Category: படக்கவிதைப் போட்டிகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. பிரேம்நாத் திருமலைச்சாமியின் கலைவண்ணத்தில் உருவான இந்த நிழற்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டி 254க்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. நிழற்படக் கலைஞர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகளை உரித்தாக்குகின்றேன்!

”புன்னகையால் அன்னையை மட்டுமல்லாது
அகிலத்தையே மயக்கிடும் ஆற்றல்பெற்றது கனிமழலை!
என்றென்றும் நிலைக்கட்டும் இந்த அழகின் சிரிப்பு!” என்று வாழ்த்திவிட்டு, இப்படத்திற்குக் கவிஞர்கள் வடித்துத் தந்திருக்கும் கற்கண்டுக் கவிதைகளைச் சுவைத்துவரப் புறப்படுவோம்!

*****

”அன்னையைப்போல் அல்லாமல் நீ படிப்பில் சிறக்க வேண்டும்; உயர்ந்த நிலையும் கண்டிட வேண்டும்” என்று மழலையிடம் மனந்திறக்கும் அன்னையைக் காண்கிறோம் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் கவிதையில்.

உயர் நிலை…

அன்னை யென்றே ஆக்கியேதான்
அடுத்த நிலைக்கே உயர்த்திவிட்டாய்,
என்னைப் போலப் படிப்பறிவில்
எளிய நிலையிலே விட்டிடாமல்
உன்னை நானும் படிக்கவைத்தே
உயர்ந்த நிலையில் வைத்திடுவேன்,
தன்னை யறிந்திடத் தங்கமேயுனைத்
தகுந்த முறையில் வளர்ப்பேனே…!

*****

அச்சமற்ற பெண்ணாய், மங்காத பொன்னாய், தாழ்வகற்றும் தண்ணிழலாய், மடமையிருள் போக்கும் மாவிளக்காய்த் தன் பிள்ளைக்கனி திகழவேண்டும் என விரும்பும் அன்புத் தாயை நம் கண்முன் நிறுத்துகின்றார் திருமிகு. ச. கண்மணி கணேசன்.

பிள்ளைக்கனி

செல்லம்மா – நீ சாதித்துப் பேர்வாங்கப் பிறந்தவள்; உன்சாதனை
நாலுபேருக்கு வழிகாட்டி ஒளியூட்டுவதாய் இருக்கட்டும்!

முத்தம்மா – நீ முன்னேறி மின்னப் பிறந்தவள்; உன்பாதை
தடைக்கற்களைப் படிக்கட்டுகளாக்கும் வித்தையைச் சொல்லட்டும்!

சின்னம்மா – நீ பதினாறும் பெறப் பிறந்தவள்; உன்இல்லறம்
ஆலாய்த்தழைத்து அறுகாய்வேரோடி நல்லறம் ஆகட்டும்!

அன்னம்மா – நீ நிமிர்ந்து நிற்கப் பிறந்தவள்; உன்ஆளுமை
நாண்அச்சமின்றி மானிடம் மணக்க மிளிரட்டும்!

தங்கம்மா – நீ என்றுமென் பேர்சொல்லப் பிறந்தவள்; உன்வாழ்வு
மங்காத பொன்னாய்ப் புடம்போட்டு ஒளிரட்டும்!

தாயம்மா – நீ தாழ்வகற்றத் தண்ணிழலாய் உதித்தவள்; உன்பிறவி
சேயாகித் தரணியெங்கும் தமிழ்ப்புகழ் கூட்டட்டும்!

நல்லம்மா – நீ எதையும் எதிர்கொள்ளப் பிறந்தவள்; உன்மேனி
வெல்லும் அழகொடு திடம்பெற்றுப் பொலியட்டும்!

பொன்னம்மா – நீ இலக்குநோக்கிப் பாயப் பிறந்தவள்; உன்மனம்
மன்னும்விளக்காய் ஆயிரமாயிரம் அகலொளி ஊட்டட்டும்!

கண்ணம்மா – நீ கற்றுக் கரைசேரப் பிறந்தவள்; உன்கல்வி
மண்ணின் இருள்போக்கும் மாவிளக்காய்த் திகழட்டும்!

அமிர்தம்மா – நீ சமைத்துப் பசியாற்றவும் பிறந்தவள்; இப்போது
என்னிடம் வாநாம் ‘பப்பு கடஞ்சி’ விளையாடுவோம்!

*****

”பாசப் பந்தே! பரிமளமே! பூடணம் வேண்டா ஆடகப் பொன்னே! சாதிக்கப் பிறந்தவள் நீ! உலக சரித்திரம் படைத்துவிடு!” என்று மங்கல மொழிகளால் மழலையை வாழ்த்துகின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

பாசப்பந்து நீதானே
பரிமளமாய் இருப்பவளே
முளைப்பற்கள் வருமுன்னே
முகம் சாய்த்துச் சிரிப்பவளே

தத்தி நடக்கும் கால்களோடு
தாவிப் பிடிக்கும் கைகளும்
தாயும் பாசப்பரிவோடு உனை
தாங்கித் தான் பிடிக்கிறாளோ?

தங்கம் வெள்ளி உனக்கெதற்கு?
சர்வ பூஷணம் நீதானே!
கவலைகள் நூறிருப்பினும் உனைக்
கொஞ்சி மகிழும் தாயவள்!

அவள் கனவு என்னவென்று
கேட்டு நீயும் வளர்ந்திடு
சாதிக்கப் பிறந்தவள் நீ
சரித்திரம் படைத்திடு
உலக மகா சரித்திரம் படைத்திடு!

*****

”அன்னை மடி மெத்தையிலே ஆடிடும் தத்தை எனக்கு அன்னையின் அன்பே உயிர்காப்பு!” என்று தாயின் உயர்வைப் போற்றிடும் சேயைக் காட்டுகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

அன்பின் அரிச்சுவடி

அன்னைமடி மெத்தையிலே
ஆடுமொரு தத்தை நான்!
இத்தரையில் பிறந்தவரில்
ஈடுஇணை அற்றவள் நான்!
உத்தமராய் இவருமெனை
ஊட்டி தினம் வளர்த்திடவே
எத்தனையோ பிறவிக்கடன்
ஏட்டினிலும் எழுதவொண்ணா
ஐயிரு திங்கள் வைத்தீன்று
ஒப்புரவுடனே வாழ்வதற்கு
ஓயாமல் காத்து நிற்கும்
ஒளடதமாம் இவர் அன்பெனும்
ஆயுதமேயென் உயிர் காப்பு!

*****

தாய் சேய் உறவை அற்புதமாய்த் தம் பாக்களில் நெய்திருக்கும் கவிஞர்கள் அனைவருக்கும் என் மனங்கனிந்த பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

உன்னுதட்டில் தெறிப்பதெல்லாம்
என்னுயிரின் சிரிப்பு!
உன்னுருவம் தானடி
என் விழியின் சிலிர்ப்பு!

குயிலும் குருவியும்
சிரிக்கிறது மேலே
உந்தன் மொழியோ
புரிந்தது போலே!

ஆழி அருவியின்
ஆலாபம் சங்கீதம்
அத்தனையும் அடங்கியதே
அழகியுன் ரீங்காரம்!

மகளே நீயே
மாயக் கண்ணாடி!
எந்தன் மறுவுருவைக்
காட்டிவிட்டாய் முன்னாடி!

அம்மாவென நானலற – நீ
ஒருமுறை பிறந்தாயடி!
அம்மாவென நீயழைக்க – நான்
ஒவ்வொருமுறையும் பிறக்கிறேனடி!

”மகளே! நீயே என் உயிரின் சிரிப்பு, விழியின் சிலிர்ப்பு! மாயக் கண்ணாடியான உன்னில் என்னைக் காண்கிறேன்! நான் அம்மாவென்று அலற நீ பிறந்தாய்! நீ அம்மாவென்று அழைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் நான் பிறக்கிறேன்!” என்று மகளுக்கும் அன்னைக்குமிடையே பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் உன்னத உறவை உணர்வுபூர்வமாய் விவரித்திருக்கும் திருமிகு. புவிதா அய்யாதுரையை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஆழியும் ஓடங்களும் அவற்றின் அருகிருக்கும் மனிதர்களுமாக ‘ஆழிசூழ் உலகை’க் கறுப்பு வெள்ளை நிழற்படமாக்கி நம் பார்வைக்குத் தந்திருக்கின்றார் திரு. முகம்மது ரபி. இப்படத்தை படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருக்கின்றார் திருமிகு ராமலக்ஷ்மி. படமெடுத்தவர், அதனைத் தேர்ந்தெடுத்தவர் இருவருக்கும் என் நன்றி!

”வாழ்க்கையே அலைபோலே நாமெல்லாம் அதன்மேலே
ஓடம்போலே ஆடிடுவோமே வாழ்நாளிலே” எனும் பழைய திரைப்படப் பாடல் நினைவலைகளில் மோதுகின்றது.

