Category: மரபுக் கவிதைகள்

 
(மீ.விசுவநாதன்)

பகுதி: 18
பாலகாண்டம்

“சரகன் வரலாறு”

 

சூர்ய குலத்து வழியினிலே
சொல்லும் செயலும் ஒன்றான
சுத்த அரசன் சரகனென்பான்
சொந்தப் பிள்ளை வேண்டுமென
பார்யாள் “சுமதி, கேசினீயை”
பக்கம் அழைத்து வனம்சென்று
பக்தி யுடனே தவம்செய்தான்!
பரிவு கொண்ட முனி”பிருகு”
கார்யம் அறிந்து சரகனிடம்
“காதல் மனைவி ஒருத்தியின்
கனவு பலிக்க ஓர்மகனும்
களிறு போன்ற பலமுடைய
பேர்கள் அறுப தாயிரமும்
பெறுவர் இரண்டாம் மனைவியுமே
பிள்ளை வம்சம் கொண்டுதர்மப்
பிடிப்பில் மகிழ்வாய்” என்றுரைத்தார்! (1)

ஒன்று பெற்றாள் கேசீனி
உச்சி மோந்து “அசமஞ்சன்”
உன்பேர் என்று முத்தமிட்டார்
உவகை கொண்டு சரகனுமே !
குன்று போலச் சதைப்பிண்டம்
புவியில் போட்டாள் சுமதியுமே !
புட்டுக் கொண்டு அதிலிருந்து
பூவாய் “அறுப தாயிரமாய்”
நன்றாய் வந்த பிள்ளைகளை
நறுநெய்க் குடத்தில் வைத்திருந்து
நன்கு வளர்த்தார் தாதியர்கள் !
நாளில் பலவான் ஆனார்கள் !
ஒன்றாய் வந்த அசமஞ்சன்
ஊரில் கெட்ட பேர்கொண்டான்
உடனே அரசன் அம்மகனை
ஊரை விட்டே விரட்டிவிட்டான்! (2)

அவனின் மகனே “அம்சுமா”னாம்
அறிவு வீரம் கொண்டவனாம்
அந்தப் பேரப் பிள்ளையிடம்
அளவு கடந்த அன்புவைத்து
அவனைத் தான்செய் வேள்விக்கு
அசுவம் காக்கும் பொறுப்புதனை
அரசன் சரகன் கொடுத்திருந்தார்
அந்த நேரம் பார்த்துத்தான்
கவன மாக இந்திரனும்
களவு செய்து குதிரையினை
காணா இடத்தில் கொண்டுவிட்டான் !
கவலை கொண்ட சரகனுமே
தவமாம் வேள்வி நடப்பதற்குத்
தடையாய்ப் போன அசுவத்தைச்
சரியாய்க் கண்டு பிடித்திங்கே
சடுதி வரவே ஆணையிட்டான் ! (3)

பூமி எங்கும் தேடினார்கள்
புழுதி பறக்க ஓடினார்கள்
உள்ள அறுப தாயிரம்பேர்
ஊரை துவம்சம் செய்தார்கள்
தாமி ருக்கும் தரையெங்கும்
சக்தி கொண்ட லைந்தபின்னும்
சரியாய்க் காண முடியாமல்
சரகன் முன்னே போனார்கள் !
“பூமி தன்னைத் தோண்டுங்கள்
பொல்லா நாகர் உலகத்தில்
புனித இடபா தாளத்தில்
ஒன்று விடாமல் தேடுங்கள்
சாமி நமக்குத் துணையுண்டு
சத்தாம் செயல் செய்பவர்க்குச்
சரித்தி ரத்தில் இடமுண்டு”
தந்தை சொல்லச் சென்றார்கள் ! (4)

சரகர் மகன்கள் செயல்கண்டு
சபையைக் கூட்டி தேவர்கள்
தரையைத் தோண்டும் கொடுமைகளை
தலைவன் பிரும்மா விடம்சொன்னார் !
அரண்டு போன முகம்பார்த்து
“அரியே கபில முனியாக
அகிலம் முழுதும் காக்கின்றான்
அவரின் கருணை புவிகாக்கும்
அரங்கன் அவனைத் துதியுங்கள்
அடுத்த செயலை அவன்பார்ப்பான்”
அயனின் இந்த வார்த்தைகளில்
அமைதி பெற்றார் தேவர்கள்!
கரத்தில் கொடிய ஆயுதத்தால்
பள்ளம் தோண்டிப் பூமிக்குள்
பக்கம் பக்கம் தேடுகையில்
கண்ணில் பட்டது குதிரைதான் ! (5)

கபில முனிவர் தவம்செய்யும்
காட்சி கண்ட புத்திரர்கள்
கள்வன் இவர்தான் என்றெண்ணி
கடிந்து கொண்ட வேளையிலே
அமிலக் கண்கள் முனிதிறக்க
அங்கே அவர்கள் எரிந்தார்கள் !
அதுவே சாம்பல் மாலையாச்சு
அசுவம் தேடிச் சென்றவர்கள்
சபிக்கப் பட்டு இறந்தகதை
சரக மன்னன் அறியவில்லை
தனது பேரன் “அம்சுமானை”
தகவல் அறிந்து வரச்சொன்னான்!
தவிக்கும் தாத்தா மனம்தேற்றி
தடையம் தேடித் புறப்பட்டான்
கண்டான் சாம்பல் குவியலினை
கண்டான் யாகக் குதிரையினை ! (6)

துக்கம் கொண்ட அம்சுமான்தன்
சோகம் அறிந்த கருடனவன்,
“சொந்தம் யார்க்கும் நீர்க்கடனை
துளபம் சேர்த்துச் செய்வதற்கு
அக்கம் பக்க நீர்வேண்டாம்
அமுத கங்கைத் தண்ணீரால்
அர்க்யம் கொடுத்துக் கரையேற்று !
அந்தச் செயலைச் செய்வதற்குத்
தக்க தருணம் இதுவென்றான்!”
சரிதான் என்று குதிரையினை
சவாரி செய்து அழைத்தபடி
தாத்தா சரக மன்னனிடம்
இக்கட் டான நிலைசொன்னான்!
ஏற்ற மிக்க வேள்வியினை
வேந்தன் “சரகன்” முடித்தவுடன்
மேலு லகமும் அடைந்திட்டான்! (7)

