சி (சுவைக்குறிப்பு). பாடு – வெளிப்படுதல். படுதல் – தோன்றுதல் – வெளிப்படுதல். உலகத்தாருள்ளு நிகழ்ச்சி என்றது, உலகத்திலுள்ளனொருவன் ஒரு பொருள் தன் பொறியால் உணர்ந்தவிடத்து அப்பொருள் காரணமாக அவனுள்ளத்து நிகழும் நிகழ்ச்சி (சுவைக்குறிப்பு) என்றபடி. புலப்படுவதொரு வழி என்றது சத்துவத்தினை. ஒருவனிடத்தே நிகழ்வது உடம்பின் வேறுபாட்டால் தோன்றுமென்பது” (தொல்காப்பியம், பேராசிரியம், ப.1) என்று மெய்ப்பாட்டியலுக்கு தொல்காப்பியத்தில் விளக்கம் கூறப்படுகிறது. ஒருவன் உலகத்து நிகழ்ச்சி அல்லது பொருளைக் காணுமிடத்து அவனது உள்ளத்துத் தோன்றும் உணர்ச்சியே மெய்ப்பாடு. அது அவனது உடலின் மூலமே வெளிப்படும். உள்ளத்துத் தோன்றும் உணர்வினை முகம் வெளிப்படுத்தும் என்று கூறுவதைத்தான் அடுத்தது காட்டும் பளிங்கு என்று முகத்தினை விளிப்பர். அது போலவே அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும் என்ற கூற்றும் இதனையே கூறுவதாக அமைகிறது. படைப்பாளியின் மனமானது உலகத்து நிகழ்ச்சிகளை தன் மனத்தில் இறுத்தி அகப்பாரிமாணமாக வெளிப்படுத்துவதை வழக்கமாகக் கொண்டது.

    படைப்பாளியின் உள்ளத்து உணர்வுகள் புறவெளியிலிருந்து பெறப்படுகின்ற ஒன்றாகவே இருக்கின்றன. புற நிகழ்வுகள் மனிதனுக்குள் ஏற்படுத்தும் அகப்பரிமாணமே படைப்பாக வெளிப்படுகிறது. படைப்பாளியின் மனம் புறச் செயல்பாடுகளிலிருந்தே படைப்புக்கான ஊக்கத்தைப் பெறுகின்றது. நா.வானமாமலை இலக்கியத்தில் உள்ளடக்கம் தோன்றும் வகையினைக் கூறும் போது “புறவய யதார்த்தத்தின் கலைப்படைப்பே இலக்கியத்தின் உள்ளடக்கம், இவ்வரையறையில் படைப்பாளியின் உள்ளத்திற்கு வெளியே உள்ள புறவய யதார்த்திற்கும் அவனுடைய உள்ளத்தில் அது பிரதிபலிக்கும் அகவயக் கருத்துகளுக்கும் (படிமம்) உள்ள உறவை நாம் சிந்திக்கிறோம். வேறு சொற்களில் கூறுவதானால் உண்மைக்கும் இலக்கியப் படைப்பிற்கும் உள்ள உறவை இது குறிப்பிடும்” (நா.வானமாமலை. இலக்கியத்தில் உருவமும் உள்ளடக்கமும், ப.11) என்ற கருத்தானது புறவய யதார்த்தம் என்னும் உண்மையைப் படம் பிடித்துக் கொள்ளும் மனதானது அவ்வுண்மையை கலைப்படைப்பாக மாற்றும் போது அகவயப் பரிமாணம் வெளிப்படுகிறது. கலைப்படைப்பில் உள்ளத்து உணர்வுகள் புறவயச் சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டு வெளிப்படுகின்றன. அதில் தோன்றும் மெய்ப்பாடுகள் அல்லது உணர்ச்சிக் குறிப்புகள்  இலக்கியத்திற்குச் சுவையூட்டும் வகையினவாக அமைகின்றன. சமூக சூழல்களிலிருந்தும் படைப்பாளியின் மனம் கட்டமைக்கப்படுகிறது. எனவே கலைப்படைப்பில் உருவாகும் மெய்ப்பாடுகள் அப்படைப்பின் மூலமாக சமுதாயத்தின் இயங்கு திசையை காட்டுகின்றன.

    தொல்காப்பியமானது ஒவ்வொரு மெய்ப்பாடும் தோன்று நிலையினை நான்கு காரணிகளைக் கொண்டு குறிப்பிடுகிறது. நகை என்றால், எள்ளல், இளமை, பேதமை, மடம் என்னும் நிலைகளில் தோன்றும் என்கிறது. எள்ளுதல் என்பது இகழ்தல் ஆகும். இகழ்தல் மூலம் நகைச்சுவை தோன்றும் அது போல சிறுபிள்ளைத்தனமாகப் பேசுவதில் நகை தோன்றும், அறிவற்ற செயல்கள், அறிந்தும் அறியாத நிலையில் குறிப்பிடும் செய்திகள் ஆகியன நகையைத் தோற்றுவிக்கும் என்று கூறுகின்றது. இவ்வாறு ஒவ்வொரு மெய்ப்பாட்டிற்கும் நான்கு காரணங்களைக் கூறுகிறது. மெய்ப்பாடுகள் உள்ளத்துணர்வினை வெளிக்காட்டும் எனப்படுவதால் சமூகச் சூழ்நிலைகளில் தோன்றும் நிகழ்வுகளும் காரணமாக அமைகின்றன.

    படைப்பாளிகள் தம் உள்ளத்து உணர்வுகளை வெளிக்காட்டுவதற்காகவும் இலக்கியம் படைக்கின்றனர். எனவே அவற்றில் மெய்ப்பாடுகள் அமைந்திருப்பது இயல்பாகும். சங்க காலப் புலவர்களுள் அள்ளூர் என்னும் ஊரைச் சார்ந்தவரான அள்ளூர் நன்முல்லையாரின் பாடல்கள் பெண்ணின் அகத்துணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் வகையில் காணப்படுகின்றன. அவற்றில் வெளிப்படும் மெய்ப்பாடுகள் தலைவியின், தலைவனின் உள்ளத்துணர்வுகளை காட்சிப்படுத்துகின்றன. அள்ளூர் நன்முல்லையார் மொத்தம் பதினொரு பாடல்கள் பாடியுள்ளார். குறுந்தொகையில் மட்டும் 9 பாடல்கள் பாடியுள்ளார். புறப்பாடல் ஒன்றும், அகநானூற்றில் ஒன்றும் எனப் அகப்பாடல் பத்தும், புறப்பாடல் ஒன்றும் எனப் பாடியுள்ளார். குறுந்தொகைப்பாடல்களில் உள்ள பாடல்கள் அனைத்தும் காம வெளிப்பாட்டையும் ஏக்கத்தையும், அச்சத்தையும், தலைவன் மீதான கோபத்தையும் கொண்டுள்ளன. அக்காலச் சமூக நிலையில் பெண்கள் மீதான உடைமைச் சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் அவர்களின் உள்ளத்துணர்வுகளை குமுறலுடன் வெளிப்படச்செய்திருக்கிறது என்பதை இவரது பாடல்கள் காட்டுகின்றன. பிரிவுத் துயரை பெரிதும் வெளிப்படுத்துவனவாக குறுந்தொகைப் பாடல்கள் காணப்படுகின்றன.

    “காலையும் பகலும் கையறு மாலையும்

    ஊர்துஞ்சு யாமமும் விடியலும் என்றுஇப்

    பொழுதுஇடை தெரியின் பொய்யே காமம்

    மாஎன மடலொடு தூற்றலும் பழியே

    வாழ்தலும் பழியே பிவுதலை வரினே” (குறுந்.32)

    என்னும் பாடல் காமத்தினை வெளிப்படுத்தும் தலைவனது கூற்றாக அமைகிறது. தலைவியைச் சேர முடியாத தலைவன் காமத்தினை பொய்யாக்கும் காலப்பொழுதுகள் பற்றி தன் உள்ளக் குமுறலை வெளிப்படுத்துவதாக அமைகிறது. உள்ளத் துணர்வுகளில் மகிழ்ச்சியை குறிப்பதாக காமம் காணப்படுகிறது. இக்காமச் சுவையை பெறுவதற்கு தலைவன் தலைவியின் மீதான காதலை வெளிப்படுத்த மடலேறினால் அது தலைவிக்குப் பழியையும் தருமென்று கருதுகின்ற தலைவனின் உள்ளமானது ஏக்கத்தையும், பரிதவிப்பையும், ஏமாற்றத்தையும், பழி நேருமோ என்னும் அச்சத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றது. பொய்யே காமம் என்று கூறுவதன் அறியாமையையும் தலைவனது கூற்று வெளிப்படுத்துகிறது. அறியாமை என்பது சிறுபிள்ளைத் தனத்தின் வெளிப்பாடாக நகையை வெளிப்படுத்துவதாகும். இங்கு மடலேறும் செயல் பேதமைத் தன்மையை வெளிப்படுத்தும் எனவே இதுவும் நகைக்கான மெய்ப்பாடு எனலாம். பழி நேருமோ என்னும் அச்சம் கொள்ளும் தலைவனின் உள்ளத்து உணர்வானது சமூக நிலையில் பெண்ணின் மீதான கட்டுப்பாடுகளையும் நிலவுடைமைச் சமூகம் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கும் சமூக நிலையையும் வெளிப்படுத்துவதாக அமைகிறது. தலைவன் பற்றிய தோழியின் கூற்றினை விளையாட்டுக்குக் கூறியதாகத் தலைவி எண்ணிக் கொள்வதை “நகை என உணரேன் ஆயின்” (குறுந்.96) எனக் கூறுகிறாள். அறியாப்பிள்ளை என்பதும் நகையை வரவழைக்கக் கூடிய மெய்ப்பாட்டிற்கான காரணியாகும். அச்சத்தை வெளிப்படுத்தும் தலைவியின் மனமானது விடியலை எண்ணி வாடுகிறது.

    “குக்கூ என்றது கோழி அதன்எதிர்

    துட்கென் றன்று என்தூஉ நெஞ்சம்

    தோள்தோய் காதலர்ப் பிரிக்கும்

    வாள்போல் வைகறை வந்தன்றால் எனவே” (குறுந்.157)

    என்னும் இப்பாடல் தலைவியின் அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. தலைவனைப் பிரியும் வகையில் கோழி கூவும் காலை வந்தது என்று அஞ்சுகிறாள். கவலை கொள்ளும் தலைவியின் மனமானது தலைவனைப் பிரிவதை எண்ணி அஞ்சியதாக பாடல் குறிப்பிடுகிறது. இப்பாடலில் அச்சம் வெளிப்படுகிறது. இப்பாடலும் அக்காலத்துப் பெண்களின் நிலையை வெளிப்படுத்துவதாக அமைகிறது. ஊரார் அறிந்து விடக் கூடும் என்ற நிலையில் தலைவன் யாரும் அறியாமல் சென்று விட வேண்டும் என்ற அச்சமும் இதில் வெளிப்படுகிறது எனலாம். வருத்தம் அல்லது அழுகை என்னும் மெய்ப்பாட்டினை வெளிப்படுத்தும் ஒரு பாடல்,

    “நோம்என் நெஞ்சே நோம்என் நெஞ்சே

    புன்புலத்து அமன்ற சிறியிலை நெருஞ்சிக்

    கட்கு இன் புதுமலர் முட்பயந்தா அங்கு

    இனிய செய்தநம் காதலர்

    இன்னா செய்தல் நோம் என் நெஞ்சே” (குறுந்.202)

    என்னும் பாடலில் முல்லை நிலத்து சிற்றிலைகளைக் கொண்ட நெருஞ்சி முட்களை மிதித்து விட்டால் அது துன்பத்தைத் தரும் அது போல தலைவனும் தனக்குத் துன்பம் தருகின்றான் என்று வருந்துகிறாள். இப்பாடலானது தலைவியின் அழுகை என்னும் மெய்ப்பாட்டினை வெளிப்படுத்துகிறது. புலிகள் பாய்ந்து கொள்ளும் புலிகள் உள்ள காட்டினைக் குறித்து தலைவனது செயலை ஒப்பிடுகின்ற தலைவியின் கூற்றில் அச்சம் என்னும் மெய்ப்பாடு வெளிப்படுகிறது “கோட்புலி வழங்கும் சோலை, எனைத்துஎன்று எண்ணுகோ முயக்கிடை மலைவே” (குறுந்.237) என்ற பாடல் அச்சத்தையும் வருத்தத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்ற வகையில் அமைந்துள்ளது. தலைவியைத் தலைவனுடன் இணைந்து வாழ்கவென்று வாழ்த்தும் பெருமித உணர்வை,

    “வதுவை அயர்ந்தனை என்ப அஃது யாம்

    கூறேம். வாழியர் எந்தை செறுநர்

    களிறிடை அருஞ்சமம் ததைய நூறும்

    ஒளிறு வாட் தானைக் கொற்றச் செழியன்

    பிண்ட நெல்லின் அள்ளூர் அன்னஎன்

    ஒண்தொடி நெகிழினும் நெகிழ்க

    சென்றீ பெரும! நிற் தகைக்குநர் யாரோ” (அகம்.46)

    என்ற பாடல் கூறுகிறது. வாயில் மறுத்துத் தோழி தலைமகனுக்குச் சொன்னது. தலைவனின் செயல்களை சினந்து கூறும் வகையில் அமையால் அவன் நாணும்படி அவனது செயலைப் பாராட்டிப் பெருமிதம் கொள்வதாக பாடல் அமைகிறது. நான் ஊடுவதற்கு நீ எனக்கு என்ன உறவு இவ்வூரில் உள்ள நீண்ட கூந்தலைக் கொண்ட பெண்ணை மணந்துள்ளதாக அறிந்து கொண்டேன். அவளுடன் நீ வாழ்க என்று வாழ்த்துவது போல அவனை செயலை எள்ளுகிறாள். இது தலைவனுக்கு நாணத்தை அளிப்பதாக அமையும் என்று அவ்வாறு கூறுகிறாள். இதில் தலைவிக்காகத் தோழி பேசுகிறாள். வாயில் மறுத்தல் மூலம் தன் சினத்தைக் காட்டுகிறாள். தலைவனின் செயலை எள்ளுவதன் மூலம் நகைப்புக்குரியதாக தலைவனின் செயலை மாற்றுகிறாள். தலைவன் பிறிதொரு பெண்ணுடன் வாழ்வதால் அவனை வாழ்த்துவது போல வாழ்த்துகிறாள். அதில் அவள் பெருமித உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறாள். இவ்வாறு பல்சுவையும் விளங்க பாடல் அமைந்துள்ளது.

    “உள்ளார்கொல்லோ தோழி கிள்ளை

    வளைவாய்க் கொண்ட வேப்ப ஒண்பழம்

    புதுநாண் நுழைப்பான் நுதிமாண் வள்உகிர்ப்

    பொலங்கல ஒரு காசு ஏய்க்கும்

    நிலம்கரி கள்ளி யங்காடு இறந்தோரே” (குறுந்.67)

    என்னும் பாடல் தலைவியின் கூற்றாக அமைகிறது. தோழியிடம் கூறுகிறாள். தலைவனின் பிரிவினை எண்ணி வருந்தும் தலைவி பறவையின் அலகில் உள்ள வேப்பம்பழம் அணிகலன் செய்பவரின் கையில் பிடித்திருக்கும் பொற்காசு போல காணப்படுகிறது என்கிறாள். தலைவன் தன்னை மணந்து கொள்ளும் ஆவலை இதில் வெளிப்படுத்துகிறாள். இதில் ஏக்கமும், தலைவனின் பிரிவால் வருத்தமும் கொண்டிருக்கும் சுவைகள் வெளிப்படுகின்றன. நகை, அழுகை, இளிவரல், மருட்கை, அச்சம், உவகை, வெகுளி, பெருமிதம் என்பன போன்ற சுவைகள் ஒவ்வொரு மனிதரிடத்தும் வெளிப்படும். அவற்றை படைப்புகளில் வெளிப்படுத்தும் போது சூழல் சார்ந்து ஒவ்வொரு சுவையும் வெளிப்படும். உணர்வுகளை தூண்டும் வகையிலான மெய்ப்பாடுகளை சங்கப் பாடல்கள் பரிதும் கொண்டிருக்கின்றன. தலைவன், தலைவி இருவரிடையே நிகழும் காதல் நிகழ்வுகளில் இம்மெய்ப்பாடுகள் வெளிப்படுவதைக் காணலாம். சங்க மாந்தர்களின் உள்ளத்துணர்வுகளைப் படம்பிடித்துக் காட்டுவனவாகவே இவை அமைகின்றன. அன்றைய சூழலில் பெண்களுக்கு இருந்த கட்டுப்பாடுகளும் கடப்பாடுகளும் மெய்ப்பாட்டு உணர்தலில் வெளிப்படுகின்றன. ஆணுக்கு இருந்த சுதந்திரமான வாழ்வும். பெண்ணுக்கு இருந்த கட்டுப்பாடான வாழ்வும் உணர்வுகளையும் கட்டமைத்தன என்பதைக் காணலாம். அள்ளூர் நன்முல்லையார் பாடல்களில் பெண்ணின் தகவமைதல் சார்ந்த பல்வேறு உணர்வுகள் சுவைகளாக வெளிப்படுகின்றன. பெருமித உணர்வை தலைவனை இகழ்வதற்கு வெளிப்படுத்துவதைக் காணமுடிகிறது. நகை, அழுகை அல்லது வருத்தம், தலைவனின் பேதமை போன்ற சுவைகள் பாடல்களில் வெளிப்படுகின்றன.

    துணைநூல்கள்

    1. தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் மெய்ப்பாட்டியல், கணேசையர் பதிப்பு,
    2. ந.முருகேசபாண்டியன், அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண்ணிலவில்,
    3. தாயம்மாள் அறவாணன், மகடூஉ முன்னிலை,
    4. ப.வேல்முருகன், தொல்காப்பிய மெய்ப்பாட்டியலும் சங்கச் செவ்வியல் குறுந்தொகையும் புள்ளியியல் ஆய்வு

    Share
  • கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதைகளில் உளவியல் சிக்கல்கள்

     

    -முனைவா் அரங்க. மணிமாறன்.

    ————–

    மனித மனம் வினோதமானது.பல்வேறு நேரங்களில் வெவ்வேறு விதமாகச் செயல்படக்கூடியது.ஒருவன் மற்றவா் மீது அன்பு, வெறுப்பு, பொறாமை, அதீதப்பற்று ஆகியவை கொள்வதற்கு அவனது மனவியலே அடிப்படையாக அமைகிறது.

    மனித மனத்தின் பரிமாணங்களை ஆராயும் உளவியல் இன்றைய ஆராய்ச்சிக் கூறுகளுள் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.

    உளவியலாளா்கள் மனித மனம் ஒரு பனிக்குன்றுப் போன்றது.அதன் ஒரு பகுதிதான் வெளிப்படையாகத் தோன்றி  வெளிமனமாக இருக்கிறதென்றும், மற்றொரு பகுதி மறைந்து நின்று மறைமனமாக இருக்கிறதென்றும் அவா்கள் விளக்கம் கூறுகிறார்கள் என்கிறார் பெ.துாரன்.1

    உளவியல் எனும் சொல் கிரேக்க மொழி சொற்களான ஸைக்கி என்ற உயிரையும் லோகஸ் எனும் அறிவியலையும் குறிக்கும் சொற்களின் கூட்டிணைவாகும்.ஆன்மா, மனம் பற்றி ஆராயும் இது நடத்தையியல்  தற்காலத்தில் வழங்கப்படுகிறது.

    உளவியல் என்பதனைத் தற்காலத்தில் நடத்தை மற்றும் அனுபவத்தை அறிவியல் முறையில் ஆராயும் ஒரு பிரிவாகக் கொள்கின்றனா்.உளவியல் மனித மூளை அதன் சிந்தனை, புறநிலை ஆகியவற்றோடு தொடர்படையதாக உள்ளது.

    மனிதனின் புறச்செயல்களை உற்றுநோக்கி முறையாக ஆராய்ந்து அதன்மூலம் அவை எங்ஙனம் அகத்தே நிகழும் சிந்தனை ஓட்டங்களுடன் தொடா்பு கொண்டுள்ளன என்றும் புறநிலைகளால் ஏற்படும்  நிகழ்வுகளால் எவ்வாறு பாதிப்படைகின்றன என்பதையும் விளக்குவதே உளவியலாகும் என்கிறார் கி.நாகராஜன். 2

    இத்தகைய உளவியல் சார்ந்த சிக்கல்களை கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதைகளின் வழி ஆய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

    இரவு நேரத்தின் குணம்:

    மனித மனம் தனிமையில் இருளில் எந்த தீமைகளையும் செய்ய துணிகிறது. அதற்குக் காரணம் இரவு இருள் நிறைந்தது.  கொலை, கொள்ளை, களவு, விபச்சாரம் போன்ற தீமைகள் இரவிலேயே தடையின்றி நடக்கின்றன.

    இரவு சிறுகதையில் இளம்வயது நண்பா்கள் கூடிபேசிக்கொள்கின்றனா். இரவுக்கென்று தனிப்பட்ட குணம் உள்ளதாகவும் பகலில் ஒரு பொருள் பற்றி தோன்றும் எண்ணத்திற்கும் இரவில் அதே பொருள் பற்றி தோன்றும் எண்ணத்திற்கும் வேறுபாடு உள்ளதாகவும் கூறுகின்றனர்.

    இரவு வந்ததும் தனிமையின் துணிவோடு மனம் கெட்ட எண்ணங்களை எண்ணுகிறது. உலகம் இருண்டதும் மனிதன் துணிந்துவிடுகிறான் . எந்த கெட்ட காரியத்திற்கும் இரவு ஆதரவாகத்தான் இருக்கிறது. 3 என்று இரவின் உளவியல் ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிறார் கு.அழகிரிசாமி.

    ஆண்பெண் நேசத்தில் வேறுபாடு:

    திருமண வயதில் ஓா் ஆண் தான் பார்க்கும் எந்தப் பெண்ணையும் அவள் தனக்கு மனைவியாக வருவாளா என எண்ணிப்பார்க்க முடியும். ஆனால் ஒரு பெண் அப்படி நினைக்க முடியாது. சமுதாயம், கட்டுப்பாடு, கற்பு, ஆகிய காரணிகள் அதற்குக் காரணம்.

    ஏமாற்றம் சிறுகதையில் நாயகன் கிருஷ்ணமூர்த்தி  திருமணத்திற்குப் பின் பழைய நினைவுகளை அசைபோடும்போது தான் அவளை  பால்ய வயதிலிருந்தே விரும்பி வருவதாகக் கூறுகிறான். ஆனால் அவன் மனைவி லஷ்மியோ  மூன்றாம் வருடம் சந்தித்தபோதுதான் விரும்பியதாகக் கூறுகிறாள். இது அவனுக்கு  பெருத்த அவமானமாகிவிடுகிறது.

    “வீட்டுக்கு அப்பாவையோ அண்ணணையோ தேடிக்கொண்டு வருபவர்களுக்கு நான் பதில் சொல்லநேரிடும்போது வரக்கூடியவர்களெல்லாம்  உங்களைப்போல மனப்பரவசத்துடன்தான் பேசுவார்கள்”. 4

    திருமணத்திற்கு முன் எல்லா வாலிபர்களுக்கும் ஏற்படும் பரவசமே கிருஷ்ணமூர்த்திக்கும் ஏற்படுகிறது.ஆனால் பெண்ணுக்கு ஆணின் மீது நம்பிக்கை உருவான பிறகுதான் பெற்றோரின் சம்மதத்திற்கு பிறகுதான் நம்பிக்கையும் காதலும் வரும். அதுவன்றி எல்லா ஆடவரையும் கண்டவுடன் தன் கணவனாக நினைத்து பரவசப்பட  முடியாது என்ற உளவியல் கருத்து இக்கதையில் வெளிப்படுகிறது.

    குழந்தை உளவியல்:

    பெரியவர்களைவிட குழந்தைகள் வேறுபாடு கருதாதவர்கள் மாசுமறுவற்றவர்கள். தன்மீது அன்புகொண்டவர்களிடம் அதிக உரிமை எடுத்துக்கொள்பவர்கள். கல்வி, பதவி, வயது, புகழ் ஆகியவற்றாலும் உயர்ந்தவர்களானாலும் குழந்தைகளுக்கு அது பெரிதில்லை.

    அன்பளிப்பு கதையில் பல குழந்தைகளோடு  நாயகன் நட்புக் கொள்கிறான். அக்குழந்தைகளுக்கு புத்தகங்களைப் பரிசளிக்கிறான். சாரங்கன் என்ற சிறுவன் மட்டும் வால்ட் விட்மனின் கவிதைத் தொகுப்பை கேட்கிறான். அவனால் இச்சிறு வயதில் புரிந்துகொள்ளமுடியாது எனக்கருதி நாயகன் தரமறுக்கிறான்.  அதனால் சிறுவன் கோபித்துக்கொள்கிறான். தன்தோழி ஒருத்திக்கு உடல்நலமிலாதபோது நாயகன் சென்று பார்த்துவந்ததைப்போல தன் வீட்டிற்கும் வரவேண்டும் என்கிறான்.

    நாயகன் தன் நட்பு குழந்தைகளுடன் மட்டுமே. அவர்களின் பெற்றோர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என எண்ணி மறுக்கிறான்.

    “எங்கள் வீட்டுக்கும் வாருங்கள் என்று கையைப்பிடித்து இழுத்தான்.

    உங்கள் வீட்டிற்கு எதற்கு?

    பிருந்தா வீட்டிற்கு மட்டும்?

    பிருந்தாவிற்கு ஜீரம் அதனால் போய்ப்பார்த்து வந்தேன்.

    ஊஹீம்.. எங்கள் வீட்டுக்கும் வரவேண்டும். ஆமாம்.5

    பணக்கார குழந்தையின் வீட்டிற்குச்சென்றவன் ஏன் தன் வீட்டிற்கு வரவில்லை? அனைவருக்கும் புத்தகம் தந்தவன் தனக்கு ஏன் தரவில்லை? என்பது சாரங்கன் வாதம்.

    நட்பு குழந்தைகளோடு மட்டுமே.  அவர்களின் குடும்பத்தாரோடு இல்லை என்பது நாயகனின் பார்வை.

    குழந்தைகள் அன்பு வைத்துவிட்டால் பேதம் பார்க்கமாட்டார்கள் என்ற உளவியல் சிக்கல் இக்கதையில் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளது

    மனம் எனும் புதிர்:

    மனித மனம் எப்போதும் தன்னுள் ஏதோ ஒரு பாதிப்பையோ நிகழ்வையோ மனதில் வைத்துக்கொண்டு சமயம் வாய்க்கும்போதெல்லாம் அதன் பாதிப்புகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும்.

    அழகம்மாள் சிறுகதையில் வாழ்ந்து கெட்டவரான கிருஷ்ணகோனாருக்கு உறவுமுறைப்பெண்ணான அழகம்மாளை திருமணம் செய்து வைக்கின்றனர். மகன் வளர்ந்து மதுரையில் கல்லூரியில்  படிக்கிறான். விடுமுறைக்காக அவன் வரும்போதெல்லாம் தாயும் தந்தையும் ஒருவரோடு ஒருவா் சண்டையிடுகின்றனர். மற்ற நேரங்களில் இயல்பாக இருப்பவர்கள் தான் ஊருக்கு வரும்போதுமட்டும் ஏன் சண்டையிடுகின்றனர் என வேதனைக் கொள்கிறான்.

    கறிச்சோறு போடும் போது அவனிடம்  கொஞ்சம் கறிவிட்டுச் சாப்பிடேன் எனக்கூற இதைக்கேட்ட அழகம்மாள் நான் செய்ததும் செய்யாததும் அந்த அவிஞ்ச கண்ணுக்குத் தெரியப் போகிறதா? 6 (ப.466) என்றுச் சொல்லி மனதை நோகடிக்கிறாள்.

    தற்போது தன் மகனின்  மோகன வடிவையும் அவனது வளர்ச்சியையும் ஊரார் அவனை மதிப்பதையும் கண்டு தன்வாழ்வு இந்த ஊதாரியிடம் பறிபோனதை எண்ணி வேதனைக் கொள்கிறாள். அதன்வெளிப்பாடே எரிந்து விழுவதும் கண்டையிடுவதும் என்று உளவியல் சிக்கலை விடுவிக்கிறார்.

    கௌரவ சண்டை:

    நல்லவள் சிறுகதையில் வித்வான் வீட்டில் குடியிருக்கிறாள் ஜெயா. வித்வானின் மனைவி ராஜேசுவரி தன் வீட்டில் வாடகைக்கு குடியிருக்கும் ஜெயாவிடம் சிறுசிறு கடன் வாங்குகிறாள். சில நேரங்களில் அவர்களோடு  காரணமின்றிச் சண்டையிடுகிறாள். கோபமாக பேசுவதும் தன் மகளை அவர்கள் வீட்டிற்கு போகாதே என்று திட்டி அடிப்பதும் தொடர்கிறது.

    “ராஜேசுவரி அப்பறம் எனக்கு ஆராய்ச்சிக்குரிய விஷயமாவே மாறிவிட்டாள்.கடன்கொடுத்த தினத்தில் சண்டைக்கு வருவாள். கையில் பணம் இருக்கும்போது அன்பில் உயிரையே கொடுக்கச் சித்தமாக இருப்பாள்.இவளை நல்லவள் என்று எப்படி சொல்லாமல் இருப்பது?”7

    தன்வீட்டில் குடியிருப்பவளிடம் தான் கடன்வாங்குவதால் தன்னை அவள் ஏளனமாக நினைத்துவிடக்கூடாது என மான உணர்ச்சியினால் கோபமும் சண்டையும் போட்டுத் தன் கௌரவத்தை நிலைநாட்ட நினைக்கும் உளவியல் சிந்தனை இக்கதையில் வெளிப்படுகிறது.

    அழகின் மீது நாட்டம்:

    அழகற்ற தேவகியை யாரும் திருமணம் செய்துகொள்ளாத நிலையில் ஆறாம் வகுப்பு பெயிலாகி ஒரு மளிகைக் கடையில் கணக்குப் பிள்ளை வேலைப்பார்க்கும் பாண்டுரங்கன் திருமணம் செய்துகொண்டு  பெண் பிள்ளைப் பெற்று வாழ்கிறான். தேவகி வந்த நேரம் குடும்பம் தழைக்கிறது. அவள் அழகில்லாதவள் என்பதை மறந்து மனைவிப் பித்தனாகி குடும்பம் நடத்துகிறான். வீட்டின் மேல்மாடியில் சில இளைஞர்களை குடிவைக்கின்றனர்.

    தேவகி அலங்கார பிரியையாகி முப்பொழுதும் தன்னை அலங்காரப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறாள். தாம் அழகற்றவள், வயதானவள் என்பதை மறந்து இளைஞர்களிடம் வளைய வந்து நட்பையும் பாராட்டையும் பெற விழைகிறாள்.

    தன்னை அழகி என்று அவர் தொடர்ந்து கருதுகிறாரா என்பதை தெரிந்துகொள்வதற்காக அவள் சிறுநடை பயில்வாள்; கொஞ்சுவாள்; கோபிப்பாள்; கூப்பிட்டால் வரமாட்டாள். 8

    இறுதியில் தன்மகளோடு வாடகைக்கு குடியிருக்கும் இளைஞர்களில் ஒருவன்  பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு பதறிப்போய் அவனை வசைபாடுகிறாள்.

    இதனை அறிந்த பாண்டுரங்கன் தன்  பிள்ளைகளை கவனிக்காமல் அலங்கார மயக்கத்திலேயே காலம் கழித்து இளசுகளிடம்  சிரித்துப்பேசி குதித்து கும்மாளமிட்டதைக் கண்டித்தும் வசைமாரி பொழிகிறான்.

    இதனால் அவள்,

    “அலங்காரத்தையும் கைவிட்டாள். உலகத்தையே வெறுத்தவளாக வீட்டிற்கும் வாசலுக்கும் நடமாடிக் கொண்டிருந்தாள்” 9

    இவ்வாறு அழகின்மை எனும் தாழ்வுணர்ச்சியினால் அலங்காரப் பைத்தியமாகி தவிக்கும் பெண்ணின் உளவியல் நிலையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

     முடிவுரை:

    மனிதர்களின் ஒவ்வொரு நடத்தையிலும் உளவியல் உட்கூறு வெளிப்படுகிறது. கணவன்- மனைவியிடத்தும், மாமியார் மருமகளிடத்தும், பணக்காரன் ஏழைகளிடத்தும் உளவியல் காரணமாகவே மோதல்களும் சிக்கல்களும் உருவாகின்றன. ஒருவர் மனதை ஒருவர் புரிந்துகொண்டாலே சிக்கல்களுக்கான தீர்வுகள் கிடைக்கும். உளவியல் சிக்கல்கள் அற்ற சமுதாயமே பிரச்சனைகள் நீங்கி மேம்பட்ட சமுதாயமாக மலரும் என்பது கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதைகளின் வழி தெளியமுடிகிறது.