கூடவே…” நீர்வழிப் படூஉம் புணைபோல்
ஆருயிர் முறைவழிப் படூஉம்” எனும் கணியன் பூங்குன்றனின் மணிமொழியும் நெஞ்சில் ஒலிக்கின்றது.

கற்பனைக்கு நல்விருந்தாய் விளங்கும் இக்காட்சிக்குப் பொற்பான கவியெழுதிக் காத்திருக்கின்றார்கள் கவிஞர்கள். அவர்களை வரவேற்று அவர்களின் கவியமுதைப் பருகிவருவோம்!

*****

”பயந்தனை விரட்டு! விதைநெல்லாய்த் தனித்திரு! வியந்திட வாழலாம் மீண்டெழுந்து!” என்று நம்பிக்கையை அள்ளித் தெளித்திருக்கின்றார் கவிதையில் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

தனித்திரு விழித்திரு…

பயண மெல்லாம் பாதியிலே
பறவை விலங்கினம் வீதியிலே,
துயரில் வீழ்ந்ததே மனிதயினம்
தூய்மை தானே தேவையினி,
பயந்தே யிருந்தால் பலனில்லை
படகை ஓட்டு தனிமையிலே,
வியந்திட வாழலாம் மீண்டெழுந்தே
விதைநெல் லாயிரு தனித்திருந்தே…!

*****

”கருப்பு மனமும் கருப்புப் பணமும் வேண்டாம்; வெள்ளை மனமும் வெள்ளைப் பணமும் கொள்வோம்! வாழ்வினில் வெல்வோம்!” என்று நன்மொழி நவில்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

கடல்நீரும் வானும்
கரையோரப் படகுகளும்
கரைத்திட்டு மணலும்
அக்காட்சி காணும் மனிதர்களும்
கருப்பு வெள்ளைப் புகைப்படத்தில்
நிறம் மாறித்தான் போயினவோ?
அதன் உரிய வண்ணம் தெரிவதற்கு
ஒருபோதும் வாய்ப்பில்லை!

கருப்பு நிறம் பணத்தளவில்
கருப்புநிறம் மனத்தளவில்
என்றொரு எண்ணம் வேண்டாம்
வெண்மை நிறம் பணத்தளவில்
வெண்மை நிறம் மனத்தளவில்
என்றே நாளும் வாழ்ந்திடலாம்
இனிதே நாளும் உயர்ந்திடலாம்

*****

”பொறாமைத் தீயில் பொசுங்கினாலும் அழுக்காறில்லா ஆன்றோனாய்க் காட்டிக்கொண்டேன்; கயமை உள்ளே களிநடனம் புரிந்தாலும் உத்தமனாய் விடியல்நோக்கிக் காத்திருந்தேன்!” என்று மானுட மனத்தின் முரண்பாடுகளை அருமையாய் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியிருக்கிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

முரண்பாடு

மனக்கடலில் ஆசையலைப்
பேரிரைச்சல் போட்டு ஆட
முகந்தனிலே அமைதி காட்டி
மௌனத்தாழ்ப் போட்டிருந்தேன்!

கயமையது உள்ளிருந்து
களிநடனம் புரிகையிலே
விடியல் நோக்கிக் காத்திருக்கும்
வேடமதைத் தாங்கி நின்றேன்!

பொறாமைத் தீயில் நாளும்
பொசுங்கி வெந்து போனாலும்
அழுக்காறு ஏதுமில்லா
ஆன்றோனாய்க் காட்டிவைத்தேன்

பெருவெள்ளம் தாண்டி நின்றும்
கரைசேர மனமில்லாப் படகாக
ஆசை நீரில் தத்தளிக்கும்
தக்கையென உழலுகின்றேன்!

முரண்பாட்டின் மொத்த உரு
அசுரனாய் உள் வளர்ந்து நிற்க
முற்றும் துறந்த முனிவனென
முகங்காட்டி நிற்கின்றேன்!

*****

”சிலசமயம் பாசம் படிந்து, சிலசமயம் உடைந்து, எக்கருவி எந்தச் சூத்திரம் கொண்டும் ஆசாரியர்கள் என்ன பண்படுத்தினாலும் அலைகளும் அசைவுகளும் மட்டும் ஓய்வதில்லை” என்று மனித மனத்தின் சலனத்தைக் கவிதையில் அழகாய்க் காட்சிப்படுத்தியிருக்கின்றார் திரு. கார்கில் ஜெய்.

கட்டுமனம், பாய்மனம், உல்லாச மனம் எனப் பலமனம்
நினைவலைகளில் ஆடிக்கொண்டே இருப்பதனால்  
எந்த மனமும் ஆழ்வதில்லை; ஆழ்ந்தது மீள்வதில்லை 
பரந்த வானமும், பரந்த நீலமும் வழிந்து விழுந்தது போலிருக்கும்
பரந்த கடலில் சிறகை விரித்துப் பறந்த பறவைகள் போல் 
தேடிச்சென்றது எதுவோ கிடைத்தது எதுவோ
சூரியன் தூங்கியதும் கரை திரும்பும் மனங்கள்
சிலசமயம் பாசம் படிந்து, சிலசமயம் உடைந்து 
அல்லது கசியும் ஓட்டையோடு
எக்கருவி எந்தச் சூத்திரம் கொண்டும் 
ஆசாரியர்கள் என்ன பண்படுத்தினாலும் 
அலைகளும் அசைவுகளும்  மட்டும் ஓய்வதில்லை
அடுத்தநாள் இருக்கும்போதும்…
கரையேறுதல் எப்போது?

*****

தம் எண்ண அலைகளின் உதவியால், படத்தில் காணப்படும், அசையாப் படகுகளையும் அழகாய் அசைத்துக் காட்டியிருக்கின்றார்கள் நம் திறன்மிகு கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் நெஞ்சார்ந்த பாராட்டுகள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

விடயம்

கட்டுத்தறிக் காளைகளாய்க் கரைநிற்கும் படகுகள்
கொட்டியளக்கும் உழைப்பின் வியர்வைக்கடல் ஊர்திகள்
மட்டுப்படா முனைப்புகளின் விளைவுதரும் மானிகள்
கட்டுக்கடங்கா மகிழ்ச்சியைப் பரிசுதரும் கர்மயோகிகள்

கேள்விக்குறியாய் முதுகுவளையும் செயன்மை
அன்றாட வாழ்வின் ஆதாரம் தேடும் உயிர்மை
பொன்னோடம் ஏறிப் பொழுதுபோக்கும் இளமை
தன்னாவி இனிக்க ஏறத்துடிக்கும் குழுமை

தாவிச்செல்லும் இளமை வேகம்
தாங்கிநிற்கும் சுமையின் போகம்
ஓடநினைக்கும் குழந்தைச் சொந்தம்
மடுத்துக் காக்கும் தந்தை பந்தம்
எல்லாம்;
கண்ணாரக் காணும் காட்சி சொல்லும்
எண்ணாரத் தொகுப்பாய் அமையும் விடயம்!

”கட்டுத்தறிக் காளைகளாய்க் கரைநிற்கும் படகுகள், கொட்டியளக்கும் உழைப்பின் வியர்வைக்கடல் ஊர்திகள்; கட்டுக்கடங்கா மகிழ்ச்சியைப் பரிசுதரும் கர்மயோகிகள்!” என்று படகுகளின் பண்பையும் பயனையும் நயமாய் உரைத்திருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர், திருமிகு. ச. கண்மணி கணேசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இந்த ஒளிஓவியத்துக்குச் சொந்தக்காரர் திரு. பிரேம்குமார் சச்சிதானந்தம். இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டி 252க்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவ்விருவருக்கும் என் நன்றிகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

மானுடக் குழந்தைகளும், ஆவின் குழவியும் அருகணைந்து நிற்கும் அழகிய காட்சி நெஞ்சில் இன்பத்தைப் பூக்கச்செய்கின்றது.

இப்பூவுலகை இயற்கை படைத்தளித்தது அனைத்துயிர்களும் இன்பமாய் வாழ்வதற்கே. ஆனால் மானுடனோ உயிர்கள் அனைத்தையும் இரக்கவுணர்வின்றிக் கொன்றழிக்கின்றான் உணவுக்காக. அதன்விளைவாய்த் தீராத துன்பங்களையும் தேவையற்ற நோய்களையும் எதிர்கொண்டு கலங்குகின்றான்.

எந்த ஒரு வினைக்கும் இணையான எதிர்வினை உண்டு என அறிவியலும் அறவியலும் உரைப்பது பொய்ப்பதில்லை!

சிந்தனையைத் தூண்டும் இவ்வினிய படத்துக்குக் கவியெழுதித் தந்திருக்கின்றார்கள் வல்லமையின் வித்தகக் கவிஞர்கள்; அவற்றை ஒவ்வொன்றாய்ச் சுவைத்துவருவோம்! வாருங்கள்!