(பாவகை : பன்னிருசீர் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்)

(தர்ம சரிதம் வளரும்)
(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் 38, 39, 40, 41ம் பகுதி நிறைந்தது)

 
மீ.விசுவநாதன்
பகுதி: 17

பாலகாண்டம்

கங்கை, உமா தேவி கதை
வைகறைப் பொழுது வந்ததென
வாழ்த்தி எழுப்பி விட்டவுடன்
கைகளால் நீரை வான்நோக்கி
வழங்கித் துதித்தான் காகுத்தன் !
பொய்யிலா குருவின் முகம்நோக்கி
“புனித சோணா நதிகடந்து
அய்யனே எங்கு செலவுள்ளோம்
அடியேன் தனக்கு அருளென்றான்!” (1)

உலகினைத் தாங்கும் உத்தமரின்
உயர்ந்த வழியே நம்வழிதான்
பலவினை போக்கும் கங்கைநதி
பார்த்து வணங்கப் போகின்றோம்
அலைகிற மனத்தை அடக்கிடுவோர்
அங்கே அதிக மென்றுரைத்தார்
விலையிலா தவத்தில் சிறந்துயர்ந்த
விசுவா மித்ர ராஜரிஷி. (2)

கங்கையை அடைந்து நீராடி
கதிரைத் துதித்து வழிபட்டு
எங்குமே பரந்த இந்நதியின்
ஏற்றம் மிகுந்த வரலாற்றை
உங்களின் வாக்கு வழியாக
உரைக்கக் கேட்க விருப்பமென
அங்கமே பணிந்து ஸ்ரீராமன்
அரிய முனியைத் துதிசெய்தான். (3)

யோகியர் சாந்த இடமாக
சோலைக் காட்டு மாமலையாய்
ஆகிய இமய “இமவானும்”
அன்பு மனைவி “மேனா”வும்
தூவிய பக்தி மலர்களுக்கு
தோகை இருவர் பிறந்தார்கள் !
தீவிர தவம்செய் “உமை”இளையாள்
தேவ “கங்கை” மூத்தவளாம். (4)

தேவரே கங்கை மகள்கேட்டு
தேடி வந்த காரணத்தால்
மூவரும் போற்றும் முதல்மகளை
முறையாய்க் கொடுத்தார் இமவானும் !
பூமகள் உமைக்கோ சிவன்கரத்தைப்
போற்றிப் பிடிக்கத் துணைசெய்தார் !
மாபெரும் மலையோன் மகள்கதையின்
மகிமை சொல்லில் அடங்காது. (5)

உமையினை மணந்த பரமசிவன்
உடலின் காம உணர்வினுக்குத்
தமைதினம் அடிமை செய்ததினால்
தவத்தில் மேன்மைத் தேவர்கள்
சிவனிடம் பணிவாய், “சிற்றின்ப
நினைவை விட்டு வருகவென்றார்”
அவனி சிறக்க வேண்டுமென்று
அவர்தன் வீர்யம் அடக்கிவைத்தார். (6)

உங்களின் வாக்குப் படிகேட்டு
உயிராம் வீர்ய ஒளிசேர்த்து
இங்குநான் பூமி மீதினிலே
இறையின் சக்தி அளிக்கின்றேன்
அங்கமே அக்னி உருவமென
அழகு “கார்த்தி கேய”னென்று
அங்குள கார்த்தி கைப்பெண்கள்
அறுவர் பாலில் வளர்வனென்றார். (7)

ஓசையே இல்லா உள்ளத்தில்
ஓம்ஓம் என்ற பிரணவத்தை
ஆசையாய்க் கொண்டு தவம்செய்ய
அன்னை உமையும் காந்தனுமே
மாசினை அழிக்கும் கங்கையுடை
மலையாம் இமயம் அடைந்தார்கள் !
ஈசனின் மகனாம் கந்தனவன்
தேவ சேனா பதியானான். (8)
(தர்ம சரிதம் வளரும்)
(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் 35, 36, 37ம் பகுதி நிறைந்தது)

 
மீ.விசுவநாதன்
பகுதி: 16

பாலகாண்டம்

“மிதிலைக்குப் புறப்படுதல்”

பொழுது புலர்ந்த வேளையதில்
புனிதக் கதிரின் மேன்மைகளை
தொழுது முடித்த இராமபிரான்
தூய முனியின் முகம்பார்த்து
விழுது நாங்கள் உங்களது
விருப்பம் அறிய விரும்புகிறோம்
எழுத முடியா குருவருளே
இயம்பும் அடுத்த செயலென்றார்! (1)

அங்கே இருந்த முனிவர்கள்
அன்பாய் இராமன் விழிநோக்கி
சிங்கம் போன்ற சீராளா
சேர்ந்து வருக எங்களுடன்
பொங்கும் ஞான மிதிலைக்குப்
போக வேண்டும் எல்லோரும்
அங்கு நடக்கும் யாகத்தின்
அருமை அப்படி என்றார்கள் ! (2)

ஜனகரிடம் உள்ள “வில்”

மிதிலை அரசன் ஜனகருக்கு
மிகுந்த செல்வம் இருந்தாலும்
எதிலும் அவர்க்குத் துளிகூட
ஈர்ப்பே இன்றி வாழ்கின்றார் !
முதியோ ரான முன்னோர்க்கு
முன்பு கிடைத்த “வில்”லொன்றை
புதியோ ரான நீர்காணப்
புறப்ப டுங்கள் என்றார்கள் ! (3)

“சோணா நதிக்கரை அடைதல்”