    ————————–

    முதன்மை ஆதாரம்:

    கு.அழகிரிசாமியின் சிறுகதைகள் (முழுத் தொகுப்பு)

    பதிப்பாசிரியர் பழ.அதியமான்.

    காலச்சுவடு பதிப்பகம்

    669 கே.பி.சாலை நாகர்கோவில்-1

    முதல் பதிப்பு ஏப்ரல் 2011.

    ———————————

    அடிக்குறிப்புகள்:

    1. பெ.தூரன் -மனமும் அதன் விளக்கமும்-ப.165
    2. கி.நாகராஜன்-கற்றல் மனித வளர்ச்சி தொடர்பான உளவியல் ப.1.-ஸ்ரீராம் பதிப்பகம் சென்னை-2009.
    3. இரவு-சிறுகதை பக்.73-74. கு.அழகிரிசாமி சிறுகதைகள் காலச்சுவடு பதிப்பகம் நாகர்கோவில். முதற்பதிப்பு ஏப்ரல் 2011.
    4. மேற்குறித்த நூல் ஏமாற்றம் சிறுகதை ப.186.
    5. மேற்குறித்த நூல் அன்பளிப்பு சிறுகதை ப.375
    6. மேற்குறித்த நூல் அழகம்மாள் சிறுகதை ப.466
    7. மேற்குறித்த நூல் நல்லவள் சிறுகதை ப.703
    8. மேற்குறித்த நூல் முகக்களை சிறுகதை ப.1186
    9. மேற்குறித்த நூல் முகக்களை சிறுகதை ப.1194

    —————————-

    கட்டுரையாளர்:

    முதுகலை தமிழாசிரியர்

    அரசு ஆண்கள் மேனிலைப் பள்ளி

    செங்கம்-606701.

    திருவண்ணாமலை மாவட்டம்.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Share
  • மொழிதல் கோட்பாட்டு நோக்கில் “மயானத்தில் நிற்கும் மரங்கள்”

    முனைவர் ஆ.சந்திரன்

    உதவிப் பேராசிரியர்

    தமிழ்த்துறை

    தூயநெஞ்சக் கல்லூரி

    திருப்பத்தூர், வேலூர்

     

    “ஏய் ஒன்னத்தான்” என்ற சப்தம் பொதுமக்கள் புழங்கும் இடத்தில் எழுகிறது. அந்தச் சப்தம் வந்த திசையை நோக்கி சிலர் திரும்பிப் பார்க்கின்றனர். அந்தச் சப்தத்திற்கான பொருள் அது யாரையோ நோக்கி விளிப்பதாக அமைகிறது. அது அதை எழுப்பியவருக்கும் அது யாரை நோக்கி விளிக்கப்பட்டாதோ அவருக்கும் இடையிலான உறவாக அமைகின்றது. அந்த அமைப்பு எதிர் எதிர் தன்மை கொண்டதாக அமைகின்றது.  அதாவது, சப்தத்தை எழுப்பியவன் தன்னிலையில் நிற்பதால் அவன் நான் என்றும் அவனது எதிரில் இருக்கும் ஒருவனை நோக்கிதாக விளித்தல் அமைவதால் அவன் நீ என்றுமாக நான்  x நீ என்ற நிலையில் அவ்விருவரும் தொடர்பு கொள்ளுகின்றனர். இது உரையாடலுக்கான தொடக்க நிலையாகும். இதன் அடுத்த நகர்வாக “மச்சான் நீ எப்படி இருக்க? பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சி!. நான் நல்லா இருக்கேன். நீ எப்படி இருக்க? உங்க  வீட்டல எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்கலா? எங்க வீட்டில எல்லாம் நன்றாக இருக்கோம்” என்பன போன்ற வாக்கியங்களாய் அவ்வுரையாடல்  நீளலாம். இந்த உரையாடல் இருவருக்கு இடையில் நான் x நீ என்ற எதிர் எதிர் தளங்களில் தொடர்ந்து நீண்டு கொண்டே இருக்கும். அவர்கள் சந்திப்பு முற்று பெறும்வரை.  இவ்வாறே இலக்கியங்களிலும் இடம் பெறும் உரையாடல் அல்லது கூற்று என்பதும் நான் x நீ என்ற எதிர்வுகளாய் அமையும். இது இலக்கியத்தில் ஒரு உத்தியாகவே அமைகிறது.

    இக்கூற்று முறை அதாவது ஒருவா் மற்றொருவரோடு உரையாடுவது என்ற தன்மை சங்க அகப்பாடல்கள்  முதல் (சான்றாக தோழி கூற்று, தலைவி கூற்று, தலைவன் கூற்று, செவிலி கூற்று, கண்டோர் கூற்று முதலானவற்றைக் கூறலாம்.) தற்கால கவிதைகள்  வரை தொடர்ந்து இயங்கிவரும் உத்தியாக உள்ளது. அதனை நிரூபிக்கும் வகையிலான ஆய்வுகளில் தமிழவன், முத்தையன், சண்முக விமல்குமார், சந்திரன்,  போன்றோர் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். அவர்களின் முயற்சியின் தொடர்ச்சியாய் அதை மேலும் வளர்த்தெடுக்கும் வகையில் பெருமாள் முருகனின் “மயானத்தில் நிற்கும் மரங்கள்” எனும் கவிதை தொகுப்பில் உள்ள மொழிதல் கோட்பாட்டுச் சிந்தனைகளை ஆராய முற்படுகிறது இக்கட்டுரை.

    நான் x நீ இருமை எதிர்வும் இன்மைப் பொருளும்

    “ஆசிரியன் தன் மொழிக்குள் (authorial speech) இன்னொருவரின் மொழியைப் போலச் செய்தலின் (parody) மூலம் வைத்திருக்க முடியும். அவ்வாறு கவிஞனின் சொந்த மொழியும் போலச் செய்தல் மொழியும் ஒன்றுக்குள் ஒன்று இருக்க முடியும். அதாவது ஓா் ஆசிரியனின் மொழிக்குள் எப்போதும் இன்னோர் ஆசிரியனின் மொழி இருக்க முடியும். இந்தத் தர்க்கத்தின் மூலம் ஓா் ஆசிரியன் தன் மொழிச் செயல்பாட்டுத் தருணத்தின் (அதாவது படைக்கும்போது) இன்னோர் ஆசிரியனுடன் ஓர் உரையாடலில் (கூற்றில்) இருக்கிறான் என்று அர்த்தம்” (ப. 20, தமிழ்க் கவிதையும் மொழிதல் கோட்பாடும், தமிழவன்) என்று படைப்பாளரின் மனோநிலையில் படைப்பு எவ்வாறு உருவாக்கப்படுகிறது என்று விளக்குகிறார். அதாவது ஒவ்வொரு படைப்புக்குள்ளும் ஒருவா் உரையாடுகிறார் என்பதே அதன் அர்த்தம். உரையாடுதல் என்பது இருவா் பங்கெடுக்கும் செயலாகும். அதில் நான் x நீ அல்லது A x B என்கிற இருமை எதிர்வு அமைப்பு செயல்படும். அந்த வகையில் “மயானத்தில் நிற்கும் மரங்கள்” எனும் கவிதை தொகுப்பிலும் ஏராளமான நான் x நீ என்கிற எதிர்வு நேரடியாக வெளிப்பட்டும் வெளிபடாமலும் வந்திருக்கின்றன.

    “நீ என் கால் நக்கி

    உன் உழைப்பு என் உடல் வளர்த்தி

    உன் பொருள் என் பிச்சை

    உன் பெண்டு என் தினவுக்கு

    வேத வாசகம்  வேத வாசகம்

    கருமத்தைச் செய் பலன் பாராதே” (பக். 24)

    “உன் சுட்டுவிரல் தொடுதலே

    மாறுதலின் தொடக்கம்

    என் துயரப் படிவுகளிடையே

    நகைஅதிர்வுகள் எழும்பின

    ……………………………….

    சொல்லடங்கிய மொழி

    உன் இமையேறிப் புதைந்தது

    பின்னெழும் நிலவொளி துலக்கிக் காட்டும்

    கோபுர அழகென உருவு தோன்றிற்று

    நீ மூட்டிய கனலில்

    அனைத்தையும் வளர்த்துவிட்ட

    ஒளி சூழ்ந்த அக்கணமே

    உண்மையிலும் உண்மை

    பின்

    எனதென்று எதுவுமில்லை என்னிடத்தில் (பக்.55)

    “கேள்விகளின் நாற்றத்தை உணர்த்த வேண்டாம்

    என் கண்ணீர் நனைத்த உன் துணிகளை

    எங்கும் பத்திரப்படுத்தாதே” (பக். 63)

    “எங்கும் பறந்துவிடாமல்

    என்னைப் பிடித்து வைத்துக்கொள்ள

    விரும்புகிறாய் நீ

    என் இதயத்தின் எல்லா அறைகளிலும்

    நீயே நிரம்பி இருக்க வேண்டும்

    என்னும் விருப்பத்தை நானறிவேன்

    என் சட்டைக் காலரில்

    நீ மாட்டிவிட்ட கொக்கிகள்

    எப்போதும்  இழுத்த வண்ணமிருக்கின்றன

    எங்கும் நான் தங்கிவிடாமல்

    உன்னை நோக்கி விரட்டியபடி

    உன் கரிய விழிகள் கூடவே வருகின்றன

    உன் கண்ணீர்த் துளிகளின் வாசம் நிரம்பிய

    கைக்குட்டையை

    என் பையில் வைத்து ஏன் அனுப்புகிறாய்

    உன்னைப் போல் எனக்கு

    உணர்த்த முடியாமலிருக்கலாம்

    நம்பிக்கையூட்டும் வெறும் சொற்களையும்

    நான் உதிர்க்கவில்லை

    விட்டுவிடு அனைத்தையும்

    உன்னிலன்றி நிலைபடாதது என் மனம்” (பக். 71)

    எனும் கவிதைகளில் நான், நீ, என், உன், என்பன வெளிப்படையாகத் தெரிகின்றன. இந்த நான் x  நீ என்பது சில கவிதைகளில் இருக்கமாகவும் இன்னும் சிலவற்றில் சற்று இடவெளியுடனும் வரும் தன்மையில் சிறு மாறுபாட்டைக் கொண்டுள்ளது என்பது மேற்கண்ட கவிதைகள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இது இவ்வாறிருக்க சில கவிதைகளில் நான், நீ வெளிப்படாமலும் வருகின்றன.

    இன்னும் சிலவற்றில் நான் என்பதும் சிலவற்றில் நீ என்பதும் மட்டும் வெளிப்படையாக இல்லாமல் வரும் தன்மையிலும் கவிதைகள் உள்ளன.

    என்னைப் பற்றிய

    தீர்மானமே

    எனக்குள் இல்லை

    அவனைப் பற்றி நான்

    என்ன சொல்லவது (பக். 21)

    என்ற கவிதையில் நான் (என்) என்பது வெளிப்படையாக உள்ளது. ஆனால் இக்கவிதையில் நீ என்பது அவ்வாறு வெளிப்படையாக இல்லை. அவன் என்ற மூன்றாவது நபரைப் பற்றிய கருத்தை இக்கவிதைசொல்லி யாரிடம் கூறுகிறார். எதிரே இருக்கும் நபரிடமா? அல்லது தன்னுடைய நெஞ்சிடமா? என்பது வாசகனைப் பொருத்து அமையும். ஏனெனில் இந்தக் கவிதைசொல்லியின் குரலைக் கேட்பவர்  எதிரே இருப்பவரா?  அல்லது நெஞ்சமா (சங்க அகப்பாடல் தலைவன் செலவழுங்கல் போல) என்பதைப் பொருத்து நீ என்பது தீர்மானிக்கப்படும். என்றாலும் இக்கவிதையில் நீ என்ற அமைப்பு வெளிப்படாத நிலையில் கமுக்கமாக உள்ளது என்பது மட்டும் உண்மை.

    இவ்வாறே சில கவிதைகளில் நான் x நீ என்ற இரு அமைப்புகளும் கமுக்கமாக வெளிப்படையாகத் தெரியாமல் உள்ளுறைந்து காணப்படுவதும் உண்டு.

    “நிகழ் உறவு” என்ற தலைப்பிலான கவிதை இத்தகைய அமைப்பைக் கொண்ட கவிதைக்குச் சான்றாகக் கூறலாம்.

    “இருந்தும்

    முன்னோக்கிப் பரவும்

    ஓயாத அலைகள்

    முட்களை வாரி வரும்

    காற்றுக் காலம்

    மூச்சில் அறையும்

    சூனியப் புகைகள்

    மூட்டத்தினூடே

    கழுத்துக்கு நீளும்

    கையொடிருந்த விரல்கள்

    நகர்ந்து ஓடும்

    நெருங்கி நடந்த தோள்கள்

    உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும்

    முறித்தும் முறிந்தும்

    தெரியும்

    ராஜபாட்டையில் அல்ல

    இடிபாடுகளுக்கிடையே தான்

    தொடரும் பயணம்”

    இந்தக் கவிதையில் நான் x நீ என்பது வெளிப்படையாக இல்லை. ஆனால், கவிதையின் கடைசியில் இடம்பெற்றுள்ள “தொடரும் பயணம்” என்னும் வரிகள் தன்னுடைய பயணம் இடிபாடுகளுக்கிடையே நடப்பதாகக் கவிதைசொல்லி கூறுவதாக உணர முடிகிறது. இது கவிதைசொல்லியின் குரலில் இருந்து நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகின்றது. அதாவது யாருடைய பயணம்? என்ற வினாவிற்குத் தன்னுடைய பயணம் என்பது விளக்கமாகப் பெறப்படுகின்றது. தன்னுடைய பயணத்தைப் பற்றிக் கவிதையில் வரும் நான் யாரிடம் கூறுகிறது? என்று கேட்டால் அது நிச்சயம் எதிரில் இருக்கும் நபரான நீயிடம்தான் கூறுகிறது என்பது பெறப்படும்.

    இவ்வாறு கவிதையில் நான் என்பதும் நீ என்பதும் வெளிப்பட்டும் வெளிப்படாமலும் வருவதை இந்நூலில் இடம்பெற்றுள்ள கவிதைகளில் காணமுடிகின்றது.

    இதில் “நான் என்பது கவிஞன் குரலல்ல; இது கவிதையில் வருபவனின்  குரல்; கவிஞன் வேறு, கவிதையில் வருபவன் (narrator) வேறு. இந்த narrator-ஐ கவிதையின் சூத்திரதாரி என்றும் கருதலாம். நாடகத்தில் சூத்திரதாரி, நாடக ஆசிரியனிலிருந்து வேறானவனாய் மேடையில் தோன்றுவான். கவிதையின் சூத்திரதாரி தனியாய்த் தோன்றாததால் கவிஞனாகக் கருதும் பிழையைப் பலா் செய்வதுண்டு” (ப. 63, தமிழ்க் கவிதையும் மொழிதல் கோட்பாடும், தமிழவன்) என்று தமிழவன் கூறுகிறார். இந்த ’நான்’ கவிதைசொல்லி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது என்றும் கூறுகிறார். மேலும் ’நீ’ பற்றி ஆராயும் தமிழவன் “நான் கவிஞனாகிய நான் அல்ல எனில் ’நீ’யும் கவிஞனின் காதலி அல்ல. அல்லது கவிஞனுக்கு முன் நிற்கும் ’நீ’ அல்ல. சூத்திரதாரிக்கான ஒரு எதிர்வு அதாவது கற்பிதமான மாயா சூத்திரதாரி. இப்போது நான் x நீ என்ற மொழி எதிர்வு இன்னொரு கருத்தியல் எதிர்வு ஜோடியான சூத்திரதாரி x மாயாசூத்திரதாரி என்பதற்கு வளர்கிறது (ப. 64, தமிழ்க் கவிதையும் மொழிதல் கோட்பாடும், தமிழவன்) என்றும் கூறுகிறார். இப்பண்பு கவிதையிலும் எதிர்வுகளைக் கொண்டுள்ளதை அறியமுடிகிறது.

    “தொடரும் பயணம்” என்று முடியும் மேலே கண்ட கவிதை வளமை x வறுமை என்ற இரு எதிர்வுகளைக் கொண்டு அமைவதைப் பார்க்கலாம். தான் நடப்பது ராஜபாட்டையில் அல்ல இடிபாடுகளுக்கிடையே என்று கூறுவதும், முட்களை வாரிவரும் ஓயாத அலைகள், காற்றுக்காலம், மூச்சில் அறையும் சூனியப் புகைகள், நீளும் கையொடிருந்த விரல்கள்,  நகர்ந்து ஓடும் நெருங்கி நடந்த தோள்கள்”  போன்ற குறிப்புகள் இதனை நன்கு உணர்த்துகின்றன. அத்துடன் இந்தக் கவிதையின் நான் என்பது ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் ஒரு குரலாகவும் நீ என்பது அதற்கு நேர் எதிரான ஆதிக்கச் சமுகத்தையும் குறிக்கிறது. அதாவது இக்கவிதையில் வரும் ராஜபாட்டை X  இடிபாடு எதிர்வுகள் இதைப் புலப்படுத்துகிறது. அத்துடன், இது வளமை X வறுமை என்ற இரு அர்தத்தளங்களைக் கவிதைக்குள் புதைத்து வைத்துள்ளது.

    இதன் தொடர்ச்சி பல கவிதைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது என்ற இயக்கவியல் விதி பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், ஏமாற்றம் ஒன்று இங்கு இருப்புகொண்டுள்ளது. அது நேற்று போல் இன்றும் தொடர்கிறது என்கிற வறுமையின் மாறத் தத்துவத்தைப் பிரதிபலித்து நிற்கின்றன சில கவிதைகள். சான்றாகப் பின்வரும் கவிதைகளைக் கூறலாம்.

    “…………………

    மேடும் பள்ளமும்

    இறக்கமும் ஏற்றமும்

    நிமிர்வும் துவள்வும்

    பாதைகளில்

    ……………….” (பக் 31)

    “இந்த வருசம்

    இன்றைக்கு முதல்

    நானும் தங்கச்சியும்

    போன வருசம்

    இதே தருணம்

    அண்ணனும் நானும்” (ப. 36)

    “வெட்டுப்பட்ட கால்களை

    இழுத்து நகர்கிறது காலை

    எப்படியோ தீய்கிறது பகல்

    வெறுமை மாரடித்துக்

    கதறிப் பற்றுகிறது மாலை

    மணலாய்ச் சிதறிய மனசோடு

    அழைப்பு மணிக்காய் எழுந்தோடிக்

    கண்ணெரியக் கழிகிறது இரவு

    நீயற்ற நாட்கள்

    ஏதோ போகிறது பொருளற்று” (ப. 66)

    என்ற கவிதை வரிகளில் மேடு X பள்ளம், இறக்கம் X  ஏற்றம், நிமிர்வு X துவள்வு, கடந்தகாலம் X நிகழ்காலம், காலை X மாலை, இரவு X பகல் போன்ற இருமை எதிர்வுகளைக் கொண்டுள்ளன. இவை வெளிப்படையாக அமைந்து கவிதையை நகர்த்துகின்றன.  இது ஒருபுறமிருக்க இந்தக் கவிதைகளில் ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு சோகக் குரல் ஒலிப்பதைப் பார்க்க முடிகின்றது. அது தனிமனிதன் X சமூகம் என்ற எதிர்தளத்தில் நிற்கிறது. இந்த எதிர்எதிர் தளங்கள் தனக்குள் புதைத்துவைத்துள்ள இன்பம் X துன்பம் என்ற இரு இன்மை எதிர்வுகளை வெளியிடுகின்றன. துன்பம் என்ற ஒன்றைப் பற்றிக்  கொண்டு காலை X மாலை, பகல் X இரவு, கடந்தகால X நிகழ்கால என்ற கால எல்லையில் விரிகின்றது. அது தனிமனிதன் X சமூகம் என்ற எதிர்வில் வெளிப்படையாகவும், பூடகமாகவும் அமைகின்றது என்பதைக் கவிதைசொல்லியின் குரலின் வழி நாம் அறியமுடிகின்றது.

    பொதுவாகக் கவிதைகளில் “இந்த இருமை எதிர்வு இரண்டு வகையில் அமையும் என்கிறார்   தமிழவன். அவை : 1. வெளிப்பட்டும் நிற்கும் இருமை எதிர்வு, 2. வெளிப்படாமல் பூடமாக நிற்கும் இருமை எதிர்வு (ப. 86, தமிழ்க் கவிதையும் மொழிதல் கோட்பாடும், தமிழவன்) ஆகும்.  இந்த இருவகையான எதிர்வுகளை இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகளில் காணமுடிகின்றன.

    “காற்று கொண்டு வருகிறது உன்விரல்களின் மிருதுவான தொடுதலை”(ப.68) எனத் தொடங்குகிறது “நிறைநினைவு” என்ற கவிதையை எடுத்துக்கொள்வோம். இக்கவிதை காதல் ரசத்தைச் சாறுபிழிந்து தருவதாய் உள்ளது.

    “இரவின் மௌனத்தில் காதலியின் அருகிருப்பைக் காதலன் உணர்கிறான். அப்போது அவனுக்கு அந்த மௌனத்திலும் காதலியின் கடந்தகால நினைவு மயக்க நிலையில் வெளிப்படுகின்றது. அத்துடன்  அது தெளிவாக உள்ளது”. அதாவது, மயக்கம் x தெளிவு  என்ற எதிர்வுகளில் அமைந்துள்ள கவிதை பிரிவின் நினைவைக் காட்சிப்படுத்துவதாக உள்ளது. மௌனத்தின் அமைதியைக் குலைத்து, மனதில் ஆரவாரத்தைத் தூசு தட்டி எழுப்பிவிடுகிறது. அமைதியாக இருந்த அவனுடைய மனம் இப்பொழுது கலவரத்தில் மூழ்கிப் போகிறது. இக்கவிதையில் ஆனந்தம் x துன்பம், அமைதி x ஆரவாரம், மௌனம் x  பேச்சு என்ற இருமை எதிர்வுகள் பின்னிப் பிணைந்து கவிதையாய் வடிவம் பெற்றுள்ளது.

    “இரைச்சல்களின் நடுவே

    தலைகுனிந்து மௌனமாய் நான்

    உறவு சொற்கள் அமுக்கும் பிசாசுகளாகின்றன

    கோத்து நடந்த விரல்கள் குரவலைகள தடவுகின்றன

    செத்தொழிந்த எல்லா மனிதர்களுக்குமான அழுகை

    என்தலையில் கொட்டுகிறது” (ப.69)

    என்ற கவிதை ஆடம்பரத்தின் ஆரவாரங்கள் நடுவே அமைதியாய் இடம் தெரியாமல் வாழ்க்கையைக் கழிக்கும் நிலையை விவரிக்கிறது. பணம் இருந்தால் முகம் தெரியாதவர்களும் கை்ககுலுக்கி உறவினர் ஆவதும், பணம் வசதி உயர்பதவி என்ற ஏதும் இல்லாமல் ஒரு வேளை நல்ல பண்புகள் மட்டும் ஒருவன்  கொண்டிருந்தால், அவனை  உதவாக்கறை என்றோ பிழைக்கத் தெரியாதவன் என்றோ இந்தச் சமூகம் தூற்றும். நெருங்கிய உறவுகள் கூட விலகிச் செல்லும். கைவிரைல்கள் கூட அவனை நேசிக்க மறுக்கும் சூழுலுக்குத் தள்ளப்படுவான். தனிமை வாட்டி எடுக்கும். யாரும் இல்லை என்ற சோகம் மெனியைத் திருகும். இத்தகைய சூழுல் ஒருவனுக்கு நேரும் என்றால் அவனுக்கு எல்லாமும் துயரமாய்ப் போகும். அது “அழுகை தலையில் புரண்டோடுவது” போல் அது அமையும்.

    அத்தகைய சோகமான தனிமைத் துயரைக் காட்சிபடுத்தும் கவிதையாக இக்கவிதை அமைகின்றது. இக்கவிதை இரைச்சல் x அமைதி, உறவு x பகை, இணைவு x பிரிவு என்ற அர்த்தத்தளங்களை இன்மை நிலையில் பூடகமாய் வாசகனின் மனதில் தன்னுடைய சோகத்தினை இறக்கி வைத்துவிட்டுச் செல்லுகின்றது கவிதைசொல்லி.

    துணை நின்றவை

    1. பெருமாள் முருகன், மயானத்தில் நிற்கும் மரங்கள், 2016 (முதல் பதிப்பு), காலச்சுவடு பப்ளிகேசன்ஸ் (பி) லிட், 669, கே.பி.சாலை, நாகர் கோவில், 629 001.
    2. தமிழவன், அமைப்பியலும் அதன் பிறகும் (ஸ்ட்ரக்சுரலிசம் நூலின் விரிவாக்கப்பட்ட பதிப்பு), 2008, அடையாளம், 1205 / 1, கருப்பூர் சாலை, புத்தாநத்தம், திருச்சி, 621 310.
    3. …………………, பழந்தமிழ் அமைப்பியல் மற்றும் குறியியல் ஆய்வுகள், 2009 (முதல் பதிப்பு), உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், தரமணி, சென்னை, 600 113.
    4. ……………….., தமிழ்க் கவிதையும் மொழிதல் கோட்பாடும், 1995 (முதல் பதிப்பு), காவ்யா, 16, 17 இகிராஸ், இந்திரா நகர், பெங்களுர், 560 038.

    Share
  • சங்கப் பெண்கவிதைகள்: பெண் – மொழியும் வெளியும்

    முனைவர் அ.மோகனா

    உதவிப் பேராசிரியர்

    தமிழ்த்துறை

    தியாகராசர் கல்லூரி, மதுரை

     தமிழ்மொழி செம்மொழியாக உலக அரங்கில் ஏற்கப்படுவதற்கு அடிப்படையாக அமைந்தவை சங்கக் கவிதைகள். பாட்டும் தொகையுமாக அமைந்த இவை காலந்தோறும் பல்வேறு விதமான வாசிப்புகளுக்கு உட்பட்டுப் பயணித்து வந்துள்ளன. அவை தொகுக்கப்பட்ட முறைமை, பேசும் பொருள், கவிதையாக்கம், அழகியல், தொல்லியல், மானிடவியல், சமூகவியல் எனப் பன்முகப்பட்ட வாசிப்பு முறைகளில் ஊடாடியுள்ளன. இப்பின்புலத்தில் சங்கப் பெண்கவிதைகள் என்கிற சக்திஜோதியின் நூல் கவனத்திற்குரியதாகின்றது. இந்நூலுக்குள் பயணிப்பதற்கு முன்னதாகச் சக்திஜோதி இன்று தமிழ்ச்சூழலுக்குக் கையளித்துள்ள ஆய்வு முறையின் பின்புலம் குறித்த சில தகவல்களைப் பதிவு செய்வது அவசியம். அப்போதுதான் இன்றைய தமிழ் ஆய்வுப்பரப்பிற்குள் சக்திஜோதியின் இந்நூலுக்குரிய இடம் மற்றும் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

    1970ல் அமெரிக்க பெண்ணிய ஆய்வாளர் ஏலெயின் ஷொவால்டர் Gynocriticism என்கிற புதிய இலக்கிய விமர்சனக் கோட்பாட்டை உருவாக்கினார். இதனை ஓர் இயக்கமாகவே அங்கு முன்னெடுத்தனர். Gynocriticism என்பது குறித்து ஷொவால் கூறுவது, a female framework for the analysis of women’s literature to develop new models based on the study of female experience rather than to adapt male models and theories – சுருக்கமாகக் கூறினால் பெண் எழுத்துக்களைப் பெண்களே வாசித்தல். அதற்கான பெண்மைய ஆய்வு முறையினை உருவாக்குதல் என்பது. ஷொவால்டர் தொடங்கிவைத்த இந்தப் புதிய ஆய்வுமுறைமையின் தொடர்ச்சியாக ஜூடித் பெட்டர்லி, பேட்ரிசியா மேயர் உள்ளிட்ட பெண் பேராசிரியர்கள் தங்கள் ஆய்வுகளைத் தகவமைத்தனர். ஷொவால்டர் இரண்டு நிலைகளில் பெண்மைய திறனாய்வாளர்களை வகைப்படுத்தியுள்ளார். ஒன்று The women a reader or feminist critique, இரண்டாவது The women as writer or Gynocritics ஒரு பெண் வாசகராக, பெண்ணிய விமர்சகராக இருத்தல், ஒரு பெண் புனைவாளராகவும் அதே நேரம் பெண்நிலைப்பட்ட விமர்சகராகவும் இருத்தல். சக்தி ஜோதியின் இவ்வாய்வு இரண்டாம் நிலையில் அமைகின்றது. கவித்துவ ஆற்றலுடைய ஒரு பெண் இதுவரை சங்கக் கவிதைகளை வாசிப்பதற்காகக் காலங்காலமாக உருவாக்கி வைத்த வாய்பாட்டு முறைமைகளைப் பின்தள்ளி அந்தப் பெண் எழுத்துக்களை வாசிப்பதற்கான ஒரு புதிய சட்டகத்தை உருவாக்கியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

    இதற்கு முன்னரும் சங்க இலக்கியத்தின் திணை, துறை, கூற்றுகளின் நம்பகத்தன்மை மீதான ஆய்வுகள் பல முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக வ.சுப.மாணிக்கத்தின் ‘சங்க நெறி’, கமில்ஸ்வலபிலின் The Smile of Muruga, Tamil Literature, அம்மன்கிளி முருகதாஸின் சங்கக் கவிதையாக்கம் மரபும் மாற்றமும், குளோரியா சுந்தரமதியின் பகுப்பாய்வுநெறி நோக்கில் சங்க இலக்கியம், அ.மங்கை அவர்களின் நக்கண்ணையின் விழைவுரை தற்சமயம் சந்தியா பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள சுஜா சுயம்புவின் தமிழ்த் தொகுப்பு மரபு எட்டுத் தொகை பனுவல்கள் உள்ளிட்ட ஆய்வுகள் சங்க இலக்கியத்தின் திணை, துறை மரபின் பொருத்தப்பாடுகளை ஆராய்ந்து அவற்றின் பொருத்தமற்ற தன்மைகளைக் கண்டுகாட்டியுள்ளன.

    சங்கப் பெண் கவிஞர்கள் எனும்போது உ.வே.சாமிநாதையர், பேராசிரியர் ச.வையாபுரிப்பிள்ளை (பாட்டும் தொகையும்), ந.சஞ்சீவி (சங்க இலக்கிய ஆராய்ச்சி அட்டவணை), ந.முருகேசபாண்டியன் (அற்றைத்திங்கள் அவ்வெண்ணிலவில், சங்கப் பெண்பாற்புலவர்கள்) உள்ளிட்டோரால் முன்வைக்கப்பட்ட பெண்பாற்புலவர்களின் பட்டியல்களை விடுத்துத் தாயம்மாள் அறவாணன் அவர்களின் மகடூஉ முன்னிலை நூல் அளித்துள்ள பட்டியலைச் சக்திஜோதி இந்நூலிற்கான மூல ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ள முறைமையினை எளிதாகப் புறந்தள்ளிவிட முடியாது.

    இம்முறையினைத்தான் Gynocriticismத்தின் அடிப்படையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகின்றது. சங்கப் பாடல்களில் உள்ள பெண்மொழியினைப்புரிந்து கைக்கொள்ள பெண்நிலைப்பட்ட தரவுகளைக் ஆதாரமாக்குதல். இந்த நூலை வாசிக்கும்போது தவிர்க்க இயலாமல் ஜூடித் பெட்டர்லியின் Provisions: A reader from 19th century American women (1781 – 1914) (1965 இல் இந்நூல் வெளியானது) பேட்ரிசியா மேயரின் The Female Imagination: A Literary and psychological investigation of women’s writing ((1975) வெளியானது.) என்ற இரண்டு நூல்களும் நினைவிற்கு வந்தன. அமைப்பிலும் பேசும்பொருளிலும் வியக்கத்தக்க ஒப்புமைகளை இவை கொண்டிருந்தன. பெண்எழுத்துகள் குறித்து பெட்ரிசியா மேயரின் இரண்டு கருத்துகள் இங்கு ஒப்புநோக்கத்தக்கன.