*****

”பெரியோரினும் விஞ்சிய பாசத்தோடு இணைந்திருக்கும் பயமறியாக் கன்றுகள் இவை!” என்று வியக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

கன்றிலே ஒன்றாய்…

பயமதை அறியாக் கன்றுகளைப்
பாசம் ஒன்றாய்ச் சேர்த்திடுமே,
வயலில் மேய்ந்திடும் பசுமாடு
வந்தே ஊட்டிடும் கன்றுக்கே,
வெயிலில் ஆடிய பிள்ளைகளும்
வந்து சேர்ந்தார் கன்றுடனே,
செயலில் பெரியோர் செய்யாததைச்
சின்னஞ் சிறிதுகள் செய்திடுமே…!

*****

”இளங்கன்றை இறுக்கிப் பிடிக்கும் இன்முகச் சிறார்களே! கண்ணனாய் என் கண்ணுக்குக் காட்சிதரும் நீங்கள், தெய்வமாய் மக்கள்தொழும் பசுமாட்டின் கன்றினைக் கட்டி வைக்காதீர்கள்! தாயோடு அதனைச் சேர்த்துவிடுங்கள்!” என்று தம்முடைய இரண்டு கவிதைகளிலும் அன்பாய் வேண்டுகோள் விடுக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

இளங்கன்றை இறுக்கிப் பிடிக்கும்
இளஞ்சிறார்கள் நீங்கள்தானோ
வாய்நிறையப் புன்னகைக் குவியல்
வாரியணைத்த மகிழ்ச்சியால்தானோ?

உங்கள் புன்னகையில் கள்ளமில்லை
அவைப் பூத்துக் குலுங்கும் பன்னீர்ப் பூக்கள்
நீங்கள் வாரியணைத்த கன்றும் கூட
வாகாய்த்தான் சிரிக்கிறதே!

கோமாதா நம் குலமாதாவெனப்
போற்றுகின்ற உலகமிது
அதன் கோமியமும் சிறந்த மருந்தென்று
சொன்னாரே முன்னோர் அன்று!

பால் மட்டும் பொழிகின்ற
பசுமாடாய் இல்லையவள்
நம்மையெல்லாம் இரட்சிக்கின்ற
காமதேனு தெய்வமவள்!

பசுஞ்சாணத்தை உரமாக்கி
எரிவாயுவும் அதிலுருவாக்கி
எண்ணிலடங்கா வளம் நல்கும்
கற்பக விருட்சமவள்!

பாய்ந்தோடக் காத்திருக்கும்
பசுங்கன்றை விடுங்கடா!
பரிதவிக்கும் அதன் தாயோடு
மனம் களிக்கப் புரளட்டும்!

*****

உங்கள் கைகளால் கட்டிப்போட்ட
கன்றினை அவிழ்த்து விடலாமே!
அது பாய்ந்தோடக் காத்திருக்கு!
பாசத்தாயைக் காண்பதற்கு!

ஆயர்பாடிக் கண்ணனாய் நீங்கள்!
ஆழிமழைக் கண்ணனும் நீங்கள்!
என் கண்களுக்குத் தெரிகிறீர்
கன்றினை அணைத்தபடி
நான் காணும் உங்கள் கோலம்

தாய்ப்பசு எதிரில் வருகிறதா?
தாவித்திரியக் கன்றும் முயல்கிறதா?
அதன் சுதந்திரத்தைப் பறிக்காதீர்!
கரம் கொட்டி அனுப்பி விடும்!
உறவோடு சேர்த்து விடும்!
தாயென்ற உறவோடு சேர்த்து விடும்!

*****

”கள்ளமின்றித் திரிந்துவரும் கன்றும், பிள்ளைகளும் எங்கள் வாழ்வில் ஒன்றே!” எனக் கவிதையில் சமத்துவம் விதைக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

வீட்டுக் கன்றுக்குட்டி

வீடு முழுதும் துள்ளிச் செல்லும்
காடு முழுதும் சுற்றித் திரியும்
நாடியாரும் வரும் போதெல்லாம்
ஓடிப் பதுங்கி ஒளிந்து அவரை
ஓரக்கண்ணால் பார்த்திருக்கும்
கள்ளங் கபடமின்றிக் கனிவாய் நின்றிருக்கும்
எல்லைகள் ஏதுமின்றி எங்கும் திரிந்து வரும்
தொல்லைகள் பல செய்தாலும்
சுகமாய் அவைகள் தோன்றும்
பிள்ளையும் கன்றும் ஒன்றாய் எங்கள்
வாழ்க்கையில் கலந்தே இருக்கும்!

கன்றுக்குட்டிமீது நீங்கள் பாடியிருக்கும் கவிதைகள் நன்று கவிஞர்களே! பாராட்டுக்கள்!

அடுத்துவருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

எங்க வீட்டுக் கன்னுக்குட்டி இனிமையான செல்லக்குட்டி
திங்கப் புல்லைக் குடுத்திட்டாலும் தேடித்தாயை ஓடும்குட்டி
முட்டி முட்டிப் பால்குடிக்க மோதி மோதித் தாய்மடியை
எட்டிக் எட்டிக் கவ்வும் குட்டி எம்பி எம்பிக் குதிக்கும் குட்டி

எங்க வீட்டுப் பாப்பாவுக்கும் என்றுபாலை மிச்சம் வச்சி
பங்கு போட்டுக் குடிக்கும் குட்டி பாசமுள்ள ஆசைக்குட்டி
அங்க இங்க எண்ணு சொல்லி அடிக்கொருக்கா பாயுங்குட்டி
தங்கமான குணம்படைச்ச தாவி வந்து அணையும் குட்டி

கிட்டப்போயி அணைச்சிட்டாலும் எட்டித் திமிறி ஓடிடாது
கட்டிப் புடிச்சிக் கொஞ்சினாலும் காலையுதறி எகிறிடாது
பட்டுப்போல உடம்பும் நல்ல பாசங்கொட்டும் முகமும் கொண்ட
கெட்ட குணம் எதுவுமில்லாக் கீழ்ப்படியும் தங்கக் கட்டி

தாயை மேய அனுப்பினாலும் தானுமட்டும் தொழுவத்தில
காயக்காய நிக்கும் குட்டி கண்டு விட்டா எங்கமீது
பாயநின்னு தவிக்கும் குட்டி பாலை மறந்து மகிழும் குட்டி
தூய நெஞ்சில் அன்புகாட்டி துயர்மறந்து துள்ளும் குட்டி

மாலை நேரம் அம்மாவர மகிழ்ந்து கொஞ்சி செல்லங்காட்டி
பாலைக் குடித்துப் பசியைப்போக்கி பாப்பாவுக்கும் வைக்கும் குட்டி
வாலைத்தூக்கி நிமிர்த்திக்கோண்டு வாளி பாஞ்சி ஓடும்குட்டி
சோலையெல்லாம் துள்ளித்துள்ளி சோர்வில்லாமல் திரியும் குட்டி

பட்டுப்போல் உடம்புகொண்ட கன்னுக்குட்டியின் பாசத்தை, பசுவின் பாலைத் தான்மட்டும் குடிக்கவேண்டும் எனும் தன்னலமில்லாமல் பாப்பாவுக்கும் மிச்சம் வைக்கும் நேசத்தை, அதன் சேட்டைகளை அழகானதொரு ‘குழந்தைப் பாடலாக’ வடித்துத் தந்திருக்கும் திரு. கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திருமிகு. அமுதா ஹரிஹரனின் இந்த ஒளிப்படத்தைப் படக்கவிதைப்போட்டி 251க்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருக்கின்றார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. ஒளிப்படக்கலைஞர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

கண்ணாமூச்சி விளையாடும் இந்தப் பிள்ளைகள் போல் சில நேரங்களில் விதியும் மனிதர்களோடு கண்ணாமூச்சி விளையாட்டில் இறங்கிவிடுகின்றது. அதனை வெற்றிகொள்ள மனிதர்படும் பாடு சொல்லும் தரமன்று. எனினும் அறிவின் துணைகொண்டு மானுடம் ஊழையும் உப்பக்கம் காணும் எனும் நம்பிக்கையோடு வாழ்க்கைப் பயணத்தை வையத்தில் தொடர்வோம்!

இந்தப் படத்துக்குக் கவிதையெழுத வாருங்கள்! உங்கள் கவின் கருத்துகளைத் தாருங்கள்! என்று கவிஞர்களைக் கனிவோடு அழைக்கின்றேன்!

*****

”காரிருள் தனிலும் கலக்கம் வேண்டாம்; மறுபடியும் வெளிச்சக்கீற்று வந்தே தீரும்; முயற்சி முடிவில்(லா) வெற்றியே தரும்” என்று நம்பிக்கை தீபத்தைக் கவிதையில் ஏற்றுகிறார் திருமிகு. நித்யா சுந்தரம்.