விசுவா மித்ரர் புறப்பட்டார் ;
விரும்பிப் பறவைக் கூட்டங்கள்
பசுவும் கன்றும் விலங்கினங்கள்
பக்தி யுடன்பின் வரக்கண்டு
“திசையாம் வடக்கில் செல்கின்றோம்
திரும்பி நீங்கள் செல்கவென்று”
அசையா மனத்து முனிமன்னன்
ஆசி தந்து அனுபினரே ! (4)

சோணா நதியின் கரைவந்து
சுகமாய் சந்தி செய்தார்கள்
காணா சாந்தி கிடைத்ததுபோல்
கவலை மறந்து செபித்தார்கள் !
வீணாய்க் காலங் கழிக்காத
விசுவா மித்ரர் குலக்கதையை
வாணாள் சிறக்க உதவுமென
மனத்தால் வணங்கிக் கேட்டார்கள் ! (5)

“விசுவாமித்ரரின் குலக்கதை”

நான்கு முகனின் மகன்”குசனின்”
நல்ல தவத்தின் பயனாக
நான்கு மகன்கள் பிறந்தார்கள்
ஞான வான்கள் ஆனார்கள் !
வான மழைக்கு ஈடாக
வளர்ந்த பிள்ளை “குசநாபன்”
மான மிகுந்த பெண்பிள்ளை
வரமாய் நூறு பெற்றிட்டான் ! (6)

நூறு பெண்கள் அழகினிலே
நொடியில் வீழ்ந்த வாயுவிடம்
வேறு பெண்ணைத் தேடுங்கள்
விட்டு விடுங்கள் ஆசையென
கூறிய மொழியில் சூடாகிக்
கோபங் கொண்ட வாயுவுமே
நேரிய பெண்கள் யாவரையும்
நெஞ்சம் நடுங்கச் செய்துவிட்டான். (7)

பெண்கள் பொறுமை நிலைபுரிந்து
“பிரும்ம தத்தர்” எனும்மன்னன்
திண்ணம் இவர்க்குத் துணையென்றே
சேர்த்து வைத்தார் தந்தைதான் !
பெண்கள் சென்ற பின்தனக்குப்
பிள்ளை வேண்டிக் குசநாதன்
எண்ணி யாகம் முடித்திட்டார் !
இனிய மகனாய்க் “காதி”பெற்றார். (8)

அறத்தை அகத்தில் காக்கின்ற
அன்புத் தந்தை “காதிக்கு”
புறத்தே இரண்டு பிள்ளைகள் !
போற்றும் படியாய் “சத்யவதி”
துறவை மனத்தில் வைத்திருக்கும்
தொண்டன் அடியேன் “கௌசிகனும்”
இறைவன் கொடுத்த கொடையாக
என்றும் நிலைத்து வாழ்கின்றோம். (9)

“கௌசிகீ நதியின் வரலாறு”

மூத்த பெண்ணை “ரிசீகமுனி”
முறையாய் மணந்த பின்னாலே
காத்த தவத்தின் பயனாக
களிக்கும் தேவ ருலகத்தில்
பூத்த பொன்னாய் ஆனார்கள் !
பூமி காக்க சத்யவதி
ஏத்த நதியாம் “கெளசிகீயாய்”
இமயம் வழிந்து செழிக்கின்றாள். (10)

“குலத்தின் பெருமை கேட்டதனால்
குணத்தைக் கூறித் தெரிவித்தேன்
நிலத்தின் பெருமை சத்தியத்தை
நிதமும் காக்கும் மேலோரின்
பலத்தில் தானே உள்ளதென்று”
பண்பு விசுவா மித்திரரும்
நிலத்தில் நிலவின் ஒளிபரவும்
நேரம் இரவில் துயில்கொண்டார். (11)

(தர்ம சரிதம் வளரும்)
(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் 31, 32, 33, 34ம் பகுதி நிறைந்தது)

 

மீ.விசுவநாதன்
பகுதி: 15

பாலகாண்டம்

“சித்தாசிரமம் என்ற காட்டுப் பகுதி”

சிந்தையிலே மகிழ்ச்சிதனைக் கூட்டும்
“சித்தாச்ர ம”க்கதையைக் கேட்பீர் !
முந்தயநாள் மாவிஷ்ணு இங்கே
முடிவில்லா மாதவத்தைச் செய்தார் !
மந்திரத்தை மனத்துள்ளே ஓதி
மகத்தான பேரின்பங் கொண்டார் !
அந்தவோர் வேளையிலே தேவர்
அனைவருமே அவர்முன்னே வந்தார் ! (1)

“எங்களது மனக்குறையைக் கேட்பீர் !
இணையில்லா தர்மத்தால் மூன்று
மங்காத உலகத்தை ஆளும்
வரங்கொண்ட “மாபலி”யாம் ராஜன்
இங்குயர்ந்த வேள்வியொன்று செய்து
இரப்போர்க்கு இல்லையின்றி ஈந்து
பொங்குபுகழ் பெற்றுவிட்ட தாலே
போச்சுதையா இந்திரனின் பேரும் ! (2)

“வாமனாவதார நோக்கம்”

நன்றுடனே ஓருதவிநீர் செய்வீர்
ஞானி”காசி யபர்”க்குமக னாகச்
சென்றுடனே பிறந்திடுவீர் ” என்றார்
தேவரெலாம் விஷ்ணுவிடம் ஒன்றாய் !
அன்றவர்க்கு வாக்களித்த விஷ்ணு
அழகான வாமனனாய்த் தோன்றி
நின்றானே மாபலியின் முன்னே
சிறுகையால் தானம்தா வென்று ! (3)

மாபலியும் ஈந்தவுடன் மூன்று
வளரடியால் வான்பூமி தொட்டு
மாபலியில் தலைமேலே மூன்றாம்
மணியடியை அழுத்தியவன் வைக்க
பூமழையாய்ப் புண்ணியமும் பெற்று
புகழோடு சிரஞ்சீவி ஆனான் !
மாவிஷ்ணு தவம்செய்த காடே
மதிப்புமிகு “சித்தாச்ரம்” ஆச்சு ! (4)