    Women writing directly about their lives in letters, journals, autobiographies or indirectly in that concealed form of auto biography we call fiction demonstrate that the experience of women has long been the same, that female likenesses are more fundamental than female (1975:17)

    Women’s writing could not be considered in isolation from the social, economic, and political facts that dictate much of women’s condition. Subsequent critics have agreed. (1975:18)

    படைப்பு சார்ந்த புலமையென்பது பெண்கள் வகைப்பட்டதாக மாறுகையில் அதன் தன்மையானது சமூகத்தின் கூட்டு மனசாட்சியாக வெளிப்படும். ஆண்களின் படைப்புகளில் பெண்களை எழுதிப்பார்க்க முனைவது பல சமயங்களில் வலிந்து வெளிப்படையாகத் தெரியும். பெண்கள் தங்களைப் பற்றித் தாங்களே எழுதும்பொழுது சமூகத்தின் ஊடுபாவு தோற்றம் அசலானதாகவும் அழுத்தமானதாகவும் உருவாகும். – சக்திஜோதி (ப.19)

    மேற்குறித்த இரண்டு கருத்துகளின் பிழிவாகத்தான் சக்தி ஜோதியின் இக்கருத்து உள்ளது. மேலும் அமைப்பு முறையில் நோக்கும்போது சக்தி ஜோதி சங்கப் பெண்பாற்புலவர்களின் பாடலடிகளை ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் தலைப்பாகத் தந்திருக்கின்றார். சான்றாக இந்நூலிலுள்ள முதல் கட்டுரை ‘நிலந்தொட்டு புகாஅர்’ என்பது வெள்ளிவீதியாரின் பாடல் அடி. அவர்குறித்த கட்டுரைக்கான தலைப்பாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஜூடித் பெட்டர்லியின் Provisions: A reader from 19th century American women (1781 – 1914) நூலிலும் அமெரிக்கப் புனைகதையாளர்களின் புகழ்பெற்ற தொடர்கள், அவர்கள் ஆற்றிய சொற்பொழிவுகளில் பேசிய தொடர்கள் ஆகியன ஒவ்வொரு கட்டுரைக்கும் தலைப்பாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. சான்றாக Maria W. Stewart (1803 – 1879) குறித்த கட்டுரைக்கு Why sit ye here and die? என்று தலைப்பு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இவர் பெண்ணிய சமூகத்தளத்தில் வினையாற்றிய முதல் ஆப்பிரிக்க – அமெரிக்க பெண் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்வடி ப்ராங்ளின் அவையில் செப்டம்பர் 21, 1832இல் அவர் ஆற்றிய சொற்பொழிவின் தலைப்பு.

    1970களில் தொடங்கிய gynocritic விமர்சனமுறை தமிழ் ஆய்வுப்பரப்பில் சக்திஜோதியின் மூலம் கால்பாவியுள்ளது என்றே கருதலாம். ஆராய்ச்சி மரபில் இவ்வகைமையில் இந்நூலினை அடையாளங்காண முடிகின்றது. சங்கப் பெண்கவிதைகள் என்ற இந்நூலைப் பொறுத்தவரைக் கீழ்க்கண்ட நிலைகளில் இதன்தன்மைகளைப் புரிந்துகொள்ள இயலுகின்றது.

    • முதலாவதாக இந்நூலில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மொழி. இந்நூலின் கட்டுரைகள் யாவும் குங்குமம் தோழி இதழில் ‘பெண் உடல் மனம் மொழி’ என்ற தலைப்பில் தொடர்கட்டுரையாக வெளிவந்தவை. எனவே அனைத்துத்தரப்பட்ட வாசகர்களையும் சென்று சேர்கின்ற ஒரு மொழிநடையைக் கையாண்டுள்ளார். அதே நேரம் தமிழியல் ஆய்வாளர்களுக்குத் தேவையான அளவிற்குக் கருத்துகளில் அழுத்தத்தையும் ஆழத்தையும் கொடுத்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
    • ஒவ்வொரு பெண்கவிஞர் குறித்த கட்டுரை முடிவிலும் அவர்களைப் பற்றிய  குறிப்புகளை அளித்திருப்பது. சில இடங்களில் கல்வெட்டுச் சான்றுகளை எடுத்துக் காட்டியிருப்பது.
    • சமகாலப் பெண்கவிஞர்களின் கவிதைகள், புகழ்பெற்ற பிறமொழி நாவல்கள், திரைப்படங்கள், அன்றாடம் நாம் கடந்து போகின்ற நிகழ்வுகளிலிருக்கின்ற உயிர்ப்புக் கணங்கள் ஆகியவற்றை விவரித்து அதனூடாகச் சங்கப் பெண் கவிதைகளின் மொழியையும் வெளியையும் எடுத்துரைக்கின்ற பாங்கு.
    • சங்க இலக்கிய ஆய்வாளர்கள் சிலரால் ஆண்புலவர்களின் பட்டியலில் வரிசைப்படுத்தப் பட்டிருக்கும் புலவரைப் பெண்ணாக அடையாளங்காட்டுகின்ற ஆய்வுமுறைமை.
    • இறுதியாகக் கவிஞரின் பரந்துபட்ட வாசிப்பும் அதன் வெளிப்பாடாக அமைந்திருக்கின்ற சான்றுகளும் மேற்கோள்களும்.

    இவர் கையாண்டுள்ள மொழிநடையின் இயல்புத்தன்மைக்குச் சான்றாக ஒரு பகுதி வருமாறு: அஞ்சியத்தை மகள் நாகையார் குறித்த கட்டுரையில்,

    “ஆண் பெண் இருவருக்குமான வாழ்வின் முதல் சந்திப்பிலேயே கணவனாகப் போகிறவனை இனியவன் என்று பெரும்பாலும் பெண் நம்பத் தொடங்கிவிடுகிறாள். அவனிடம் தன்னை முழுவதுமாக ஒப்படைப்பதற்கு முன்பாகவே அவனே “தன்னுடைய ஆண்” என நினைக்கிறாள். மேலும் அவன்தான் இவ்வுலகின் மிகச்சிறந்த ஆண் என்றும், அவனுடைய நெஞ்சில்தன் ஒருத்திக்கு மட்டுமே இடம் இருப்பதாகவும், தன்னால் மட்டுமே அவனை அரவணைத்துப் போகமுடியுமெனவும் நம்புகிறாள். இந்நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலேயே ஒரு பெண் அவளுடைய ஆணுடன் கூடி வாழத் தொடங்குகிறாள்.” (ப.58)

    தமிழ் அகமரபின் கைகோளுள் ஒன்றான களவு வாழ்வில் ஈடுபடும் பெண்ணுடைய நிலையினை இதைவிட எளிமையாக அழுத்தத்துடன் கூற இயலாது என்றே நினைக்கிறேன். இக்கட்டுரையில் ஹங்கேரிய கவிஞன் மிக்லோஷ் ராட்நோட்டி எழுதிய என் மனைவியைப் பற்றிய ஒரு எளிய பாடல் என்ற கவிதை இடம்பெற்றுள்ளது. இக்கவிதை எஸ்.வி.ராஜதுரை, வ.கீதா அவர்களால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.  அஞ்சியத்தை மகள் நாகையாரின் அகநானூற்றுப் பாடல் ‘முடவு முதிர் பலவின் குடமருள் பெரும்பழம்’ விளக்கப்பட்டுள்ளது. கட்டுரையின் இறுதியில்  கவிஞர்குறித்த குறிப்புடன் இப்பாடல் மூலம் தெரியவருகின்ற சில புதுமையானசெய்திகளையும் தொகுத்தளித்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அள்ளூர் நன்முல்லையார் குறித்த கட்டுரையின் இறுதியில் அள்ளூர் என்கிற ஊர் குறித்த குறிப்புகள் அள்ளூர்கல்வெட்டு மற்றும் திருநெல்வேலிக் கோயில் கல்வெட்டிலும் காணப்படுவதையும் சக்தி ஜோதி சுட்டியுள்ளார்.

    முதல் பதினைந்து கட்டுரைகளுள் அஞ்சில் அஞ்சியார் குறித்த கட்டுரை குறிப்பிடத்தக்க கவனத்தைப் பெறுகின்றது. நற்றிணையின் 90ஆவது பாடல் இக்கவிஞர் பாடியது.  இவ்வொரு பாடல் மட்டுமே இவர் பாடியுள்ளார். இப்பாடலின் பொருளைப் பூப்பெய்திய பெண்ணொருத்திக்கு ஊஞ்சல் விளையாட்டு மறுக்கப்பட்ட நிலையையும் அதனால் அவள் உற்ற துயரத்தையும் மொழிவதாக சக்திஜோதி கட்டமைத்துள்ளார். இப்பாடலுக்கு உரைகாரர்கள் அளித்துள்ள திணை, துறை குறிப்புகளிலும் விளக்கத்திலும் உள்ள சிக்கலினால் அவற்றை விடுத்துப் பாடலை மட்டும் தான் அணுகியதாகச் சக்திஜோதியே குறித்துள்ளார்.

    எட்டுத்தொகையுள் ஒன்றான நற்றிணைக்குப் பிற தொகைநூல்களைப் போல பழைய உரையோ பெயரறியாத உரையோ இல்லை. அவ்வாறே பிற தொகை நூல்களைப் போன்ற திணைப்பகுப்பு குறிப்பும் இல்லை. நூலைத் தொகுப்பித்தது பன்னாடு தந்த பாண்டியன் மாறன்வழுதி என்கிற ஒரு குறிப்பு மட்டும் நற்றிணையின் இறுதிச் சுவடி மூலம் கிடைக்கின்றது. 1914இல் இதற்கு உரையெழுதிய பின்னத்தூர் நாராயண சாமி ஐயரே திணைப்பகுப்பையும் துறைக்குறிப்பையும் எழுதியிருக்கிறார். குறைந்த பட்ச காலப்பழமையாக கி.பி. ஒன்று என்பதைச் சங்க இலக்கியத்தின் காலமாகக் கொண்டாலும் சுமார் பதினைந்து நூற்றாண்டுகள் நற்றிணை திணைப்பகுப்பு செய்யப்படாமலேயே வழங்கப்பட்டுள்ளது கவனத்திற்குரியது. (2016:55)  இந்த நற்றிணையில் இடம்பெற்றுள்ள அஞ்சில் அஞ்சியாரின் 90ஆவது பாடலுக்குப் பின்னத்தூர் நாராயணசாமி ஐயர் வழங்கிய திணை மருதம் துறை தோழி தலைமகளுக்குரைப்பாளாய்ப் பாணனை நெருங்கி வாயின்மறுத்தது, பரத்தையிற்பிரிந்த தலைமகனால் விடுக்கப்பட்டு வாயில் வேண்டிவந்த பாணன் கேட்பத் தோழி தலைமகளை நோக்கி நின் காதலன் முயங்கும் பரத்தையருள் பெண்டன்மையறியாப் பெதும்பைப் பருவத்தாளொருத்தி ஊசலாடாது அழுது நிற்பதை ஆற்றுவித்து, மீட்டும் ஆடச்செய்யாத அவனது அவை பயனுடையதன்று; அவளழுதூடினமையின் இங்கு வந்தான்போலுமென வெகுண்டு கூறாநிற்பது. ஆனால் இந்தப் பாடலுக்குள் இத்துறைக்குறிப்பிற்கான எந்த ஒரு ஏதுவும் இல்லை. அப்பாடலில் காட்டப்படுவது எல்லாம் விழாக்களால் ஓசை பெற்ற மூதூர்; வறுமையற்ற நிலையில் இடையறாது துணி துவைக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் புலைத்தி. அவள் தந்த கஞ்சியிட்டு உலர்த்திய பூத்தொழிலை உடைய ஆடையை அணிந்த இளைய பெண். மூதூர், வேந்தன் ஆகிய சொற்கள் இப்பாடலை மருதத்திணைக்கு உரியதாக அடையாளங்காட்டுகின்றன. ஆனால் அவ்விளைய பெண் பரத்தை என்பதற்கு எந்த அகச்சான்றும் இல்லை. இப்பின்புலத்தில் சக்தி ஜோதி இப்பாடலுக்கு அளித்துள்ள விளக்கம் விதந்து சுட்டத்தக்கது. அப்பகுதி வருமாறு,

    இன்றைக்கும் கிராமப்புறங்களில் ஒருவழக்கம் இருக்கிறது. ஒருபெண், பூப்படைந்தவுடன் அவ்வூரின் உடைவெளுப்பவள் அளிக்கும் மாற்றுடையை அணிந்து கொண்டு வீட்டின் புறத்தில் சில காலம் ஒதுங்கியிருக்க வேண்டும். இதைப்பற்றி சசிகலாபாபு தனதுகவிதை ஒன்றில்,

    வண்ணாத்தி கொடுத்த சேலையுடுத்தி

    நல்லெண்ணையும் பச்சைமுட்டையும்

    கலந்த சுவாசத்துடன்

    அவள் முதல் மூக்குத்திப் பெற்றாள்.

    இவரது இந்தக் கவிதைமூலம் வண்ணார் மாற்றுடை என்கிற இப்பழக்கம் தற்போதும் சில இடங்களில் தொடர்வதாக உணரமுடிகின்றது. அஞ்சில் அஞ்சியாரின் நற்றிணைப் பாடலில் அதுவரை சிறுமியாகக் குழந்தைமை நிறைந்தவளாக விளையாடிய இளமகள் முதல் பூப்பின் தினத்தில் அல்லது அதற்கடுத்த சில தினங்களில் தன்னுடைய விளையாட்டை விட்டு வெளியேறிதற்காக வருந்திய ஒரு பெண் எழுதிய வரிகளாக இந்தப் பாடல் அமைந்திருக்கலாம். முதல்நாள் வரைவிளையாடிய நினைவில் விளையாட ஓடிவருகிற சின்னவளை அங்கிருக்கும் பெரியவர்கள் கடிந்து சொல்லியிருக்கலாம். அல்லது அவளே கூட இனிமேல் இவ்வாறெல்லாம் விளையாடக்கூடாது எனஅந்த வீட்டின் பெரியவர்கள் சொன்னது நினைவுக்கு வந்து விசும்பியபடி நகர்ந்திருக்கலாம். இந்தக்காட்சியைப்பார்த்த ஒருவர் இந்தப்பாடலை எழுதியிருக்கலாம். (ப.78)

    இப்பாடலுக்குப் பின்னத்தூர் நாராயணசாமி ஐயர் எழுதியுள்ள உரை,

    கூத்தயர்கின்ற விழாவின் ஒலியையுடைய இம்மூதூரின்கண்ணே ஆடைகளை ஆராய்ந்து கழுவுந்தன்மையிற் பெரிதும் தன் கை ஒழியாத வறுமையில்லாத ஆடையொலிப்பவள் இரவிலே தோய்த்த சோற்றின் கஞ்சியிட்டுப் புலர்த்திய சிறிய பூத்தொழிலையுடைய ஆடையுடனே பொன்னரி மாலையும் அசைந்தாட ஓடிச்சென்று; கரிய பனைநாரினாலே திரித்த கயிற்றைப் பிணித்துத் தொங்கவிட்ட வூசலிலேறிப் பூப்போல் உண்கண்களையுடைய தன் ஆயத்தார் அதனை ஆட்டவுந் தான் ஆடாளாய் அழுதனள் பெயரும் அஞ்சில் ஓதி நல்கூர் பெண்டின் சில்வளைக் குறுமகள் – அழுது மீளுகின்ற அழகிய சிலவாகிய கூந்தலையுடைய பெண்தன்மையிற் குறைவுபட்ட சிலவாய வளைகளை யணிந்த பரத்தையாகிய பெதும்பைப் பருவத்தாள் ஓரிளமகளை;(1914:120)

    மேலும் உரையின் இறுதிப்பகுதியில் பதவுரையாக நல்கூர்பெண்டு – பெண்தன்மையில்லாள். பெண்தன்மை, நாணமுதலியன. மாக்கள் – பாணன் முதலானோர். இப்பாடலில் இடம்பெற்றுள்ள நல்கூர் என்ற சொல்லுக்கு ‘வறுமைபட்ட’, ‘ஏழ்மையையுடைய’ என்பதே பொருளாக உள்ளது. குறுந்தொகை பாடலொன்றில் இச்சொல்லானது இப்பொருண்மையிலேயே வழங்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ் அகராதி லெக்சிகனும் இப்பொருளையே தருகின்றது. ஆனால் நற்றிணையின் உரைகாரரே பெண்தன்மையில் குறைவுபட்ட அல்லது வறுமைபட்ட என்று பொருள்படுத்துகின்றார். பிறகு இது வாயில் வேண்டிவந்த பாணனுக்குத் தலைவி கூறிய மறுமொழி என்று துறையைக் கட்டமைக்கிறார். வறுமைபட்ட பெண் பரத்தையாக அல்லது பரத்தையின் மகளாகவே இருக்க வேண்டும் என்கிற உரைகாரரின் நோக்கு மேட்டிமைத்தனம் வாய்ந்ததாகவே உள்ளது. இந்நிலையில் நடைமுறையில் உள்ள சடங்கினைக் காட்டி சக்திஜோதி இக்கவிதையினை விளக்கியுள்ளது இப்பாடலை புதிய நோக்கில் அணுக உதவுகின்றது.

    பொன்முடியாரின் ஈன்றுபுறந்தருதல் என்தலைக் கடனே என்ற பாடல், காவற்பெண்டு எழுதிய புலியிருந்து போகிய கல்லளை போல ஈன்றவயிறோ இதுவே தோன்றுவன்மாதோ போர்க்களத்தானே என்ற பாடல் இவ்விரண்டு பாடல்கள் குறித்த பதிவுகள் சிந்தனைக்குரியவை. பொன் முடியார் ஆணா பெண்ணா என்கிறவிவாதம் நடந்துள்ளதாகக் குறித்துள்ளார். அது குறித்து விளக்கியிருக்கலாம். ச.வையாபுரிப்பிள்ளை பாட்டும் தொகையும் நூலில் உள்ள பெண்பாற் புலவர்கள் பட்டியலில் இவர்பெயர் இடம்பெறவில்லை. உ.வே.சா.வின் பதிப்பிலும் பாடினோர் வரலாற்றில் பெண் என்று குறிக்கவில்லை. மகடூஉ முன்னிலை நூலில் பெண்பாற்புலவராகக் குறிக்கப்பட்டிருக்கலாம். வீரம், மறம் என்றெல்லாம் புனைந்துரைக்கப்படுகின்ற போர் குறித்த பெண்களின் மனநிலை எப்படி இருந்திருக்கும் என்பது குறித்த சக்திஜோதியின் கருத்துகள் கவனம் பெறத்தக்கவை. ஏனென்றால் பெண்ணை இச்சமுதாயம் தொடர்ச்சியாக ஒரு சார்புயிராகவே கட்டமைத்து வந்துள்ளது. இந்த நூலிலும் அக்கருத்து பரக்க பேசப்பட்டுள்ளது. பெண் என்பவள் எப்போதும் யாருக்காகவேனும் காத்திருப்பவளாகவே இருப்பது. இந்த நிலையில் போர் என்பது எத்தகு மனநிலையினைப் பெண்களுக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கும். இதில் பொன்முடியாரின் பாடலைப் பொறுத்தவரை முதலடிக்கு இவர் அளித்திருக்கும் விளக்கமே அப்பாடலின் முழுக்கருத்தையும் கூறிவிடுகிறது. என் தலைக்கடன் என்பது ஒரு பெண்ணிற்கு வாரிசினை உருவாக்கித்தருவதே பெருங்கடனாக இருப்பதனை உணர்த்துகிறது. தந்தை, கொல்லன், வேந்தனுக்கெல்லாம் தலைக்கடன் என்றில்லாமல் பொதுவாகக் கடன் என்றே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது என்கிறார். பெண்ணை மையமிட்டே சமூகம் இயங்கியிருக்கின்றது. எனவே பெருமித உணர்வில் இப்பாடல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. பிறிதொரு நிலையிலான பெருமிதத்தை காவற்பெண்டின் பாடல் உணர்த்துகின்றது. குறிப்பாகத் தன் உடலைக் கொண்டாடுதல் என்று சக்திஜோதி அளித்துள்ள விளக்கம் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதாக இருக்கின்றது. போர், அதனால் ஏற்படுகின்ற உயிரிழப்புகள் பெண்களுக்குத் துன்பத்தைத் தருகின்றவையாக இருப்பினும் அதனை அவள் ஏற்றுக்கொள்ளவும் கொண்டாடவும் பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்கிற கருத்தினை சக்திஜோதி வலிமையாக முன்வைக்கிறார். இது குறித்துமேலும் விவாதிக்க வேண்டிய தேவையுள்ளது.

    இறுதியாக வைத்துள்ள ஔவையார் குறித்த கட்டுரை இந்நூலிற்கு மகுடம். இருப்பதிலேயே பெரிய கட்டுரை. கிரேக்கப் பெண்கவிஞர் சாப்போவின் கவிதைகள், ஹீப்ரு மொழிக்கவிஞர் தெபோரா, சமஸ்கிருத மொழியில் கல்வியறிவு பெற்ற பெண்களான கேலா, முத்கலானி, சுலபா, அபாலா…,தேரிகாதை பாடிய சியாமா, உத்தரா, வட்டேசி சிம்ஹா, காதா சப்த சதியில் இருக்கன்ற ரோஹா, ரேவா, நாதா எனத் தொன்மை மொழிகள், மதங்கள் சார்ந்த பல பெண்பாற்புலவர்களின் கவிதைகளையும் கருத்துக்களையும் எடுத்துக்காட்டி ஔவையின் முட்டுவேன் கொல் தாக்குவென் கொல் கவிதையை இவர் விவரித்திருக்கும் முறை சக்திஜோதியின் பரந்துபட்ட வாசிப்பினைக் காட்டுகின்றது.

    இதை தன்னுடைய முதல் உரைநூல் என்று சக்திஜோதி குறித்துள்ளார். இந்த ஆய்வுப் பரப்பில் இவர் இன்னும் பயணிக்க வேண்டும். அதற்கான தேவை உள்ளது. பேட்ரிசியா மேயர் தன்னுடைய  நூல் குறித்த கூறியுள்ள முடிவு இந்நூலுக்கும் பொருந்துகின்றது.

    This book is an investigation of some possibilities – not a history of women’s writing; indeed, explicitly anti historical in orientation, but an examination of the ways the life of the imagination emerges in the work of women writing prose directly as women.                                                                                                               (1975:18)

    துணை நூல்கள்

    1914 நற்றிணை மூலமும் உரையும், பின்னத்தூர் நாராயணசாமி ஐயர் (உ.ஆ.), சைவ  வித்யாநுபாலனயந்திரசாலை, சென்னை.

    1965   Provisions: A reader from 19th century American women (1781 – 1914), Judith fetterly,  Indiana university press, Bloomington

    1975    The Female Imagination: A Literary and psychological investigation of women’s writing, Patricia Meyer Spacks, Newyork.

    2016    தமிழ்த் தொகுப்பு மரபு எட்டுத் தொகை பனுவல்கள், சுஜா சுயம்பு, சந்தியா பதிப்பகம்,  சென்னை

    2017    சங்கப் பெண்கவிதைகள், சக்திஜோதி, சந்தியா பதிப்பகம், சென்னை

    Share
  • திருக்குறள் பரிதியார் உரை

    முனைவர் சே.கல்பனா

    உதவிப்பேராசிரியர்

    தமிழியல்துறை

    அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்

     தமிழ் சூழலில் இடையறவு படாமல் வாசிக்கப்பட்டு, ஆய்வுகள் செய்யப்பட்ட/ செய்யப்படும் பிரதியாக விளங்குவது திருக்குறள். இடைக்காலமாகிய 9 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து 13 ஆம் நூற்றாண்டு வரை தமிழ்ப் பனுவல்களுக்கு உரைகள் பல தோன்றின. இடைக்காலத்தை உரையெனும் கயிற்றால் பிணிக்கப்பட்ட காலம் என்பர் வ.சுப. மாணிக்கனார். திருக்குறளுக்கு எழுந்த முதலுரை/கிடைத்த உரை மணக்குடவர் உரை. இருப்பினும் பத்தொன்பது இருபதாம் நூற்றாண்டுகளில் பல பதிப்புகளைக் கண்டதும் மிகுதியாக வாசிக்கப்பட்டதும், உரைக்கே பல உரை தோன்றியதும் பரிமேலழகர் உரை. பரிமேலழகருக்கு முந்தைய உரையாளர்கள் ஒவ்வொரு அதிகாரத்துள்ளும் குறள் வைப்புமுறையைத் தங்கள் வாசிப்புக்குத் தக மாற்றி வாசித்திருந்தாலும் இன்று நாம் பரிமேலழகர் குறள் வைப்பு முறையினையே பின்பற்றுகின்றோம்.

    ஆய்வுலகில் புதிய புதிய முறைமைகளைப் பயன்படுத்தும் இற்றை நாட்களில் பழம் பிரதிகளை மறு வாசிப்பிற்கு உட்படுத்த வேண்டிய தேவை உள்ளது. அந்நிலையில் பரிமேலழகருக்கு முன் திருக்குறளுக்கு உரையெழுதிய பரிதியாரைப் பற்றிய உரையாடல் அவசியமாகின்றது.

    பரிதியின் உரையில் இலக்கணச் செறிவோ, இலக்கிய நுட்பமோ இருப்பதைப் பார்க்க முடியாது. ஆனாலும் இவர் உரையினை வாசிக்கப் புகும் வாசகன் அவ்வுரையில் ஒரு எளிமைத் தன்மை இருப்பதை உணரலாம். பரிதியார் வைதீகப் பின்னணியில் சைவ சமயம் சார்ந்த கருத்தாடலைக் குறள் விளக்கத்திற்குப் பயன்படுத்துகின்றார். இவரது உரை பொழிப்புரை போன்றோ விளக்கவுரை போன்றோ அமையாமல் குறள் கருத்தினையறிந்து கொண்டு தம் விருப்பத்திற்கேற்ப, மிகுத்தும் குறைத்தும் பொருள் கூறுகின்றார். மேலும் சில குறள்களுக்கு விளக்கம் தரும்போது ஒற்றை வரியிலும், சில குறள்களுக்குப் புராணக் கதைகளை மேற்கோளாகவும், பிரசங்கம் போலவும், காணப்படுகிறது. சில இடங்களில் குறளுக்கும் பொருளுக்கும் தொடர்பு இல்லாத நிலையிலும் உள்ளது. வடசொற்களும், வழக்குச் சொற்களும் மிகுந்து காணப்படுகின்றன. குறளையும் இவரது உரையையும் ஒற்றுமைப்படுத்தி அறிந்து கொள்ளுதல் ஒரு கயிற்றலாகிய பாலத்தில் காவிரியைக் கடக்க நினைத்தலை ஒக்கும் என்பர் ச.தண்டபாணி தேசிகர். இவரது உரையில் பாலின் தொடக்கத்தில் விளக்கவுரையோ, இயல் பிரிப்புப் பற்றிய ஆராய்ச்சியோ இல்லை. அதிகார முறை வைப்பைத் தொடர்ப்புபடுத்திக் காட்டல், ஒரே அதிகாரத்திற்குள் குறட்பாக்களைப் பொருள் நோக்கிப் பிரித்து அமைத்தல் ஆகிய முறைகளும் இல்லை.

    பெயர் விளக்கம்

    பருதியார், பரிதியார் என இவர் அழைக்கப்பெறுகின்றார். பரிதி பருதி இரண்டுமே வட்டதைக் குறித்து ஞாயிற்றைக் குறிக்கும் பெயர்கள். பரிதியார் என்னும் பெயர் பாடலின் எதுகை நோக்கி பருதியார் என வழங்கப்பட்டது எனலாம்.

    பரிதியார் என்னும் பெயரினைக் கொண்டு இவர் ஊர் தஞ்சைக்கு அருகில் உள்ள திருப்பரிதி நியமமாகயிருக்கலாம் என மு.வை. அரவிந்தன் கருதுகின்றார். இக்கோயில் பாடல் பெற்ற தலமாக அமைந்துள்ளது. திருஞான சம்பந்தர் தேவாரப் பாடலில் இவ்வூரைப் பண்கொண்ட வண்டினம் பாடியாடும் பரிதி நியமம் எனக் குறிப்பிடுகின்றார்.

    பரிதியார் உரை – பதிப்பு

    1812 – இல் திருக்குறள் மூலநூல் அச்சேற்றப்படுகின்றது. அதன் பிறகு பரிமேலழகர் உரையுடன் பலமுறை அச்சேற்றப்பட்டது. பரிதியின் உரை 1935- இல் பதிப்பிக்கப்பட்டதாக ச.தண்டபாணி தேசிகரும் 1938- இல் பதிப்பிக்கப்பட்டதாக ச.மெய்ப்பன் வள்ளுவம் இதழிலும் குறிப்பிடுகின்றனர். பதிப்பித்தவர் துடிசைகிழார் என்னும் குறிப்பும் காணப்பெறுகிறது. பதிப்பினைத் துடிசைகிழார் கிருஷ்ண விலாச பிரஸ், கோயம்புத்தூரில் பதிப்பித்துள்ளார். இப்பதிப்பு மறைமலையடிகள் நூலகத்தில் 14 அதிகாரத்துக்கு மட்டும் கிடைத்துள்ளது. இப் பதிப்பில் பரிதியாரின் குறள் வைப்பினைப் பின்பற்றி, மணக்குடவர், பரிமேலழகர் வைப்பு முறைகளின் எண்ணைக் குறிப்பிட்டுப் பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் முகப்புப் பக்கத்தில் திருக்குறள் – பரிதியுரை By துடியைகிழார் என்றும் கிருஷ்ண விலாசபிரஸ், கோயம்புத்தூர் என்ற குறிப்பு மட்டும் காணப்படுகின்றது. ஆண்டு பற்றிய எந்த குறிப்பும் குறிப்பிடப்படவில்லை.

    இதன் பிறகு பரிதியார் உரை தனித்துப் பதிப்பிக்கப்பட்டாதாகத் தெரியவில்லை. 1951- இல் திருக்குறள் பழைய உரைகள் தொகுப்புகளாகத் தொகுக்கப்பட்ட போது பரிதியின் உரையும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.

    ச.தண்பாணி தேசிகர் 1951 – இல் தொகுத்த திருக்குறள் உரைவளம் பதிப்பு முன்னுரையில்,

    இப்பதிப்பு வெளிவர ஒப்புநோக்கக் கிடைத்த ஏடுகள் பல செய்யாமற் செய்த உதவியையுடைய ஏடு தேடித் தந்த இன்றமிழ்ப் பெருமக்களை மீண்டும் ஞாபகப்படுத்துகிறேன்.

    1. வே.ரா. தெய்வசிகாமணிக் கவுண்டர் பரிதியுரை 1
    2. வே.ரா. தெய்வசிகாமணிக் கவுண்டர் காலிங்கர் உரை 1
    3. இலக்கண விளக்கம் சோமசுந்தர தேசிகர் வீட்டுப் பிரதி பழைய உரை 1
    4. தரும்புர ஆதீனத்துப் புத்தகசாலைப் பிரதி, பரிமேலழகர் உரை

    இங்ஙனம் ஏடுகள் அளித்துத் தமிழாக்கத்திற்கு உதவிய அனைவருக்கும் அடியேன் செய்யும் கைமாறு யாதுளது என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

    இதனைத் தொடர்ந்து 1963 – இல் கோவை இராம கிருஷ்ணா மடம் வெளியிட்ட திருக்குறள் ஆராய்ச்சிப் பதிப்பு என்னும் தொகுப்பிலும், 1969 – இல் திருப்பனந்தாள் காசிமடம் வெளியிட்டுள்ள திருக்குறள் உரைக்கொத்திலும் பரிதியின் உரை தொகுத்து பதிப்பிக்கப் பட்டுள்ளது. ச. தண்டபானி தேசிகர் 1981 – இல் மீண்டும் மதுரைப் பதிப்பகத்தின் வழி திருக்குறள் உரைக் களஞ்சியம் என்னும் தொகுப்பினைக் கொண்டு வந்துள்ளார்.