கண்டுபிடி….கண்டு பிடி…

இருட்டுக்கும் வெளிச்சத்துக்கும்
இடையில் ஓரிழை தூரமே!
நம்பிக்கையின் விளிம்பு
தட்டுத்தடுமாறும் கைகளில்
வசப்படும் எனும் வானளாவிய புரிதலில்…
வாழ்வெனும் மாயக் கண்கட்டு விளையாட்டில்
கண்களில் தெரிவதும் தவறாய்ப் போகலாம்….
இதோவெனக் கைக்கெட்டும்
இடைவெளி முடிவில் கானல்நீர் ஏமாற்றலாம்…
காரிருள் தனிலும் கலக்கம் வேண்டாம்
மறுபடியும் வெளிச்சக்கீற்று வந்தேதான் தீரும்…
முயற்சியென்றும் முடிவில்லா வெற்றியே!
கைதவறிப் போனதெல்லாம்
கரம்சேரும் தருணம் நீயும்
இருளுக்குள் விழித்து இறுகப்
பற்றிவிட்டால் எல்லா நாளும்
இன்ப ஒளியே!..
இயல்பாய் வானமும் வசப்படும் அந்நாளிலே!….

*****

”அண்மையில் சென்றால் ஒட்டுமென்ற தொற்றுநோய் வந்ததும் கண்கட்டு விளையாட்டும் கானலாகிப் போனதே!” என்று வருந்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

காலம் மாறியது…

கண்ணைக் கட்டிக் களிப்புடனே
காடு மேடெலாம் விளையாடிய
எண்ண மெல்லாம் வருகிறதே
எல்லாம் மாறிப் போனதுவே,
அண்மையில் சென்றால் ஒட்டுமென
அகன்றே விலகிச் செல்வதுடன்
மண்ணில் மாந்தர் முகம்மறைக்கும்
மாய நோயதும் வந்ததுவே…!

*****

”கொல்லும் கொரனா மனித வாழ்வைக் கொள்ளை கொண்டதனால் கூடிவாழ்ந்த நமதுவாழ்வு குலைந்து போனதடா! இந்தக் கொடுமைதீர இறைவா நீ வழிகாட்டு!” என்று இறையிடம் முறையிடுகின்றார் திரு. கருணானந்தராஜா.

கண்ணைக்கட்டிக் காட்டில்விட்ட
கதையாய் ஆனதடா – யாவும்
கனவாய்ப் போனதடா.
எண்ணிக்கூடப் பார்க்க முடியா(து)
எல்லாம் மாறுதடா இனிமேல்
எதுவும் இல்லையடா
நாலுபேர்கள் தூக்கிப்போக நமக்கு ஆளில்லை –
நம்மைச் சூழவிருந்த சுற்றம் நமக்குத் துணையில்லை
கொல்லும் கொரனா நமதுவாழ்வைக்
கொள்ளை கொண்டதடா!
கூடிவாழ்ந்த எமதுவாழ்வு குலைந்து போனதடா!
கொரனா வென்னும் மரணப் பொறியில்
கூட்டாய் வீழ்ந்தோமே – நாம்
கொத்துக்கொத்தாய் வீழப்போகும் குழியைப் பறித்தோமே!
அரனே அல்லா உடனே வந்தெம் நிலையைப் பாராயோ
ஆற்றலிழந்தோம் எம்கண்கட்டை அவிழ்த்து விடுவாயோ
சொந்தம் சுற்றம் தூர விலகும்
துயரைப் பொறுப்போமோ- நாம்
தூய்மை தேடி வாழ்வின் இனிய
சுகங்கள் மறப்போமோ
இந்தக் கொடுமை என்றுதீரும் இறைவா வழிகாட்டு
எமது வாழ்வை மீட்டு இந்த இன்னல்தனை நீக்கு!

*****

”ஒற்றச் சோரனாய் வந்திட்டப் பார்ப்பிணி நம்மை அண்டாதகல, சித்தமருந்தைச் சித்தத்தில் வைத்துப் போற்றுமின்! அதன்மூலம் தொற்று நோயைத் தொற்றா நோயாக்க முயல்மின்!” என்று தமிழ் மருத்துவத்தின் மகத்துவத்தைச் செப்புகின்றார் திருமிகு. அவ்வைமகள்.  

தொற்றும் கால்கள்? வெற்றுக் கால்கள்? தோற்றம்
தோற்றினும் அவையே வைரக் கால்கள்!
சுற்றிக் கட்டியக் கண்களை எத்திடும் கால்கள்
எற்றிடங் காட்டியே வைரசை லகுவாய் ஓட்டிடும்
ஏற்றினார் கட்டில் அவர் கட்புலன் சோருமேல்
முற்றுமோ தேடல் தொடர்வறியாமல்?
அற்றைப் பதங்கள் நகர்த்திய வளியும்
சொற்றைத் துறந்த மூச்சும் இறக்குமோ?
மாற்றிய பாதையில் மற்றவர் போவதால்
பற்றிய பாதையை மாற்றவு மெண்ணுமோ?
நேற்றிய தாவரமருங்கிலாடும் ஞானப் பிள்ளைகாள்!
ஏற்ற முகனில், மறைகீறிட்ட நோக்கில், தாவரந்தர
ஊற்றிடும் ஒளி, அருள் புரிதலைக் கண்டமின்!
ஒற்றச் சோரனாய் வந்திட்டப் பார்ப்பிணி இன்று
செற்றம் காட்டாது ஓடிடச் செய்யுமின்! “சித்தமருந்தில்
ஒற்றம் வாரா! பிணியண்டாதகலும்!” எனவே பகர்மின்!
“முற்றும் கண்டிலராதலால் முழுதாயறியுமின்!” என்றே
“உற்றிடம் இருந்து மற்றவர் எழுக! ஆய்க!” என்னுமின்!
“தொற்றுக் கொரோனா எம்மவர் முறையால் ஒழிந்துறும்
தொற்றா நிலையினை அறியுமின்!!” என்றே அறிவியுமின்!!
“கற்றிடும் வித்தை கண்க(கா)ட்டி வித்தைதான்!” உங்கள்
சுற்றமும் நட்பும் கூடிப் பகர்மின்!! ஆழப்பகர்மின்!
ஒற்றை வாழ்க்கைத் தாளாது மனிதம்! இனியென்றும் அது
ஒற்றிப் பற்றியே வாழந்திட வாழ்வியல் செய்யுமின்!!

*****

நாசியைக் கட்டச்சொன்னால் கண்ணைக் கட்டிவிளையாடும் பிள்ளாய்! கொரோனாவை ஒழிப்பதற்கு விழித்திரு! விலகியிரு! வீட்டிலிரு! என்று விழிப்புணர்வூட்டும் திருமிகு. சுதா மாதவன், தம்முடைய மற்றொரு கவிதையில், ”நெருக்கத்தில் இருப்பவனை நெருங்கிவந்து பிடித்து விடு!
அவன் சட்டெனவே ஓடுகின்றான்; விரைந்தோடிப் பிடித்து விடு!” என்று கண்கட்டிய பிள்ளைக்குக் கருத்தாய் வழிகாட்டவும் செய்கின்றார். 

கொரோனா!

நாசியைத் தான் கட்டச் சொன்னோம்
நீ கண்களைக் கட்டியதேன்?
ஒருவருக்கொருவர் இடைவெளி என்றோம்
அவனை எம்பியெம்பி பிடிப்பதேன்
கைகளைக் கழுவு என்றோம்
நீயோ களியாட்டம் போடக் கண்டோம்
ஊரடங்கு உத்தரவென்றோம்
நீங்கள் வீதிகளில் ஆடக் கண்டோம்
சமுதாயக் கூட்டம் கூடாதென்றோம்
உங்கள் சடுதியாட்டம் காணக் கண்டோம்
உன் புன்னகை அருமைதான்
இல்லையென்று சொல்லவில்லை
சிறிது காலம் உன்பங்கும் அவசியம்தான்
கொரோனாவை ஒழிப்பதற்கு
விழித்திரு
விலகியிரு
வீட்டிலிரு கண்ணே
குடும்பத்தோடிரு
குதூகலமாயிரு
ஒத்திவைப்பாய் விளையாட்டை
ஒரு சில நாட்கள்தானே?
உலகமே ஒளிமயமாக
ஒன்றுபடுவோம் அதை ஒழிப்பதற்கே!