இப்படியோர் இடத்தில்தான் நாங்கள்
இமைமூடித் தவம்செய்வோம் உள்ளே !
எப்படியோ இதையறிந்து கொண்டு
எங்களது வேள்வித்தீ மீதில்
தொப்பெனவே மாமிசத்தை வீசி
தொல்லையினைச் செய்கின்றார் ரெண்டு
தப்பான அசுரர்கள் நித்தம் !
தடுத்திடுவாய் ஸ்ரீராமா” என்றார் ! (5)

“வேள்வியைக் காத்தல்”

ஆகட்டும் குருதேவா என்று
அதிகாலைச் சூரியனைப் போற்றி
தேகத்தில் பற்றினையே விட்ட
தெளிவான யோகிகள் செய்யும்
யாகத்தைக் காப்பதற்கே இங்கே
அரணாக இருவருமே நிற்போம்
சோகத்தைப் போக்கிடுவோம், “ராமன்”
சொன்னசொலைக் காத்திடுவேன் என்றான் ! (6)

“மாரீசன், சுபாகு”வென ரெண்டு
வாலிபத்து அரக்கருடன் நல்ல
போரிட்டு மாரீசன் மீது
பொல்லாத அம்பொன்றை ஏகி
நூறான யோசனைகள் தாண்டி
நுரைபொங்கும் கடலுக்குள் போட்டான் !
கூரான அம்பொன்றை வீசி
சுபாகுவெனும் அரக்கனையும் கொன்றான் ! (7)

“தீயவர்கள் செயலுக்கு நானே
தீர்ப்பெழுதித் தீர்திடுவேன்! எந்த
மாயாவி யானாலும் தர்ம
வாழ்வுக்காய்ப் போராடி வெல்வேன்!”
யோகியரே ஆசிதாரும் என்ற
யுகபுருஷன் ஸ்ரீராமன் பார்த்து,
“ஆசிபல ஆசிபல” வென்று
அரியகுரு அன்பொழுகச் சொன்னார்! (8)
(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் 29, 30ம் பகுதி நிறைந்தது)

மீ.விசுவநாதன்
பகுதி: 14

பாலகாண்டம்

தாடகையின் பிறப்பு
பிரும்மாவின் வரம்பெற்றுப் பிறந்தவளே இந்த
பிரும்மாண்ட பலங்கொண்ட தாடகைப்பெண் என்பாள் !
விரும்பித்தான் “சுந்தனை”யே திருமணமும் செய்தாள் !
விவேகமிலா கோபத்தால் அகத்தியரைச் சீண்ட
திரும்பியவர் சாபமிட வீழ்ந்திட்டான் சுந்தன் !
தீராத ஆத்திரத்தில் தெய்வமுனி செய்யும்
பெருமைமிகு வேள்விகளைச் சீர்கெடுத்து வந்தாள்
பெயருக்குப் பெண்னென்ற பேரரக்கிப் பேயாள் !

தீயோரைத் தீர்த்துவிட தெய்வபலங் கொண்ட
ஸ்ரீராமா உன்னால்தான் திடமாகக் கூடும் !
மாயோனாம் திருமாலே வதம்செய்தான் நன்கு
மதிப்புள்ள பிருகுமுனி பத்தினியை அன்று !
ஓயாது யோசித்தால் ஒருநாளும் எண்ணம்
ஒளிபெற்றுத் திகழாது ! உடன்நீயும் அந்தப்
பேயான தாடகையைப் பிணமாக்கி வீசு
பெரும்பேர் சேருமென்றார் விசுவாமித் ரர்தான்!

தாடகை வதம்
குருவினது வார்த்தையைக் கும்பிட்டுக் கேட்டு
குறிபார்த்து அம்பொன்றால் கொன்றிட்டான் அந்த
உருபெரிய தாடகையை உயர்வீர ராமன் !
உத்தமர்கள், தேவர்கள் ஓதினரே ஆசி !
“வரும்நாளில் உன்காட்டில் மகத்தான வெற்றி
மழைகொட்டும்! மனிதருக்குள் மாணிக்கம் உன்னால்
பெருமைபெறும் ரகுவம்சம் ! பீடித்த துன்பம்
விலகியோடும் நம்பிக்கை பெற்றோமே” என்றார் !

விசுவாமித்திரர் வழங்கிய அத்திரங்கள்

ராஜரிஷி மகிழ்ச்சியுடன் ராமனிடம் வந்து,
“ராகவனே உன்பெருமை ரகசியங்கள் யாவும்
ஆனமுதல் மூவருக்கும் அறியவொண்ணா தென்றார் !
அளப்பில்லா அத்திரங்கள் அத்தனையும் தந்தேன்
போனவுடன் அத்தனையும் திரும்பியுனைச் சேரும்
பொல்லாரைக் கொன்றதனால் புகழ்பரணிப் பாடும் !
வானவரின் துன்பத்தை மாயத்திடுக நன்றாய் !
வருங்காலம் உன்பெயரை மறக்காது வைக்கும் !
(தர்ம சரிதம் வளரும்)

 
(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் 25, 26, 27, 28,ம் பகுதி நிறைந்தது)

மீ.விசுவநாதன்
பகுதி: 13

பாலகாண்டம்

தாடகவனத்தை அடைதல்

 

காலையிலே எழுந்தவுடன் கதிரவனை வேண்டி
காகுத்தன் இலக்குவனும் கடமைகளைச் செய்து
வேலைகளை முடித்தவுடன், வேள்விதனைச் செய்யும்
மேலான முனிவர்கள் முகமலர்ச்சி யோடு
ஓலமிடும் கங்கையினை உடன்கடந்து செல்ல
ஓடமொன்று தந்ததிலே உடனமரச் சொல்லி
ஞாலமதில் தர்மமென்றும் நன்றாக வாழ
நாகுளிர ஆசிதர நகர்ந்ததுவே ஓடம் ! (1)

“மானசரோவர் எரியும் சரையூ நதியும்”