    காலம்

    பரிதியாரின் காலத்தைச் சில அகப் புறச் சான்றுகளின் வழி அறியலாம். கி.பி. 13 – ஆம் நூற்றாண்டில் ஆட்சிபுரிந்த விசய கண்ட கோபாலன் என்னும் தெலுங்கு சோழனின் 22 – ஆம் ஆட்சியாண்டில் கி.பி (1271) கிடைத்த கல்வெட்டு ஒன்று வண் துவரப் பெருமாளான பரிமேலழகிய பெருமாள் தாதன் என்னும் பெயரைக் குறிப்பிடுகின்றது. இப்பெயர் பரிமேலழகரையே குறிக்கிறது என்பர். பெருந்தொகைப் பாடல் ஒன்று,

    செவ்வி முப்பாலுக்கு

    ஒர்உரை யின்றி ஒன்பது சென்றும்

    ஐயுற வாக நையுறு காலை

    குறட்பாத் தமிழ்மனு நூலிற்கு

    விழுபொருள் தோன்ற விரித்தினிது உரைத்தனன்

    பரிமேலழகன் எனப் பெயர் படைத்துத்

    தரைமேல் உதித்த தலைமை யோனே

    எனக் குறிப்பிடுவதால், பரிமேலழகருக்கு முன் ஒன்பது உரையாசிரியர்கள் இருந்துள்ளனர் என்பதும் அவர்களுள் பரிதியாரும் ஒருவர் என்பதும் தெளிவாகின்றது. அத்துடன் தனிப்பாடலும் பரிமேலழகருக்கு முன் பரிதியாரைக் குறிப்பிடுகின்றது. மேலும்,

    இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை ஈதல்

    குலனுடையான் கண்ணே உள (223)

    என்ற குறளுக்கு யான் வறியவன் என்று இரப்பான் சொல்லும் இளிவரவைத் தான் பிறர்கண் சொல்லாமையும், அதனைத் தன்கண் சொன்னார்க்கு மாற்றாது ஈதலும், இவை இரண்டும் உளவாவன குடிப்பிறந்தான் கண்ணே என்று விளக்கம் கூறிய பின்னர், பரிமேலழகர் இனி இலனென்னும் எவ்வம் உரையாமை என்பதற்கு அவ்விளிவரவை ஒருவன் தனக்குச் சொல்வதற்கு முன்னே அவன் குறிப்பறிந்து கொடுத்தல் எனவும், அதனைப் பின்னும் பிறனொருவன்பால் சென்று அவன் உரையா வகையில் கொடுத்தல் எனவும் உரைப்பார் உளர் என மணக்குடவர் மற்றும் பரிதியின் உரைகளை எடுத்துக்காட்டுவர். அதே போல்

    நகையும் உவகையும் கொல்லும் சினத்திற்

    பகையும் உளவோ பிற (304)

    என்னும் குறளுக்கு முகத்தில் சிரிப்பும் மனத்தில் களிப்பும் கொல்லுகின்ற சினத்திலும் எனப் பரிதியார் உரையைப் பின்பற்றி பரிமேலழகர் முகத்தின்கண் நகையும், மனத்தின்கண் உவகையும் கொன்று கொண்டு எழுகின்ற சினம் என உரைக்கின்றார்.

    பரிதியார் அவருக்கு முன் வாழ்ந்த காலிங்கரின் உரையைச் சில குறளில் அப்படியே எடுத்து ஆண்டுள்ளார். ஒழுக்காறாக் கொள்க(616), கொடுப்பது அழுக்கறுப்பான்(163), அவ்வித்து அழுக்காறு(167),பல்லார் முனிய(191),நயனிலன்(193) நயன்சாரா(194) அதேபோல குறள் வைப்பு முறையிலும் காலிங்கரும் பரிதியும் பெரிதும் ஒத்துக்காணப்படுகின்றனர்.

    புறப்பொருள் வெண்பா மாலையில் குறிப்பிடப்படும் எண்வகை மாலையினையும், ஆண்டாள் குறிப்பிடும் மார்கழி நீராடலையும் பரிதியார் தமது உரையினில் குறிப்பிடுவதால் அவர்களுக்குப் பின் வாழ்ந்தவர் என அறியமுடிகின்றது

    பரிமேலழகருக்கு முன் ஒன்பது உரையாசிரியர்கள் இருந்துள்ளனர் என்பதும், பரிமேலழர் உரையில் பரிதியார் உரையை எடுத்துக்காட்டியும் அவர் உரையைப் பின்பற்றி உரை எழுதியுள்ளமையிலிருந்தும் பரிதியார் அவருக்கு முன் வாழ்ந்த காலிங்கரின் உரையை பின்பற்றுவதாலும். ஐயனாரிதனார், ஆண்டாள் பாடல்களில் காணப்படும் எட்டுவகை மாலை மார்கழி தீர்த்தம், பற்றி பரிதியார் உரையில் குறிப்பிடுவதில் இருந்தும், பரிதியார் கி.பி 13 – ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் வாழ்ந்தவர் எனக் கருதலாம். எனவே பரிதியாரின் காலம் பரிமேலழகருக்கு  காலத்திற்கு முன், அதாவது 13 – ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி எனக் கொள்ளலாம்.

    சமயம்

    பரிதியார் சைவ சமயம் சார்ந்தவர் என்பதற்கு இவரது உரையிலேயே பல சான்றுகள் உள்ளன. கடவுள் வாழ்த்தில் கற்றதனாலாய என்னும் குறளுரையில் நற்றாள் என்பதற்குச் சிவன் ஸ்ரீபாதம் என்று பொருள் உரைக்கின்றார். மலர் மிசை ஏகினான் என்பதற்கு, பக்தசனங்களிட்ட புஷ்பத்தின் மேல் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவன் ஸ்ரீபாதம் எனவும் இறைவன் பொருள் சேர் புகழ் என்பதற்குச் சிவகீர்த்தி என்றும் அறவாழி அந்தணன் என்பதற்கு, தன்மம் என்னும் சமுத்திரமாகவுள்ள பரமேசுவரன் என்றும் பொருள் கூறுகின்றார். கோளிற் பொறியில் குணமிலவே (9) என்னும் குறளில் எண்குணத்தான் என்பதற்கு எட்டுகுணமாவன அனந்த ஞானம், அனந்த வீரியம், அனந்த குணம், அனந்த தெரிசனம், நாம மின்மை, கோத்திரமின்மை, அவா வின்மை, அழியா இயல்பு எனச் சைவ சமயச் சார்பாக விளக்கம் தருகின்றார்.

    வாய்மை அதிகாரத்தில் உள்ள பொய்யாமை அன்ன என்னும் குறளில்(269) எல்லா அறமும் தரும் என்பதற்குச் சிவபுண்ணியம் எல்லாம் உண்டாம் என்கிறார்.

    பொருட்பாலில் முறைசெய்து என்னும குறளுரையில்(388) மக்கட்கு இறை என்று வைக்கப்படும் என்பதற்கு உலகத்தை இரட்சிக்கின்ற பரமேஸ்வரன் என்று எண்ணப்படும் என்றும் யான் எனது(310) என்னும் குறளுரையில் துறந்தார் என்பதற்கு, தொண்ணூற்றாறு தத்துவத்தையும் உடலோடே துறந்தார் என்றும் பொருள் கொள்கிறார்.

    உரையில்  மணிப்பிரவாளம் நடை

    மலர்மிசை (3) – பக்த சனங்களிட்ட புஷ்பத்தின்மேல் எழுந்தருளி இருக்கும் சிவன் ஸ்ரீபாதத்தை மனசிலே பற்ற வைத்தார் பூமியின் கண் சகல பாக்கியமும் அனுபவிப்பார்.

    வீழ்நாள் படாஅமை(35) – அவமே நாட்போகாமல் தன்மமே செய்க. அது இனிமேல் சென்மமே இல்லாமல் சென்ம வழியை அடைக்கும் கல்.

    புகழ்புரிந்(59) – இன்னாள் பதிவிரதை என்று சொல்லும் சொல் பெறாத மடவாரை மனையாளாகவும் உடையான். தன்னை வேண்டார் முன்னே இன்னார் ரிஷபம் போல திரிகிறான் என்று ஏசுதற்கு இடமாவான்.

    இடிப்பாரை(447) – அடிச்சுப் புத்தி சொல்லுகின்ற பெரியோரையல்லாமல் தன் விபரீத புத்தியினாலே மிகுந்த மன்னவன், கெடுப்பார் இல்லாத போதும் தானே கெடுவான்.

    இருநோக்கு(1091) – இரண்டு பார்வை உண்டு நாயகிக்கு ஒரு பார்வை விரகம் தரும். ஒரு பார்வை விரகத்துக்கு மருந்தாகிய அமுதப் பார்வை கொடுக்கும்.

    உரையில் வழக்குச் சொல்

    நானாபதார்த்தம்(52),வேணும்(116) கனவிலும் பிறவாது(139) எப்படி என்றால்(140)வயிறு வளர்ப்பது(183) சுட்டுப்போடும்(202),பூமிவெட்டுகிற பேரையும் தாங்கும்(151) தன்ஆன்மா ஈடேறப் பார்பானை(268) சுட்டசோறு, மண்ணினால் பண்ணின பொம்மை(407) சிரிக்கச் சொல்லிக் கெடுக்காமல், அடிச்சு புத்தி சொல்லுகின்ற பேர்(447)

    கதையுடன் கூடிய உரை

    பெற்றார் பெறின் பெறுவர் பெண்டிர் பொருஞ்சிறப்புப்

    புத்தேளிர் வாழும் உலகு(58)

    பர்த்தாவும் பூலோகமும் இவன் பதிவிரதை என்னும் மனமகிழ்ந்த கற்பினால் பெறுவள், தேவர்கள் செய்யும் சிறப்பை. இதற்கு ஒப்புமையாகக் கண்ணகியாளைக் கண்டு கொள்க.

    கூற்றம் குதித்தலும் கைகூடும் நோற்றலின்

    ஆற்றல் தலைப்பட் டவர்க்கு(269)

    தலையெழுத்து முடிந்துவர அப்போது கூற்றுவனையும் வெல்லலாம். தவத்திற் பெரியர்க்கு அதற்கு நந்திகேசுவர தேவனையும் மார்கண்டேயனையும் கண்டு கொள்க.

    யாம் மெய்யாக் கண்டவற்றுள் இல்லை எனைத்தொன்றும்

    வாய்மையின் நல்ல பிற(300)

    ஆத்மாவைச் சென்னத்திலே தள்ளாமல் திருவடியிலே சேர்ப்பது சத்தியவாக்கியம் அன்றி, வெறொன்று கண்டிலேம்; அசத்தியம் சொன்ன தரும்புத்திரன் நரகங்கண்டான் சத்தியம் சொன்ன அரிச்சந்திரன் ஸ்ரீ பரமேஸ்வரன் பாதம் கண்டு சிவலோகம் சேர்ந்தான்.

    பிரசங்கம் போன்ற உரை

    நோயெல்லாம் நோய்செய்தார் மேலாவாம் நோய்செய்யார்

    நோயின்மை வேண்டு பவர்(326)

    ஒருவருக்குத் தான் செய்த விதனம், பின்பு தனக்கு வருகின்ற படியினாலே ஒருவருக்கும் தாங்கள் விதனஞ் செய்யார். அஃது எப்படி என்றால், பிரம்மராட்சதன் ஒரு ராசாவின் மகளைப் பற்றி நின்று சந்தியாவதனம் செய்ய ஆற்றங்கரையிலே வந்து நின்றளவில், பிராமணப் பிள்ளையின் பிள்ளை வாசிக்கிறவனுக்கு அன்றையிற் பாடம் இந்தக் குறள் ஆகையால் அவன் முகசுத்தி பண்ண வந்தான். இதைப் பிரம்மராட்சதன் கேட்டுத் தானொரு பிராமணவடிவாய், இந்தப் பிள்ளை வாய்பாடத்தை இரண்டு பிரகாரங் கேட்டு , நாம் இராசாவின் மகளை நோய் செய்தோமே, நமக்கு அந்த விதனம் பிறகே வரும் என்று பயப்பட்டு, இந்தப் பிள்ளை முன்னிலையாக இராச குமாரத்தியை விட்டுப்போச்சு .

    கூத்தாட்டு அவைக்குழாத் தற்றே பெருஞ்செல்வம்

    போக்கு அதுவிளிந் தற்றே(332)

    சந்தையிற் கூட்டம் நாலுபேரும் ஆறுபேரும் வந்து சந்தையில் காரியங்கண்டு மீண்டும் போவார்கள். அப்படி அல்ல செல்வம் எப்படி என்றால், கூத்தாடல் பார்க்க நாலு பேரும் ஆறுபேரும் வந்து கூத்துக்கண்டு, கூத்துக் குலைந்த போது ஒருகாலே பிரிந்து ஒடுவார்கள். அதற்கு ஒக்குமே செல்வத்தின் கூட்டம், எப்படி என்றால் இவன் செய்த புண்ணியத்திற்குத் தக்கதாக இலட்சுமி இருப்பாள், இவன் தவசு மாறி இலட்சுமி போன பின்பு அக்கினி, கள்ளார், இராசா, ஆறு இவையிற்றினாலே செல்வம்போம், இஃது அறிந்து உள்ளபோதே தன்மம் செய்வான் என்றவாறு?

    உவப்பத் தலைக்கூடி உள்ளப் பிரிதல்

    அனைத்தே புலவர் தொழில்

    நல்லோரும் நல்லோரும் மனப்பூரணமாகக் கூடியிருந்து. பிரிகிறபோது ஒருவரை ஒருவர் அனவரதகாலமும் நினைத்திருப்பர்.அதுபோல,கற்கும்போது பிரியத்துடனே கற்க, கற்றுவிட்டால் கற்ற கல்வியை மறவாது அதிகரிக்க.

    குறளினும் சுருங்கியபொருள்

    ஏரி னூழார்அ ருழவர் புயலென்னும்                       

    வாரி வளங்குன்றிக் கால்

    உழவர் ஏருழார் ; மேகம் மழை பெய்யாவிடில்

    அகனமர்ந்து செய்யா ளுரையு முகனமர்ந்து

    நல்விருந் தோம்புவா னில்(82)

    மனமகிழ்ந்து விருந்து செய்வானிடத்தில் லட்சுமி உறையும்

    உறங்கு வதுகோலும் சாக்காடு உறங்கி

    விழிப்பது போலும் பிறப்பு(339)

    நித்திரை போல மரணம் விழிப்பது போல பிறப்பு

    வாராக்கால் துஞ்சா வரின்துஞ்சா ஆயிடை

    ஆரஞர் உற்றன கண்(907)

    நாயகர் வாராக்காலும் நித்திரை இல்லை ; வந்தாலும் கலவியினால் நித்திரை இல்லை.

    சமூக நிலை

    பொறை ஒருங்கு(733(கேடறிய(736)ஆங்கமை(740) என்னும் குறள்களில் வேந்து, இறை என்னும் சொல்லுக்குப் பிற உரையாசிரியர்கள் அரசன், வேந்தன், காவலன் என்று உரையெழுத பரிதியார் நாட்டாமைகாரண் என்றே எழுதுகிறார்.

    தெய்வம் தொழாஅள்(55)  இதற்குக் குலதெய்வம் கும்பிட்டாள் தன் பர்த்தாவை தெய்யவமென்று தொழுதபடியால் அவள் சொல்ல மழைபொழியும் மார்கழித் தீர்த்தம், மகா தீர்தம் ஆடல் என்றும் யாண்டுச்சென் றியாண்டும்(895) என்பதற்கு எங்கு சென்றாலும் எனப் பிற உரையாசிரியர்கள் உரையெழுத எந்த தேசத்தில் போய் பல தீர்த்தம் ஆடினாலும் என உரை வரைகின்றார்.

    வறியார்க்கொன்(221) இதற்கு வறியார்க்குக் கொடுப்பதே கொடை மற்றெல்லாம் வட்டிக்குக் கொடுப்பதை ஒக்கும் என்றும் உள்ளத்தா லுள்ளலுந்த தீதே(282)  என்னும் குறளுக்குத் தவஞ்செய்வார்க்குப் பக்தர்கள் இரங்கிக் கொடுக்கும் பொருள் அன்றியிலே ஒரு திருப்பணி போலே காட்டி வாங்குதல். தன்னுயிர் நீப்பினும்(237) என்பதற்குத் தன்னுயிர் துறக்கும் காலமாகினும் இது பிழைக்கும் என்று ஆடு, கோழி, பன்றியினைப் பிராத்தனைச் செய்வான்  என்றும் விளக்கமளிக்கிறார்.

    பிணியின்மை செல்வம் விளைவின்பம் ஏமம்

    அணிஎன்ப நாட்டிற்கிவ் வைந்து (738)

    என்னும் குறளுக்கு விளைவு என்பதற்கு விளைவுடமை என மணக்குடவரும், பரிப்பெருமாளும்

    பொருளுரைக்க, விளைநுகர் பொருளெனக் காலிங்கரும்  பரிமேலழகர் விளைச்சல் என்றும் கூறப் பரிதியார் பதினாறு தானிய விளைவு என்று கூறுகின்றார் நெல், புல், வருகு, தினை, சாமை, இறுங்கு, தோரை, இருசி, எள்ளு, கொள்ளு, பயறு, உளுந்து, அவரை, கடலை, துவரை, மொச்சை சந்தை குறித்த செய்தி பதிவுசெய்கிறார். பரிதியார் தாம் வாழும் காலத்து நடைமுறைகளில் இருந்த சில பழக்கவழக்கங்களைத் தமது குறள் விளக்கத்திற்குப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

    குறள் வைப்புமுறை

    பரிதியார் பால் குறித்த விளக்கங்களோ, குறள் வைப்புமுறை குறித்த ஆராய்ச்சியோ செய்யவில்லை. அதிகாரத்திற்கு விளக்கம் சுருங்கிய வடிவில் கூறுகிறார். 36 அதிகாரங்களுக்கு விளக்கம் கிடைக்கவில்லை. தெரிந்து தெளிதல் என்னும் அதிகாரத்திற்கு விளக்கம் கூறுகையில் யாதொரு காரியமும் பதறாமல் விசாரித்துச் செய்யவேணும் எனக் கூறுவது, மணக்குடவரும் பரிமேலழகரும் அமைச்சர் முதலாயினரை ஆராய்ந்து தெளிதல் என்று கூறும் விளக்கத்தினும் செய்யும் வினையை ஆராய்ந்து செய்யவேண்டும் எனக் கூறுவது சிறப்புடையதாக உள்ளது.

    குறள் வைப்பு முறையில் உரையாசிரியர்கள் பலரும் முதற் குறளில் 22 அதிகாரங்களிலும், இறுதிக் குறளில் ஒன்பது அதிகாரங்களிலும் ஒன்றுபடுகின்றனர். சிலருக்குத் தொடக்கக் குறளாக அமைந்தது பிறருக்கு முடிவாவும், பிறர் முடிவாகக் கொண்ட குறள் மற்றவருக்குத் தொடக்கமாகவும் அமைந்துள்ள தன்மையினைக் காணமுடிகின்றது. முதற்குறளில் பரிதியும் காலிங்கரும் பெரும்பான்மை ஒத்துச் செல்கின்றனர்.

    பாடவேறுபாடு

    பரிதியார் பிறர் கொண்ட மூலப்பாடத்திலிருந்து 21 குறட்பாக்களில் 22 இடங்களில் வேறுபடுகின்றார்.

    பாடவேறுபாட்டுக்கான காரணம்

    1. ஏடெழுதுவோர் பிழைபட எழுதுதல்
    2. ஏடுபடிப்போர் பிழையாகப் படித்தல்.
    3. ஏடுபடித்து சுவைப்போர் பாடங்களை மாற்றுதல்
    4. ஏடுகளைப் பதிப்போர் திருத்தியும், புதுக்கியும் வெளியிடுதல்.

    பரிதியார் – பரிமேலழகர்

    1.துப்பாற்குத், துப்பார்க்குத்(12)

    2.கணமேனும், கணமேயுங்(29)

    3.தீண்டில், தீண்டல்(65)

    4.சொற்கேட்கில், சொற்கேட்டல்(65)

    5.இமைப்பிற்கெடும், நினைக்கப்படும்(169)

    6.நன்மையும்நீங்கும், நன்மையின் நீங்கும் (194)

    7.நல்லார் எனினும், நல்லாறு எனினும்(222)

    8.ஆகும், ஆளும்(251)

    9.கொள்வேம், கள்வேம்(282)

    10.தனத்தொடு, தவத்தொடு(295)

    11.அனைய, அனையர்(310)

    12.இன்னாசெய்யாமை, மாணாசெய்யாமை(317)

    13.நலன், இலன்(314)

    14.செவிக்குணர்வு, செவிக்குணவு(412)

    15.செவியுணர்வின், செவியுணவின்(413)

    16.கேள்வியஃதில்லார், கேள்வி அல்லார்(419)

    17.கைதீமை, கலந்தீமை(1000)

    18.தானைக் ண்டன்ன, தானைக்கொண்டன்ன(1082)

    19.பேரமர்க்கட்பட்டு ,பேரமர்க்கட்டு(1083)

    20.விழியுமென், விளியுமென்(1209)

    21.அழியின்மை ,அளியின்மை(1209)

    22.நோவேல் அவரைக், நோவேம் இவர்தம்(1236)

    மேற்கண்ட பட்டியலில் பாடம் வேறுபாடு, மூலபாடத்தில் சில எழுத்துகளை மட்டும் மாற்றி உள்ளார் (‘ர்’ ‘ற்’ ’ங்’ ‘ம்’),  அதுபோலவே ஒரே பொருளைத் தரக்கூடிய நிகரன் சொற்களைப் பயன்படுத்தியுள்ளார் இமைப்பிற்’ நினைக்கப்படும்) எனவும் ஒரூஉ நடைகேற்ற பாடம் ‘மனத்தொடு’ ‘தனத்தொடு’ எனவும் அமைந்துள்ளதைக் காணலாம்.

    நயமுடைய பாடம்

    கொள்வேம் எனப் பாடங் கொண்டு திருப்பணி போலே காட்டி வாங்குதல் எனப் பொருள் விளக்கம் செய்கின்றார். இவ்விளக்கம் உலகியலுக்கு ஒதத்தாகக் காணப்படுகின்றது. அதுபோல நல்லார், தனத்தொடு, கேள்வியல்லாதில்லார் எனக் கொள்ளும் பாடங்களும் நயமுடையதாக இருக்கின்றது.

    பொருந்தாப் பாடம்

    அனைய, நலன், கைதீமை, தானைக்கண்டன்ன எனப் பாடங்கொண்டு உரையெழுதும் இடங்கள் பொருத்த முடையதாக அமையவில்லை.

    உரைவேறுபாடு

    பரிதியார் 25 இடங்களில் பிற உரையாசிரியர்கள் உரையிலிருந்து வேறுபடுகின்றார்.

    உரை வேறுபடுவதற்கான காரணங்களாக,

    1. பாடவேறுபாடு
    2. சொற்பிரிப்பு
    3. கொண்டுகூட்டு
    4. காலமரபு
    5. இலக்கண வேறுபாடு
    6. தொகைப்பெயர் விளக்கம்
    7. ஒரு சொல்லுக்குப் பலபொருள்
    8. நயம் கூறல்
    9. விளக்கம் கூறல்
    10. பிற இலக்கியச் செய்தியைப் புகுத்துதல்
    11. கதையைப் பொருத்துதல்
    12. கொள்கை முனைப்பு

    எனப் பேரா. இரா. சாராங்கபாணி பட்டியலைக் கொடுக்கிறார். இதனடிப்படையில் பரிதியார் உரையை நோக்குழி,

    அற்றாரைத் தேறுதல் ஓம்புக மற்றவர்

    பற்றிலர் நாணார் பழி(506)

    இக்குறளில் அற்றார் என்பதற்கு ஒழுக்கம் அற்றார் என மணக்குடவர் உரையெழுதுகின்றார். பரிதியார் பொருளும் கிளையும் கல்வியும் அற்றாரை என விளக்கமாகப் பொருளுரைக்கின்றார்.

    மணக்குடவர் கூறும் ஒழுக்கம் அற்றார் என்பதில் ஒழுக்கம், நற்குணம், நற்செயல் அனைத்தும் பொது சொல். ஆனால் பிரிதியார் கூறும் விளக்கம் பொருளற்றார் வறுமையாலும், கிளையற்றார் உலகில் ஒரு பற்றுக்கோடும் இல்லாமையானும் கல்வியற்றார் அறியாமையினாலும் தீய செயல்கள் செய்வாராகலின் அவரை நம்பாதே என்று கூறுவது மணக்குடவர் உரையினும் சிறப்புடையது.

    மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார்

    உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்(969)

    என்னும் குறளுக்கு மணக்குடவர், பரிப்பெருமாள், காலிங்கர்,பரிமேலழகர் ஆகியோர் ஒரு மயிர் நீங்கினால் கவரிமான் உயிர் விடும் என்ற ஒரே கருத்தைக் கூறுகின்றனர். பரிதியார் ஒரு மயிர் சிக்கினாலே என்று பொருள் கொள்கின்றார். மயிர் திரள்களில் ஒன்று சிக்கிய மாத்திரத்திலேயே உயிர் விடும் கவரிமான். தன் வாழ்க்கையில் மனத்தைப் பாதிக்கும் நிகழ்ச்சி ஒன்று ஏற்படுமாயின் உயிர்விடுவர் சான்றோர் என்பதைக் குறிப்பிட மயிர்ச்சிக்கலைக் கூறுகின்றார் .இக்க்ருத்து பிற உரையாசியரினும் வேறுபட்டு நுட்பமாக உள்ளது.

    ஈன்ற பொழுதிற் பெரிதுவக்கும்(69)  என்னும் குறளுக்கு, தான் பெற்ற காலத்தினும் மகிழும் என மணக்குடவரும் மற்றிவனைத் தான் முன்னம் ஈன்றெடுத்த அப்பொழுதினும் பெரிதும் மனமகிழும் எனக் காலிங்கரும் யாதும் அறியாத பெண்டிரும் மகிழ்வர் எனப் பரிப்பெருமாளும் தான் பெற்ற பொழுதை மகிழ்ச்சியினும் மனம்மகிழும் எனப் பரிமேழகரும் பொருளுரைக்க ஈன்ற காலத்தில் ஆண்பிள்ளை என்று சொல்லக் கேட்ட மகிழ்ச்சியிலும் எனப் பரிதியார் பொருள் உரைக்கின்றார்.

    பிறர் கூறா விளக்கங்கள் பரிதி உரையில் மட்டும் காணப்படுபவை

    மனத்தது மாசாக மாண்டார் நீராடி(278) – மார்கழி தீர்த்தம், மகா தீர்த்தம்

    நாளது ஒன்றுபோற் காட்டி(334) – ஞாயிறு, திங்கள், செவ்வாய், புதன், வியாழன், வெள்ளி, சனி என்று தோன்றும் நாள்

    எரிமுன்னர் வைத்தூறு போலக் கெடும்(435) நெருப்பின் முன்னர் வைக்கோற் போர் பட்டது போலவும், தூறு போலவும் கெடும்.

    கண்டு கேட்டு உண்டுயிர்த் துற்றறியும் ஐம்புலனும்(1101) – விளக்குக் கண்டு அழிந்த விட்டிலும், யாழ் கேட்டு அழிந்த அசுணமும், இரை கண்டு அழிந்த மீனும், சென்பக மணம் உண்டு அழிந்த வண்டும்,   மெய்யின்பம் கண்டு அழிந்த யானையும் ஒவ்வொரு புலனால் அழிந்தன.

    உறுதோ றுயிர்தளிர்ப்பத் தீண்டலால்(1106) – தென்றற் கொடுமையாலும் சந்திரன் கொடுமையாலும் வற்றின சரீரத்தை நாயகி தீண்டச் தளிர்கையினாலே

    சிறப்பான உரைப் பகுதி

    ஆண்மை(148) – சமர்களத்தில் வெட்டி மீண்டு வருகின்ற ஆண்மையல்ல, பிறர்மனை நோக்காமை இருத்தலே ஆண்மை.

    வன்மை(153) – வன்மையாவது மலையின் உச்சியின் மேலே ஒரு கல்லை ஏற்றுதல் கடுகிலே கடலை அடக்குதல் முதலியன.

    பயன்மரம்(216) – பயன்படு மாமரம், பலாமரம், பனைமரம்

    துறந்தார்(310) – தொண்ணூற்றாறு த்த்துவத்தையும் உடலோடு இருக்கையிலே புளியம்பழம் ஓடும் போலே துறந்தார்.

    எழுபிறப்பு(62) – தேவர், மனிதர், மிருகம், ஊர்வன, நீர்வாழ்வன, பட்சி, தாவரம்

    கோட்டுப்பூ (1313) – செண்பகப் பூ, பாதிரிப்பூ, புன்னைப்பூச் சூடினும்.

    பொருந்தா உரைகள் போல் தோன்றுவன

    பீலீபெய் சாக்காடும் அச்சிறும் பண்டம்

    சாம மிகுத்துப் பெயின்(475)

    இக்குறள் வலியறிதல் அதிகாரத்தில் மாற்றானின் வலியறிதலைப் பற்றி பேசுகின்றது அதனை அதிகார விளக்கத்தில் வலியறிதலாவது மாற்றான் சத்துவத்தை அறியவேண்டுமெனப் பரிதியாரும் பிற உரையாசிரியர்களும் பொருளுரைக்கின்றனர். இக்குறளுக்கு எளியவர் என்று பலரோடு பகை கொள்வான் தான் வலியனேயாயினும் பலர் தொக்கவழி வலியழியும் () என்று பொருள்படும்படிப் பரிமேலழகர் கூற, பரிதியார் நொய்ய பீலியாகிலும் கனமாக ஏற்றினால் வண்டி அச்சு முறியும்; அதுபோலப் பெலமில்லாதார் பலர் கூடினாலும் சத்துவமாம்; ஆகையால் அரசன் வீரராகாத பேரையும் கனம்பெறக் கூட்டிக் கொள்ளுவான் என அரசன் வலிமையில்லாதவர்களையும் தன் படையில் சேர்த்துக்கொள்ளவான் எனப் பொருள்பட உரையெழுதுகின்றார்.

    இவறலும் மாண்பிறந்த மானமும் மாணா

    உவகையும் ஏதம் இறைக்கு (432)

    வேண்டும் வழி பொருள் கொடாமையும் நன்மையினீங்கிய மானமும் அளவிறந்த வுவகையும் அரசனுக்கு குற்றம் எனப் பரிமேலழகர் உரைக்க பரிதி குற்றம் என்றதும் தன் பேரிலே வராமல் அழகு உண்டாக நடப்பானாகில், இறையென்று சொல்லப்பட்ட சிவனும் இவனைப் பிரியமாக மனத்துக்குள்ளே கண்டிருப்பர் என விளக்கும் உரையில் இறையென்று சொல்லப்படும் சிவனும் இவனைப் பிரியமாக மனத்துள்ளே கண்டிருப்பார் என்று கூறுவது பொருத்தமாக அமையவில்லை.

    நுனிக்கொம்ப ரேரினா ரஃதிறந் தூக்கி

    னுயிர்க்கிறுதி யாகி விடும்(476)

    அடிப்பனையில் நின்று மரத்தில் பழம் பறிக்காமல் நுனிக்கொம்பிலே ஏறினார் போல, கெட்ட புத்தியை எண்ணாமல் உறுதியான காரியத்தை விசாரிக்கில் அக்காரியம் பலிக்கும் எனப் பரிதியார் கொள்ளும் உரையில் கிளையில்லாத பனையைக் காட்டி உரை வகுத்தமை பொருந்தாது.

    தும்மச் செறுப்ப வழுதா ணுமருள்ள

    லெம்மை மறைத்திரோ வென்று(1318)

    தும்மல் உண்டாகக் கண்ட நாயகி அழுதாள்; உமது நாயகி வாழ்த்தத் தும்முவ தன்றி இவள் வாழ்த்துத் தும்ம ஒண்ணாது என்று ஊடினாள். செறுப்ப என்பதற்று உண்டாக என்னும் பரிதியின் பொருள் எம்மை மறைத்திரோ என்னும் வரும் தொடரோடு இயையவில்லை. அதற்கு அடக்க என்னும் பொருளே பொருந்தும்.

    பொருள்கோடல்

     பரிதியார் திருக்குறளைப் புரிந்துகொள்ளுவதற்கு /பொருள் கொள்வதற்கு அடிப்படையாக சைவசமயத்தையும, புராணகதைகளையும், வழக்கில் பயன்பாட்டில் இருக்க கூடிய கதைகளையும் உவமைகளையும், வழக்குச் சொற்களையும கொண்டு, குறளின் கருத்தினை அறிந்து கொண்டு மேற்சொன்னவைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு பொருள்விளக்கம் செய்கின்றார்.

    நிறைவாக

    பரிதியாரின் உரையைத் தொகுத்துப் பார்க்கும் பொழுது,

    • பரிதியார் 13 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வாழ்ந்தவர்.
    • திருக்குறளை சைவசமயம் சார்ந்து கட்டமைக்கின்றார்.
    • திருக்குறளை பொதுஜன தளத்திற்கு கொண்டுசெல்லும் விதமாக மிக எளிய

    முறையில் உரைவரைகிறார்.

    • வடசொல் மிகுதியாக ஆளுகிறார்.
    • பிற உரையாசிரியர்கள் கொண்ட குறள் வைப்புமுறை, பாடம் கொள்ளும் முறை இருந்தும் சிற்சில இடங்களில் உரையிலிருந்து வேறுபட்டும் ஒன்றுபட்டும் அமைந்துள்ளது.
    • வழக்கில் உள்ள புராணீகக் கதைகளையும் அவர் காலத்தில் புழக்கத்தில் உள்ள சொற்களையும் சமூக பழக்கவழக்கங்களையும் தமது உரையில் பயன்படுத்தியுள்ளார்.
    • இவருடைய உரைகள் சில பொருத்தமாகவும், பிறர் கூறும் உரையிலிருந்து சிறப்பாகவும் அமைந்திருக்கிறது.
    • ஆனால் சில குறளுக்கு விளக்கம் கூறுமிடத்துக் குறளுக்கும் பொருளுக்கும் பொருந்தவனவாக இல்லை என்பதை அறியமுடிகிறது.  ஒரு காலத்தின் தேவையைக் கருதியே ஒரு பிரதி வாசிப்புக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்.  அவ்வாசிப்பில் உருப்பெற்ற விளக்கங்களின் வழியே அக்கால சமூக முறைமைகளை அறிய இயலும். அந்த வகையில் பரிதியின் உரை  தவிர்க்க இயலாத திருக்குறள் வாசிப்பு .