*****

அண்ணனோ நண்பனோ
அருகிலிருப்பதாய் உன் உணர்வு
கரம் பிடிக்கத் துடிதுடிப்பு
வெண்பற்கள் புன்சிரிப்பு
கறுப்பு வைரமாய் உன் கைகள்
மண் தரையில் பதிந்திட்ட கோல் கால்கள்
பின்னொருவன் பார்த்திருக்க
முன் நின்ற(வ)னைப் பாய்வதேன்!!
புல் தரையை விட்டுவிட்டு
மண்தரையை ஏன் கண்டாய்
மிருதுவான கால்களில்
தூசிகள் படுவதற்கா?
நெருக்கத்தில் இருக்கின்றான்
நெருங்கி வந்து பிடித்து விடு!
அவன் சட்டெனவே ஓடுகின்றான்
உன் சந்தோசம் குறைந்து விடும்
விரைந்தோடிப் பிடித்து விடு
துள்ளித் துள்ளி நகைத்து விடு!
கண் கட்டை அவிழ்த்திட்டோம்
நீ காணும் பொருட்கள் சுழன்றனவோ?!

*****

”மழைதரும் நீர்த்துளியை புழைசெய்து தேக்காமல், சுற்றுப்புறத்தை மாசுபடுத்தும் குற்றங்களை நிறுத்தாமல், அறியாமைக் காரிருளில் புரியாமல் நின்றுவிட்டு விதியாடும் கண்ணாமூச்சியென வீணாக உழலுகின்றேன்” என மானுடனின் பொறுப்பற்ற வாழ்வைப் பாட்டில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

கண்ணாமூச்சி

மழைதரும் நீர்த்துளியை
புழைசெய்துத் தேக்கிவைக்க
வழியேதும் செய்யாமல்
காலமதைக் கழித்திருந்தேன்!

சுற்றுப்புறம் மாசு செய்யும்
குற்றங்களை நிறுத்திடாமல்
வெற்றுச் செயல்களையே
கொற்றம் செய்ய விட்டுவிட்டேன்!

புயல் வருமோர் காலந்தன்னில்
சுயமுயற்சி ஏதுமின்றி
இயலாமைக் காப்புப்பூட்டி
முயலாமல் நின்றிருந்தேன்!

பட்டுபோன பழமைகளை
மனதினிலே தேக்கிவைத்துப்
புதுமைகளைத் துரத்திவிட்டு
புரட்சிக்காகக் காத்திருந்தேன்!

அறியாமைக் காரிருளில்
புரியாமல் நின்றிருந்தது
விதியாடும் கண்ணாம்பூச்சியென
வீணனாக உழலுகின்றேன்!

*****

”நாமும் நம் உடன்பிறவாச் சொந்தங்களும் சுகவாழ்வு பெற்றிடவே இல்லுக்குள் அடைந்திருக்கும் நாம் கைதிகள் அல்லர்! தியாகிகள்!” என்று நல்விளக்கம் தருகின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

ஆட்டம்
பாட்டம்
கொண்டாட்டம்
தொடரட்டும்
ஆனந்தம்
பொங்கட்டும்
அன்பு பெருகட்டும்
கண்ணுக்குத் தெரியாத
கிருமியுடன்
கண்ணாம்பூச்சி ஆடுகிறோம்
உறவுகளுடன்
கை கோத்துப்
பலம் சேர்த்து
உயிருக்கு பயந்து
வீட்டில் இருந்தே
போராடுகிறோம்
உடன் பிறவா
சகோதர சகோதரிகள்
உயிர் வாழ்க எண்ணியே
வீட்டுக்குள்ளே
சிறைப் பிடிக்கப்பட்ட
கைதிகள் இல்லை நாம்
தியாகிகள்

நற்கருத்துகளைத் தம் கவிதைகளில் அற்புதமாய்த் தந்திருக்கும் படைப்பாளிகளைப் பாராட்டுவதில் மகிழ்கின்றேன்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

கண்ணாமூச்சி!

கைக்கெட்டாக் கனிகளின்
சுவைக்கு அலைந்து,
கருத்தைக் கடந்தவற்றையும்
கைப்பற்ற முயன்று,
மூடியிருந்த கண்களுடன்
மூளையும் சேர்ந்தே முடங்கி,
கீறப்பட்ட ரணங்களால் சுருண்டு,
அஞ்ஞானமெனும் இருளில்
அடைபட்டிருந்தேன்!

கட்டுகளை அவிழ்க்கும் அறிவற்றுத்
தளைகளைத் தகர்க்கும் திறமிழந்து
தெருவெலாம் திரிந்தழிந்தேன்!

இகவாழ்வே கண்கட்டு வித்தையெனச்
சுகவாழ்வின் நிலையேக நினைந்து
இமைமூடிய இடுக்குகளில் வழிந்த
உள்ளொளிக் கீற்றின் நுனிபற்றி
ஞானமெனும் வானத்தையும்
எட்டிப் பிடிக்கும் தருணம்
கண்ணாமூச்சி முற்றுப்பெறும்!

”இகவாழ்வே ஒரு கண்கட்டு வித்தைதான்! இமைமூடிய இடுக்குகளில் வழிந்த உள்ளொளிக் கீற்றின் நுனிபற்றி ஞான வானை எட்டிப்பிடிக்கும் தருணம் கண்ணாமூச்சி முற்றுப்பெறும்!” எனும் வாழ்வியல் தத்துவத்தைத் தேர்ந்த சொற்களில் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திருமிகு சக்திப்ரபா இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தேர்வுபெறுகின்றார்; அவருக்கு என் பாராட்டுகள்!

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கடலும் வானும் கைகோத்து நிற்கும் கவின்மிகு காட்சிக்கு மேலும் பொலிவூட்டுகின்றது அவற்றை நோக்கிநிற்கும் நங்கையின் நளினத் தோற்றம்! பல்வண்ணக் கலவையாய் நம் கண்களுக்கு நல்விருந்தூட்டும் இவ்வரிய காட்சியைப் படமாக்கியிருப்பவர் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமி. இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டி 250க்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகள் சென்று சேரட்டும்!

”கடல்நோக்கித் தவமிருக்கும் காரிகையோ?
காதலன் வரவிற்காய்க் காத்திருக்கும் கன்னிகையோ?
இயற்கையினைக் காதலிக்கும் இனியவளோ?”
என்று இந்தப் பெண்ணரசி பற்றி எண்ணங்கள் சூழ்கின்றன என்னுள்!
விடைசொல்ல வாருங்கள் என்று கவிஞர்களைக் கனிவோடு அழைக்கிறேன்!

*****

கடல்நோக்கி நிற்கும் காரணமென்ன? படகுகள் வருமென்ற எதிர்பார்ப்பா? கடலலை காணும் குதூகலிப்பா? என்று வினாக்களை அடுக்கி வனிதையிடம் விடை கேட்கின்றார் திருமிகு சுதா மாதவன்.

கடலினை நோக்கிக்
காண்பதென்ன காரிகையே!
நீலவானும் கடல் நீரும்
ஓர் வண்ணம் என்றோராய்வா?
படகுகள் ஒன்றும் காணோம்
மிதந்து வருமென எதிர்பார்ப்பா?
கப்பல்களும் ஆடி வரும்
காட்சி காணக் கண்விரிப்பா?
கரை மீது அடிக்கும் அலை
காணக் காணக் குதூகலிப்பா?
ஆதவனும் சந்திரனும்
எங்கேயெனப் பரிதவிப்பா?
அவர்களும் தம் கடமை செய்ய
சென்று விட்ட புன்சிரிப்பா?
மனதில் எழும் எண்ணங்களை
மடை திறந்து கொட்டிவிடு!
திறம்படவே பதிலைச் சொல்
திரும்பி நில் தேவதையே!!!

*****

”காலமெலாம் அறியாமைக் காரிருளுள் வைத்தாலும் ஞானஒளிக் கதிரவனாய் புதுவிடியல் காட்டிடுவாய்!” என்று நங்கைக்கு நல்லறிவு கொளுத்துகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

திடங்கொண்டு போராடு!

ஆர்ப்பரிக்கும் அலைபோலே
பேரிரைச்சல் போட்டாலும்
ஆழ்கடலின் அமைதியினை
அடிமனதில் தேக்கிவைப்பாய்!

கார்குழலி என்றுனையே
காதற்சிறை வைத்தாலும்
பார்புகழும் சாதனைகள்
பலநூறு படைத்திடுவாய்!

காலமெலாம் அறியாமைக்
காரிருளுள் வைத்தாலும்
ஞானஒளிக் கதிரவனாய்
புதுவிடியல் காட்டிடுவாய்!

மென்மையான மலரென்று
மங்கையுன்னைச் சொன்னாலும்
திண்மையான உள்ளத்திலே
திடங்கொண்டு போராடிடுவாய்!