கங்கையிலே செல்கையிலே காகுத்தன், “இந்தக்
கடல்பேசும் பேரோசைக் காரணம்தான் என்ன?
எங்களுக்குக் கூறிடுக” எனப்பணிவாய்க் கேட்க,
“பிரும்மா”தன் மனத்தாலே பெரியதொரு ஏரி
பொங்கிடவே செய்ததினால் புகழயோத்தி சுற்றிப்
பூரித்துப் பாய்ந்தோடி “சரயு”வெனும் பேரால்
கங்கையிலே கலக்கின்ற கடும்சத்தம் ” என்றார்
களங்கமிலா மாமுனிதான் காகுத்தன் பார்த்து. (2)

“மலாதம், கரூசம்” என்ற நாடுகள்”

கரைவந்து சேர்ந்தவுடன் காட்டிற்குள் போகக்
கவனமுடன் நடந்தார்கள் ! கணக்கில்லா புட்கள்,
இரைதேடும் புலிக்கூட்டம், மிகநடுங்கும் மான்கள்
இயல்பாக இருக்கின்ற இடமென்று காட்டி
இறைதேடும் முனிவர்க்கும் இதுதானே சொர்க்கம்
இதன்கதையைச் சொல்கின்றேன் ஸ்ரீராமா கேட்பாய் !
கறைபட்ட இக்காட்டின் இந்தநிலை மாற்றக்
கடமையுனக் குண்டென்று காரணமும் சொன்னார் ! (3)

இந்திரனால் “விருத்திரா சுரன்”மாண்டான்! அந்த
இறப்பிற்காம் தோஷங்கள் இந்திரனும் கொண்டான்!
மந்திரங்கள் மூலமதை மாற்றிட்ட பின்பு
வளமாச்சு “கரூசமும், மலாத”வள நாடும்
இந்திரனின் நல்லாசி இதற்கிருந்த தாலே
எப்போதும் முனிவர்கள் இங்கிருக்கும் போது
அந்திபகல் எல்லாமே அவர்மனத்தில் சாந்தி
அதுவாக அமைந்திட்ட அருட்குகையாய் ஆச்சு ! (4)

“யட்சப் பெண் தாடகை”

இந்தஒரு காலத்தில் இடறொன்று “யட்சப்
பெண்ணுருவாய்” வந்ததனால் பெரியதொரு துன்பம்
வந்ததென்பேன் ! “சுந்தனின்” மனைவியென ஆனாள்
மகனாக “மாரீசன்” மடிமீது கொண்டாள் !
இந்தவழிக் காட்டினிலே இருக்கின்றாள் அந்த
இளவரக்கி தாடகையாய் எதிர்வந்து நிற்பாள் !
எந்தஒரு தயக்கமுமே நெஞ்சினிலே வேண்டாம்
இப்போதே கொன்றுவிடு என்றாரே ஞானி ! (5)

(தர்ம சரிதம் வளரும்)
(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் 24ம் பகுதி நிறைந்தது)

 

மீ.விசுவநாதன்

பகுதி: 12

பாலகாண்டம்

காலையில் நதிக்கரையில்

மங்கையரில் சிறந்தவளாம் கோசலையுன் அன்னை
மடிபெற்ற புண்ணியத்தால் வந்துதித்த ராமா,
செங்கதிரால் கோலமிட்டுச் சீர்கொண்டு உன்னை
தெய்வீக ராகத்தில் எழுப்புகிறான் சூர்யன் !
செங்கரும்பும் மஞ்சளுமாய் சேர்ந்தயிக் காட்டில்
சிறகடிக்கும் பறவையெலாம் செயல்மறந்து உன்றன்
செங்கமலப் பாதத்தை சிற்றலகால் தொட்டு
ஸ்ரீராமன் நீவிழிக்கக் கீர்த்தனைகள் பாடும் ! (1)

உதயகாலத்தில் கதிரவனை வணங்கினர்

சந்தியிது காலத்தில் தவநீரை வார்த்து
தர்மத்தை நிலைநாட்ட ஸ்ரீராம னோடு
வந்திருக்கும் இலக்குவனும் மதியொன்றி நின்று
மந்திரங்கள் சொல்லிப்பின் மாமுனியின் பாத
வந்தனைகள் செய்தங்கு கைகட்டி நின்றார் !
வழிகாட்டும் முனிவருடன் வழிநடந்து போக
வந்தடைந்தார் அக்”காமா சிர”மத்தின் பக்கம் !
மகத்தான முனிக்கூட்டம் வாசமிடும் கூடம் ! (2)

காமாசிரமம் வந்தடைதல்

ஆசார்யர் முகம்பார்த்து “அய்யனேநீர் சொல்வீர்
அழகாமிவ் வாசிரமம் யாருடைய” தென்று
லேசான தென்றல்போல் ஸ்ரீராமன் கேட்டார் !
“சிவனொருநாள் இங்குவந்து தவம்செய்யும் வேளை
பேசாமல் அவர்மீது ஏவிவிட்டான் அம்பை
பிரியமுள காமனெனும் சிற்றின்பத் தேவன் !
கூசாமல் விழித்தீயால் கொன்றிட்டார் காமக்
கொற்றவனை மாதேவன் ஓர்நொடியி லங்கே ! (3)

காமனை எரித்த இடம்

உடலற்ற அனங்கனென உருமாறிப் போனான்
உலகத்தில் காமத்தீ மூட்டுகிற தேவன் !
இடமிதையே உய(ர்)”அங்க தேச”மென்று சொல்வர் !
இன்றிரவு மட்டும்நாம் இங்குதங்கிப் போவோம்”
தடையேதும் இங்கில்லை தவத்தோர்கள் சேர்க்கை
சரியான பாதைக்கே சத்தியமாய்ச் சேர்க்கும்
விடையிதுதான் என்றுவிசு வாமித்ரர் சொல்ல
விநயமுடன் கேட்டார்கள் சீடரிரு வர்கள் ! (4)

 

(தர்ம சரிதம் வளரும்)
(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் 23ம் பகுதி நிறைந்தது)