    உசாத்துணை

    1. தண்டபாணி தேசிகர், 1981,1983,1986, 1990. திருக்குறள் உரைக் களஞ்சியம், மதுரை: மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம்.
    2. சாரங்கபாணி, இரா.1989,1992. திருக்குறள் உரைவேற்றுமை, அண்ணாமலை நகர்: அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்.
    3. சே. கல்பனா, 2009.பரிதியார் உரை, சென்னை: தமிழ்மண் பதிப்பகம்.
    Share
  • நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் நாலடி – 22

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    மக்கள் வாழ்வை அறம்செறிந்த, பொருள்பொதிந்த, இன்பம் நிறைந்த வாழ்வாக மாற்ற வழிகாட்டும் ஒப்பற்ற நூல் நாலடியார் என்பதற்கு இத்துணை வாரங்கள் நாம் கற்றறிந்த நாலடியார் செய்யுட்களே அங்கை நெல்லியென சான்று பகர்பவை.

    நானூறு பாடல்களில் நயமிகு கருத்துக்களை வகுத்தும் தொகுத்தும் சொன்ன நாலடியாரில் நாம் இதுவரை பயின்ற பாடல்கள் பல. அவற்றில் சிலவற்றை ஒருமுறை மீள்பார்வை செய்து இத்தொடரை நிறைவுசெய்வது சிறப்பாயிருக்குமென எண்ணுகின்றேன்.

    அம்மனிதன் இங்குதான் நின்றான், இருந்தான், கிடந்தான், தன் சுற்றம் அலற இப்போது உலகவாழ்வை நீத்துச் சென்றான் என்று சொல்லும்வண்ணம், புல்லின்மேல் நீர்த்துளியாய், விரைந்து மறைந்தழியும் மானுட வாழ்வில், நாளை செய்குவம் என்று எந்த நல்லறத்தையும் ஒத்திப்போடாமல் இன்றே அதுவும் இன்னே செய்துமுடித்தலே நன்று.

    புல்நுனிமேல் நீர்போல் நிலையாமை என்றெண்ணி
    இன்னினியே செய்க அறவினை – இன்னினியே
    நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான்தன் கேள்அலறச்
    சென்றான் எனப்படுத லால்.
      (நாலடி – 29)

    மாந்தர்கள் ஆணாயினும் சரி பெண்ணாயினும் சரி, பால் வேறுபாடின்றி, நரை திரை மூப்பு பிணி சாக்காடு என்பவற்றிற்கு உட்பட்டே ஆகவேண்டும். ஆகலின், அழியக்கூடிய யாக்கை மீதும், நிலையிலா எழில்கொண்ட காரிகையர் மீதும் பற்றுக் கொள்வதை ஒழிப்பதே  அறிவுடைமையாகும்.

    கீழ்மக்கள் அறிவற்றவகையில் தம்மை ஏதேனும் தகாதசொல் சொல்லிவிட்டாலும் மேன்மக்கள் அதற்காகச் சினந்து வன்மொழிகளால் அவர்களைத் திருப்பித் திட்டமாட்டார்கள் என்று மேன்மக்களின் அருங்குணத்தைப் போற்றும் நாலடி, அதற்குக் காட்டும் சான்று நினைந்தின்புறத்தக்கது.

    கூர்த்துநாய் கௌவிக் கொளக்கண்டும் தம்வாயாற்
    பேர்த்துநாய் கௌவினார் ஈங்கில்லை – நீர்த்தன்றிக்
    கீழ்மக்கள் கீழாய சொல்லியக்காற் சொல்பவோ
    மேன்மக்கள் தம்வாயால் மீட்டு.
     (நாலடி – 70)

    நல்ல நாள் கேட்டறிந்து, அந்நன்னாளிற் பலரும் அறியும்படி மணமுரசு கொட்டித் திருமணம்செய்து தன் காவலிற் புகுந்த மெல்லியளான அன்புடை மனையாட்டியும் அகத்திலிருக்க, ஒருவன் அயலான் மனைவியை அடையக் கருதும் பிறன்மனை நயத்தல் அறனில் இழிசெயலாகும்.

    பல்லா ரறியப் பறையறைந்து நாள்கேட்டுக்
    கல்யாணஞ் செய்து கடிப்புக்க – மெல்லியற்
    காதன் மனையாளும் இல்லாளா என்ஒருவன்
    ஏதின் மனையாளை நோக்கு. 
    (நாலடி – 86)

    கைம்மாறு செய்யவியலா வறிஞர்க்கு உதவுவதே ஒரு நல்லாண்மகனின் கடமையாகும்; அஃதே உண்மையான ஈகையும் ஆகும். அதைவிடுத்துப் பதிலுதவி செய்யும் தகுதிபடைத்தார்க்கு உதவிடுதல் ’விளக்கமான கடன்’ என்னும் பெயருடைத்தேயன்றி அஃது ஈகையாகாது.

    ஏற்றகைம் மாற்றாமை என்னானுந் தாம்வரையா
    தற்றாதார்க் கீவதாம் ஆண்கடன் – ஆற்றின்
    மலிகடல் தண்சேர்ப்ப மாறீவார்க் கீதல்
    பொலிகடன் என்னும் பெயர்த்து
    .  (நாலடி – 98)

    ஊழ்க்கோட்பாட்டில் நம்பிக்கை கொண்ட நாலடியின் ஆசிரியர்கள், பண்டை வினைகளின் பலனை ஒருவன் இப்பிறவியில் அனுபவித்தே தீரவேண்டும். பல பசுக்களின் இடையில் விடப்பட்டாலும் இளைய ஆன்கன்றானது தன் தாயினைத் தேடித் தெரிந்தடைதலைப்போலத் தொன்று தொட்டுவரும் பழவினைகளும் தன்னைச் செய்த உரிமையாளனைத் தப்பாமல் தேடியடையும் தன்மையுடையவை என்கின்றனர்.

    பல்லாவுள் உய்த்து விடினும் குழக்கன்று
    வல்லதாம் தாய்நாடிக் கோடலைத் – தொல்லைப்
    பழவினையும் அன்ன தகைத்தேதற் செய்த
    கிழவனை நாடிக் கொளற்கு.  (
    நாலடி – 101)

    அழியா விழுச்செல்வமாகிய கல்வி கரையற்றது; ஆனால் மானுட வாழ்க்கையோ குறுகியது. இக்குறுகிய வாணாளில் நல்லனவற்றைக் கற்று அல்லனவற்றைத் தள்ளுதல் வேண்டும் என்பதை அழகிய உவமை வாயிலாய் விளக்குகின்றது நாலடி.

    கல்வி கரையில கற்பவர் நாள்சில
    மெல்ல நினைக்கின் பிணிபல – தெள்ளிதின்
    ஆராய்ந் தமைவுடைய கற்பவே நீரொழியப்
    பாலுண் குருகின் தெரிந்து. 
    (நாலடி – 135)

    பிறருடைய அந்தரங்கக் கருத்துக்களைக் கேட்டலிற் செவிடனாய், அயலார் மனைவியரைக் காமக் கருத்துடன் நோக்குதலிற் குருடனாய், தீயவான புறங்கூற்று மொழிகளைக் கூறுதலில் ஊமையனாய் ஒருவன் ஒழுகுவானாயின், அவனே மேன்மையுடைய மனிதனாவான். அவனுக்கு வேறாரும் அறமுரைக்கத் தேவையில்லை!

    பிறர்மறை யின்கட் செவிடாய்த் திறனறிந்
    தேதிலா ரிற்கட் குருடனாய்த் தீய
    புறங்கூற்றின் மூகையாய் நிற்பானேல் யாதும்
    அறங்கூற வேண்டா அவற்கு. 
    (நாலடி – 158)

    எப்படிப்பட்டவரின் கேண்மை நன்று? எவருடையது தீது? என்பதற்கு நாலடி நவிலும் விளக்கமிது!

    யானையை ஒத்த இயல்புடையாரது நட்பை நீக்கி, நாயை ஒத்த இயல்புடையாரது கேண்மையைத் தழுவிக் கொள்ளுதல் வேண்டும்; ஏனெனில், யானை பலநாள் பழகியிருந்தும் தன்னை வளர்த்த பாகனையே குற்றங்கண்டு கொல்லும்; ஆனால் நாயோ தன்னை வளர்த்தவன் சினத்தால் தன்மேல் வீசிய வேல் தன் உடம்பில் உருவி நிற்கும்போதினும் அவன்பால் கொண்ட அன்பால் வால்குழைத்து நிற்கும். எனவே பிழைபாராட்டாத இயல்புகொண்ட பண்பாளரையே அறிந்து நட்புச் செய்தல் வேண்டும்.

    யானை யனையவர் நண்பொரீஇ நாயனையார்
    கேண்மை கெழீஇக் கொளல்வேண்டும் – யானை
    அறிந்தறிந்தும் பாகனையே கொல்லும் எறிந்தவேல்
    மெய்யதா வால்குழைக்கும் நாய்.
      (நாலடி – 213)

    ”தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா” என்னும் புறநானூற்றுப் புலவர் பூங்குன்றனாரின்  பொன்மொழியையே சற்று விரிவாக்கி நாலடியின் ஆசிரியர்கள் மொழிந்த நற்பாட்டு இது! 

    நன்னிலைக்கண் தன்னை நிறுப்பானும் தன்னை
    நிலைகலக்கிக் கீழிடு வானும் நிலையினும்
    மேன்மே லுயர்த்து நிறுப்பானும் தன்னைத்
    தலையாகச் செய்வானும் தான்.  
    (நாலடி – 248) 

    ஆதலால், நம் ஆக்கத்துக்கும் அழிவுக்கும் நாமே காரணம் என்பதையறிந்து பொறுப்போடு நடந்துகொண்டால் வெற்றி நிச்சயம்.

    ஒருவன் ஒரு நூலைக் குறித்து அவையிலே பேசப்புகுமுன் பொழிப்புரை அகலவுரை நுட்பவுரை எச்சவுரை என்னும் நால்வகையுரைகளாலும் அந்நூலை ஆராய்ந்து தெரி(ளி)ந்து, அதன் விரிந்த பொருட்பெருக்கை அவையில் விளக்கிக் காட்டவேண்டும். அவ்வாறில்லையேல் அஃது உரையாகா!

    பொழிப்பகல நுட்பநூ லெச்சமிந் நான்கின்
    கொழித்தகலங் காட்டாதார் சொற்கள் – பழிப்பில்
    நிரையாமா சேர்க்கும் நெடுங்குன்ற நாட!
    உரையாமோ நூலிற்கு நன்கு  
    (நாலடி – 319)

    பொன்னாற் செய்த கலத்தில் உணவூட்டிப் பாதுகாத்தாலும் நாயானது பிறர் எறியும் எச்சிற்சோற்றுக்குக் கண்ணிமையாமல் விழித்துக்கொண்டு காத்துக் கிடக்கும்.  அத்தன்மையாக, பெருமைக்குரியவனாகப் போற்றினாலும்  கீழ்மக்கள் செய்யும் செயல்கள் அந்நிலைமைக்கு மாறாகவும் வேறாகவுமே இருக்கும். இதனை நாம் உணர்ந்து அவர்களைத் திருத்தும் வீண்முயற்சியில் நம்மை வருத்திக்கொள்ளாதிருத்தலே நன்று. 

    பொற்கலத் தூட்டிப் புறந்தரினும் நாய்பிறர்
    எச்சிற் கிமையாது பார்த்திருக்கும் – அச்சீர்
    பெருமை யுடைத்தாக் கொளினுங்கீழ் செய்யுங்
    கருமங்கள் வேறு படும்.  
    (நாலடி – 345)

    குடும்ப விளக்காய் அகத்துக்கு ஒளியூட்டும் இல்லாள் இல்லாத இல்லம் சிறவாது. அது கண்கொண்டு பார்த்தற்கியலாததொரு கொடிய காடாகும்.

    மழைதிளைக்கு மாடமாய் மாண்பமைந்த காப்பாய்
    இழைவிளக்கு நின்றமைப்பின் என்னாம் – விழைதக்க
    மாண்ட மனையாளை யில்லாதான் இல்லகம்
    காண்டற் கரியதோர் காடு
    .  (நாலடி – 361) 

    ஆகவே, ஒழுக்கமிகு மனையாளைக் காத்தோம்பி, கள்ளமனமும் பொருள்நோக்கமும் கொண்ட விலைமகளிரைவிட்டு விலகியிருப்பதே போற்றத்தக்க நல்லாண்மை என்கின்றது நாலடியார்.

    இவ்வாறு நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் நற்கருத்துக்களின் கருவூலமாய்த் திகழ்கின்ற நாலடி எனும் நூலடியொற்றி நாம் வாழ்ந்தால் நம் வாழ்வு வளம்பெறும் என்பது திண்ணம்.   

    [முற்றும்]

    *****

    துணைநூல்:

    1. நாலடியார் மூலமும் உரையும் – திரு. தி. சு. பாலசுந்தரம்  பிள்ளை

     

    Share
  • கு.ப.ரா. சிறுகதைகளில் பெண்மனப் பதிவுகள்

    முனைவர் ப.சு. மூவேந்தன்,

    உதவிப்பேராசிரியர்,

    தமிழியல்துறை,

    அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்,

    அண்ணாமலைநகர் – 608 002.

    ————————————————————-

    முன்னுரை

    தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் தொடக்கக் காலத்தில் சிறுகதைகள் எழுதிப் புகழ்பெற்றவர் கு.ப.ரா. ஆவார். அவரது சிறுகதைகள் சமூகத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட, அடிமைப்படுத்தப்பட்ட இனமாகக் கருதப்பட்ட பெண்ணினத்தின் குரலாக ஒலிப்பதுடன் பெண்களின் மன உணர்வுகளை நுண்ணோக்கோடும் வெளிப்படையாகவும் அறிவிக்கின்றன. தமிழில் பெண்ணுர்வுகளைச் சிக்கல்களைச் சிறுகதைகளில் வெளிப்படுத்திய முதல் பதிவாளராக அவர் விளங்குகின்றார். அவரது ‘தனபாக்கியத்தின் தொழில்’, ‘குந்துமணி’ என்னும் இரு சிறுகதைகளில் வெளிப்படுத்தப்படும் பெண்மன உணர்வுப் பதிவுகள் குறித்து இக்கட்டுரையில் ஆராயப்படுகின்றது.

    மனச் செயல்பாடுகள்

    மனிதனது ஆறாவது அறிவு மனம் ஆகும். மனிதனது செயல்பாடுகள் யாவற்றினுக்கும் மனமே அடிப்படை அலகாக அமைகின்றது. மனம் உள்ளவன் மனிதன். அவ்வகையில் நமது இலக்கியங்கள் மனம் என்பதனைக் குறித்துப் பரவலாகப் பேசியுள்ளன. மனத்தின் செயல்பாடுகளாலேயே மனிதச் செயல்பாடுகள் அமையும் என்பதனைக் கருதியே திருவள்ளுவர் ‘மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல்’ என்று அறிவுறுத்தினார். ஆனால் நடைமுறைச் சிந்தாத்தந்தில் மனத்தின் செயல்பாடுகள் ஒத்த தன்மையினதாக அமைவதில்லை. தன்னைப் போன்றே மற்றவர்களுக்கும் மனம் என்பது உண்டு என்று அறியவாய்ப்பே கொடுக்கப்படாமல் ஆதிக்கத்தை மட்டுமே கையில் வைத்துக் கொண்டு ஆண்டுவரும் மாக்களின் செயல்பாடுகளைத் தனது சிறுகதைகளின் மூலம் காட்டியுள்ளார் கு.ப.ரா.

    மனஉணர்வு என்பது ஆண் பெண் யாவர்க்கும் ஒன்றுதான். என்றாலும் மனத்தின் வழியான செயல்பாடுகளிலும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் நிலவுகின்றன என்னும் கருத்தினை ‘தனபாக்கியத்தின் தொழில்’ (1934), ‘குந்துமணி’ (1934) என்னும் சிறுகதைகளின்வழி புலப்படுத்தியுள்ளார் கு.ப.ரா.

    ‘தனபாக்கியத்தின் தொழில்’ (1934), ‘குந்துமணி’ (1934) என்னும் இரு சிறுகதைகளும் அன்றைய சமூகத்தில் தள்ளிவைக்கப்பட்ட, ஒதுக்கப்பட்ட பெண்ணினமான தேவதாசியர் நிலையைப் பேசுகின்றது. தேவதாசிச் சமூகத்தைச் சார்ந்த பெண்கள் ‘ஆடல் பாடல் வல்லாராகி;, இன்பமும் பொருளும் நல்கி, ஒருவர் மாட்டும் தங்காதார்’ என்ற கருத்து வலுப்பெற்றிருந்த காலகட்டத்தில் இக்கதைகள் படைக்கப்பட்டன என்பது கருத்தில் கொள்ளத் தக்கது. தாசியர் குலத்தைச் சார்ந்த பெண்கள் தங்கள் சமூகத்தின் இழிநிலையிலிருந்து மேலே வருவதற்கு அனுமதிக்காத சமூகத்தை இக்கதைகளின்வழி காட்டுகின்றார் கு.ப.ரா.

    தனபாக்கியத்தின் காதல்

    ‘தனபாக்கியத்தின் காதல்’ என்னும் சிறுகதையில் இடம்பெறும் தனபாக்கியம் தாசியர் குலத்தில் பிறந்தவள்; என்றாலும் அவள் உள்ளத்தில் தன்னைக் காதலிப்பதாகச் சொல்பவனுடன் சேர்ந்து மணமுடித்துக் கொண்டு வாழ்ந்திட வேண்டும் என்ற ஆர்வம் பிறக்கின்றது. இதனால் தன் குலத்தின் இழிவும், ஊரார் தூற்றும் பழியும் நீங்கும் என்று நினைக்கின்றாள். அவள் ஒரு புலவனைக் காதலிக்கின்றாள். புலவனோ தாசியரைப் பழிவாங்க நினைக்கும் ஒரு வஞ்சகனால் அவள் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து விடப்படுகின்றான். என்றாலும் பாதகமில்லை; புலவனாகிய சண்முகசுந்தரம் தனபாக்கியத்தை உயிருக்கு உயிராகக் காதலிக்கின்றான்: என்றாலும் தன் ஏழ்மையைக் கருத்தில் கொண்டு அவள் தன்னை விட்டுவிட்டுச் செல்லக்கூடும் என்ற அச்சவுணர்வு அவன் உள்ளத்தில் எப்பொழுதும் நிறைந்திருக்கின்றது. தனபாக்கியத்தின் உள்ளத்திலோ தான் ஒரு தாசிதானே என்று கருதி, புலவன் தன்னைவிட்டுச் செல்லக்கூடும் என்ற உணர்வு மேலெழுந்து நிற்கின்றது.

    “காதல் தழைப்பதற்கு உலகத்தில் இடையூறுகள் உண்டா? உண்டு. உதாரணமாக உன் தாய் என்னை இங்கு வரவேண்டாமென்று தடுத்துவிட்டால்? எதற்காக? நன்றாயிருக்கிறது அவள்தானே”     (ப. 22)

    என்னும் பகுதியில் புலவனின் வறுமைவயப்பட்ட வாழ்வியல் நிலை இக்காதலுக்குத் தடையாக நிற்கும் என்ற நிலைப்பாட்டினையும்,

    “அடி தனம் ! இனிமேல் அந்தப் பரதைப்பயல் இந்த வாசல் நுழையக்கூடாது தெரியுமா? என்று தனத்தின் தாய் கமலம் வெடுக்கென்று பேசினாள். தொழிலில் கண்ணும் கருத்தும் உடையவள் அவள் …..இன்றைக்கு அவன் வந்தால் வீட்டை விட்டுத் துரத்து”  (ப. 22)

    என்னும் பகுதியில் தனத்தின் தாய் எதிர்நோக்கியிருக்கும் வியாபார நிலையினையும் காட்டுகின்றார் கு.ப.ரா.

    “உன்னை ஏமாற்றும் நோக்கிலேயே புலவன் உன்னைக் காதலிப்பதாகக் கூறுகின்றான்” என்ற தனபாக்கியத்தின் தாயாரது குரலுக்கு, தனபாக்கியம் “காதல் என்பது வலிந்து வரக்கூடிய விசயமில்லை” என்று மறுத்துரைக்கின்றாள்.

    “நீ சுத்த அசடாயிருக்கியேம்மா. அவன் செய்யவாவது? என் மனசை ஆக்க அவனால் ஆகுமா?”              (ப. 23)

    என்று கேள்வி எழுப்புகிறாள். இதனால் பெண்ணின் மனதை யாரும் குழப்பவும் குறைத்தும் மதிப்பிட்டுவிட முடியாது என்பதனை இப்பகுதியில் எடுத்துரைக்கின்றார் கு.ப.ரா.

    மீண்டும் புலவன் வந்து தனபாக்கியத்தைச் சந்திக்கும் போது, தங்கள் காதல் நிறைவேறாது என்று அவநம்பிக்கைக் கொள்ளுகிறான். தான் ஒரு ஏழைப்புலவன் என்று தெ ரிந்துவிட்டால் அவள் தன்னை மறுத்துவிடுவாள் என்று கருதி அவளை விலக நினைக்கின்றான்;. அப்போது தனபாக்கியத்தின் உள்ளத்தில் எழும் மன உணர்வுகளையும், தாசியர்களைப் பற்றிய சமூக மதிப்பீட்டினையும் கு.ப.ரா. இவ்விருவரது உரையாடலின் மூலம் தெளிவாக்குகின்றார்.

    “நீங்கள் பணக்காரரா?

    இல்லை. நான் ஏழைப்புலவன். ஆ! என்னை வெறுக்கிறாயல்லவா?

    நீ பணத்தை விரும்புவது சகஜந்தானே….?

    என் ஜாதிக்குச் சகஜம் என்று சொல்லிக்காட்டுகிறீர்களா? என் ஜாதி ஸ்வபாவத்துடனா நான் உங்களை-என் குலத்து வழக்கப்படியா உங்களை – என்று அவள் விம்மி விம்மிச் சொல்வதற்குள் கண்ணீர் நெஞ்சை அடைத்து விட்டது”             (பக். 23-24)

    என்னும் பகுதியில் தெளிவாக உணர்த்துகின்றார்.

    தனபாக்கியம் தன் குலத்தொழிலாகிய தாசியர் குலத்தொழிலைச்; செய்யாமல் ஏழைப்புலவனைத் திருமணம் செய்து கொண்டு எவ்வாறு வாழமுடியும் என்று கேள்வி எழுப்புகின்றாள் அவளது தாய் கமலம். இனி நீங்கள் இருவரும் இங்கிருக்கக் கூடாது என்று ஆணையும் இடுகின்றாள்.

    “வெளியே கமலத்தின்குரல் கேட்டது.

    அடியே, அவனை வெளியே போகச் சொல்லு !

    மாட்டேனம்மா !

    ஆனால், இருவரும் வெளியே போங்கள் !”                                         (ப. 24)

    என்று கதையை நிறைவு செய்கின்றார். உண்மையாகக் காதலித்தவனை மணந்து கொள்வதற்குத் தனது தாய் உரிமை தராதபோது தன் வாழ்க்கையினை அவளே கையில் எடுத்துக்கொள்கிறாள். தன் காதலனுடன் வீட்டைவிட்டு வெளியேறத் தயராகிவிட்டாள் என்று குறிப்பாக உணர்த்துகின்றார் கு.ப.ரா. இதில் பெண் மன உணர்வு வெளிப்பாட்டையும் சமூக எதிர்ப்புணர்வினையும், எதிர் வினையாற்றலையும் கதை நிகழ்ச்சிகளின் போக்கில் எடுத்துரைத்துள்ளார் கு.ப.ரா.

    தாசியர்குலப் பெண்கள் பணம் ஒன்றையே நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்படுவார்கள் என்றும், தங்களிடம் வருகின்ற ஆண்களின் சொத்துக்களையெல்லாம் பறித்துக் கொள்வார்கள் என்ற கருத்தும் மேலோங்கி இருந்த காலகட்டத்தில் உண்மையான காதல் உணர்வால் உந்தப்பட்டு பொன்னையும் பொருளையும் இழப்பதற்குத் தயராகும் பெண்மன உணர்வினை இக்கதையின்வழி காட்டுகின்றார்.

    குந்துமணி

    காதலை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்ட சிறுகதை ‘குந்துமணி’ ஆகும். இதில் பணக்கார இளைஞனான ராமு, தாசியர் குலத்தைச் சேர்ந்த ராஜலட்சுமியைக் காதலிப்பதாகப் பொய்சொல்லி அவளுடன் பழகுகின்றான். அவனது காதலை உண்மை என்று நம்பி அவனிடம் தன்னை ஒப்படைக்கின்றாள் ராஜலட்சுமி. நாட்கள் செல்லச் செல்ல அவளது உடல் மட்டுமே அவனுக்குத் தேவைப்படுகின்றது. அவளுக்கோ அவனால்  தனக்கு ஒரு வாழ்க்கை கிடைத்தால் தனது குலத்தொழிலை விட்டுவிட்டு தன்மானத்துடன் வாழலாமே என்ற உணர்வு எழுகின்றது. இந்தக் கதையிலும் அவளது தாய் பணக்கார ஆண்களின் மனஉணர்வினைத் தெளிவாக அறிந்துவைத்துள்ளாள்;. இதனால் இந்தக் காதல் நிலைக்காது என்ற கருத்தினைத் தன் வாய்மொழியாகப் பதிவுசெய்கிறாள்.

    “உங்களை வரவேற்பதில் என் தாயாருக்கு கொஞ்சம் கூட இஷ்டம் இல்லை.

    அவளிஷ்டம் எனக்கெதற்கு?

    நன்றாயிருக்கிறது! ….இல்லவேயில்லை. இப்படித்தான் புருஷர்கள் பேதைப் பெண்களின் மேல் பழியைச் சுமத்துவது”       (ப. 30)

    என்னும் பகுதியில் தன் தாயின் மறுப்பினையும், இளைஞனின் பொய்யைச் சொல்லி ஏமாற்ற நினைக்கும் மனப்பாங்கினையும் காட்டுகின்றான்.

    தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ளுமாறு ராமுவை வலியுறுத்துகின்றாள் ராஜலட்சுமி. அந்நிலையில் அவர்களிடையே நடைபெறும் உரையாடல் பகுதியால் பெண்மன உணர்வுகளைப் பதிவிடுகின்றார்.

    “எங்கள் ஜாதித் தொழிலை நான் பழகவேண்டுமென்று படுத்துகிறாள் – அதாவது நான் பொட்டுக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டுமென்று வற்புறுத்துகிறாள்.

    அதற்கு நான் வந்துகொண்டிருப்பது தடையொன்றும் இல்லையே?

    இல்லை, இல்லை நான் தான் மாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டேனே…

    ஏன்?

    ஏனா? உங்களுக்கு இன்னும் விஷயம் புரியவில்லையா? சொல்லுகிறேன்- என் தாயார் என்னை விலைமாதா இருக்க வேண்டுமென்கிறாள்.

    நீ சொல்வது எனக்கு அர்த்தமே ஆகவில்லை. இப்பொழுதும் அப்படித்தான்-

    அதாவது நான்…

    ராஜத்தின் முகம் வெளுத்தது. கண்கள் பயத்தால் பெரிதாகிப் பரந்தன.

    என்ன, என்ன? என்ன சொன்னீர்கள்?

    ராஜம் ஏனிப்படிப் பதறுகிறாய்? நான் என்ன சொல்லிவிட்டேன்?

    நான் உங்களுடைய வைப்பு என்கிறீர்களா?

    அதிலென்ன உனக்குக் குறை? எந்தப் பெயரானால் என்ன?

    அவன் சொன்னது ஒன்றும் அவள் காதில் விழவில்லை. கண்களில் நீர்வடிய, குழந்தை போன்ற விக்கல் குரலுடன்,

    நான்-ஆனால் நான் உங்கள் தாஸி தானா?

    சுத்த அசடா யிருக்கியே? பின் என்னவென்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தாய்?

    நீங்கள்… ஆனால், என்னை மணக்கப் போவதில்லையா?

    ……………………

    நீங்கள் கொடுத்த உறுதிகளெல்லாம் பொய்யா?               (பக். 31-32)

    இப்பகுதியில் சமூகத்தின் கொடூரப்பிடியிலிருந்து வெளியேறத் துடிக்கும் அவளது உள்ள உணர்வினையும் அதை அலட்சியமாகவும், அது சமூக நடைமுறைதான் என்று சொல்லித் தப்பிக்க நினைக்கும் ஆணாதிக்க எதேச்சதிகார நிலைப்பாட்டினையும் பதிவிடுகின்றார். பெண்கள் சமூகத்தில் எத்தகைய நிலையிலிருந்தாலும் அவர்களைப் பொருளாகக் கருதும் நிலைப்பாட்டினை இக்கதையின்வழி காட்டுகின்றார் கு.ப.ரா.

    இவர்களது உரையாடல் இவ்வாறே நீண்டு கொண்டு செல்கின்றது. ஒரு கட்டத்தில் ராமு, ராஜலட்சுமியைப் பார்த்து,

    “ஓஹோ! ஏது குலப்பெண்களுக்கு மேற்போய்விட்டதே உனது எண்ணம்?”  (ப.32)

    என்று சொல்லி அவளை அடக்கப் பார்க்கின்றான். அப்பொது பொங்கிவரும் தன் மன உணர்வினை ராஜலட்சுமி,

    “நற்குணத்தில் குலப்பெண்களுக்குத்தான் உரிமையோ? ஐயோ! என் கனவுகளெல்லாம் கானலாகவா போகவேண்டும்? என்னுயிர் ஏக்கங்கள் இத்துடன் இப்படியா முடிவடைய வேண்டும்?”                 (ப. 32)

    என்று சொல்லி புலம்புகின்றாள். தான் பிறந்த குலத்தின் இழிநிலையைக் கருதி வருந்தவும் செய்கின்றாள்.

    இறுதியில் ஆண்சமூகத்தை எதிர்த்து வாழ்வது தன்னால் இயலாத செயல் என்று தன் விதியை நொந்தபடி தாசியாகவே தன் வாழ்க்கையைக் கழிப்பது என்று முடிவெடுப்பதாகக் கதையை நிறைவுசெய்துள்ளார் கு.ப.ரா.

    இவ்விரு கதைகளிலும் பெண்களின் மன உணர்வுகளையும், ஏக்கங்களையும், உணர்வுக் குமுறல்களையும் எடுத்துரைத்துள்ள அதே வேளையில் சமூகத்தில் எதிர்த்து வாழத்துடிக்கும் நிலையினை ஒருகதையிலும், சமூகத்தை எதிர்த்து நின்று வாழத் துடித்தாலும் பெண்களை ஆண்சமூகம் அடிமைகளாகவே கருதும் நிலைப்பாடு உள்ளதனை அடுத்த கதையின் மூலமும் எடுத்துரைத்துள்ளார்.

    இக்கதைகள் எழுதப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கழிந்துள்ள பின்னரும், இன்றைக்கும் பெண்களின் மனஉணர்வுகள் மதிக்கப்படாத நிலையில் இருக்கின்றது. தமிழின் தொடக்கக் காலச் சிறுகதைகளில் பெண்களின் மன உணர்வுகளை மிகத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்திய படைப்பாளர்களின் கு.ப.ரா. தனித்து விளங்கும் திறன் இக்கட்டுரையின்வழி தெளிவாகிறது.

    ———————-

    கருவி நூல் :

    1. அ, சதீஷ், (ப.ஆ.) கு.ப.ரா. கதைகள், அடையாளம் வெளியீடு, சென்னை. பதி. 2008.

    மதிப்பீடு

    மனித உறவுகளின் நுட்பமான தருணங்களைத் தமது படைப்பின் வெளிப்பாடாகக் கொண்டிருந்தவர் கு.பா.ரா. ஆண், பெண் உறவுகளைப் பற்றி அதிகம் எழுதியவர். இவரின் தனபாக்கியத்தின் தொழில், குந்துமணி என்னும் இரு சிறுகதைகளில் பெண்களின் மன உணர்வுகள் எவ்வாறு சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை மேற்கண்ட கட்டுரை ஆராய்ந்துள்ளது. கு.பா.ரா.வின் சமகால எழுத்தாளர்களின்  பெண் பற்றிய மனச்சித்தரிப்பிலிருந்து கு.பா.ரா.வின் பெண் பதிவுகள் எவ்வாறு தனித்துவம் பெறுகிறது என்று நோக்கியிருந்தால் இன்னும் அவரைப் புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பாக அமைந்திருக்கும்.

    கல்பனாசேக்கிழார்.