*****

நல்ல சிந்தனைகளையும் நயமிகு கற்பனைகளையும் கவிதைகளில் ஊற்றி எழிலேற்றியிருக்கும் கவிஞர்களைப் பாராட்டி மகிழ்கின்றேன்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

காத்திருக்கிறாள்…

கண்கள் காட்டிய பாதையிலே
கருத்து மிணைந்த காதலிலே
அண்மையில் வந்த மணநாளும்
அப்புறம் தள்ளிப் போனதுவே,
எண்ணம் பெரிதாய்ப் பணிக்காக
எங்கோ சென்றவன் வரவில்லை,
கண்ணில் நீருடன் காத்திருக்கிறாள்
கடலலை தன்னைத் தூதனுப்பியே…!

”பணிதேடிச் சென்ற காதலன் கரம்பற்ற வாராததால் மணநாள் தள்ளிப் போக, கண்ணீரோடு அவனுக்குக் கடலலையைத் தூதுவிட்டுக் காத்திருக்கின்றாள் இந்த மாது!” என்று கவிதையில் ஒரு சோக நாடகத்தை அரங்கேற்றியிருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. முகம்மது ரபியின் இந்த ஒளிப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்தவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.

”கள்ளமில்லா மழலையின் பார்வைநம்
உள்ளம் கொள்ளை கொண்டாலும்
இன்மைத் துன்பம் இல்லா நிலையை
என்று அடைந்திடும் இவர் வாழ்க்கை?” என்றொரு வினா முள்ளாய்த் தைக்கின்றது நம் மனத்தை!

நெஞ்சைத் தொடும் இப்படத்திற்குப் பொருத்தமாய் வரைந்த கவிதைகளோடு காத்திருக்கும் கவிஞர்களை வரவேற்போம் வாழ்த்துக்களோடு!  

”பெற்ற தாயினும் உற்ற துணை பிள்ளைக்கு வேறில்லை” என்று தாயின் பெருமையைப் புகல்(ழ்)கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

உயர் துணை…

பிள்ளை யதற்குப் பாதுகாப்புப்
பெற்ற தாய்போல் வேறில்லை,
அள்ளிக் கொடுக்க இலாதபோதும்
அன்பது உண்டே அளவிலாதே,
கள்ளம் கபடம் தாய்மையிலிலை
காட்டு வழியிலும் பயமில்லை,
உள்ளம் நிறைந்த அன்போடே
உயர்ந்த துணையே தாய்தானே…!

*****

”பிற்காலத்தை எண்ணிக் கலங்காதே குழவியே! பொற்காலம் உனதென்று பொங்கி நகை!” என்று மழலைக்கு நம்பிக்கையூட்டுகின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

முழங்கையில் தளிர் மழலை
முன்னேற்றப் பாதைக் காணும்
வண்ண முக்காடிட்ட முகத்தழகி

பின்னோக்கிக் காணும் அவள் குழவி
எவரேனும் தொடர்கிறாரோ
என்றொரு பார்வையா?
பிற்காலம் எப்படியோ
என்கின்ற பிரமிப்பா?

பொற்காலம் உனதுதான்
பொங்கிநகைப் புதுப் பொலிவே!
கிஞ்சித்தும் தளராதே
எழும்பி நில் கடலலையே!!

*****

”நோய் வந்தபோதும் சேயைத் தீண்டத் தயங்காது அன்புபாராட்டி உயிர்காக்கும் உறவுக்குப் பெயர்தான் தாய்” என்று தாய்மையின் தன்னலமற்ற சிறப்பைக் கவிதையில் உணர்த்துகின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

கொஞ்சிப் பேசி
அள்ளி அணைத்த
கரங்கள் யாவும்
தீயாய்ப் பரவி வரும்
தொற்று நோய் வந்ததென்று
என்னைத் தீண்ட மறுத்ததே!
வயிற்றில் சுமந்து
உயிர் தந்தவள்
அல்லும் பகலும் போராடி
நோய்கொண்டு போக முயன்ற
எனதுயிரை மீட்டுத் தந்தவள்
தாய் என்னும் வரம் தந்த
தெய்வக் குழந்தை நான்என்று
என்னைச் சுமக்கத் தயங்கவில்லையே!
வேண்டிப் பெற்ற உறவு இது
இல்லை என்றாலும்
உயிர் உள்ளவரை என்றும் நம்மை
தொடர்ந்து வரும் உறவு இது!
முகத்தை மூடியே நீ வந்து நின்றாலும்
கண்களை மூடி ஊரே சொல்லும்
முத்தாய் மூன்றெழுத்தில்
நீ “அம்மா” என்று!

*****

தாயின் தகைமையைப் பொருள்பொதிந்த கவிதை வரிகளில் உணர்த்தியிருக்கின்றார்கள் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!  

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

நேர்கொண்ட பார்வை!

அன்னையர்குலப் பெண் தெய்வமென
ஆலயந்தனிலே வைப்பதாய்ச் சொல்லிப்
புழக்கடைத் தனிலே பூட்டிடுவார் – பெண்ணைக்
கிணற்றுத் தவளை ஆக்கிடுவார்!

முரட்டு உலகி(னி)ன்று காப்பதாய்ச் சொல்லி
இருட்டு வாழ்க்கை தந்திடுவார் – மூடர்
குருட்டுத்தனம் பல செய்திடுவார் – அவற்றைப்
புனிதம் என்றே காட்டிடுவார்!

கைவளை அழகென்று சொல்லிப் – பெண்ணுக்குக்
கைவிலங் கிட்டே முடக்கிடுவார்!
கொடியவர் பார்வைப் பழுதென்று கூறி
முக்காட்டிட்டு அவர்திறம் மூடிடுவார்!

தாயினத்தைத் துரத்தும் கயமைகளை – உன்
பார்வைத் தீயால் பொசுக்கிவிட
முண்டாசுக் கவிஞனின் வாரிசென
நேர்கொண்ட பார்வைக் காட்டிடுவாய்!

”முரட்டு உலகினின்று பெண்ணைக் காப்பதாய்ச் சொல்லி, இருட்டு வாழ்க்கையில் அவளைத் தள்ளிடும் குருட்டு உலகினின்று அவளை மீட்டிட, முண்டாசுக் கவிஞனின் வாரிசாய் நேர்கொண்ட பார்வை காட்டிடு!” என்று கனிமழலைக்கு நன்மொழி நவின்றிடும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பரிதியால் சிவந்த செக்கர் வானத்தின் சீரிய கோலத்தைப் படம்பிடித்து வந்திருப்பவர் திருமிகு நித்தி ஆனந்த். இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு இராமலக்ஷ்மி. மங்கையர் இருவருக்கும் என் மனங்கனிந்த நன்றி!

முகிலூடே எட்டிப்பார்த்துப் பரிதியார் புன்னகை பூத்திருக்க, ஓடங்கள் மௌனமாய்ப் பார்த்திருக்க, காதலியாள் கரம்பற்ற வரம் கேட்கிறானோ இந்த வாலிபன்? கவிஞர்களிடம் கேட்டுத் தெளிவுபெறுவோம் வாருங்கள்!

*****

”கடமை முடித்துக் கதிரவன் விடைபெற, பேச்சிலே காதலர்கள் தமைமறந்து மூழ்கிட என்றும் தொடரும் பயணமிது” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

தொடரும் பயணங்கள்…

இன்றைய கடமை முடிந்ததென
இனிமேல் ஓய்வெனக் கதிரவனும்
சென்று கொண்டே வான்வீதியில்
செம்மை காட்டினான் வனப்பாக,
என்றுமாய்ப் பேச்சிலே காதலர்கள்
ஏக்கமாய்ப் படகுகள் கரையினிலே,
என்றும் தொடரும் பயணமிவை
என்பதை மனதில் கொள்வாயே…!