 
மீ.விசுவநாதன்
பகுதி: பதினொன்று

பாலகாண்டம்

விஸ்வாமித்திரர் தயரதனிடம் விடுத்த கோரிக்கை

 

சொன்னசொலை மீறாத குலத்தினிலே வந்த
கோவே! நற் குணக்குன்றே உன்வார்த்தை கேட்டு
இன்னமுதைப் பெற்றுவிட்ட இன்பத்தைக் கொண்டேன் !
என்னுள்ள எண்ணத்தைச் சொல்கின்றேன் ! எந்தன்
இன்னலைநீ போக்கிடுவாய் என்றுன்னை நம்பி
இப்போதே உரைக்கின்றேன் கேட்பாய்நீ ! வேள்வி
முன்னிலையில் காவலுகுன் மூத்தமகன் தன்னை
முகமலர்ந்து அனுப்பிடநீ முடிவெடுப்பாய் மன்னா ! (1)

காரணத்தைச் சொல்கின்றேன் கவனித்துக் கேட்டால்
கட்டாயம் என்சொல்லின் கருத்தினைநீ ஏற்பாய் !
வாரணத்தை விழுங்கிவிடும் வலிமையைக் கொண்ட
“மாரீசன், சுபாகு”வெனும் வல்லசுரர் வந்து
காரணமே இல்லாமல் கணக்கில்லாத் துன்பம்
காட்டிலுள முனிகளுக்கே செய்கின்றார் நித்தம் !
பூரணமாய் ஒருயாகம் முடிப்பதற்கு மேலோர்
பொழுதெல்லாம் தவிகின்றா(ர்) என்போலே என்றார் ! (2)

அசுரரைநான் சாபமிட்டே அழித்திடலாம் ! ஆனால்
அப்படியோர் கோபத்தால் தவவலிமை போகும்,
நசுங்கிப் போய்விடுமே நாம்பெற்ற ஞான
நலமெல்லாம் ஓர்நொடியில் என்றெண்ணி வந்தேன்
விசும்புவரை ஓங்குபுகழ் வேந்தனுனைத் தேடி !
வேதத்தைக் காப்பவரை வேந்தந்தான் காப்பான் !
பசுக்களுக்கும் அந்தணர்க்கும் பார்மன்னன் தானே
பக்கபலம்! அதனால்தான் வந்தேன்நான் என்றார். (3)

தயரதன் மகன் இராமனை அனுப்ப மறுத்தல்

தயரதனோ இதுகேட்டுத் தண்ணீரை விட்டுத்
தரையினிலே தாவிவிட்ட மீன்போல வீழ்ந்தான்!
வியர்த்தவுடல் நடுக்கமுற, “வேதவழி நிற்கும்
விண்புகழ்சூழ் யோகியரே வேண்டாமென் பிள்ளை,
தயவுசெய்வீர் நானேநேர் வந்துமக்கு யாகக்
காவலாக இருக்கின்றேன், கண்மணியாம் ராமன்
செயலறியாச் சிறுவனென்பேன்! சிந்தனையை மாற்றிச்
செவிமடுப்பீர் என்வார்த்தை ! சேர்த்திடுவீர் என்னை !” (4)

தயரதன் மறுப்பும் வீரமுனியின் கோபமும்

என்றமொழி கேட்டவுடன் எரிதழலைக் கக்கும்
இருவிழியால் தயரதனை ஏறிட்டுப் பார்த்து ,
“கொன்றுவிட்டாய் உன்முன்னோர் குலத்தினது வாக்கின்
குடிப்பெருமை ! குருவசிட்டன் பெருமைமிகு சீட(ன்)
இன்றுமுதல் அப்பெருமை விட்டுவிட்டா(ன்)” என்றார் !
இதுகேட்டு வசிட்டருடன் எழுதுவந்து, “மன்னா
நன்றுசொல்வேன் இராமனைநீ நல்முனியின் யாக
நலம்காக அனுப்பிடுதல் வேண்டுமெனச் சொன்னார் ! (5)

குலகுரு வசிட்டரின் நல்லுபதேசம்

மேலுமிவர் அஸ்திரங்கள் மேன்மையெலாம் நன்கு
சேர்த்திருக்கும் வீரமுனி ! செய்தவத்தால் தேவர்
மேலாக ஆனவர்தான் ! திடமாகச் சொல்வேன்
இராமனுக்கு ஏற்றகுரு இவரென்பேன் !”என்று
நூலறிந்த வசிட்டருமே நோய்தீர்க்கும் நல்ல
மூலிகையின் குணம்போலக் குறிப்பறிந்து சொல்ல
நாலுதிசை வென்றிட்ட தயரதனும் அங்கே
ஞாயிறுவின் ஒளிவிஞ்சும் நல்மகனை இங்கே (6)

தயரதன் ஆணைப்படி இராம, இலக்குவர்கள் சென்றனர்

அழைத்துவர ஆளனுப்ப ஆணையும் தந்தார் !
அப்பாவின் வார்த்தைக்கு அடிபிசகாப் பிள்ளை
பிழையில்லா இராமனுடன் இலக்குவனும் வந்தான் !
பெரியமுனி முன்செல்ல இருவருமே அந்த
மழைக்கால மேகத்தின் வழியொற்றிக் கொண்டு
மகத்தான அம்பு,வில் தோளுடனே சென்றார் !
தழைத்துவரும் பூச்செடிக்குத் தண்ணீரைப் பாய்ச்சும்
தகைமையெனத் தவமுனியும் இருவரையும் காத்தார் ! (7)

பலா – அதிபலா மந்திர உபதேசம்

மாலைவேளை சரையூவின் வடகரைக்கு வந்து
மனத்தூய்மை கொள்வதற்கு மந்திரங்கள் சொல்ல
சோலையின் இளங்காற்று பூக்கொய்து போட
சுகமான வேளையிலே “பலாதிபலா” என்னும்
மேலான மந்திரத்தை இராமனுக்குத் தந்து
மிகையில்லை மேதினியில் இனியென்றும் மிக்க
சீலமுடன் திகழ்வாய்நீ சத்தியமென் வாக்கு
எப்பகையும் உன்முன்னே எரிந்துவிடு மென்றார் !