     

    Share
  • நவீனத்துவ தொடக்கமும் ஆதவனின் பிரதியாக்கமும்

    -செ.ர. கார்த்திக் குமரன்

    இலக்கியம் தொன்றுதொட்டு பலவிதப் பரிணாமங்களை எய்தியுள்ளது. அதைப்பொறுத்து அதனுடைய வடிவமுறைகளும் மாற்றம்பெற்றே வந்துள்ளது. இம்மாற்றங்களை ஏற்படுத்திய இலக்கியவாதிகள் ஒரு சிலரைக் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு வெளித்தெரியாமல் செய்துவிடுகின்ற நிலையும் தற்காலச் சூழலில் ஏற்படுகின்றது. அந்தவகையில், நவீன இலக்கியத்தில் தனக்கான தனித்த எழுத்தினைப் பதிவுசெய்த ஆதவன் என்ற படைப்பாளர் தற்காலத்தில் அதிகம் பேசப்படுவது கிடையாது. இதேபோல் கோபிகிருஷ்ணன், எம்.வி. வெங்கட்ராம், க.நா.சு, கிருஷ்ணன் நம்பி, நகுலன், ஜி.நாகராஜன், சம்பத், கரிச்சான் குஞ்சு என இதன் பட்டியல் நீள்கிறது. இவ்வெழுத்தாளர்களைப் பற்றி அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் ஒரு சில கட்டுரைகள் தற்போதுள்ள இதழ்களில் வெளிவருவது வரவேற்கத்தக்கது. மேலும், இதனை வாசிக்கும்போது நிகழ்ந்த ஆர்வமே, ஆதவன் குறித்த இக்கட்டுரை எழுதத்தூண்டியது.

    ஐரோப்பியர்களின் வருகையினாலும் நவீனக் கல்விமுறையில் அவர்கள் ஏற்படுத்திய மாற்றத்தினாலும் இலக்கியம் பல்வகை அர்த்தக்கட்டுமானங்களை உள்ளடக்கங்களாகக் கொண்டு பிரதிகள் வெளிவந்துள்ளன. இத்துடன், நவீனக் கோட்பாடுகளின் தாக்கங்களும், படைப்பாக்கத்தினால் பல புதிய புரிதல்களை இலக்கிய உலகிற்கு அளித்ததோடு, வாசகர்களின் ஆய்வாளர்களின் கல்வியாளர்களின் மனங்களில் சிந்தனை ரீதியாக மாற்றங்களுக்கும் வித்திட்டன. இதனால், எழுத்தாளர்கள் பலதரப்பட்ட விஷயங்களையும் கருத்துக்களையும் வெளிப்படையாகவே வெளிப்படுத்தி உள்ளனர். இதில் ஆதவன் தன் எழுத்தினூடாக நவீன இலக்கியத்திற்கு அளித்த பங்கினைக் காண்பதாகவே இக்கட்டுரை அமைவுபெறுகிறது.

    கே.எஸ்.சுந்தரம் என்ற இயற்பெயரைக் கொண்ட ஆதவன், 1942இல் கல்லிடைக்குறிச்சியில் பிறந்தவர். 1960களில் எழுதத்தொடங்கிய இவர், தமிழ்ப் படைப்புலகில் பலவாறான நவீனச் சிந்தனைகளை எடுத்துரைக்கும் வகையில் படைப்புகளைப் படைத்தவர். மத்தியதர வர்க்கத்தின் நிலைகளையும் நவீன சமூகத்தில் ஆண் – பெண்ணுக்கு ஏற்படும் காதல் மனஉணர்வுகளையும் அதனால் ஏற்படும் நெருக்கடிகளையும் அவர்கள் அணியும் முகமூடிகளையும் போடும் வேஷங்களையும் தோலுரித்துக் காட்டுவதாக இவருடைய கதைகள் அமைந்துள்ளன. “என் பெயர் ராமசேஷன்”, “காகித மலர்கள்” ஆகிய இரு புதினங்களும் அறுபது சிறுகதைகளும் எழுதியுள்ளார். இவர் படைத்த இப்புனைகதைகளின் வாயிலாகத் தற்காலச் சூழலின் இயங்குநிலையையும் அறியமுடிகின்றது. இவர் எழுதிய காலகட்டத்தில் நவீனத்துவ கோட்பாடானது பரவலாகப் பேசப்பட்டது. மேலும், இவருடைய எழுத்துக்களானது அக்கோட்பாட்டைச் சார்ந்ததாகவே உள்ளதோடு, இவருடைய எழுத்துக்களைத் தவிர்த்து நவீனத்துவத்தை புரிந்துகொள்ள முடியாத சூழலும் உள்ளது எனலாம்.

    நவீனம் (Modern) – நவீனமயமாதல் (Modernity)- நவீனத்துவம் (Modernism)

    நவீனம் என்பதை ஒரு கண்ணோட்டம், அணுகுமுறை மற்றும் வாழ்க்கைமுறை என்றே கூறலாம். இது, கி.பி.18ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் ஐரோப்பாவில் நிலவி வந்த அறிவொளிக் காலத்தில் எழுந்தது. “நவீன என்கிற அடைமொழி காலத்தைக் குறிக்கிறது. காலத்தினால் நமது இன்றைய வாழ்க்கைக்கு மிகவும் நெருங்கிய சம்பந்தமுடையது என்பதையும், அதனுடன் இந்தக் காலத்தில் சிறப்பாக எழுதப்பட்டதையும் குறிக்கிற வார்த்தை அது.”1   1127ஆம் ஆண்டு பாரிஸிலிருந்த ஒரு தேவாலயம் சீரமைக்கப்பட்டபோது சுசர் என்பவர், அது ‘நவீனப்’படுத்தப்பட்டதாகக் கூறியபோது தான் இச்சொல் புழக்கத்தில் வந்தது எனலாம். கட்டடக்கலையில் தோன்றிய இச்சொல்லானது, பிறகு ஓவியம், கலை இலக்கியங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டது. பொதுவாக, நவீனம் என்ற சொல்லுக்கு அகராதியில் பழையதிலிருந்து மாறுபட்டு, புதிய மாற்றங்களுக்கும் தேவைகளுக்கும் ஏற்ற முறைகளையும் தன்மையையும் கொண்டு அமைவது எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. “பதினைந்தாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிந்திய 20ஆம் நூற்றாண்டுக்காலம் வரைப்பட்ட சிந்தனைகளை உள்ளடக்கிய தத்துவக் காலகட்டத்தை நவீன காலம் என்பர்.”2 இக்காலகட்டத்தில் தான் அறிவியல் வளர்ச்சியின் மூலம் சமூக அமைப்பே மாறியது. ஐரோப்பியர்கள் காலனிய நாடுகளில் ஏற்படுத்திய வணிகத்தின் காரணமாக பிரபுத்துவச் சமூகம் இல்லாமலாகி முதலாளித்துவச் சமூகம் தோற்றம் பெற்றதுடன், புதிய புதிய போக்குகளுக்கும் சிந்தனைகளுக்கும் வழிவகை செய்தது.

    இதனை அடியொற்றி தோன்றிய நவீனமயமாதல் என்ற பெயர்ச்சொல், புதுமை, தற்காலம், புத்தியல் ஆகிய பொருண்மையைத் தருகிறது. இத்துடன் புதிய சாதனங்கள், தொழில்நுட்பங்கள் ஆகியவற்றின் வாயிலாக தற்காலத் தேவைக்கேற்ப பலனை அதிகப்படுத்துவதின் நோக்கில் மாற்றியமைத்தலையும் இச்சொல் குறிக்கிறது. இதனால், உற்பத்திப் பொருட்களில் புதுமைகளைப் புகுத்தி, அதன் தரத்தை கூட்டுவதற்கும் அதிகளவு பொருட்களைத் தயாரித்து, உலக சந்தையை கவர்வதற்கும் இது பயன்பட்டது. மேலுமிதைப் பல துறைகளிலும் கொண்டு சென்று, தங்களின் சுயத்தை நிலைநாட்டி, நிர்வாகம் சார்ந்த அமைப்பிலும் தன் முத்திரையைப் பதியச் செய்தனர்.

    “15ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிந்தைய, இருபதாம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதி உள்ளிட்ட காலகட்டத் தத்துவமாக ‘நவீனத்துவம்’ அடையாளங்காணப்படுகிறது.” இத்துடன் ‘நவீனத்துவம்’ என்றால் என்ன? இதன் பண்புகள் எவையென அறிய முற்படுமிடத்து,    எம்.ஜி.சுரேஷ் எடுத்தாளும் ஹ்கோவான் ஹாஃப்மன்ஸ்தால்  தரும் விளக்கம் பொருத்தமாக இருக்கும். “இன்று இரண்டு விதமான விஷயங்கள் நவீனமானவையாக இருக்கின்றன. வாழ்க்கையை ஆய்வு செய்தல், வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிச் செல்லுதல். மனித மனத்தின் உள்ளார்ந்த வாழ்கையை அல்லது கனவுகளைப் பகுப்பாய்வு செய்வதையும், நம்ப முடியாத மாயத்தோற்றங்கள், கண்ணாடியில் தோன்றுவது போன்ற மாயப்பிம்பங்கள், கனவுத் தோற்றங்கள் போன்றவை மீது கவனம் செலுத்துவதையும் இதோடு சேர்த்துக் கொள்ளலாம். பழைய மேசை  நாற்காலிகளைப் போலவே புதிய கண்டுபிடிப்பான நியுரானும் நவீனமானதே. அறிவொளிக் காலத்தின் ‘நெருக்கடி’க்குள்ளான அறிவும் ரொமாண்டிச யுகத்தின் புத்தாய்வை நாடும் ஆர்வமும் சேர்ந்ததே நவீனத்துவத்தின் பண்பாகும் என்பனவே நவீனத்துவங்குறித்த விளக்கமாக இவரால் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இவர் மேலும், 1890 முதல் 1930 வரையிலான காலகட்டத்தை நவீனத்துவத்தின் உச்சக்கட்டமாக மால்கம் பிராட்பரி, ஜேம்ஸ்மக் ஃபர்லேன் போன்ற கலை இலக்கிய ஆய்வாளர்கள் வரையறுத்துள்ளனர் எனவும் கூறுவர்.”3 நவீனத்துவத்தின் வாயிலாக கல்வி வளர்ச்சி, போக்குவரத்து வளர்ச்சி, கனரக இயந்திரங்கள் மூலம் அபரிமிதமான உற்பத்தி, தொழில் துறையில் முன்னேற்றம், மக்களாட்சிக் கோட்பாடுகளின் வருகை போன்றவைகள் இக்காலத்தில்தான் ஏற்பட்டது. இதன் இயல்புகளாக, எதையும் அப்படியே ஏற்காமல் தர்க்கபூர்வமான முறையில் ஆராய்ந்து, வர்ணனைகள், விவரணைகள் கொடுத்து வளர்க்காமல், சுருக்கமான முறையில் வெளிப்படுத்தி, தனிமனித மனஉணர்வுகளைப் புலப்படுத்தும் வகையில் அமையும். “பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தீவிரங்கொண்ட நவீனத்துவம் நகர்மயமாதல், வெகுசனமயமாதல், ஒருமுகமாதல் என மனித இயக்கங்களில் அரசியல், பண்பாடு, கலை, இலக்கியம், தொழில் என அனைத்துத் துறைகளையும் புதிய தாக்குதலுக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது.”4 இந்நவீனத்துவத்தின் சாரம்சமாக, நிலவுடைமைச் சமூகத்தின் வீழ்ச்சியையும் முதலாளித்துவத்தின் ஊடாக அறிவியல், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியையும் ஏகாதிபத்தியத்தின் தோற்றத்தையும் குறிப்பிடலாம்.

    என் பெயர் ராமசேஷன்

    சமகால நவீனத்துவப் போக்கினை நாவல்களில் சிறந்த முறையில் உருவாக்கியவர் ஆதவன். மத்தியதர வர்க்கத்தின் சிந்தனைகளை, உணர்வுகளை, செயல்களை அப்பட்டமாக சித்திரித்தவர். நவீன வாழ்நிலையில் இளைஞன், தன் சுயநிரூபணத்திற்கான பரிதவிப்பையும் அடையாளத் தேடலையும் வெளிப்படுத்துவதாக இந்நாவல் படைத்துள்ளார். ராமசேஷன் என்ற இளைஞனை மையப்படுத்திய இக்கதை, விடுதியில் தங்கி, பொறியியல் கல்லூரியில் படிக்கும்போது அவனுக்கு ஏற்படும் அனுவங்களை, கிண்டல்களை, உணர்வுகளைச் சொல்வதாக உள்ளது. மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் இயல்புகளையும் குணங்களையும் சகநண்பனின் குரோதத்தையும் கீழ் மத்தியதரப் பின்னணி கொண்ட ராமசேஷன் உணர்கிறான்.  இதிலிருந்து தான் விடுபடவும் சுயநிரூபனம் அடையவும் முயல்கிறான். எனினும் தன் (மத்தியதர வர்க்க)  உணர்வுகள் அவனை நிலைகுலைய வைக்கின்றன. இதனால், தனக்கு நேரும் விளைவுகளை ராமசேஷன் பிரதியின் வாயிலாக எள்ளலாக எடுத்துரைக்கிறான்.

    “முதல் நாள் என்னைப் பார்த்தவுடனேயே நான் எப்படிப்பட்டவனென்று தனக்குத் தெரிந்துவிட்டதாக மாமி சொன்னாள். என் கண்களைப் பார்த்தவுடனேயே தெரிந்துவிட்டது (முழுக்க முழுக்க விஷமத்தனம்). அவள் முட்டாளில்லை. என் போன்றவர்களை உள்ளும் புறமும் அவள் அறிவாள். … உன் நண்பனுடைய தாயையும் தங்கையையும் உன் தாயையும் தங்கையையும் போல நினைப்பது சிரமமானது. இந்தச் சிரமத்தை உங்கள் தலைமுறையினர் படத் தயாராயில்லை. இவை அனாவசியக் கட்டுப்பாடுகளாக, ஹிப்போக்ரிஸியாக உங்களுக்குத் தோன்றுகின்றன. உங்களைச் சொல்லியும் குற்றமில்லை. நீங்கள் வளரும் சூழ்நிலை அப்படியிருக்கிறது. … உன் மனதில் ஓடுவது ஒவ்வொன்றும் அணுஅணுவாகத் தெரியும். கீழ் மத்தியதர வகுப்புக்கே உரிய வஞ்சிக்கப்பட்டுவிட்ட களை உன் முகத்தில் எழுதி ஒட்டியிருக்கிறது. … நீ எங்களுக்கு புழுவுக்கு சமானம். எங்கள் மட்டத்துக்கு ஏற்ற சமூக நாகரிகத்தை ஒட்டி நாங்கள் காட்டும் நேச பாவத்தையும் இனிமையையும் உன் அசட்டு மனம் எப்படியெல்லாம் தப்பர்த்தம் செய்துகொண்டிருக்கிறதோ, என்னவோ … நீ இனி இந்த வீட்டுப்பக்கம் வராதேயென்று நான் சொல்லப்போவதில்லை. தாராளமாக வா. ஆனால் ஒரு ஜென்டில்மேனாக லட்சணமாக இரு. Don’t try your dirty tricks here…”5 மத்தியதர வர்க்கத்தின் போக்கினையும் அவர்களுடைய சிந்தனையையும் வெளிப்படையாகவும் அழுத்தமாகவும் காட்டியுள்ளார். நவீனகாலப் போக்கினால் இளைஞர்களுக்கு ஏற்படும் மாற்றத்தினை, மேல்தட்டு வர்க்கம் புரிந்துகொண்டதையும் மேலுமவர்கள் எச்சரிக்கைச் செய்வதையும் ஆதவன் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். தனிமனித, கல்லூரி மாணவனின் யதார்த்தப் போக்கினையும் மரபுகளிலிருந்து விடுபட்டு வாழ நினைப்பதையும் நவீனகாலத்திய இயங்குதளத்தில் ஏற்படும் நெருக்கடிகளையும் இப்பிரதியின் வழி ஆதவன் சித்திரித்துள்ளார். நவீனத்துவ இலக்கியப் போக்கினை முன்னெடுத்தவர்களில் மிகவும் முக்கியமானவராகவும் இவர் கருதப்படுபவர்.

    அப்பர் பெர்த்

    தில்லியிருந்து சென்னைக்கு இரயிலில் மூன்றாம் வகுப்பு அப்பர் பெர்த்தில் பயணம் செய்யும் சிதம்பரம் என்ற நடுத்தரவர்க்கத்தைச் சார்ந்த இளைஞனின் சுயதேடல் மற்றும் நவீன உலகில் தன் இருத்தல் குறித்த சிந்தனைகளை வெளிக்கொணரும் விதமாக இச்சிறுகதை அமைந்துள்ளது. மேலும், இவ்விளைஞன் தில்லி சமூகவாழ்க்கையில் திளைத்ததினால் ஏற்பட்ட உளவியல் (பாலின்ப) சார்ந்த உணர்வுகளையும் செயல்களையும் சொல்வதுடன், இந்திய – தமிழ்ப்பெண்களின் பாரம்பரிய பண்பாட்டு உணர்வுகளையும் மிக நேர்த்தியாக தன் எழுத்தினூடே சித்திரித்துள்ளார். “அவளை ஆதரவுடன் அணைத்துக்கொண்டு, ‘உன் மனசு எனக்குத் தெரியும், அபர்ணா!’ என்று மெல்லிய குரலில் அவளிடமும், ‘இவள்தான் என் உண்மைக்காதலி, தெரிந்துகொள்ளுங்கள்!’ , என்று மற்றவர்களிடமும் உரக்கச் சொல்லிவிட்டு, ரயிலைத் தவறவிட்டு அவளுடனேயே இருந்துவிடலாமா என்று தோன்றியது. … அபர்ணாவை மணந்துகொண்டால் வாழ்க்கையில் என்றைக்குமே அமைதியும் அழகும் மிளிரும். ஆனால், அவனுடைய ஆசைகள்? கனவுகள்? என்றும் சாதாரணமானவனாகவோ இருந்துவிட அவன் விரும்பவில்லை. என்றாவது ஒரு நாள் சமூகத்தில் பெரிய புள்ளியாக வர வேண்டும். ஒரு புத்திசாலித்தனமான கல்யாணத்தின் மூலம்இதற்கு அவன் அடிகோலலாம். காதலா, வாழ்வின் மேன்மையா என்று யோசித்தபொழுது, பிந்தையதைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருந்தது.”6  நவீன சமூகத்தில் செய்யும் காதலுக்கும் கல்யாணத்திற்கும் இடையே வாழ்வின் மேன்மையை அடைவதுதான் புத்திசாலித்தனம் என்ற சுயநலப்போக்கினைச் சொல்வதோடு, சாதாரணமாகவே தான் ஒருபோதும் இருந்துவிடக்கூடாது என்பதையும் சமூகத்தில் தனக்கான இடம்பெற, இளைஞர்கள் செய்யவேண்டியவற்றையும் எடுத்துரைக்கிறது.

    “எதிரே தூங்கிக்கொண்டிருந்த பெண்மணியின் தோற்றம் அவன் உள்ளத்தில் ஏதேதோ கற்பனைகளைக் கிளர்ந்தெழச் செய்தது!…

    காப்பிக்குப் பிறகு, பேச்சு. சிதம்பரம் நம் சினிமாக்களைக் கேலி செய்து ஏதேதோ பேசினான். அவள் சிரித்தாள். பிறகு அவளும் ஏதோ பேசினாள். இருவரும் பேசினார்கள். நிறையப் பேசினார்கள். அலுக்காமல் பேசினார்கள்.

    சிதம்பரத்துக்கு மெல்ல நம்பிக்கை பிறந்தது. தான் பாயக்கூடிய தொலைவுக்குள் வந்துவிட்ட இரையைப் பார்த்த புலிபோல, அவன் தயாரானான். …

    அடுத்த குகைக்குள் ரயில் நுழைந்ததும் அவன் யோசிக்கவே இல்லை. சட்டென்று அவளைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டான். அவனுடைய கைப்பிடியில் அவளுடைய சதை அழுந்தியது. திடுக்கிட்டுத்தான் போய்விட்டான் அவன். எதிர்பாராத அதிர்ச்சியில் செயலற்றுப் போனாள். ஆனால் ஒரு கணம்தான். மறுகணமே பளாரென்று அவன் கன்னத்தில் ஓர் அறை விழுந்தது. நெருப்பைத் தீண்டினவன் போல அவன் சரேலென்று கைகளை எடுத்துக்கொண்டான்.”7 தில்லியின் சமூகச்சூழல்களில் வாழ்ந்த சிதம்பரம், அங்கு பழகிய பெண்களின் இயல்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டு, அடுத்தவனின் மனைவியாகிய இப்பெண்ணினுடைய கணவனின் இயலாமையை அறிந்து, தன்போக்கில் நடந்துகொண்டான். வேண்டிய பொருட்கள் எல்லாம் தன் கையில் கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் தான் செய்த செயலானது, அவனுக்கு அவநம்பிக்கையையும் வெட்கத்தையும் கொடுத்தது. ஃபிராய்ட் பிரித்த (இன்பமனம் – id, நீதிமனம் – ego, ஆழ்மனம் – super ego) மனிதமனங்களில் முதலாவதாக இருக்கும் இன்பமனத்தை நாடிய நவீன இளைஞன், மரபான பண்பாட்டு உணர்வுகொண்ட இந்தியச் சூழலில் அதனைத் தவிர்க்கும் நிலை உள்ளதை ஆதவன் தத்ரூபமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். மேலும், அவன் இத்தகைய கேவலங்களை எல்லாம் ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல், வாழ்க்கையில் தான் அப்பர் பெர்த்தாகவே இருக்க, செய்யவேண்டிய செயல்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பதாக கதை முடிவடைகிறது.

    இதைப்போலவே இவருடைய நிழல்கள் என்ற சிறுகதையும் ஆணின் காதல் குறித்த பார்வையும் நவீனச்சூழலில் பெண்ணின் உடல்சார்ந்த தற்காப்பு நிலையும் ஆண் x பெண், காதல் (உடல்) x கற்பு ஆகிய இரட்டை எதிர்நிலைகளுடன் (Binary Opposition) எழுத்துருவாக்கியுள்ளார். சமகாலத்திய காதல் பற்றிய கருத்தாக்கங்களை இருநிலைகளில் அதாவது ஆண், பெண் என்ற இருமனங்களின் உணர்வுகளினூடாக பதிவுசெய்துள்ளார்.

    “இந்தத் திரைகள் அவசியந்தானென்று நீ நினைக்கிறாயா?

     ‘இது கற்காலமல்ல.’

     ‘இதோ பார் – உன்னிடமிருந்து நான் வேண்டுவது அதுவல்ல – ஏதோ ஒன்றை நான் கவர முயற்சிப்பதாகவும் நீ காப்பாற்றுவதாகவும் நினைக்கிறாயே, அதுவல்ல; எனக்கு வேண்டியது நீ – பூரணமான திரைகளற்ற நீ; முழுமையான நீ – புரிகிறதா உனக்கு? எனக்கு வேண்டியது அதுமட்டுந்தான் என்றால், எங்கேயாவது ஒரு நாற்றமடிக்கும் சந்தில் யாரையாவது ….’

    ‘வெளிச்சம் வரும்போது, கூடவே நிழல்களும் வந்துவிடுகின்றன’ என்று அவன் நினைத்தான்.”8 கற்பு குறித்து மாற்றுக்கருத்துக்கள்கொண்ட (அக்னிப்பிரவேசம், பொன்னரகம்) போன்ற சிறுகதைகளினூடே, இக்கதை கற்பினைத் தாண்டிய பூரண மனஉணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. இன்றைய காலங்களில் பெண்களைப் பாலின வன்கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்கும் பட்சத்தில் இக்கதையானது, பெண்ணுடலை மீறிய தத்துவார்த்தச் சித்தாந்தத்தை ஆணின் பார்வையில் எடுத்தியம்புகிறது. சமூகக் கட்டுமானங்களைத் தனிமனிதர்கள் மாற்றுத் திசையில் கொண்டு செல்ல முடியும் என்பதை ஆதவன் இதன்வழி தெரியப்படுத்தியுள்ளார்.

    இதற்கடுத்ததாக இவருடைய ‘இண்டர்வியூ’ மற்றும் ‘கனவுக்குமிழிகள்’ போன்ற கதைகள் தனிமனிதப் பிரச்சினைகளை, சுதந்திரத்தைக் கோருகின்றன. பொருளாதார நிலையில் ஒருவன் உயர்மட்டத்தை அடையவேண்டுமெனில் தன் சுயவிருப்பங்களுடன் செயல்படவேண்டுமென்றும் பிற உறவுகளைத் தவிர்க்கவேண்டுமென்றும் இதில் கூறப்படுகின்றது. பணம்தான் எல்லாம் என்ற தற்காலச் சமூகச்சூழலில்  ஆழ்ந்த அறிவுபெற்றிருந்தாலும் பணமில்லையென்றால் ஏற்படும் அவலநிலையையும் இது சித்திரிக்கிறது. மேலும், இந்தியாவின் படித்த இளைஞர்களின் மனத்தை, வாழ்க்கையை துல்லியமாகவும் தத்ரூபமாகவும் தம் படைப்புகளில் படைத்துள்ளார். இதனைத் தொடர்ந்து, இவருடைய ‘சிவப்பாக உயரமாக மீசை வச்சுக்காமல்…’, ‘புதுமைப்பித்தனின் துரோகம்’, ‘முதலில் இரவு வரும்’, ‘புகைச்சல்கள்’ போன்ற கதைகளும் முறையே ‘ஆண் – பெண்ணுக்கு இடையே நிலவும் egoக்கள்’ ‘எழுத்தாளனுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதல்கள்’, ‘முந்தைய தலைமுறைச் சார்ந்த பெற்றோர் மனங்களில் விளையும் சிக்கல்கள்’, ‘திருமணம் முடிந்து, பாலின்ப வேட்கை தணிந்த பிறகு எழும் நிறை – குறைகள்’ எனத் தற்கால புதுயுக மாற்றத்தினால் நிகழும் பிரச்சினைகளைத் தன்னளவில் பிரத்யேகமான முறையில் எழுத்துருவாக்கியுள்ளார்.

    சமகாலப் படைப்பிலக்கியச் சூழலில் ஆதவனின் பிரதியாக்க முறையானது இன்றும் தனித்துவம் மிக்கதாகத் திகழ்வதுடன், காலத்திற்கேற்றவாறு மனிதமனங்களின் பிரக்ஞைகள் மாற்றம்பெறுவதை நுணுக்கமாகவும் அழகியல் தன்மையுடனும் நவீன இலக்கியத்திற்கு அளித்துள்ளதை இவரை வாசிக்கும் யாராலும் மறுக்க இயலாது.

    மேற்கோள் விளக்கக் குறிப்புகள்

    1. காவ்யா சண்முகசுந்தரம் (தொ.ஆ.), க.நா.சு. (க.ஆ.), இலக்கிய விமர்சனங்கள், க.நா.சு. கட்டுரைகள் – II, ‘நவீன இலக்கியம்’, ப.857.
    2. ஆ. பூமிச்செல்வம், பின்னை நவீனத்துவம், ப.40.
    3. மேலது., பக். 45-46.
    4. மேலது., ப.47.
    5. ஆதவன், என் பெயர் ராமசேஷன், பக்.41-42.
    6. ஆதவன் சிறுகதைகள், ‘அப்பர் பெர்த்’, ப.22.
    7. மேலது., பக். 36-37.
    8. ஆதவன் சிறுகதைகள், ‘நிழல்கள்’, ப.221.

    துணைநூற்பட்டியல்

    1. இலக்கிய விமர்சனங்கள், க.நா.சு. கட்டுரைகள் – II, காவ்யா பதிப்பகம், சென்னை, முதல் பதிப்பு : 2005.
    2. ஆதவன், என் பெயர் ராமசேஷன், உயிர்மை பதிப்பகம், சென்னை, நான்காம் பதிப்பு: நவம்பர் 2014.
    3. ஆதவன் சிறுகதைகள், கிழக்கு பதிப்பகம், சென்னை, முதல் பதிப்பு: டிசம்பர் 2005.
    4. ஆ. பூமிச்செல்வம், பின்னை நவீனத்துவம், அகரம் பதிப்பகம், தஞ்சாவூர், முதல் பதிப்பு: 2014.

    *****

    கட்டுரையாளர் – உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை,                  தியாகராசர் கல்லூரி, மதுரை.                                                                  செல் : 99443 77853, 70924 44193.

    Share
  • சங்க காலப் பெண் கவிஞர்கள் போற்றும் மானுட விழுமியங்கள்      

    முனைவைர் பா.தமிழரசி

    தமிழ்த்துறை உதவிப் பேராசிரியர்,

    அய்ய நாடார் ஜானகி அம்மாள் கல்லூரி,

    சிவகாசி.

    மானுட விழுமியங்கள்:

    பண்பாட்டைச் சோர்ந்தோர் தம் வாழ்க்கைக்கும் செயல்முறைக்கும் தொடர்புடையதான விழுமியங்களைக் கொண்டு ஒழுகுவர். தவிர்க்க வேண்டியவற்றை நீக்குவர். அவை தம் பண்பாட்டு விழுமியங்களோடு கலந்து விடாது பார்த்துக் கொள்வர். தனிமனித விழுமியம் என்றில்லாமல் தனித்த ஒரு சமூக விழுமியம் என்று காத்துக் கொள்வர். ஒரு சமூகத்தைச் சார்ந்தோரின் பண்பாடு உடைய வாழ்வியலின் இன்றியமையாத அடிப்படைப் பண்புகள் இவை இவை என்று கூறுவது மானுட விழுமியங்கள் என்பார் ராபர்ட் பியர்ஸ்டெட். விழுமியம் எனும் சொல் சங்க இலக்கியங்களுள் இடம்பெறவில்லை. ‘விழுமிய’ எனும் சொல் சங்க இலக்கியங்களுள் காணப்படுகின்றது. இச்சொல்லுக்கு சிறந்த – (சென்னைப் பல்கலைக்கழகக் கழகத் தமிழ்ப் பேரகராதி) செழித்த, வளமான, உயர்ந்த என அகராதிகள் பொருள் தருகின்றன. பத்துப்பாட்டில் இடம் பெறும் ‘விழுமிய’ என்னும் சொல்லுக்கு நச்சினார்க்கினியர் ‘சீரிய’ எனப் பொருள் கொள்கிறார். இப்பொருளை உட்கொண்டே அகராதிகள் ‘சிறந்த’ எனும் பொருளை முன் வைக்கின்றன எனலாம். வள்ளவர் குறிப்பிடும் ‘விழுப்பம்’ என்னும் சொல்லும் ‘சீர்மை’ என்னும் பொருளுடையது. எனவே, மனித வாழ்வில் பின்பற்றத்தக்க நெறிகளுள் சீர்மையுடையனவற்றைத் தனித்து அடையாளப்படுத்த ‘விழுமியம்’ எனும் சொல்லைப் பயன்படுத்தலாம்.

    மானம் பெரிது :

    வெண்ணிக்குயத்தியார் என்ற புலவர் சேர மன்னனின் மானத்தைப் பெரிதாகப் போற்றுகிறார். வீரம் சமூக விழுமியமாக இருந்தாலும் வீரத்தை விட மானமே உயர்ந்ததாக சங்க காலத்தில் போற்றப்பெற்றது. சங்க காலத்தில் மார்பில் பட்டு முதுகுப்பக்கம் அம்பு வந்து விட்டாலும் புறப்புண் பெற்றதாகக் கருதப்பட்டது. புறப்புண் பெற்றால் அவமானம். அவமானம் நேரும் பொழுது அரசரே ஆனாலும் வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து உண்ணா நோன்பிருந்து உயிர் நீப்பது அக்காலச் சமூக விழுமியம். வீரத்தை விட மானம்பெரிதாகப் போற்றப்படுகிறது.

    “  நளியிரு முந்நீர் நாவாயோட்டி

    புறப்புண்ணாணி வடக்கிருந்தோனே” (புறம்.66)

    ஒழுக்கம்:

    ஏமாற்றாமை, திருடாமை, பரத்தையர் ஒழுக்கம் ( கண்டிக்கத் தக்கதாகவே இருந்நதது ) இவை விழுமியங்களாக இருந்தன. ‘பண்பெனப்படுவது பாடறிந்து ஒழுகுதல்’ (கலித்.133) இவை பண்பு தொடர்பான விழுமியங்களை உணர்த்துகின்றது.

    ஒருவனுக்கு ஒருத்தி எனும் கோட்பாடு :

    சங்க விழுமியங்களுள் ஒருவனுக்கு ஒருத்தி, ஒருத்திக்கு ஒருவன் என்ற பண்பாட்டு விழுமியம் சங்ககால ஆண், பெண் வாழ்வில் காக்கப்பெற்றுள்ளது. இல்லற முறைமையால் ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற நெறி போற்றப் பெற்றது. அரசியல் காரணங்களுக்காகக் கூட இருதார முறை சங்ககாலச் சமுதாயத்தில் அனுமதிக்கப் பெறவில்லை.