*****

”வறுமையே சீதனமாய்க் கொண்டு, நாடோடியாய்த் திரிந்தலையும் இல்லாதோரின் வாழ்வில் காரிருள் நீக்கிப் புது உதயம் தோன்றச் செய்வோம்” என்றுரைக்கிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

புது உதயம்

காடுவெட்டிக் கழனியாக்கி
கதிர்நெல்லை விளைவித்தார்!
பட்டினியே உணவென்று வாழ்கின்றார்…

பள்ளம் மேடு சீராக்கி
வீடுகட்டி வாழவைத்தார்!
நாடோடியாக நாளும் திரிந்தலைந்து நிற்கின்றார்…

பாடுபட்டு,
நாளுமிங்கே கரஞ்சிவந்து வேலை செய்தும்
வறுமையதே சீதனமாய் வாழுகின்றார்…

நிலையான வாழ்வு
நிரந்தரமாய் ஊதியம் என்றவரின்
வாழ்வினிலே காரிருளை நீக்கிக்
கரம் பற்றி மேலுயர்த்தி வாழவைக்கும்
புது உதயம் கண்டிடுவோம்!
புதியதோர் உலகம் செய்வோம்…

*****
”கடல்தேடி ஓடும் நதியாய் இவன் மனம்தேடி வந்த இந்த வஞ்சி, வாழ்க்கையெனும் பாதையில் தொடர்ந்திட அவன் நீட்டிய உதவிக்கரம் பற்றிட முனைந்தாளோ?” என்று வினா எழுப்புகின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

அலை கடல்
ஓடித் திரிந்த களைப்பில்
கரை ஒதுங்கிய கட்டுமரம்
கிழக்கில் இருந்து பகலெங்கும்
பயணம் செய்த அலுப்பில்
அந்தி சாய்ந்ததோ மேற்கில்
நிலவு உதிக்க நிழலும் மறைய
பகலை மெல்ல இரவு விழுங்கிட
நிறம் மாறியதே நீல வானம்
மாலை சுடும் முன்னே
மனதை புரிந்துகொள்ள
மாலை வரை பேசி நின்ற காதலர்கள்
கடற்கரையில்

கூடு தேடித் திரும்பும் பறவைகளாய்
பிறந்த வீடு சென்று சேர்ந்திட
துவங்கியதே இவர்கள் பயணம்
அவன் பாதையைப் பின்தொடர்ந்த
அவள் கால்கள் இடறிட
உன்னைத் தாங்கி வழிநடத்திட
உதவிக்கரம் நீட்டினானோ?
துணையாய் நீ வருவாயா என
விழியாலே வினா எழுப்பி
உதவிக்கரம் நீட்டினானோ?

மழை பொழிந்து வழிந்தோடும் நதி
கடல் தன்னைத் தேடியே
காதல் பொங்கி வழிந்தோட
கடல் தேடி ஓடும் நதியாய்
அவன் மனம் தேடி வந்த வஞ்சி இவள்
இரவு பகல் பாராமல்
வாழ்க்கை எனும் பாதையில்
என்றும் தொடர்ந்திட
உதவிக்கரம் நீட்டிய
கரங்களைப் பற்றிட முனைந்தாளோ?

*****

இனிய இயற்கைக் காட்சியின் பின்னணியில், கரம்கோத்திட விழையும் இளம் உள்ளங்களை அழகாய்ப் பாட்டில் படம் பிடித்திருக்கும் கவிஞர்களைப் பாராட்டுகின்றேன்.

அடுத்துவருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

செந்தழலாய்ப் பகலவன்
தங்கநிறச் சந்திரன்
பாய்ந்தோடும் பரிகளாய்
வானத்து மேகங்கள்

நெடுந்தூரக் கருங்கரை
அதைத் தாங்கும் மணல்தரை
ஓய்வெடுக்கும் தோணிகள்
இரவைத் தொடும் வானிலை

இவையெல்லாம் சாட்சி
என்னுடனே வா
என்கின்றானோ காதலன்?

உயிரே உனக்குத்தான்
உன்னுடனே வருகின்றேன்
உலகாளும் உன்னதக் காவியம்
ஒருங்கிணைந்து படைத்திட
புகைப்படமே நீயும் சொல்
காட்சி புனைந்தது நீதானே?

பகலவனும், முகிலினமும், அம்புலியும் சாட்சிகளாய்க் காட்சிதர என்னோடு வா என்றழைக்கும் காதலனையும், அவனோடு பயணிக்கப் புறப்படும் வஞ்சியையும் வாகாய்க் கண்முன் நிறுத்தியிருக்கும் புகைப்படமிது என்று பாராட்டும் திருமிகு. சுதா மாதவனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்து மகிழ்கின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பச்சைக் கிளிகள் மெல்லிய கிளைகளில் ஊசலாடும் அழகை இச்சையோடு படமெடுத்துத் தந்திருப்பது PicturesQueLFS. கண்ணைக் கவரும் இந்த வண்ணப் படத்தைப் படக்கவிதைப்போட்டி 247க்குப் பரிந்துரைத்திருப்பவர் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகளைத் தெரிவிப்பதில் மகிழ்கின்றேன்.

”மக்கள்தாமே ஆறறி வுயிரே;
பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே.” (தொல்: பொருள் – 577) என்ற நூற்பாவில் மக்கள் ஆறறிவுடைய உயிர்கள். அவர்களைப் போலவே பிற உயிர்களிலும் ஆறறிவு படைத்தவை உள என்கிறார் தொல்காப்பியர். இதற்கு உரைவரைந்த இளம்பூரண அடிகள் மக்களல்லாத குரங்கு யானை கிளி முதலிய உயிர்களும் ஆறறிவு படைத்தவையே என்று விரித்துரைத்து நம்மை வியப்பிலாழ்த்துகின்றார்.

எனவே கிளிகள் அறிவிற் சிறந்தவை என்பதில் ஐயமில்லை. அதனால்தான், அவை மனிதர்கள் ‘கிளப்பதை’ (சொல்லுவதை) அப்படியே திருப்பிச் சொல்லும் ஆற்றல் பெற்றிருக்கின்றன. இவ்வாறு கிளத்தல் பற்றியே அவை ’கிளி’ எனப் பெயர்பெற்றன என்ற கருத்துமுண்டு.

கிளியின் சிறகைப் போலிருக்கும் பொன்னின் ஒருவகைக்குக் ’கிளிச்சிறை’ என்று பெயரிட்டு மகிழ்ந்திருக்கின்றனர் நம் பண்டைத் தமிழர். கிளிகளைப் பற்றிக் கிளப்பதற்குச் செய்திகள் பலவுண்டு. எனினும், இக் கிள்ளைகள் பற்றிய கவிதைகளோடு கவிஞர்கள் பலர் காத்திருப்பதால் அவர்களை வரவேற்று அமைகின்றேன்.

*****

”கிளிகளிரண்டும் அரங்கனின் நாமத்தை உச்சரித்து, மென்சிறகை மெல்லத் தோய்த்ததால் சிவந்தெழுந்தது பூந்தளிர்” என்று கவி ஓவியம் தீட்டியுள்ளார், திருமிகு. சக்திப்ரபா.

அரங்கன் நாமத்தை
அனுதினமும் அரங்கேற்றும்
கிளிகளிரண்டும் – வறண்ட
கிளைகளில்
பையக் காலூன்றி
ரங்கா ரங்கா என்றே
ராகமிசைத்து
மென்சிறகின் வர்ணத்தை
மெல்லத் தோய்த்ததில்,
உலர்மேனி சிவந்து
கிளர்ந்தெழுந்த பூந்துளிர்!

 *****

”சருகான மரத்திலும் நீ; சாய்ந்தாடும் கொடியிலும் நீ; பசுமைநிறச் செடியிலும் நீ; பாய்ந்தோடும் நதிக்கரையிலும் நீ என எங்கெங்கும் உன் வண்ணம்; அதில் உருவாகுது ஆயிரம் எண்ணம்; எமைவிட்டுப் பறந்துவிடாதே பைங்கிளியே!” எனக் கிள்ளையிடம் கொஞ்சுமொழி பேசுகின்றார் திருமிகு. எம். சுதா.

கிளி

பச்சைநிறக் கிளியே உனைக்
கண்டால் பரவச நிலையே!
சொன்னதைச் சொல்லும் கிளியே
நீ சுந்தர வதன எழிலே!

பழங்களைத் தின்னும் கிளியே உனைப்
பார்ப்பவர் மனதில் மகிழ்வலையே!
காதல் சிந்தனை தூண்டும் கிளியே
நீ சிறகடித்துப் பறப்பது பைம்பொழிலே!

சருகான மரத்திலும் நீ
சாய்ந்தாடும் கொடியிலும் நீ
பசுமைநிறச் செடியிலும் நீ
பாய்ந்தோடும் நதிக்கரையிலும் நீ

எங்கெங்கு காணினும் உன்றன் வண்ணம்
மனமகிழ்ச்சியை அளிக்கும் அதுவே திண்ணம்
அதில் உருவாகும் ஆயிரம் எண்ணம்
அத்தனையும் புதுப்புது ஜாலவர்ணம்

மதுரை மீனாட்சி கையில் நீ
மார்கழி நாயகி கோதை கையிலும் நீ
நல்ல சேதிகள் நாளும் சொல்ல
நாங்களும் இருக்கிறோம் அவ்வழகைக் காண
கிளியே கிளியே நீ பறந்து போகாதே!

*****

”அடுத்தவர்க்குக் கொடுக்க மனமில்லா மாந்தர்களே! ஈத்துவக்கும் இன்பத்தைக் கிள்ளைகளிடம் கற்பீரே!” என்று இயம்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

கிளிகள் பாடம்…

அடுத்த வேளை உணவிற்கே
ஆலாய்ப் பறந்திடும் ஏழையர்முன்,
கிடைத்த உணவு போதாதெனக்
கூடுதல் வாங்கிப் பாழ்படுத்தி
அடுத்த வர்க்கும் கொடுக்காத
அன்பே யில்லா மாந்தர்களே,
கொடுத்துக் கூட்டமாயச் சேர்ந்துண்ணும்
கிளிகள் பாடம் கற்பீரே…!