(தர்ம சரிதம் வளரும்)

(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் 19, 20, 21, 22 பகுதிகள் நிறைந்தது)

மீ.விசுவநாதன்
பகுதி: ஒன்பது
பாலகாண்டம்

வசிட்டரிடம் மன்னன் வேண்டினான்

வசந்த காலம் வந்தபோது
வசிட்ட முனியைத் தயரதன்போய்
உசந்த வேள்வி அச்வமேதம்
உடனே துவங்க வேண்டுமென்று
நயந்த பக்திப் பணிவுடனே
ஞானி முன்னே நிற்பதுபோல்
புயங்கள் கட்டிக் கேட்டவுடன்
புனித குருவும் பதிலுரைத்தார் ! (1)

“நன்றே நடக்கும் கவலைதீரும் !
நாட்டில் உள்ள வேதியர்கள்,
நன்றாய்ப் படித்த கல்விமான்கள்,
நல்ல கலைஞர், கவிஞருடன்
தொன்று தொட்ட தச்சர்கள்,
தூய தர்ம நெறியோர்கள்
என்று தேடி அனைவரையும்
இதயம் திறந்தே அழையுங்கள் ! (2)

சக்ர வர்த்தி விருப்பத்தை
தரணி ஆளும் பிறமன்னர்
திக்கு முழுதும் கூறுங்கள் !
தேடி வருவோர் அனைவர்க்கும்
தக்க மதிப்புக் காட்டுங்கள் !
தவத்தோர் மகிழச் செய்யுங்கள் !
துக்கச் சாதிப் பிரிவின்றி
தொண்டு ளத்தால் அணையுங்கள் !” (3)

இந்த வழியைச் சொல்லிப்பின்
இனிய மனிதர் சுமந்திரரை
“முந்திச் சென்று சனகரையும்
முக்தி காசி அரசனையும்,
அந்தக் கேகய மன்னருடன்
அன்பு “ரோம பாதரையும்”
வந்து கலந்து கொள்வதற்கு
வகையாய் நேரில் அழையென்றார் !” (4)

வெற்றிக் குதிரையும் வேள்வித் துவக்கமும்

பரியும் வெற்றி முகத்துடனே
பாரைச் சுற்றி வந்தவுடன்
சரியாய் ஆண்டு ஒன்றாச்சு !
தவத்தோன் ரிஷ்ய சிருங்கருடன்
பெரிய வேதப் பண்டிதரும்
வேள்வி செய்யத் தொடங்கினரே !
உரிய தேவர் யாவருமே
உவந்து நேரில் வந்தனரே ! (5)

யாக விதியின் படியேதான்
அறத்து வழியின் முறையேதான்
ஆக அனைத்துத் தானமுமே
அந்த வேள்வித் தீயினிலே
ஏக இறைவன் ஒருவனுக்காய்
ஈந்த சக்ர வர்த்தியினை
ஆக மொத்த அனைவருமே
ஆசி தந்து வாழ்த்தினரே ! (6)

தேவர்கள் விஷ்ணுவை வேண்டுதல்

தேவர் குலத்து யாவருமே
பிரும்ம வரத்தின் பலத்தாலே
நோகச் செய்கிற இராவணனால்
நொடிக்கு நொடி அஞ்சினரே !
மூவர் நடுவர் விஷ்ணுவிடம்
முடிவை எடுக்க வேண்டுமென
வாகாய்ச் சொல்லி வேண்டியதால்
மண்ணில் பிறக்க முடிவெடுத்தார் ! (7)

தன்னின் கூறு நான்காகத்
தயரதன் வம்சப் பிள்ளையென
இன்னும் சிலவாம் பொழுதினிலே
எடுப்போம் மனிதப் பிறவியென்றார் !
முன்னே தேவர் நீங்களெலாம்
போவீர் வானர சேனைகளாய் !
என்னால் அசுர இராவணனும்
இன்னல் செய்யும் அனைவருமே (8)

போரில் கொல்லப் படுவார்கள் !
புண்யம் செய்த மற்றவர்கள்
பாரில் மிஞ்சி வாழ்வார்கள் !
பயமே இன்றி மக்களுமே
வேரில் பழுத்த பலாவாக
“இராம ராஜ்யம்” காண்பார்கள் !
தாரின் மலராய் புதுமணமாய்
பதினோ ராயிர(ம்) ஆண்டிருப்பேன் ! (9)

கவலை விடுக என்றுரைத்த
கடவுள் விஷ்ணு சென்றிட்டார் !
அவலைப் பசிக்கும் வேளையிலே
அரியே அள்ளித் தந்ததுபோல்
அகமே குளிர்ந்து தேவர்களும்
அரியைத் துதித்தே பூமியிலே
சுகமாய்ப் பிறவி எடுப்பதற்கு
சொடக்குப் பொழுதில் மறைந்தார்கள் ! (10)

வேள்வியில் வந்த தேவதை

வேள்வித் தீயின் நடுவினிலே
வேத ஒளியின் உருவொன்று
தோளை நிமிர்த்திக் கையிரண்டில்
சுத்த பாயசம் வைத்தபடி
வாளின் கூர்ய அறிவுநிகர்
மன்னன் தயர தனிடத்தில்
வேளை பார்த்துத் தந்துவிட்டு,
“வேந்தே இந்தப் பாயசத்தை (11)

உந்தன் மூன்று மனைவியர்க்கும்
உடனே தந்து மகப்பேற்றை
முந்திப் பெறுவீர்” எனக்கூறி
முகிலைப் போல மறைந்ததுவே !
விந்தை இந்தக் காட்சியினை
வேத முணர்ந்தோர் கண்டனரே !
முந்தைப் பயனைப் பெற்றிட்ட
முகத்தால் மன்னன் பொலிவுற்றான் ! (12)