    இரண்டாம் மனைவியராகவோ அல்லது காமக்கிழத்தியராகவோ கூட பெண்கள் அரசனுக்கு இருத்தல் கூடாது என்பதைப் பேகன்-கண்ணகி வரலாற்றில் பேகனைக் கண்டித்த பாணர், கபிலர், அரிசில்கிழார், பெருங்குன்றூர் கிழார் ஆகியோர் பாடல்கள் காட்டுகின்றன. புறநானூற்றில் 143 முதல் 147 வரை உள்ள பாடல்கள் இதை வலியுறுத்துகின்றன.

    ஒருத்திக்கு ஒருவன் என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் மனைவியை இழந்து வாடும் கணவன் பற்றிய செய்தி புறம் 251, 252 பாடல்களில் மாற்பித்தியார் சுட்டுகின்றார்.

    “ கள்ளி போகிய களியம் பறந்தலை

    வெள்ளிடைப் பொத்திய வினை விறகு ஈமத்து

    ஒள்ளழற் பள்ளிய பாயல் சேர்த்தி” (புறம். 245)

    கள்ளிச் செடி நிறைந்த சுடுகாட்டில் எரியும் நெருப்பில் விறகுப் படுக்கையில் அன்பிற்குரியவளைக் கிடத்தி விட்டு இன்னும் என் உயிரைப் போக்கிக் கொள்ளாது உயிர் வாழ்கின்றேன் எனப் புலம்பும் ஆணின் குரல் பெண் பற்றிய சமூக மதிப்பீடாகும். ஆண் துயரத்தால் அழமாட்டான் என்ற புனைவைத் தகர்த்துப் புனையப்பட்டுள்ள சேரமான் கோட்டம்பலத்துத் துஞ்சிய மாக்கோதையின் பாடல் வரிகள், பெண்ணைப் போற்றுவதாக அமைந்துள்ளன. மேலும்,

    “கறங்கு வெள் ளருவி யேற்றலினிறம் பெயர்ந்து

    தில்லை யன்ன புல்லென சடையோ

    ……….

    இல்வழங்கு மடமயில் பிணிக்கும்

    சொல்வலை சேட்டுவ னானாயினன் முன்னே” (புறம்.252)

    மனைவியின் நினைவிலேயே வாழும் கணவனின் நெஞ்சம் எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது. மனைவியோடு சோ்ந்திருந்த இன்பச்சூழலையும், அவனை இழந்ததால் ஏற்பட்ட சோகத்தையும் சடைமுடி வளர்த்த கோலத்தையும் இப்பாடல் காட்டுகிறது. மனைவியை இழந்து வாடும் துன்பம் தாங்காமல் வீட்டை விட்டு ஊரை விட்டும் வெளியே சாமியாராகப் போய் விட்டதை இப்பாடல் சுட்டுகின்றது. மனைவியைப் பிரிந்த கணவன் பிற்காலத்தைப் போல, அக்காலத்தில் பிறிதொரு பெண்ணை மணம் முடிக்காமை சங்க இலக்கிய ஒருவன் – ஒருத்தி விழுமியத்துக்கு அரண் சோ்க்கிறது. இது ‘தபுதார நிலை’ எனப்படும்.

    பெண் கொல்லாமை :

    ஆடவர், அரசர் மற்றோர் யாவராலும் பேணிக் காக்கத்தக்க தகைமை சான்றவள் பெண். அவளைக் கொலை செய்தல் பெரும் பழியாக எண்ணப்பெற்றது. பெண் கொலை புரிந்த நன்னன் என்று மன்னனை வெறுத்து ஒதுக்கியதைக் குறுந்தொகை, ‘பெண் கொலை புரிந்த நன்னன் போல்’ (பா.292) பாடலடி புலப்படுத்துகின்றது.

    வீரர்கள் போருக்குச் செல்லும் போது போர் அறமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவர்களுள் பெண், குழந்தை, பசு, பார்ப்பனர், பிணியுடையோர்; ஆவார். குழந்தை பெறாத மணம் முடித்த பெண்களுக்குப் போர் தொடுக்கும் போது பகை மன்னரோ படையினரோ ஊறு செய்தல் கூடாது என்பது அறமாகப் போற்றப்பட்டது. நெட்டிமையார் எனும் பெண் புலவர் படை தொடுக்கும் காலங்களில் படையினரால் ஊறு செய்யப்படக் கூடாதோர் என்று பட்டியல் இடுகிறார். அப்பட்டியலில் குழந்தை பெறாதோர் பட்டியல் இடம்பெற்றுள்ளது.

    தாய்மைப்பேறு :

    பெண்ணின் பெருமைகள் பலவாயினும் அனைத்தினும் தாய்மைப் பண்பே தலையாயச் சிறப்பும், பெருமையும் ஆகும். தன்னலம் கருதாத தொண்டு மனமே தாய்மை. என்பும் பிறர்க்கு ஈயும் அன்பு தாய்மை. தெய்வங்களுள் தலையாய தெய்வம் தாய்மை. மணமான பெண் தாய்மை அடைவது பெரும் பேறாகப் போற்றப்பட்டது. பெண்பாற் புலவராகிய பொன்முடியார் எழுதியுள்ள புறநானூற்றுப் பாட்டில்,

    “ ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே

    சான்றோ னாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே” (புறம்.312)

    பெண்ணின் கடமையோடு ஏனையோரின் கடமையும் வற்புறுத்தப்பட்டமை தெளிவாகப் புலப்படுகிறது.

    சுயநலம் அகற்று, பொது நலம் பேணு :

    மனிதம் என்பதன் பொருள் சுயநலம் அன்று, பொதுநலம். தன்னை விட மற்றவரை நினைப்பது அதுவும் அறிஞரை நினைப்பது போற்றுவது தன்னையே வளர்க்கும் என்பதை அவ்வை அதியனின் வாழ்வு எடுத்துரைக்கிறது. அரசனாக இருந்த அதியமான் தன்னிடம் அரசியல் ஆலோசராக இருந்த அறிஞர் அவ்வையை மிக மதிக்கிறான். அதன் விளைவாக மரணமிலாப் பெரு வாழ்வைத் தரும் மலையிடைப் பழுத்த நெல்லிக்கனியைத் தான் உண்ணாமல் அவ்வையாருக்குத் தருகிறான். அதியமானைத் தன் கவிதைப் படைப்புகளின் ஊடே மரணமிலா வாழ்வை அவ்வை வழங்குகிறார். உதவுபவனையே உலகம் உயர்த்துகிறது. இல்லறத்தில் வாழ்கின்றவர்கள் உழைத்து உற்பத்தி செய்து பிறர்க்கு உதவும் தன்னலமற்ற பண்பு உடையவர்கள் என்பதனை அகநூல்கள் உயர்ந்த விழுமியங்களாக காட்டுகின்றன.

    உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் உரிமை :

    சங்கப் பெண் கவிஞர்கள் காதல் உணர்வுகளையும் காமவேட்கையையும் மனத்தடைகளற்றுக் கவிதை களாக்கியுள்ளனர். பெண்களுக்குத் தங்கு தடையற்ற விடுதலை உரிமை அளிக்கப்பட்டிருந்தது. மணம் ஆகும் முன்னரே காதல் புரிதல், காதலித்த ஆடவனுடன் உடன்போக்கு கொண்டு வாழ்தல், பின்னர் மீண்டு வந்து பெற்றோருடன் கூடி வாழ்தல் ஆகியன வழக்கில் இருந்தன. இவை தகாதனவாகக் கருதப்படவில்லை, தடை செய்யப்படவும் இல்லை. ஆண் மேலாதிக்கச் சமூகத்தில் அதிகாரத்தின் ஆளுகைக்கேற்ப எல்லா நிலைகளிலும் பெண் ஒடுக்கப்பட்டாலும் அவளுடைய எதிர்க்குரலும் தனித்துவமும் கவிதைகளில் பதிவாகியுள்ளன. வெள்ளி வீதியாரின் காமம் பற்றிய மனப்பதிவுகள் வாசிப்பில் உருக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. “ வானத்தில் திங்கள் ஒளிர்கின்றது., கடல் அலை கரையில் மோதுகிறது., அன்றில் பறவை பனைமர உச்சியிலிருந்து கத்துகிறது., யாமத்திலும் யாழ் மீட்டப்படுகிறது., இவை எல்லாவற்றையும் விட காமத்தைக் களையும் தலைவன் அருகில் இல்லையே! (நற்றிணை. 385) என தலைவி வருந்துகிறாள். இம்மன நிலை தாய்வழிச் சமூகத்தின் எச்சமாகும். காதல் வயப்பட்ட அகப்பாடல்களில் வெளிப்படும் பெண் பற்றிய பிம்பம் நாடக வழக்கியல் தன்மையுடையது.

    பெண்பாற் புலவர்கள் மொழிப்புலமை வாய்ந்தவர்களாகவும் மொழிவளம் பேணும் மாண்பினராகவும், கவியாற்றலும், கற்பனைத்திறத்திலும் சிறந்தவர்களாக விளங்கினர். தங்கள் பாடல்களில் மன உணர்வுகளை ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளனர். ஔவையார், வெள்ளிவீதியார் போன்றோர் தமது கவித்திறனால் இலக்கியத்துள் தனியிடம் பெற்று விளங்கினர் என்பதை உணர முடிகிறது.

    Share
  • நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் நாலடி – 21

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    திருக்குறள், அறம் பொருள் இன்பம் எனும் முப்பொருளும் பேசுவதுபோலவே நாலடியும் இவை மூன்றையும் பேசுகின்றது. இங்கே காமம் என்பதே இன்பம் எனும் பெயரால் சுட்டப்படுவது என்பதறிக. வள்ளுவத்தில் காமம் 25 அதிகாரங்களில் விரிவாகப் பேசப்படுகின்றது. ஆனால் நாலடி பல்தரப்பட்ட காமஞ்சார் செய்திகளையும் ஒரே அதிகாரத்தில் சுருக்கமாய்ப் பேசிவிடுகின்றது.

    அவற்றில் சில நம் கவனத்துக்கு…

    முயங்காக்காற் பாயும் பசலைமற் றூடி
    உயங்காக்கால் உப்பின்றாம் காமம் – வயங்கோதம்
    நில்லாத் திரையலைக்கும் நீள்கழித் தண்சேர்ப்ப!
    புல்லாப் புலப்பதோர் ஆறு.
    (நாலடி – 391)

    தலைவியைத் தழுவாவிடின் அவளுடம்பில் பசலை நிறம் பரவும்; ஆனால் இடையிடையே அவள் ஊடல் கொள்ளாவிடில் காமச் சுவை குன்றும். ஆகலின், அலைகள் நில்லாது அலைத்துக்கொண்டிருக்கும் நீண்ட கழியினை உடைய குளிர்ந்த துறைவனே! ஊடுதலும் பின் கூடுதலுமே காமத்துக்கு இனிய நெறியாகும் என்று வாயில் நேர்ந்த தோழி, தலைமகளின் ஊடல் தவிர்த்துக் கூடிய தலைமகற்குக்  கூறியது இது எனும் குறிப்பு இப்பாடலில் காணப்படுகின்றது.

    புலவி என்று சொல்லப்படும் ஊடல் காமத்துக்குச் சுவையூட்டும் உப்பாகும்; அதுவே அளவுகடந்து சென்றால் சுவைகெட்டுத் தப்பாகும். இதனையே வள்ளுவர்,

    உப்பமைந் தற்றால் புலவி அதுசிறிது
    மிக்கற்றால் நீள விடல்.
    (1302) என்றுணர்த்தினார்.

    அதுபோன்றே,

    ஊடுதல் காமத்திற் கின்பம் அதற்கின்பம்
    கூடி முயங்கப் பெறின். (1330) என்று காமம் துய்க்கும் கலையைக் கருத்தாய்ச் சொன்னவரும் அவரே.

    மாலைக்காலம், தலைவனோடு கூடியிருக்கும் தலைவியர்க்கு இன்பத்தையும் அவனைப் பிரிந்திருக்கும் தலைவியர்க்கு அளவற்ற துன்பத்தையும் அளிக்கக்கூடியது.

    தலைவனைப் பிரிந்திருக்கும் தலைவியர்க்கு மாலைக்காலம் எத்தகு வருத்தத்தைத் தரும் என்பதைப் ‘பொழுதுகண்டு இரங்கல்’ எனுல் அதிகாரத்தில் வள்ளுவர் விளங்கவுரைப்பார். அதில், தலைவனை முதன்முறையாய்ப் பிரியும் தலைவி ஒருத்தி, தலைவனோடு தான் கூடியிருந்த காலத்தில் இம்மாலைக்காலம் இத்தகைய துன்பத்தைத் தரவல்லது என்று அறிந்திலேனே என்று வருந்துவதை, பெண்களின் உளவியலை நன்குணர்ந்தவராய், வள்ளுவர் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் திறம் எண்ணி இன்புறத்தக்கது.

    மாலைநோய் செய்தல் மணந்தார் அகலாத
    காலை அறிந்த திலேன்
    . (1226)

    தலைவன்  தன்னைப் பிரிந்து பொருள்தேட விழைகின்றான் என்பதை அறிந்தாள் ஒரு தலைவி. அதன்பின்னர் அவள் செயற்பாடுகளில் தெரிந்த மாற்றத்தைக் கவனித்த தோழி, ”கம்மத்தொழில் செய்கின்ற மக்கள் தம் தொழிலை நிறுத்திக் கருவிகளை ஏறக்கட்டிச் சென்ற  மயங்கஞ் செய்யும் இம் மாலைப்பொழுதில், மலர்களை ஆராய்ந்து மாலை தொடுத்துக்கொண்டிருந்த  தலைவி, நின் பிரிவு கேட்டுத் தனது கையிலிருந்த மாலையை நழுவவிட்டுத் தலைவராகிய துணையைப் பிரிந்த மகளிர்க்கு இந்த மலர்மாலை என்ன பயன் தரும்?” என்று சொல்லி வருந்தி அழுவாளாயினள்” என்று தலைவனிடம் தலைவியின் உளநிலையை உணர்த்துகின்றாள். ஈண்டு அவள் நோக்கம் தலைவன் தன் செலவினைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதே.

    கம்மஞ்செய் மாக்கள் கருவி ஒடுக்கிய
    மம்மர்கொள் மாலை மலராய்ந்து பூத்தொடுப்பாள்
    கைம்மாலை இட்டுக் கலுழ்ந்தாள் துணையில்லார்க்கு
    இம்மாலை என்செய்வ தென்று. 
    (நாலடி – 393) 

    அகநூல்களில் தலைமகன் தலைவியின் நலம் பாராட்டும் பாடல்களில் புலவர்களின் கற்பனைத் திறன் கொடிகட்டிப் பறப்பதைக் காணலாம். அவ்வரிசையில் நாலடியின் ஆசிரியர்களும் எம் கற்பனைத் திறன் யார்க்கும் குறைந்ததன்று என்று பொற்போடு நிறுவியிருக்கும் பாடலை அடுத்துக் காண்போம்.

    கண்கயல் என்னுங் கருத்தினால் காதலி
    பின்சென்றது அம்ம சிறுசிரல் – பின்சென்றும்
    ஊக்கி யெழுந்தும் எறிகல்லா ஒண்புருவங்
    கோட்டிய வில்வாக் கறிந்து. 
    (நாலடி – 395)
     

    ”கண்களைக் கயல்மீன் என்று கருதிய கருத்தினால் அதனைக் குத்தித் தின்னும் பொருட்டு, நம் காதலியின் பின்னே சென்றது சிச்சிலி என்னுஞ் சிறிய மீன்குத்திப் பறவை. ஆனால் அவ்வாறு பின்சென்றும் அவளின் ஒள்ளிய புருவத்தைக் கண்டு இது வில்லின் வளைவென்று எண்ணிக் குத்தாமல் விட்டுவிட்டது” என்று  தன் கற்பனையை வி(வ)ரிக்கின்றான் தலைவன்.

    வள்ளுவத்திலும் தலைவன் தலைவியின் நலம் புனைந்துரைக்கும் பாடல்கள் நினைந்தின்புறத் தக்கவை.

    குறட் காதலனின் கற்பனை இது!

    வானத்தில் ஒளிவிடும் விண்மீன்கள் வெண்ணிலவைப் பார்த்தன; அப்படியே சற்றுக் குனிந்து புவியிலுள்ள பெண்ணிலவின் முகத்தையும் பார்த்தன.  அவ்வளவுதான்…உண்மையான மதி எது என்பதில் அவற்றிற்கே குழப்பம் வந்து மதிகலங்கிப் போயினவாம்!

    மதியும் மடந்தை முகனும் அறியாப்
    பதியிற் கலங்கிய மீன். (1116)

    நலம் பாராட்டும் அன்பினால் காமம் மாட்சிமைப்படும் என்பது நம்மனோரின் எண்ணம்.

    தலைவி ஒருத்தி தன் காதற் தலைவனோடு உடன்போக்கு மேற்கொண்டாள். அதனை அறிந்த செவிலித்தாய், தலைவியின் மென் தன்மையையும் அவள் கடந்துசென்ற பாதையின் வன்மையையும் நினைந்து கலங்கும் பாடலிது!

    அரக்காம்பல் நாறும்வாய் அம்மருங்கிற் கன்னோ
    பரற்கானம் ஆற்றின கொல்லோ – அரக்கார்ந்த
    பஞ்சிகொண் டூட்டினும் பையெனப் பையெனவென்று
    அஞ்சிப்பின் வாங்கும் அடி.  (நாலடி – 396)

    செந்நிறம் பொருந்திய ஆம்பல் மலரைப்போல நறுமணத்தோடு விளங்கும் வாயையும் அழகிய இடையையுமுடைய நம் புதல்விக்கு, அழகுக்காகச் செந்நிற மிக்க செம்பஞ்சிக் குழம்பைத் தடவினாலும் ‘மெதுவாக, மெதுவாக’ வென்று அஞ்சிக் கூறிப் பின் இழுத்துக்கொள்ளும் அத்துணை மெல்லிய பாதங்கள் தலைவனோடு உடன்போக்கிற் பிரிந்த இப்போது பரற்கற்களையுடைய கானத்திற் செல்லப் பொறுத்தனவோ? என்றெண்ணிக் கலங்குகின்றது அத் தாயுள்ளம்.

    தலைவியுடைய திருவாயின் நறுமணத்துக்கு ஆம்பல் மலரின் மணத்தைப் புலவோர் பலரும் ஒத்த மனத்தினராய்ச் சான்று காட்டியுள்ளனர். அவற்றில் சில…

    ஆம்ப னாறுந் தேம்பொதி துவர்வாய்  (குறுந்தொகை – 300)

    ஆம்பனா றமுதச் செவ்வாய் (சீவக. 561)

    ஆம்ப னாறுந் தேம்பொதி நறுவிரைத் தாமரைச் செவ்வாய் (சிலப். 4: 73-4)

    தலைவனோடு உடன்போக்கு மேற்கொள்ளத் தலைப்பட்டாள் மற்றொரு தலைவி. அதனை அறிந்த அவள் தோழி, மெல்லியளான இவள் இந்தக் கடுமையான காட்டுவழியில் எவ்வாறு நடந்துசெல்வாள் என்று ஐயுற்றுத் தலைவியிடமே அதுபற்றி வினவ, அதற்குத் தலைவி தந்த மறுமொழியே இப்பாடல்!

    கடக்கருங் கானத்துக் காளைபின் நாளை
    நடக்கவும் வல்லையோ என்றி – சுடர்த்தொடீஇ!
    பெற்றானொருவன் பெருங்குதிரை அந்நிலையே
    கற்றான் அஃதூரும் ஆறு. (நாலடி – 398)

    ”வன்மையுடையதும் யாருங் கடந்து செல்லுதற்குக் கடுமையானதுமான காட்டுவழியில் காளையாகிய தலைவன் பின்னே நாளை நீ உடன்போக்கில் நடந்து போகவும் வல்லமையுடையையோ என்று கேட்கின்ற சுடர்த் தொடியே! பெருமையிற் சிறந்த குதிரையொன்றினைப் பெற்றவனொருவன் அப்பொழுதே அதில் ஏறி ஊர்ந்துசெல்லும் நெறியைக் கற்றவனாகின்றான்” என்றாள் தலைவி.

    இங்கே அவள் உணர்த்துவது, உழுவலன்பினால் ஒன்றுபட்ட உள்ளம் அளப்பரும் ஆற்றலைப் பெறுகின்றது; அஃது எத்துணைக் கடுமையையும் தாங்கவல்லது என்பதே.

    நம் அன்றாட வாழ்வில்கூட, வலிமை குறைந்த கோழியானது தன் குஞ்சுகளை வலிய பருந்து கவர்ந்துசெல்ல முனையும்போது அதனைப் பறந்து தாக்குவதைப் பார்க்கமுடியும். அவசியமும் தேவையுமே வலியற்ற மனிதர்களையும் மகத்தான ஆற்றலாளர்களாக மாற்றுகின்றது என்பது மறுக்கவியலா உண்மை.

    [தொடரும்]

    *****

    துணைநூல்கள்:

    1. நாலடியார் மூலமும் உரையும் – திரு. தி. சு. பாலசுந்தரம்  பிள்ளை
    2. திருக்குறள் தெளிவுரை – மு. வரதராசனார்

     

     

    Share
  • மீன்குளத்தி அம்மன் கோயில் வழிபாடு

    -முனைவர் ரா.திவ்யா

    திருக்கோயில் அமைப்பில் தமிழகக்கோயில்கள் சிறந்து விளங்குகின்றன.  அதுபோலவே, கேரள மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள கோயில்களும் தனித்தன்மையுடன் சிறப்புப்பெற்று விளங்குகின்றன.  தமிழகக் கோயில் அமைப்புக்கும் கேரளக் கோயில் அமைப்புக்கும் வேறுபாடு உள்ளமை யாவரும் அறிந்த ஒன்றாகும்.  கேரளாவில் பத்மநாபன் கோயில், குருவாயூர் கோயில், சபரிமலைக் கோயில், கொடுங்கலூர் பகவதி அம்மன் கோயில் ஆகியவை பெரும்புகழ் பெற்று விளங்குகின்றன.

    வரலாறு

    ஏறத்தாழ பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பிற இடங்களுக்குப் பிழைப்பைத் தேடி முதியவர் ஒருவர் கேரளாவிற்கு நடைப்பயணமாகி வந்து சேர்ந்தார்.  அவர்கள் வீரசைவ வேளாள மன்னாடியார் வகுப்பைச் சேர்ந்த மூன்று தாய் வழிக் குடும்பத்தார் ஆவார்கள்.  அம்முதியவர் தொழிலுக்காக எங்கு சென்றாலும் அந்நாட்களில் எல்லாம் தங்களது தெய்வமான மீனாட்சி அம்மனைத் தரிசித்து விட்டே செல்வார்.  பின்னைய நாளிலெல்லாம் தனக்கு வயதானதால் அடிக்கடிப் போக முடிவதில்லை.  ஒரு சமயம் அம்மனைத் தரிசித்து உன்னை வணங்க இனி வரமுடியாது என்று வருந்திக் கொண்டு சிறு மூட்டையும், குடையும் எடுத்தவாறு நடந்து வந்தார்.  சிறிது தூரமாக நடந்த பின் அவருக்குத் தண்ணீர்த் தாகம் ஏற்பட்டது. அங்கிருந்த குளத்தின் அருகிலே மூட்டையையும், குடையையும் வைத்துவிட்டு, தண்ணீர்க் குடிக்கச் சென்றார்.  சிறிது நேரம் கழித்து அம்மனை நினைத்துக் கொண்டு மூட்டையைத் தோளிலே போட்டு, குடையைத் தூக்க, அது நகராததை எண்ணினார்.  அங்கு விளையாடுகின்ற சிறுவர்களை அழைத்துப் பார்க்கச் சொல்லி அங்கு வாழுகின்ற மக்களை அழைத்தார்.  அங்கு குடியிருப்பது அம்மன் மீனாட்சியே எனக் கூறினார்கள்.  அங்குள்ள இடங்களுக்கெல்லாம் இச்செய்தியானது பரவியது.  அம்மன் குடியிருந்த காரணத்தால் அவ்விடமானது குடமந்து எனப் பெயர்பெற்றது. என்று தகவலாளி அம்மன் வந்த வரலாற்றினைக் கூறுகிறார்.  இந்நாளில் குடமந்து என்ற பெயரானது மருவி கொடுமந்து எனப் பெயர் பெற்றது. இக்கொடுமந்து என்ற இடத்தில் தான் அம்மன் எண்ணூறு ஆண்டுகளாக எழுந்தருளியுள்ளதாகக் கூறுகின்றனர்.

    கோயில் பெயர்க்காரணம்

    இக்கோயிலில் மீன்கள் மிகுந்து காணப்படுகின்றன.  இங்குள்ள மீன்களுக்கு “மீனூட்டு” நிகழ்ச்சி நடைபெறும்.  “மீன்கள் குளத்தில் அதிகமாக இருப்பதால் மீன்குளத்தி அம்மன் என்று பெயர் வந்தது” எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

    “குளத்தில் மீன் இருப்பது, அம்மன் மதுரையில் இருந்து வந்தாள்.  அம்மதுரையை பாண்டியன் ஆண்டு கொண்டிருந்தான்.  அவனுடைய கொடி மீன் கொடி என்பதாலே இக்குளத்தில் மீன்கள் வளர்கிறது” என்ற (தக.நடராஜ்) கருத்தினைக் குறிப்பிடுகிறார்.

    தகவலாளிப் பெயர்ப்பட்டியல்

    1. தக.நடராஜ் – பல்லசேனா
    2. வசந்தி – கோயமுத்தூர்
    3. தாமஸ் – பொள்ளாச்சி

    *****

    கட்டுரையாளர் – உதவிப் பேராசிரியர்,
    ஸ்ரீ சரஸ்வதி தியாகராஜா கல்லூரி,
    பொள்ளாச்சி.

     

    Share
  • சங்க இலக்கியங்களில் எதிரொலி

     

    செ. முத்துமாரி,முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்,தமிழ் உயராய்வு மையம், ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,

    திருநெல்வேலி – 8.

    முன்னுரை

    மாறாத சுவையும் தோய்ந்த இன்பமும் அளவின்றிச் சுறப்பன சங்கப் பாடல்கள். அவை பழந்தமிழர் வாழ்வை படம் பிடித்தாற் போல் கண்ணெதிரில் நிறுத்தி காட்டும் காலக்கண்ணாடியாக அமைத்துள்ளது. உற்றுநோக்கி, அதன் சிறப்பை, ஆற்றலை, நுட்பமான நிகழ்வுகளைத் தம் இலக்கியங்களில்  பதிவு செய்தனர். சங்கப் புலவர்களின் கூர்மையான  கவனத்திற்கு உட்பட்டு பதிவு செய்யப்பட்ட ஒலி வகையுள் ஒன்றான எதிரொலிக்கும் மனித குரல் வழி எழும் எதிரொலி பற்றி ஆய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

    எதிரொலி

    “echo  என்ற ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு தமிழில்

          எதிரொலி என்பது பொருளாகும் ஒருவர் எழுப்பும்

           ஒலியை ஒலி அதிர்வினால் மீண்டும் திரும்பக்

           கேட்பதே எதிரொலி ஆகும்” 1

    “எதிரொலி என்ற பொருள் தரும் ‘சிலம்பு’

          என்னும் சொல்லை சங்க இலக்கியங்களில்

          பரவலாகக் காணலாம் எதிரொலி செய்தலால்

          மலைக்குச் சிலம்பு என்ற பெயரும் உண்டு“ 2

    குரல் ஒலி

    குரல் ஒலித் தோற்றுவிப்பன மனிதனின் உடல் உறுப்புகளே அவற்றைப் பேச்சு உறுப்புகள் அல்லது ஒலிவுறுப்புகள் எனக் குறிப்பிடுவர். உதடு, பல், அண்ணம், உள்நாக்கு, காற்றுகுழல், குரல்வளை, தொண்டை போன்ற உறுப்புகள் குரல் ஒலியைத் தோற்றுவிக்கின்றன. குரல்ஒலியானது, முணுமுணுப்பு ஒலி கீச்சுகுரல் ஒலி, கிசுகிசு ஒலி, பேரொலி என ஒலிக்கும் தன்மையைப் பொறுத்து வகைப்படுத்தப்படுகின்றது.

    குரல் ஒலி மனிதர்கள் பேசும் சுழலமைவைப் பொருத்து மிகுந்தும் குறுகியும் ஒலிக்கும் மிகுந்து ஒலிக்கும் போது அவ்வொலி  எதிரொலியாகத் திரும்பக் கேட்பதும் உண்டு இவ்வெதிரொலி பற்றிய சான்றுகளைச் சங்கப் பாடல்களில் காணலாம்.

    சங்க இலக்கியங்களில் எதிரொலிக் குறித்த செய்திகள் பரவலாக காணப்படிகின்றன. ஆயினும் மனிதக் குரல் ஒலி மூலமாக எழும் எதிரொலிகள் பற்றிய செய்திகள் ஒருசிலவே காணப்படுகின்றன அவை பின்வருமாறு அவை பின்வருமாறு

    1. அதட்டும் ஒலி
    2. அழைப்பொலி
    3. வாழ்த்தொலி
    4. மலைவாழ் மக்கள் எழுப்பும்
    5. அதட்டும் ஒலி

    பெரியவர்கள் தம்மைவிட வயதில் சிறியவர்களையோ, விலங்குகளையோ, பறவைகளையோ அதட்டி தாம் கருதியதைச் செய்து முடிப்பது உண்டு. அவ்வாறு அதட்டும் ஓசையானது பேரொளியாக எழும்பி எதிரொலியாகக் கயமனார் என்னும் புலவர் அகநானூற்றில் அழகுற எடுத்தியம்பியுள்ளார்.

    பாலை நிலத்தின் அரிய வழியில் சகடத்தை இழுத்துச் செல்லும்  எருதுகள் அவ்வழியில் போக முடியாமல் இடற்படுகின்றன. அவ்வெருதுகளை உப்புவணிகர் அதட்டி ஓட்டுவதால் அவரது அதட்டும் குரல்வொலியனது மலைப்பகுதிகளில் எதிரொலிக்கின்றது. இதனை,

    “கொடுங் கோல் உமணர், பகடு தெழி தென் விளி

    நெடும் பெருங் குன்றத்து இமிழ் கொள இயம்பும்”

    (அகம்: 17:13-14)

    எனும் பாடல்வரிகள் அறியலாம்.

    1. 2. அழைப்பொலி

    ஒருவர் இன்னொருவரை  அழைக்கும் பொது அருகில் இருந்தால்  மெதுவாகவும், தொலைவில் இருந்தால் சத்தமாகவும் அழைப்பது வழக்கம். அவ்வாறு  சத்தமாக அழைக்கும் பொது இடத்தின் சூழலமைவைப் பொறுத்து அவ்வழைப்போலி எதிரொலியாகக் கேட்பதும் உண்டு. இதனை பரிபாடலில் காணலாம்.

    பேதை பருவத்தில் உள்ள ஓர் இளம்பெண் தன் உறவினரை விட்டுப் பிரிந்ததால் மலைப்பகுதியில்  இட வேறுபாடு  காரணமாக எங்கு செல்ல வேண்டும் என்பது  கூடத் தெரியாமல் திகைக்கிறாள். பின் தன் உறவினரைச் ‘சிறந்தவரே! சிறந்தவரே!’ என்று அழைக்கிறார்.  அங்குள்ள குகைகள் அவள் அழைப்பை ஏற்காமல்  விளியின் இசையே மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு எதிரொலிக்கின்றன.  அப்பெண் குகையின் எதிரொலி என்பதறியாமல் உறவினரின் அழைப்பொலி என்று நினைத்துக் கொண்டு திரும்பத் திரும்ப அழைத்துக் கூவுவதை,

    ‘ஏஎ’ ஓஒ’ என விளி ஏற்பிக்க

    ஏஎ’ ஓஒ’  என்று ஏலா அவ் விளி

    அவ் இசை முழை ஏற்று அழைப்ப அழைத்துழிக்

    செல்குவர் ஆங்குத்  தமர்க் காணாமை

    மீட்சியும், கூவுக் கூஉ  மேவும் மடமைத்தே

    வாழ்த்து உவப்பான் குன்றின் வகை’’ (பரி. 19;61-66)

    எனும் பரிபாடல் வரிகளால்  அறியலாம்.  இப்பாடல் அவ்விடம் பெண்ணின் வழியாத்  துயரத்தை எதிரொலி மூலம் நுட்பமாக புலப்படுத்தி நிற்பது படித்து இன்புறத் தக்கதாகும்.