*****

”வேற்றுமொழி ஓதி தினம் வாடி வதங்கும் பள்ளிச்சிறார் போலன்றிப் புனந்தோறும் சுற்றித் தினையுண்ண வா கிள்ளாய்!” என்று கிள்ளைகளை அழைக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

அன்னையுடன் ஆடிப்பழகும்
அற்புத வாய்ப்புமின்றிச்
சுற்றி வட்டமிட்டுச்
கற்றிடுமோர் சூழலற்றுக்
கூண்டில் அடைபட்டு
வேற்றுமொழி ஓதி தினம்
வாடி வதங்கிடும்
பள்ளிச் சிறார் போலன்றி
புனம்தோறும் சுற்றி நாளும்
புதுக் காற்றைச் சுவாசித்து
தினைவளத்தைத் தான் புசித்து
திளைத்திட வா! என் கிள்ளாய்!

*****

கொஞ்சுமொழியால் என் நெஞ்சம் கவர்ந்த கிள்ளைகாள்! உமைக் காண்கையில் நான் கவிஞன் ஆகிறேன்! செடியைவிட்டு என் தோளில் ஏறுங்கள்; நாம் நட்புக் கொள்வோம்! என்று கிளிகளைப் பாசத்தோடு அழைக்கிறார் திருமிகு. பா.மஞ்சு பார்கவி.

கூண்டுக்குள் இருந்து சுதந்திரம் கிடைத்துப்
பறந்துவந்த பச்சைவண்ணக் கிளிகளே!
உங்கள் பரபர ஓசைகேட்டு ஓடி வந்தேன்
அங்கே றெக்கை விரித்து அமர்ந்திருந்த
ஒரு கிளியைப் பிடித்தது!

அதைப் பார்க்க அருகில் சென்றபோது
என் ஓசையைக் கேட்டு எங்கோ ஒளிந்துகொண்டது!
ஆனால் பழுத்த மிளகாய்போல் உன்மூக்குக்
காட்டிவிட்டது கிளியே நீ அங்கே என்று!

கொஞ்சுகின்ற கிளியே! என் மனதைக்
கொள்ளை அடித்ததைச் சொல்வாயோ!?
உன் வசியம் செய்யும் விழி
என்னை மயக்கிடச் செய்யுதே!

உன் கொஞ்சும் பேச்சு என்னைக் கவர்ந்திடுதே!
சொன்னதைச் சொல்லும் வித்தை எங்குக் கற்றாய்?
கிளியே உன்னைப் பார்க்கும்போது
கவிதை என்னும் கண்மணியைக்
கரம்பிடித்து நான் கவிஞன் ஆகிறேன்!

செடியில் அமர்ந்து என்ன செய்கிறாய்?
பறந்து வந்து என் தோளின்மேல்
அமர்ந்துவிடு நாம் நட்புக்கொள்வோம்!

*****

”ஆபரணங்களில் பதிக்கப்படும் மரகதக் கல்லைப்போல் மரத்தை அலங்கரிக்கும் கிளிகளே! உம் எச்சில்கூடப் புவியைப் பசுமையூட்டப் பயன்படுகின்றது!” என்று கிளிகளுக்குப் புகழாரம் சூட்டி மகிழ்கின்றார் திருமிகு. அபிநயா சம்பத்.

வறண்டு நிற்கும் குச்சிகளை
அலங்கரிங்க அதில் அமர்ந்திருக்கும் கிளிகளே….!

பெண்களின் கழுத்தை அலங்கரிக்கும்
ஆபரணங்களை, மேலும் அழகூட்ட அதில்,
பதிக்கப்படும் பச்சை மரகத மணிகளைப் போன்று
அத் தாவரங்களை அலங்கரிக்கின்றீர்….!

நீங்கள் அமர்ந்ததால் என்னவோ,
அச்செடியில் மாத்திரம் பச்சை இலைகளின் சங்கமம்….!

மனிதர்களின் கொடிய செயலால் இப்படி
வறண்டு கிடக்கின்றது இப்புவி!
ஆனால் உங்களின் எச்சில் கூட
இப்புவியைப் பசுமையாக்குகின்றது….!
உங்கள் எச்சில் கூட இப்புவியை
பசுமையாக்குகின்றது பச்சை கிளிகளே…!

சாய்ந்து வறண்டு விழப்போகும்
அந்தச் செடிகளைப் பிடித்து இப்புவியில்
பசுமையை நிலைநாட்டுகிறீர்….!
இந்த மனிதர் கூட்டம் உங்களிடம்
பாடம் கற்க வேண்டும்!

*****

”கிளியே! சுதந்தரமாய்ப் பறந்துதிரிந்த உன்னைக் கூண்டிலடைத்துச் சீட்டெடுக்கப் பழக்கியதேன் மானுடன்? சிறகைவிரித்து மெல்ல விண்ணைநோக்கிப் பறந்திடு! வெற்றிக்கனி உண்டு மகிழ்ந்திடு!” என்று கிள்ளைக்கு நல்லுரை நவில்கின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

கூண்டுக்குள் கிளியே
உன்னைக் கண்டு கண்டு
சுதந்திரமாய்ப் பறந்து திரிவதைக் கண்டதும்
சொர்க்கம் என்று நினைத்தேன்

பறந்து திரிந்து காய் கனிகளை
உண்டு மகிழ்ந்த உன்னைச்
சிறகொடித்துக் கூண்டிலடைத்துச்
சிறு உணவிற்குச்
சீட்டெடுத்துக் கொடுக்க பழக்கியதேன்?

எடுத்துக் கொடுக்கும் சீட்டை வைத்து
எதிர்காலம் சொல்லி முடிக்க
எல்லாம் அவன் செயல் என்று அறிந்தும்
எதிர்காலம் அறிந்து நீ என்ன செய்வாய்?

எதிர்வரும் நிகழ்வுகளை
எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கக்
கவலை உன்றன் நெஞ்சில்
மெல்லக் குடிபுகுமே!

ஜோதிடத்தில் வைத்த நம்பிக்கையை
உன்மீது வைத்துத் தன்னம்பிக்கையோடு முயன்றிடு!
சிறகை விரித்து மெல்ல விண்ணை நோக்கிப் பறந்திடு!
வெற்றிக்கனியை உண்டு மகிழ்ந்திடு!

மானிடரின் ஜாதகத்தைச்
சொல்லி முடிக்க நீ உதவிட
உன்னைப் பற்றி இங்குச் சொல்லி
ஜோதிடனாய் நான் மாறினேனோ?

*****

அழகிய பாமாலைகள் புனைந்து பசுங்கிளிகளுக்குச் சூட்டிமகிழ்ந்த கவிஞர் பெருமக்கள் அனைவரையும் பாராட்டி மகிழ்கின்றேன்.

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

என் நிற மரங்களெல்லாம் இன்று
செந்நிறமாய் மாறி நிற்பதறிந்து
குடும்பத்துடன் ஓடிவந்து பார்த்தேன்…

திரும்பிய திசையெங்கும் பச்சை கண்டு
திக்கெட்டும் மானுடர் இச்சை கொண்டுத்
திகைப்புடன் நம் தேசம் புகுந்ததொரு காலம்!

வளங்கள் அனைத்தும் அழித்து
வானுயரக் கட்டிடங்கள் செழித்து
உயிரினங்கள் மாற்றுதேசம் தேடுது இக்காலம்!

தாய் மண்ணைப் பிரிந்து
தாயிழந்த பிள்ளையாய் வறிந்து
தவித்துத்தான் நிற்கிறோம் அந்நிய தேசத்தில்!

வாயற்ற ஜீவனென்று விட்டுவிட்டாய்
வாழ்க்கை என்பதைத் தொலைத்துவிட்டாய்
என் கதி விரைவில் உனக்கென்பதை மறந்துவிட்டாய்!

நான் தொலைந்துபோனது போல்
நீ தொலைந்து போகுமுன்னே நிதானமாய் யோசி!

கண்ணை அழித்து ஓவியம் வாங்கி
மண்ணை அழித்துச் சொத்துக்கள் சேர்த்து – உன்
மக்களை செவ்வாய் கிரகம் அனுப்பும் எண்ணமோ?

பசுமைதனை அழிக்குமுன்னே பலமுறை யோசி – உன்
தலைமுறை வாழ வழிவிட யோசி!

”கண்ணை அழித்துச் சித்திரம் வாங்குதல்போல், மண்ணை அழித்துச் சொத்துக்கள் சேர்க்கும் மானுடா! இத்தேசத்தை அழித்துச் செவ்வாய்க் கோள்புக உத்தேசமா?” என்று மானுடனால் புவிக்கு நேரும் கெடுதியை நச்சென்று கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கும் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராக அறிவித்து மகிழ்கின்றேன்.