தேவப் பிரசாதத்தைத் தருதல்

மூத்த மனைவி கோசலைக்கு
மொத்த அளவில் பாதிதந்து
சேத்த மனைவி சுமித்திரைக்கு
சிறிது பாதி தந்துவிட்டுக்
காத்த மனிவி கைகேயி
கையில் தந்து அதில்பாதி
பாத்துக் குடித்த பின்னாலே
தந்தார் மீண்டும் சுமித்திரைக்கே ! (13)

மூன்று பேரின் முகத்தினிலே
முன்னோர் சூர்யக் குலவழகு
தோன்றி நிறைந்து ஒளிர்கிறது !
தோன்றாப் பொருளைக் கருசுமந்து
ஆன்றோர் அகமாய்க் குளிர்கிறது !
அதனால் அறத்தின் நாயகனைப்
போன்றோர் பிறக்கும் காரணமாய்
புனித வேள்வி ஆக்கியது! (14)

(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் பதிமூன்று, பதினான்கு, பதினைந்து, பதினாறாவது பகுதி நிறைந்தது)

மீ.விசுவநாதன்

 

பகுதி: எட்டு
பாலகாண்டம்

“ரிஷ்ய சிருங்கரும் சுமந்திரர் சொன்னதும்”

 

மன்னன் தயரதன் மந்திரி சுமந்திரர்
சொன்ன செய்தி மன்னனுக்கு மகிழ்ச்சியை

அள்ளித் தந்தது ; அதைநாம் அறிவோம்:-
புள்ளி விவரமாய்ப் புராணம் சொல்வதை

நெஞ்சுள் வைத்தே விபரமாய்ச் சொல்கிறேன்!
சஞ்சல மில்லா சனத்குமாரர் முனிவர்கள்

சபையில் கூறிய சத்திய வாக்கிது ;
சுபயோக வேளையில் சுந்தர ரூபனை

தயரதன் பிள்ளையாய்த் தான்பெறப் போகிறான் ;
அயற்சியே வேண்டாம் அத்தனையும் உண்மை !

காசியபர் பிள்ளை “விபாண்டக” யோகிக்கு
மாசிலா “ரிஷ்ய சிருங்கர்” மகனாவார் !

காட்டில் குடிலமைத்துக் கருத்தோடு ஒன்றி
நாட்ட மேதுமின்றி நாளெல்லாம் தவமிருப்பார் !

தந்தையைத் தவிர தவறியும் ஒருவரை
சிந்தைக் குள்ளே சிறைபிடிக் காதவர் !

அந்த மகானை “அங்க தேசத்து”
சொந்த மன்னன் “ரோமபாதர்” தன்னுடை

நாட்டு வறுமை நசித்திட வேண்டி
ஆட்களை அனுப்பி அழைத்து வருவார் !

மகளை அவர்க்கு மணம்முடித் திடுவார் !
அகத்தில் பூரணர் ரிஷ்ய சிருங்கரால்

மாமழை பெய்து வளமை தேசமாய்
ஆகிடும் அந்த அங்க பூமியே !

சத்தியம் தவறா தயரத னொருநாள்
நித்திய வேள்விசெய் ரிஷ்ய சிருங்கரை

தன்குல விருத்திக்குத் தகுதியாம் வேள்விசெய
இன்முக மனத்துடன் எதிர்வணங்கி அழைப்பார் !

முனியும் வருவார் முடிப்பார் வேள்வியை !
கனிபோல் நான்கு கண்வளர் குழந்தைகள்

பெற்றுத் தயரதன் பெரும்புகழ் கொள்வார் !”
பற்று நீக்கிய சனத்குமாரர் இதனையே

“கிருத யுகத்தில்” கீர்த்தியால் அறிந்து
திருடமாய்ச் சொன்னதை தெய்வீக பலத்தால்

சுமந்திரர் சொற்களில் சுகமாய்க் கேட்ட
எமபயம் இல்லா எதிரியிலா “தயரதன்”

தயரதன் ரிஷ்ய சிருங்கரை அழைத்தல்

தன்குரு வசிட்டரிடம் சங்கதி கூறி
வன்புலிக் கூட்ட மாபெருங் காடு

நதிகளைக் கடந்து நல்லங்க நாட்டுப்
பதியினை அடைந்து பக்தியுடன் முனிவர்

பாதம் பணிந்தார் ! பண்புடை அயோத்தி
தேசம் வந்து வேள்வி செய்திட

வேண்டு மென்று விரும்பி அழைத்தார் !
வேண்டுதலை ஏற்ற வேதநெறி முனிவரை

சங்கு, துந்துபி, சங்கீத அலைகள்
எங்கும் ஒலித்திட எதிர்கொண்ட ழைத்தார் !

அழகிய அயோத்தி ஆனந்தங் கொண்டு
குழந்தைகள் போலக் கொண்டாட்டம் போட்டது !

மறையறி அந்தணர் மந்திர மோதினர் !
நிறைகுண மாந்தர்கள் நெஞ்சு குளிர்ந்தனர் !

அசுவமேத யாகம் தொடங்கியது

வசந்த காலம் வந்த வேளையில்
இசைந்தனர் அசுவமேத வேள்வி செய்திட !

சரையூ நதியின் வடக்குக் கரையில்
விரைந்து அமைத்தனர் வேள்விக் கூடம் !

விபாண்டக யோகியின் பிள்ளையின் மூலம்
அவாவது தீரும்! அந்தணர் கூறும்

ஆசி பலிக்கும் ! ஐயம் இல்லை
நேசிக்கும் பிள்ளைகள் நிச்சயம் பிறப்பார் !

நம்பிக்கை கொண்ட நல்லசரன்
கும்பிட்டு நின்று குருவருள் பெற்றானே !

(தர்ம சரிதம் வளரும்)

(ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் பாலகாண்டத்தில் ஒன்பதாவது, பத்தாவது , பதினொன்றாவது, பன்னிரெண்டாவது பகுதி நிறைந்தது)