    1. வாழ்த்தொலி:

    ஒருவரைப் பலர் கூடி வாழத்தும்  பொது மிகுந்த ஆரவாரத்துடன் வாழ்த்தி மகிழ்வது வழக்கம். திருமுருகாற்றுப்படை இத்தகைய வாழ்த்தொலி மூலம் எழும் எதிரொழி குறித்த செய்தியைப்  பதிவு செய்திருப்பது நோக்கத்தக்கது.

    சூரர மகளிர் பலரும் ஒன்று கூடி விளாமரத்தின் தளிரை ஒருவர் மேல் ஒருவர் அத்தளிர் படும்படி விரலால் தெறிக்கச் செய்வர். அத்தளிர்  பட்டவுடன் ‘அசுரர்களை வென்று, அவர்களைக் கொன்றொழித்து அவ்வெற்றி குறித்துத்  தூக்கிய கோழிக்  கொடி வாழிய பெரிது’ என்று வாழ்த்திப் பலரும்  ஒன்றாக  கூடி ஆடிப்பாடும் ஆரவாரம் மலையெங்கும் எதிரொலிக்கின்றது. இதனை,

    ‘கோழி ஓங்கிய வென்றுஅடு விறற் கொடி

    வாழிய  பெரிது! என்று ஏத்தி  பலர் உடன்

    சீர்திகழ் சிலம்புஅகம்  சிலம்பப் பாடி

    சூரர  மகளிர் ஆடும் சோலை” (தி.மு. 38-41)

    எனும்  திருமுருகாற்றுப்படையின் பாடல்வரிகள் உணர்த்துகின்றன.

    1. மலைவாழ் மக்கள் எழுப்பும் குரல் ஒலிகள்

    பொதுவாக எதிரொலி மலைப்பகுதிகளில்  அதிகமாக எழுவது உண்டு. விலங்குகளின்  ஓசையும், இடி ஓசையும், மலைகளில்  பட்டு எதிரொலிப்பது வழக்கம். அவற்றோடு மலைவாழ் மக்கள்  எழுப்பும் குரல் ஒலிகளும் மலைகளில் பட்டு எதிரொலிக்கும் செய்தியைச் சங்க இலக்கியங்களில் ஒன்றான மலைபடுகடாம் மிக நுட்பமாக பதிவு செய்துள்ளது வியப்பிற்குரியதாகும்.  மலைபடுகடாம்  மலைவாழ் குறவர்கள் விலங்குகளைப் பிடிக்கும் போது எழுப்பும் ஒலி, தேன் எடுக்கும்  போது எழுப்பும் ஆரவார ஒலி, ஆகியவற்றின் எதிரொலிகளை எடுத்துரைக்கின்றன.

    “விலங்கல், மீமிசைப் பணவைக் கானவர்

    புலம்புக்கு உண்ணும் புரிவளைப் பூசல்”

    (மலைப்படு 298-299)

    எனும் பூசல் ஒலியும்,

    “கலை கையற்ற  காண்பின் நெடுவரை,

    நிலை பெய்திட்ட மால்பு நெறியாகப்,

    பெரும்பயன் தொகுத்த தேங்கொள் கொள்ளை””

    என்னும் தேன் எடுக்கும் போது எழும் ஒலியும் எதிரொலிகளை ஏற்படுத்துவதை இப்பாடல் வரிகள் வரிகள் எடுத்துரைக்கின்றன.

    மேலும், மலைவாழ் பெண்களின் பாட்டொலி, கிளியோட்டும் ஒலி, சூரர மகளிரின் ஆரவார ஒலி, ஆகியனவும் அவற்றின் பாடலைப் படிப்பவர்க்குப் புதிய அனுபவத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

    ‘கொடுவரி பாய்ந்தெனக்  தொழுநர் மார்பின்

    நெடுவிசி விழுப்புண் தனிமார், காப்பென

     

    அறல் வாழ் கூந்தற் கொடிச்சியர் மாடல்’

    (மலைபடு: 302-304)

    ‘தினைக்குறு மகளிர் இசைபடு வள்ளையும்’ (மலைபடு:342)

    எனும் பாட்டொலிகளும்,

    ‘ஒலிகழைத் தட்டை புடைநர் புனன்தொனும்,

    கிளிகடி மகளிர் விளிபடுபூசல்’ (மலைபடு:328-329)

    எனும் கிளியோட்டும் ஒலியும்,

    ‘அருவிருகளும் வான் அரமகளிர்

    வருவிசைதவிராது வாங்குபு குடைதொறும்

    தெரிஇமிழ்  கொண்டதும் இயம்போல் இன்னிசை’

    (மலைபடு:294-296)

    எனும் சூரர மகளிரின் ஆரவார ஒலியும்  மலைப்பகுதிகளில் பட்டு எதிரொலிப்பதை மலைபடுகடாம் அழகுற எடுத்துரைக்கிறது எனலாம்.

    இவ்வொலிகள் தவிர மலைவாழ்மக்கள் எழுப்பும் குரலைக் கூத்தொலியும் (மலைபடு:322), காட்டுப்பசுக்கள் ஒன்றோடு ஓன்று போர் இடுவதைக் கண்டும் குறவர்கள் எழுப்பும் ஆரவார ஒலியும் (மலை 330-333), குறவச் சிறுவர்கள் எழுப்பும் ஓசையும் (மலை 336-339)  எதிரொலிகள் எழுப்புவதை மலைபடுகடாம் நுட்பமாக பாடிக் களிக்கிறது.

    முடிவுரை

    எதிரொலிகள் அறிவியல் நுட்பம் ஆகும். திரும்பக் கேட்டல் என்பது மனித மனதிற்கு இன்பம் விளைவிப்பது மலை பகுதிகளே பெரும்பாலும் எதிரொலிகளின் பிறப்பிடமாகும். இக்கட்டுரையில் கூறப்பட்டுள்ள அனைத்தும் குரல் ஒலிகளும் மலைபகுதிகளிலேயே பட்டுத் திரும்ப எதிரொலிக்கும் எதிரொலிகளாக அமைத்துள்ளன. பெரும்பாலும் மனித உணர்வுகளும் சூழல் அமைவுகளுமே எதிரொளிக்குக் காரணமாக அமைவதை இக்கட்டுரை உறுதிபடுத்துகிறது எனலாம்.

    அடிக்குறிப்புகள்

    1. English Dictionary oxford P.No.54
    2. ச. பவானந்தம் பிள்ளை, தமிழ் சொல்லகராதி. ப .

    துணைநூற்பட்டியல்

    1.மறைமலை இலக்குவனார், சங்க இலக்கியத்தில் ஒலிச்சூழலமைவு, உலகத் தமிழ் செம்மொழி மாநாட்டு கட்டுரை, 2010.

    1. இரா. குணசீலன், பழந்தமிழர் ஒலிச்சூழல், இந்திய பல்கலைகழகத் தமிழாசிரியர் மன்ற பன்னாட்டு கருத்தரங்கு கட்டுரை, 2007.
    2. இரா. குணசீலன், சங்க இலக்கியத்தில் ஒலிக்கூறுகள், ஆய்வியல் நிறைஞர் பட்ட ஆய்வேடு, 2003.

    4.மு.பூங்கோதை, மதுரைக்காஞ்சியில் ஒலிச்சூழலமைவு, முத்துக்கமலம், இணைய இலக்கிய இதழ்.

       

    Share
  • மஞ்சரி இலக்கியமும் வகைகளும்

    முனைவர் இரா.வீரபத்திரன்,உதவிப்பேராசிரியர்,தமிழ்த்துறை,கற்பகம் உயர்கல்வி கலைக்கழகம்

    தமிழ் சொல்வளமும் பொருள்வளமும் மிக்க உயர்தனிச் செம்மொழி. இத்தமிழ்ச் சோலையில் சங்க இலக்கியங்கள், காப்பியங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள் போன்றவற்றைவிட சிற்றிலக்கியங்களே அளவாலும் வகைகளாலும் மிகுதியான எண்ணிக்கையில் பூத்துக் குலுங்கின. தமிழ்ச் சிற்றிலக்கியங்களுள் கலம்பகம், பிள்ளைத்தமிழ், அந்தாதி, உலா, தூது, பரணி, குறவஞ்சி, பள்ளு, கோவை போன்ற சில வகைகள் சிறப்பாகச் செல்வாக்குப் பெற்றுள்ளன எனலாம். இன்னும் பல சிற்றிலக்கிய வகைகள் செல்வாக்குப் பெறாமலும், பெயரளவில் மட்டுமே அறிமுகத்துடனும் காணப்படுகின்றன. இவ்வகை இலக்கியங்கள் தமிழ்ச் சோலையில் செல்வாக்குப் பெற்று வளர்ந்தால் தமிழ்மொழி சீரிளமைக் கன்னியாய் என்றும் தொடர்ந்து வாழும். காலந்தோறும் தமிழ்ச் சோலையில் பல புதுவகையான இலக்கியங்கள் புதுமணம் பரப்பிக் கொண்டே இருக்கின்றன.

    மஞ்சரி இலக்கியம் – விளக்கம்

    ‘மஞ்சரி’ என்பதற்குப் பூங்கொத்து, பூமாலை, தளிர், மலர்க்காம்பு, ஒழுக்கம், மஞ்சரிப்பா என்னும் ஆறு பொருள்களைச் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்ப் பேரகராதி விளக்கம் தருகிறது.1 பலவகைப் பாவும் பாவினமும் கலந்து பாடுதலை கலம்பகம் என்பர். இதேப்போல் பூங்கொத்துப் போல, பூமாலைப் போலப் பல்வேறு வகையான பாடல் தொகுப்புகளுக்கு மஞ்சரி எனப் பெயர் சூட்டியுள்ளனர். தனிப்பா மஞ்சரி, காமரச மஞ்சரி முதலியன இவ்வகையின. யானையின் போர்த்தொழில் பலவற்றையும் விவரித்துப் பாடும் ஒரு சிற்றிலக்கியத்திற்கு ‘ஆதோரண மஞ்சரி’ எனப் பெயரிட்டு உள்ளனர். பற்பல பொருள் பற்றி வெளிவரும் சிறந்த கட்டுரைகள், கதைகள் முதலியவற்றைத் தொகுத்துக் ‘கலைமகள்’ அலுவலகம் வெளியிட்டுவரும் திங்கள் இதழ் ‘மஞ்சரி’ என்னும் பெயருடையதாதலைப் பலரும் அறிவர். இங்கெல்லாம் பலவற்றையும் ஒருங்கு திரட்டிய திரட்டு நூல் என்னும் கருத்திலேயே ‘மஞ்சரி’ என்னும் பெயர் வழங்கப்படுதலைக் காணமுடிகின்றது. இலக்கியம் என்பதற்கும் செய்யுள் உறுப்புக்களை இணைத்துக் கட்டுதல் என்பது பொருள். ஆகவே பூங்கொத்து, பூமாலைப் போல் பல்வேறு வகையான பாடல் தொகுப்புக்கள் அடங்கிய நூலுக்கு மஞ்சரி இலக்கியம் என்று பெயர் கொள்ளலாம்.

    மஞ்சரி இலக்கியத்தின் இலக்கணம்

    இலக்கியத்திற்கு இலக்கணம் கூறும் பாட்டியல் நூல்களில் பிரபந்த மரபியல், பிரபந்தத்திரட்டு ஆகிய இரண்டு நூல்கள் மட்டுமே மஞ்சரி இலக்கியத்தின் இலக்கணத்தைக் கூறுகின்றன. மஞ்சரி இலக்கியத்தின் முழு உருவமும் போக்கும் இவ்விரு பாட்டியல் நூலும் தெளிவாக வரையறை செய்யவில்லை.

    பதினாறாம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த பாட்டியல் நூலான பிரபந்த மரபியல்,

    “கருதுபொருள் இடம் காலம் தொழிலின்

    முப்பான் நாற்பான் எழுபான் தொண்ணூறு

    நூறான் வெண்பாக் கலித்துறையின் ஆதல்

    மன்னும் அவ்வெண்ணான் மாலை மஞ்சரி

    காஞ்சி மாலை முல்லைக்கலி சதகமென்று

    இயலும் செய்யுட்கு ஏற்ற பெயரே”2

    என்று பொருள், இடம், காலம், தொழில் என்ற நான்கின் அடிப்படையில் வெண்பா அல்லது கலித்துறைப் பாவினால் பாடப்படுவது மஞ்சரி இலக்கியம் என்கின்றது. இதனால் பொருள், இடம், காலம், தொழில் பற்றி நால்வகை மஞ்சரிகள் உள்ளன என்பது தெரிய வருகிறது.

    பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த பாட்டியல் நூலான பிரபந்தத்திரட்டு,

    “வரும்பவனி பத்து வருமவர்காண் நாலில்

    அரும்பும்ஒன் பானாள்முன்றிற் காகும் – விரும்புகரி

    பத்தாநா ளையப்பவனி பாவைபிரிவே ; வணிக

    வத்தருக்கா காமஞ்சரி”3

    தலைவன் பத்துநாள் உலா வரல் ; அவ்வுலாவின் நாலாம் நாள் பாவை ஒருத்தி அவனைக் காணல் ; அவனிடம் அன்பு அரும்புதல் ; ஒன்பதாம் நாளில் தன் முன்றிலில் வந்து அவனைக் காணுதல் ; பத்தாம் நாள் யானையின் மேல் அவன் உலா வரல் ; பின்னர் பாவை பிரிவால் வருந்துதல் – என்னும் பொருளில் வருவது ‘மஞ்சரி’ என்னும் இலக்கியமாகும்.

    மஞ்சரி இலக்கிய வகைகள்

    சிற்றிலக்கியங்களின் பெயர்களில் அமைந்த முடிவுச் சொல்லின் ஒற்றுமை வேற்றுமை கருதிச் சிற்றிலக்கியங்களைப் பாகுபடுத்துவர். சிற்றிலக்கியப் பெயர்களில் அமைந்த இச்சொல் முடிவுகள் சிற்றிலக்கியப் பாடுபொருண்மை, யாப்புவகை, பாடல் எண்ணிக்கை ஆகிய இவற்றுடன் கூடி அமைகின்றன.

    சிற்றிலக்கியங்களில் மாலை என்னும் சொல் முடிவைப் பெற்று அமைந்த சிற்றிலக்கியப் பெயர்கள் மிகுதியாக உள்ளன என்பதை அறிவோம். இதேபோல் மஞ்சரி என்னும் சொல் முடிவைப் பெற்று அமையும் இலக்கியங்கள் உள்ளன. வெற்றிக்கரந்தை மஞ்சரி, வாதோரண மஞ்சரி என்பன மஞ்சரி என்னும் சொல் முடிவைப் பெற்று அமைந்துள்ளன. மஞ்சரி என்னும் பெயர்க் கொண்ட இலக்கிய வகையும் உள்ளது.

    வெற்றிக்கரந்தை மஞ்சரி

    பகைவர் கவர்ந்து சென்ற ஆநிரையை மீட்கின்றவர், கரந்தை மலர்மாலை சூடிச்சென்று மீட்டு வருவதனை விரித்துப் பேசுவது வெற்றிக்கரந்தை மஞ்சரி என்பர். இதனை பிரபந்த தீபிகையும், முத்துவீரியமும் கூறுகின்றன.

    பிரபந்த தீபிகை,

    “மாற்றலர்கள் கொண்டநிரை மிட்போர் கரந்தைப்பூ

    மாலைசூ டிப்போகிமீள்

    வகையினை விரித்தோத லைவெற்றிக் கரந்தையின்

    மஞ்சரியெ னக்கூறுவா்.;”4

    பிரபந்த  மரபியல் முதலான நூல்கள் ‘கரந்தை’ என நிரை மீட்டலை மட்டும் சுட்டுகின்றன. முத்துவீரியம் வெற்றிக்கரந்தை என்றும், பிரபந்த தீபிகை வெற்றிக் கரந்தையின் மஞ்சரி என்ப பெயர்சூட்டிச் செயல்விளக்கம் அளிக்கின்றது. வெற்றிக் கரந்தை மஞ்சரி என்ற பெயர்நிலை பிரபந்த தீபம் முதல் காணப்படுகின்றது. மாலையிலக்கிய வகையாகவும் எவ்யாப்பின் முப்பது செய்யுளாலாவதாகவும் பிரபந்த மரபியல் இதனை நுவலுகின்றது. பிற்காலப் பாட்டியலில் இது காணப்படவில்லை.

    வாதோரண மஞ்சரி

    யானையை வயப்படுத்தி அடக்கினவருக்கும், எதிர்த்த யானையை வெட்டி அடக்கியனவருக்கும், பற்றிப் பிடித்துச் சேர்த்தவருக்கும், அவர்தம் வீரப்பாட்டின் சிறப்பை வஞ்சிப்பாவால் தொகுத்துப்பாடுவது வாதோரண மஞ்சரியாகும்.

    “யானை வயப்படுத்தி அடக்கின வருக்கும்

    எதிர்பொரும் யானையை ஈரவெட்டி

    அடக்கின வருக்கும் அதட்டிப் பிடித்துச்

    சேர்த்த வருக்கும் வீரச் சிறப்பை

    வஞ்சியாற் பாடுவ ததுவா தோரண

    மஞ்சரி எனப் பெயர் வைக்கப் படுமே”5

    என்று முத்துவீரியம் இலக்கணம் கூறுகின்றது.

    மஞ்சரி இலக்கியத்திற்குச் சொல்லப்பட்டுள்ள இலக்கணமும் பாடுபொருளும், வெற்றிக்கரந்தை மஞ்சரி, வாதோரண மஞ்சரி முதலிய இலக்கியங்களுக்கு சொல்லப்பட்டுள்ள இலக்கணமும் பாடுபொருளும் வேறுபடுகின்றன. அந்தாதி இலக்கியங்களின் வகைகளான பதிற்றுப் பத்தந்தாதி, நூற்றந்தாதி போன்றவை அந்தாதி எனும் அமைப்பு நிலையில் ஒன்றுபட்டு பாடல் எண்ணிக்கையால் வேறுபடுகின்றன. ஆனால் மேற்குறிப்பிட்ட மஞ்சரி எனும் சொல் முடிவைப் பெறும் இலக்கிய வகைகள் ‘மஞ்சரி’ இலக்கியத்தின்று முற்றிலும் வேறுபடுகின்றன. இவைகளை மஞ்சரியின் இலக்கிய வகைகள் என்று கூறுவது பொருந்துவதன்று.

    திரிபு மஞ்சரி

    “திரிபு எனும் சொல், வேறுபாடு, தோன்றல், திரிதல் முதலிய இலக்கணப் புணர்ச்சி விகாரம், முத்திக்கு இடையூறாய் நிற்கும் விபரீத உணர்வு எனும் பொருண்மைகளுடன், முதலெழுத்தொழிய இரண்டு முதலான எழுத்துக்கள் அடிதோறும் ஒத்திருக்கையிற் பொருள் வேறுபடப் பாடுஞ் செய்யுள் எனவும் பொருள் படுகின்றது.”6 இதன் அடிப்படையில், திரிபுச் செய்யுட்கள் பல அமைந்த இலக்கிய வகை, திரிபு மஞ்சரி எனக் கொள்ளல் பொருந்தும்.

    இவ் இலக்கிய வகையையும் தண்டபாணி சுவாமிகள் இயற்றிய தில்லைத் திருவாயிரத்தில் இத்திரிபு மஞ்சரி 25 கட்டளைக் கலித்துறைச் செய்யுட்களால் உருவாகியுள்ளது. திருவரங்கத் திருவாயிரத்தில் மற்றொரு திரிபு மஞ்சரி காணப்படுகிறது. இது 32 கட்டளைக் கலித்துறைகளைப் பெறுகின்றது. இவை அனைத்தும் முதற்சீரில் திரிபு கொள்கின்றன. முதலெழுத்தொழிய ஏனைய எழுத்துக்கள் ஒரு பாடலின் நான்கு அடியின் முதற்சீரிலும் ஒத்து அமைந்து இத்திரிபை உருவாக்குகின்றன.

    யமக மஞ்சரி

    யமகம் என்பது ‘வந்த எழுத்துக்களே பொருள் வேறுபடச் செய்யுளின் சீர் அல்லது அடிகளிற் பின்னும் வருவதாகிய மடக்கு என்னும் அணி’ என விளக்கப்படுகின்றது. யமக அந்தாதி, இத்தகைய செய்யுட்கள் அந்தாதியும் பெற்று அமைந்த இலக்கிய வகையைக் குறிக்க, யமக மஞ்சரி என்பது, அந்தாதி இலக்கிய வகையைக் குறிக்க, யமக மஞ்சரி என்பது, அந்தாதி பெறாது தொடரும் பல யமகச் செய்யுளுடைய நூலைக் குறிக்கின்றது எனலாம்.

    ‘ஒரு சொல்லானே நான்கடியும் மடக்குவதனை இயமா வியமகமென்ப’ எனத் தண்டியலங்கார (96) உரை கூறுவது யமகமும் மடக்கும் ஒத்து வந்த பண்டை அணியிலக்கணக் கோட்பாட்டை விளக்குகின்றது.

    கலம்பக உறுப்புகளுள் ஒன்றாக யமகம் அமைதலைப் பாட்டியல்களும், இலக்கியங்களும் புலப்படுத்துகின்றன.

    “மயில்கண்டால் மயிலுக்கே வருந்தி ஆங்கே

    மான்கண்டால் மானுக்கே வாடி மாதர்

    குயில்கண்டால் குயிலுக்கே குழைதி ஆகில்

    கொஞ்சுரம்போக் கொழி நெஞ்சே…..”7

    தலைவன் தலைவியைப் பிரிந்து பொருள் தேடும் இடத்தில் மயில், குயில், மான் ஆகியவற்றைக் காண நேரும். அவ்வாறு காணும்போது தலைவியை நினைத்து வருந்துகிறான் என்னும் பொருளில் இவ்வடிகள் அமைந்துள்ளது.

    மயில், மான், குயில் என்னும் சொற்கள் அ்றிணைப் பொருளையும் மயிலுக்கே, குயிலுக்கே எனவரும் சொற்கள் தலைவியைக் குறிப்பதாகவும் அமைந்துள்ளது. ஆகவே வந்த சொற்களே மீண்டும் வந்து வேறு பொருள் தர நின்றது. அதனால் இது கலம்பக உறுப்புகளுள் யமகத்திற்கு ஆகி வந்தது.

    ரச மஞ்சரி

    ஒன்பான் சுவைகள் நவரசம் எனப்படுகின்றன. வீரம், அருவருப்பு, பெருநகை, அச்சம், கோரம், கருணை, சாந்தம், அற்புதம், சிங்காரம் எனும் ஒன்பது சுவைகளும் இலக்கியப் பொருளானமையைத் தண்டபாணி சுவாமிகளின் நவரச மஞ்சரி காட்டுகின்றது.

    ஒவ்வொரு சுவைக்கும் ஒன்பது பாடலாக, வெவ்வேறுபட்ட யாப்பில் 81 கவிதைகள் இதன்கண் அமைகின்றன. சிங்காரமாகிய ஒன்பதாவது பகுதி பொருட்பகுப்பிற்கேற்ப, அகத்துறைகள் கொண்டு அமைகின்றது. செந்திலாண்டவன் புகழ் புலப்படும் வண்ணம் இப்பல்சுவைச் செய்யுட்கள் பொருந்துகின்றன.

    மேற்குறிப்பிட்ட யமக, திரிபு, ரச மஞ்சரி முதலியவையும் மஞ்சரி என்னும் சொல் முடிவைப் பெற்று அமைதலைக் காணமுடிகின்றது. பாடல்களில் சொல் வேறுபடுதல், பொருள் வேறுபடுதல், போன்ற அமைப்பு முறைகளைக் கொண்டு, மஞ்சரி எனும் பெயர் கொண்ட இச்செய்யுட்களை மஞ்சரி இலக்கியத்தின் வகைகளாகக் கொள்ளுதல் பொருந்தாது எனலாம். ஏனெனில் மஞ்சரி இலக்கியத்திற்கு கூறப்பட்டுள்ள இலக்கண அமைப்பு முறைகளில் இருந்து இவை முற்றிலும் வேறுபட்டுக் காணப்படுகின்றன.

    சிவத்தல மஞ்சரி

    இருபதாம் நூற்றாண்டில் ஆ. சிங்காரவேலரால் இந்நூல் இயற்றப்பட்டுள்ளது. இந்நூல் உரைநடை வடிவில் அமைந்துள்ளது. இந்நூலைத் தொகுத்தவர் நெ.சி. தெய்வசிகாமணி ஆவார். பூங்கொத்துப் போல, சிவனின் பெருமைகள் இந்நூல் முழுவதும் கூறப்பட்டுள்ளன.

    சிவபெருமான், தேவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி அவர்களின் துயரம் போக்குதல், செருக்கால் மதி இழந்த அசுரர்களைக் கொல்லுதல், சிவனடியார்களுக்கு அருள் பாலித்தல், சிவனின் திருவிளையாடல்கள் போன்றவை கூறப்பட்டுள்ளன. கைலாசாதி பர்வத விவரம், சிவராத்திரி பற்றிய குறிப்புக்கள், சிவனின் மூர்த்தங்கள் (64) குறிப்பிடப்பட்டள்ளன.

    சிவன் உறையும் தலங்கள், வடநாட்டில் 32 தலங்கள், தொண்டை நாட்டில் 36 தலங்கள், மகதநாடு அல்லது நடுநாட்டில் 22 தலங்கள், சோழநாடு காவேரியின் வடகரையில் 65 தலங்கள், காவேரியின் தென்கரையில் 128 தலங்கள், பாண்டி நாட்டில் 15 தலங்கள், கொங்கு நாட்டில் 7 தலங்கள், மலை நாட்டில் 2 தலங்கள், ஈழநாட்டில் 2 தலங்கள், தேவாரப் பாடல் பெற்ற தலங்கள், திருவாசகம் பெற்ற சிவத் தலங்கள், திருவாசக வைப்புத் தலங்கள், திருவிசைப்பா பெற்ற தலங்கள் போன்றவை பற்றிய குறிப்புக்கள் இந்நூலில் இடம் பெற்றுள்ளன.

    மஞ்சரி இலக்கியத்தின் அமைப்பு முறை

    காதலை முதன்மைப் பொருளாக வைத்துத் தலைவன் ஒருவனின் புகழ் பேசுகின்ற முறையில் மஞ்சரி இலக்கியம் அமைந்துள்ளது.

    பாட்டுடைத் தலைவன் உலா வருகிறான். அவனைக் கண்ட பெண்கள் வேட்கையுற்றுப் புலம்புகிறார்கள். தலைவியும் அவன்மீது காதல் கொள்கிறாள். உலா வந்த தலைவனின் எதிரே சென்று, அவனைப் புகழ்ந்து, அவனிடம் தனக்குள் ஆராக் காதலை வெளிப்படுத்திப் பேசுகிறாள். பின்னர் தன் தோழியை அத்தலைவனிடம் தூதாக அனுப்பி அவனுடைய மாலையை அத்தோழியின் வாயிலாகப் பெற்று மகிழ்கிறாள். தலைவன் தலைவியின் இல்லத்திற்கு வருகிறான். அவனை அவள் வரவேற்று, மஞ்சத்தில் அமரச் செய்து உபசரித்து மகிழ்கிறாள். அவனுடன் கூடிக் குலாவி அவள் இன்பம் துய்த்து வாழ்கிறாள்.

    மஞ்சரி என்பது பூங்கொத்துக்கும் பெயராதல் போல மஞ்சரி இலக்கியமும் அகப்பொருள் புறப்பொருள் பற்றிய சில சிற்றிலக்கியங்களின் கூட்டமைப்பாயும் உள்ளது. கேசாதிபாதம், விறலியாற்றுப்படை, தசாங்கம், காதல், குறம், உலா, தூது முதலியனவும் காதல் வளர்ச்சிக்குத் துணையாய் நிற்கின்ற வகையில் உள்ளமையால் மஞ்சரியில் விஞ்சி நிற்பது காதற்சுவை நிகழ்ச்சிகளே ஆகும். மஞ்சரி இலக்கியங்கள் கண்ணியமைப்பில் கலிவெண்பாவினால் பாடப்பட்டுள்ளன.

    தொகுப்புரை

    மஞ்சரி என்பதற்கு பூங்கொத்து, பூமாலை, தளிர், மலர்க்காம்பு, ஒழுக்கம் முதலிய பொருள்கள் குறிக்கப்படுகின்றன.பலவகை மலர்களால் தொடுக்கப்படுவது பூமாலை ஆதல் போல பல பாடல்களைத் தொகுத்துக் கூறும் நூல் மஞ்சரி எனப்படுகின்றது.

    மஞ்சரி இலக்கியத்திற்கு பிரபந்தத் திரட்டு, பிரபந்த மரபியல் முதலிய பாட்டியல் நூல்களே இலக்கணம் வகுத்துள்ளன. இவ்விலக்கியம் 16ஆம் நூற்றாண்டில் சில புலவர்களால் சிறப்பாகப் போற்றிப் பாடப்பட்டுள்ளது.

    மாலை இலக்கியங்கள் போன்று மஞ்சரியும் இறுதியில் மஞ்சரி எனும் சொல் முடிவைப் பெற்று விளங்குகின்றது. வெற்றிக்கரந்தை மஞ்சரி, வாதோரண மஞ்சரி போன்றன மஞ்சரி எனும் சொல் முடிவைப் பெற்றுள்ள வேறொரு வகை இலக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது.

    யமக மஞ்சரி, திரிபு மஞ்சரி என்பன செய்யுளில் சொற்களின் அமைப்பு முறையில் ஏற்படும் மாற்றம் வைத்து குறிக்கப்படுகிறது. ரச மஞ்சரி என்பது சுவைகளைப் பற்றிப் பேசும் இலக்கியமாகும். மஞ்சரி இலக்கியத்தின் இலக்கணமும், அமைப்பு முறையும் மேற்குறித்த மஞ்சரி எனும் சொல் முடிவைப் பெற்று வந்த இலக்கியங்களின் இலக்கணமும் அமைப்பு முறையும் வேறுபட்டுள்ளன. இவை மஞ்சரி இலக்கியத்தின் வகையாகக் கருதமுடியாது.

    சிவத்தல மஞ்சரி, சிவனின் பெருமைகளை அவனது அடியார்களுக்கு எடுத்துரைத்தல் போலவும், சிவனின் திருவிளையாடல்கள் பற்றியும், சிவன் உறையும் தலங்கள் பற்றியும் உரைநடைவடிவில் எடுத்துரைக்கின்றது. காதலை முதன்மைப் பொருளாக வைத்துத் தலைவன் ஒருவனின் புகழ் பேசுகின்ற முறையில் மஞ்சரி இலக்கியம் அமைந்துள்ளது.

    பாட்டுடைத் தலைவன் உலா வருகிறான். அவனைக் கண்ட பெண்கள் வேட்கையுற்றுப் புலம்புகிறார்கள். தலைவியும் அவன்மீது காதல் கொள்கிறாள். உலா வந்த தலைவனின் எதிரே சென்று, அவனைப் புகழ்ந்து, அவனிடம் தனக்குள் ஆராக் காதலை வெளிப்படுத்திப் பேசுகிறாள். பின்னர் தன் தோழியை அத்தலைவனிடம் தூதாக அனுப்பி அவனுடைய மாலையை அத்தோழியின் வாயிலாகப் பெற்று மகிழ்கிறாள். தலைவன் தலைவியின் இல்லத்திற்கு வருகிறான். அவனை அவள் வரவேற்று, மஞ்சத்தில் அமரச் செய்து உபசரித்து மகிழ்கிறாள். அவனுடன் கூடிக் குலாவி அவள் இன்பம் துய்த்து வாழ்கிறாள்.

    மஞ்சரி என்பது பூங்கொத்துக்கும் பெயராதல் போல மஞ்சரி இலக்கியமும் அகப்பொருள் புறப்பொருள் பற்றிய சில சிற்றிலக்கியங்களின் கூட்டமைப்பாயும் உள்ளது. கேசாதிபாதம், விறலியாற்றுப்படை, தசாங்கம், காதல், குறம், உலா, தூது முதலியனவும் காதல் வளர்ச்சிக்குத் துணையாய் நிற்கின்ற வகையில் உள்ளமையால் மஞ்சரியில் விஞ்சி நிற்பது காதற்சுவை நிகழ்ச்சிகளே ஆகும். மஞ்சரி இலக்கியங்கள் கண்ணியமைப்பில் கலிவெண்பாவினால் பாடப்பட்டுள்ளன.

    குறிப்புகள்

    1. சென்னைப் பல்கலைக்கழக பேரகராதி தொகுதி-6 ப.201
    2. பிரபந்தமரபியல் , நூற்பா.102
    3. பிரபந்தத்திரட்டு, நூற்பா.109
    4. பிரபந்த தீபிகை, நூற்பா .35
    5. முத்துவீரியம், நூற்பா.1070
    6. உ.வே. சாமிநாதையர், இலக்கிய வகையும் வடிவும், ப.516
    7. நந்திக்கலம்பகம், பா.17
    Share